Prologue

PAALALA

:

Hindi po ako isang propesyonal na manunulat. Ang kwentong inyong mababasa ay base lang po sa aking imahinasyon, tinatakbo ng isipan at nilalaman ng puso.

Hindi lang po iisa ang manunulat sa mundong ito kaya hindi niyo po masisisi ang sinuman sa amin na may pagkakahawig ang kwento, foreign man o lokal.

Take note:

Ang kwentong ito ay hindi po para sa lahat. Para lang po ito sa mga taong may malaking pang-unawa. Ang mga salita at damdaming nakapaloob sa kwentong ito ay base lang po sa sarili kong opinyon at wala pong balak na makasakit ng damdamin ng iba dahil ginawa ko lang po ito para ipahayag ang nararamdaman ko sa malayang pagsusulat.

And lastly:

Kung feeling niyo po ay hindi niyo kayang magbasa ng ganitong kwento o

hindi niyo nagustuhan ay malaya po kayong lisanin ang kwentong ito

. Uulitin ko po. Hindi po ito para sa lahat

at hindi po ako ang ideal na otor niyo. Salamat.

P

ractice

Safesex

guys

. Always use

Condom

be a responsible Top. Be a Cleaner bottom. Be educated. Wala pong masamang pag-usapan ito “

Awareness

“ sa mga kalahi natin. Love ourself and our partner.

Free to read.. Free to vote.. Free to comment. Salamat.

Ang Pagkopya Ay Mahigpit Na Ipinagbabawal!

Enjoy reading :)

---

Medyo nagsawa lang ako sa mga gwapong leading man kaya gumawa ako ng ganitong klaseng kwento hehehe.. :)

Gusto ko kase kayong bigyan ng inspiring na kwento.

Btw .. enjoy reading guys!! Pramis.. hindi kayo magsisisi sa bawat kwento na gagawin ko. At bawat kwento na gagawin ko ay pipilitin kong maging maganda para sainyo:)

---

Miguel’s POV

Naranasan mo na bang husgahan ka? Ako kase, Oo. Ilang beses na! Ilang beses na akong hinusgahan dahil sa lecheng itsura ko. Masakit na i discriminate ka!

Hindi ako gwapo pero hindi rin naman ako ganoon kasama. Average level lang ang itsura ko pero bakit ganun sila? Bakit minsan nahuhusgahan parin ako.

Nanligaw ako ng babae pero tinatanggihan lang nila ako. Meron naman akong napasagot na babae kaya lang niloko lang nya ako. Ginamit at pinagsasamantalahan ang itsura ko para sa plano nya.

Ayoko nang magmahal pagkatapos nun. Ayoko nang masaktang muli simula nung umibig ako. Pero nagbago ang lahat ng makilala ko si Phun. Oo bakla sya. Pero sya yung klase ng bakla na hindi nagdadamit pang babae. Kilala sya sa school namin kase isa syang volleyball player. Maliit at cute sya. Ang kinis ng balat nya. Kaya kahit sinong lalaki sa skul namin ay humahanga sa kanya.

Sa totoo lang marami ang nagkakagusto sa kanya. Pati narin ako. Alam kong straight ako kase puro babae ang nililigawan ko pero simula ng makaklase ko sya ay hindi na maalis alis ang paningin ko sa kanya. Parang na love at first sight ako.

Mamahalin kaya nya ako kahit na hindi ako gwapo? Mamahalin kaya nya ako kahit na ganito lang ako?? Sana.. Sana…

Ako si Miguel Ferrero at ito ang kwento ko. Ang kwento ng Panget na tulad ko.

---

Hi guys sana suportahan nyo din itong bago kong story :p

Gusto ko kasing ipamulat sa mga mambabasa ko na ang love ay pantay pantay.. Walang pinipiling itsura,kasarin o istado sa buhay kaya dapat Magmahalan lang tayo.

Gusto ko din kasing bigyan ng moment sila kase puro nalang gwapo o hindi kaya mga ideal man ang laging bida sa kwento.

*ANG TUNAY NA TITLE PO NITO AY “KWENTO NG PANGET” PERO PINALITAN KO NA LANG PO NG “KWENTO NI MIGUEL”

Hope you like it guys.. ;)

April 7, 2016

KP 1

Miguel’s POV

“Sorry pero hindi kita type. Ang panget mo!!”

“Oh my god!! Please kuya estudyante palang po ako. Eto oh, kunin muna lahat ng pera ko huwag mo lang akong saktan at pagsamantalahan”

“Manyak”

“Baluga”

“Adik”

“Panget!”

“Panget!”

“Panget!”

“Pangeeeeett!!!”

“WAhhhhhhh!!!” Sigaw ko ng magising ako.

Parang isang sirang plaka itong paulit-ulit na bumabalik sa panaginip ko. Mga masasakit na salitang naririnig ko mula sa kanila.

Hingal na hingal akong bumangon at humarap sa salamin. Hindi ko na naman maiwasang malungkot dahil sa panget kong itsura. Hindi nga ako gwapo. Hindi ako pangarap ng lahat pero kahit panget ako dapat ba nilang husgahan ako? Oo average lang ang itsura ko,  oo maitim ako at walang dating. Hindi ako yung taong ipagmamalaki mo sa lahat pero masisisi niyo ba kung bakit ganito itsura ko? Kasalanan ko ba na maging ganito ako?

Siguro nga panget ako pero wala kayong karapatan na husgahan ako at ipamukha sa akin kung gaano kayo kabiyaya na nabigyan kayo ng magandang mukha.

Porke ba panget ka ay mukha kanang magnanakaw? Porke ba panget ka ay manyak kana, porke ba panget ka ay hindi gagawa ng maganda o kung anu-ano pa?

Ang dali para sa atin ang manghusga ng isang tao base lang sa kanilang pisikal na kaanyuan. Aminin mo man o hindi, makakita ka lang ng hindi gwapong tao o hindi mo gusto ay negative na agad ang papasok sa isip mo at pag-iisipan mo ng hindi maganda without knowing him/her. Nakakaawa ang mundong ito! Punong puno ng mga mapanghusgang tao.

Huminga na lang ako ng malalim at lumabas ng kwarto.

“Oh anak, bakit ganyan ang itsura mo? Bakit ang lungkot lungkot mo?” Ang tanong ni nanay sa akin.

“Wala lang ito Nay, hindi lang siguro ako nakatulog ng maayos” ang sabi ko dito.

“Ay nako celia hayaan mo na yang anak mo, nabasted lang siguro ng babaeng niligawan niya” ang tumatawang sabi ni tatay.

“Hay naku fernan. Lagi mo nalang inaasar yang anak mo” ang saway ni nanay kay tatay. “Oh siya, halina kayo rito at kakain na tayo” dagdag pa ni nanay.

Maliit lang ang bahay namin. Gawa lang ito sa kahoy. Meron itong dalawang kwarto. Kwarto nila nanay at tatay kasama nila doon ang bunso kong kapatid na babae na 4 na taon palang. Habang yung isa naman ay kwarto, mag-isa lang ako doon.

Ang palikuran namin ay makikita mo sa labas ng bahay at kelangan mo pang mag-igib ng tubig para lang may pangbuhos at pampaligo ka. Wala kase kaming gripo tanging poso lang ang ginagamit namin.

Ganito ang buhay namin sa probinsya. Hindi siya katulad sa maynila na sibilisado pero kahit ganoon ay masaya naman kami.

Masaya naming pinagsaluhan ang umagahan hanggang sa nagpaalam na ako sa kanila para pumasok.

Isa akong 4th year high school student o grade 10 student sa isang pribadong paaralan dito sa probinsya ng quezon. Sa awa naman ng Diyos ay nakakuha ako ng full scholarship dahil na rin sa angkin kong talino. Pangarap ko din kasing makapagtapos sa isang sikat na pribadong paaralan sa lugar namin. Kaya nagsumikap akong makapasok doon. Mga trenta minutos ang nilalakad ko bago ako makarating sa eskwelahan. Ganito lage ang ginagawa ko tuwing umaga hanggang pag-uwi ko.

Si nanay ay isang labandera habang si tatay naman ay isang magsasaka, pero kahit ganoon lang ang trabaho nila ay hindi nila ipinaramdam sa akim na nahihirapan sila, na ayaw na nila. Medyo naawa na nga rin ako sa kanila dahil alam kong pagod na pagod na sila pagtatrabaho pero wala naman akong magawa, ayaw nilang pabayaan ang pag-aaral ko. Ayaw nilang hindi ako makapagtapos ng pag-aaral. Hay!

Malapit na ako sa school ng makita ko yung babaeng niligawan ko dati na niloko lang ako. Inirapan lang ako nito at dire-diretso itong pumasok sa gate.

Hay! Eto na naman, back to school. Sana maging ok ang buong taon ko dito.

Pagpasok ko sa school ay hinanap ko kung saan ang section one. Nang makita ko ito ay pumasok na ako at umupo sa bandang dulo malapit sa bintana. Mas malayo, doon sa mas hindi mapapansin.

Unang araw palang pero ang gulo gulo na ng klase namin. Kung titingnan mo kami ay para kaming hindi section one. Akala kase nila kapag nasa section one ka ay mukha kang kagalang galang at matitino pero ang totoo niyan ay magugulo din kami. Ang pinagkaiba lang namin sa ibang section ay seryoso na kami pagdating sa pag-aaral.

Habang nagkakagulo ang lahat ay may biglang pumasok na matandang babae. Ito na siguro ang advisory teacher namin.

“Good morning class” ang bati nito sa amin.

“Good morning maam”ang sabay sabay din naming bati matapos naming tumayo.

“Ako na ang magiging advisory teacher niyo sa buong taong ito. Pwede niyo na rin akong tawaging maam melinda. Nanay niyo na rin ako kaya wag kayong mahiyang lumapit sa akin” Ang pagpapakilala nito.

“So ngayon na kilala niyo na ako, gusto ko namang makilala ang mga magiging anak ko” ang nakangiting sabi ni maam. Mukhang mabait si maam melinda. Hindi naman sa hindi mabait yung past adviser namin pero iba kase si maam ngayon.

Tumayo yung kaklase kong nasa unahan malapit sa pintuan. Saka Nagpakilala ito hanggang sa sinundan ng sinundan. Nang malapit na sa akin ay tumayo na ako at pumunta sa unahan. Habang naglalakad ako ay hindi ko maiwasang kabahan. Tiningnan ko muna silang lahat at saka ako nagpakilala.

“Hi, Ako po si Miguel Fererro, labing anim na taong gulang” ang nahihiyang pagpapakilala ko.

Tiningnan ko ang reaksyon ng mga kaklase ko. Yung iba ay walang pakialam, yung iba naman ay kita mo sa mukha nila ang panghuhusga. Hindi ko sila masisisi kase ganoon na talaga sila, mapanghusga.

Makikita mo talaga sa itsura nila na karamihan dito ay may kaya sa buhay. Karamihan dito ay may mga negosyo ang pamilya o anak ng pulitiko, kaya naman hindi naging biro para sa akin ang pumasok sa ganitong paaralang. Ito kase ang isa sa pinakasikat na private school sa probinsya namin kaya maraming mayayaman ang gustong makapag-aral dito at tulad ko rin na hindi mayaman. Kaya natutuwa ako na basta gugustuhin mo makakaya mo.

Marami din ang nawala sa section namin dahil napabayaan na nila ang kanilang pag-aaral… Ang daming taga ibang section ang napalipat sa sectiong ito. Karamihan kase sa kanila ay hindi familiar o siguro ay transferee. Naging Loyal na kase ako sa section one simula 1st year to 4th year dahil pangarap ko talagang makagraduate ng valedictorian sa huling taon ko sa paaralang ito.

Buti na lang at kahit may k to 12 na ay hindi pa rin kami inabot kaya kasama kami sa gagraduate ngayong taong ito. Gusto ko na rin kasing makagraduate at makapag kolehiyo para matulungan ko na sila nanay at tatay.

Bumalik na ako sa upuan ko sa may bandang likod at naupo. As usual wala akong kaibigan sa sectiong ito. Kaibigan lang naman nila ako kapag meron silang kailangan sa akin o may kokoyahing assignments. Alam ko naman yun dahil mahirap lang kami at panget ako kaya malabong makakuha ako ng totoong kaibigan.

Kinuha ko na ang notebook ko sa bag at nagsimulang magsulat. Sabi kase ni maam ay kopyahin daw namin ang nakasulat sa blackboard.

Habang bising bisi kami sa pagsusulat ay may tumawag kay maam mula sa labas ng pinto. Lumapit naman ito sa taong yun at kanyang kinausap.

Nagpatuloy lang kami sa pag kopya.

Nang matapos sila sa pag-uusap ay pumasok na si maam na may kasamang isang estudyante. Lalaki. Maliit at napakacute niya.

“Class listen! Merong humabol sa seksyong ito kaya may bago kayong kaklase. Ok, iho magpakilala kana” ang sabi ni maam dito.

“Hi may name is Phun. Phun Atthapan. I’m half filipino and half thai. Dito na ako lumaki sa pilipinas kasama sila mama at papa ko pero minsan pumupunta kami sa thailand to have a vacation there. Sana maging magkaibigan tayong lahat” ang pagpapakilala nito.

“And by the way.. i’m gay!” Pahabol pa nito.

Tumingin tingin si maam sa buong klase. Na wari mo may hinahanap.

“Phun, ok lang ba kung doon ka muna sa likod maupo katabi ni Mister Ferrerowala na kasing bakanteng upuan dito sa unahan pero huwag kang mag-alala aayusin ko ang arrangement niyo pag ok na”

Parang hindi rin naman nasusunod yun. Yung arrangement ng upuan. Subok ko na yan.

Wala na itong nagawa pa at naglakad na ito papunta sa upuang katabi ko. Hindi niya ako pinansin. Tinarayan niya lang ako.

“Sungit” bulong na sabi ko at sinimulan ko na muling kopyahin ang nakasulat sa pisara.

“Excuse me? Anong sabi mo?” Ang mataray na sabi nito.

Akala ko hindi niya narinig. Paktay.

Nakataas ang isa kilay nito at.. at.. grabe bakit ang cute cute niya pala sa malapitan. Ang pula ng kanyang labi, ang kinis ng mukha at.. at… ah basta ang cute cute niya. Ewan hindi ko maexplain kung anong itsura niya. Basta hindi siya gwapo. Cute siya.

Teka!! Ano tong sinasabi ko? Hindi ko dapat pinupuri ang isang lalaki. Siguro mukha lang itong bata kaya ako nagkakaganito. Tama! Mahilig nga pala ako sa mga bata kaya siguro nakucute-an ako sakanya. Lalaki ako at hindi ako dapat humahanga sa kapwa ko lalaki kahit bakla pa ito.

“Wala” ang tanging nasabi ko.

“ Pabulong bulong pa eh panget naman“ ang bulong na saad nito.

Akala yata nito ay hindi ko siya narinig. Hindi ko nalang siya pinansin at tinutok ko nalang ang atensyon ko sa pisara.

“Ok class.. kaya ko pinakopya sa inyo itong nakasulat sa pisara ay para sa gagawin ninyong proyekto. Oo proyekto agad. Tigdadalawang tao bawat isang grupo, at para narin makilala niyo ang isat isa at para hindi kayo mahirapan ay simulan niyo na lang sa katabi niyo. Siya na lang ang magiging partner niyo. Nagkakaintindihan ba tayo?” Ang sabi ni maam.

Nagtaas naman agad ng kamay si phun sa hindi ko malamang kadahilanan.

“Yes mr. Atthapan?” tanong ni maam.

“Maam kase.. ano..”

“Ano?”

“Ayo—–” hindi na nito natapos pa ang kanyang sasabihin dahil biglang tumunog ang bell.

“Ok class next week niyo na yan ipapasa ha, nagkakaintindihan ba tayo?”

Tumango lang kaming lahat at umalis na si maam.

Nakita kong nirolyo lang ni phun ang kanyang mata at inilayo ng kaunti ang kanyang upuan.

“Yuck!! Ikaw ang makakapartner ko? Hello? Ang panget mo kaya! Tao ka ba?” Ang mapanglait na sabi nito. Napayuko lang ako.

Hindi ko alam pero nainsulto ako sa kanyang sinabi. Hindi maitatanggi na lahat sila ay itsura ko ang unang napapansin sa tuwing lalaitin nila ako. Hindi ko naman ginustong maging panget ah. Hindi ko to ginusto.

Tumingin nalang ako sa pisara para duon ituon ang atensyon ko. Masakit malait pero mas masakit ang ipamukha sayo na para kang may nakakahawang sakit.

Tumayo si phun at pumunta sa unahan. Kinausap nito ang mga kaklase namin at base sa obserbasyon ko ay gusto nitong makipagpalit ng pwesto katabi ko pero wala ni isang pumayag kaya bigo itong bumalik sa katabing upuan ko.

“Ano ba yan. Ang panget na nga ng araw mo, panget pa ang makakatabi mo. My gad!!” Ang malakas na sabi nito.

Lahat sila ay napatingin sa direksyon namin. Napayuko nalang ako sa hiya at hindi nalang nagsalita. . . . . . . . . . . . Naging maayos naman ang buong maghapon ko, hindi ko na lang sila pinansin. Eto ako ngayon pauwi na.

Naglalakad na ako palabas ng gate ng makita ko si phun at ang bago ata nitong mga kaibigan. Bakla din sila pareho. Pero halata mong may itsura din ang mga ito.

Lalabas na sana ako ng gate ng harangan nila ako.

“Oh em Gi!! Tumabi tayo mga sis at baka mabangga tayo ng panget…. Pumanget narin tayo bwahahaha” ang tumatawang sabi ni phun at nagtawanan silang tatlo.

“Ewww.. tara girls tumabi na nga tayo at baka mahawa tayo ng kapangitan” ang paggatong naman ng isang medyo matangkad kay phun at tumawa sila.

Samantalang yung isa naman ay tahimik lang na nakatingin sa akin. Ngumiti lang ako at yumuko at nahihiyang lumabas ng gate.

---

Hello guys.. This is my second story. Sa mga bago pa lang po nakakabasa nitong kwento.

Doon naman po sa mga di pa nakakaalam ang first story na ginawa ko po ay yung “Mali bang magmahal?” Pakibasa nalang po :) :)

Vote and comment !! ^_^

KP 2

Dedicated to Yellie1981

Miguel’s POV

Pagkarating ko sa bahay ay naabutan ko lang si nanay na nagluluto ng ulam para sa aming hapunan. Nilapitan ko ito saka nagmano.

“Nay, ano pong niluluto nyo?”

“Yung paborito mong adobo anak” ang sabi ni nanay habang abalang abala ito sa kanyang pagluluto.

“Talaga po nay? Grabe, mahal na mahal niyo po talaga ako” ang pang-aasar ko kay nanay at niyakap ko ito. Ganito ako kalambing kay nanay.

“Syempre naman anak, mahal ko kayo ng kapatid mo. Kayo nalang ang kayamanan na meron kami ng tatay mo kaya lagi mong tatandaan na mahal na mahal ka namin ng tatay mo ha” napangiti lang ako.

Sobrang nagpapasalamat talaga ako na sila ang naging magulang ko. Sila yung taong kaya kang tanggapin.. kahit na ano o sino ka pa, na hinding hindi ko mahahanap sa iba. May mga magulang kase na iniiwan na lang ang kanilang anak o pinapabayaan na lang. Hindi naman lahat yung iba lang.

“Salamat po talaga nay, kahit na panget ako ay hindi naging hadlang ito para mahalin niyo ako”

“Alam mo anak ang drama mo. Syempre Anak kita at sa akin ka nanggaling, hindi mo kelangang baguhin ang sarili mo para lang tanggapin ka namin ng tatay mo o ng kung sino man dyan. Ang isipin mo ay kung paano mo makakayang mabuhay sa isang mundong punong puno ng diskriminasyon” humarap ito sa akin at hinawakan ako sa kamay.

“Anak walang mali sayo, ang mali ay yung mga taong mapanghusga, yung nanghuhusga. Anak sila ang may mali. Alam kong malungkot ka na naman. Unang araw na ung araw mo pa lang sa school eh na bully ka na naman ba?” Ang tanong nito.

Alam na alam na talaga ni nanay kung anong dahilan ko kapag uuwi akong malungkot sa bahay.

Umiwas na lang ako ng tingin dahil tama siya.

“Nay hindi ah, malakas na po ako ngayon” ang pagsisinungalin ko.

“Hays! Oh siya sige na, umakyat kana doon at sabay sabay na tayong kumain. Tawagin mo narin ang tatay mo” ang sabi nito. Alam kong hindi kumbinsido si nanay.

“Sige po”

Pagkapasok ko sa kwarto ay nahiga lang ako at tinitigan ang kisame.

Hayss..

Grabe ang cute cute talaga ni phun. Alam kong straight ako pero bakit iba ang dating niya sa akin. Kahit ang sungit sungit nya ay hindi nito nabawasan ang kacute-an niya na mas lalo pang nagpadagdag dito.

Hay.

Tumayo na ako at nagbihis. Pagkabihis ko ay Pinuntahan ko na si tatay para sabihing kakain na kami.

Masaya naming pinagsaluhan ang hapunan. Hindi man kami ganoon kayaman ay masasabi ko namang kumpleto kami at kuntento kami sa buhay na meron kami ngayon.

Pagkatapos naming kumain ay niligpit ko na ang mga pinagkainan namin at hinugasahan ito. Pagkatapos kong maghugas ay umakyat na ako sa kwarto para matulog.

Ano kayang mangyayari sa amin ni phun, lalo na’t magkasama pa kami sa iisang grupo. . . . . . . . . . . Sa school.

Naglalakad ako sa hallway ng makita ko si phun at ang grupo niya na may tinitingnan sa blackboard sa labas ng school.

Ano kaya meron dun? Ang dami kasing tao. Lumapit ako doon para makiusisa. Pagkalapit ko ay nakita ko ang iba’t ibang department na pwedeng salihan. Pero itong si phun ay tutok na tutok na nakatingin sa isang department. Malamang gusto niyang magtry out sa volleyball.

Hindi ko na binigyan pa ito ng pansin at nagpatuloy na lang ako sa pagpunta sa room. Hindi kase ako mahilig sumali sa mga ganyan. Wala kase akong kahit na anong talento at kung meron man ay ayoko pa ring sumali.

Umupo lang ako sa pinaka dulo ng upuan kung saan ako talaga nakaupo. Ilang minuto nalang at magsisimula na ang klase ng biglang pumasok si phun kasama ang mga kaibigan nitong bakla. Naupo ito sa tabi ko. Ang tahimik niya. Siguro ay ayaw talaga niya akong makatabi.

“Phun.. ah.. eh.. about nga pala sa gagawin nating project”

“Oo alam ko” ang mataray nitong sabi.

“Y-yung topic kase natin is about sa mahihirap. Pwede bang ako nalang ang subject?” Ang sabi ko dito. Lumingon ito sa akin.

“Ok, whatever!” At inirapan lang ako nito. Grabe ang cute niya talaga kapag nagagalit siya.

“Wag mo nga akong titigan, pwede? Baka mahawa pa ako ng kapangitan mo!” At isang irap na naman ang natamo ko sakanya.

“Bakit ang cute mo?” Ang walang prenong tanong ko.

“Yeah! IKR! duh! Pwede ba! Ang feeling mo nakakainis kana ha. Wag mo kong kausapin pwede?! Kainis” ang inis na inis na sabi nito. Hays, tumingin nalang ako sa pisara.

Hindi ko alam kung bakit masaya akong nagagalit siya sa akin. Baliw na ba ako? Eto rin ang unang beses na lumakas ang loob kong kausapin ang isang tao.

Pagkarating ng teacher namin ay nagpaliwanag lang ito about sa gagawin naming proyekto. Sinabi ni maam na dalawang linggo mula ngayon ang deadline ng aming project. Baka daw hindi namin kayanin kung isang linggo lang kaya kelangan daw namin talagang pag-aralan at pagandahin ang una naming proyekto, dahil dito daw nya makikita kung sino talaga ang seryoso sa pag-aaral sa unang araw pa lang ng klase. Malaki din daw ang maitutulong nito sa first period grades namin. Para matuto na rin daw kaming alamin ang pamumuhay ng iba’t-ibang tao.

Katatapos lang ng klase namin ng makita ko si phun na lumiko ito papuntang volleyball court. Siguro nga ay magta-try out ito. Dumiretso na ako sa canteen at hindi na ito sinundan pa.

Normal na sa akin ang ganito. Kumakain mag-isa. Hindi naman sa wala akong kaibigan o ano. Hindi lang talaga ako siguro lumalapit sa kanila. Nahihiya kase ako. Ayoko lang na may masabi sila sa akin pag naging magkaibigan kami. Simula kase noong magkaroon ako ng kaibigan ay pati sila nadadamay sa panlalait nila sa akin kaya simula noon ay mas pinili ko ng na mapag-isa na lang.

Pagkatapos kong kumain ay bumalik na ako sa klase. Pagkarating ko sa room ay nakita ko si phun na kasama ang kanyang mga kabarkada habang masaya sila nagkukwentuhan. Naupo lang ako sa dati kong upuan habang hinihintay ang susunod na klase.

“Sis alam mo ba, nakapasok ako sa try out sa volleyball grabe! Sikat din pala ang volleyball dito sa school natin maliban sa basketball” ang masayang sabi ni phun.

“Ay! Congrats sis.. ako naman pasok ako sa art club. Chukchakera kaya ako kanina dun habang nagpapakilala” ang sabi noong medyo matangkad kay phun. Mahaba ang buhok nito na hanggang balikat. Maganda siyang bakla kapag nag wig kung tutuusin. Sa pagkakaalam ko Leo ang pangalan niya pero dahil nga sa bakla daw sya ay lea nalang.

“Ikaw terry saang department ka kasali?” dagdag pa nito.

“Ah. Sa ano sa volleyball din” ang saad ni terry. Tingin ko sa kanya ay isa syang tahimik na tao. Kasing tangkad din lang siya ni phun. Cute at mahiyain. Ang pangalan niya ay Jhon Terry pero mas kilala daw siya bilang terry.

Nakikinig lang ako sa kanila ng mapansin nilang kanina pa ako nakatingin sa kanila.

“Anong tinitingin tingin mo diyan ha?” Ang mataray na tanong ni phun sa akin.

“Ah.. eh.. wala hehehe” saad ko.

“Tsk! Pwede bang wag kang paepal? Nakakasira ka ng araw ok?” Ang pagtataray nito.

Hindi nalang ako nagsalita at itinuon ko nalang ang atensyon ko sa unahan.

“Sis nasisikmura mong makatabi yan, eh ang panget panget niyan” ang bulong ni leo kay phun.

“Duh? Like eww!! Syempre hindi. Kaya lang itong mga teacher natin eh wala pang ginagawa para iarrange ang upuan natin, nakakaumay na bhe!” Si phun.

Nakangiti lang ako habang nakatingin sa unahan. Ok lang yan Miguel. Ok lang yan. Ngumiti lang ako hanggang sa dumating si maam.

Kahit wala akong maintindihan sa tinuturo ng guro namin ay pilit kong tinutuon ang atensyon ko sa unahan. Miguel diba sanay kana? Sanay ka na sa mga panlalait nila diba? Hindi kana nasasaktan miguel, hindi na dapat. Hays.

Nandito na ako sa tapat ng gate habang hinihintay ko si phun. Nang makita ko siya ay humugot lang ako ng hininga at lumapit dito.

“Phun bukas na natin simulan ang project natin ah” ang masayang sabi ko rito.

“Oo na! Ok na! Sige na umalis kana! Wag mo kong masyadong lapitan pag nandito tayo sa school nakaksira ka ng imahe” Ang pagtataboy nito sa akin, alam kong ayaw niya akong lumalapit sa kanya. Para siyang nandidiri sa akin.

“Ah, eh sige” ang tipid kong sagot.

“Tara girls” ang mataray na sabi nito.

At sumunod sa kanya yung dalawa nitong kaibigan.

Napagdesisyunan kong umuwi na lang dahil medyo magdidilim na rin at maglalakad pa ako.

Pagkadating ko sa bahay ay dumiretso na ako sa kwarto at nahiga. Alam kong masakit magsalita si phun pero bakit ngayon natitiis ko ang panlalait niya. Bakit parang gusto kong mapalapit sa kanya.

Hayst!! Ewan!!

Kinuha ko ang notebook ko at binasa ang nakasulat doon. About sa mahihirap ang topic namin at kelangan mong obserbahan ang sino mang subject niyo araw-araw. Kung anong buhay meron sila at kung paano sila mamuhay. Kesa sa iba pa kami kumuha ng subject. Mas mabuting ako nalang para mapalapit na rin ako sa kanya.

Mayaman siya at alam kong hindi sya sanay sa buhay na meron kami. Hiling ko lang sana ay maging maayos ang gagawin naming proyekto.

Nakatulala lang ako sa kisame noon ng makita ko ang masayang ngiti ni phun. Grabe! Bakit kaya ang cute cute nya? Mukha talaga siyang 12 years old.

Teka!

Bakit siya ang iniisip ko? Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko? Siguro mahilig lang talaga ako sa bata gaya ng kapatid kong si mela. Pero nakikita ko pa rin siya.. Ang mapula niyang labi. Ang makinis at maputi niyang balat. Ang katawan niyang payat na bagay na bagay sa kanya. Ganun ba talaga kapag may lahi ka? Pinaghalong pilipino at thai kaya ang kinalabasan. Cute at mulhang bata. Siguro madaming nagkakagusto sa kanyang lalaki.

Hayss… bakit ko ba iniisip ko ang mga bagay na yun?

“Anak, tutulala ka nalang ba diyan? Kakain na oh! Mamaya mo na pangarapin kung sino man yan” ang natatawang sabi ni nanay.

Hindi ko alam na kanina pa pala nakapasok ng kwarto si nanay. Kainis naman oh! Nahuli tuloy akong nagde-daydream.

“Sige po nay. Susunod na po ako” at tumayo na ako para lumabas.

Phun kase naman eh!!

---

Hello guys.. don’t forget to Vote and Comment :)

KP 3

Phun’s POV

“Sis, mukhang hindi pa dumadating yung panget na katabi mo ah hahaha..” ang tumatawang sabi ni leo.

“Duh!” ang maarteng saad ko. “Wag mo nga siyang itanong sa akin. Nakakasira ng araw” inis kong sabi dito.

Ang aga aga tapos ako ang tatanungin niya sa panget na yun. Do i look lika a panget? Like Duh!

“Sensya na teh! Ang sungit mo naman, meron kaba ngayon? Ako kase hindi pa ako dinadatnan.. OMG! Hindi kaya???” Inirapan ko lang siya. Ang OA niya ha.

“Leo, hinding hindi ka mabubuntis.. wag kang ambisyosa ok? Baklang to”

“Sis naman, lea nga ako diba? L-E-A… Lea” Saad ni leo.

Natawa lang ako sa kanya. Siya kase talaga yung baklang bakla sa aming tatlo. Nagpapahaba kase siya ng buhok at nagdadamit pambabae. Pero kung nagpakalalaki to gwapo siya samantalang si terry naman ay parang ako lang, bakla pero damit panlalaki at suot lalaki.

“Oo na! Tumahimik ka lang”

Ngayon na kase namin sisimulan ni… ano nanga ulit pangalan ng panget na yun? Ah basta! Nakakainis naman eh, bakit ba kase siya pa ang naging partner ko. Marami namang gwapo diyan. Hindi yung panget na tulad niya. Nakakasira tuloy ng Imahe.

Nakaupo lang ako dito sa pinakadulo habang hinihintay ko ang teacher namin ng may isang lalaking pumasok sa room. Rinig na rinig ko ang tilian nilang lahat lalo na yung mahaharot na babae. Hay naku! Basta gwapo bumibigay agad.

“Miss kilala mo ba si phun?” Ang tanong nung lalaking pumasok doon sa kaklase kong mukhang palaka.

“Oo pogi, ano kelangan mo? Ako ba hindi mo tatanungin kung sino ako?” At pinalakad nito ang kanyang daliri sa dibdib ni hot guy. Natawa lang yung lalaki.

“Sensya na miss beautiful” weh?beautiful talaga? Asan? Chaka teh! Chaka ang tawag sa kanya! Hahaha..

“Sorry talaga miss, siya kase ang hinahanap ko hindi ikaw” sabay ngiti nito. Boom! Pahiya.

Ngumuso lang si frog princess at tinuro ako.

“Salamat miss” Halos ikamatay naman nito ang pagkindat sa kanya noong lalaki. Asumerang palaka.

Nang makita niya ako ay binigyan niya lang ako ng isang matamis na ngiti at lumapit sa akin.

“Hi, ikaw ba si Phun?” Ang tanong nito sa akin.

Halos mamatay naman sa kilig itong dalawang katabi ko. Edi kayo na. Kayo na ang kinikilig. Mahaharot.

“Hi! I’m lea” pagpapakilala ni leo doon sa lalaki at nilahad ang kamay. Tsk!

“Hello” yun lang ang sagot ni guy at ibinaling na ulit ang atensyon sa akin.

“Sungit mo naman, hindi man lang ako kinamayan.” ang nakangusong sabi ni leo.

“Teh! Pinansin ka naman ah, ok na yun” ang bulong ni terry dito. Ngumuso lang si leo.

“So.. ikaw nga si Phun? Ang bagong transferee. Hindi naman malabong sumikat ka kaagad kase tulad ng pangalan mo.. cute ka at malakas ang dating sa mga lalaki” sabay kindat nito sa akin.

Nirolyo ko lang ang mata ko. Ang korni nya ha, joke ba yun o papuri? Pero dahil pogi sya pwede na hahaha..

“Yah! Ako nga si phun, anong kelangan mo?”

“Ako si Ronnie” pagpapakilala nito sabay lahad ng kamay sa akin. Anong meron? Nakipagkamay na lang ako sa kanya.

Grabe! Ang lambot din ng kamay niya ha parang hindi man lang siya humahawak ng kahit anong mabibigat na bagay. Rich kid siguro to. Well ganun din naman ako bwahahaha… Mayaman kami eh.

“Ahmm.. pwede mo ng bitawan ang kamay ko, Baka nemen.” Ang pabebeng sabi ko. Natawa naman siya. “Anong ulit kelangan mo sakin?”

“Pwede kabang yayaing kumain mamaya?” Diretsang tanong nito.

“At bakit naman?” Ang nagtatakang tanong ko. Bigla naman akong hinila ni leo at binulungan.

“ Teh! Sumama kana, manhid kaba o ano? Malamang magdedate kayo. Ace player ng basketball yang nagyayaya sayo.. gaga ka! Sige na push mo na yan !“ Bulong ni leo.

“Ano kase, yayayain lang sana kitang kumain. Kung pwede lang naman” ang sabi nito habang nakatingin sa malayo. Nahihiya ba sya?

“Ahmmm.. sige sunduin mo nalang ako dito pagkatapos ng klase namin” kaladkarin lang?

“Yes! Oo.. Oo” ang masayang sabi nito. “Bye” lalapit sana ito para halikan ako sa pisngi ng pigilan ko sya.

“Hep! Wag masyadong Feeling Close ok? Masyado kang mabilis. Nasa stage palang tayo ng GTKEO” pagpigil ko sa kanya.

Tumawa lang ito at tinaas ang dalawang kamay na animo’y sumusuko.

“Ok, ok! Bye, see you mamay phun” At tumakbo siya palabas ng class room.

Nakangiti lang ako habang tinitingnan itong makalabas ng room. Pero bigla din itong nawala ng may pumasok na panget kasabay ni maam.

Duh? Bakit ba kase may panget pa sa klaseng to? Naghihirap na ba ang school namin?

“Teh, lipat na kami.. nandyan na yung nightmare mo” Pang-aasar ni leo sa akin. Yuck! Nightmare nga siya.

“Sige na! Lumayas kana at baka magdilim pa paningin ko sayo” pero tinawanan lang nila akong dalawa. Pagkaalis nila ay sya namang upo ni panget sa tabi ko.

“Morning” ang masayang bati nito sa akin.

“Walang maganda sa umaga ko lalo na’t mukha mo ang makikita ko” ang mataray kong sabi dito.

Katahimikan.

Nilingon ko lang siya pero nagtaka ako sa nakita ko.. nakuha pa niyang ngumiti sa lagay na yun? Manhid ba siya? Pilit ko nanga siyang pinapalayo sa akin. Hindi man lang siya tinablan sa mga sinabi ko? We’ll Matapos lang talaga itong project na ito. Hinding hindi na ako papayag na makagrupo o makalapit pa siya.

Nakatingin pa rin ako sa kanya ng Bigla itong humarap sa akin.

“Wag ka ngang tumingin. Ang Panget mo” ang saad ko.

Pagkasabi ko nun ay tiningnan ko lang siya. Kita ko ang lungkot sa mga mata niya pero napalitan din ito ng ngiti.

“Alam ko na yun” ang nakangiting sabi nito.

Duh? Manhid nga? Sabagay pag ganitong itsura dapat talagang makapal ang mukha hahahaha.. Sarry.

“Sabay na tayo mamayang uwian ah” dagdag pa nito. At humarap na siya sa unahan.

“Oo nalang, sige na wag mo na nga kase akong kausapin, pwede? Tablan ka naman” At inirapan ko siya.

Maayos naman ang naging buong klase namin hanggang sa sumapit ang lunch break. Hindi na ako nito kinulit pa. Hay buti naman.

Pagkalabas na pagkalabas ko ng room ay nakita ko naman si Ronnie na nakasandal lang sa gilid habang hinihintay ako.

“Kanina ka pa ba diyan?” Tanong ko.

“Ah.. di naman masyado, ano tara na?” Ang yaya nito sa akin.

“Tara” . . . . . . . . . . Grabe ang daming tao sa canteen. Habang naglalakad kami kanina ay wala itong ibang ginawa kundi ang mag kwento ng kung anu-ano. Tango lang ako ng tango. Isabay mo pa ang ingay ng mga babaeng malalandi katitili.

“Hanap kana ng pwesto natin, ako na ang bibili ng kakainin natin. Ok ba yun?” suhestyon nito.

Kumuha naman ako ng pera at inabot sa kanya pero tinanggihan lang nito.

“Hindi na, libre na kita” pero hindi ako pumayag.

“Hindi, May pera naman ako at saka kaya ko namang–” dinikit lang nito ang kanyang daliri sa labi ko para patahimikin ako.

“Sige magsalita ka pa diyan at hahalikan talaga kita sa harap ng maraming tao” ang pagbabanta nito.

Napanganga naman ako sa kanyang sinabi.

“Pero..”

“Gusto mo ba talaga? Ok lang naman sa akin” ang nakangising saad nito.

“Ok fine, hmff!” Ang nakangusong sabi ko.

“Wag ka ngang gumanyan at baka hindi ako makapagpigil, mahalikan talaga kita dito ng wala sa oras”

Hindi ko na sya pinansin pa at naghanap na ako ng pwestong makakainan namin. Tawa lang siya ng tawa habang binigyan ko siya ng matatalim na tingin. Nakapila na ito.

Habang hinihintay ko si Ronnie ay hindi ko naman sinasadyang mahagip ng mata ko si panget. Mag-isa lang itong kumakain sa isang lamesa. Wala ba siyang kaibigan? Sabagay hindi naman kataka taka sa itsura niya kase panget sya. (evil laugh) Bwahahaha..

“Oh, sino namang tinitingnan mo diyan? Hindi pa man nagiging tayo eh pinagtataksil mo na ako” ang lungkot lungkotang sabi nito.

“Alam mo mister. Ang dami mong alam” at inirapan ko siya. Umupo ito sa tapat ko at inabot sa akin ang binili niyang pagkain.

“Alam mo ang cute mo. Hindi na ako magpapatumpik tumpik pa….. Gusto kita phun” ang diretsong sabi nito.

Nabulunan naman ako sa kinakain ko dahil sa kanyang mga sinabi. Inabutan niya ako ng tubig habang walang siyang tigil sa pagtawa.

“Papatayin mo ba ako ha!” Sigaw ko sa kanya. “Masyado kang mabilis.. ganyan kaba mangloko ng mga babae?”

“Hindi ah! Ganito lang talaga ako ka-Gwapo”

“Wow ha? Ang presko mo, bakit hindi ka kaya mag presto” Ano daw?  Hahaha.. Chos lang.. joke yun. Natawa ako sa sarili kong joke. Yung presto biscuit para sa mga hindi nakakaalam. Bakit ba ko nagpapaliwanag hahaha.

“Ako na ngang lumalapit sayo aarte ka pa ba? Eto na oh, Yung pantasya ng lahat, babae at mga bakla nasa harapan mo na at nagtatapat na sayo ng kanyang nararamdaman. Aayaw ka pa ba?” Kindat nito sakin. Yabang talaga.

“Hello, ok kalang? Ganyan ba kayong mga basketball player? Porke ba magaling kayong magdribol eh, bobola bolahin niyo nalang kami at pagkatapos ano? Pagpapasa pasahan at iiwan? Dont me ha!” Saad ko. E, totoo naman ah.

“Woah, woah! Chillax. Hugot ba yan? Hahaha.. Manliligaw lang ako. Ang dami mo nang sinabi” ang natatawang sabi nito.

“Nanliligaw ba yun? Bakit parang hindi naman ako nainform. Ano nga ulit pangalan mo mister? Hindi porket bakla ako eh gaya na ako ng ibang bakla diyan na easy to get sa mga gwapong manlolokong tulad niyo. Wag nga ako!” ang naiinis na sabi ko dito. Nakaka-turn off siya ha.

“Totoo ngang Gusto kita at Manliligaw ako. Kaya nga tinatanong kita kung pwede ba?” Kapal talaga ng mukha nito.

“Alam mo sayang ka. Pogi ka pa naman, kaya lang punong puno ka ng kayabang”  ang sabi ko dito.

“Oo na, mayabang na! Payag ka bang ligawan kita?” Pangungulit nito.

“Bilib na bilib ka sa sarili mo ha! Pwede bang iba nalang ang lokohin mo. Wag ako?”

“Hindi naman kita niloloko ah” siya.

“Whatever! Kung ano man yang napagpustahan niyo ng mga kaibigan mo.. sabihin mo wag ako. Hindi ako tulad ng iniisip niyo”

Tumayo ako dahil sa sobrang inis ko sa kanya.

“And by the way high way. Thank you sa lunch” at iniwan ko na sya.

Binilisan ko lang ang paglalakad ko para hindi na niya ako maabutan pa. Nakakainis na talaga siya. Akala naman nya ay hindi ko alam ang mga ganyang galawan. Paglingon ko sa likod ko ay nakita ko lang si Ronnie na hinahabol ako kaya naman mas lalo ko pang binilisan ang paglalakad ko para hindi na niya ako maabutan.

Nang makakita ako ng palikong kanto ay hindi na ako nag-atubiling lumiko dito. Pero hindi ko naman inaasahan na sa pagliko ko ay may tao akong makakabanggaan. lalaki siya. Sabay kaming natumba sa sahig na siyang naging dahilan para bumagsak kaming pareho sa semento. Bigla naman niyang prinotektahan ang ulo at katawan ko sa pagbagsak. Pumikit ako at hinintay ang mga nangyari.

Katahimikan.

Pagmulat ng mata ko ay nakita kong nakatitig lang ito sa akin.

“Ok ka lang?” Ang nag-aalalang tanong nito.

“O-ok lang ako” ang sabi ko dito.

Ngumiti lang ito ng malaki.

Bigla ko naman siyang tinulak, na siyang naging dahilan para mapaupo ito.

“Ang panget mo!” Sigaw ko dito at iniwan ko na siya. Ewww.. Kelangan kong maghilod ng maraming beses. Eww.. Talaga.

---

Vote and comment guys :)

KP 4

Miguel’s POV

Tumayo na ako at dinampot na lahat ang gamit kong nagkalat sa sahig.

Hayss… ang cute cute niya talagang magalit. Bakit kase hindi siya nag-iingat. Ayan tuloy, muntikan na siyang madisgrasya, kundi ko lang siya nayakap kanina edi sana may masama ng nangyari kay phun.

Pre! Grabe ang lambot ng katawan niya. Ang bango at ang kinis pa ng balat niya. Hindi ko alam kung bakit ang bilis ng tibok ng puso ko. Alam mo yung feeling na, nabibingi kana dahil sa tambol nito? Inlove ba ako? Ganito ba ang feeling pag inlove?

Dumiretso na ako sa class room namin dahil ilang minuto nalang at magsisimula na ulit ang klase. Pagkarating ko sa room ay nakita ko si phun kasama ang dalawa nitong alagad na si terry at leo.

Nang mapansin nilang nandito na ako ay tumayo na ang dalawa at lumipat na sa kani-kanilang upuan. Napa buntong hininga nalang ako dahil sa matatalim na tingin lang ang ibinato sa akin ni phun. Habang bising bisi ang kamay nito sa paglalagay ng alcohol sa buong katawan niya. Hayss.. ang cute niya talaga.

“Ok ka lang ba talaga?” Tanong ko dito ng makaupo ako.

“Can you please, shut up your mouth kahit ngayon lang?”

Nginitian ko lang siya. Iba na talaga ang tama ko kay phun.

“So creepy” bulong pa nito saka umirap.

“Phun mamaya ah, sabay tayo?” ang masayang sabi ko.

“Nakakaintindi ka ba? Di ba sabi ko.. tumahimik ka! At pwede bang huwag mo kong kausapin! Nakakasira ka ng araw sa totoo lang” ang inis na inis na sabi nito.

“Alam mo… ang cute mo lalo kapag naiinis ka” saad ko. Totoo naman e. Manhid ko na ba? Hahaha..

“Urgh!! I hate this day sa for Gad damn sake. Magsalita ka pa diyan at hinding hindi mo magugustuhan ang susunod na mangyayari. Ang panget mo” ang naiinis na sabi niya.

Galit na talaga siya kaya tumahimik na ako. Sakto naman ang pagdating ni maam. Buong klase ay hindi ito nagsasalita. Siguro ay nagalit talaga siya sa akin.

Tumingin ako dito habang ang atensyon nito ay tutok na tutok pa rin sa itinuturo ni maam.

“Sorry” ang mahinang sabi ko.

Hindi niya ako pinansin bagkus ay nanatili lang itong nakatingin kay maam. Hindi ko narin siya kinulit pa at itinuon ko nalang ang atensyon ko sa pagtuturo ni maam.

Matapos ang klase.

Medyo binagalan ko talaga ang pag-aayos ng gamit ko para makasabay ko si phun. Nilapitan naman ito ng kanyang mga kaibigan.

“Sis, bakit parang naubusan ka ata ng enerhiya? May gad ka! Asan na yung motto nating “More energy mas happy”? Sis asan na?…“ ang nagpapanic na sabi nito.

Sinubuan naman siya ni phun ng papel sa bunganga. Natahimik lang ito.

“Alam mo Leo ang OA mo talaga. Eh kung manahimik ka kaya minsan, edi happy?” Ang saad nito habang tuloy parin siya sa pag-aayos ng gamit. Tumawa lang si terry.

“Teh! Bakit mo naman sinubo sa akin yung papel? Mukha na ba akong basurahan? Teh naman eh! exotic kaya ang gandang ko” ang nakangusong saad nito.

“Tara na! Wag nang marami pang sinasabi and excuse me? Baka toxic ang ganda mo at hindi exotic hahaha” ang pang-aasar nito kay leo.

Ang ganda talaga ng ngiti ni phun. Mas lalo kong napatunayan ito ng unti unti na akong nagkakagusto sa kanya. Kahit sino naman ay mahuhumaling dito.

Magkakasabay silang lumabas ng room, samantalang ako ay nakasunod lang sa kanila. Hindi pa man kami nakakalayo ng may isang lalaking lumapit sa grupo nila phun at kinamusta ito.

Napatigil sila sa paglalakad. Ganun din ang ginawa ko. Tumigil din ako at pinagmasdan sila. Parang kilala ko yung lalaki. Hindi maikakaila na gwapo siya. Tama kilala ko siya. Siya yung sikat na basketball palyer namin.

“Phun, sorry kanina. Hindi ko naman intensyong mabastos ka sa way ng pananalita ko. Ganito talaga ako, straight forward kung magsalita. Sorry kung na offend kita” ang paghingi nito ng paumanhin kay phun.

“Sis, nagsosorry na oh, patawarin mo na.. Push na kase! Pag ikaw nag-inarte pa. Aagawain ko talaga sayo yan” banta ni leo.

“Edi ipush natin yung sayo!” Ang pagsakay ni phun sa sinabi ni leo.

“Teh! Juk lang naman. Eto namang si day hindi na mabiru” ang parang bisayang saad nito na ikinatawa ni terry, nung lalaki at pari narin ako.

“Bagay sayo sis. Mala mommy Di! Hahaha..” Ang natatawang sabi ni phun.

“Phun, sorry talaga. Totoo ang intensyon ko sayo, Honesto, Pramis!” Habang nakalagay ang kamay ng lalaki sa dibdib at ang kaliwang kamay naman nito ay nakataas na parang namamanata.

“Oo na, naniniwala na ako” pagsuko ni phun.

“Wow! Talaga? Yes! Pwede bang sabay na ulit tayong mag lunch bukas? Treat ko” ang pag-anyaya nito kay phun. Tumango lang ito.

“Sige. Sunduin mo nalang ako bukas.. sige bye na at may pupuntahan pa kami, babush” at kumaway na ito doon sa lalaki.

“Tara girls” at nagmartsa na ang mga ito na akala mo’y nasa isang cat walk.

Wala naman akong nagawa kundi ang sundan sila. Diba nga may gagawin pa kaming proyekto ni phun at ngayon namin siya sisimulan.

Pagkalabas namin ng gate ay nagpaalam na ang dalawa. Kami nalang ni phun ang naiwan.

“Phun, ok lang ba na pumunta ka sa amin ngayon?” Ang di ko maiwasang itanong sa kanya.

“Sa totoo lang, hindi! Pero dahil sa project natin ay gagawin ko kahit labag sa kalooban ko. Kaya tara na” ang pagyaya nito sa akin.

Dahil dun ay hindi ko na naman maiwasang matuwa. Alam kong imposibleng maging kami at lalong lalong hindi talaga mangyayari yun. Cute siya, panget ako. Mayaman siya, mahirap ako. Langit siya, lupa naman ako. Diba ang imposible? Pero makita ko lang siya. Makita ko lang ang mga ngiti niya masaya na ako.

May mga bagay na kapag crush ay crush lang. Pag kaibigan, kaibigan lang. Pwedeng lumevel up, pwede ring hindi. Pero ang ma kontento at hindi maghangad ng sobra ay mas ok! Kung sumobra man dun ay bonus nalang yun and say thank you. But now, masaya na ako na makita ko lang siya. Hindi ako maghahangad pa na magkagusto siya sa akin dahil alam kong napaka-imposible.

“Ok lang ba sayong maglakad tayo?” Ang tanong ko dito.

“No need. Magpapahatid nalang tayo kay manong. Safety first. Malay mo, hindi mo ako sa inyo dalhin, kundi sa kung saan saan lang. Malay ko bang kidnaper ka, rapist o kung ano man. Edi wala akong kalaban laban at saka mabuti narin yun para malaman ni manong kung saan niya ako susunduin if ever alam mo na?… maigi na yung nag-iingat” ang paliwanag nito.

Medyo nasaktan na ako sa sinabi niya. Hindi naman porke panget ako ay kaya ko ng gumawa ng mga ganoong bagay. Wala siyang tiwala sa akin. Sabagay, nawawalan narin ako ng tiwala sa sarili ko dahil sa pangmamaliit nila.

Huminga lang ako ng malalim at ngumiti.

“Naiintindihan ko” hindi ko parin inaalis ang ngiti sa labi ko.

“Lets go” utos nito kay manong ng makapasok kami ng sasakyan.

Grabe ganito pala ang loob nito? Ngayon lang kase ako nakasakay sa ganitong sasakyan. Ang yaman pala talaga ni phun. Ang bango bango pa ng amoy ng sasakyan nila at ang lamig. Habang nasa byahe kami ay tinuturo ko kay manong ang daan namin papunta sa bahay. Hindi rin naman siya ganoon kalayo pag may sasakyan ka. Si phun naman ay naka earphone lang habang katabi nito si manong sa unahan samantalang mag-isa lang ako dito sa hulihan.

“Manong dito na po tayo” ang sabi ko kay manong.

Bumaba na ako ng sasakyan kasabay si phun. Kita ko naman ang reaksyon sa mukha nito kasama na rin ang panghuhusga niya. Hindi ko ikinakahiya ang bahay namin, dahil dito ako nagmula at dito rin ako pinalaki ng maayos ng mga magulang ko.

“Tara pasok tayo sa loob”

“Eto na ba yung bahay niyo? So panget and so maliit. Paano kayo nabubuhay sa ganito. Nakakaawa naman kayo” ang maarteng na sabi nito.

Hindi nalang ako umimik. Iintindihin ko siya. Kelangan ko siyang intindihin. Binigyan ko lang ito ng isang matamis na ngiti.

“Pasensya kana ha, hindi kase kami mayaman” sabi ko sa kanya. “Tara na sa loob” ngiti ko sa kanya.

May mga sinasabi pa siya na hindi ko na maintindihan. Pagpasok namin sa loob ng bahay ay naabutan ko si nanay na nagluluto nang kakainin.

“Nay” tawag ko sa kanya.

“Oh anak, nandyan kana pala” sabi nito. Napatingin naman ito sa kasama ko. “May bisita ka pala….kamusta?” Ang bati nito kay phun.

Nagpunas muna ng kamay si nanay sa damit niya bago nilahad ang kamay dito. Hindi naman ito tinanggihan ni phun.

“Magandang hapon po” saad nito.

Kahit alam kong hindi siya komportable ay marunong din naman pala itong gumalang sa matatanda.

“Ang cute naman nitong kasama mo anak. Pagpasensyahan mo na itong bahay namin ha..” ang sabi ni nanay.

“Ok lang po” ang saad nito.

“O siya, sige. Sabay sabay na tayong kumain. Anak, maghain ka na diyan. Tatawagin ko lang ang tatay mo at saka ang kapatid mo” tumango lang ako sa kanya.

Pagkaalis ni nanay ay naghain na ako sa lamesa.

“Phun, maupo kana diyan. Maghahain lang ako” ang sabi ko dito.

Naupo naman ito habang iginagala ang tingin sa buong bahay namin.

“Hindi ako makapaniwala na bahay talaga to. Parang ganito kase ang itsura ng tambakan namin ng mga sirang gamit sa bahay” ang mapangmaliit na sabi nito. Hindi na lang ako umimik.

“Kumakain kaba ng tuyo at noodles? Eto lang kase ang nakayanan namin eh para sa hapunan” ang sabi ko.

“Hapunan niyo ’to? My gad! Kahit katulong namin ay hindi namin pinapakain ng ganito” sabay irap nito.

“Wala pa kasing pera si tatay. Kaya ito lang muna ang nakayanan ng pamilya namin. Pero tatanungin ko na lang si tatay kung may pera pa ba ito para mabilhan kita ng sarili mong ulam” ang nakangiting sabi ko.

Inirapan niya lang ako. Sakto naman ang dating nila nanay kasama si tatay at si bunso. Nagulat pa si tatay ng makita si phun.

“Anak kaklase mo ba yan? Mukha siyang artista ah” ang manghang sabi ni tatay kay phun.

Pinunasan ni tatay ang kamay at nakipag kamay sa kanya.

“Ako nga pala si fernan, tatay ni miguel” ang masayang bati nito.

“Phun atthapan po” tipid na saad nito.

“Ay anak hindi pa pala ako nagpapakila sayo. Ako nga pala si nanay celia at eto naman ang bunso naming anak. Si baby mela” ang pagpapakilala ni nanay. Ngumiti lang si phun bilang sagot.

“Ah..ano, tay, meron po ba kayong pera diyan? Hindi po kase kumakain si phun ng tuyo at noodles.. bibilhan ko po sana siya ng ibang ulam” ang tanong ko kay tatay. Sasagot palang sana ito ng sumingit si phun.

“Hindi! Ah.. i mean.. binibiro ko lang po itong si miguel hehehe.. sa katunayan po ay kumakain po ako nito” ang pacute na sabi niya.

“Yun naman pala anak eh! ikaw talaga” sabi nito sa akin. Ngumiti lang ako. “Oh, ano pang hinihintay niyo. Kain na tayo!” natawa lang ako kay tatay. Para talaga siyang bata hahaha..

Nagsimula na kaming kumain pero itong si phun ay nakatitig lang sa kanyang pagkain na nakahain sa pinggan. Hindi niya ito ginagalaw.

“Anak kain na” ang sabi ni nanay.

“Ah, eh.. opo” ang sagot ni phun.

Halos hindi naman nito alam ang kanyang gagawin. Kakainin ba o hindi. Napangiti ako sa kanya lalo na nang isubo nito ang kanin na may lamang tuyo.

Matatawa ka talaga sa itsura ni phun kung nakikita mo lang. Dahil sa hiya siguro sa mga magulang ko ay pinilit nalang nitong kainin para hindi siya mapahiya.

Ang cute niya talaga.

“Kuya jowa mo po ba si kuya phun?” Ang tanong ni baby mela sa akin.

Hala?

---

Hello guys.

Support naman po sa story kong to for inspiration lang po :)

Don’t forget to Vote and Comment.

KP 5

Phun’s POV

Pinilit ko nalang ang sarili kong kainin, kung ano man ang kinakain nila. Ganito ba talaga ang mahihirap? Pagkain pa ba ang kinakain nila? Well, sorry hindi kase kami mahirap kaya hindi ko alam ang mga ganitong bagay. Don’t judge me ok! Sorry! Mayaman lang.

Medyo maalat siya at ok naman. Ganito pala ang tuyo. Hindi naman sa hindi siya masarap pero hindi ko parin maalis sa isip ko na pagkain parin sya ng mahirap hahaha… Ok! Sorry na, hindi ko naman intensyong manlait. Ganito lang siguro ang ugali ko. Maarte at mapanglait.

Haixt! Kumuha nalang ako ng noodles, kase hindi ko talaga siya keri. Sorry tuyo. Nakakakain naman ako ng noodles like “Ramen” yung mga nasa resto. Di ba sosyal? But this kind of noodles? Lucky me? How cheap! Ok, whatever! I know naiinis na kayo sakin. Chillax lang.

Sumandok na ako ng noodles sa mangkok at tinikman. Maalat din siya pero ok naman. Kaya lang hindi siya healthy for my gorgeous body. My Gad! Nakakaawa talaga. Ooppss!! Hahaha.. sensya na po, di ko lang mapigilan. I’m nagpapakatotoo lang right?

“Ok ka lang ba talaga?” Ang tanong sa akin ni panget este miguel pala. Nginitian ko lang ito bilang sagot.

“Of course.. oh, i mean. Oo naman, ikaw talaga” ang pabirong sabi ko kay miguel. Tinagalog ko na baka kase hindi nila maintindihan. You know naman.. poor! Bwahahaha… ooppss! Ano ba ang daldal ko.

Naka-katol ba tong isang to? Hindi kase mawal-wala ang ngiti sa kanyang mga labi.

“Kuya jowa mo po ba si kuya phun?” Ang tanong ng kanyang bunsong kapatid na si mela.

Halos mabulunan naman ako sa itinanong nito. Ganun din si miguel. Dahil hindi ko na talaga kaya ay kumuha ako ng tubig at walang habas na nilagok ito. Ahhhhh… sarap. Buti pa ang tubig mas masarap.

Pero ano daw?

Si Miguel, jowa ko? In their wildest dream. Ang pumatol sa panget ay hindi ko magagawa. Can you see my gorgeousness? Maglaway naman siya.

“Nako anak, ang bata bata mo pa eh, alam mo na yang mga jowa jowa na yan” ang saway ni nay celia. Tumingin naman ito sa akin.

“Anak pagpasensyahan mo na itong bunso kong si mela ha. Nagbibiro lang ito” ang paghingi nito ng paumanhin. Ngumiti lang ako.

“Naku bunso, hindi kami mag jowa ng kuya phun mo. Magkaklase lang kami” ang pagdepensa naman ni miguel sa kapatid.

Can you imagine? Siya pa talaga ang dumipensa? Grabe Pogi naman niya. Hiyang hiya naman ako sa kapogian niya.

“Tama si kuya mo bunso.. we’re just classmates. Nothing more, nothing less.. in tagalaog, Gagawa lang kami ng project, ok” ang ngiting sabi ko sa kanya.

Infairness naman sa kapatid ni miguel ha, cute na bata. Eh siya? Hahaha.. Nevermind.

“Ano po bang klaseng project ang gagawin nyo? Bahay bahayan po ba?”

Huwaat? Ano daw? Green minded lang ba ako o mali lang ang pagkakaintindi ko sa sinabi nito. Binuhat na ni nanay celi si baby mela.

“Hahaha.. pagpasensyahan mo na phun itong si mela. Akyat muna kami sa taas” ang saad ni nanay celia.

“Nay, sasali lang naman po ako kela kuya eh” ang walang muwang na saad ni baby mela.

Para naman kaming napahiyang lahat. Masyado na atang okupado ang mga isip namin at binigyan namin ito ng kakaibang pagkakaintindi. Hayss..

Pagkatapos naming kumain ay pinaupo ako ni miguel sa sala daw nila, kahit hindi naman ito mukhang sala. Niligpit na nito ang aming pinagkainan habang eto ako nasa “sala” nakaupo at hinihintay siyang matapos. Para matapos na kami at makauwi narin ako sa amin. I can’t take it na guys. I need to sleep and have a beauty rest.

Si tatay fernan naman ay may tatapusin pa daw, samantalang si nanay celia ay pinapatulog na si baby mela.

Mga ilang minuto rin akong naghintay kay miguel bago ito natapos.

“Pasensya kana, naghintay kapa” ang paghingi nito ng paumanhin.

Naupo ito sa tabi ko. Hindi naman siya mabaho, infact mabango nga siya eh, yun nga lang panget parin siya. Umusog lang ako ng upo para dumistansya. Feeling naman kase nito close na kami para maupo siya sa tabi ko noh. Iba talaga pag panget ang kakakapal ng mukha.

“Ok lang. Anong una nating gagawin?” Tanong ko dito ng makauwi na talaga ako.

“Ahmm.. wala pa tayong gagawin sa ngayon” ang sabi ni miguel.

“Ano?” Gulat kong tanong. “So nag-abala lang pala tayo? I mean, ako. Nag-abala lang pala ako dito.. ganun?” Ang naiinis kong sabi.

“Hindi. Ganito ang gagawin natin sa loob ng ilang araw. Puro obserbasyon lang muna ang gagawin natin, para makabuo tayo ng magandang kwento, magandang senaryo na isusulat natin. Hindi naman pwedeng kada araw ay gagawan natin kwento. Mas magandang tingnan muna natin bago tayo gumawa ng isang buong kwento, para buo rin ang ideyang gagawin natin. Ang sarap magkwento kung tatatak ito sa puso mo diba? ok ba yun?” May point naman siya.

Hindi naman pwedeng kada kibot ay isusulat. Mas maganda ay obserbahan muna lahat at saka doon namin isa-summarize. Matalino rin talaga itong si miguel kaya siguro hindi ito nawawala sa Top.

“Ah ok.” Tipid kong sagot.

“Alam mo ang cute mo talaga” ang sabi nito.

Hindi ba siya marunong magtago ng feelings? Sinasabi niya talaga kapag naamaze siya sa kagandahan ko. Tama naman siya kase cute ako. My gad ang dami ko kayang manliligaw before until now siyempre madami pa.

“I know right? At saka wag mo nga akong titigan. Nakakatakot. It chills me” ang inis kong sabi dito.

“Ikaw din naman, cute la rin..” ang papuri ko. “Cute ng pagkaka-panget mo hahaha..” ang hindi ko maiwasang tumawa.

Ok. Ako lang ang natawa. Seryoso at tahimik kase siya. Joke yun hindi ba niya gets? Hayss..

“Pwede bang sa sabado at linggo dito kana matulog samin” saad nito na siya namang ikinagulat ko.

“Are you kidding me? And who the hell are you to make me tulog here! At talagang may eksaktong araw pa ha! Wow! Push mo yan. Kapal mo!” ang mataray kong sabi.

“Para din naman to sa project natin. Para maisulat mo din at makita ang buhay nila nanay at tatay at para makita mo kung saan kami natutulog at kung paano kami matulog” ang paliwanag nito.

“Eh bakit hindi mo nalang sabihin sa akin at kelangan mo pa akong idamay?”

“Bakit nga ba? Eh, paano kung tanungin ka ni maam? May maisasagot ka ba? At naiintindihan mo ba ang isasagot mo? Edi sayang lang ang pinaghirapan natin kung ganun.. alam kong ayaw mong mapahiya sa buong klase natin diba?”

Naparolyo nalang ako ng mata. Tama din naman siya. Ayoko sa lahat ay yung hindi ako nakakasagot sa klase. Yun kase ang gusto ng mga magulang ko. Ang maging TOP sa klase, hindi top 2, top 3 kundi top 1.

“Ok! Pwede na ba akong umuwi?” Ang mataray kong tanong dito.

Oo o hindi man ang sagot niya ay aalis parin ako sa bahay na ito. I can’t imagine na matutulog ako sa ganitong bahay. Kundi lang dahil sa grades ko ay hinding hindi ko to gagawin. Over my gorgeous sexy yummy body. You wanna try? Hahaha..

“Oo naman. See you bukas” ang masayang sabi nito.

Nagulat na lang ako ng hawakan nito ang kamay ko at hinila palabas ng bahay.

“Nandiyan na sundo mo, kanina pa busina ng busina” ang sabi nito at lumabas na nga kami.

Kanina pa kase ako nagtext kay manong na sunduin ako at hindi ko man lang namalayan na nandyan na pala siya. Hindi parin nito binibatawan ang kamay ko, kaya naman ako na ang bumitaw sa pagkakahawak nito. Tsansing siya ha.

“Bye phun” ang masayang paalam nito at mabilis nya akong hinalikan sa pisngi. Like “ewwww..” ang sabi ko. Mabilis ko naman siyang sinampal at kinuha ang panyo sa bulsa at pinunas sa pisngi ko.

“Kadiri ka!” asik ko sa kanya. “Kadiri kang panget! Ewww! Ang panget mo! Nakakainis ka!” ang sunod sunod na sigaw ko dito.

“Sorry, hindi ko sinasadya. Sobrang saya ko lang” ang malungkot na sabi nito.

Kahit kitang kita ko ang sinseridad sa kanyang sinabi ay itinago pa rin nito ang sakit sa pamamagitan ng pag ngiti.

“M-mag-ingat ka” saad pa nito.

Hindi ko nalaang siya pinansin at inutusan ko na si manong na umalis na kami. . . . . . . . . . . . Kinabukasan.

Nandito kaming tatlo nila terry at leo sa likod ng upuan kung saan madalas kami tumatambay. Wala pa naman si miguel kaya ok lang.

“O sis, bakit mukhang biyernes santo yang mukha mo? Anyare?” Ang tanong ni leo.

“Nakakainis talaga yang panget na yan! Urgh! Alam mo bang hinalikan niya ako kagabi sa pisngi. Ayun sinampal ko” ang naiinis kong pagkukwento.

“Hala? Kelan? Saan? At Paano?” Ang histerikal na tanong ni leo. Binatukan ko naman siya. Ang OA talaga ng baklang to.

“Aray naman teh!” Kamot nito sa ulo.

“E di ba nga, magka-group kami. Ayun pumunta kami sa kanila para gawin ang project namin. Ang panget na nga ng itsura, ang panget pa ng bahay. Alam niyo yun diba kase mayaman din kayo” saad ko.

“Baka naman may gusto sayo yung tao” ang kumento ni terry.

Uy! Andyan pala siya? Hahaha Joke lang. Sis kami niyan.

“My gad! Hinding hindi ko siya papatulan noh! Kung si Ronnie pa pwedeng pwede. Gwapo na, sikat pa! Siya? Tanga na lang pumatol dun” ang sabi ko.

“Korek ka diyan sis” pagsang-ayon naman ni leo. Bigla naman itong napangiti. Para syang baliw.

“Sis may naisip ako” sabi niya.

“Ano naman yun leo?”

“What if, paibigin mo siya then, pag nainlove na siya sayo at saka mo siya iwan. Diba ang talino ko?” Ang manghang suggestion ni leo.

“No way. Ayoko nga” pagtanggi ko.

“Tama, masama yan” ang singit naman ni terry.

“Sis naman. Diba evil sister tayo? Nang maturuan mo rin ng leksyon yang miguel na yan. Masyado ng assuming. Na dapat ang mga Magaganda at gwapo ay para lang sa kapwa nila magaganda at gwapo. At ang panget ay para lang sa kapwa nila panget. Wag silang mangarap” Ang sabi ni leo.

“Ayoko parin sis. Ayoko machismiss sa panget na yun noh” pagtanggi ko.

“Dali na!” Pagpupumilit nito. “Sige, ganito nalang. Pag naging kayo ni miguel bago matapos ang deadline ng project natin ay ipupusta ko sayo ang mamahalin kong bag na louis vuitton. Brand new yun. Diba pangarap mong magka-ganyan? Padala pa yan ni daddy galing ibang bansa. Alam ko namang mayaman kayo kaya lang ayaw ka namang ibili ng parents mo hanggat hindi ka nagiging top 1 sa klase diba? Hindi kana lugi dun ilang weeks lang yun sa ganung halaga” ang sama talaga ni leo. Like me hahaha..

So ayun. Napa-Oo nalang ako. Mahilig talaga ako sa mga mamahaling bag, bags whatever. I collect bags especially yung mga branded but now hindi ko pa afford yun. Si leo lang talaga ang sunod sa luho. And FYI. Tanggap kaming tatlo ng parents namin. Hello? Anong taon na? Hindi naman kase sila makikitid ang utak para hindi kami tanggapin. Kahit lunurin pa kami o ano sirena na kami. Hahaha..

Konting kaalaman lang sakin. Lage nalang kase akong Top 2 sa klase. Hanggat hindi daw ako ang nagiging top 1 ay hindi ako pwedeng magrequest ng kahit na anong gusto ko. Tanggap naman nila kung ano ako kaya lang gusto nilang sumunod ako sa yapak nila. Si papa magna-cumlaude samantalang si mama naman ay suma-cumlaude. Gusto nilang manguna din ako sa klase dahil. Ganun din daw sila noong kabataan ko.

“Ok. Deal” sabi ko.

“Pero pag hindi naging kayo ni miguel ay ibibigay mo sa akin ang pera mo ng buong buwan. Ok ba? Siguro naman ay hindi kana lugi dun?” Mayaman naman talaga itong si leo. Kaya bale wala lang sa kanya yung bag. Sinusubok lang talaga ako nito. Ewan ko ba sa aming tatlo kung bakit kami nagtitiis dito sa province eh gayong mayayaman naman kami at kaya namin mag-aral sa top schools dito sa pilipinas like in manila. Ang sabi nila iba pa rin daw talaga ang turo lalo na sa probinsya.

“Ok” tipid kong sagot.

Yak!! Paano ko naman kaya sisikmurain yun? Iisipin ko nalang na kaya ko ito ginagawa ay para sa project, para sa louis vuitton bag at para patunayan kay leo na hindi ako umuurong sa laban ng buhay. Charot hahaha… Kaya titiisin ko to. Kapag napasagot ko na siya at saka ko siya hihiwalayan.

Evil smile.

“Humanda ka sa akin miguel. Mapapasakin na ang louis vuitton bag” ang sabi ko sa isip ko.

Napangiti na ako biglang pumasok si miguel at naupo sa tabi ko.

“Hi” ang masayang bati ko

---

Please support my story(ies) guys.

Don’t forget to Vote and Comment :)

Hope u like it!

Thank yow!!!

KP 6

Miguel’s POV

“Hi” ang masayang bati ni phun sa akin ng makaupo ako. Totoo ba ito? Binati niya talaga ako? Bakit ganun, bakit parang kinukuryente ako. Kilig ba ang tawag dito?

“Hi” ang masayang bati ko rin sa kanya. Grabe, bakit araw araw siyang nagiging cute sa paningin ko.

“Pwede bang sabay na tayong kumain mamayang lunch?” Ang Pag-anyaya ko sa kanya.

“No!” Ang malakas na sabi nito. “Ah.. eh.. i mean. No kase, mas nauna na akong niyaya ni Ronnie. Sorry talaga miguel, maybe next time nalang ok” ang malumanay na sabi nito.

Yes! Next time daw. Para tuloy akong nabuhayan ng loob.

“Ah ganun ba? Hehehe.. ok lang. Sige next time na lang” ang sabi ko.

Hindi ko talaga maiwasang titigan siya. Tuwing tititigan ko siya ay hindi ko maintindihan itong puso ko. Ang bilis ng tibok.

“Hello?! Why are you staring at me? It so Creepy you know!” Ang maarteng saad nito. Tapos bigla itong tumawa “Don’t mind me ok! Medyo, may pagka baliw lang hahaha..”

Ang cute cute niya talaga!

“ Ang hirap namang magpakabait sa panget na ito“ ang pabulong na sabi ni phun.

Medyo hindi ko siya maintindihan. Nagkibit balikat nalang ako.

Umayos na ako ng upo kase nandyan na si maam.

“Ok, class.. kung sino man ang makakuha ng highest scores sa inyong project ay exempted na sa darating na exam” ang sabi ni maam.

Halos lahat kami ay hindi mapigilan ang tuwa dahil sa ipinahayag ni maam. Alam kong pagbubutihan pa nila ang paggawa ng project na ito kase, hindi mo na kelangan pang magreview.

Pagkatapos ni maam sabihin yun ay nagturo na ito. Sa totoo lang ay hindi ako makapag focus sa itinuturo ni maam kase naaagaw ni phun ang atensyon ko. Ngayon lang ako kase hindi nakapag focus sa mga leture namin dahil sa kacute-an ni phun.

Hay!

Naramdaman ko nalang ang palad ni phun sa mukha ko at nilamutak ito. Ang bango bango pa ng kamay niya tapos ang lambot pa! Para siyang kamay ng babae.

“Pwede ba panget– ohw i mean miguel, wag mo naman akong titigan, naiilang kase ako eh” ang pacute na sabi nito.

“Sorry, bakit kase ang cute mo?” Ang hindi ko maiwasang papuri sa kanya.

“Alam ko na yan. Wala bang bago? Hahaha.. joke lang. Sige na kakain na ako, ikaw rin kumain kana ha” ang sabi nito.

Tumayo ito at dumiretso palabas ng room.

Nakatitig lang ako sa kanya hanggang sa mawala ito sa paningin ko. Lunch break na pala? Hindi ko man lang namalayan ang oras. Aixt, naman oh! Tumayo narin ako at sinukbit ang bag ko sa balikat at lumabas ng room.

As usual, marami na namang tao sa canteen at heto ako. Mag-isa na namang kakain. Bumili lang ako ng kanin, dahil may baon naman akong ulam. Syempre ang paborito kong lucky me!

Pagkabili ko ng kanin ay naghanap na ako ng bakanteng upuan. Yung medyo tago, yung malayo sa kanila. Pagka-upo ko ay nilabas ko na ang ulam kong lucky me sa tupper ware at binuksan ito. Hmmm.. langhap sarap. Hahaha.. sumandok na ako ng ulam at nagsimulang kumain.

Habang sarap na sarap ako sa kinakain ko ay bigla namang may lumapit sa akin.

“Pwede bang makishare ng upuan?” Ang medyo nahihiyang tanong nito.

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na may taong lumapit sa akin para maki share ng upuan.

“Oo naman. Sige, maupo kana diyan” ang masayang sabi ko.

“Ako nga pala si terry” ang pagpapakilala nito.

Kita ko naman ang paglahad ng kamay nito. Tinitigan ko lang siya kase hindi ako makapaniwala na may taong lakas loob na lumapit sa akin at nagpapakilala pa.

“Miguel” ang nahihiyang sabi ko at nakipagkamay din ako sa kanya. Cute din siya, pero mas cute parin si phun.

“Tara kain na tayo” yaya nito sakin.

“Sige” saad ko.

Pinagpatuloy ko na ang pagkain.

“Gusto mo ng ulam?” Alok nito sa akin.

“Hindi, ok lang.. ikaw gusto mo ba ng pancit canton?” Ang pag-alok ko sa kanya.

“Pwede ko bang tikman?” Tanong nito.

“Oo naman. Masarap yan” sabi ko.

“Bakit ganito ang ulam mo? Di ba hindi siya healthy.. kase puro betsin ang laman nito?” Ang sabi niya habang sumasandok ito ng pancit canton.

“Eto lang kase ang nakayanan nila nanay at tatay bilhin” ang sabi ko.

“Ganun ba? Napansin ko lang kase na puro ganyan ang ulam mo hehehe” saad nito saka kumain ng pancit canton. “Hmmm.. ang sarap pala nito. Hindi kase kami kumakain niyan. Ayaw ni mommy.” Dagdag pa nito.

“Kesa naman sa wala akong kainin diba? At saka sanay narin naman ako sa ganitong ulam. Buti ka nga kahit anong ulam gustuhin mo, makakain mo. Kaya kung anong meron samin ipagpasalamat ko na lang kesa magreklamo” ang sabi ko sa kanya. Pero hindi ako naiingit ha, pinaghirapan ito ng mga magulang ko kaya dapat lang na magpasalamat ako.

Ngumiti lang ito.

“Eto ulam oh, bawal tumanggi sa grasya, sige ka” ang pangongonsensya nya.

Natawa na lang ako.

“Sige ikaw bahala. Ikaw narin ang may sabi na bawal akong tumanggi” ang saad ko pa.

Nagtawanan lang kaming dalawa habang pinagsasaluhan ang pagkain ng bawat isa.

Ang sarap pala niyang kasama. Hindi siya yung klase ng taong maarte. Taliwas kay phun at kay leo.

“Pwede magtanong?” Ani ko.

“Oo naman” saad niya.

“Bakit hindi ka sumabay kumain sa mga kaibigan mo?” Ang hindi ko maiwasang itanong sa kanya.

“Si leo kase hindi pumasok. Si phun naman kasabay kumain si ronnie, syempre ayoko namang maging kontrabida sa kanila hahaha..” ang natatawang sabi nito.

“Ganun ba? Paano mo nga pala sila naging kaibigan? Kung titingnan ka kase ay hindi ka naman tulad nila” tanong ko ulit.

Kung titingnan mo kase si terry ay hindi siya maarte at pasosyal.

“Sila lang kase ang kauna-unahang tao na naging kaibigan ko dito. At saka gusto ko rin naman silang maging kaibigan. May time na hindi ko gusto ang mga desisyon nila pero wala akong magawa dahil mabait sila sakin kaya sa halip na salungatin ko sila hindi nalang ako umiimik” paliwanag nito.

“Ah, nasasayo rin naman yun kung gagayahin mo sila o hindi diba?”

“Tama ka. Hindi porket kaibigan ko sila ay sasang-ayon na ako sa bawat desisyon nila. At saka hindi porket maarte sila ay ganun narin ako… pero alam mo mabait din naman sila kung kikilalanin mo lang” ang sabi nito. Ngumiti lang ako.

“Tara na. Baka ma late pa tayo. Ilang minuto nalang mag start na yung klase natin” ang nakangiting saad ko rito.

“Sige. Tara”

---

Phun’s POV

(Lunch break)

Pagkalabas ko ng room ay nakita ko si ronnie nakasandal sa gilid ng room namin. Nang makita niya ako ay binigyan niya ako ng isang matamis na ngiti.

“Hi” ang bati nito sakin.

“Hi” sagot ko naman.

“Ako na magdadala ng bag mo” ang pag-alok nito at kinuha ang bag ko at isinabit sa balikat nya. “Tara” dagdag pa nito.

“Tara” sabi ko rin.

Habang naglalakad kami ay kanina pa ito tingin ng tingin sa akin.

“Bakit? May problema ba?” Tanong ko sa kanya.

“Anong bakit?” Tanong din niya.

“Sabi ko, bakit ka nakatitig sa akin?” Ang pag-uulit ko.

“Bakit masama ba?” Kindat nito sakin. Sus!

“Hindi naman. Nakakailang kase”

“Bakit ka naman maiilang?” Tanong niya.

“E bakit mo nga ako tinititigan?” Balik kong tanong ulit sa kanya.

“Cute mo kase” mabilis na sagot nito. Namula naman ako sa sinabi nya. “E bakit ka naiilang?” Dagdag pa nito.

“Pogi mo kase” ang mabilis ko ding sagot. “I mean…”

“Hep!” Pagputol nito sa sasabihin ko. “Wag mo nang bawiin, ok na yun?” Sabay akbay nito sa akin. Pilit ko namang tinatanggal ang pagkaka akbay nito sa akin kaya lang masyado siyang malakas.

“Pwede bang paki-tanggal naman yang kamay mo.. ang bigat lang” mataray kong sabi dito.

Syempre pa kyeme muna ako diba? Para hindi naman ako masabihang malandi.

“Ayaw mo ba? Mukha namang bagay tayo” saad nito habang nagtataas baba ang kilay.

Umayos ka Ronnie baka bumigay ako.. maibigay ko rin ang bataan ko sayo hahaha.. chos lang.

“Heh! Masyado kang mayabang.. hindi mo ko madadaan sa mga ganyang galawan mo. Kung yung ibang babae diyan nakukuha mo sa ganito. Pwes ako hindi” saad ko.

“Yun na nga ang gusto ko eh, yung pa hard to get” sabi niya.

Hay buhay. Hindi nalang ako nagsalita pa at baka humaba. Pagkalabas namin ng gate ay dinala niya ako sa isang karinderya. Ayaw kase nito sa canteen, masyado daw matao, gusto niya ay yung kami lang dalawa.

Pagkarating namin sa karinderya ay naghanap na kami ng pwesto. Tama naman siya, kakaunti nga ang tao dito kase hindi siya yung basta karinderya. Medyo lumevel up ng konti. Umorder na siya ng pagkain. Pagka order niya ay bumalik na ito sa pwesto namin. Bumili siya ng fried chicken na talaga namang paborito ko. Ganun din sa kanya. May time na sinusubuan niya ako. Ayoko namang maging bastos kaya pinapaunlakan ko naman ang pagsubo nito sa akin. Saka, hello! Yung ganito ka gwapo tatanggihan mo pa ba? Pa hard to get lang ang lola niyo para nga hindi masabihang malandi, diba?

Nagtataka parin talaga ako sa isang to kung bakit ang isang gwapong tulad niya ay nagsusumiksik sa kagandaan ko. I mean… Ace player siya ng basketball team. Gwapo at sikat. Hindi talaga ako makapaniwala na ang isang tulad niya ay magkakagusto sa isang baklang tulad ko. Kung laro man ito o pustahan ay malugod ko naman itong sasakyan. I’m a player too. Player ng volleyball hahaha..

“May girlfriend ka ba?” ang tangang tanong ko habang kumakain kami.

Malay mo diba? May mga lalaki kasing manliligaw kuno ng mga bakla tapos sasabihin walang girlfriend tapos meron naman pala. Ang masakit pa eh pineperahan ka lang.

“Wala” sagot niya habang patuloy siya sa pagkain.

“Ex? Exes?” Tanong ko ulit.

“Madami” patuloy parin sya sa pag nguya.

“Puro babae?”

“Oo”

“Oh i see” saad ko. “E bakit ako? Wala ka na bang malokong babae, kaya sa mga baklang tulad ko naman? Kung lokohan lang to Ronnie sabihin mo na sa akin. Handa naman akong magpaloko at pagkatapos ng misyon mo ay kalimutan mo na ako.. ok ba yun?” Ang sabi ko dito.

Huminto naman ito sa pagkain at saka ako tinitigan.

“Hanggang ngayon ba phun, ganun parin ang tingin mo sa akin? Wala kaming pustahan ok! Hindi ba pwedeng.. nang makita lang kita ay nabihag mo ang puso ko! Love at first sight. Mahirap paniwalaan kahit ako sa sarili ko ay hindi ako makapaniwala, pero wala na akong magagawa dun kase hindi kumpleto ang araw ko kung hindi kita nakikita. At saka matagal na akong hindi nagmamahal. Ngayon lang ulit kaya bakit ko pa pakakawalan” ang mahabang sabi nito.

“Ah” yun nalang nasabi ko. Hinawakan naman ako nito sa kamay.

“Magtiwala ka naman sa akin oh. Totoo lahat ang sinasabi ko sayo” ang saad nito habang tinititigan ako sa mata. Mukha namang totoo ang sinasabi niya. Kaya nginitian ko nalang ito.

“Ok. Basta ligawan mo ako” ang dagdag ko pa. Para mas lalo ko pang mapatunayan na seryoso talaga siya sa kanyang sinasabi.

“Oo naman” masayang sabi nito.

Nang matapos kaming kumain ay bumalik na kami sa school. Ilang minuto narin kase at magsisimula na ang klase. Hinatid ako ni ronnie sa room, ng malapit na kami ay nakita ko si Panget kasama si terry??

Kelan pa sila naging magkaibigan? At base sa itsura nilang dalawa ay masaya sila. Wow ha! Hanga ako dito kay terry. Nakakayanan niyang makausap at makasama ang isang panget na tulad ni miguel. So ewww!!

“Bye phun” ang paalam ni ronnie sa akin ng nasa may bungad na kami ng pinto ng room. Bigla naman niya akong hinalikan sa pisnge na siyang ikinatulala ko.

Natauhan nalang ako ng lapitan ako ni terry at sinabing nandyan na daw si maam. Hindi ko maiwasang mapahawak sa pisnge ko. H-hinalikan ako ni ronnie?

Waaaaahhhh!!! Hindi ko maiwang isigaw sa isipan ko. Nang maging ok na ako ay nakita ko naman si panget na nakatitig na pala sa akin kanina pa.

“Problema mo?” Tanong ko dito at Iniwan ko na sya at pumasok na ko ng room.

KP 7

Phun’s POV

Grabe! Sa totoo lang, ang hirap ng ginagawa ko para lang sa louis vuitton bag na yan ha. Ikaw ba? Kaya mo bang tiisin na makasama ang ganun ka panget na tao? Si miguel? My gad!

Kung hindi lang talaga ako obsess sa mga bags na yan ay hinding hindi ko sisikmurain na mapalapit sa kanya.

Heto, uwian na naman at ano pa nga ba? Pupunta na naman ako sa bahay nila miguel, slash panget. Hahaha.. sorry guys, can’t help myself to .. you know to lait him hahaha..

“Tara” ang pagyaya nito sa akin.

Nandito pa kase kami sa loob ng class room. Pagkatapos kong ilagay sa bag lahat ng gamit ko ay tumango ako sa kanya.

“Tara” ang sagot ko dito.

Syempre kahit ayokong magpakabait sa panget na ito ay kelangan kong gawin. Remember the bag? Hahaha.. at saka ang pustahan nga namin diba is to make him fall inlove with me, then i-break ko siya.

You know what? This is the hardest deal na nakipag deal ako sa tanang buhay ko. Ang ganda kong to tapos sa isang panget na tulad lang ni miguel? My gad lang! Atleast panandalian lang naman ang pagiging “kami” basta, once na maging kami, eh i-enjoy na niya yung moment. Para naman mararanasan ng panget na ito kung paano maging kami.

“Sabay na ko sa inyo, sis” ang singit ni terry.

“Ok girl, tara na” ang pagpayag ko.

Hay… buti nalang at kahit papaano ay kasabay namin si terry palabas ng school. Ayoko namang maisyo at machismis kaming dalawa ni miguel noh. Like eww.. lang. Ok pa kung si Ronnie hahaha. Landi!

Yun nanga. Sabay sabay kaming lumabas ng school at eto namang si terry at miguel, sila lang ang nagkukwentuhan. Buti naman dahil ayoko ngang makisali sa usapan nila. At ayoko ring makausap si miguel no! Baka masira lang ang imahe ko sa school na ito.

“Bye sis” ang paalam ni terry sabay beso sa akin. “Bye miguel” paalam din nito kay panget. Kadiri. Kinikilabutan ako hahaha..

“Bye terry, mag-ingat ka at saka maghilamos ka ng mabuti ha pag-uwi mo.. alam mo na baka mahawa ka” ang natatawang sabi ko.

Binigyan lang ako ni terry ng nagtatakang tingin, ganun din si miguel.

“I mean. Alam mo na, polusyon nakakasira ng skin yan hahaha” at nag peace sign ako.

“Ah.. sige na sis, miguel, andyan na sundo ko.. bye” ang kaway na paalam nito sa amin.

Hayss.. napabuntong hininga nalang ako. Eto na naman ako. Maiiwan na naman sa panget na ito. Lakas ng loob lang phun, kaya mo yan! Aja!

Pagkarating ni manong ay nagpahatid na kami sa bahay nila miguel. Habang nasa byahe kami ay bigla namang tumunog ang cellphone ko. Si Ronnie tumatawag pala. Kinuha nga pala niya ang number ko kanina. Wag kayong ano dyan! Hindi ako malandi. Sadyang maganda lang ang lola niyo kaya binigay ko.

“Hello” ang pabebeng sabi ko.

“Hello phun. Kamusta?” Ang sabi ni ronnie sa kabilang linya.

“Ok lang naman ako Ronnie, ikaw ba kamusta?” Ang tanong ko sa kanya. Bigla namang napatingin sa akin si miguel. Hindi ko alam sa kanya pero mukha siyang nalungkot at wala na akong pakialam doon.

“Ah, ako ba? Ok lang naman ako. Gusto lang kitang kamustahin” ang sabi nito.

“Ah” hindi ko na kase alam ang sunod kong sasabihin.

“Namiss kita agad” ang sabi ni ronnie na nagpakilig sa akin. “Oh bakit hindi kana nakapag salita dyan? Kinikilig ka noh? Ayiiee” panunukso nito.

“Alam mo mister Ronnie. Masyado kang mayabang. Hahaha” at nagtawanan kaming dalawa. “Sige na malapit na kami kana miguel, bye na” saad ko.

“Ha? Sinong miguel?” Ang naguguluhang tanong nito.

“Ah..ano, yung kaklase ko. Dun kase kami gagawa ng project namin.” Sabi ko sa kanya.

“Hmmm.. baka naman boyfriend mo yan ah” ang sabi nito na tinutulan ko naman kaagad.

“No way! Ang panget kaya niya” ang depensa ko agad. Bigla namang napatingin sa akin si miguel.

“Ah.. I mean..Ang ibig kong sabihin ay ang panget ng damit ko at mabaho na. Sige na! Text text nalang” ang sabi ko kay ronnie para hindi naman mahalata ni miguel na siya yung sinabihan kong panget kahit totoo naman. Pagka baba ko ng tawag ay tinext ko agad si ronnie.

To: ronnie (hindi ko sya boyfriend. Ang panget kaya niya at saka gumagawa lang kami ng project noh!)

Text ko sa kanya.

From: ronnie (ah, ganun ba? See you bukas :*)

Ang text nito sa akin. Hindi na ako nagreply pa at tinabi ko na ang cp ko sa bag ko.

Sh*t kelangan may kiss smiley pang kasama? Wahhh!! Nakakakilig naman.

Nang makarating kami kana miguel ay sinalubong kami ng bunso nitong kapatid na naglalaro sa bakuran nila.

“Kuya miguel” ang masayang sabi ni mela at saka ito yumakap sa kuya niya. Nang makita niya ako ay lumapit ito sa akin at niyakap din.

“Kuyang maliit musta na po?” Ang cute na bati ni baby mela sa akin. Binuhat ko naman ito at hinalikan sa pisnge. Mahilig din kase ako sa mga cute. Tao, bagay o hayop man yan basta cute siya, lumalambot ang puso ko.

“Bunso, asan sila nanay at tatay?” Ang tanong ni miguel sa kapatid.

“Nasa loob po kuya” ang sagot nito sa kuya niya.

“Tara phun. Pasok tayo sa loob” ang yaya nito sakin.

Nagulat naman ako ng hawakan nito ang kamay ko. Grabe na siya ha, masyado na siyang touchy. Binawi ko naman agad ang pagkakahawak nito sa akin at inirapan siya. Opss.. Yung kasunduan phun. Always remember that.

“Ahmm.. kaya ko na naman miguel, ok lang ako” ang pagkumbinsi ko dito.

Kelangan mong magpakabait phun para sa bag. Dapat mabait ka sa kanya para mas mapabilis ang misyon mo.

Tama!

Ngumiti lang ito saka tumango. Pagkapasok namin sa loob ay nakita namin si nanay celia na nagluluto ng ulam. Ang bango ng niluluto niya ngayon. Lumapit si miguel sa nanay niya at nag mano. Ganun din ang ginawa ko. Kahit papaano naman ay may paggalang pa rin ako sa matatanda.

“Magandang hapon po nay celia” ang masayang bati ko dito.

“Magandang hapon din naman sayo anak” ang sabi ni nanay celia sa akin. “Ang cute mo talagang bata. Oh, siya maupo na kayo diyan ng makapaghain na tayo at makakain” dagdag pa nito.

“Nay, ano po bang niluto niyong ulam?” Ang tanong ni miguel sa kanyang nanay.

“Siyempre, ang paborito mo anak” anf nakangiting sabi ni nanay celia.

“Adobo?” Ang masayang sabi ni miguel.

“Oo anak. Nagkapera kase ang tatay mo kaya masarap ang ulam natin ngyon”

Sakto naman ang pagpasok ni tatay fernan. Lumapit ito sa asawa at binigyan ng halik sa pisnge.

“Andito na pala ang anak ko at teka, kasama pa niya ang cute na kaklase. Magandang hapon sayo iho” ang sabi ni tatay fernan. Napangiti nalang ako. Ano ba? Maliit na bagay hahaha..

Nagsimula na kaming kumain at kung titingnan mo ang pamilya nila ay masaya sila sa kung anong buhay meron sila ngayon. Unlike me. Buong buhay ko ay puro expectations ang hangad sa akin nila mommy at daddy. Samantalang ang pamilya nila miguel ay masaya kahit na mahirap sila ay sama sama parin silang kumakain.

Tinikman ko nalang ang adobong niluto ni nanay celia at infairness naman kase masarap siya. Pagkatapos naming kumain ay niligpit na ulit ni miguel ang pinagkainan namin at pinaupo ulit ako sa sofa nila.

Nang matapos siya ay lumapit ito sa akin.

“Ano nang gagawin natin?” Ang tanong ko sa kanya.

Umupo siya ulit sa tabi ko pero nagbigay ako ng malaking espasyo sa kanya. Gusto ba niyang ulitin yung kagabi? Ayoko ngang magkadikit na naman ang balat namin gaya noong ginawa niya noong isang araw. Baka mahawa na talaga ako ng kapangitan niya.

“Obserbahan mo lang ulit kami” ang sabi nito.

“Yun lang?” Ang hindi ko maiwasang itanong sa kanya.

“Oo.. napag-usapan na natin to diba?” Sabi niya.

“Ok”

“Ahmm.. diba friday bukas?” Saad nito.

“Oo alam ko” duh? Anong akala iya sakin tanga?

“Dala kana ng damit mo bukas ha at dito kana matulog samin para sa sabado at linggo mag start na tayo para sa project natin” ang paliwanag nito.

Wala naman akong nagawa para tumanggi kase nag-Oo na ako sa kanya diba? Hay. Konting tiis nalang at saka malapit na ang deadline ng project namin sa next friday na kaya kelangang maging kami na ni miguel. Eh, paano mangyayari yun kung hindi niya ako tatanungin diba? Dapat atang magpakita ako ng motibo sa kanya para magkaroon naman siya ng lakas ng loob na tanungin ako diba. Shocks ang talino ko talaga. Alam ko namang may gusto ito sa akin eh at patay na patay ito sa kacute-an ko. Hahaha..

“Sige. Sasabihan ko nalang si manong bukas, na bago niya ako sunduin ay dalahin niya yung damit na ihahanda ko para bukas” ang sabi ko dito. Bigla namang lumaki ang ngiti nito.

Yak! Eww!

“Nasarapan ka ba sa niluto ni nanay?” Tanong nito sa akin.

“Oo masarap siya” sagot ko naman.

“Pasensya kana ha, yun lang kase ang nakayanan nila nanay pero sasabihan ko sila na magluto ng masarap na ulam pag nagkapera na ulit kami” ang sabi nito.

“Hindi! Ok lang” ang tipid kong sagot. Ang awkward sa totoo lang. Ayoko na rin siyang kausap noh!

Beep beep!

“Tara hatid na kita sa labas, nandyan na sundo mo” ang pagyaya nito sa akin. Kinuha nya ulit ang bag ko at lumabas na kami ng bahay. Sinundan ko lang siya hanggang sa makalabas kami ng bahay.

“Eto na ang bag mo” abot niya ng bag sa akin. “Kita nalang tayo bukas” dagdag pa nito. Napangiti nalang ako ng pilit.

“Salamat nga pala sa dinner” ang masayang sabi ko.

“Wala yun. Bye phun!” Paalam nito sa akin. Sisimulan ko na ang plano ko. Lumapit ako dito at mabilis ko siyang hinalikan sa pisnge. Pagkahalik ko ay ngumiti ako sa kanya.

“Bye miguel” paalam ko dito sabay kindat.

Kita ko naman ang pagkatulala niya habang nakahawak sa pisnge. Iniwan ko siyang nakatulala at pumasok na ako sa kotse.

“Tara manong” ang sabi ko dito.

Kumuha naman ako ng tubig at hinilamos sa labi ko. Eww! Eww! Kadiri! Dumikit ang malambot kong labi sa pisnge niya. Kadiri talaga. Halos maubos ang tubig na hawak ko para lang malinisan ng maigi ang labi ko. Pagkatapos ay kumuha ako ng panyo at pinahid ng maigi sa labi ko. Konting tiis lang phun. Makakaya mo to.

Napangisi nalang ako. Intayin mo ko baby louis vuitton at mapapasakin kana. Bwahahaha..

---

Hala? Ang arte ng ate niyo noh! Hahaha..

*Abangan ang pagtulog ni phun sa bahay nila miguel.

Dun po sa mga silent readers ko dyan kung meron man. Labas na kayo, wag na kayong mahiya hehe..

Vote and comment naman kayo guys para mas lalo pa po akong ganahan mag-update :)

KP 8

Sawat-di khrap! (Hello in thailad :) )

---

Miguel’s POV

“Nay, pasok na po ako” ang paalam ko kay nanay sabay halik sa pisnge nito.

“Sige anak. Mag-ingat ka sa pagpasok mo ha at saka eto narin ang ulam mo. Pagpasensyahan mo na anak ha, kung eto lang ang nakayanan ng pera natin ngayon” ang sabi ni nanay.

Inabot niya sa akin ang isang tupper ware na may lamang ginisang gulay.

“Nako si nanay. Kahit anong ulam pa yan kakainin ko yan at hinding hindi ko yan tatanggihan” sabi ko kay nanay. Ngumiti lang ito sakin.

“Sige na po nay, baka malate pa po ako sa klase ko” aalis na sana ako ng may naalala akong sabihin kay nanay.

“Ahmm.. nay, dito nga po pala matutulog si Phun hanggang linggo para sa gagawin naming project. Malapit na po kase ang pasahan” ang sabi ko dito. Ngumiti lang si nanay at saka tumango.

Tuwing iisipin ko na dito matutulog si phun ay hindi ko maiwasang kiligin. Gusto ko na nga talaga siya, ay Hindi. Mahal ko na pala siya.

Kahit alam kong kahit imposible ay hindi parin ako nawawalan ng pag-asa na magkakagusto siya sa akin.

Hay. Sa wakas nakarating na din ako sa school sobrang init pa naman ngagon. Pagkarating ko sa room ay nakita ko si phun na nakikipag kwentuhan sa mga kaibigan niya. Nang makita ako ni terry ay binati niya ako agad.

“Good morning miguel” ang masayang bati ni terry sakin, samantalang inirapan lang ako ni leo pati narin ni phun. Pero ng mapansin nitong nakatingin ako sa kanya ay biglang nagbago ang ekspresyon niya at nginitian ako.

“Good morning miguel” ang nakangiting bati ni phun.

Hindi ko naman maiwasang ngumiti ng pagkalaki-laki. Bakit ang lakas niyang magpakilig? Ngiti pa lang yun pero ang saya saya ko na.

“Magandang umaga din terry” ang masayang bati ko dito. Bumaling naman ako kay phun.

“Maganda ka pa sa umaga phun” ang nahihiyang bati ko naman sa kanya.

“Makaalis nanga dito.. nakaka-panget ng araw” ang naiinis na sabi ni leo at saka ito umalis sa kinauupuan niya.

“Bye miguel, punta na ako sa upuan ko ha. Andyan na kase si maam” ang paalam ni terry sakin. Ngumiti lang ako sa kanya bilang tugon. Grabe, ang bait niya talaga.

Pagkaalis ni terry ay naupo na ako sa katabing upuan ni phun.

“Kamusta ka na?” Tanong ko sa kanya.

“Ok lang naman. Ikaw ba?”

Sh*t! wala ba siyang sakit ngayon? Bakit parang ang bait bait niya sa akin, simula pa kahapon.

“Ah..eh.. Oo, okay lang ako” ang nauutal kong sabi. Grabe! Kinakabahan ako, men!

“Pwede bang sabay tayong kumain mamaya?” Ang pag-alok ko ulit dito. Sana pumayag na siya ngayon.

“Ahmm.. ano kase, pasensya na talaga. Si ronnie kase… kahapon pa niya ako tinext na sabay daw ulit kaming kumain. Pasensya na talaga miguel sana maintindihan mo” ang paghingi nito ng paumanhin.

Ngumiti nalang ako bilang tugon. At tinutok ko na lang ang atensyon ko sa unahan dahil nandyan na si maam. Nasa kalagitnaan palang kami ng pagtuturo ni maam ng biglang may bumulong sa akin. Si phun.

“Wag kana mag tampo dyan! Diba sa bahay niyo naman ako matutulog at saka diba, sabay naman tayong magdidinner mamaya diba?” ang bulong nito sa akin na nagpatindig ng balahibo ko. Para akong nasa loob ng freezer sa lamig ng boses niya. Nakakakilig. Humarap ako sa kanya at saka tumango.

Naging maayos naman ang buong klase namin, puro sulat at paliwanag lang ang ginawa ng guro namin.

Nandito na ako ngayon sa canteen habang kumakain mag-isa.

“Pwede ba akong maki-share?” Ang biglang tanong sa akin ng taong nakatayo sa harapan ko. Ngumiti lang ako dito bilang tugon.

“Oo naman” ang sabi ko kay terry.

Pagkasabi ko sa kanya ay naupo na ito sa harapan ko.

“Mukhang iba na ang ulam mo ngayon ah!” Ang natatawang sabi nito. Natawa na rin ako.

“Oonga eh! Ginisang gulay gusto mo?” Alok ko sa kanya.

“Pwede ba?” Tanong niya.

“Syempre naman. Pwedeng pwede” ang masayang sabi ko dito. Sumandok siya ng ulam ko at tinikman ito.

“Hmmm.. ang sarap naman nito miguel” ang sabi niya.

“Talaga? Luto yan ng nanay ko”

“Ganun ba? Masarap palang magluto ang nanay mo at ang sweet pa niya sayo kase pinapabaunan ka niya ng ulam” papuri niya.

“Oo masarap talagang magluto si nanay at saka wala kase akong pera pambili ng ulam. Masyadong mahal ang mga bilihin dito hehehe.. Hindi namin afford” ang sabi ko habang napapakamot sa ulo.

“Eto ulam oh, share tayo. Wag kanang tumanggi dyan kase naki-share din naman ako ng ulam sayo” ang sabi nito sa akin. “At saka magkaibigan na rin naman tayo di ba?” Dagdag pa nito.

“Talaga? Magkaibigan na tayo?” Ang tuwang tuwang tanong ko.

Tumango lang ito sa akin. Hindi ko naman maiwasang ngumiti dahil ngayon lang ulit may nakipag kaibigan sa akin.

Masaya naming pinagsaluhan ang pagkain ng bawat isa. Pagkatapos naming kumain ay bumalik na kami sa room. Katulad kanina ay nagpasulat lang si maam at konting paliwanag.

“Tara” ang pagyaya ko kay phun.

Nandito na kami sa labas ng gate.

“Wait lang. Malapit na daw si manong antayin na natin at saka nandun yung mga pinadala kong damit sa kanya. Right?” Ang saad nito.

Hindi na ako nagsalita pa at hinintay na namin si manong. Mga ilang minuto rin kaming naghintay sa kanya hanggang sa makarating ito.

Sasakay na sana kami sa kotse ng unahan ko si phun sa pinto at pinagbuksan siya. Syempre kelangankong magpaka-gentleman diba? Pinasakay na nga tayo, kahit yun man lang ang pambawi ko.

Ngumiti lang siya sa akin at pumasok na ito sa loob. Para naman akong tanga na hindi mawala-wala ang ngiti sa labi ko habang bumabyahe kami papunta sa bahay namin.

“Alam mo! Para kang tanga diyan!” Ang natatawang sabi ni phun sa akin.

“Sorry, ang saya ko lang talaga ngayong araw” ani ko.

“Talaga? Bakit ka naman masaya?” Tanong nito sa akin.

“Ah.. eh.. ano kase..”

Sh*t anong sasabihin ko?

“Dahil ba yan sa akin?” Tanong niya. Para naman akong sunod sunuran na tumango dito.

“Ok lang yan” saad pa nito. Saka niya ako binigyan ng isang matamis na ngiti. Parang nag slow motion ang paligid dahil sa mga ngiti niya. Wala na akong ibang nakikita kundi siya at ako lang. Eto na ba yun? Eto ba ang true love?

“Uy ano? Bababa na ba tayo?” tanong niya.

“Ha?” napatingin naman ako sa labas ng sasakyan. “Ah.. Eh.. s-sige, tara hehehe..”

Grabe. Hindi ko namalayang nandito na pala kami. Nakakahiya naman. Pagkalabas ko ng kotse ay inalalayan ko siyang makababa. Nagpaalam na kami kay manong. Nauna na siyang maglakad papasok sa bahay habang may kinuha siyang alcohol sa bag at pinahid sa kamay at braso niya.

Hay! Ang cute niya talaga.

Pagpasok namin sa bahay ay nakita ko si phun na nagmano kay nanay at humalik sa bunso kong kapatid na si mela. Ganun din ang ginawa ko.

“Maupo na kayo diyan mga anak at kakain na tayo” ang sabi ni nanay. Magkatabi kaming naupo ni phun.

Pagkatapos maghain ay tinawag na ni nanay si tatay. Natuwa naman si tatay ng makita niya ulit dito si phun. Para na daw niya kase itong anak at masaya daw siya kase meron na daw akong kaibigan. Magkaibigan na ba kami?

Naging masaya naman ang salu-salo namin. Mas lalo pang napapalapit si phun sa mga magulang ko. Na siyang namang ipinagpapasalamat ko.

“Anak ako na dito. Samahan mo na lang si phun sa kwarto na tutulugan niyo” ang sabi ni nanay.

“Sige po nay”

---

Phun’s POV

Sa totoo lang ay masarap kasama ang mga magulang ni miguel. Hindi mo mababakas sa mukha nila na hindi sila kuntento. Hindi tulad sa amin. Mayaman nga kami, nakukuha namin ang lahat ng gusto namin. Pero hindi kami ganito kasaya. Hindi ko maramdam na may pamilya ako. Pero tuwing tutuntong ako sa bahay na ito, sa bahay nila miguel ay para akong nakahanap ng isang pamilya. Kahit na hindi ko naman sila kaanu-ano ay maganda ang pakikitungo nila sa akin.

“Pasensya kana phun. Dadalawa lang kase ang kwarto namin dito. Yung kabilang kwarto ay kwarto nila nanay at tatay at ito naman ang kwarto ko” ang sabi nito.

Ano pa bang magagawa ko? Tiis tiis lang phun.

“Hindi ok lang” ang nakangiting sabi ko sa kanya.

Ayoko munang mag-inarte ngayon kase malapit na ang deadline namin. Kelangan na rin niya akong tanungin about sa amin para naman sa deal namin ni leo. Ayoko namang ako ang manligaw sa kanya noh. May pride parin naman ako pero kung wala na talagang pag-asa ay ibaba ko muna ito para maging kami lang.

“Sige bihis kana ng pambahay mo” ang sabi niya sa akin. Huhubarin ko na sana ang damit ko ng makita kong nakatingin siya sa akin.

“Talikod!” utos ko.

“Sorry hehehe” ang paghingi nito ng paumanhin.

Pagtalikod niya ay nagsimula na akong mag bihis. Pagkatapos kong magbihis ay kinuha ko ang cellphone ko sa bag at nagtext.

Habang bising bisi ako sa pagtetext ay hindi ko naman sinasadyang mahagip ng mga mata ko ang nagbibihis palang si miguel.

“Ahhhhh!!! Bastos! Bastos!” Ang sigaw ko habang nakapikit ang mata ko. Eh, pano ba naman kase nakahubad siya at at.. Ah basta… Nang may nakita akong unan ay binato ko sa kanya.

“T-teka! Aray! Aray! Sandali lang” ang natatawang sabi ni miguel. “Bakit ba?” Tanong pa nito.

“Bakit ka ba kase nakahubad diyan ha! Urgh! Nakakainis ka.. manyak!” At pinagpapalo ko siya. Samantalang tawa lang ito ng tawa.

“Mga anak may problema ba?” Ang rinig kong tanong ni nanay celia mula sa labas ng pinto.

“W-wala po nay, naglalaro lang po kami ni phun” ang sabi ni miguel.

“Ah ganun ba? Matulog na kayo. Alam kong pagod kayo sa school” ang sabi ni nanay celia.

“Sige po nay, matutulog narin po kami” ang sabi ni miguel at rinig kong umalis na si nanay celia.

“Magbihis kanga nakakainis ka” ang sabi ko sa kanya.

“Pasensya na. Ganito kase ako matulog” ang sabi niya.

“Kahit na! At kelangang naka boxer shorts talaga?” Ang naiinis kong saad.

Infairness naman sa lalaking ito kase kahit na panget siya ay maganda naman ang hubog ng kanyang katawan. Hanggang sa bumaba ang tingin ko sa boxer shorts niya. My gad! Umbok kung umbok. Bakit ang laki nun? Hindi ko alam ha pero sabi nila karamihan daw ng mga panget ay sila pa itong may malaking kargada. Narinig ko lang yan sa mga taong naka-experience na. Sh*t bigla akong pinagpawisan. Tumalikod ako sa hiya.

“Pasensya kana. Magsasando nalang ako” ang sabi niya. At nahiga na siya sa kama yung maliit lang at manipis na sakto naman sa amin. Buti naman at kahit papaano ay may electric fan sila.

Nilibot ko ang buong kwarto ni miguel. Medyo maliit siya pero kasya naman kami at saka maginhawa naman kase bukas ang bintana na gawa sa kawayan at ang kahoy na papag nito.

(Medyo Katulad po siya ng bahay nila pinang sa Be My Lady kung nanunuod po kayo)

Maaliwas at nakakarelax ang bahay nila kahit maliit.

Nahiga na ako sa tabi niya kaya lang may espasyo ng kaunti. Ayoko namang dumikit sa kanya noh! Lalo na at naka boxer shorts lang siya. Kung tutuusin naman ay maganda ang katawan niya. Mamasel naman siya kaya lang hipon. Hahaha.. pero kung ibang bakla to baka ang motto nila ay “walang panget sa titing galit” hahahaa.. Ang bastos ng isip ko. Sh*t talaga! Sinilip ko ulit siya habang nakahiga at talaga namang naka umbok ang junjun niya. Hindi pa yan gising ha pero malaki na. Wahhhh!!!! Bakit ang dumi dumi ng isip ko. Virgin pa ako sa ganyan pero eto kasing mokong nato nakakainis.

Tumalikod na ako sa kanya para maiwasan kong tumingin doon sa bagay na yun!

“Good night phun” ang bati nito sa akin.

“G-good n-night” sh*t bakit ba ako kinakabahan? Huminga nalang ako ng malalim at pinilit matulog.

---

Miguel’s POV

Nasa kalagitnaan na ako ng pagtulog ko ng maramdaman ko nalang na may yumakap sa akin. Minulat ko ang mata ko at si phun agad ang nakita ko. Hindi ko maiwasang mapangiti sa kanya. Ang cute niya talaga.

“P-phun?” Ang kinakabahang gising ko sa kanya. Mukhang tulog na tulog talaga siya. Mas lalong humigpit ang pagkakayakap niya sa akin. Pero ang mas ikinagulat ko ay ng ipatong nito ang kanyang hita sa mismong pagkalalaki ko!

O_O

Wahhhh!!!!

Wag kang magrereact please… wag! Wag! Hanggang sa maramdaman ko nalang na nag-init ako at unti-unting nabubuhay si junjun. Napakagat nalang ako ng labi.

Phun!!!!

---

What??

Hahaha.. pati ako dinapuan ng “L” hahaha..

Vote and Comment guys for my Next Update :)

KP 9

Phun’s POV

Halos mainis na ako sa sarili ko dahil sa nangyari kagabi.

Flashback

Nasa kalagitnaan ako ng aking pagtulog noon ng maalimpungatan ako dahil sa sobrang lamig, kaya naisipan kong kumuha ng kumot. Dahil tinatamad akong imulat ang mata ko ay napagdesisyonan kong igapang na lang kamay ko para ito na mismo ang humanap ng kumot na babalot sa katawan ko.

Nang simulan ko ng igalaw ang kamay ko ay labis naman ang pagtataka ko dahil may matigas na bagay akong nahawakan. Parang… parang… katawan ng ito ng tao ah! Kaya dahan dahan kong iminulat mata ko. At laking gulat ko nalang na tao nga ito! Si.. si… miguel. At ang mas malala pa ay nakayakap ako

sa kanya.

Ilang segundo rin akong napaisip kung paano nangyari to. Paano akong nakayakap sa kanya? Pero ganoon na lamang ang pagtataka ko ng may maramdaman akong nabubuhay sa bandang hita ko. Kaya naman bumaba ako ng tingin sa para tingnan ang parteng iyon, na siya namang ikinagulat ko. Nakapatong pala ang hita ko sa pagkalalaki ni miguel na unti unti ng nabubuhay.

“Aahhhh!!!” Ang malakas kong sigaw. Dahil sa inis ko ay Pumatong ako sa kanya at pinagsasabunutan ito.

“Aray! Aray! Tama na!” Ang sabi nito. Pero hindi parin ako tumitigil sa pagsabunot sa kanya.

“Manyak ka! Manyak! Grrrr!” Ang naiinis na sabi ko

.

“Hindi ko naman kasalanan na ipapatong mo yang binti mo dun kay miguelito” saad nito. Miguelito? Sino yun? Ok, i get it.

“Kahit na! Manyak ka parin” ang naiinis kong sabi sa kanya. Pero itong si miguel tawa lang ng tawa.

“Ayoko na! Suko na ko” ang natatawang pagsuko nito.

Habang abala ako sa pagsabunot sa kanya ay hindi ko napansin ang posisyon namin. Nakahiga ito habang ako ay nakapatong sa kanya at ang mas malala pa dun ay nakaupo ako sa pagkalalaki niya. Sobra akong na-awkwardan sa posisyon namin. Sh*t dahil dun ay napahinto ako sa ginagawa kong pagsabunot sa kanya. Grabe! Ramdam na ramdam ko ang laki ng junjun niya sa pwetan ko. Bigla itong pumintig. Na ikinapula ko lalo ng mukha. Dahil doon ay dumampot ako ng unan at pinagpapalo ulit siya.

“Manyak!” Ang naiinis na sigaw ko dito habang patuloy parin ako sa paghampas sa kanya.

Nakakainis! Bakit kase ang likot likot kong matulog.

End of flashback

Dahil sa nangyari kagabi ay nahirapan na akong bumalik sa pagtulog. Ganun din si miguel. Kaya napagdesisyunan nalang namin na maglagay ng unan sa pagitan namin upang makaiwas uli sa ganoong pangyayari, nakakahiya.

Pero infairness, ang sarap matulog sa kanila dahil sa lamig at presko nitong hangin na nagmumula sa bukirin. Iba talaga ang hangin dito sa probinsya. Ang sarap langhapin.

Umaga na at nandito parin ako sa kwarto ni miguel. Nakaupo lang ako ng maisipan kong kuhain ang cellphone ko sa bag. Pagkakuha ko ay binuksan ko ito. Madami akong natanggap na messages mula kay ronnie at yung iba naman ay galing sa mga sisteret ko. Malungkot man na kahit ni isa ay wala man lang akong natanggap mula sa magulang ko na ipinagkibit balikat ko nalang.

[Sis. Remind lang kita ha! Malapit na ang deal natin. Goodluck :)] ang text mula kay leo.

[Good morning] text naman mula kay terry.

Pagkabasa ko ng text ng mga sisteret ko ay napagdesisyonan ko namang basahin ang mga text mula kay ronnie. Grabe lang kung makapag message ang isang to. Eh paano ba naman Inabot lang naman ng 45 text messages mula sa kanya. Puro “kamusta” “hi” “miss na kita” magreply ka naman oh“ “gud nyt” puro ganyang lang ang mensahe nito sa akin. Para naman makabawi ako sa kanya ay nireplayan ko ito, na ok lang ako at saka binati ko siya ng magandang umaga. Pagka send ko ay bigla namang nagring ang cellphone ko, hudyat na may tumatawag.

“Hello” sagot ko sa tawag.

“Hello” panggagaya niya.

“Sige! Gayahin mo pa ako at papatayin ko talaga itong tawag” pagbabanta ko sa kanya pero tinawanan lang ako ng mokong nato.

“Good morning Puko” bati nito sa akin.

“Puko?” Ang hindi ko maiwasang itanong sa kanya.

“Puko means phun ko” ang sabi nito. Korni! Hahaha..

“Sus, may paganyan ganyan kapa. Ang korni mo tsong!” Ang natatawang sabi ko dito pero deep inside ay kinikilig ako ng sobra.

“I miss you” dagdag pa nito.

Para na akong mauubusan ng hininga dahil sa sinabi niyang iyon.

“Che! Ang aga aga puro ka maisan ang alam mo” saad ko.

“Sabi nga nila pag nagmahal ka kumo-korni ka!” Ang natatawang sabi nito.

“Whatever” ang natatawang sabi ko rin.

Habang masaya kaming nag-uusap ni ronnie ay siya namang pagpasok ni miguel sa kwarto para tawagin ako na kakain na daw. Nang mapansin nitong may katawagan ako ay tinitigan niya lang ako.

“Sige na! Kakain na daw kami. Bye ronnie salamat sa time” paalam ko dito.

“Bye puko! I miss you. Tawag mo nalang ulit ako pag may time ka ha” ang huling sabi nito bago ko pinatay ang tawag.

“Tara” ang yaya ko sa kanya. Ngumiti lang ito sa akin.

Pababa na kami noon ng hagdan ng alalayan niya ako. Hinawakan niya ako sa kamay na akala mo’y isang prinsesa at dahan dahan kaming bumaba ng hagdan. Nang makababa na ako ng hagdan ay hindi parin nito binibitiwan ang kamay ko.

“Ehem” pagtikhim ko sabay nguso ko sa kamay naming magkahawak.

“Ay sorry”

“Ok lang” ang sabi ko dito.

Konti nalang phun at makakamit mo na ang tagumpay mo. Wahahahaha!! evil laugh

“Oh anak! Pagkatapos niyong kumain ni phun ay ilibot mo siya dito sa lugar natin para naman makapaglibang libang kayo” ang sabi ni nanay celia kay miguel.

“Oo naman po nay” ang masayang sabi ni miguel habang kumakain kami. Samantalang ako ay tahimik lang na kumakain.

Yung totoo? Healthy pa ba ang mga kinakain nila? Kung hindi noodles ay mga delata naman. Dahil gusto kong makisama sa kanila at para narin matupad ang deal namin ni leo ay titiisin ko nalang ito. Dalawang araw lang naman. Sana wag lang akong magkasakit dahil sa mga kinakain ko.

Pagkatapos naming kumain ay inutusan na kami ni nanay celia na maglibot libot. Siya na raw ang bahala sa mga ligpitin at mga pinagkainan.

“Tara?” Ang yaya ni miguel sa akin.

“Saan naman tayo pupunta?”

“Basta” ang naka ngiting sabi nito. Saka ako hinawakan sa kamay. Hindi nalang ako nagreklamo pa.

Paglabas namin ng bahay ay dinala niya ako sa taniman ng palay. Grabe sobrang laki naman nito. Ganito pala ang palayan? Hindi ko kase alam. Madalas kasing nasa bahay lang ako. Habang hindi pa ako nakakarecover sa pagka mangha ay hinila na ako nito sa gitna ng palayan, kung saan may nakatanim doon na malaking puno. Hinila niya ako paupo sa ilalim nito.

Habang nakaupo kami ay hindi ko maiwasang ilibot ang paningin ko sa buong lugar. Puro tanim na palay at mga puno ang makikita mo dito, isama mo pa ng sariwang hangin na nagpaparelaks dito. Napaka ganda ng araw at mga ulap na makikita mo sa kalangitan. Hindi ko naman maiwasang ipikit ang mata ko at damhin ang sariwang hangin.

Grabe! Nakakarelaks talaga. Napaka payapa ng lugar na ito. Parang lahat ata ng problema mo ay makakalimutan mo kapag nakakita ka ng ganitong tanawin.

“Maganda ba?” ang tanong ni miguel sa akin.

“Oo sobrang ganda” ang manghang sabi ko.

“Alam mo ba kung bakit kita dinala dito?” Tanong niya habang nakatitig sa magandang tanawin.

“Bakit?”

“Bukod sa maganda ang tanawin ay marerelaks ka pa” ang sabi nito habang nakangiti. “Gusto ko rin ang lugar na to kase…”

“Kase ano?”

“Kase, sa lugar nato walang pinipiling estado sa buhay. Walang mayaman, walang mahirap, lalaki ka man o babae, matanda, bata, bakla o tomboy ay wala itong pinipili. Alam ko sa sarili ko na panget ako pero hindi ipinaramdaman ng lugar na ito kung gaano ako kapanget” ang nakangiting sabi nito habang nakatingin sa malayo.

“Alam mo phun. Umaasa parin ako na darating ang panahon na wala ng diskriminasyon sa mundo”

Tahimik lang ako habang nakatingin sa kanya. Parang nalunok ko ang dila ko. Hindi ko siya magawang husgahan sa oras na ito! Siguro nga tama siya. Ang lugar na ito ay walang pinipiling tao. Lahat ay pantay pantay.

Tumingin din ako sa malayo. Hindi ko maiwasang mapangiti habang nakapikit ang mata ko. Lahat ng problema mo sa buhay ay mapapawi nito. Alam kong panandalian lang ito kaya naman lalasapin, susulitin at isasa puso ko na ang lugar na ito.

“Tara na! Masyado na nating inenjoy ang lugar na ito” ang yaya ni miguel sa akin. Tumayo ito at inilahad ang kamay sa akin. Ngumiti lang ako at tinanggap ko naman ang kamay na inalok nito sa akin.

“Tara” pagsang-ayon ko sa kanya.

Magtatanghali narin ng makarating kami sa bahay nila. Pagkarating namin ay naabutan namin si tatay fernan na nagsisibak ng kahoy. Lumapit kami ni miguel dito.

“Magandang tanghali po tatay fernan” ang magalang na bati ko rito. Ngumiti lang ito sa akin.

“Tay ako na po diyan. Magpahinga na po muna kayo” ang sabi ni miguel sa tatay niya.

“Hindi na anak. Pumasok nalang kayo doon sa loob at kakain na tayo maya maya” ang utos ni tatay fernan sa amin.

“Hindi po tay, alam kong pagod kayo galing sa bukid tapos ang dami niyo pang sinibak na kahoy. Ako na po diyan” ang pagpupumilit ni miguel sa kanyang tatay at kinuha na nito ang palakol.

“Hay! Ito talagang anak ko na ito masyadong mapilit. O sya sige papakainin ko muna yung alaga nating baboy” ang sabi ni tatay fernan.

Pagkaalis ni tatay fernan ay pinaupo na ako ni miguel doon sa upuan sa ilalim ng puno. Pagka upo ko ay pinagmasdan ko lang si miguel.

Naghubad ito ng damit at ipinatong malapit sa akin. Halos matulala naman ako sa ganda ng kanyang katawan. Aaminin ko. Sobrang nakaka attract ang kanyang katawan. Kahit sinong bakla ay babalewalain ang kanyang mukha matikman lang ang katawan nito. Yung abs, yung kulay niya na bagay pala sa katawan niyang makinis kahit kayumanggi.

Urgh! Ano ba to?

Nagsimula na itong magsibak ng kahoy. Sobrang lakas niya. Bumabakat ang mga muscles niya habang nagsisibak ito. Grabe narin ang tagaktak ng kanyang pawis na dumadaloy sa kanyang katawan. Habang pinagmamasdan ko siya ay hindi ko maiwasang mapatingin sa kanyang tiyan na walang kahit anong taba at bilbil. Bumaba pa ang tingin ko papunta sa maumbok nitong harapan. Bigla naman akong napalunok at namula. Pinagpapawisan na rin ako sa mga pinaggagawa ko. Ano ba yan! Dumudumi na ang utak ko.

Pagkatapos niyang magsibak ng kahoy ay lumapit ito sa akin. Bigla naman akong hindi mapakali.

“Tara na sa loob. Para makapagpalit na ako ng damit at ng makakain na tayo” ang yaya nito sa akin

“S-sige” ang kinakabang sabi ko sa kanya.

Infairness naman sa kanya kahit na pawisan ito at amoy lalaki ay hindi siya ganoon kabaho. Infact malinis sa katawan si miguel.

Pagkapasok namin sa loob ng bahay ay humiwalay na si miguel upang makapagpalit siya ng damit. Ako naman ay dumiretso na sa hapag kainan kung nasaan sila nanay celia at tatay fernan. Ilang minuto rin ang lumipas ng makapagbihis si miguel at sabay sabay kami sa pagkain.

Pagkatapos naming kumain ay nagprisenta si miguel na siya na raw ang maghuhugas ng pinagkainan namin. Sa tingin ko ito narin ang tamang pagkakataon para mas lalo pa siyang mapalapit sa akin at para magka roon na rin siya ng lakas ng loob na tanungin ako.

“Tulungan na kita sa pagliligpit miguel” ang malambing kong alok dito.

“Hindi, ok lang. Bisita ka namin kaya ako nalang” pagtanggi nito.

“Ok nga lang” pagpupumilit ko parin.

Kukunin ko na sana yung natitirang pinggan sa lamesa nang hindi ko napansin na ganun din pala ang gagawin ni miguel. Hindi namin sinasadyang mahawakan ang kamay ng isa’t-isa. Napatingin ito sa akin at ganun din naman ako sa kanya. Nagtitigan kami mata sa mata at ni isa sa amin ay walang gustong bumibitaw sa aming titigan.

Kukunin ko na ang pagkakataong ito para sa plano namin ni leo. Binigyan ko siya ng isang matamis na ngiti na nag pangiti din sa kanya ng todo.

“Phun?” Saad niya.

“Oh?” Ako.

“I like you” pagtatapat nito. . . . . . . . . . . .

“Yes” ang sabi ko sa isip ko. Eto na yun. Eto na yun Hahaha..

---

Sawat-di khrap! Musta na?

Hope u like it guys.

Vote and comment naman po kayo dyan para ganahan po akong mag-update sa next chapter :) :)

KP 10

Miguel’s POV

Pagkatapos naming maghugas ng pinagkainan ay niyaya ko si phun na tumambay muna kami sa labas ng bahay.

Wala ni isa sa amin ang gustong magsalita matapos kong magtapat sa kanya ng aking nararamdaman. Hindi ko na talaga kaya pang itago itong nararamdaman ko patungkol sa kanya. Masyado na akong nahuhulog dito sa araw-araw naming pagsasama.

Hindi pa rin ako mapakali habang nakatambay kami dito sa labas. Nakatingin lang kami sa tigkabilang direksyon. Nababagabag parin ako kaya Niyaya ko na ito sa tabing ilog malapit sa amin. Umupo kami sa ilalim ng malaking puno ng mangga.

Pagkaupo namin ay pinagmasdan lang namin ang pag-agos ng ilog. May mga batang naliligo dito habang ang mga magulang naman ay bising bisi sa kanilang paglalaba.

Ito ang kagandahan sa probinsya namin. Walang traffic, walang polusyon o maiingay na sasakyan. Walang masyadong krimen at magnanakaw na tao. Kahit mahirap ang buhay dito sa probinsya ay makikita mo sa mata ng mga mamamayan dito na kuntento at masaya sila sa buhay nila. Aanhin mo ang isang siyudad na lugar kung puro problema at kaligtasan mo naman ang lagi mong inaalala.

Hindi ko sinasabing mas payapa ang buhay sa probinsya. Ang sinasabi ko lang ay mas mabubuhay ka dito sa probinsya. Kesa sa siyudad na ang lahat ng galaw mo ay may karampatang kabayaran. Dito kase sa probinsya magtanim kalang ng gulay o ng kahit na anong pananim ay mabubuhay kana, may makakakain kana at makakakain kapa ng tatlong beses sa isang araw.

Hindi ko rin naman sinasabing mas edukado ang tao sa probinsya pero base sa pagkaka obserba ko. Mas edukado at mas may respeto ang mga kabataan dito sa probinsya kesa sa siyudad. Lalo na ang mga kabataang nalululong sa bisyo at kung makapag mura sila ay dinaig pa nila ang kanilang magulang na hindi na alam ang salitang respeto. Mga lulutong na mura sa edad na 8, samantalang dito sa amin magmura ka lang ng ganun tiyak na paduduguin ang bibig mo sa palo.

Pasensya na kung natamaan ka, pero nagpapatunay lang yun na baka nakalimutan mo narin silang irespeto. Hindi ko naman nilalahat at hindi ko naman sinasabi na hindi ako nagmumura, ang sinasabi ko lang na hindi ganito ang mga bata dito, kumpara sa mga bata sa siyudad na ang babata pa pero mulat na sa mga ganoong bagay. Kung bukas lang ang isip mo ay hindi mo maitatanggi na ganun ang mga kabataan ngayon sa siyudad. Pwede rin akong tama, pwede ring mali. Kung mali man ang obserbasyon ko sana ay pagpasensyahan niyo na.

Nakakatuwa lang kasing pagmasdan ang mga batang walang muwang sa mundo pero masaya at hindi alam kung paano gumawa ng masasama. Nakakamiss maging bata, yung maglalaro ka lang at uuwi ng bahay na dungis-dungisan at hindi pa alam kung paano umibig at masaktan. Yung bata ka lang.

“Bakit ang tahimik mo?” Ang tanong ni phun sa akin.

“Ah.. eh, wala! Wala! hahaha..” ang saad ko. “Ang ganda lang kase ng view. Kahit na ilang beses ko na itong nakikita ay hindi nito matatawaran ang ligayang naiidulot nito sa akin” ang sabi ko sa kanya habang nakatingin sa malayo.

“Tama ka! Ang ganda nga ng lugar na ito. At salamat nga pala kase kung hindi kita naging kapartner ay baka hindi ko na nakita kung gaano kagandang ang lugar na ito, ang kagandahan ng mundo. Madalas kasing nasa loob lang ako ng bahay, mailap sa mga tao. Kulang sa pagmamahal at higit sa lahat hindi ko alam ang salitang ‘love’ kung ano ba ang pakiramdam nito. Ang mahalaga lang sa akin ay ang pahalagahan ako habang ako hindi marunong magpahalaga sa iba” pagkukwento niya.

Hindi ko naman maiwasang tingnan siya.

“Bakit?” Ang naitanong ko sa kanya.

“Ewan ko ba. Para kasing ang lungkot ng buhay ko. Hindi ko kase nararamdaman ang tunay na pagmamahal nila mama sa akin….na naranasan ko mula sa mga magulang mo. Maalaga sila sayo, kahit na hindi man kayo kayamanan ay kitang kita ko kung gaano kayo kasaya. E, ako? Kami? mayaman nga kami pero bakit hindi makayanang tumbasan ng pera namin ang kasiyahang gusto kong matamasa” ang malungkot na sabi nito. Hinawakan ko naman siya sa likod para damayan.

“Phun” saad ko. “Nandito lang ako…”

Bigla naman itong tumingin sa akin at binigyan ako ng isang pilit na ngiti.

“Salamat.. salamat kase, kahit na ganito ang ugali ko ay hindi mo parin ako nilayuan. Napakabuti mong tao miguel” ang sabi nito sa akin.

Ipinatong nito ang kamay niya sa kamay kong nakapatong sa hita ko. Dahil sa ginawa niyang iyon ay hindi ko maiwasang titigan siya. Para kasing may ilang boltaheng kuryente ang dumaloy sa buong sistema ko. Ewan ko kung ganoon din ang kanyang naramdaman basta kakaiba siya. Ilang minuto din kaming nakatitig sa mata ng bawat isa.

“Miguel?” Si Phun.

“Hmmm?” Ako.

“Yung tungkol kanina” ang sabi niya.

“Ah.. eh..” parang may bumarang kung ano sa lalamunan ko dahil sa tanong niya.

“Miguel, may gusto ka ba sa akin?” Ang diretsang tanong ni phun sa akin. Para na akong nanigas sa aking kinauupuan. Mas lalo nitong hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay ko. Umiwas ako ng tingin.

“O-oo” ang kinakabahan kong sagot ko. Bagamat ngumiti ito ay hindi parin nawawala ang kaba at takot sa dibdib ko sa pwede niyang sabihin.

“T-talaga?” Ang tuwang tuwang sabi nito at doon na ako parang nabunutan ng tinik sa lalamunan. “G-gusto din kita miguel” ang pagtatapat din nito. Biglang nanlaki ang mata ko.

“T-totoo ba ito? Totoo ba itong naririnig ko phun?” Ang hindi makapaniwalang pag kumpirma ko.

“Oo” ang saad nito. “Ahmm.. hindi mo man lang ba ako tatanungin?” Ang dagdag pa nito.

Medyo naguguluhan naman ako sa sinabi niya. Tatanungin?

“Yung tinatanong nila sa taong nagugustuhan nila” ang inosenteng sabi nito. Anong ibig niyang sabihin.

“Ha?” maang ko.

“Hindi mo ba ako tatanungin?” Ang nakangiting sabi nito na excited sa itatanong ko.

“Anong itatanong ko?” Pagtataka ko.

“Gusto mo ba talaga ako?” Ang medyo naiinis na sabi nito.

“Oo naman.. sobra” saad ko.

“O edi tanungin muna ako” at bigla nitong binitawan ang kamay ko na parang nagtatampo. Hindi parin talaga ako makapaniwala na may paghanga din pala ito sa akin. Ilang minuto din akong napaisip ng makuha ko ang gusto niyang ipahiwatig.

Sa wakas maiitanong ko narin ang matagal ko nang gustong itanong sa kanya. Naguluhan lang talaga ako kanina sa bilis ng mga pangyayari.

“Wag kanang magtampo dyan! Binibiro lang naman kita e!” Ang panunuyo ko sa kanya. Pero itong si phun ay nanunulis na ang nguso dahil sa pagtatampo. Mas lalo tuloy siyang nagiging cute.

“Sorry na po” At hinarap ko siya sa akin. Tinitigan ko siya sa kanyang mga mata.

“Phun.. pwede ba kitang maging kasintahan?” Ang sinserong at kinakabahan kong tanong sa kanya. Hindi ko parin inaalis ang pagtitig ko sa kanyang magagandang mata. Ilang segundo rin itong hindi nagsalita hanggang sa ngumiti ito.

“Oo, magkasintahan na tayo miguel” ang sabi nito.

Hindi ko na naitago pa ang kasiyahang nararamdaman ko kaya tumayo ako at nagtatatalon sa tuwa.

“Yeeees!! Yesss!! Magkasintahan na kami ni phun! Woohh!!” angmasayang masaya at nag-uumapaw na sigaw ko.

Halos pagtinginan naman ako ng mga bata at matatanda na nasa pampang. Wala na akong pakialam sa sasabihin o iisipin nila. Hindi sila ang magdidikta sa buhay ko kung saan ako magiging masaya.

Hindi parin mawala wala ang tuwang nararamdaman ko sa kaloob looban ko habang si phun ay tawa lang ng tawa. May kasintahan na ako. Sa wakas may nagmahal na sa akin kahit panget ako. Naiiyak ako sa tuwa.

“Uy! Tumigil ka nga diyan. Baka mapagkamalan ka pang baliw” ang natatawang sabi nito. Tumabi ako sa kanya at inakbayan ito. Pareho lang kaming nakatingin sa malayo habang magkadikit ang aming mga balat. Ang sarap talaga sa pakiramdam. Hindi ko maitago ang kilig na nararamdaman ko.

“Pwede ba kitang halikan sa pisnge?” Ang paghingi ko ng permiso sa kanya. Tumango naman ito bilang sagot.

Dahan dahan akong lumapit sa kanya upang mahalikan ito sa pisnge. Sh*t! Ang bilis ng tibok ng puso ko. Konti nalang…eto na! Malapit na. Mahahalikan ko na siya sa pisnge. Pero nanlaki ang mata ko ng biglang may tumawag sa amin. Kaya sa halip na sa pisnge ko siya nahalikan ay sa mismong labi nito. Nanlaki ang mata naming dalawa habang magkalapat ang aming labi.

Dahil siguro sa hindi namin inaasahang pangyayari ay naitulak niya ako.

“S-sorry” ang paghingi ko ng paumanhin sa kanya. Hindi parin ako makapaniwala na nahalikan ko siya sa labi. Siya ang first kiss ko.

“Kuya pinapatawag na kayo ni nanay celia. Kakain na daw po kayo” ang sabi ng pinsan kong si toto. Anak siya ng kapatid ni nanay. Siya ang tumawag sa amin kung bakit kami nagkahalikan ni phun sa labi.

“Ah, eh.. sige! Sige punta na kami” ang sabi ko pero hindi parin siya umaalis. Tiningnan ko naman si phun na nakayuko lang at halatang namumula.

Medyo magdidilim narin pala.

“Sige kuya.. una na ako, pinapasabi lang ni tita celia na umuwi na daw po kayo at maghahapunan na. Pauwi narin po ako samin” Ang sabi nito pero kay phun siya nakatingin. “Kuya sino yang cute na kasama mo?” Tanong nito.

“Ah…. si phun, kaklase ko” ang tipid kong sagot.

“May boyfriend na po ba siya kuya?” Tanong pa nito. Nagulat naman ako sa tanong niya.

“O-oo meron na” sabi ko.

“Ganoon po ba? Sayang naman. Gusto ko sana siyang ligawan” ang diretsong sabi nito na walang pakialam sa iisipin ng makakarinig sa kanya. May itsura naman talaga itong pinsan ko hindi ko kagaya.

“Hoy toto! Ang bata bata mo pa ha.. saka na yan. Mag-aral ka muna at saka kuya muna ito kaya hindi na pwede” ang sabi ko dito. Sa totoo lang ay bata pa naman talaga siya eh, 12 years old palang siya.

“Tsk! Ano ba yan. Ang cute cute pa naman niya. Pag lumaki na po ako kuya phun liligawan kita ha” ang sabi pa nito. Natawa nalang ako.

“Sige na po mga kuya, alis na po ako” ang paalam nito at nag flying kiss pa siya kay phun sabay kindat. Loko.

Tiningnan ko naman ang itsura niya sa ginawa ng pinsan ko.

“Ang kulit pala ng pinsan mo noh?” Ang natatawang sabi niya.

“Oo nga eh” ang natatawang pagsang-ayon. Medyo nakahinga naman ako kase nawala kahit papaano ang tensyon at ilang na nararamdaman ko. Pero ang mga halik niya ay hinding hindi mawawala sa sistema ko.

Grabe! Sobrang lambot at sarap ng labi ni phun. Hindi pa rin ako makapaniwala na nahalikan ko na ang kulay pink niyang labi.

Hay!

“Tara na” tumayo ako at nilahad ko ang kamay ko sa kanya. Tinanggap naman nito ng may ngiti sa labi.

Hindi naman kalayuan ang bahay namin kaya madali lang din kaming nakauwi ng bahay.

Pagkarating namin sa bahay ay nag mano muna kami kila nanay at tatay bago kami naupo para kumain.

Pagkaupo namin ay inasikaso ko naman si phun. Dahil nga magkasintahan na kami ay ako na mismo ang naglagay ng kanin at ulam sa pinggan niya. Alam kong pinagmamasdan lang ako nila nanay at tatay dahil sa ginagawa kong pag-aasikaso dito.

“Bakit po?” Ang tanong ko sa kanila.

Para naman silang nabuhusan ng malamig na tubig dahil kitang kita mo sa itsura nila ang pagka bigla. Natawa nalang ako ng bahagya dahil ang akala nila ay hindi ko sila napapansin hahaha..

“A-anong bakit anak?” Kunwaring tanong ni nanay.

“Bakit po kayo nakatingin sa akin?”

“W-wala lang anak. Masama ka na bang tingnan?” ang hindi maipintang sabi ni nanay. Natawa ulit ako. Hay!

Medyo lumevel up ang ulam namin ngayong gabi dahil sa niluto ni nanay na sinigang na baboy. Bihira kaming makatikim ng ganitong ulam sa isang buwan. Minsan panga ay wala pa dahil sa mahal ng baboy ngayon. Dahil sa sobrang saya ko ay hindi ko maiwasang titigan si phun habang kumakain ito. Kitang kita kase sa itsura nito na sarap na sarap siya sa kanyang kinakain. Dahil sa kacute-an niya ay hindi ko maiwasang kiligin.

“Nagustuhan mo ba ang luto ni nanay na sinigang na baboy?” Tanong ko sa kanya habang nakahiga kaming dalawa sa kama.

“Oo sobra” ang sabi niya.

“Ako naman sobrang saya ko” ang pagtatapat ko dito habang nakatingin sa kisame.

“B-bakit naman?” Tanong niya.

“Dahil sinagot mo na ako! Dahil akala ko ay wala nang magkakagusto sa akin, dahil panget ako” ang natatawang sabi ko.

“H-hindi naman” ang tipid niyang sagot.

Ibinaling ko ang tingin ko sa kanya at saka maingat na ipinatong ang ulo nito sa dibdib ko. Inalalayan ko din ang kamay nito upang yumakap ako.

Grabe! Ang sarap sa pakiramdam.

“Phun?”

“Oh?”

“Mahal kita” ang sabi ko. Wala akong narinig na sagot mula sa kanya pero pinagsawalang bahala ko na lang iyon dahil sobrang saya ko ngayon. Ngumiti lang ito at binigyan niya ako ng isang mabilis na halik sa labi. Ang sarap sa feeling.

“Tulog na tayo” sabi niya. Tumango lang ako.

Hanggang bukas na lang siya matutulog dito sa amin dahil yun ang paalam niya sa magulang niya. Tinitigan ko lang ito habang mahimbing siyang natutulog.

Hayy!! Sobra talaga akong inlove sayo phun.

---

Hello guys..

Vote and comment naman po kayo para mas lalo pa po akong ganahang mag-UD .. hindi naman po sa pilitan pero malaki po ang impact sa aming mga author ang ma appreciate ang gawa namin.. na kahit mga 3 o 4 lang basta malaman ko lang po na may nag co-comment at nag vo-vote ay sapat na para ipagpatuloy namin ang ginagawa naming kwento :)

Kilala nyo po kung sino kayo na walang sawang sumusuporta sa kwento ko na to ;)

KP 11

Miguel’s POV

Pagkagising ko kinaumagahan ay isang malapad na ngiti lang ang namutawi sa aking labi. Nakayakap lang naman sa akin ang taong mahal ko at mahimbing itong natutulog. Hindi ko naman maiwasang titigan ang kanyang mala anghel na mukha, ang kanyang maaliwalas na itsura. Hinawi ko ang kanyang buhok na tumatakip dito. Lumapit ako at hinalikan siya sa noo.

Ibayong kilig ang naramdaman ko ng ginawa ko iyon. Ang sarap magmahal, ang sarap mabuhay, ang sarap umasa, ang sarap maniwala. Napangiti nalang ako sa naisip ko. Dahan dahan kong iniangat ang kanyang ulo para makaalis ako ng maayos ng hindi siya nagigising.

Bumaba na ako upang ipagluto siya ng isang espesyal na umagahan. Eto kase ang kauna unahang pagkakataon na gagawin ko ito at sa isang espesyal na tao pa.

Naabutan ko si nanay na nagluluto ng sinangag na kanin.

“Magandang umaga po nay” ang bati ko dito at nagmano.

“Magandang umaga rin naman sa iyo anak. Ang aga mo naman atang gumising ngayon” ang nagtatakang sabi nito.

Madalas kasing tanghali na akong gumising at ngayon lang ako sinipag gumising ng maaga.

“Nay, may bibilhin lang po ako sa tindahan at tutulungan ko na po kayo diyan sa pagluluto” ang paalam ko kay nanay at lumabas na ako para bumili sa tindahan.

Kinapa ko naman ang bulsa ko at napangiti ako ng makapa ko ang perang naipon ko. 50 pesos lang naman ito pero malaking tulong narin ito para maipaghanda ko siya ng isang masarap na umagahan, ang taong sinisinta ko.

Pagkadating ko sa palengke ay bumili ako ng apat na pirasong hotdog na nasa halagang 20 pesos, bumili rin ako ng dalawang pirasong itlog at isang bearbrand swak. Dahil hindi naman ito kalayuan sa aming bahay ay mabilis lang akong nakauwi.

Nang makarating ako sa amin ay tapos na palang magluto si nanay at naghahanda na ito para sa aming salo salo. Nagluto siya ng piniritong tuyo at ginisang gulay.

Ako naman ay nagtungo na sa kusina para magluto ng espesyal na surpresa para kay phun. Una kong niluto ay piniritong hotdog at sunod naman ay piniritong itlog. Nag-init narin ako ng tubig para sa gatas na titimplahin ko. Ganito kase ang madalas na kinakain ng mga mayayaman tuwing umagahan base sa napanuod ko sa tv. Espesyal ito para sa akin dahil hinaluan ko ito ng pagmamahal.

Pagkatapos kong iluto ang mga pinamili ko ay kumuha ako ng sariling pinggan para lang kay phun.

“Oh anak, para kanino naman iyang niluto mo?” Ang nagtatakang tanong ni nanay.

“Ahmm.. para po kay phun” ang sabi ko sa kanya. Bigla naman itong napatingin sa akin ng may kahulugan. “Nay, may sobra pa pong hotdog diyan, para naman po iyon kay baby mela”

Hindi ko alam kung para saan iyong makakahulugang titig ni nanay. Napailing nalang ako habang inaayos ko ang pagkain para kay phun. Bigla namang pagdating ni tatay.

“Oh anak.. para kanino naman iyan? Mukhang pinaghandaan mo talaga ah” ang nang-aasar na sabi ni tatay.

Seryoso? Iisa lang ba ang takbo ng isip nila ni nanay. Hay! Ewan. Hindi ko naman maiwasang mapangiti ng makita ko si phun na pababa na ng hagdan habang nag-uunat ito at naghihikab pa. Ang cute niya sa itsura niyang iyon. Bagay na bagay sa kanya ang suot nitong malaking damit na kung titingnan mo ay para ng dress sa haba at laki nito na umabot hanggang kalahati ng kanyang mga hita. Hindi ko naman maiwasang mapatitig sa maputi at makinis nitong hita. Kaya siguro kahit sinong lalaki ay talagang hahanga sa kanya. Hindi ko naman maiwasang mapatingin din kay tatay na ganun din pala ang reaksyon niya sa reaksyon ko. Siguro ay namangha din ito kay phun. Maliit, payat pero bagay. Makikinis at mapuputing balat. At higit sa lahat ay sobrang cute.

“Magandang umaga po nay celia, tay fernan” at nagmano ito sa kanila.

Bigla ko naman itong nilapitan at inalalayang makaupo. Ngumiti lang ito sa akin at nagpasalamat.

“Pinaghanda kita ng piniritong hotdog at itlog. Samahan mo pa ng mainit na gatas” ang nakangiting sabi ko sa kanya. Ngumiti lang ito bilang tugon sa akin.

“Salamat at nag-effort kapa para lang ipaghanda ako ng umagahan”

“Wala yun. Basta ikaw nanginginig pa” natawa naman ito. Tumabi na ako sa kanya. Kita ko naman ang reaksyon nila nanay at tatay sa ginawa ko. May mali talaga. Nakatitig lang ang mga ito sa akin.

“Bakit?” Tanong ko ulit sa kanila.

Bigla naman silang sumubo ng pagkain. Na kunwari ay hindi ko sila napapansin. Natawa nalang ako ng mabulunan si tatay, habang natataranta naman si nanay kakahagod sa likod nito.

“Yan kase” ang natatawang sabi ko. Kahapon pa sila ganyan.

Masasabi kong close na close na talaga si phun sa mga magulang ko dahil nakikipag biruan narin siya sa mga ito.

Pagkatapos naming kumain ay naisipan naming gumala ni phun sa bayan at ilibot siya doon. Hanggang ngayon nalang kase siya matutulog sa amin. Pero sana hindi pa ito ang huling tulog niya dahil magkasintahan na naman kami. Kaya susulitin ko na muna itong pagkakataong ito.

Habang naglalakad kami sa bayan ay hindi talaga matawaran ang mga lalaking napapatingin kay phun. Nakasuot kase siya ng malaking t-shirt na may print ng flag ng UK na sinamahan pa ng maiksing maong short, na nagpalantad pa lalo sa kanyang makinis at maputing hita. Sobrang cute at sexy niyang tingnan. Siguro napagkakamalan na tuloy akong alalay o magnanakaw pagkasama ko siya. Pinipilit ko namang akbayan ito kaya lang paminsan minsan ay tinatanggal din nito. Siguro ay nabibigatan siya kaya iniintindi ko nalang.

Pagkarating namin sa bayan ay Pumunta kami sa isang vieokehan basta may kwarto kwarto iyon.

“M-marunong kang kumanta?” Ang di makapaniwalang tanong nito.

“Konti lang” ngiti ko sa kanya. Dito ko kase naeexpress ang damdamin ko kapag masaya ako, malungkot o kahit ano pang emosyon na nararamdaman ko sa pamamagitan ng pagkanta.

Nagbayad na kami doon sa babaeng nagbabantay at pumasok na kami sa loob.

“Mahilig kase akong kumanta at kahinaan ko rin ang taong magaling kumanta” ang pagtatapat nito na lalong nagpabuhay sa damdamin ko.

Pagkapasok namin sa loob ay naupo na ito habang ako naman ay lumapit sa karaoke machine para i-insert ang numerong kakantahin ko. Pagka-insert ko ay humarap ako sa kanya at binigyan ito ng isang matamis na ngiti.

“Para sayo ito phun” ang sabi ko. Hindi ko alam kung bakit ito ang napili kong kanta para sa kanya. Basta eto ang sinasabi ng puso ko ngayon.

(Stay by daryl ong)

I want you to stay, never go away from me

Stay forever

But now, now that you’re gone

All I can do is pray for you

To be here beside me again

Why did you have to leave me?

When you said that love would conquer all?

Why did you have to leave me?

When you said that dreaming was as good as reality?

And now I must move on

Trying to forget all the memories of you and me

But I can’t let go of your love that has taught me

To hold on

Para akong maiiyak. Hindi ko alam kung bakit ganito nalang ang nararamdaman ko. Tuloy parin ako sa pagkanta habang nakatitig sa kanyang mga mata.

I want you to stay, never go away from me

Stay forever

But now, now that you’re gone

All I can do is pray for you

To be here beside me again

Why did you have to leave me?

When you said that love would conquer all?

Why did you have to leave me?

When you said that dreaming was as good as reality?

Natatakot ako. Hindi ko alam kung bakit ako natatakot hanggang sa matapos ko ang kanta. “…..

I want you to stay, never go away from me

Stay forever“

In-enjoy namin ang time na magkasama. Nakailang kanta rin ako at siyempre hindi pwedeng ako lang ang kakanta. Kung tutuusin ay maganda rin naman pala ang boses ni phun. Kaya siguro isa sa mga kahinaan niya ay ang mga taong may magandang boses dahil sa hilig nito sa music.

Pagkatapos naming kumanta ay niyaya ko naman siyang kumain sa labas dahil alam kong gutom narin siya at magtatanghali narin. Ginamit ko talaga ang inipon kong pera para lang sa date naming ito. May time naman na gusto niyang siya na lang mismo ang magbabayad, pero kung maaari ay ayoko.

Kumain kami sa isang karinderya na makikita mo sa tabing kalsada at sa likod naman nito ay makikita mo ang napakalawak na palayan. Base sa pagkakabasa ko ay “Kainan sa Palayan” ang pangalan ng karinderyang ito.

Ganito kase sa probinsya namin puro palayan. Maganda ang paligid, hindi mainit, sariwang hangin at maraming kumakain. Pumwesto kami sa bandang dulo para kita namin ang buong palayan. May nakita pa kaming dalawang lalaki at dalawang batang kasama nila. Parang namumukhaan ko yung lalaking nakatalikod sa amin na may hawak na baby. Parang si ano..si sir Jerol pero ewan, baka hindi.. baka lang naman. Ang saya kase nilang tingnan. Napangiti lang ako at tiningan si phun.

Pagkadating ng order namin ay nagsimula na kaming kumain. Kwentuhan at paminsan minsan ay sinusubuan ko siya. Buti naman at hindi siya tumatangi.

Pagkatapos naming kumain ay pumunta na kami sa simbahan para magdasal at mas makumpletuhin ang buong date namin. May panghapong simba naman kaya ayos lang. Mas minabuti nalang naming sumimba ng hapon kesa umaga dahil sa sobrang init.

Habang nagsasalita ang pari ay tahimik lang akong nakikinig dito, paminsan minsan ay sumusulyap ako sa napaka cute na katabi ko. Nang kakantahin na ang ama namin ay hinawakan ko ang kamay nito at dahan dahang pinisil. Napatingin naman siya sa akin. Ngumiti lang ako para ipakita dito na sobra ang sayang nararamdaman ko dahil kasama ko siya.

“Peace” bati ko sa kanya. Ganun din ang ginawa niya habang nakangiti sa akin.

Ang dinasal ko lang sa Diyos ay ang kaligtasan ng buong pamilya namin, ang maayos na kalusugan at makahanap ng maayos na trabaho pagkagraduate ko ng kolehiyo. Pero ang huling hiniling ko sa Diyos ay ang matupad ang anumang kahilingan ni phun. Basta sa ikasasaya niya ay masaya narin ako.

Magdidilim na noon nang makauwi kami ng bahay. Eto na ang huling gabi niya na matutulog siya sa amin at hindi ko na alam kung masusundan pa ba ito.

“Phun?” Tawag ko ng pansin sa kanya habang inaayos nito ang kanyang mga damit.

“Hmmm.. bakit?” Sya.

“M-mahal kita” ang kinakabahang sabi sa dito. Wala akong narinig na sagot mula sa kanya. Patuloy lang ito sa pag-aayos ng kanyang gamit. Nang matapos siya ay nilapitan niya ako at hinalikan sa pisnge. Medyo gumaan naman ang loob ko.

“Higa na tayo” ang sabi niya.

Pagkahiga namin ay pareho lang kaming nakatingin sa kisame. Lumapit ako sa kanya at isiniksik ang kamay ko sa ulo niya para ito ang gawin niyang unan. Hindi naman ito tumutol. Nakaunan siya sa braso ko.

“Bukas na ang uwi mo. Mamimiss mo ba ako?” Tanong ko sa kanya.

“O-oo naman. Mamimiss kita syempre” ang nakaiwas na tingin na sabi nito. Para naman akong nasa heaven dahil sa kilig na nararamdaman ko.

Iniangat ko ang ulo niya at hinalikan siya sa noo. Tinitigan naman niya ako sa mata. Dahil hindi ko na talaga mapigilan pa itong nararamdaman ko ay unti unti ko ng inilapit ang mukha ko sa mukha niya at binigyan siya ng matamis na halik sa labi. Tumagal din kami sa ganoong posisyon hanggang sa igalaw ko na ang labi ko. Natuwa naman ako ng tumugon siya sa mga halik ko. Mas lalong lumalim ang palitan namin ng halikan na nagpabuhay sa aming mainit na pagnanasa.

Hinalikan ko siya sa leeg. Nagtagal ako sa parteng iyon dahil sa sobrang bango at sobrang puti ng leeg niya na nagpataas lalo ng libido ko. Dahil sa sobrang pagnanasa ay hindi ko na alam na nag-iwan na pala ako ng marka sa leeg niya. Sobrang dami na pala at mahahalata mo ito dahil sa kaputian niya. Bumaba pa ang mga halik ko sa bandang dibdib niya at nilaro ko ng dila ko ang magkabilang utong nito. Sh*t nagwawala lalo si miguelito. Naramdaman ko nalang ang pagsabunot nito sa aking buhok, bagamat masakit siya ay mas lalo pang nagpataas ng aking pagnanasa.

Umangat ako at tiningnan siya.

“S-sorry” ang nahihiyang sabi ko.

“O-ok lang” sagot niya.

“Alam kong hindi ka pa handa. At nirerespeto ko yun” at nahiga na ako sa tabi niya.

“Salamat”

“Tara! Tulog na tayo” at hinila ko siya payakap sa akin habang ang ulo niya ay nakapatong sa dibdib ko.

“I love you” ang bulong ko. Naghintay ulit ako ng ilang minuto sa sagot niya pero wala akong narinig. Tumingala lang ito para tingnan ako. Ilang segundo rin yun at mabilis niya akong hinalikan sa labi.

Huminga nalang ako ng malalim at ngumiti.

“Good night”

“Good night din” sagot niya. At natulog na kami.

Mahal na mahal kita phun.

---

Nabitin ba sa BS? Let see kung magkakaroon ba hehehe..

Pampagana lang guys. Vote and comment naman kayo :)

KP 12

Miguel’s POV

Sobrang lungkot ang naramdaman ko kinaumagahan. Ngayon na kase siya aalis at hindi ko alam kung may aasahan pa ba ako sa pagmamahalan namin ni phun. Oo alam kong masyado akong nababagabag, pero hindi niyo ako masisisi kung bakit ko ito nararamdaman, lalo na at pagkatapos nito ay alam kong mas makakakita pa siya ng higit pa sa akin. Panget lang naman ako.. kaya hindi niyo maalis sa akin ang mangamba.

May tiwala ako sa kanya at kelangan kong magtiwala. Dapat akong magtiwala.

“Phun?” Ang pagtawag ko sa kanya. Nakaupo kami sa tigkabilang dulo ng kama

“Oh?”

“Mamimiss kita” ang naiiyak na sabi ko.

Kelangan kong pigilan. Kelangan kong ipakita sa kanya na walang magbabago. Na siya lang ang mamahalin ko.

Tumayo ito at lumapit sa akin. Binigyan niya ako ng mabilis na halik sa labi.

“Tara na, nandyan na si manong sa labas” ang sabi nito. Ngumiti lang ako bilang pagsang-ayon.

Ako na ang nagdala ng mga gamit niya. Palabas na sana siya ng kwarto ng hablutin ko ito at niyakap ng mahigpit.

“P-para saan yun?” Ang tanong niya habang nakayakap sa akin. Mas lalo kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya.

“W-wala.. tara na, hehehe” ang sabi ko. Ngumiti lang ito at tumalikod na. Pero sa pagtalikod nito ay siya namang pagpatak ng luha ko.

Pagkalabas namin ng kwarto ay nagpaalam na ito kela nanay at tatay pati narin kay baby mela.

“Nay, tay.. maraming salamat po sa pag-aalaga niyo sa akin ng ilang araw. Hindi ko po ito makakalimutan” ang paalam ni phun sa mga magulang ko.

“Bumalik ka anak ha! Lage kang welcome sa bahay na ito” ang sabi ni nanay.

Lumapit si phun kay nanay at niyakap ito ng mahigpit. Nagmano naman ito kay tatay.

“Miguel, alis na ako. Kita nalang tayo sa school” ang nakangiting paalam nito sa akin.

“Oo. Mag-iingat ka ha” ang sabi ko sa kanya.

Pumasok na ito sa kotse at nagpaalam na sa amin. Hay! Mamimiss ko siyang makatabi sa pagtulog. Mamimiss kong pagsilbihan siya.

“Ano anak? Tititig ka nalang ba diyan at hindi ka na papasok? Baka ma-late ka pa” ang nang-aasar na sabi ni nanay.

“Nay naman eh. Malamang papasok ako. Maaga pa naman po eh” pagmamaktol ko.

“Sus.. makapasok na nga, ng makapag moment ang isa diyan” dagdag pa ni nanay.

“Nay!” At tumawa lang ito.

Huminga ako ng malalim at ngumiti. Ang mahalaga ay kami na ni phun at mahal na mahal ko siya.

Medyo nanibago kami nila nanay simula ng umalis si phun. Parang tumahimik ang bahay namin. Namiss daw nila kaagad si phun. Bagamat malungkot din ako ay mas minabuti ko nalang na manahimik. Baka kung ano pang isipin ng mga baliw kong magulang hahaha.. joke lang.

Dahil ilang oras na lang at magsisimula na ang klase ay minabuti kong maghanda at maligo para maaga akong makapasok sa school. Ang bilis naman ng araw, lunes na naman.

Pagkabihis ko ay nagpaalam na ako sa kanila na papasok na ako sa school. Tulad ng dati ay hindi nito nakalimutang pabaunan ako ng ulam. Napaka swerte ko talaga sa magulang ko.

Habang naglalakad ako papuntang school ay hindi ko maiwasang mapangiti. Grabe! Hindi ako makapaniwalang kami na talaga ni phun. Para pa rin akong nasa isang panaginip.

Nang makarating ako sa school ay siya namang salubong sa akin ni terry.

“Magandang umaga miguel” ang masayang bati nito.

“Magandang umaga rin sayo. Tara, sabay na tayo papuntang room” ang yaya ko sa kanya.

Habang naglalakad kami ay nakita ko si phun, hindi kalayuan sa pwesto namin. Napangiti ako dahil sa kacute-an nito. Lalapitan na sana namin ito ni terry ng biglang may lumapit na lalaki sa kanya. Si Ronnie.

Nagulat ako sa ginawa nito. Hinalikan niya si phun sa pisnge na siya namang ikinangiti ni ronnie. Siguro naman ay may karapatan na akong magselos diba? At sa totoo lang ay nagseselos ako, pero hindi ko alam kung katanggap tanggap ba para sa akin ang salitang selos. Gwapo siya at panget ako.

“Siiisss!!!” Ang nakakabinging tili ni terry na naka agaw atensyon sa dalawa. Bigla naman akong hinila ni terry papalapit sa kanila.

“H-hi!” Ang bati ni phun kay terry sabay beso.

“Hi papa ronnie” ang nakangiting bati ni terry dito.

“Hello” ang sagot naman ni ronnie.

“Sis ha! Hindi ka man lang nagkukwento na boyfie mo na pala itong si ronnie” pang-aasar ni terry kay phun. Bigla namang napatingin si phun sa gawi ko. Iniwas ko naman ang tingin ko para hindi ko makita ang reaksyon niya.

“Naku sis, hindi ko boyfriend itong mokong na ito” ang pag depensa nito kay terry. Bigla namang inakbayan ni ronnie si phun.

“Wag ka mag-alala, malapit ko na siyang maging kasintahan diba puko?” sabay kindat nito kay phun.

“P-puko?” Ang nagtatakang tanong naman ni terry pati ako ay nagtaka rin.

“Puko.. phun ko. Oh diba ang sweet?” Ang natatawang sabi ni ronnie. Samantalang tahimik lang si phun.

“Sweet naman. O siya tara na at baka ma-late pa tayo sa klase” ang pagyaya ni terry sa amin.

Sabay sabay na kaming pumunta sa aming class room dahil iisa lang naman ang section namin maliban nalang kay ronnie. Pero sumama parin ito dahil gusto daw niyang ihatid si phun. Wala naman akong nagawa. Alam kong tago ang relasyon namin ni phun. Nasa likudan lang nila ako habang naglalakad kami at pinagmamasdan silang dalawa.

“Bye phun. Sabay tayong kumain mamaya ha” sabay halik nito sa pisnge ni phun. Nagulat naman siya sa ginawa ni ronnie. Ako naman ay nakatungo lang at dirediretsong pumasok ng room.

Maayos naman ang buong klase namin. Nagpa-quiz lang si maam na hindi ganoon kahirap. Ewan ko ba, simula kase kaninang umaga ay parang may nagbago agad sa pagitan namin ni phun. Hindi ko ma-explain, hindi ko alam pero, parang hindi na kami magkakilala. Masakit man ay pinagsawalang bahala ko nalang ito.

“M-musta na?” Ang pagbasag ko sa katahimikan namin. Hindi talaga kase kami nag-iimikan.

“Ok lang” tipid niyang sagot.

“Yung project nga pala natin” ang pagbubukas ko ng topic.

“Oonga pala. Ahmm.. gagawa na ako mamaya pag-uwi ko sa bahay para maibigay ko na sayo bukas” ang sabi niya.

“Phun?” Kinakabahan ako.

“Oh?” Sya.

“Namiss kita agad” ang sabi ko.

“Ilang page nga pala ang kelangan kong ipasa sayo?” Ang pag-iiba nito sa usapan.

“Ah.. eh.. ano siguro mga dalawa kung maaari” ang sagot ko nalang. Huminga ako ng malalim at ngumiti.

Kriiiinnngggggg!!!!

Hay sa wakas. Break time na. Yayayain ko na sana si phun na sabay na kaming kumain ng maalala kong si ronnie nga pala ang kasabay nito.

Nagmadali itong lumabas ng room at hindi na ako hinintay pa. Diba iintindihin mo siya miguel! Diba nasa school kayo at kelangan niyong mag-ingat? Diba?

Pagkatapos kong ayusin lahat ng gamit ko ay nagtungo na ako sa canteen. As usual, mag-isa na naman akong kakain.

Nakatungo lang ako at dahan dahang sinubo ang pagkain ko.

“Hi! Pwedeng makishare?” Ang sabi nito. Nag-angat ako ng tingin.

“O-oo naman, ikaw pa ba?” Ang nakangiting sabi ko dito. Naupo siya sa harapan ko.

“Ulam oh, piniritong talong” ang pag-alok ko ng ulam sa kanya.

“Sure! Kahit hindi pa ako nakakakain niyan.. kakainin ko para sayo” ang masayang sabi ni terry.

“Sus, bola” at sabay kaming tumawa.

Masasabi kong sobrang close na talaga namin ni terry. Siya ang kauna-unahang kaibigan na nakipagkaibigan sa akin. Madalas kase talaga ay ako ang lumalapit sa kanila para lang makipagkaibigan. Pero iba ngayon, iba si terry.

“Ok class.. kelangan natin ng isang representative para sa gaganaping singing contest this year sa school natin. Bawat section kelangan may representative. Ang labanan ay by year. Sa bawat year ay meron tayong anim na section so meron na silang napili bawat section. Tayo na lang ang wala pa” ang paliwanag ni maam. “So sino ang pwedeng mag boluntaryo? Tumayo at pumunta sa unahan”

Walang nagsalita sa amin. Lahat ng mga kaklase ko ay nagpapakiramdaman.

“Dahil walang gustong mag boluntaryo ay….” hindi na natapos ni maam ang kanyang sasabihin ng tumayo si leo.

“Maam si phun po magaling po siyang kumanta” ang pagtuturo nito kay phun. Habang si phun naman ay gulat na gulat dahil hindi niya ito inaasahan.

“Mr. Atthapan. Can u please stand up.. totoo ba yun?” Ani ni maam.

“Ah.. eh.. ano kase maam.. s-si miguel po. Oo tama, si miguel po! Magaling po siyang kumanta” ang turo naman ni phun sa akin.

“Ano? Magtuturuan nalang ba tayo dito? Mr. Atthapan and mr. Ferrero pumunta kayong dalawa dito sa unahan at mag sample” ang utos ni maam. “Sayang naman ang oras natin kung magtuturuan lang kayong dalawa diyan kaya kapag hindi kayo kumanta dito sa unahan ay pwedeng maka apekto ito sa grades niyo” ang pananakot ni maam sa amin. Yan tuloy kami pa ang napagalitan.

Dahil alam kong ayaw bumagsak ni phun ay nagmadali itong pumunta sa unahan. Ganun din ako.

“Mauna na kana mr. Atthapan” ang sabi ni maam.

Hayss! Kinakabahan ako. Hindi ako sanay sa maraming tao. Hindi ako sanay na nakakaagaw ng maraming atensyon.

Pagkatapos kumanta ni phun ay halos hindi magkamayaw ang mga kaklase ko dahil sa ganda ng boses nito.

“Phun, pa kiss” ang sigaw ng mga kaklase kong lalaki.

“Crush na kita. Lalo kang nakakainlove” ang sigaw pa ng ilan.

Kahit sino nga naman ay magkakagusto sa kanya. Cute, sporty, matalino at magaling pang kumanta. Sino pa nga ba ang hahanapin mo.

“Ok, good” ang sabi ni maam. “Mr. Ferrero your turn” ang utos nito sa akin.

Tumingin muna ako sa mga kaklase ko na lahat sila ay nakatingin sa akin. Yung iba ay pinagtatawanan ako, meron din namang nakataas ang kilay na para bang wala akong karapatan sa ganito! Walang karapatang magka-exposure o kahit ano pa man. Dahil ang may karapatan lang sa mga bagay na ito ay yung mga taong may itsura?

Huminga lang ako ng malalim at nagsimulang kumanta.

(One call away by charlie puth)

“ I’m only one call away

I’ll be there to save the day

Superman got nothing on me

I’m only one call away…….“ Ang pagkanta ko habang nakatitig kay phun.

Ewan ko kung bakit sa kanya ako nakatingin habang kinakanta ko yun. Basta ang alam ko lang, yun ang nilalaman ng puso ko ngayon.

Tumingin ako sa paligid dahil biglang natahimik ang buong klase. Kinabahan ako. Yumuko nalang ako dahil ayokong makita ang kanilang magiging reaksyon. Ilang minuto rin nabalot ng katahimikan ang paligid hanggang sa may isang estudyanteng tumayo at pumalakpak. Nasundan pa ito ng ilan. Halos hindi mapaglagyan ng tuwa ang naramdaman ko dahil nagustuhan nila ang kinanta ko.

“Congratulation Mr. Ferrero, hindi namin alam na may tinatago ka palang talento…” sabi ni maam habang pumapalakpak. “Ok class.. magbobotohan tayo kung sino sa kanilang dalawa ang magrerepresent ng section natin ha” ang sabi ni maam.

“Maam si miguel nalang po.. hindi po kase ako sanay sumali sa singing contest” singit ni phun.

“Mr. Ferreo, ok lang ba sayo yun?” Ang tanong ni maam. Tumingin naman ako kay phun pero pinandilatan lang niya ako ng mata.

“O-ok lang po maam” ako.

“Good! Ok class pwede na kayong umuwi. Mag-ingat kayo ha! At ikaw miguel.. mag handa kana kase sa friday na gaganapin yan” ang sabi ni maam. Tumango lang ako bilang sagot. . . . . . . . . . . . . . Nandito na ako sa labas ng gate at hinihintay ko si phun dahil may nakalimutan daw ito sa room. Habang hinihintay ko siya ay siya namang pagsulpot ni terry.

“Oh Miguel, hindi ka pa ba uuwi?” Tanong niya.

“Hindi pa eh. May hinihintay pa kase ako” sagot ko.

“Hmm.. sino naman yan? Ikaw ha! Naglilihim ka na” ang nang-aasar na sabi nito.

“Sira! Ikaw talaga hahaha..”

“O siya, sige na at nandyan na ang sundo ko” ang paalam nito. Ngumiti lang ako sa kanya.

Sakto naman na pag-alis ni terry ay siya namanf dating ni phun. Hinanda ko na ang sarili ko para salubungin siya.

“Phun—” ang naudlot na tawag ko dito dahil biglang sumulpot si ronnie at inakbayan ito.

Magkaakbay nilang nilagpasan ako.

“Hi” ang pagbati ko dito ng dumaan sila sa harap ko habang naka akbay parin sa kanya si ronnie. Hindi niya ako pinansin at dire-diretso silang pumasok sa kotse kasama si ronnie.

Nasaktan ako sa ginawa niya. Alam kong kahit anong oras lang ay papatak na ang luha ko pero pinigilan ko pa rin ito. Mahal ko eh! Mahal ko siya… hanggang sa mawala sila paningin ko, hanggang sa umalis ang sasakyan nila.

Ngumiti na lang ako para itago ang sakit na nararamdaman ko.

“Phun mag-ingat ka pag-uwi ha.. mahal kita” ang bulong ko sa hangin at nagsimula na akong maglakad.

---

Hello guys, sorry kung ngayon lang ako nakapag-UD ang hina ng internet.

Babawi ako pramis.. basta give inspiration guys.. Vote and comment kayo dahil dyan ako kumukuha ng inspirasyon :)

KP 13

Dedicate to gholsky and kylejeric

Miguel’s POV

Lumipas ang mga araw at ganun parin siya sa akin. Konting usap lang pero hindi niya sinasabi sa akin kung kami pa ba o hindi na. Pero mahal ko siya at pinanghahawakan ko ang salitang “kami” at salitang “mahal”.

Pero sa mga araw na lumipas ay hindi ako sumukong kausapin siya at ipakita dito kung gaano ko siya kamahal. Hanggat hindi niya sinasabi sa akin na hindi na kami, hindi na niya ako mahal ay hinding hindi ako bibitaw. Hindi ako susuko kahit magmukha pa akong tanga.

“Miguel panoorin mo ako mamaya ah! May praktis kase kami ng volleyball, sana nandun ka” ang masayang sabi ni terry sa akin.

“Oo naman. Ikaw pa ba” ang nakangiting sagot ko.

“Aasahan ko yan miguel ha” ang sabi nito at bumalik na siya sa kanyang upuan.

Araw ng miyerkules ngayon at ilang araw nalang ay magsisimula na ang singing contest kasabay ng pasahan namin ng project. Habang tahimik akong nakaupo sa hulihan ay siya namang pagpasok ni phun kasabay si leo. Bigla itong lumingon sa pinto at kumaway. Nagtaka naman ako kung sino ang kinakawayan nito. Pero ng tingnan ko kung sino ay si ronnie pala.

Kita mo sa mata ni phun ang saya habang kumakaway ito sa gwapong lalaking nasa pinto. Alam kong masakit yun lalo na at nandito ako. Na ako sana ang kasama niya sa tuwing kakain ito ng tanghalian. Na ako sana ang maghahatid at susundo sa kanya. Pero ano? Anong panama ko? Wala akong cellphone, wala akong pera, at higit sa lahat hindi ko pwedeng ipagmalaki ang itsura ko nakakatawa noh? Ganun talaga.

Nang makaupo ito sa tabi ko ay hindi ko maiwasang mapangiti dahil sa kanyang magandang ngiti.

“Good morning” ang masayang bati ko sa kanya. Tiningnan niya lang ako at ngumiti din.

“Sabi nga pala ni terry sa akin may praktis daw kayo mamaya” ang sabi ko dito.

“Ah.. Oo, manuod ka ha” ang sabi niya.

Hindi ko alam kung kikiligin ba ako o ano?

“O-oo naman.. ikaw pa” ang mahinang sabi ko dito. Hindi ko talaga maiwasang mapangiti. Tumingin lang ito sa akin at umirap.

“Che! Andyan na si maam” ang sabi nito.

Humarap naman ako sa unahan pero dahil sa sobrang saya ko ay hindi ko maiwasang hawakan siya sa bewang. Magkatabi lang naman ang upuan namin at nasa bandang hulihan pa kami kaya hindi kami masyadong makikita. Tiningnan niya lang ako pero hindi niya inalis ang pagkakahawak ko sa bewang niya.

Huminga ako ng malalim kahit minsan ay hindi ko na siya maintindihan ay may mga pagkakataong hindi niya sinusuway ang mga bagay na ginagawa ko sa kanya. Tulad nito. Nasanay na kasi siyang hinahawakan ko siya sa kanyang bewang. Minsan naman ay sa balikat. Pero tuwing lalabas na kami ng room ay dun na siya nag-iiba. Sabagay sikat narin kase siya sa buong school at naiintindihan ko naman na pinapangalagaan lang nito ang kanyang pangalan at kasikatan. Walang taong kayang ipagmalaki ako kapag naging boyfriend. Kaya dapat maging masaya na lang ako dahil sinagot ako ni phun.

Break time na at sabay sabay na kaming lumabas ng room pero sa paglabas namin ng room ay hindi ko naman inaasahang makita si ronnie na naghihintay sa labas. Kalat narin sa buong school ang bali-balitang may namamagitan na sa kanilang dalawa. Ang sikat na basketball player at ang cute na volleyball player. Nakakaingit man pero kelangan kong intindihin.

“Hi” ang bati ni ronnie kay phun ng makalapit ito sa amin.

“H-hello” ang nahihiyang sagot naman nito at tumingin sa akin. Ngumiti lang ako para iparating dito na ok lang ako Kahit sa loob loob ko ay sobrang sakit na.

“Tara, kain na tayo” ang pagyaya nito kay phun sabay akbay dito.

“Terry, leo.. Ahmm.. M-miguel una na kami ah” ang pagpapaalam nito sa amin at saka sila umalis. Hindi pa man sila nakakalayo ay bigla itong lumingon sa amin. Binigyan ko lang ito ng isang napakalaking ngiti na halos hindi na makita ang mata ko. Hanggang sa tuluyan na silang makalayo at mawala sa pangingin ko.

“Miguel tara na, sumabay kana sa amin ni leo kumain” ang sabi ni terry.

Pero ako, nakangiti parin ako ng malaki.

“S-sige… susunod ako, m-may nakalimutan lang ako sa room” ang sabi ko sa kanila habang hindi inaalis ang malapad na ngiti sa labi ko.

“Sige, sumunod ka ah” ang sabi ni terry at saka sila umalis.

Halos hindi ako makahinga.. pumasok ako sa room at sumandal sa pader at doon nagsimulang mag-unahan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan sa pamamagitan ng pag ngiti. Sinadya ko talagang iliit ang mata ko para mapigilan ang pagpatak nito. Nang mailabas ko na lahat ng bigat na nararamdaman ko ay pinunasan ko muna ang luha ko at tinungo ang bag ko.

Kinapa ko sa loob ng bag ko ang naiwan kong tupper ware at kinuha dito ang dala kong ulam na piniritong tuyo. Ngumiti lang ako at pumunta na sa canteen.

“Ang tagal mo naman miguel, kanina ka pa namin hinihintay ni leo” ang naiinip na sabi ni terry.

“Ah pasensya na. Nakalimutan ko kasing dalhin itong baunan ko” ang pagdadahilan ko sa sakit ng nararamdaman ko.

“Sige kain na tayo” suhestyon ni terry. Umupo na ako sa harapan nilang dalawa at nagsimula ng kumain.

“What’s your ulam?” Ang maarteng tanong ni leo.

“Ano, tuyo gusto mo?” Ang pag-alok ko dito.

“Ewww!! Ulam ba yan? Eh ang alam ko pang umagahan yan ng mahihirap, am i right sis?” Ang sabi ni leo.

Napayuko nalang ako habang tinutuloy ang pagkain.

“Miguel, pwede ba akong makahingi ng ulam mo? Mukhang masarap yan ah” ang masayang sabi ni terry at bigla nalang nitong kumuha ang tuyo at kinain. Hindi ko naman maiwasang mapangiti sa ginawa niya.

“Like, seriously Terry?” Ang maarteng saad ni leo.

“Sis, you want?” Ang pag-aalok ni terry dito. Mukhang nang-aasar.

“Hell no!” At bigla itong tumayo at umalis. “Weirdo!” Pahabol pa nito at saka siya nagwalk out.

“Wag mo na yun pansinin.. eto oh may dala akong tinapa” ang sabi ni terry.

Dahil hindi ako naniniwala sa kanya ay tiningnan ko talaga kung ano ang baon niya at oonga! May tinapa nga.

“T-teka! Bakit yan ang dala mong ulam? Diba mayaman kayo?” Ang nagtatakang tanong ko sa kanya. Ang nakakatuwa pa ay may dala rin siyang kamatis.

“Oonga. Pero nakakasawa narin minsan yung ganoong ulam at saka siguro naman ay hindi masamang mag-ulam at maranasan ko rin ang pagkain na kinakain niyo diba?” ang nakangiting sabi nito.

Hindi ko talaga maiwasang humanga sa kanya dahil wala itong kaarte-arte sa katawan.

“Pero kahit na, hindi healty ang mga kinakain namin, baka magkasakit ka” ang nag-aalalang sabi ko dito.

“Ano ka ba! Ok lang.. Ang masama ay kung inaaraw-araw ko hindi naman. O ano? tara chibugan na!” Ang masiglang sabi nito at kinamay niya ang pagkain niya.

Labis naman ang kasiyahan ko na naging kaibigan ko si terry. Siya dapat yung klase ng taong iniidolo. Yung kahit na alam mong mayaman, may itsura o anuman ay hindi alam ang salitang ‘mayabang’, hindi maarte at kayang makisabay sa estado ng iyong pamumuhay.

Pagkatapos naming kumain ay bumalik na kami sa sumunod na klase. Konting discuss lang at konting quiz.

Nandito na ako sa court ng school habang nakaupo sa riser at pinapanuod ang mga player na nagpapraktis ng volleyball habang sa kalahating court naman ay ang mga basketball player na doo’y nagpapraktis din.

“Para sayo to phun” ang malakas na sigaw ni ronnie at tumira ito ng 3 points shit. At Pasok.

“Yiieeee!!” Ang tukso sa kanila ng mga co-player nito at mga estudyanteng nanunuod sa court. Tahimik lang akong pinagmamasdan si phun sa malayo.

Ang cute niya sa suot niyang maiksing shorts na kitang kita mo ang napaka ganda at napaka puti nitong legs. Lalo pang nagpacute sa kanya ang pawisan nitong itsura. Kita mo rin sa mata ng mga manyak na lalaki kung paano nila titigan si phun lalo na sa legs nitong kaakit akit. Masyado silang napaghahalataang paminta. Ewan ko ba sa kanila kung bakit sila puro tanggi sa mga sarili nila na gay or bi sila.. wala namang mawawala eh, kung may mawala man ay iyon yung mga taong hindi totoong nagmamahal sayo, kaibigan man o kapamilya mo. Kase kung mahal ka nila ay tatanggapin ka nila. Mahirap kayang mabuhay sa mundo kung nakakulong ka sa sarili mong pagkatao.

At ngayon masasabi ko na sa sarili ko na bakla ako. Ako to at wala akong karapatang itanggi ang sarili ko.

Nang mapansin siguro ni terry ang presenya ko ay kinawayan niya ako at tinawag.

“Miguel! Buti naman at nanood ka!” Ang sigaw nito.

Hindi ko naman maiwasang mapangiti at the same time mahiya dahil pinagtinginan na ako ng mga estudyante. Nahihiya naman akong kumaway pabalik sa kanya bilang pagsagot sa tawag nito para hindi naman siya mapahiya.

Hindi ko naman inaasahang mapapatingin ako sa gawi ni phun na nakatingin din pala ito sa akin. Sinimangutan niya lang ako at nag focus na ulit siya sa paglalaro.

Medyo nawala ang ngiti ko pero masaya naman ako na ewan ang gulo. Bumuntong hininga nalang ako at tumingin kay terry.

“Go terry! Kaya mo yan!” Ang sigaw ko dito. Bigla namang lumingon sa akin si phun at tiningnan niya ako ng masama. Napayuko nalang ako.

Ilang oras din silang nagpraktis hanggang sa matapos sila.

Nandito na ako sa exit ng court habang hinihintay ko silang makalabas. Hindi rin naman nagtagal at nakalabas din sila.

“Ang galing ko ba?” Ang pagmayayabang ni terry sa akin. Natawa na lang ako.

“Yabang ah, hahaha” sabi ko.

“Hindi kaya. Buti na lang at nanood ka kundi hindi mo makikita ang galing ko” ang pagmamayabang ulit nito. Hay! Lumapit ako sa kanya at kiniliti ito.

“Ikaw talaga.. ang hangin hangin mo na ngayon” ang sabi ko sa kanya habang patuloy parin kami sa pagkikilitian.

“Terry tara na!” Ang sigaw ni phun habang nakaakbay sa kanya ronnie.

Bigla namang sumampa sa likod ko si terry at nagmistulang nangangabayo. Natawa nalang ako sa kakulitan niya.

Hay!

Habang nagkakasiyahan kami ni terry ay bigla namang sumigaw ulit si phun ng malakas.

“Miguel ano ba! Mahiya ka naman! Ilugar mo naman yang itsura mo!” ang nanggagalaiting sigaw nito.

Napahinto naman kaming dalawa ni terry sa pagkukulitan. Bumaba ito sa likod ko at tiningnan niya ng masama si phun.

“Phun ano ba! Bakit ganyan ka ha!” ang naiinis saway ni terry dito.

Napayuko lang ako.

“S-sorry” ang paghingi ko sa kanila ng paumanhin.

Pero parang wala lang kay phun ang mga sinabi ko.

“Sasama ka ba o hindi?” Ang maotoridan na tanong ni phun kay terry.

“Hin––” pinutol ko na ang sasabihin ni terry. Ayokong mag-away pa silang dalawang magkaibigan ng dahil lang sa akin. Pagod lang si phun kaya nasasabi niya ang mga bagay na yun.

“Terry ok lang ako. Sige na, alam ko namang pagod ka rin sa praktis niyo. Sige na. Kita nalang tayo bukas” ang nakangiting sabi ko dito saka ko siya hinawakan sa balikat.

“Ahmm.. ronnie, leo, P-phun una na ako ha..” tumingin ako kay phun “Mag-ingat ka pag-uwi ah” ang sabi ko dito at tumalikod na ako’t iniwan sila.

Inhale. Exhale. Sabay ngiti. Grabe ang galing ni phun at terry sa volleyball kanina. Hindi malabong maging sikat na player sila.

Pagkarating ko sa bahay ay hinanap ko kaagad sila nanay at tatay.

“Nay, tay mano po” ang bati ko sa kanila ng makarating ako sa bahay. Kumiss naman ako kay baby mela.

“Anak, ok kalang ba?” Ang tanong ni nanay sa akin.

“Ha? Si nanay, syempre naman po. Ok lang po ako” Sabay thumbs up ko dito. Tinitigan niya lang ako.

“Miguel, nanay mo ako”

“Pagod lang po ako nay at saka marami po kaming ginawa sa school kanina. Wag po kayong mag-alala sa akin. Ok nga lang po ako pramis. Hay naku! Si nanay talaga” ang paglalambing ko dito.

“O siya sige. Magbihis kana sa kwarto mo at sabay sabay na tayong kumain” ani pa nito.

Tumango lang ako sa kanya at umakyat na ako papunta kwarto pero hindi pa man ako nakakalayo ng hawakan ni nanay ang kamay ko. Dahil doon ay napatigil ako sa paglalakad.

“Anak….” si nanay. “Nandito lang kami ng tatay mo ha at ng kapatid mong si mela” ang sabi ni nanay. Huminga lang ako ng malalim kahit ang bigat bigat na. Humarap ako dito at ngumiti.

“Nay, ang baho niyo na po” ang pang-aasar ko.

“Walang hiya kang bata ka!” ang naiinis na sabi ni nanay at aktong papaluin ako ng tumakbo paakyat ng kwarto habang tumatawa.

Pagkapasok ko sa kwarto ay dun na lumabas lahat ng luhang kanina ko pa pinipigilan. . . . . . . . Huwebes.

Sobra talaga akong naguguluhan kay phun ngayong araw. Sobrang bait niya sa akin kahit na may mga times na bigla ako nitong babaliwalain. Pero ok na yun atleast pinapansin na niya ulit ako. Hindi naman ako mapagtanim ng galit eh pero all i can say is tao pa rin ako at pwede akong magalit pero hanggat makakaya ko ay papatawarin ko siya.

Natapos na naman ang buong araw at heto na ako. Naglalakad palabas ng gate. Inutusan kase ako ni maam na pumunta muna sa faculty bago umuwi. May sasabihin lang siya sa akin about doon sa  gaganaping singing contest ng bawat year bukas. Sobrang saya ko talaga kahit papaano ay matutupad na ang pangarap kong makasali sa ganoong patimpalak. Wala kase akong kumpiyansa sa sarili kaya hindi ako makasali. Kung hindi pa dahil kay maam ay baka habang buhay ko ng itatago itong talento ko sa pagkanta.

Malapit na ako sa gate ng school ng abutin ako ng tawag ng kalikasan (naiihi) kaya naisipan ko munang pumunta sa cr. Malapit lang naman.

Pagkapasok ko doon ay dali dali kong tinungo ang isang bakanteng cubicle at umihi. Lalabas na sana ako ng may marinig akong dalawang nag-uusap. T-teka! Parang boses ni leo at phun yun ah.

Idinikit ko lang ang tenga ko sa pinto upang marinig silang maigi. Alam kong masama ang maging tsismoso at makinig sa usapan ng may usapan pero ng marinig ko na ang pangalan ay hindi ko na maiwasang mas lalo kong idikit ang tenga ko sa pinto.

“Kamusta na phun? Bukas na ang deal natin. Pag hindi ko narinig mismo kay miguel na magkasintahan kayo, hindi ako maniniwala sayo. Tandaan mo siya ang patunay na kayo at hindi ikaw” ang sabi ni leo.

Teka! Deal?

“Oo maniwala ka sa akin. Kami na ni miguel, kahit itanong mo pa sa kanya bukas.. kaya ihanda mo na yang bag mo at mapapasa akin na ang brand new baby loui vuitton bag mo. Madadagdagan na naman ang mga mamahaling collection ko” ang rinig kong sabi ni phun.

“Walang problema. Alam ko namang patay na patay sayo yang miguel na yan kaya hindi malabong mangyari yun. Gusto lang kitang i-challenge kung kaya mo siyang mapasayo sa loob lang ng ilang linggo. Saka gusto ko rin makita ang itsura mo kung kakayanin mong pakisamahan ang panget na yun but lets see bukas malay mo totoo nga yang sinasabi mo” ang sabi ni leo.

Parang hindi ko na kayang makinig pa sa kanilang usapan.

“Dahil sa pustahan natin ay tutuparin ko ang pangako ko na ibibigay ko sayo ang bag ko pero kung matalo ka ay akin na ang buong allowance mo ng isang buwan… Napaka tanga talaga ng panget na yan. Ang daling mauto” ang mala demonyong tawa ni leo.

“Oo ibibigay ko sayo kung mananalo ka. Kaya ihanda mo na rin bukas ang bag ko at mapapasaakin na yan”

At sabay silang tumawa.

“Tara na!” rinig kong sabi ni leo.

“Tara” pagsang-ayon ni phun.

“Oppss.. and by the way. Yung usapan natin na hihiwalayan mo na siya pagkatapos ng deal. Mandiri ka naman teh. Saka mahiya naman siya hahaha..” ang sabi ni leo. Para akong sinaksak ng maraming beses ng mga oras na ito.

“O-oo” ang mahinang sabi ni phun. Hanggang sa makalabas na sila ng c.r.

Hindi ko namalayang kanina pa pala tumutulo ang luha ko kasabay ng pagtulo ng sipon ko. Kumuha ako ng panyo at ipinahid sa mukha ko.

“Ano ba yan! Ang tanda tanda ko na, tulo sipon pa ako hahaha..” at hindi ko maiwasang tumawa ng tumawa habang tumutulo parin ang luha at sipon ko.

---

Vote and Comment guys.. for inspiration lang po talaga. Hindi naman sapilitan pero yung maliit na bagay na yun ang nakakapagpasaya kay author :)

SAwadi krap!

KP 14

Miguel’s POV

Friday.

“Good morning po nay, good morning din po tay” ang bati ko sa kanila. Lumapit ako kay baby mela at hinalikan ito sa pisnge. “Ang cute cute talaga ng bunso namin” at saka ko pinisil ang pisnge nito.

“Oh, anak maupo kana diyan at kakain na tayo” ang sabi ni nanay sa akin.

“Ahmm.. nay, kasali nga po pala ako sa singing contest. Mamaya na po siya gaganapin sa school” ang sabi ko dito.

“T-talaga anak?” Ang di makapaniwalang tanong ni tatay. Natawa na lang ako dahil inunahan pa nitong magreact si nanay.

“Hoy fernan.. talagang inunahan mo pa akong magreact ha dapat akin yung eksenang yun eh!” ani ni nanay.

“Pasensya naman. Alam mo namang sa akin nagmana itong anak mo pagdating sa pagkantahan” ang pagyayabang ni tatay.

“Oo na lang feenan” at tumawa nilang dalawa ni nanay.

Hindi ko maiwasang mapangiti dahil sa kanilang kakulitan.

“Seryoso anak! Totoo ba yang sinasabi mo? Kasali ka talaga?” hindi talaga makapaniwala si nanay.

“Opo nay, sa katunayan nga po ay ako ang panlaban ng section namin” ang pagmamalaki ko.

“Wow! Pinagmamalaki kita anak” ang naluluhang sabi ni nanay.

“Ako din naman anak. Pasensya kana ha kung ganitong buhay lang ang kaya naming ibigay ng tatay mo sa inyo” ang pagdadrama ni tatay.

“Tay naman, hindi naman po namin hinangad ang magkaroon ng marangyang buhay.. ang mahalaga po sa amin ay yung kumakain tayo ng tatlong beses sa isang araw at magkakasama tayong lahat sa lungkot at ligaya, sa hirap at ginhawa..” huminga muna ako ng malalim. “…ang mahalaga po ay kayong pamilya ko. Kayo po ang kayamanan na hinding hindi nila matutumbasan ng kahit na anong halaga”

At yuamakap ako kay tatay.

“Ang drama na ng anak ko” ang sabi ni tatay saka ginulo ang buhok ko.

“Syempre naman po, sa inyo rin po kaya namana yun hahaha..” ang natatawang sabi ko.

“Hay! Kayo talagang mag-ama.. ang dadrama niyo!” Ang pagsingit ni nanay. Natawa lang kami ni tatay.

Habang tahimik kaming kumakain ay hindi ko maintindihan si nanay. Kanina pa siya patingin-tingin sa akin.

“Anak” si nanay.

“Po? Ano po yun nay?” ang sabi ko habang nginunguya ang pagkain ko.

“May problema ka ba anak?” Ang tanong pa nito na nagpatigil sa akin sa pag nguya.

“Ah.. eh.. w-wala naman po nay, kayo talaga” saka ako ngumiti ng peke.

“Anak diba sabi ko sayo nanay mo ako, napansin ko lang kagabi na wala kang ganang kumain at saka namumugto yang mga mata mo” ang sabi ni nanay. Lagot.

Ayoko kasing mag-alala pa sila sa akin. Kaya ayokong sabihin ang mga problema ko.

“Binully ka na naman ba sa school anak?” Ang malumanay na tanong ni nanay sa akin. Umiling naman ako agad.

“H-hindi po! May play po kase kami sa school, kina-career ko lang po para mas effective” ang pagsisinungalin ko. Tiningnan niya lang ako ng nagtatakang tingin.

“Ah, ok” ang sabi ni nanay. “Si phun? Kamusta na nga pala siya?”

Napahinto naman ako. Hindi ko inaasahan na itatanong siya ni nanay sa akin.

“O-ok lang naman po siya nay” sagot ko ng hindi tumitingin sa kanya.

“Anak”

“Po?”

“May gusto ka ba kay phun?” Ang direstsang tanong ni nanay. Halos mabulunan naman ako sa aking kinakain. Halos hindi na rin ako makagalaw sa aking kinauupuan.

“Po? Ano po ulit?” Ang pag-uulit ko habang umiinom ng tubig.

“Anak.. nanay mo ako at alam kong may gusto ka sa kanya.. kaya tatanungin kita ulit, mahal mo ba si phun?” Ang pagtatanong ulit nito.

“Nay naman. Kanina gusto lang tapos ngayon mahal na agad?” ang pagmamaktol ko. Natawa lang ito.

“Eh.. ano nga?”

“O-opo” ang kinakabahang sabi ko.

Tiningnan ko ang reaksyon ni nanay pati narin si tatay. Wala silang reaksyon kundi ang titigan lang ako. Hanggang sa ngumiti sila.

“H-hindi po kayo galit? Hindi niyo po ba ako pandidirihan o itatakwil, hindi niyo po ba ako palalayasin?” Ang kinakabahan kong tanong sa kanila.

“Hindi” ang sabay nilang sagot. Hindi ko naman maiwasang maging masaya.

“Anak, noong una pa lang alam na namin ng tatay mo na may kakaiba sayo pagdating kay phun.. nagpustahan panga kami ng nanay mo na may namamagitan na sa inyong dalawa eh” ang natatawang sabi ni tatay.

Nang marinig ko ang salitang ‘pustahan’ ay hindi ko naman maiwasang malungkot.

“At saka bakit naman kami magagalit sayo anak? Buhay mo na yan. Matanda kana at saka napakasama naman naming magulang kung pati ang kaligayahan mo ay hahadlangan pa namin. Wala kaming pakialam sa iisipin ng iba dahil hindi sila ang makakapagpasaya sayo. Naawa nga ako sa mga taong walang ibang ginawa kundi ang gamitin ang mga salita ng Diyos para lang masabihan silang mabubuting tao. Lahat tayo ay makasalanan sa simula pa lang kaya nga tayo niligtas ng Diyos. Niligtas niya tayo sa ating mga kasalanan. Kaya wala kahit sino man sa atin ang may karapatang magmalinis” ang mahabang sabi ni tatay.

Hindi ko talaga maintindihan ang sayang nararamdaman ko. Sobrang saya ko.

“S-salamat po” ang naluluhang sabi ko. Niyakap ko si nanay samantalang si tatay naman ay ginulo lang ang buhok ko.

“Bilisan mo ng kumain diyan at baka ma-late kapa sa school” dagdag pa ni nanay.

---

Phun’s POV

“Sis ano na? Asan na si miguel?” Ang tanong ni leo sa akin habang nakaupo kami dito sa hulihan.

“Wait lang sis, atat lang? Paparating na yun” ang sabi ko.

“Kelangan ba talaga nating ituloy ito phun?” Ang pagsingit na tanong ni terry.

“Ano ka ba sis, andito na tayo oh! Ititigil pa ba namin ’to? Like duh!” Ang maarteng sabi ni leo.

“Wag nga kayong maingay! Nakaka stress kayo ha” ang pagpapatahimik ko sa kanila.

Natahimik naman silang dalawa. Hanggang sa makita namin ang papasok na si miguel. Bigla naman itong kinawayan ni leo.

“Miguel” ang pagtawag ni leo dito. Lumapit na ito sa amin.

“Good Morning” ang nakangiting bati nito. Tumingin naman ito sa gawi ko “Good morning phun” umiwas naman ako ng tingin.

“G-good morning” ang nahihiyang sabi ko. Kinakabahan ako ng hindi ko malaman.

“Miguel pwede bang magtanong?” Ang malambing na sabi ni leo.

“O-oo naman” ang sagot nito. Bigla namang umalis si terry at bumalik na sa pwesto nito.

“Kayo na ba ni phun?” Ang walang habas na tanong ni leo. Natahimik naman si miguel ng ilang minuto at tiningnan akong maigi.

“Oo. Kami na ni phun” ang sagot nito at saka ako nginitian.

“Talaga? Totoo ba phun?” Ang kunwaring di makapaniwalang tanong ni leo sa akin. Inirapan ko lang siya.

“Oo” ang tipid kong sagot.

“Wow! Nice.. o siya sige, andyan na si maam” ang sabi ni leo at saka ito umalis. Hindi ko alam pero Nabibwisit ako.

Naramdaman ko namang umupo si miguel sa tabi ko.

“Miguel” ang pagtawag ko dito.

“Hmm?” ang sabi niya habang kinukuha ang notebook nito sa bag.

“Pwede ba akong makitulog ulit sa inyo mamaya?” Ang sabi ko.

“Oo naman” sagot niya habang nakangiti ng malaki.

“T-talaga?” Ang paninigurado ko.

“Oo.. tiyak na miss na miss kana nila nanay at tatay” ang masayang sabi nito.

Bigla naman kaming binalot ng katahimikan. Buti nalang at dumating na si maam. Kahit papaano ay nabawasan ang ilangan namin sa isa’t-isa.

Lunch break.

“Sis totoo nga. Ang galing mo talaga! Bilib na ako sayo” ang sabi ni leo habang kumakain kami sa canteen. Wala kase si ronnie dahil kasabay nito ang team mate niya. Hindi siya pinayagang humiwalay sa kanila dahil kasama ang coach nila.

“Asan ba si terry?” Ang pagtatanong ko dito. Hindi ko kase siya makita.

“Ayun oh!” Turo nito. Tiningnan ko naman ang itinuturo nito. At hindi ko inaasahang makita si terry kasama si miguel na masayang kumakain.

“Alam mo ba sis. Ang weird ni terry lately” sabi niya.

“Bakit naman?” Ang walang ganang tanong ko.

“Biruin mo yun. Pati ulam ng mahihirap kinakain na niya at lagi pa silang share ni miguel ng ulam. Ewwww! Kadiri kaya yun!” Na may kasama pang facial expression.

Tumayo ako at iniwan siya.

“Hoy! Sis! Saan ka pupunta?” Ang tawag nito sa akin.

“Wala! Nawalan na ako ng gana” ang sabi ko.

“Yung bag mo mamaya ko na ibigay ha!” ang pahabol pang sigaw nito.

Hindi ko na siya pinansin pa at pumunta na ako sa school play ground. Naupo ako sa isang swing doon. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit parang nasasaktan ako at kinakabahan ng todo. Napatingin ako sa mga estudyanteng may kanya kanyang ginagawa sa buhay. Hay! Wala na naman kase kaming gagawin ngayon dahil sa gaganaping program mamaya. After lunch break na yun. May ilang minuto pa naman ako bago magsimula ang programa kaya tambay muna ako dito.

Ganito kase sa school namin. Every friday pag may program ay wala na kaming pasok sa hapon.

Ilang minuto rin akong nagtagal doon hanggang sa maisipan kong pumunta na sa court kung saan gaganapin ang singing contest.

Nang makarating ako sa court ay halos hindi magkamayaw ang mga estudyanteng manonood. Hinanap ko ang section namin kung saan sila nakaupo. Dahil by section and by year ang ayos ng upo namin ay mas madali ko silang mahahanap. Nang makita ko na ang section namin ay pumunta na ako kung nasaan nakaupo sina leo at terry.

“Sis, saan kaba galing?” Ang tanong ni leo sa akin.

“Diyan lang” tipid kong sagot.

“Hi sis” ang bati ni terry sa akin.

Hindi ko naman siya pinansin. Ewan ko ba kung bakit ako nagkakaganito kahit na wala namang ginagawa yung tao. Tinuon ko nalang ang atensyon ko sa stage hanggang sa lumabas na yung emcee.

“Whats up madlang people!!” ang sigaw ng emcee. Natawa nalang ako sa pinaggagawa nito. Mala vice ganda lang pero infairnes.. nabuhayan naman sila ng loob.

“Ok siguro naman alam niyo na kung bakit kayo narito right?” ANO DAW??Malamang. Napa roll eyes nalang ako.

“It’s singing time” ang magiliw na sabi ng emcee at nagtatumbling ito sa stage. Hay naku! Napasapo nalang ako sa noo. Wala na ba silang makuhang matinong emcee?

Hanggang sa ipakilala na nito isa-isa at pakantahin ang mga kalahok sa bawat year. Unang kumanta ay ang mga kalahok mula sa 1st year. Maraming magagaling sa kanila ha infairness naman. Sunod naman ang mga taga 2nd year at 3rd year hanggang sa ang year na namin ang tawagin. Ang 4th year. Meron kaming 6 na representatives.

Isa-isang silang tinawag ng emcee hanggang section na namin ang tinawag. Kami kase ang pinakahuling kakanta.

“Please welcome from 4th year section 1…. Mr. Miguel Ferrero” ang tawag ng emcee dito.

Hanggang sa makita ko ang paakyat ng stage na si miguel. Nakasuot lang ito ng maong at white t-shirt. Napakasimple lang. Kitang kita mo rin ang kabang nararamdaman nito sa mukha. Yung iba ay hindi mapigilang tumawa at laitin ito. Kitang kita mo rin sa mata ni miguel na hindi siya sanay humarap sa maraming tao.

Nakatayo lang ito habang nililibot ang paningin sa buong paligid. Alam kong hindi na siya komportable pero pinipilit parin niyang sikmurain ang panglalait at pagbubulungan ng iba.

(Minamahal by Sarah Geronimo. I-play nyo nalang po sa multimedia. Nakakainlove yung kanta pramis. Isipin niyo na lang po boy version)

Oooh… haaa…

Ohhh… aaaahh…

Naalala mo pa ba

Nung tayong dalawa’y magkaibigan pa lang

Akalain mo nga namang

Aabot tayo sa araw na ito

Tumingin sa aking mga mata

At dinggin ang nais isumpa

Ako ay iyo magpakailanman

Ika’y minamahal

Ng puso kong ligaw

Walang sinisigaw kundi ikaw

Ikaw ay akin, walang katapusan

Pinapangako na

Mamahalin kita

Hanggang sumapit ang huling umaga

Handang ipahayag

Wala nang iba

Wala tayong hangganan

Handang humarap

Sa habangbuhay

Hawak ang iyong kamay

Tumingin sa aking mga mata

At dinggin ang nais isumpa

Ako ay iyo magpakailanman

Ika’y minamahal

Ng puso kong ligaw

Walang sinisigaw kundi ikaw

Ikaw ay akin, walang katapusan

Pinapangako na

Mamahalin kita

Hanggang sumapit ang huling umaga

Ilang beses nang nasaktan, lumuha at iniwanan

Muntik nang mawalan ng pag-asang muling iibig pa

Ngunit bigla kang dumating at ang mundo’y lumiwanag

Wala nang hahanapin pa

Ikaw lang ang minamahal

(Ako ay iyo magpakailanman)

(Ika’y minamahal)

(Ng puso kong ligaw)

Walang sinisigaw kundi ikaw

Ikaw ay akin, walang katapusan

Pinapangako na

Mamahalin kita

Hanggang sumapit ang huling umaga

(Ako ay iyo magpakailanman)

(Ika’y minamahal)

(Ng puso kong ligaw)

Walang sinisigaw kundi ikaw

Ikaw ay akin, walang katapusan

Pinapangako na

Mamahalin kita

Hanggang sumapit ang huling umaga

Huling umaga…

Aaaah.

Habang kinakanta niya yun ay hindi ko namalayang kanina pa pala tumutulo ang luha ko. Bakit? Bakit ako umiiyak? Hindi ko rin namalayang kanina pa pala nakating sa akin si miguel. Mali! Sa simula palang pala ay nakatingin na ito sa akin. Hindi ko alam kung sa akin ba niya inaaalay yung kanta. Hindi ko alam.

“Sis.. ok ka lang?” Ang tanong ni leo sa akin.

“Ha? O-oo naman. Ok lang ako. Namiss ko lang siguro sila mama. Nakakadala kase ang boses ni miguel” ang pagsisinungalin ko.

Halos lahat naman ng estudyante ay nagpalakpakan sa galing ni miguel.

“Wow!! What a nice song. Napaka madamdamin naman ng kantang iyon. Pati ako nadala na rin sa kanta” ang sabi ng emcee.

Tiningnan ko lang si miguel sa stage habang nakayuko ito at nagpupunas ng mukha. Umiiyak ba siya?

“Ok. What a performance! Muli ay bigyan natin sila masigabong palakpakan. Please welcome our candidates” ang sabi ng emcee at nagsilabas lahat ng contestant sa stage.

By year ang mananalo. Hanggang sa ibigay na nila ang papremyo sa mga nanalo.

“Ang nanalo sa 4th year singing competition ay si…….” ang pagputol ng emcee at hinarap ng emcee ang mic. Sa mga audience.

“SINO???”

“Miguel! Miguel! Miguel!” Ang sigaw ng mga estudyante. Kanina lang kung makapang husga sila pero ngayon todo cheer na? Pero masaya pa rin ako dahil sa tingin ko ay tama sila. Dapat si miguel nga ang manalo. Sana siya nga… Sana…

“At ang nanalo ay walang iba kundi si…. Miguel Ferrero ng section 1” halos lahat sila ay nagpalakpakan. Nagbunyi naman ang buong section namin.

Pagkatapos ng event ay nagsi-uwian na lahat ng mga estudyante medyo hapon narin at malapit ng magdilim.

Nang makita ko si miguel ay nilapitan ko ito agad.

“H-hi miguel” ang nahihiyang bati ko sa kanya.

“Hi” ang nakangiting sabi ni miguel.

“Ang galing mo kanina” papuri ko.

“Salamat” sabi niya.

Nagulat nalang ako ng biglang may yumakap sa kanya…. si terry.

“Miguel ang galing galing mo talaga. I’m so proud of you” ang sabi ni terry habang nakayakap pa rin ito.

“Hindi kaya. Naka-tsamba lang hehehe.. Pero Salamat ha” ang nakangiting sabi nito kay terry.

“Loko loko ka talaga. Hindi daw pero nanalo, ano kaya yun?” ang natatawang sabi ni terry at saka binatukan si miguel.

“Aray naman. IKaw ha! Masyado kanang sadista sa akin” si miguel habang tumatawa ito. Parang na-OP naman ako sa kanila. Sobrang close na close na nila.

“Miguel naipasa mo na ba yung project natin?” Ang pagsingit ko.

“Oo, kanina pa” ang tipid na sagot niya saka tumingin kay terry. “Pauwi kana ba?” Ang tanong nito sa kay terry.

“Oo. Gusto mo Sabay na tay—–” hindi ko na pinatapos pa si terry dahil sumingit na ako.

“Miguel tara na!” Ang naiinis na sabi ko sa kanya.

Tumingin lang ito kay terry.

“Ah.. eh.. sige na Terry sa lunes na lang ulit” ang paghingi nito ng paumanhin pero hinila ko na siya.

F*ck kainis!

---

Bitin ba?

Abangan ang next chapter. Vote and comment para sa mabilisang update :)

KP 15

Miguel’s POV

Sobrang tahimik naming dalawa ni phun habang bumabyahe kami papunta sa bahay namin. Pagkatapos kase niya akong hilahin kanina ay hindi na ito nagsalita pa.

Upang mabawasan ang ilangan sa aming dalawa ay ibinaling ko nalang ang atensyon ko sa bagay na nakasabit sa leeg ko. Hindi ko na naman maiwasang maitago ang sayang nararamdaman ko dahil ito ang kauna-unahang medalya na napanalunan ko sa isang singing competition. Tiyak na matutuwa nito sila nanay at tatay.

“Sir nandito na po tayo” ang sabi ni manong driver. Nagulat naman ako sa kanyang sinabi… ganun din si phun. Marahil ay lumilipad ang isip naming dalawa at hindi na namin namalayang nandito na pala kami.

“Ah.. eh.. Sige po.. salamat po manong” ang pagpapasalamat nito kay manong driver at bumaba na kami.

Habang naglalakad kami papasok ng bahay ay hindi ko maiwasang mapangiti dahil dito siya ulit matutulog sa amin.

“Phun..” ang pagtawag ko dito.

“Hmm?”

“Thank you!” Ang nakangiting sabi ko.

“Ha? Thank you? Para saan?” Ang naguguluhang sabi nito.

“Basta! thank you” at binigyan ko siya ng pinakamasayang ngiti ko. “Tara na sa loob” ang pagyaya ko dito at pumasok na kami sa loob.

Pagkapasok namin sa loob ay nakita ko si nanay na bising bisi na naman sa pagluluto sa kusina. Hindi ko maiwasang matawa dahil iisang senaryo lang ang nadadatnan ko tuwing uuwi ako hahaha..

“Nay..” ang pagtawag ko dito. Bigla naman itong lumingon.

“P-phun?” Ang hindi makapaniwalang tanong ni nanay. Seryoso? Siya talaga ang unang pinansin hindi ako? Hay! Si nanay talaga.

“Opo. Ako nga po ito nay celia” ang nakangiting sabi ni phun at nagmano dito.

“Namiss kita anak! Buti naman at napasyal ka ulit dito sa amin” ang tuwang tuwang sabi ni nanay. Mukhang napamahal na ito sa kanya.

“Kayo rin naman po nay celia namiss ko.. pati narin po si tatay fernan at ang cute na cute na si baby mela” ani ni phun.

“O siya sige. Magbihis na muna kayo ng pambahay at sabay sabay na tayong kumain” utos nito sa amin. Tumango naman kami bilang tugon.

Nauna ng umakyat ng kwarto si phun. Nagpaiwan muna ako.

“Nay! Ano ako hangin? Hindi niyo man lang ako pinansin?” Pagmamaktol ko sa kanya.

“Sus! Eto namang anak kong ito, masyadong matampuhin. Syempre namiss rin kita pero mas namiss ko si phun”

“Oo nalang po” ang natatawang sabi ko at umakyat narin ako sa kwarto.

Pagkapasok ko sa kwarto ay isang malambot na unan lang naman ang tumama sa mukha ko.

“Bastos!!” ang sigaw nito.

“B-bakit?” Ang nagtatakang tanong ko.

Hanggang sa makita kong naka short lang ito ng maiksi at walang damit pang itaas. Bigla akong nanigas kaya naman tumalikod ako agad at naglakad papuntang cabinet para kumuha ng damit at magbihis.

Hay ano ba yun? Grabe ang puti at ang kinis ni phun. Sh*t! Umiling na lang ako at iwinaksi ang nasaisip ko. Namamanyak ko ata siya.

Hinubad ko na lahat ng suot ko at tanging boxer shorts nalang ang tinira kong suot ng biglang nagsisigaw na naman si phun.

“Manyak ka! Bastos!” Ang sigaw nito at bigla niya akong pinagsasabunutan.

Oo nga pala! Nandito nga pala siya. Ano bang nangyayari sa akin? Aray! Ang sakit niyang manabunot ha. Dahil sa ginawa niyang iyon ay pareho kaming na out of balance na siyang naging dahilan para bumagsak kaming dalawa sa kama.

Nakapa-ibabaw ako sa kanya habang siya naman ay nasa ilalim ko. Ilang hibla na lang ng buhok at magdidikit na ang mga labi namin. Hindi ko na naman maiwasang titigan siya sa kanyang napaka gandang mata.

Ilang segundo rin kaming nakatitig sa mata ng bawat isa ng maramdaman ko ang biglang paglaki ng miguelito (junjun) ko na tumutusok na ngayon sa kanyang hita. Fck! Sht! Bakit ako nag-iinit. Tiningnan ko ang mukha ni phun. Sobrang pula na nito. Ikaw ba naman nakapatong sa napaka cute na nilalang na ito at ang tanging suot lang ay napaka-iksing short na lantad na lantad ang napaka puti at napaka kinis niyang legs. Habang ako naman ay tanging boxer shorts lang ang suot. Malamang magdidikit ang dapat magdikit.

Magsasalita na sana siya ng unahan ko na ito sa pamamagitan ng paghalik. Bro, hindi ko na kayang pigilan pa eh. Sobra sobra na ang pagpipigil ko sa kanya. Masyado na siyang kahali-halina sa akin. Iginalaw ko ang paghalik ko sa kanya at dinama ang malambot nitong labi hindi naman ako nabigo ng tugunin niya ito.

Sobrang sarap! Sobrang sarap niyang halikan. Naging mas malalim pa ang halikan naming dalawa. Hinawakan niya ako sa dibdib habang ako naman ay hinawakam ko siya sa kanyang mga hita. Sobrang lambot at kinis ng hita niya. Ipinulupot ko ito sa bewang ko habang ang junjun ko naman ay tumutusok sa kanyang pwetan.

Palalim ng palalim ang halikan namin. Sh*t! Hinalikan ko siya sa kanyang pisnge papunta sa jaw line nito, pababa sa kanyang leeg. Ang bango ng leeg niya, mas lalo akong tinigasan. Hanggang sa maabot ko na ang kanyang utong nito. Pinaikot ikot ko ang dila ko sa tigkabilang utong nito habang ang dalawang kamay nito ay nakasabunot sa ulo ko.

“Aaahhhh” ungol niya na mas lalong nagpagana sa akin. “M-miguel…ahhh”

Sh*t! Pinagpatuloy ko lang ang pagdila ko sa kanyang dibdib. Ganito pala ito kasarap. Hindi mo pala maiiwasang hindi magmura.

“Aaahhhh…” ang ungol ulit nito.

“Anong aaaahhhh??” Ang biglang sigaw ni nanay mula sa labas ng pinto. Bigla naman kaming napatayo ni phun sa takot at gulat na baka makita kami ni nanay sa ganitong posisyon. Buti nalang at nakasara ang pinto.

“Ano po kase nay… aaahhhhh! Ipis! Ipis! Oo tama, ipis! Ipis! Aaaahhh..” Ang biglang sigaw ni phun kunwari. Hindi ko naman maiwasang mapatawa ng palihim.

“Sus… tong mga batang to parang ipis lang. O siya, bumaba na kayo diyan at kakain na tayo” ang sigaw ni nanay mula sa labas ng pinto.

Nagkatinginan lang kaming ni phun. Kitang kita mo sa mukha nito ang pamumula. Napapikit lang ako. Ang tanga tanga mo miguel. Ano bang iniisip mo?

“T-tara na” ang nahihiyang yaya ko sa kanya.

“S-sige” ang hindi makatinging sabi nito.

Una na siyang lumabas ng kwarto, sumunod naman ako. Buti nalang at Hindi na kami inusisa pa ni nanay. Naging masaya naman ang salo salo namin. Sobrang miss na miss na daw nila si phun. Nagkwentuhan, tawanan at harutan lang kami ng gabing iyon kasama ang mga magulang ko. Hindi naman mapaglagyan ng tuwa ang magulang ko ng malaman nilang nanalo ako sa singing contest sa school namin. Proud na proud daw sila na naging anak nila ako.

Nandito na kami ni phun sa kwarto at ni isa ay walang gustong magsalita sa amin. Siguro ay dahil sa nangyari sa amin kanina.

“G-good night” ang nabubulol na sabi nito. Hindi ko naman maiwasang mapalingon sa kanya. Nakatingin na pala ito sa akin.

“Good night din” ang nakangiting sabi ko sa kanya. Sinuklian naman niya ako ng ngiti. Halos lumutang naman ako sa aking pagkakahiga dahil sa kilig.

“Tara pikit na tayo” dagdag ko pa.

“S-sige” saad nito. Pumikit na ako. Minulat ko naman ang isang mata ko para silipin siya.

“Oh? Bakit hindi kapa pumipikit?” Tanong ko.

“Ah.. eh.. w-wala”

“Sabay na tayo” ang sabi ko.

“S-sige”

“Pagkabilang ko ng tatlo dapat nakapikit na tayo ha” ang sabi ko sa kanya. Pareho lang kaming nakatingin sa mata ng bawat isa.

“One” bilang ko. Ngumiti siya.

“Two” ang pagpapatuloy ko.

“Three” at dahan dahan kong ipinikit ang mata ko habang nakaharap sa kanya. Ganun din ang kanyang ginawa. Nang maipikit ko na ang mata ko ay hindi ko maiwasang mapangiti dahil sa pangatlong bilang ko ay bigla niya akong hinalikan sa labi.

---

Phun’s POV

Sobrang saya ko. Hindi ko na alam kung bakit sa bahay na ito. Dito ko natatagpuan ang kasiyahan ko. Si nanay celia, si tatay fernan, si baby mela na parang kapatid ko na rin at si Miguel. Sa kanila ko natagpuan ang kasiyahang hindi ko mahanap-hanap sa bahay namin.

Sobrang maasikaso sila sa akin lalo na si miguel. Nandyan yung pagkagising ko ay may nakahanda ng masarap na ulam na para lang sa akin. Siyempre nahihiya rin naman ako sa mga magulang nito dahil ako lang ang natatanging kakaiba ang kinakain sa kanila. Nandyan din yung pagka-maalaga nito sa akin. Yung palagi niya akong pinapasaya sa abot ng kanyang makakaya. Ibang iba sila. Ibang iba si miguel.

“Ang ganda talaga ng lugar na to noh!” Ang masayang sabi ni miguel habang nakaupo kami sa ilalim ng malaking puno. Nandito ulit kami sa dati naming tambayan. Sa gitna ng malawak na palayan.

“Oonga.. hindi talaga siya nakakasawang pagmasdan” ang pagsang-ayon ko habang nakatingin sa malawak na palayan.

Haixt! Lunes na naman bukas. Ang bilis naman ng araw.

“Phun nag-enjoy ka ba?” Ang tanong nito habang nakatingin sa malayo.

“Oo naman” sagot ko.

“Phun masaya ka ba?” Ang tanong ulit nito. Habang nakatingin pa rin sa malayo na may ngiti sa labi.

“O-oo naman” ang sagot ko. “Teka! Bakit ang dami mong tanong?”

“Wala lang” sabi niya. “Masaya lang ako kase masaya ka” ang naka ngiting sabi nito habang nakatingin parin sa malayo.

Hindi ko naman maiwasang titigan siya. Tumingin din ako sa malayo. Bigla kaming natahimik na dalawa. Rinig na rinig mo ang mga huni ng ibon, sabayan mo pa ng sariwang hangin habang nasa ilalim kayo ng malaking puno ng mangga. Tirik na tirik din ang araw sa kulay asul na kalangitan na napapalibutan ng napakaraming ulap. Nilanghap ko lang ang simoy ng hangin na nagmumula sa buong kapaligiran. Nakakagaan ng pakiramdan.

“Phun..” ang pagtawag nito.

“Hmm?”

“Alam ko na” ang sabi niya habang nakangiti siya at nakatingin sa malayo. Hindi ko man maintindihan ang ibig nyang sabihin pero bigla akong kinabahan.

“A-anong alam muna?” Ang kinakabahang tanong ko sa kanya. Ngumiti lang ito at tumingala sa langit.

“Alam ko nang pinagpustahan niyo lang ako kapalit ng bag. Alam ko naring hihiwalayan mo na ako pagkatapos ng deal ninyo” ang nakangiting sabi nito. Para naman akong natuod sa aking kinauupuan.

“Ok lang sa akin phun. Basta sa ikakasaya mo, masaya narin ako. Wag kang mag-alala payag na akong maghiwalay tayo…” tumigil siya saglit. “P-pinapalaya na kita” ang nakangiting sabi nito kahit rinig mo ang lungkot sa boses niya.

“M-miguel” ang naluluhang sabi ko. Paano niya nasasabi ang mga yun ng nakangiti. Paano niya natitiis ang lahat ng mga sakit para lang sa akin? Paano pa niya nakukuhang ngumiti sa lahat ng mga masasamang ginawa ko sa kanya.

Tumingin ito sa akin. Yung ngiti niya.

“Ok lang ako phun. Mahal kita at lahat ng yun ay kaya kong tiisin para sayo” ang sabi nito at tumingin ulit siya sa malayo. “Salamat sa lahat. Salamat kase, kahit konting panahon ay naranasan kong magmahal at mahalin ako. Alam mo mamimiss kita. Mamimiss ko ang buong ikaw” habang nakangiti pa rin at nakatingin sa malayo.

F*ck! Ang bigat sa dibdib. Naiinis ako! Naiinis ako! Naikuyon ko ang kamao ko sa inis.

Tumayo ako.

“ Tanga ka ba ha ! Manhid ka ba ?!“ Ang sigaw ko dito habang tumutulo ang luha ko. Pero hindi siya nagpatinag. Nakatingin parin siya sa malayo habang nakaupo. Lumapit ako sa kanya at hinawakan ito sa damit at hinila hila ito. Hinila ko siya ng hinila habang walang habas sa pagtulo ang luha ko.

“Hindi ka ba magagalit ha! Saktan mo ako! Saktan mo ako miguel! Ang sama sama ko miguel! Saktan mo ako! Saktan mo ako!” Ang lumuluhang sigaw ko sa kanya. Tinulak tulak ko siya ng malakas.

“Saktan mo ako miguel” ang humahagulgol na sigaw ko sa kanya. Pinalo palo ko siya sa dibdib pero niyakap niya lang ako. Patuloy parin ako sa pagpalo sa kanyang dibdib.

“Saktan mo ako miguel. Saktan mo ako please para naman maramdaman ko ang sakit na nararamdaman mo” ang nanghihinang sabi ko sa kanya habang humahagulgol ako sa pag-iyak.

Pinunasan lang nito ang luha ko at tinitigan ako sa mata.

“Shhhhh..” ang pagpapatahan nito sa akin. Saka ako hinalikan sa noo. “ Eto lang ang tatandaan mo Phun. Kahit hindi na tayo “ Huminga siya ng malalim. Ang sakit. “ Kahit sa konting panahong ito..

Mahal na mahal pa rin kita…. “

---

:’(

Thanks po sa mga walang sawang nagvovote at nagco-comment sa kwentong ito. You know who u are! (Ingles yan. Chos!)

Sorry sa late UD. Nawalan lang ng inspirasyon haha..

VOTE AND COMMENT naman po kayo sa Chapter na to plssss… para po mas lalo akong sipagin mag-update… hindi naman po siguro mahirap yun di ba? Hehehe.. or pa flood votes narin ;)

KP 16

Phun’s POV

“Siiissss!” Ang sigaw ni leo mula sa malayo pero hindi ko siya pinansin. patuloy lang ako sa paglalakad.

“Siiss!” Ang hinihingal na sabi nito ng makalapit ito sa akin.

“Ang taray mo ha! Wala nang pansinan? Ganern?” Ang sabi nito habang sumasabay sa akin paglalakad.

“Ay! Yung bag mo nga pala sis, hindi mo na kinuha sa akin noong friday” ang walang tigil na sabi nito sa akin.

“At alam mo pa sis, yang panget na miguel na yan. Nakakatawa talaga hahaha.. Ano hiniwalayan mo na?” ang pagtawa nito. Hindi ko siya pinansin.

“Sis, ano ba? Kanina pa ako imik ng imik dito.. mukha na kong tanga! Kainis ka” pagtatampo niya. Nakakarindi na siya.

“Pwede ba leo, mamaya mo na ako kausapin” ang naiinis na sabi ko sa kanya habang patuloy parin ako sa paglalakad.

“Yung bag mo kase na gustong gusto mo kela––”

“Pwede ba!” Sigaw ko sa kanya. Napagtaasan ko siya ng boses dahil sa inis. Bigla naman siyang natahimik. Hay! Huminga ako ng malalim at tiningnan siya.

“S-sorry! Sorry bes… hindi ko sinasadyang sigawan ka pero kung maaari ay pabayaan mo muna ako ngayon please.. at saka hindi ko narin kelangan ng bag na yan” ang malumanay kong sabi sa kanya. Tumango ito bilang tugon. At nagpatuloy na kami sa paglalakad.

Pagkarating namin sa room ay walang miguel akong nakita. Naupo na lang ako sa likod at hinintay ang teacher namin. Hindi ko naman maiwasang tumingin sa katabing upuan ko. Hay!

Hindi rin naman nagtagal at dumating na si maam. Sinabi lang nito ang resulta ng ginawa naming proyekto. Kami ni miguel ang nakakuha ng highest grade na sobrang ikinasaya ko. Mukhang hindi ata siya papasok talaga ngayon ah.

Natapos ang buong magtanghaling klase namin at eto ako. Nag-aayos ng gamit ko para ilagay sa bag. Nang mailagay ko na lahat ay lumabas na ako ng room. Hindi na rin ako nagulat ng makita ko si ronnie na naghihintay sa labas ng room namin. Ewan ko ba! Hindi siya napapagod na manligaw sa akin. Gusto daw niyang patunayan kung gaano niya ako kagusto.

“Musta?” ang bati nito sa akin. Ngumiti lang ako bilang tugon. Kinuha naman niya ang bag ko at siya na daw ang magdadala.

“Salamat” ang walang ganang sabi ko.

“Sa canteen nalang tayo kumain. Medyo mainit kase kung lalabas pa tayo” ang sabi niya at saka ako inakbayan.

“Sige. Ikaw bahala” ang tanging nasabi ko nalang .

Habang naglalakad kami papuntang canteen ay halos lahat ng estudyante ay sa amin nakatingin. Hindi narin naman bago sa amin ito ni ronnie. Merong tanggap kami at syempre meron din namang hindi. Ano pa ba ang aasahan mo sa kanila di ba? At saka Wala na akong pakialam sa kanila!

Pero sino nga bang hindi titingin sa amin. Eh, mismong ang ace player ng basketball na si ronnie eto kasama ng baklang tulad ko.

Nang makarating kami sa canteen ay pinahanap niya ako ng upuan siya na daw ang bibili. Nang makakita ako ng bakanteng upuan ay mabilis ko siyang pinuntahan para hindi na kami maagawan pa. Naupo lang ako at hinintay si ronnie.

Medyo mahaba rin ang pila kaya naisipan ko munang ilibot ang paningin ko. Hindi ko naman inaasahang mapatingin sa kabilang dulo kung saan nandoon sina miguel at terry na sabay kumakain.

Akala ko ba hindi siya pumasok? Ang saya nilang tingnan. Nakangiti silang dalawa sa isa’t-isa. Kaya mas minabuti ko nalang na hindi sila tingnan. Ibinaling ko na lang ang tiggin ko sa gawi ni ronnie. Lumingon ito sa akin at nag ‘ok’ sign. Ngumiti lang ako sa kanya bilang tugon. Hanggang sa mapahawak nalang ako sa pisnge ko. Teka! Bakit may mga luhang pumapatak? Nanlalabo ang mata ko. Bakit? Bakit umiiyak na naman ako? Tumingin ulit ako sa pwesto nila miguel. Naiingit ako. D-dapat ako ang kasama niya eh. Dapat ako yun. Kumuha ako ng panyo at pinunasan ang luha ko. Nakayuko lang ako habang umiiyak.

“Matagal ba ako?” Ang tanong ni ronnie ng makarating ito at saka naupo siya sa harapan ko. Nang masiguro kong wala nang luhang pumapatak ay huminga muna ako ng malalim at tiningnan siya.

“Oo grabe, ang tagal mo” ang pabirong sabi ko sa kaya habang nakatingin parin sa dalawang taong kumakain sa malayo.

“Pasensya na ha! Ang haba kase ng pila.. o siya, kumain na tayo” ang sabi nito habang nakangiti. Pinaghain niya ako ng pagkain. “Oh, eto narin ang tubig” ang sabi niya.

“S-salamat” ang nahihiyang sabi ko. Bigla naman niya akong tinitigan sa mata. Iniwas ko naman ang tingin ko.

“Teka! Bakit namumula yang mata mo? Umiyak ka ba?” Nagtatakang tanong niya. Hinawakan niya ang mukha ko at hinarap sa kanya. Tiniitigan niyang maigi ako “May problema ba phun?”

“W-wala! Ang hapdi lang ng mata ko dahil sa alikabok. Ikaw talaga, kumain na nga lang tayo” ang pag-iiba ko at saka ngumiti ng malaki.

“Oo na! Ang cute cute mo talaga” ang sabi nito at pinisil pisil ang pisngi ko.

Pinagpatuloy na namin ang pagkain. May time na sinusubuan niya ako. Ayoko man dahil nakakahiya ay hinahayaan ko nalang siya sa gusto niyang gawin kahit na may mga babae at baklang nakatingin sa akin ng masama.

Pagkatapos naming kumain ay bumalik na kami sa class room. As usual hinatid niya ako at siyempre pag galawang ronnie ay hindi mawawala ang kiss sa pisnge. Napailing na lang ako. Pagkapasok ko sa loob ay nakita ko si miguel na tahimik na nakaupo sa dulo.

Nang makaupo ako sa tabi niya ay wala ni isa sa amin ang gustong magsalita. Sobrang awkward. Ang tahimik. Parang hindi kami magkakilala.

“Ahmm.. Miguel” ang nahihiyang tawag ko sa kanya. Tumingin naman ito sa akin at ngumiti.

“Ano yun phun?” ang nakangiting sabi nito.

“Ah.. Eh.. K-kamusta?” Tanong ko sa kanya. Parang isang tanong isang sagot lang ang usapan namin.

“Ok lang naman ako, ikaw?”

“Ok din lang naman” sagot ko. Tumingin na ulit siya sa unahan. “Ahmm.. miguel, bakit nga pala hindi ka pumasok kanina?” Ang sabi ko.

“Ah, ano.. tinahi ko pa kase itong uniform ko. Butas butas na kase alam mo namang hindi tayo papapasukin ng guard kapag hindi tayo naka uniporme” ang nakangiting saad nito.

“Ah ganun ba?” Wala na talaga akong maisip na sasabihin. Magsasalita na sana ako ng biglang dumating si maam.

Wala naman masyadong ginawa kundi puro sulat at paliwanag lang si maam. Hanggang sa matapos ang klase. Hindi ko na nga namalayang ako nalang pala ang naiwang mag-isa dito sa room. Palabas na sana ako ng school gate noon ng makita ko si miguel at terry na sabay na naglalakad. Nagbibiruan at naghaharutan silang dalawa. Ang landi lang ni terry. Kainis.

Lumipas ang ilang araw at ganun parin kami ni miguel. Konting usap at kamustahan lang. Lagi naman akong sinusundo at hinahatid ni ronnie sa school at sa bahay. Sabay din kaming kumakain tuwing lunch break. Araw araw din niya akong nililigawan. Alam ko namang sagot ko nalang ang hinihintay ni ronnie para maging kami na.

Si miguel at terry naman ay Sabay laging umuuwi. Ewan ko ba pero naiinis ako! Naiinis ako sa kanilang dalawa lalo na kay terry. Nagseselos na ako ng sobra.

“Sis, tambay tayo sa bayan mamaya” ang yaya ni terry sa amin.

“Sige ba” ang sagot naman ni leo. “Ikaw sis, hindi kaba sasama?” Tanong nito sa akin.

“Hindi eh! Kayo nalang” ang walang ganang sabi ko.

“Bahala ka” ang sabi nila. Tumahimik nalang ako.

“Sino ba ang kasama natin mamaya sis?” Ang tanong ni leo kay terry.

“Si miguel” ang sabi nito.

S-si miguel?

“Yak! Yung panget na yun kasama natin? Bakit siya pa? My gosh ka teh!” ang maarteng sabi ni leo. “Teka lang ha! Napapansin ko lang na lagi kayong magkasama ni miguel. Umamin ka nga sa akin sis” ang sabi pa nito.

Bigla naman akong napatingin kay terry at hinintay ang kasagutan nito.

“A-ano kase.. ah .. ano ..ahmm.. paano ba..” ang nahihiyang sabi nito. “Ano… Crush ko kase siya” pag-amin nito.

“What? Really?” Ang gulat na sabi ni leo. Pati ako ay nagulat din sa kanyang ipinagtapat.

“Nagpapatawa ka ba Terry? Ikaw magkakagusto sa panget na yun? Bulag kaba? Gusto mo ipagamot natin yang mata mo? Sis… langit ka at impyerno siya” ang sabay flip ng buhok nito.

“Sis, ang sakit mo namang magsalita. Hindi naman itsura lang ang kelangan mong pagbasehan para magustuhan mo ang isang tao. Siguro nga Crush ko siya kahit hindi siya gwapo. Oo, Crush ko siya kahit hindi siya mayaman. Pero alam mo ba kung bakit ko siya nagustuhan? Dahil wala man siya ng mga bagay na hinahangad ng iba ay sapat na sa akin ang kabutihang loob na meron siya, para siya’y mahalin ko ng totoo” ang sabi nito. Para naman akong nakaramdam ng hiya sa sarili ko.

“Kung ang pagmamahal ko sa isang katulad niya ay hindi katanggap tanggap sa mata ng nakakarami ay mas nanaisin ko pang tiisin ang pangmamaliit at panglalait ng iba kesa ang mabuhay sa mundong ito na walang alam kundi ang husgahan ang ibang tao base sa nakikita lang ng mga mata nila” ang dagdag pa ni terry. Natahimik naman si leo.

“Whatever sis! But still..sister parin tayo kaya lang i don’t like him talaga. Alam mo naman yung face” ang saad ni leo. Napairap lang ako.

Pupunta na sana sila sa kanilang upuan ng tawagin ko si Terry.

“Terry wait” pagpigil ko.

“Oh?” Lumingon ito sa akin.

“Sasama ako” ang sabi ko. Tumango lang syia. . . . . . . . . . . . . . . . . Nandito na kami ngayon sa bayan. Buti nalang at hindi namin kasama si ronnie dahil may praktis sila ng basketball. Pero hindi nito nakalimutang puntahan ako sa room para lang paalalahanan na Mag-iingat daw ako. Tulad nila araw araw na rin kase ang praktis namin sa volleyball, nagkataon lang na wala kaming praktis ngayon.

Kahit ayaw ni leo kay miguel ay sumama parin ito sa amin.

Ako, si leo, si terry at si miguel. Medyo nakaka-OP nga kase sila lang dalawa ni terry at miguel ang nag-uusap samantalang kami ni leo ay nakabuntot lang sa kanila. Naiinis na talaga ako dito kay terry na ito kase para siyang linta kung makakapit kay miguel. Wala siyang pakialam sa sasabihin ng iba. Cute din naman talaga kase itong si terry kaya hindi malabong magkagusto sa kanya si miguel. Medyo malandi lang.

Una naming pinuntahan ang bilihan ng mga sari-saring kagamitan. Nagtingin tingin din kami doon ng mga pwedeng gamitin sa school at kung anu ano pa.

“Terry bagay sayo to oh” ang masayang sabi ni miguel at isinuot sa kanya ang isang silver fake na kwintas.

“T-talaga? Salamat naman” ang nahihiyang sabi nito. Tsk! Malandi talaga! Napakalandi!

“Kuya magkano po ba itong kwintas?” Ang tanong ni miguel sa tindera.

“50 pesos” ang sabi ni ate.

“Ganun po ba?” At humugot ng pera si miguel sa kanyang bulsa at aktong magbabayad na ito ng pigilan siya ni terry.

“Hindi na miguel! Ako nalang ang magbabayad” ang pagpigil ni terry dito. Pasikat naman toh! Feeling niya Babaeng babae siya. Sus! Sarap sabunutan.

“Hindi ako na” si miguel.

“Ok nga lang, ako na hehe” maharot na sabi ni terry. Napairap na lang ako.

“Hindi na terry regalo ko nga sayo yan eh.. ako na”

“Pero.. ako na kase..” pinutol ko na ang kadramaan nilang dalawa.

“F*ck! Nakakainis na ha! Parang 50 pesos lang pinag-tatalunan niyo pa” ang naiinis na sabi ko.

Natahimik lang silang dalawa lalo na si miguel.

“Eto po ate 50 pesos” ang mahinang sabi ni miguel at saka tumingin kay terry. “Ingatan mo yan ha. Pinag-ipunan ko yan” ang sabi nito. Para naman akong nasaktan sa sinabi niya.

“Talaga? Salamat. Ano tara na?” ang masayang yaya sa amin ni terry.

Si leo naman ay walang pakialam sa kanila. Mahilig kase siyang magtingin tingin kaya wala itong pakialam sa amin.

Sunod naman naming pinuntahan ang peryahan. Malapit na kase ang piyesta sa bayang ito kaya marami-rami na rin ang pumupunta ngayon sa bayan. Naglaro, Sumakay sa mga rides. Basta in-enjoy lang namin ang araw na ito. Nag-enjoy nga ba talaga ako o silang dalawa lang ni miguel at terry.

Medyo mag-gagabi narin na ng humiwalay yung dalawa. Hindi ko alam kung saan sila pumunta kaya hinahanap ko na sina miguel at terry dahil ang sabi ko sa kanila ay magsi-CR lang ako pero paglabas ko ay wala na sila. Nakita ko naman si leo doon sa booth na may kausap na lalaki. Binalewala ko nalang siya at hinanap yung dalawa. Nagpaikot-ikot ako para lang mahanap sila pero hindi ko sila makita. Sh*t bakit ako kinakabahan.

Medyo napapagod narin ako kakahanap sa kanila ng may makita akong dalawang taong nakaupo sa tabi ng puno. Medyo madilim ang lugar na yun. Nang makalapit ako sa pwesto nila ay nakumpirma kong si miguel nga ito at si terry, may ibinigay siyang teddy bear dito. Eto namang malanding ito ay tuwang tuwa. Dahil dun ay Sobra akong nagselos sa ginawa ni miguel. Hindi ko alam kung bakit pero sobra akong nainis. Parang nabalewala ako. Para akong naiwan. Ang sakit!

Magki-kiss sana sila ng hindi ko na napigilan ang sarili ko at sinugod ko na silang dalawa. Lumapit ako kay terry at pinagsasabunutan ito.

“A-a-aray! Phun! Aray! Ano ba? B-bakit mo ko sinasabunutan?” Ang tanong nito habang hindi ko siya binibitawan.

“Malandi ka kase! Malandi ka!” Ang gigil na gigil na sabi ko dito at pinagsasasampal ko siya. Hindi ko alam kung bakit ganito na lang ako kagalit sa kanya. Naramdaman ko namang lumalaban narin siya ng sabunot sa akin.

“Malandi??? Wow ha! Sa pagkakaalam ko ikaw ang malandi sa ating dalawa. Ginamit mo pa nga si miguel para lang sa pang sarili mong interes diba! Masyado kang makasarili. Sarili mo lang ang iniisip mo!” ang sigaw nito sa akin. Para naman akong tinamaan. Pero dahil sa inis ko sa kanya ay mas lalo ko itong sinabunutan. Ganun din ang ginawa niya. Nagpagulong gulong kami sa damuhan. Medyo nakaka-agaw narin kami ng atensyon ng mga tao sa peryahan. Pilit naman kaming inaawat ni miguel pero hindi kami nagpatinag.

“Talagang pumatol ka pa sa panget ha!” ang sabi ko sa kanya habang hawak hawak ko ang buhok nito.

“Oo at wala akong pakialam kahit anong itsura pa niya. Eh ikaw! Malandi na nga, manggagamit pa” ang sabi nito sa akin at saka niya ako pinagkakalmot. Ganun din ang ginawa ko sa kanya.

“Malandi ka! Haliparot ka!” Dahil sa inis ko at hindi ko alam kung bakit ako nagagalit ng ganito sa kanya basta pinagsisipa ko siya, ganun din naman ang ginawa niya sa akin. Hanggang sa awatin na kami ni miguel at leo. Si miguel ang umawat kay terry samantalang si leo naman ang umawat sa akin. Pinaglayo nila kaming dalawa.

“Ano bang problema mo ha? Nananahimik kami dito tapos manunugod ka nalang ng basta basta” Ang sigaw ni terry sa akin.

“Ikaw! Ikaw ang problema ko!” ang sigaw ko naman sa kanya habang naiiyak na ako.

“Bakit ano bang ginawa ko sayong masama Ha?! Sige nga! Sabihin mo nga sa akin ang dahilan para naman pumasok siya sa kokote ko. Hindi ko magets eh”

“Kase malandi ka!” Ang nasabi ko..

“Tsk! Malandi? Kanino? Kay miguel? Paano naman ako naging malandi ha? Sabihin mo kung paano? Para maintindihan ko yang ikinakagalit mo!” Ang gigil na gigil na sigaw niya sa akin. Tumingin lang ako kay miguel. Hindi siya makatingin sa akin.

“Basta!” ang sabi ko.

“Basta? Tapos basta basta ka narin lang manunugod diyan? Nakakaawa ka sa totoo lang” sabi nito.

“Anong sabi mo?” Palag ko sa kanya at pilit akong kumawala sa pagkakahawak ni leo.

“Sabihin mo nalang kase na nagseselos ka! Pagkatapos mo siyang pagkatuwaan at gamitin at saka ka magkakaganyan? Para ano pa! Para lang sa pang sarili mo na namang interest. Wow ha!” ang sabi ni terry at inayos ang sarili.

“Wala kang alam!” sigaw ko sa kanya.

“Talagang wala akong alam kase makasarili ka! Manggagamit! Matapobre! At higit sa lahat manloloko!” Dahil sa sinabi niyang iyon ay bigla akong nagkaroon ng lakas na kumawala kay leo at aktong susugudin ko ito ng salubungin naman ako ng yakapin ako ni miguel.

Napahinto ako. Hindi ko maiwasang tumulo ang luha ko at dinama ang pagyakap nito sa akin.

“Tama na phun.. Tama na please.. ayokong nagagalit ka. Ayokong nakikipag-away ka” ang bulong nito sa akin. Napayakap naman ako sa kanya ng mahigpit habang nanggigilid ang luha ko.

“M-miguel…..” ang umiiyak na sabi ko at mas lalo ko siyang niyakap ng mahigpitan “ Miguel..

Ako nalang.. ako nalang ang mahalin mo “

---

Don’t forget to Vote and Comment guys para sa madaliang Update ;)

KP 17

Phun’s POV

“Magandang gabi po nay celia” ang masayang bati ko dito ng makarating kami sa bahay nila miguel. Oo. Pagkatapos ng nangyari kanina sa perya ay heto ako’t kasama niya.

“Buti naman anak at napadalaw kang muli. Alam mo bang lagi ka naming tinatanong dito kay miguel kung bakit hindi kana bumibisita sa amin” ang sabi ni nanay celia. Hinawakan ako nito sa kamay. “Oh! Wag kanang umiyak. Pati ako naiiyak narin”

Pinunasan ko naman ng aking braso ang mata ko. Para akong batang umiiyak.

“Nay, salamat po kase lagi niyo akong hinahanap at kinakamusta na hindi ko narinig at naranasan sa mga tunay kong magulang” lumapit ito sa akin at pinunasan ang mga luha ko.

“Ssshhh… wag kanang umiyak anak. Isipin mo nalang na kaya nila ginagawa yun ay para rin sa kinabukasan mo. Basta lagi mong tatandaan na kahit ano man ang mangyari, nandito lang kami. Kaming pangalawa mong pamilya” ang sabi nito at niyakap ako ng mahigpit. Ang sarap! Ang sarap sa pakiramdam na may mga taong handang mahalin ka kahit na hindi mo naman sila kakilala.

“Masyado na tayong madrama! O sya.. Chibugan na!!” Ang sabi ni nanay celia. Natawa nalang kaming lahat. Hahaha..

Masaya naming pinagsaluhan ang hapunan. Minsan nahahalata ko narin na may alam na sila patungkol sa amin ni miguel. Eh, paano ba kase.. Itong miguel na ito ay harap harapan kung subuan ako at pakiligin sa harap ng magulang niya.

I love him… siguro? Hindi ko pa alam kung mahal ko na nga ba siya o ano. Basta ang alam ko lang ay ayoko siyang mawala sa tabi ko. Yah! Siguro noong una masyado ko siyang hinusgahan. Masyado ko siyang minaliit at nilait. Pero kung hindi dahil sa busilak niyang puso ay hindi pa ako matatauhan sa katangahan ko na wala tayong karapatang manghusga o mamili ng taong dapat nating pakisamahan at mamahalin.

Siguro nga ay panget siya, eh ano naman? Siguro nga ay mahirap siya, eh ano naman? Siguro nga ay hindi siya yung klase ng taong maipagmamalaki mo, eh ano naman? Kelangan pa ba ng mga bagay na wala siya para lang matanggap at mahalin ko siya?

“Miguel?” Ang pagtawag ko sa kanya habang nakahiga at nakapatong ang ulo ko sa dibdib niya.

“Hmmm?” Ang sabi nito habang nakayakap sa akin.

“Tayo na ba ulit?” Tanong ko sa kanya. Curious lang.

“Bakit mo naman natanong?” Sabi niya.

“Wala lang. Hindi ko kase alam kung tayo na ba ulit o ano..” ang sabi ko at Niyakap ko rin siya ng mahigpit.

“Depende sayo”

“Ha? Bakit naman depende sa akin?” Ang naguguluhang tanong ko.

“Depende sayo kung gusto mo bang maging tayo ulit. Pero para sa akin, ok lang kahit anong desisyon mo. Ok lang sa akin kung gamitin mo ulit ako hindi dahil tanga ako, kundi dahil mahal kita. At handa akong masaktan ulit para lang sa taong mahal ko. Para lang Sayo” ang sabi nito. Rinig na rinig ko ang tibok ng kanyang puso. Tumingin ako sa kanya at hinalikan ito sa labi.

“Salamat! Salamat at nakilala kita miguel” hinalikan niya ako sa noo at niyakap ng mahigpit. Hanggang sa makatulog kami.

Pagkagising namin kinaumagahan ay pinag-igib ako nito ng tubig pampaligo. May pasok kase kami ngayon, buti nalang at dinalhan ako ng pang pasok ni manong ng damit kagabi.

Nakakatuwa naman si miguel, gumising pa talaga siya ng maaga para lang ipaghanda ako ng pagkain at ipag-igib ng tubig pampaligo.

“Thank you” ang sabi ko dito at hinalikan ko siya sa pisnge. Kita ko namang ngumiti lang ito ng malaki. Pumasok na ako sa isang maliit na cr na gawa sa kahoy. Nakapwesto siya sa labas ng bahay nila. Pagkatapos kong maligo ay sumunod na si miguel. Ako naman ay umakyat na sa kwarto para magbihis. Aaminin ko. Matagal talaga akong kumilos kaya kapag nasa bahay ako ay lage akong ginigising ni manang ng maaga. Habang abala ako sa pag-aayos ay siya namang pagpasok ni miguel sa kwarto. Nakatapis lang ito ng tuwalya na hanggang bewang. Hindi ko naman maiwasang mapatingin at mamangha sa katawan nito. Kahit hindi siya naggygym pero halata mo ang hubog at ganda ng katawan nito.

“Phun. Baka naman matunaw na ako nyan” ang nang-aasar na sabi nito.

“Che! Magbihis kana at baka ma-late pa tayo” ang sabi ko sa kanya. Ayoko namang mahalata nya na humahanga ako sa katawan niya. Pero kahanga hanga naman talaga hehehe.

Pagkatapos naming magbihis ay nagpaalam na kami kela nanay celia at tatay fernan. Hindi narin kami nagpahatid pa kay manong driver. Sabay naming nilakad ang daan papuntang eskwelahan. Gusto ko kasing maranasan ang mga bagay na nararanasan niya. Naniniwala kase ako na kapag mahal mo ang isang tao ay dapat mong mahalin ang mga bagay na nakasanayan niya. At yun ang ginagawa ko ngayon dahil mahal ko na siya.

“Pagod kana ba?” Ang tanong nito sa akin. Sa totoo lang ay pagod na talaga ako. Hindi kase ako sanay maglakad.

“Hindi ah. Ako pa ba” ang tumatawang sabi ko. Pero kung maaari ay ayokong mahalata niyang napapagod na ako. Napahinto ako ng lumapit ito sa akin. Kumuha siya ng panyo sa bag at pinunasan ang mukha ko. Nagulat man ako sa kanyang ginawa ay hindi ko naman maiwasang mamula at kiligin.

“Tsk! Ikaw talaga..Tingnan mo nga yang sarili mo. Pinagpapawisan ka na oh! Hay! Ang kulit kulit mo talaga. Dapat nagpahatid ka nalang eh” ang nakanguso nitong sabi. Bakit parang naku cute-an ako sa kanya. Hindi ko maiwasang titigan siya sa mata at yakapin ito ng mahigpit.

“Eh.. ikaw kase eh! Syempre gusto kitang kasama” ang malambing kong sabi.

“Oo na po. Tara na at baka ma-late pa tayo. Alam ko namang ayaw mong magpahuli pagdating sa pag-aaral hehehe..” at pinisil pisil nito ang pisnge ko.

“Hmmpp! Nakakainis ka. Baka naman lawayin na ako niyan kakapisil mo sa pisnge ko” ang nakangusong sabi ko. Hinawakan naman nito ang tig kabila kong pisnge at hinalikan ako sa labi.

“Ang cute mo talaga” ang tumatawang sabi nito at niyakap ako ng mahigpit. Yumakap din naman ako sa kanya ng mahigpit at hinalikan siya sa pisnge.

“Tara na” ang sabi ko. Pero kinuha niya ang bag ko.

“Ako na po ang magdadala nitong bag mo ha aking kamahalan” ang ma-ala prinsipeng sabi nito. Pinalo ko naman siya ng mahina sa braso.

“Heh! Ewan ko sayo” ang tampo tampuhan kong sabi. Tumawa lang siya.

“I love you phun” ang masayang sabi nito. Hinalikan ko suya sa labi kahit na marami pa ang makakita. Wala akong paki-alam sa kanila at wala kaming dapat itago.

“Tara na” at nagsimula na akong maglakad. Hindi pa man ako nakakalayo ng mapansin kong wala si miguel, kaya lumingon ako sa likod upang hanapin siya at hindi nga ako nagka mali. Nakatayo lang siya sa doon habang nakangiting nakatingin sa akin.

“Hoy! Ano pang ginawa mo dyan. Tara na” ang sigaw ko dito. Bigla naman itong natauhan at tumakbong lumapit sa akin. Nagpatuloy na kami sa paglalakad.

“Para kang shunga dun. Bakit ka ba kase huminto?” Ang natatawang sabi ko.

“Wala lang. Masaya lang ako dahil nandyan ka. Dahil kasama kita at dahil.. mahal kita “ bigla naman akong napahinto sa paglalakad. Para na akong mauubusan ng hininga sa kilig na nararamdaman ko.

“Bakit ka huminto?” Ang tanong niya.

“Wala. Tara na hehehe” ang saad ko. OMG! Nikikilig ako guys.

Masaya palang maglakad lalo na at kasama mo yung taong mahal mo. This is the happiest walk trip eva! Echos lang. Mema lang hahaha..

Pero seriosly. Every minute, every seconds, every day ay nahuhulog ako sa kanya. Parang kanta lang ah hahaha… Ang hype ko ba?

Pagkarating namin sa school ay Humawak ako sa braso nito. Meron ibang nagtataka at nagbubulungan. Meron din namang nakataas ang kilay. Who cares? We care? I don’t care. Day care. Hahaha..Oo na, korni na. Hindi na mauulit.

Nakita ko naman si ronnie na papalapit sa gawi namin. Nang makalapit ito ay binati niya ako.

“Good morning phun” ang masayang bati nito sa akin. Bigla naman itong napatingin sa kamay kong nakayakap sa braso ni miguel.

“Good morning din” ang masayang bati ko rin sa kanya. “Si miguel nga pala boyfriend ko” ang walang pag-aalinlangang sabi ko sa kanya. Halata naman sa mukha nito ang pagka gulat.

“Talaga? I see. Hindi ka naman ba ginayuma or what?” Ang tanong nito.

Napatingin naman ako kay miguel, yumuko lang ito. Tiningnan ko ng masama si ronnie.

“S-sorry. Nagtatanong lang” ang pagsuko nito.

“Boyfriend ko siya at wala siyang ginamit na kahit na ano para lang mahalin ko siya” ang sabi ko.

“Ah ok. Sige, una na ako. Kita nalang tayo mamaya phun” kindat nito sa akin sabay alis.

“Wag mo siyang pansinin miguel” ang sabi ko dito. Huminga lang siya ng malalim at binigyan niya ako ng malaking ngiti. Ginulo niya ang buhok ko.

“Hehehe.. wag mo akong pansinin. Ikaw talaga. Hindi naman na bago sakin iyan. Ganun talaga siguro kapag ang isang panget na tulad ko ay nagustuhan ng isang maliit, cute at may itsurang tulad mo ay sasabihing nilang ginayuma ito” ang nakangiti nitong sabi. “Tara na”

Tumango lang ako bilang sagot at nagsimula na kaming maglakad. Yumakap ako sa bewang nito hanggang makarating kami sa class room. Nakita ko naman si leo at terry na magkasama. Halos lahat naman ng mga kaklase namin ay nakatingin sa amin ni miguel. Hindi ko na sila pinagtuunan pa ng pansin at naupo na kami sa likuran. Medyo may ilangan naman sa pagitan naming dalawa ni terry.

“Sis. Sabay tayong kumain mamaya ah. Miss ko na kayo” ang sabi ni leo.

“O sure! Kasama natin si miguel ah” ang sabi ko. Dedma lang si terry.

“Ok, whatever!” Ang naka roll eyes na sabi nito.

Naging maayos naman ang buong klase namin. Heto kaming lima sa canteen. Oo lima. Ako, si miguel, terry, leo at si ronnie. Ewan ko ba dito kay ronnie. Sinabi ko na naman sa kanya na may boyfriend na ako at hindi na kmi pwede pang magsabay kumain. Mahal ko na si miguel at ayoko syang lokohin pa. Pero hinayaan ko narin lang, bahala sya.

Magkatabi kami ni miguel sa upuan habang katapat naman nito si terry at sa kanan nito ay si leo samantalang ang katapat ko naman ay si ronnie. Bale si leo lang ang walang katapat.

Nakakainis lang. Eto kasing terry na ito ay masyadong pasikat sa boyfriend ko. Yun bang magpapalitan sila ng ulam. Magtatawanan na parang wala ako. Syempre ako naman “OP”. Alam ko namang may pinagsamahan na sila pero sana alam niya ang salitang T.A.K.E.N o sadyang malandi lang talaga siya. Isa pa itong ronnie na ito. Bahala siya.

Pagkatapos naming kumain ay nauna nang umalis si ronnie. Ganun din si leo samantalang pinauna ko narin si miguel dahil mag c-cr lang ako. Pagkapasok ko sa loob ng cr ay pumasok ako sa isang cubicle at umihi. Nagulat naman ako sa aking paglabas dahil nakita ko si terry sa harap ng salamin at naghuhugas ng kamay. Lumapit ako dun para maghugas din. Walang masyadong tao sa cr kami lang.

“Hi” ang plastik kong bati at nginitian siya.

“Hi” ang sabi din nito at nagpatuloy siya sa paghuhugas ng kamay.

“Ang saya mo kanina ah.. na-OP naman ako dun” ang sarkastikong sabi ko.

“Talaga ba? So.. sad ka na niyan?” Ang maarteng sabi nito. Wow ha? Tatahi-tahimik. B*tch din naman pala. Hindi ako magkakamaling Ka-grupo ko nga siya.

“No! Bakit naman ako masa-sad? Eh boyfriend ko naman siya. Yung iba nga diyan, ilusyonada.. nag-iilusyon. Parang ganun” sabay tingin ko sa kanya. Ngumiti naman ito sa akin.

“Talaga ba? Eh yung iba rin diyan. Manggagamit ng tao para lang sa sarili niya. Sino kayang ilusyonada?” Ang sabi nito habang nag-aayos ng buhok. Lumapit naman ako sa salamin at tiningnan ang mata kung may muta ba ako. Wala naman.

“Siguro nga, ginamit ko siya noong una. Pero hindi na ngayon. Mahal ko siya at mamahalin ko pa siya” ang nakangiti kong sabi habang bising bisi ako sa pagtingin sa mata ko. “Ikaw ba. Umaasa ka parin ba? Nakakaawa ka naman sis, gusto mo ng hopia?” ang nakangising sabi ko.

“No thanks! And Wow! Ako pa ba ang nakakaawa? Eh ikaw nga diyan kung makaiyak iyak sa perya. Akala mo nanlilimos ng pag-ibig. So, sino ngayon sa atin ang nakakaawa? And hindi ako kumakain ng hopia thanks na lang sis. Ikaw ano tawag sayo?” Ang sabi nito habang nakataas ang kilay. Humarap ako sa kanya at ngumiti.

“Yun lang naman ang tinatawag na pag-ibig. E ikaw. Kamusta ka naman?” Ang mataray na sabi ko. Ewan ko ba. Pero natatakot akong maagaw si miguel sa akin.

“Ako?” Saad niya. Saka ako sinampal. Napahawak naman ako sa pisnge ko. “Ok na naman ako ngayon. Pero noong nasa peryahan tayo hindi.. i think. Ok na talaga ako” ang sabi pa nito.

Sinampal ko rin siya ng malakas.

“Malakas ba? Sorry ha! B*tch ka kase eh” ang sabi ko at nag peace sign ako.

“Hindi naman sis. Pero i think, mas malakas yung sa akin” at binigyan niya rin ako ng isang malakas na sampal.

“Oo nga noh! Try mo din yung sakin sis.. mas malakas na siya ngayon” ang sabi ko at tinodo ko na ang pagkakasampal sa kanya. Bigla naman itong napahawak sa pader para suportahan ang sarili sa pagkakabagsak. Napangisi ako.

“Aray naman! Bakit mo naman nilakasan sis. Lugi tuloy ako” saka niya ako biglaang sinampal din ng malakas.

Hindi kaagad ako nakapag prepare. Halos matumba din ako sa lakas ng pagkaka-sampal niya. Sa inis ko ay sinugod ko siya at sinabunutan. Nagsabunutan kami at nagpalitan ng sampal sa isat-isa. Nang may marinig kaming papasok ng cr ay pareho kaming naghiwalay at tumingin sa salamin. Inayos namin pareho ang sarili namin. Gulo gulo kase ang buhok at uniform namin.

“Tara na sis. Baka ma-late na tayo” ang sabi nito.

“Oonga. Nakakapagod din mag taray” ang pagsang ayon ko naman. Saka kami nag beso.

“Let’s go user” ang sabi nito.

“I’m coming b*tch” saad ko. At sabay kaming lumabas ng cr at pumunta sa room na parang walang nangyari.

---

Sorry sa late UD.

Vote and Comment kayo dyan para next chapter :)

KP 18

Miguel’s POV

Ang tagal naman ni phun. Kanina ko pa kase siya hinihintay. Pagkatapos kase naming kumain kanina ay pina-una na niya ako sa class room. Naiihi na daw kase siya.

Buti nalang at nakarating ito agad bago tumunog ang bell. Naupo na siya sa katabing upuan ko.

“Bakit ang tagal mo?” Ang tanong ko dito

“Ah ano.. nag work out lang. Medyo hindi narin kase ako nakakapag exercise eh” ang sabi nito.

“Ganun ba?” Yun nalang ang nasabi ko. Sakto naman ang pagpasok ni maam. Pumunta ito sa center table at nilapag ang mga dala nitong gamit.

“Ok class.. medyo mahaba haba narin ang nalakbay natin. Kaya next week ay gaganapin na natin ang pagsusulit” ang sabi ni maam. Yung ibang kaklase ko naman ay excited na, lalo na’t section one kami. Hindi maiiwasan ang magpagalingan at magpataasan na naman sila ng grades.

“And as i said. Mr. Atthapan and mr. Ferrero exempted na kayo sa pagsusulit at base sa performance niyong dalawa ay isa sa inyo ang nangunguna sa pagiging top 1.. lalong lalo kana mr. Ferrero, hanga ako sa taas ng grado mo” ang puri ni maam sa akin.

Hindi ko naman maiwasang matuwa sa kanyang ipinahayag. Sa wakas ay matutupad ko narin ang pangarap kong makagraduate ng Valedictorian. Tiningnan ko naman ang reaksyon ni phun dahil pareho kaming nangunguna sa buong klase pero nawala ang ngiti ko ng makita ko itong malungkot.

“Hindi ka ba masaya na tayong dalawa ang nangunguna sa klase?” Ang tanong ko dito. Lumingon naman ito sa akin at ngumiti. Pero halata mo parin ang lungkot sa kanyang mga mata.

“Hindi ah! Masaya kaya ako” ang pagsisinungalin nito.

“Ah…” ang tangi ko nalang nasabi.

Wala namang masyadong ginawa. Hanggang sa matapos ang buong klase.

“Tara na” ang yaya nito sa akin.

“Tara” ang pagsang-ayon ko.

Habang naglalakad kami palabas ng school ay sobrang tahimik niya. Medyo nag-alala narin ako sa kanya.

“Phun may problema ba? Ang tahimik mo kanina pa” ang nag-aalalang tanong ko sa kanya.

“Wala naman. Wag mo na lang akong pansinin” ang nakangiting sabi nito.

Huminga nalang ako ng malalim at sabay kaming naglakad. Pagkalabas namin ng gate ay hinintay ko muna ang sundo ni phun bago ako magpaalam sa kanya.

“Wala pa ba yung sundo mo?” Ang tanong ko sa kanya. Ilang minuto rin kase kaming naghihintay dito sa labas ng gate.

“Ha? Anong sundo? Akala ko naman ay kung sino na ang hinihintay mo kaya hinayaa kitang magtagal dito si manong lang pala. Hindi niya ako susunduin ngayon dahil sinabi ko na sa kanya na maglalakad nalang tayo papunta sa inyo” ang natatawang sabi nito.

“S-sa amin? Doon ka ulit matutulog?” Ang hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.

“Oo.. bakit, Ayaw mo ba?”

“H-hindi ah! Sa katunayan nga ay gustong gusto ko at sobrang saya ko” ang masayang sabi ko dito.

“So what are we waiting for?” Ang pakantang sabi nito habang tumatawa. Bigla naman akong napatigil sa aking kinatatayuan dahil hindi ko maiwasang titigan siya. Para akong nakakita ng isang anghel. Ngayon ko lang kase siya nakitang tumawa ng ganito kasaya.

“Hoy! Ayan ka nanaman. Bigla bigla ka nalang titigil” ang nakangusong sabi nito. Naiwan na naman kase niya ako. Tumakbo naman ako papunta sa kanya at inakbayan ito.

“Akin na nga yang bag mo. Ako na ang magdadala” ang sabi ko dito at kinuha ko ang bag sa kanya. Nilagay ko ito sa kaliwang balikat ko samantalang ang kanang kamay ko naman ang naka-akbay sa kanya. Ang liit kase niya eh hehehe..

“Miguel” ang pagtawag nito sa akin habang nakatingala ito sa akin. Patuloy lang kami sa paglalakad.

“Hmm?”

“Alam mo bang ang saya saya ko ngayon” ang sabi niya.

“Bakit naman?” Ang hindi ko maiwasang itanong sa kanya.

“Dahil kasama kita.” Ang sabi nito.

Tumingin siya sa unahan at nagpatuloy kami sa paglalakad. Napatitig naman ako sa kanyang mukha. Naka ngiti lang ito habang nakatitig sa dinadaanan namin.

Hay! Panaginip ba itong lahat? Ang saya ko naman.

“Ang sarap pala sa pakiramdam noh, kapag tanggap mo lahat ng bagay dito sa mundo. Yung wala kang arte sa katawan. Yung wala kang panghuhusga o minamaliit na tao. Yung masaya lang..” ang seryosong sabi nito saka siya tumingin sa akin at ngumiti. Ganun din ang ginawa ko, ngumiti rin ako.

“Tama ka! Masaya talagang mabuhay sa mundong ito na purong pagmamahal lang ang nandyan sa puso mo. Na mahal mo ang mga bagay na nilikha ng Diyos” ang sabi ko.

Natahimik naman siya.

“Sorry..” ang sabi nito. Pinulupot niya ang kanyang kamay sa bewang ko. “Sorry miguel kung hindi ko kaagad nakita ang ganda ng mundo. Ang ganda ng mundo sa pagkatao mo. Mas inuna ko pa ang husgahan ka sa mga nakikita lang ng mata ko kesa ang sisirin ang kagandahan na meron ka diyan sa loob mo” ang sabi nito. Ngumiti lang ako saka siya hinalikan sa ulo.

“Ok lang yun phun atleast nagbago kana. Pero hindi naman kita masisisi o ang ibang tao. Nasasa kanila na yun kung papairalin parin nila ang ugaling sa tingin nila ay dun sila hahangaan” ang sabi ko. Sakto namang may nakita akong bulaklak sa dinadaanan namin. Pinitas ko ito ng patago.

“Phun para sayo” sabay abot ko ng bulaklak sa kanya.

“T-teka” ang hindi makapaniwalang sabi nito. “S-saan mo yan nakuha?”

“Diyan lang sa tabi tabi hehehe…” ang natatawang sabi ko. “…Mahal na mahal kita phun” ang seryosong sabi ko. Bigla naman siyang namula. Kinuha nito ang bulaklak sa kamay ko at inamoy amoy.

“Salamat” ang namumulang sabi nito.

Nang makarating kami sa bahay ay pumasok na kami sa loob.

“Surprise” ang bungad nila nanay sa amin ng makapasok kami sa loob ng bahay. Napangiti naman ako ng makita ko ang hawak hawak nilang papel na may nakasulat na ‘Happy b-day’.

“B-birthday mo?” Ang hindi makapaniwalang tanong ni phun sa akin.

“Ah, eh.. Oo eh! Hehehe.. “ sabay kamot ko sa ulo. “Wala naman kase akong masyadong handa tuwing birthday ko. Konting kainan lang”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” Ang seryosong sabi ni phun.

“Ano kase..”

“Happy birthday anak.” Ang bati ni nanay. Lumapit ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Ganun din si tatay.

“Happy birthday kuya” ang bulol na sabi ni mela. Kinarga ko ito at hinalikan sa pisnge. “Ano kayang regalo ni bunso kay kuya ha?” Ang sabi ko dito at hinalik-halikan ko siya sa kili kili.

“O siya. Magbihis na kayo mga anak at sabay sabay na tayong kumain” Ang utos ni nanay celia sa amin. Umakyat na kami ni phun sa kwarto at nagbihis na dalawa. Unang natapos si phun at nagpaalam muna ito na mauuna na daw siyang bumaba. Tumango naman ako at pinagpatuloy ang pagbibihis ko.

Nang matapos akong magbihis ay lumabas na rin ako sa kwarto at bumaba para puntahan sila sa sala pero wala sila. Gayon na lang ang pagtataka ko ng hindi ko sila makita. Kaya naisipan kong lumabas ng bahay at hanapin sila sa aming bakuran

Pagkalabas ko ng bahay ay bigla kong pinunasan ang mga luhang walang tigil na tumutulo sa aking mga mata. Kahit nanlalabo na ang mata ko ka-iiyak ay kitang kita ko silang lahat na nakatayo sa harapan ko kasama si phun. May hawak hawak itong cake. Lumapit ito sa akin.

“Happy birthday miguel” ang masayang bati nito sa akin. Pinunasan ko naman ang luha kong wala pa ring tigil sa pagtulo.

“B-bakit? P-paano?” Ang hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.

“Alam ko miguel. Alam kong birthday mo ngayon. Kaya hindi ako nagpasundo kay manong ay para dalhin niya lahat ng mga ito para sayo” ang sabi niya.

“Salamat phun” ang tangi kong nasabi. Ngumiti lang ito sa akin.

“Make a wish..” ang sabi nito. Huminga muna ako ng malalim habang nakapikit ang mga mata ko. Pagkatapos kong mag wish ay hinipan ko na ang kandila at niyakap siya ng mahigpit.

“Salamat” ang bulong ko dito habang nakayakap sa kanya. “Salamat sa lahat lahat.. hindi ko naman kelangan ng mga ito eh! Ikaw lang phun masaya na ako” ang sabi ko dito at mas lalo kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya. Nang maghiwalay kami sa yakapan ay narinig ko naman ang palakpakan nila. Nakatayo sila nanay, tatay at baby mela kasama ang ilang mga kamag-anak namin at bisita. Hinila naman ni phun ang kamay ko papunta sa kanila.

Binati nila ako. Hindi naman ganoon karami ang bisita namin pero masasabi kong malalapit sila sa buhay namin.

Meron ding videoke silang kinuha para daw sa amin. Natuwa naman ako dahil ngayon lang ako nakaranas ng ganito karaming handa sa tanang buhay ko. Noon kase ay pancit at tinapay lang ang handa ko, minsan nga ay wala pa. Naiintindihan ko naman sila nanay at tatay kung bakit ganoon lang ang handa ko. Basta ang makasama lang sila ay kontento na ako.

“Masaya ka ba?” Ang tanong ni phun sa akin habang nakaupo kaming dalawa sa bangko. Gabi narin. May kanya kanya na silang lamesa, habang yung iba ay nag-iinuman na at nagkakantahan.

“Oo naman..sobra” ang sabi ko sa kanya habang patuloy parin ako sa pagkain. Sumandok naman ako ng spaghetti at sinubuan siya. Hindi naman siya tumanggi.

“Salamat miguel” ang sabi nito. Nakita ko namang may natirang sauce sa gilid ng kanyang labi. Pinunasan ko ito gamit ang hinlalaki ko at sinubo sa bibig ko.

“Sarap” ang sabi ko.

“Baliw ka talaga..” ang natatawang sabi nito at pinalo ako ng mahina sa braso.

“Oo sayo” ang sabi ko.

“Ha?” Pagtataka niya.

“Sabi ko, baliw ako..” ang sabi ko at tinitigan siya sa mata. “..SAYO” para naman siyang naestatwa sa huling sinabi ko.

Hinawakan ko ang kamay niya at hinalikan ito. Ramdam ko naman ang panginginig niya at kita ko rin ang pamumula ng mukha niya. Ang cute lang hehehe..

“Anak punta nga kayo rito” ang tawag sa amin ni tatay. Nag-iinuman sila kasama ang mga kaibigan nito at ibang kamag-anak namin. Lumapit naman kami sa kanya.

“Bakit po tay?” Ang tanong ko. Habang hawak hawak ko ang kamay ni phun. Inakbayan naman ako ni tatay.

“Mga pare, eto nga pala ang anak ko” ang pagpapakilala ni tatay sa mga kaibigan niya habang nakaabay parin ito sa akin. Mukhang lasing na siya. Mas lalo ko namang hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay ni phun. “Eto naman si phun. Ang boyfriend ng anak ko.” Ang masayang pagpapakilala ni tatay kay phun.

Nagulat naman ako sa sinabi ni tatay. Hindi ko maitago ang sayang nararamdaman ko at the same time kaba. Ganun din si phun. Halata naman ang gulat sa mukha ng mga kainuman nito.

“Hindi ko sila ikakahiya mga pare. At kahit kelan ay hinding hindi ko sila ikakahiya” ang nakangiting sabi ni tatay. Hindi ko alam pero naluluha ako. “Walang dapat ikahiya sa kanila. Walang rason para kamuhian sila. Wala tayong karapatang pigilan sila kung anuman sila. Nabuhay tayo sa mundong ito para palaganapin ang pagmamahalan, hindi pigilan kung paano magmahal. Kung makasalanan man ang tingin nila sa akin o sa kanila ok lang, malugod ko itong tatangapin. Kesa naman mabuhay sila sa mundong ito na hindi ka naman masaya sa buhay na pinili mo. Isang beses lang tayong mabubuhay bakit pa natin ito ipagkakait sa sarili natin. Alam kong tatay din kayo, pero sa tingin niyo ba matatawag tayong tatay kung pipigilan natin sila sa gusto nila? Kabawasan na ba yun sa pagkalalaki natin? Hindi diba? Oo, Anak natin sila pero hindi natin sila pag-aari at hindi sila robot para kontrolin” ang mahabang paliwanag ni tatay sa kanila.

Niyakap ko ito ng mahigpit bilang pasasalamat. Tiningnan ko naman ang reaksyon ng mga kainom ni tatay. Kita mo sa labi nila ang ngiti at pagtanggap sa amin.

“Hanga ako sayo pare… nakokonsensya tuloy ako sa ginawa ko sa anak ko. Wala siyang ginawa kundi ang alagaan at mahalin ako kahit na pilit ko siyang sinasaktan at itinataboy” ang sabi ng kumpare nito. “Dapat pala tayo ang unang tumatanggap sa kanila. Dahil sa atin sila nanggaling. Sa atin sila nagmula at sa atin sila kumukuha ng lakas para mabuhay sa mundong ito” ang sabi ng kumpare nito.

Huminga ako ng malalim at ngumiti.

“Oh! Anak. Pwede mo bang iparinig sa amin ang maganda mong boses? Nanalo siya mga pare sa school nila” ang request ni tatay, nakakatuwa lang kase proud na proud siya sa akin. Tumango naman ako. Inalalayan ko naman si phun na makaupo at saka ko kinuha yung mic.

“Ang kantang ito ay para po sa mga taong nandirito at pati narin sa taong pinaka mamahal ko…. si phun” bigla naman silang nagpalakpakan at tumingin kay phun. Natawa naman ako dahil alam kong pulang pula na ito sa hiya.

(Stay by daryl ong)

“ I want you to stay,

Never go away from me,

Stay forever…“

Ang pagkanta ko. . . . . . . . . . . . . . . . . “Miguel” ang pagtawag niya sa akin habang nakahiga kaming dalawa sa kama. Nakayakap ito habang nakaunan sa dibdib ko.

“Hmm?”

“I love you” ang sabi niya. Bigla naman akong napatingin sa kanya. Eto kase ang kauna-unahang beses na sinabihan niya ako ng i love you .

“Sorry.. kung minsan ay hindi ko ito sinasabi sayo. Hindi kase ako yung klase ng taong nagsasabi ng ganoong salita. Mas naniniwala kase ako sa kasabihang “Action speak louder than words” kaya pinaparamdam ko nalang sayo pero alam kong iba pa rin na naririnig mo ito. Sorry“ ang sabi niya. Pumatong siya sa ibabaw ko.

Nakasuot lang ako ng boxer shorts at walang damit pang-itaas. Si phun naman ay naka maiksing short lang at malaking t-shirt. Pumatong siya sa akin at tinapat ang mukha niya sa mukha ko.

“Mahal na mahal kita miguel” at hinalikan niya ako sa labi. Hindi naman ako nagpatalo sa kanya. Mas lalo ko pang nilaliman ang halikan naming dalawa.

Nagpalit kami ng posisyon. Ako naman ang umibabaw sa kanya. Sinunggaban ko siya ng halik sa labi hanggang sa naging mapusok ang halikan naming dalawa. Bumaba ang halik ko sa leeg niya. Hinubad ko ang damit nito at tumambad sa akin ang makinis at maputi niyang dibdib. Pumwesto ako sa dibdib nito at dinilaan ito. Napasabunot naman siya sa sarap dahil sa sensasyon na nararamdaman nito. Pinaglaruan ko ang tig kabilang utong nito habang ang isang kamay ko naman ay nakahawak sa pwetan niya. Bumaba pa ang halik ko sa bandang tiyan nito at dinilaan ito. Nang magsawa ako ay bumalik ako sa labi nito at sinibasib ito ng halik.

“Miguel.. hmmpp..” ungol nito sa pagitan ng aming halikan. Humiwalay naman ako sa kanya at tinitigan siya sa mata.

“.. pwede mo ba akong angkinin?” Ang sabi ni phun. Bigla naman akong napangiti at hinalikan siya sa labi. Tinulak niya ako nito at naupo siya sa pagkalalaki ko na kanina pa galit na galit.

“Virgin pa ako miguel. Ito ang first time ko sa sex. Hindi ko alam ang susunod kong gagawin” ang inosenteng sabi nito.

“Ako rin naman eh. Eto rin ang unang beses kong makikipag sex at sayo lang ako makikipag sex” ang sabi ko sa kanya. Lumapit ito sa akin at hinalikan ako sa labi. “Pero may konting alam din naman ako dahil hindi ko sinasadyang makapanood ng porn sa kaklase ko” ang paliwanag ko.

“Ah.. ganun ba? Pwede ba nating gawin yung napanood mo?” Ang tanong nito.

“Oo naman” ang nakangising sabi ko.

Hinawakan ko siya sa ulo at mapusok kong hinalikan sa labi. Bumaba ang halik nito sa leeg ko. Ginawa niya yung ginawa ko sa kanya kanina. Nang mapadako ito sa dibdib ko ay dinilaan niya ang utong ko. Sh*t! Ang sarap. Hindi! I mean Sobrang sarap pala. Bumaba pa ang halik nito sa tiyan ko hanggang mapatapat siya sa maumbok kong boxer shorts.

“Tatanggalin ko ba yung short mo?” Tanong nito.

“Oo” ang sabi ko. Dahan dahan naman nitong tinanggal ang boxer shorts ko at tumambad sa kanya ang nangagagalaiting pagkalalaki ko. Hindi sa pagmamayabang pero sobrang laki nito.

“Hahawakan ko na ah” paghingi nito ng permiso. Tumango naman ako. Napa-Sh*t nalang ako ng hawakan na niya ito at doon na nagtaas baba ang kamay niya sa pagkalalaki ko. “Miguel. Ang laki naman nito” Ang manghang sabi niya.

“Para lang sayo yan phun” ang sabi ko. “Isubo mo na. Yun ang napanood ko. Pero wag mong ilalapat ang ngipin mo ah! Masakit yun” ang dagdag ko pa. Tumango naman ito sa akin at sinubo ang pagkalalaki ko.

Hindi ko naman maiwasang mapasabunot sa buhok niya. Pinaglaruan niya ito. Nagtaas baba siya. Dinilaan na parang ice cream. Grabe! Ang init ng bibig niya ang sarap. Ilang minuto rin niyang pinaglaruan ang junjun ko. Para siyang bata talaga na kumakain ng ice cream. Napakainosente pero napakasarap.

Hiniga ko siya at tinanggal ang short nito. Ang puti talaga niya at ang kinis. Dinaig pa niya yung mga babae sa kinis at puti. Kita ko rin ang maliit na ari nito hahaha.. pero ang cute. Tinaas ko ang dalawa hita nito at dinilaan ko ang butas niya.

“Ahhh… miguel ang sarap naman” ang ungol nito habang nakasabunot sa buhok ko. Masakit pero lalo akong ginanahan. Kinagat kagat ko pa ang tigkabilang pwet niya at pilit ipinapasok ang dila ko sa butas ng pwet niya. Pagkatapos kong pagsawaan ang pwet niya ay tumapat na ako sa mukha nito at hinalikan ito sa labi.

“Angkinin mo ako miguel” ang pagmamakaawa nito.

“Baka masaktan ka” ang pag-aalala ko sa kanya.

“Ok lang… basta para sayo miguel” ang sabi nito. “Basta dahan dahanin mo lang ha” tumango lang ako bilang tugon.

Dahan dahan ko namang tinutok ang pagkalalaki ko sa butas niya habang nakapatong ang dalawa binti niya sa balikat ko. Yumuko ako at hinalikan siya sa labi. Yumakap naman ito ng mahigpit sa akin.

“Ahhhh..” ang ungol nito ng ipasok ko ang pagkalalaki ko sa butas niya. Medyo nahirapan ako sa laki ng ari ko. Hirap ipasok sa maliit at masikip niyang butas. Kita ko naman ang luhang pumapatak mula sa mata nito.

“Itigil ko na ba? Ayokong nasasaktan ka phun” ang nag-aalalang tanong ko dito.

“Wag! Ituloy mo” ang sabi nito at hinalikan ako sa labi. “A-aray!” Ang ungol nito ng maipasok ko lahat ng pagkalalaki ko sa kaloob looban niya. Mas lalo niya akong hinalikan sa labi. Kita ko parin ang pagluha niya.

“Mahal kita miguel” ang sabi niya.

“Mahal na mahal din kita phun” at dun na ako naglabas pasok sa butas niya.

---

Eto ata ang pinaka mahabang UD na ginawa ko guys. Hope you enjoy at sana ay may natutunan kayo sa Chapter na ito.

At sorry nga pala kung hindi ko nabigyan ng hustisya ang BS nila ha, kulang lang siguro ako sa experience hahaha.. may willing bang magturo?

Joke lang ha! Wag seryosohin hahaha..

Don’t Forget to VOTE and COMMENT guys for the next chapter :)

KP 19

Miguel’s POV

Hindi ko mapigilang mapangiti habang naka tingin sa taong nagpapasaya sa akin. Ang himbing ng tulog niya. Hinawi ko naman ang buhok nitong humaharang sa napaka-cute niyang mukha. Hindi ko naman mapigilang halikan siya sa noo.

Siya na ang buhay ko. Siya na ang nagbigay ng pag-asa sa akin. Pag-asa na pwedeng mahalin ang isang tulad ko.

Masaya ba ako? Oo. Sobra! Sobrang saya ko at wala na akong mahihiling pa. Kung meron man ay ang maging masaya pa siya.

“Kanina mo pa ako tinititigan” ang sabi nito habang nakatingin sa akin. Nakabalot lang siya ng kumot hanggang dibdib.

“Wala lang. Masaya lang ako” ang sabi ko sa kanya habang pinagmamasdan itong maigi.

“Hmmmpp! Nakakainis ka. Masakit pala yung ginawa natin kagabi, hindi mo man lang sinabi na sobrang sakit pala nun. Tapos ang laki laki pa niyan” sabay nguso nito kay junjun. Natawa naman ako dahil sobra na ang pamumula niya.

“Pasensya ka na kay miguelito ha, hindi ko rin naman alam na masarap palang magalit ito” ang natatawang sabi ko. Nagtakip naman siya ng mukha dahil sa hiya. Hahaha..

“Kainis ka! Pagsabihan mo yan ha, dapat sa akin lang yan magagalit kundi puputulin ko talaga yan” pagbabanta nito. Natawa naman ako at niyakap siya ng mahigpit. Sobrang mahal ko talaga si phun.

“Oo naman po. Basta sayong sayo lang siya” at mas hinigpitan ko pa ang pagyakap sa kanya at hinalikan ito sa noo.

“H-hindi na ako makahinga miguel” daing nito. Humiwalay naman ako sa yakapan namin at tinitigan siya sa mata.

“Phun..”

“Hmm?” Sabi niya.

“I love you” malambing na sabi ko. Hindi niya ako sinagot. Sinagot niya ako sa pamamagitan ng halik saka niyakap ako ng mahigpit.

“Tara, baba na tayo. Alam kong hinihintay na tayo nila nanay” ang yaya ko sa kanya. Tumango naman siya at nagbihis. Ganun din ako.

Pagkatapos naming magbihis ay bumaba na kaming dalawa ni phun. Inalalayan ko naman siya dahil hindi daw siya makalakad ng maayos. Kagagawan ko daw lahat ng ito. Natawa naman ako dahil siya mismo ang nagsabi sa akin kagabi na ‘angkinin mo ako miguel’ pero hindi ko na ipinaalala pa sa kanya baka magalit pa siya hehehe..

“O, bakit parang may pigsa ka sa pwet niyan kung maglakad phun” ang tanong ni tatay dito. Bigla naman kaming nagkatinginang dalawa.

“Ah.. eh.. ano po. Ahm.. Ano?” tanong nito sa akin saka ako kinurot sa tagiliran upang tulungan siyang magdahilan.

“Nahulog po kase siya sa hagdan. Oo, tama! Nahulog nga po siya sa hagdan kagabi noong nagkakasiyahan kayo” ang naninigas na sabi ko.

Nagkatinginan lang si nanay at tatay saka tumango tango na parang hindi kumbinsido.

“O siya. Maupo na kayo at sabay sabay na tayong kumain ng umagahan” ang pag-alok ni nanay sa amin.

Inalalayan ko namang makaupo ng maayos si phun. Tumabi ako sa kanya at pinaghain ito ng pagkain. Nakatitig lang siya sa akin habang ginagawa ko iyon.

“Salamat” ang sabi nito. Ngumiti lang ako.

Sumandok naman ako ng kanin at ulam sa pinggan nito at isinubo sa kanya. Tinanggap naman nito ang alok ko.

“Ehemm..” ang pagtikhim ng lalamunan ni tatay. Bigla naman kaming napatingin sa kanya. “Ang sarap ng luto mo mahal sobrang sarap. Hindi mo ba ako susubuan?” ang nakakalokong sabi nito kay nanay. Palusot pa itong si tatay. Alam ko namang pinaparinggan lang kami.

“Anak, bakit ang dami mo atang itim diyan sa leeg mo. Para kang kinagat ng bampira” ang patungkol nito sa leeg ni phun. Bigla naman siyang namula.

Hala! Oonga noh! Halatang halata pala dahil sa kaputian niya. Sh*t! Ano nalang ang iisipin nila nanay niyan. Tiningnan ko lang si phun. Ganun parin siya, pulang pula at halatang hindi alam ang sasabihin.

“Malamok po kase kagabi nay, hindi na po kami nakapaglagay ng kulambo” ang kinakabahang palusot ko.

“Parang ang laki naman ata ng lamok na yan kumpara sa kagat nito. Diba tay?” Ang sabi ni nanay kay tatay. Hinawakan ko naman ang kamay ni phun sa ilalim ng lamesa. Halata na kase sa itsura niya na kinakabahan siya.

“Ahmm..” hindi ko na talaga alam ang idadahilan ko.

“Wag mo na kaming lokohin pa anak. Rinig na rinig kaya namin kayo kagabi” ang sabi ni nanay. Mas lalo pang namula si phun samantalang ako naman ay napayuko nalang sa hiya. Sobrang nakakahiya talaga. Hindi ko parin binibitawan ang kamay nito.

“Joke lang anak hehehe” biro ni nanay. Napatingin naman kaming dalawa dito. “Pero anak. Alam kong hindi kagat ng lamok yan. Nagkaroon narin kaya ako niyan dati” ang sabi nito at tumingin sa gawi ni tatay. Bigla naman itong sumipol.

“Nay naman” ang nahihiyang sabi ko. Ang awkward kasing pag-usapan to sa harap nila.

“Ok lang naman anak kung gagawin niyo yan. Pero ito lang ang tatandaan niyo ha. Safety first at Unahin niyo muna ang pag-aaral niyo at pwede ba.. wag kayong mag-iiwan ng marka ng hindi kayo nahuhuli hahaha..” ang natatawang sabi ni tatay.

Napatango lang kaming dalawa na parang bata sa hiya.

Lumipas ang mga araw at linggo na Mas lalong napalapit si phun sa mga magulang ko, i mean sa buong pamilya ko. Mas lalo pa naming minahal ang isa’t-isa. Walang araw na hindi ko pinaramdam sa kanya kung gaano ko siya kamahal. Kung gaano siya kahalaga sa buhay ko.

“Terry” ang pagtawag ko ng pansin sa kanya habang nakaupo kaming dalawa sa bench, dito sa school play ground. Nagpaalam ako kay phun na kakausapin ko muna si terry para ipaliwanag dito ang tungkol sa amin. Bihira na kase kaming magka-usap nito simula noong nangyari sa piyesta. Alam kong umiiwas na ito sa amin.

“Yep?” Ang sabi nito habang nakatingin sa akin. Hinawakan ko naman siya sa kamay.

“Salamat”

“Salamat? Saan?” Ang nagtatakang tanong nito.

“Salamat kase napakabuti mong tao, kaklase at kaibigan. Salamat kase hindi ka namimili ng taong kakaibiganin mo. Salamat kase nandyan ka bilang kaibigan ko. Salamat at dumating ka sa buhay ko” ang nakangiting sabi ko sa kanya.

Mas lalo ko namang hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay nito.

“Sorry.. sorry kung hanggang pagkakaibigan lang ang kaya kong ibigay sayo. Mahal kita terry pero mas mahal ko ang kaibigan mong si…..”

“..phun?” ang dugtong nito habang nakangiti. “Wala yun ano kaba. Saka tanggap ko narin naman na hindi ako ang mahal mo.. sinubukan ko lang kung may pag-asa ba tayo” ang nakangiting sabi nito.

Tinitigan niya lang ako sa mata. Ganun din ang ginawa ko. Habang nasa ganoon kaming posisyon ay biglang humangin ng malakas. Kita mo ang luha nitong sumasabay sa pagdaloy ng hangin.

“Ano bang dala mong ulam ngayon ha? Namimis ko na ang baon mo eh” ang tumatawang sabi nito habang pinupunasan ang kanyang mata.

“Tinapa” sabay kamot ko sa ulo.

“Sakto. May dala akong kamatis. Hahaha.. So ano, tara na?” Ang yaya nito sa akin. Tumayo siya, tumayo narin ako pero bago palang siya hahakbang ay niyakap ko na ito.

“Thank you” ang bulong ko sa tenga niya habang magkayakap kami. “Naniniwala akong makakahanap ka ng taong mas higit sa akin. Malay mo si ronnie” sabay ngiti ko. Inirapan niya lang ako.

“Ang mahuli.. manlilibre ng softdrinks ha” ang tumatakbong sabi nito.

“Hoy! Madaya ka naman eh” ang habol ko sa kanya. Iniwan niya kase ako.

Sobrang saya ko. Dahil ok na kami ni terry. Mabuti siyang kaibigan at hinding hindi ko hahayaang masira ang pagkakaibigan naming iyon.

Ilang buwan nalang at ga-graduate na kami sa paaralang ito. Masaya ako dahil ako ang running for valedictorian sa buong batch na ito. Maaga kasing sinabi ni maam ang resulta at hindi daw malabong ako yun. Ang bilis ng taon noh? Hay! Sa wakas ay matutupad ko na ang pangarap kong makapagtapos ng Valedictorian. Tiyak na matutuwa nito sila nanay.

Pagkatapos ng klase namin ay sinabihan ako ni phun na pupunta daw kami sa kanilang bahay upang ipakilala niya ako sa mga magulang nito bilang kanyang nobyo. Bagamat ayoko dahil natatakot ako ay pinilit ko paring sumama. Gusto daw kase niyang ipagmalaki ako sa mga magulang niya bilang isang boyfriend. Halong saya na medyo kinakaban ang nararamdaman ko ngayon lalo pa’t nandito na kami sa tapat ng kanilang bahay. Hay! Kinakabahan ako.

Hindi ko naman maiwasang mamangha dahil sa laki at ganda ng bahay nila. Hindi rin ako makapaniwala na may ganito pala kagandang bahay sa probinsyang ito. Hinila nito ang kamay ko papasok sa loob ng bahay nila. Kung namangha ako sa labas ay mas lalo pa akong namangha sa loob ng bahay nito. Ang laki. Sobrang laki at lawak ng bahay nila.

“A-ang ganda naman ng bahay niyo phun. Yung sa amin ay parang taling lang sa liit.. kaya nga nagtataka ako kung bakit nahiligan mong sa amin matulog eh, kung ikukumpara mo ito sa bahay namin ay walang wala sa bahay niyo” ang manghang sabi ko at hinila niya ako paupo sa sofa nila.

“Bakit ayaw mo na ba akong matulog sa inyo?” Ang malungkot na tanong nito. Natawa naman ako sa astang bata nito. Hiawakan ko siya sa tigkabilang pisnge at tinitigan sa mata.

“Phun.. eto lang ang tatandaan mo ha. Gustong gusto ko nga na lagi kang natutulog sa amin eh at gustong gusto kong lagi kang kasama. Ayoko lang na nahihirapan ka at nagtitiis sa ganoong bahay” ang sabi ko dito habang tinititigan siya sa mata. Hinawakan naman nito ang dalawang kamay ko na nakahawak sa pisnge niya.

“Wala namang mahirap para sa akin miguel basta’t nandyan ka” saad nito. Hinalikan ko siya sa noo at niyakap ng mahigpit.

Narinig naman namin ang pagbukas ng pinto mula sa labas ng bahay. Tumayo kaming dalawa ni phun upang salubungin ang mga magulang nito. Medyo maggagabi narin ng dumating sila.

“Mom. Dad.” Ang bati ni phun sa kanila. Lumapit ito niyakap sila.

“O anak. Kamusta na?” Ang tanong ng daddy nito. Grabe. Ang pogi ng daddy niya samantalang ang mommy naman nito ay sobrang ganda. Mga mukha pa silang bata.

“Ok lang po ako dad” ang masayang sabi nito. “Kayo po mom kamusta po kayo?” Ang tanong niya sa mommy nito.

“Ok lang naman ako anak. Medyo pagod lang kami ng daddy mo sa trabaho” ang sabi ng mom nito. Bigla naman silang napatingin sa akin.

“O sino naman siya?” Ang tanong ng daddy nito. Lumapit sa akin si phun at hinawakan ako sa kamay.

“Mom, dad. Si miguel po” ang nakangiting sabi nito at tinitigan ako sa mata. “Boyfriend ko”

Yumuko naman ako at binati sila.

“Maam, sir. Magandang gabi po. Ako nga po pala si miguel Ferrero ang kasintahan ng anak niyo” ang magalang na sabi ko sa kanila. Hindi ko naman maiwasang tingnan ang reaksyon nila. Wala silang reaksyon.

“Manang ipaghanda mo po kami ng pagkain at may bisita tayo” ang sabi ng daddy nito. Tumango namang si manang at naghanda ng pagkain.

“Akyat lang muna kami ha, magpapalit lang kami ng pang bahay” ang dagdag pa ng daddy nito.

Pagkaakyat nila ay nanatili lang kaming nakaupo ni phun sa sofa.

“Wag kang kabahan, nandito naman ako at handa kitang ipaglaban sa mga magulang ko” ang pagpapakalma nito sa akin.

“Alam mo bang bihira lang kami magkita ng mga magulang ko” ang pagku-kwento niya. “Lumaki kase ako sa puder ni manang at ng asawa nitong si manong driver. Lahat ng gusto ko ay nakukuha ko pero may isang bagay lang na hindi ko makuha-kuha mula sa kanila. Alam mo kung ano?” Ang tanong nito sa akin.

“Ano?”

“Sila… Ang makasama sila, yun ang matagal ko nang gustong makuha mula sa kanila”

Sakto naman ang pagbaba ng mga magulang nito. Tinawag na kami nito na sabay sabay na daw kaming kumain. Magkatabi kami ni phun habang ang mga magulang naman nito ay nasa harapan namin.

Ang daming pagkain. Talagang mabubusog ka. Medyo kinakausap na ako ng mga magulang ni phun. Si phun naman ay sarap na sarap sa kanyang kinakain. Halata mo sa mukha niya na masayang masaya ito.

Pagkatapos naming kumain ay niyaya kami ng mga magulang nito na magkwentuhan muna sa may garden. Gusto daw kase nilang ikwento namin kung paano kami nagkakilala at kung paano naging kami. Masaya naman ang naging kwentuhan kasama ang mga magulang niya.

“Anak bakit hindi ka muna kaya magbihis doon sa kwarto mo at dalhin mo narin yang mga gamit mo” ang utos ng daddy nito sa kanya.

“Sige po” ang masayang sabi ni phun.

“Eenjoyin muna namin ng mommy mo itong boyfriend mo ha…Sige na anak, umakyat kana dun” ang utos ng daddy nito habang tumatawa. Nakitawa narin ako. Pagkaalis ni phun ay bigla kaming binalot ng katahimikan.

“Miguel” ang tawag ng mommy ni phun sa akin.

“P-po?”

“Mahal mo ba ang anak namin?” Tanong nito.

“Opo! Sobra” ang masayang sabi ko.

“Kung talagang mahal mo ang anak namin hiwalayan mo na siya. Ayokong bumaba ang grades ng anak ko ng dahil lang sayo. Dahil ang priority namin bilang magulang niya ay manguna ito sa klase. Hindi ka bagay sa anak namin. Panget ka! Isa kang panget at mababang uri ng tao. Hindi ka nababagay mapabilang sa pamilya namin. Mahiya ka naman ng konti sa itsura mo. Ilugar mo nga yang kapangitan mo. Nakakahiya ka!” ang mataray na sabi ng mommy nito at tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

Napayuko na lang ako.

“M-mahal ko po ang anak niyo” ang nanghihinang sabi ko.

“Mahal? Walang magmamahal sayo miguel! Walang magmamahal sa itsura mo. Kung meron man niloloko ka lang nila. Hindi ka ba talaga nahihiya sa itsura mo at nagagawa mong sabihin yan ha? Tapos sasabihin mong mahal mo siya? Hindi namin siya ipinanganak para lang sa isang basurang katulad mo!!” Ang galit na galit na sabi ng daddy nito. Nanatili lang akong nakayuko.

“Pero wag kang mag-alala.. dahil mabait naman kami ay bibigyan ka namin ng konting panahon para makasama siya. Pero pagkatapos na pagkatapos ng graduation nito ay kelangan mo na siyang hiwalayan para mapadali ang pagdala namin sakanya papuntang thailand. Doon na namin siya pag-aaralin ng kolehiyo malayo sayo. Huwag na huwag mo itong sasabihin sa kanya at sisirain namin ang pamilya mo. Naiintindihan mo ba. Ha?!” ang banta nila sa akin.

Hindi ako naka-imik. Pinipilit ko nalang ang sarili kong pigilang lumuha na kanina pa nagbabadyang pumatak. Huminga na lang ako ng malalim para mawala ang bigat na nararamdaman ko. Hanggang sa Nabalot ulit kami ng katahimikan.

“Oh! Bakit ang tahimik niyo?” Ang tanong ni phun ng makabalik ito.

“Ah.. wala naman anak. Hinihintay ka kase namin. Sige na anak. Magpapahinga na kami ng mommy mo. Enjoyin niyo lang itong dalawa ni miguel ha” ang paalam ng daddy nito saka sila umalis.

Nanatili naman akong nakayuko hanggang sa maramdaman kong may tumabi sa akin.

“Matagal ba ako miguel?” Tanong nito sa akin.

Huminga muna ako ng malalim at tumingin sa kanya. Binigyan ko lang ito ng matamis na ngiti.

“Hindi ah! Ang bilis bilis mo nga eh! Hehehe..” ang biro ko sa kanya.

Ayokong ipahalata sa kanya. Ayokong ipakita sa kanya na nasasaktan ako. Ayokong makita niyang nalulungkot ako.

“Sus! Bola” ang tumatawang sabi nito Saka pinisil pisil ang ilong ko. Hindi ko naman mapigilang titigan siya habang tumatawa ito. Hindi ko na pala namalayang nakangiti na rin pala ako.

“Bakit?” Tanong nito.

“Anong bakit?” Ang tanong ko naman.

“Bakit mo ko tinititigan?”

“Wala. Masaya lang ako. Dahil nakilala kita” ang sabi ko dito. Inabot ko naman ang kamay niya at ipinatong sa kaliwang dibdib ko kung nasaan ang puso ko. Ngumiti lang ito sa akin.

“Sus! Ikaw talaga.. halika nga rito” ang sabi niya at kiniliti niya ako sa tagiliran. Hindi ko naman maiwasang tumawa ng tumawa. Kahit ngayon lang. K-kahit ngayon lang… Kahit konting panahon lang… susulitin ko ang panahong ito para sa pagsasamahan naming dalawa.

Alam kong sa pagpunta niya sa thailand ay mas magiging maganda ang buhay niya, ang kinabukasan niya. Mas makakahanap pa siya ng mas higit sa akin. Sa basurang katulad ko. Sa panget na gaya ko.

Hindi parin kami tumitigil sa kilitian at tawanan.

“Mahal na mahal kita phun. Tandaan mo yan ha” bigla naman siyang napahinto sa sinabi ko. Tinitigan niya lang ako sa mata at pinunasan ang mga luhang kanina pa pumapatak mula sa mata ko.

“Mahal na mahal din kita miguel” at niyakap niya ako ng mahigpit.

---

Hello guys.. malapit na tayo sa ending, ilang chaps nalang..

Dun po sa mga Silent readers ko dyan kung meron man. Magparamdam naman po kayo para makilala ko naman po kayo at para malaman ko narin kung nag-enjoy po ba kayo sa kwento ko hindi po ako snob :)

VOTE and COMMENT guys sa madaliang Update ;)

KP 20

Phun’s POV

“Nay, si miguel po?” Ang tanong ko kay nanay celia ng makarating ako sa kanila.

“Hindi ko rin nga alam sa batang yan kung saan siya pumupunta. Tuwing uuwi kase yan galing eskwelahan ay bigla bigla itong magpapaalam sa amin” ang sabi ni nanay celia.

Hindi ko naman maiwasang magtaka dahil napapadalas na ang pag-uwi nito ng dis oras ng gabi. Alam ko yun dahil ilang beses ko na siyang naabutan dito sa bahay na wala ito, bagamat hindi naman nabawasan ang pagka-sweet nito sa akin ay hindi ko naman maiwasang mag-alala sa kanyang pagbabago. Kung tutuusin nga ay mas lalo pa ako nitong inaalagaan at minamahal ng sobra sobra.

“Ganun po ba nay?” ang dismayadong saad ko.

“Dito ka ba ulit matutulog anak?” Ang tanong ni nanay celia sa akin.

“Opo nay” ang sabi ko. Nagpatuloy lang si nanay celia sa pagwawalis.

“Pasensya kana anak ha, hindi ko na kase nagawa pang linisin ito kanina. Ang dami ko kasing nilabhang damit sa bahay ng amo ko” ang paghingi ni nanay ng paumanhin habang patuloy parin ito sa pagwawalis.

“Ok lang po yun nay, mga anong oras po kaya dadating si miguel?” Ang hindi ko maiwasang itanong sa kanya.

“Hindi ko rin alam anak. Minsan nga ay dadating na yun tulog na kami” ang sabi pa nito. Nang matapos si nanay celia sa paglilinis ay nagpaalam ito sa akin na tatawagin niya daw muna si tatay fernan at baby mela para kumain.

Habang nakaupo ako sa sala ay hindi ko naman maiwasang tingnan ng paulit-ulit ang orasan ko. Mag-aalas syete na ng gabi ay hindi parin siya dumadating. Hindi ko naman maiwasang mag-isip ng kung anu-ano. Haixt!

“Tara na anak, sabay sabay na tayong kumain” ang tawag sa akin ni nanay celia ng makabalik ito.

Sumunod naman ako sa kanya sa kusina at sabay sabay naming pinagsaluhan ang hapunan. Kahit kinakausap nila ako ay tanging tango at ngiti lang ang itinutugon ko sa kanila bilang sagot. Lumilipad kase ang isipan ko. Hindi ako makapag focus, hindi ako mapakali. Mahal na mahal ko talaga si miguel kaya ako nagkakaganito.

Pagkatapos naming kumain ay tumulong na ako kay nanay celia sa pagliligpit ng aming pinagkainan dahil wala rin naman akong gagawin ay minabuti ko na lang na tulungan ito kesa ang maghintay at mag-isip ng kung anu-anong bagay na hindi maganda.

Nang matapos kaming magligpit ay tiningnan ko ulit ang orasan, alas nyebe na ng gabi pero hindi pa rin siya dumadating. Nakaupo lang kaming dalawa ni nanay celia sa sofa habang kalong kalong nito ang tulog na tulog na si baby mela. Naisipan kase muna naming magkwentuhan habang hinihintay namin si miguel.

“Anak. I-aakyat ko na si bunso ha. Matulog ka na rin, alam kong inaantok kana. Wag kang mag-alala sa batang iyon.. baka mamaya andito na yun” ang sabi ni nanay celia. Tumayo ito habang kalong kalong si baby mela. “Mauna na ako sayo anak ha. Inaantok na rin kase ako” tumango lang ako sa kanya bilang tugon.

Nakaupo lang ako sa sofa habang nakatanaw sa labas ng bintana. Hindi ko na rin mabilang kung ilang segundo, minuto o oras na akong nakatitig sa doon. Nagbabaka sakaling dadating siya.

Miguel nasaan kana ba? Miss na miss na kita.

Dahil sa pagod sa school at antok ay minabuti ko na lang na umakyat sa kwarto at doon intayin si miguel. Pagkapasok ko dito ay nakita ko ang bag nitong nakasabit sa pader na kahoy. Sinabit ko din doon ang bag ko sa katabing bag niya. Pagkatapos kong isabit ang bag ko ay lumapit ako sa durabox nito kung saan nakalagay ang kanyang mga damit. Kumuha ako ng isa at tinitigan ito. Miss na miss na talaga kita miguel. Niyakap ko ito at inamoy amoy.

Nang magsawa ako ay nahiga na ako sa kama. Hindi ko parin binibitiwan ang damit nito. Niyakap ko lang ito bilang palatandaan na kasama ko siya. Lumingon ako sa higaan niya at hinimas ito.

Hay!

Huminga na ako ng malalim hanggang sa hindi ko na nakayan ang antok at nakatulog na ako.

Nasa kalagitnaan ako ng aking pagkakatulog ng maramdaman kong may humahaplos sa mukha ko. Hinalikan niya ako sa noo. Hindi ko pinahalata sa kanya na gising ako. Dahil hinihintay ko pa ang sasabihin nito sa akin kung bakit siya late dahil iyon ang kadalasang ginagawa sa mga napapanuod at nababasa ko. Pero wala! Wala ni isa akong narinig mula sa kanya. Nahiga lang ito sa tabi ko at niyakap akong mahigpit. Maya maya pa ay narinig ko na ang kanyang paghilik. Doon na ako nagmulat ng mata. Nilingon ko ito at tinitiga siyang maigi.

“ Miss na miss na kita miguel “ ang mahinang bulong ko dito. Tumitig lang ako sa kisame at hinayaang tumulo ang luha ko. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Mag-iisang linggo na pero ganoon parin ang ginagawa niya. Sabay parin naman kaming pumasok sa eskwelahan pero hindi ko maiwasang mangamba tuwing mag-uuwian.

Hindi naman nawawala ang pagiging sweetnito  at pagka-maalagain nito. Kung tutuusin nga ay araw araw niyang ipinaparamdam sa akin kung gaano niya ako kamahal eh.

Ang hindi ko lang talaga maintindihan ay sa tuwing uuwi ito galing eskwelahan ay bigla bigla nalang itong mawawala. Noong una ay kaya ko siyang intindihin at kelangan ko siya talagang intindihin dahil mahal ko siya, pero ngayon? Hindi ko na alam. Hindi ko na siya magawang intindihin. Tuwing tatanungin ko naman siya ay palagi niyang iniiba ang usapan.

“Sis, tulala ka na naman diyan. May problema ba?” Ang tanong sa akin ni leo habang Nakaupo kaming tatlo sa bench ng school play ground.

“Wala naman sis” ang tipid kong sagot.

Hindi na naman namin ngayon kasama si miguel dahil nagpaalam ito sa akin na pupunta daw siya sa faculty room para kausapin si maam. Importanteng importante daw. Hindi naman nito sinabi kung anong dahilan.

“Alam mo sis, sa tagal na nating magkakasama at malapit na rin tayong grumaduate eh ngayon mo pa kami lolokohin. Sige na! Share mo na yan” Ang sabi ni terry.

Oo, ok na kami ni terry. Humingi na rin ako ng tawad sa kanya dahil ako naman talaga ang unang umaway dito. Sinabi narin nito sa akin na nag-usap na daw sila ni miguel at kaibigan lang daw ang kaya nitong ibigay sa kanya. Inamin din niya sa akin na talaga daw namang kahanga hanga ang taglay nitong kabaitan na mahirap nang mahanap sa panahon ngayon. At kung magmamahal daw ulit siya ay hindi daw ito magdadalawang isip na magmahal ulit ng tulad ni miguel. Love is blind ika nga. Pero meron na daw ngayong nagpapakilig sa kanya.

“Hi girls” ang bati ni ronnie sa amin. Umupo ito sa tabi ni terry at inakbayan ito.

Teka! Bakit may ganun? Hmmm..

Btw, kinausap ko na rin siya patungkol sa amin. Noong una ay nasaktan ito at nagmakaawa sa akin pero wala talaga akong makapang pagmamahal sa kanya. Noon din lang ako nakakita ng isang sikat, gwapo at habulin ng babae na umiyak at nagmakaawa sa isang baklang tulad ko. Pero ipinaliwanag ko naman sa kanya na may mahal na ako at si miguel yun at naiintindihan naman daw niya.

Pareho silang broken hearted noon ni terry kaya dinamayan nila ang isa’t-isa sa tulong ni leo. Lumipas ang mga araw at panahon na lagi na silang magkasama hanggang sa hindi na nila namalayang nahuhulog na pala sila sa isat-isa.

Hindi naman ako nagalit. Alam kong hindi niya kami tinuhog o ano. At saka hindi naman naging kami. Siguro ay ginawa lang kaming daan ni tadhana para makilala ko si miguel. Kaya i’m happy for both of them.

“Oh may problema ba?” Ang tanong ni ronnie sa amin.

“Eto kasing kaibigan natin. Kanina pa tulala. Malalim ang iniisip, hindi namin maabot” ang singit leo.

“Ano ba kasing problema mo sis. Sabihin mo na kase?” Pangungulit ni terry.

Huminga ako ng malalim at kinuwento sa kanila ang mga pagbabago ni miguel at ang mga bagay na tumatakbo sa isipan ko.

“Wag ka munang maging advance sis. Masama sa isang relasyon ang ganyan” ang pangaral ni leo sa akin.

“Alam ko sis pero hindi ko maiwasan mag-isip ng kung anu-ano. Maloloka na ako” ang sabi ko.

Napatingin naman si ronnie sa akin.

“Mahal mo talaga si miguel noh?” Ang singit ni ronnie. Napatingin naman sa kanya si terry hahahaha selosa… Pero hinalikan lang nito si terry sa labi at niyakap ng mahigpit.

“Wag kang mag-alala babe. Mahal na mahal kita at hinding hindi na kita papakawalan pa. Tandaan mo yan.. si phun? Kaibigan nalang ang tingin ko sa kanya” ang sabi pa ni ronnie. Bigla naman itong niyakap ni terry ng mahigpit. Wow, Ang sweet.

“Nakakainggit naman” ang nakangusong sabi ni leo.

Napayuko na lang ako.

“Oo.. mahal na mahal ko siya” ang mahinang bulong ko. “ Mahal ko ng

Sobra!“

Hanggang sa tumunog ang bell ay hindi na ito bumalik sa amin. Naabutan ko nalang ito na nasa loob na pala ng room. Humingi ito ng paumanhin sa akin na tinanggap ko naman. Sa mga nagdaang araw ay kapansin pansin sa itsura nito ang pangangayayat at pagka kulang sa tulog. Minsan nga ay bigla bigla nalang itong nakakatulog sa loob ng klase.

Nang matapos ang klase ay nagpaalam ulit ito sa akin na may pupuntahan daw siya. Araw ng biyernes ngayon. Sobra na akong naiinis sa kanya. Sa halip na magkasama kami ngayon dahil weekend bukas ay eto sya’t mawawala na naman. Sa sobrang inis ko ay niyaya ko sina leo, terry at ronnie na magpalipas muna ng oras sa bayan bago kami umuwi. Gusto ko muna magpahangin. Naiisstress lang ako kakaisip.

Habang naglalakad lakad kami at nagtitingin tingin sa bayan ay hindi ko inaasahang mahahagip ng mga mata ko si miguel hindi kalayuan sa pwesto namin. Napahinto ako at tinitigan siyang maigi kung siya nga ba talaga iyon. Nang makompirma kong siya nga iyon ay lumapit ako ng konti para tingnan sila. May kausap itong babae, maganda, sexy at matangkad. Hindi ko tuloy maiwasang magselos.

Kaya pala! Kaya pala lage siyang nawawala tuwing hapon ay para makipagtagpo sa babaeng ito?. Ang bigat sa dibdib. Parang hindi na ako makahinga. Parang ilang segundo na lang ay papatak na ang luha ko.

“Sis ok kalang?” Ang nag-aalalang tanong nila sa akin. Tumango lang ako at niyaya na silang umuwi.

Habang tinatahak namin ang daan papunta sa bahay namin ay hindi ko maiwasang umiyak. Hindi maproseso sa utak ko ang nakita ko. Ang sakit!

Tuwing biyernes ay nakasanayan ko nang matulog sa kanila pero ngayon. Parang hindi ko ata kaya. Parang hindi ko kakayanin. Nakahiga lang ako sa kama habang yakap yakap ang malaking unan. Ang tagal ko naring hindi natutulog dito sa amin dahil kay miguel. Patuloy parin ako sa pag-iyak. Sana.. sana sa paggising ko bukas ay mawala na itong sakit na nararamdaman ko. Hanggang sa abutin ako ng antok at makatulog.

Kinabukasan.

Nakatulala lang ako sa loob ng kwarto ko. Wala akong ganang lumabas. Wala akong ganang kumain. Akala ko pagkatapos ng gabing iyon ay tapos narin ang sakit na nararamdaman ko.

“Sir, may naghahanap po sa inyo sa labas” ang sabi ni manang ng makapasok ito sa kwarto.

“Sabihin nyo po wala ako o Tulog pa. Kayo na pong bahalang magdahilan”

“Pero ang sabi po niya ay hindi daw po siya aalis hanggat hindi ka lumalabas”

“Sino po ba kase yun?” Ang naiinis kong tanong.

“Si miguel po” ang sabi ni manang. Pagkasabi niyang yun ay dali dali akong lumabas ng kwarto at pinuntahan siya. Nakita ko lang itong nakaupo sa sofa.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang malamig na turan ko sa kanya.

“Hinahanap kita kagabi pero hindi ka sa amin natulog, nag-alala tuloy ako sayo” Ang nag-aalalang sabi nito.

“Bakit? Anong gagawin ko dun? Nandoon kaba ha?” Ang sigaw ko sa kanya. Bigla naman itong napayuko.

“N-namiss lang kita” ang mahinang sabi nito. Natawa naman ako.

“Namiss? O baka naman may iba kang namimiss. Huwag mo nga akong lokohin miguel. Kitang kita kita” galit na sigaw ko dito.

“N-nakita?” Tila gulat na gulat siya.

“Wag na tayong maglokohan miguel. Kitang kita na ng dalawang mata ko na may kasama kang babae kahapon. Bakit ha? maganda ba siya? Sexy? Ano? Sabihin mo! Ang panget mo na nga! Manloloko ka pa!” Ang sigaw ko dito. Bakas sa mukha nito ang gulat. Hindi siya makatingin sa akin, hindi siya makapagsalita. Kahit ako ay nagulat din sa sinabi ko.

“P-pasensya na” ang nakatungong sabi nito. Huminga siya ng malalim at tumingin sa akin saka ngumiti. “Pasensya na sa abala, phun, ano.. aalis na ako. Wag mong kalimutang kumain ha” nakangiting sabi nito.

Alam kong pinipigilan niyang umiyak. Alam kong nasaktan ko siya. Bakit miguel? Bakit pinipilit mong maging matapang?

Naiwan akong nakatulala hanggang sa makaalis ito. “ S-sorry miguel “ Ang bulong ko sa hangin. Maghapon akong Nagkulong sa kwarto ko. Hindi ako mapakali. Hindi ko alam ang gagawin ko. Tumayo ako’t nagbihis. Ayokong mawala siya. Mahal ko si miguel.

Nagpahatid ako kay manong sa bahay nila miguel upang kausapin ito. Nang makarating ako sa kanila ay hinanap ko ito agad.

“Nay si miguel po?” Ang tanong ko dito.

“Nandoon ata sa palayan anak. Hindi ko nga alam sa batang iyan. Ang lungkot lungkot niya kanina ng dumating siya dito” ang nag-aaalalang sabi ni nanay. “May problema ba kayo anak?”

“O-opo” ang nakatungong sabi ko. “S-sorry po nay. Hindi ko po sinasadya” ang umiiyak na sabi ko. Hinawakan lang nito ang mukha ko at pinunasan ang magkabilang pisnge ko.

“Tahan na anak. Mahal na mahal ka ni miguel, alam kong mapapatawad ka niha. Sige na, puntahan mo na siya doon” ang sabi ni nanay celia.

Tumango naman ako at naglakad patungo kung saan kami madalas tumatambay ni miguel. Tanging paghingang malalim lang ang ginagawa ko ng mga oras na yun.

Nang makarating ako sa palayan ay tinungo ko ang malaking puno ng mangga kung nasaan siya.

Habang naglalakad ako sa palayan ay para akong nanghina sa nakita ko. Biglang naglabasan lahat ng luha ko sa mata. Pinunasan ko ito gamit ang braso ko. Halos magkandarapa na ako paglapit sa kanya.

Kaya pala. Kaya pala madalas siyang umuuwi ng gabi. Kaya pala madalas siyang puyat. Kaya pala madalas siyang pagod ay para lang surpresahin ako.

Lumapit ako dito at niyakap siya ng mahigpit. Wala paring tigil ang pagtulo ang luha ko.

“S-sorry. Sorry miguel” ang umiiyak na bulong ko dito. Mas lalo ko pang hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya.

“Tara upo tayo” ang nakangiting sabi nito. Inalalayan niya akong makaupo sa banig na nakatalag sa damuhan dito sa ilalim ng puno. Ang daming pagkaing nakahain.

“M-miguel?” Ang di makapaniwalang sabi ko. Pinagsandok niya ako ng kanin at ulam.

“P-para sayo yan phun. A-akala ko hindi kana makakapunta” ramdam ko ang panghihina sa boses niya.

“Alam mo pinag trabahuhan ko yan phun. Pinagpuyatan ko yan para sayo. Masarap yan phun tikman mo” ang nakangiting sabi nito. Nakatitig lang ako sa kanya habang walang tigil sa pagtulo ang luha ko. Tumungo ito at pinupunasan ang kanyang luha gamit ang kanyang braso.

“Pasensya kana phun ha, kung ito lang ang nakayanan kong ibigay sayo. Wag kang mag-alala mas sisipagan ko pa ang pagtatrabaho para sayo” ang nakangiting sabi nito. Nanatili lang akong naatitig sa kanya. Sumandok ito ng kanin at ulam at sinubo sa akin.

“Pasensya kana rin ha. Hindi ko alam kung paano ito lutuin. Ngayon lang kase ako nakatikim ng mga ganitong pagkain. Madalas kase ay tuyo at noodles lang ang ulam namin” sabay tawa nito. Nakatitig parin ako sa kanya. Hinawakan ko naman ito sa kamay.

“Miguel. Hindi mo naman kelangan magtrabaho para lang dito eh. Ikaw lang masaya na ako” ang nakatitig na sabi ko dito. Suminghot ito at pinunasan ang luha niya.

“Ay teka!” Ang sabi nito at may kinuha siya sa bulsa. “Talikod ka dali” ang utos nito sa akin. Tumalikod naman ako.

Pumwesto siya sa likod ko at may sinuot sa akin.

“Ang mahal pala nito. Pero handa naman akong magpuyat para lang maibigay ko ito sayo “ ang sabi niya habang ikinakabit sa leeg ko ang kwintas na silver. Hinawakan ko ito at tiningnan. Totoong silver siya. Humarap ako dito at hinalikan siya sa labi.

Tinitigan ko ito sa mata.

“S-salamat” ang sabi ko dito. Niyakap ko siya ng mahigpit. “Sorry sa mga sinabi ko…. Sorry miguel, hindi ko sinasadya. Mahal na mahal kita” ang naiiyak na sabi ko. hinalikan niya lang ako sa pisnge.

Pinagsaluhan namin ang mga pagkaing hinanda nito. Lahat ng paborito ko ay pinaluto niya. Pakatapos naming kumain ay nanatili lang kami sa ilalim ng puno.

Nakahiga ako sa mga hita niya habang nakatingin siya sa magandang tanawin. Ako naman ay nakatitig lang sa kanya. Ang sarap ng hangin. Ang sarap tumambay sa ilalim ng puno habang napapalibutan kayo ng napakalawak na palayan.

“Wag ka nang magselos doon sa babaeng nakita mo. Siya kase yung babaeng binilhan ko nitong kwintas. Nagkataon lang kasing sarado na ang tindahan nila kaya nagpumilit ako para mabili lang yan” ang pagkukwento nito habang nakangiti.

Nakatanaw parin siya sa malayo. Nakatitig parin ako sa kanya. Pumikit naman ako at dinama ang sariwang hangin sa piling niya.

Bigla ko nalang naramdaman na may mga tubig na pumapatak sa mukha ko. Nang imulat ko ang mata ko upang tingnan kung saan ito ng galing ay nanggaling pala ito sa mata ni miguel. Kanina pa pala ito nakatitig sa akin. Bakit siya umiiyak?

“Mahal na mahal kita phun” ang sabi nito. Pinunasan ko naman ang luha niya.

“Wag na wag mo akong bibitawan miguel” ang sabi ko dito saka doon na bumuhos ang kanyang luha.

---

Sorry guys sa late UD.

Sa totoo lang po ay mahirap magsulat kapag wala ka sa mood. Hindi mo malalagyan ng emosyon. But by the way.. malapit na po tayo sa ending.

Kaya naman. VOTE and COMMENT guys for inspiration.

At dun po sa gustong magflood votes. Thank you po nakakataba ng puso. At dun naman po sa mga silent readers ko salamat din. Uso po magparamdam. Hahaha..

KP 21

Miguel’s POV

“Ilang araw nalang anak ay ga-graduate kana. Kaya naman proud na proud sayo si nanay” ang masayang sabi nito habang tinutulungan ko siya sa kusina.

“Sus! Si nanay talaga. Syempre naman po, para naman po sa inyo ang lahat ng ito eh. Wag po kayong mag-alala nay, pag naka graduate na ako ng kolehiyo ay i-aahon ko po kayo sa hirap” ang pangako ko sa kanya habang may pagtaas pa ako ng kamay na akala mo’y isang namamanata.

Napatingin naman ako sa ulam namin at ngumiti.

“Kaya kayong mga tuyo, noodles at mga delatang kayo.. mamimiss niyo kami dahil papatikimin ko muna sila nanay ng masasarap na ulam ha”

Habang masaya akong nangangarap ay bigla akong napahinto dahil kanina pa pala nakatitig sa akin si nanay. Bakas sa mukha nito ang kasiyahan.

“Bakit po nay?” Tanong ko sa kanya.

“Wala. Masaya lang ako anak dahil ibinigay ka sa amin ng Diyos” ang sabi nito. Ngumiti lang ako.

“Hmmm… si nanay, nagdadrama na naman. Dapat nga po ako dapat ang magpasalamat kay God eh dahil kayo ang ibinigay niya sa akin” ang masayang sabi ko dito.

Hinawakan ko naman si nanay sa kamay.

“Ang pagiging magulang niyo po ni tatay ay walang kapantay, Nay. Ang pagiging magulang niyo po ay walang limitasyon. Tanggap niyo po ako kung ano at kung anong makakapag pasaya sa akin. Hinayaan niyo po akong piliin ang tunay na ako. Kaya dapat lang po na i-alay ko sa inyo ang aking karangalan. Alam ko pong ang daming mga magulang diyan na hindi parin tanggap ang kanilang mga anak. Pero kayo, iba po kayo ni tatay.. dahil ang tunay pong magulang ay handang suportahan ang kanilang anak kung ano o sino siya, hindi kung ano ang gusto nila para sa kanya” ang mahabang sabi ko kay nanay. Lumapit naman ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit.

“Sorry anak ha. Dahil ito lang ang buhay na naibigay sainyo ni nanay, hindi nakapagtapos si nanay. Hindi ako nakapag-aral” ang malungkot na sabi nito.

“Hindi niyo po kelangang humingi ng tawad nay. Ang hangad ko lang po ay ang makasama kayo. Doon pa lang po ay mayaman na ako” yumakap ako ng mahigpit kay nanay.

Pagkatapos naming magyakapan ay humiwalay na ito sa akin at pinunasan nito ang kanyang mga luha sa mata.

“Bilisan mo na nga diyang bata ka at alam ko namang pupunta na dito ang iyong kasintahan” ang nanunuksong sabi ni nanay sa akin. Napangiti lang ako. Hay! Sarap talagang isipin na tanggap kana nga nila, tanggap pa nila ang taong mahal mo.

“Oo na po!” Ang nakangusong sabi ko.

“Mahal na mahal mo talaga siya noh?” Ang biglang tanong ni nanay sa akin. Napatingin naman ako sa kanya.

“Sobra po! Sobrang mahal ko” ang sabi ko.

“Alam mo anak. Gustong gusto namin siya ng tatay mo para sayo” sabi pa nito.

“Alam ko po yun nay, kaya salamat po talaga”

Ngumiti lang si nanay sa akin at pinagpatuloy na ang pagluluto.

Habang ako naman ay naglagay na ng mga pinggan sa lamesa para sa aming salo-salo.

Hindi rin nagtagal ay dumating na si phun.

“Magandang umaga po nay celia” ang bati nito kay nanay sabay mano. Tumingin naman ito sa akin.

“Magandang umaga rin sayo miguel” saka ako hinalikan sa pisnge. Hindi ko naman alam kung anong irere-act ko sa ginawa niyang iyon basta kinikilig ako ng sobra.

“Yung isa diyan natulala na” ang nanuksong sabi ni nanay.

“Nay naman eh” ang saway ko dito. Tinawanan niya lang ako pati si phun nakitawa na rin.

“Sige. Tawanan niyo lang ako” ang nagtatampong sabi ko sa kanila. Niyakap naman ako ni phun mula sa likod.

“Wag kana pong magtampo. Mahal na mahal ka po ng phun mo” ang malambing na sabi nito habang nakayakap sa akin ng mahigpit. Hinawakan ko naman ang kamay nitong nakapulupot sa bewang ko.

“Mahal na mahal ka din ng miguel mo” ang sabi ko dito. Humarap naman ako sa kanya at hinalikan siya sa noo.

“Mga anak, baka naman langgamin na kayo niyan. Na-iingit tuloy si nanay” singit ni nanay. Natawa naman ako sa sinabi ni niya.

“Hala si nanay! Wait lang po ah, tatawagin ko lang po si tatay” ang natatawang sabi ko dito. “Tay! Si nanay oh.. nagda-drama” sigaw ko kay tatay.

Sakto namang dumating ito at inakbayan si nanay.

“Totoo ba yan celia?” Ang tanong ni tatay kay nanay. Kung titingnan mo sila ay para silang mga teenager.

“Che! Hindi mo nga ako nilalambing eh. Yun anak mo sobra kung maglambing kay phun” ang nagtatampong sabi nito kay tatay.

“Hmmm.. eto talagang nanay mo, inaatake na naman ng sakit niya” ang biro ni tatay kay nanay. Pinalo naman ito ni nanay sa balikat. Natawa naman kaming dalawa ni phun dahil sa kakulitan nilang dalawa.

“Ang saya nilang tingnan noh? Sana tayo rin” ang sabi nito habang masayang nakatingin sa mga magulang ko. Hindi ko naman maiwasang titigan siya. Hinawakan ko ito sa kanyang mga kamay.

“Tara kain na tayo” ang sabi ko dito. Tumango naman ito sa akin saka ngumiti.

Ilang araw nalang ay magtatapos na kami sa pag-aaral.

“Anak may nahanap kana bang kolehiyo na papasukan mo?” Ang tanong sa akin ni nanay habang pinagsasaluhan namin ang masarap na umagahan.

“Meron na po nay” ang masayang sabi ko.

“Ganun ba? Wag kang mag-alala anak. Dodoblehin ko ang pagtatrabaho ngayong bakasyon para sa tuition mo” sabi nito.

“Hindi na po kelangan nay, nakakuha na po ako ng full scholarship sa school na papasukan ko. Sa katunayan nga po ay sila na mismo ang kumuha sa akin. Kaya wala na po kayong babayarang tuition fee”

“Talaga anak? Sobrang saya namin ng nanay mo kung ganun. Proud na proud sayo si tatay anak” ang tuwang tuwang sabi ni tatay.

Ngumiti lang ako at pinagpatuloy ang pagkain.

“Ikaw phun? Saan school ka mag-aaral anak?” Tanong naman ni nanay dito. Napahinto naman ako sa pagkain at hinintay ang kasagutan nito.

“Kung saan po si miguel mag-aaral ay doon din po ako mag-aaral” ang sabi nito habang masayang nakatingin sa akin. Lumingon naman ako sa kanya at tinitigan siya sa mata.

Sana.. sana…

Pagkatapos naming kumain ay nagpahinga muna kami ng ilang oras bago kami pumunta sa bayan.

Kelangan kong maging masaya para sa kanya. Kelangan kong ipakita na kahit sa huling pagkakataon ay masaya akong nakilala siya. Ang saya saya ko dahil ipinakilala siya sa akin ng Diyos.

Sumakay kami ng tricycle papuntang bayan. Gusto ko kase siyang ipasyal sa huling pagkakataon. Naglakad lakad kami habang tumitingin tingin sa mga tindahang nadadaanan namin sa bangketa. Minsan naman ay humihinto kami kapag may nagugustuhan kaming bilhin. Halos malibot na nga namin ang buong bayan eh. Ang sarap sa pakiramdam kapag kasama mo ang taong mahal mo. Halos hindi ko na rin maramdaman ang pagod.

“Pagod kana ba?” Tanong ko dito. Umiling lang ito.

“Hindi! Hindi ako mapapagod kapag kasama kita miguel” ang nakangiting sabi nito sa akin. Sinuklian ko din naman ito ng ngiti.

“Tara, punta muna tayo sa videoke-han” ang pagyaya ko dito.

Hinila ko siya papasok sa isang kwarto na kasya lang sa limang tao. Dahil dalawa lang kami ay kami lang dalawa ang nandoon.

“Maupo kalang diyan ah. Kakantahan kita” inalalayan ko siyang makaupo at saka hinalikan ito sa noo. Nakatitig lang ito sa akin. Pagtalikod ko sa kanya ay huminga ako ng malalim at pinilit na ngumiti.

Eto na ang huling kanta ko na kasama ka phun.

Nakatitig lang ako sa kanya habang kinakantahan ito. Kung ito na ang huling pagkakataon na maipapasyal ko siya sa bayang ito ay pipilitin kong maging masaya para sa kanya. Hindi sa sinusuko ko na siya kundi ayokong masira ang mga pangarap na mas makakabuti para sa kanya at sa mga pangarap ng kanyang mga magulang.

Mahirap lang kami. Panget lang ako at higit sa lahat ay wala ako ng mga bagay na pwede niyang maipagmalaki sa iba. Alam kong hindi sapat na mahal mo lang ang isang tao, dapat ay may bagay ka na tatanggapin nila sa lipunang ito. Yun bang kelangan mo pang gumawa ng isang bagay na makakapagpasaya sa kanila para lang matanggap ka.

Pagkatapos kong kumanta ay pumalakpak lang ito.

“Miguel ang galing galing mo talaga. Lalo akong naiinlove sayo” ang masayang sabi nito habang nakaupo itong nakatitig sa akin.

“Syempre naman. Ginalingan ko talaga para sayo” saka ko siya kinindatan. Lumapit ako dito at inabot ang mic. Sa kanya “Ikaw naman phun. Gusto kong marinig ang mala anghel mong boses”

Tumango lang ito sa akin at saka pumunta sa harap ng videoke at pinindot ang numero na kakantahin niya.

Humarap ito sa akin.

“Miguel, para sayo ’to” ang nakangiting sabi nito.

Tinitigan ko lang siya sa kanyang mga mata habang kumakanta ito. Halos hindi ko na maintindihan ang kinakanta nito dahil tanging mata at puso ko lang ang gumagana. Ang saya niyang tingnan. Ang sarap niyang pagmasdan. Hindi ko inakala na ang isang taong tulad niya ay iibig sa isang taong tulad ko.

“Hoy! Tapos na akong kumanta. Nakatulala ka lang diyan?” Ang natatawang sabi nito. Hindi ko alam na nakalapit na pala ito sa akin.

“Hehehe.. pasensya na. Masyado lang akong nadala sa kinanta mo” ang palusot ko dito.

“Hmm.. baka naman may iba ka ng iniisip diyan ha. Magtatampo talaga ako” ang naglalambing na sabi nito.

Umupo ito sa lap ko at ipinatong ang kanyang ulo sa balikat ko at niyakap ako. Niyakap ko din siya ng mahigpit.

“Wag ka ngang mag-isip ng kung anu-ano diyan. Ikaw lang naman ang laman nitong puso at isipan ko at wala nang iba pa” saka ko siya hinalikan sa ulo.

“Miguel” siya

“Hmm?” Tumingala ito sa akin at tinitigan ako sa mata.

“Pwede bang ganito nalang tayo habang buhay? Pwede bang ibigay ko na sayo ang lahat ng ako?”

Bakit ang hirap ngumiti? Hay! Ngumiti lang ako ng pilit at tinitigan siya sa kanyang mata. Phun, kung pwede lang. Kung pwede lang ay gagawin ko. Ayokong sayangin mo ang buhay mo ng dahil lang sa akin. Hayaan mo na lang na masayang ang buhay ko! Wag lang ang buhay mo.

Hindi ko siya sinagot. Ayokong dumating ang panahon na kapag iniwan ko na siya ay isusumbat nito sa akin lahat ng ipinangako ko sa kanya. Mahal kita phun at para sayo at sa magulang mo ay gagawin ko ang lahat ng ito. Siguro ay hindi na ako makakahanap pa ng isang taong tulad mo pero hinding hindi ka mawawala sa puso ko.

“Tara na” ang masayang yaya ko dito.

Pero bago palang ako tatayo ay hinalikan niya na ako sa labi at niyakap ng mahigpit. Miguel pigilan mong wag umiyak please… pigilan mo.. Pilitin mong burahin lahat ng masasayang ala-alang ito.

“Mahal na mahal kita miguel” ang malambing na sabi pa nito.

Hay! Huwag! Huwag kang tumulo please.. huwag kang iiyak. Ngumiti ka hanggang sa makakaya mo.

“S-syempre naman. Mahal na mahal din kita” pinipilit kong maging normal ang boses ko.

“Tara na nga. Korni na natin” ang natatawang sabi ko. Tumango lang ito sa akin.

Pagkalabas namin sa videoke-han ay nagpaalam na kami doon sa taga bantay.

“Saan na tayo pupunta ngayon?” Ang tanong nito sa akin. Napaisip naman ako.

“Gutom ka na ba?” Tanong ko sa kanya.

“Oo eh” ang nakangusong sabi nito. Hindi ko naman maiwasang mapangiti sa tinuran niya.

“Ang cute cute mo talaga” ang sabi ko habang pinipisil-pisil ang pisnge nito. “Ah.. alam ko na! Doon na lang ulit tayo kumain sa dati nating kinainan.. ano tara?” Ang masiglang yaya ko dito.

“Sige, Tara!” At bigla itong tumakbo habang magkahawak ang aming kamay.

Habang tumatakbo kami ay hindi ko naman maiwasang titigan siya. Kitang kita mo sa itsura nito kung gaano siya kasaya. Hindi ko naman mapigilang mapangiti. Lumingon ito sa akin habang tumatakbo kaming dalawa na magkahawak ang kamay.

“Miguel wag mo akong bibitawan ha” Ang nakangiting sabi nito sa akin habang patuloy parin kami sa pagtakbo. Tumingin lang ako sa unahan dahil ayokong makita nito ang lungkot sa aking mata. Mas lalo ko namang hinigpitan ang pagkakahawak ko sa kanyang kamay. Hinding hindi ka bibitawan nitong puso ko phun dahil mahal na mahal ka nito. . . . . . . . . . . . . . . . . “Ang gwapo gwapo naman ng anak ko” ang masayang sabi sa akin ni nanay habang inaayos nito ang damit na suot ko sa graduation.

“Salamat po nay” saka ko siya niyakap ng mahigpit.

“Pwede ba akong makisali diyan?” Ang singit naman ni tatay sa amin. Natawa naman ako.

“Syempre naman po tay” lumapit ito sa aming dalawa ni nanay at niyakap kami ng mahigpit.

“Ga-graduate na ang anak natin celia. Parang kelan lang ay paslit pa itong si miguel. Ngayon ay isa na siyang binata” ang naluluhang sabi ni tatay.

“Hmm.. si tatay nagdadrama oh. Gusto ko po kapag tinawag na ako sa stage ay dapat kayo pong dalawa ni nanay ang umakyat doon ah” ang sabi ko sa kanila.

“Oo naman anak. Lalo na at ikaw pa ang Valedictorian” ang proud na proud na sabi ni nanay. Ngumiti lang ako sa kanila.

“O celia. Mag-ayos na kayo diyan at kukuha lang ako ng sasakyan natin papuntang school” ang sabi ni tatay at tuwang tuwa itong lumabas ng bahay. Habang si nanay naman ay bising bisi sa pag-aayos. Huminga ako ng malalim at hinawakan ito sa balikat. Napalingon naman ito sa akin at hinawakan ang kamay ko.

“Bakit anak?” Tanong nito sa akin. Umiling lang ako at nginitian siya.

“Wala nay, masayang masaya lang po ako dahil finally ga-graduate na po ako. Ilang oras nalang nay” sabay kagat ko sa labi. Ayokong isipin na ilang oras nalang ay magtatapos na kami sa paaralang iyon at sa pagtatapos naming iyon ay magtatapos narin ang pagmamahalan namin ni phun.

“Doon lang po muna ako sa sala nay” ang paalam ko dito. Tumango lang ito sa akin at ngumiti.

Pagkaupo ko sa sofa ay kinapa ko ang aking panyo sa bulsa at pinunasan ang luha ko. Nagulat nalang ako ng biglang pumasok si tatay.

“Anak andyan na yung tricycle. Asan na ang nanay mo” ang tuwang tuwang sabi nito. Yumuko lang ako para hindi niya mahalata ang luha ko.

Hindi ko naman maiwasang ngumiti dahil kitang kita mo sa itsura nila ang saya. Saya ng isang magulang na makitang nakapagtapos ang kanilang anak. Habang nakangiti nitong tinatawag si nanay ay hindi ko na naman maiwasang malungkot.

Iginapang nila ang pag-aaral ko. Naalala ko pa noon na kahit tuyo o noodles lang ang ulam ko ay alam kong pinaghirapan nila ito at pinagtrabahuhan. Nangungutang pa nga sila para lang magkalaman ang tiyan namin ng kapatid ko.

“Tara na anak baka ma-late na tayo sa graduation mo” tumango lang ako sa kanya bilang tugon.

Pagkarating namin sa plaza ay halos mapuno ang buong covered court dahil sa mga estudyanteng magtatapos sa araw na ito. Kita mo rin sa mata ng mga magulang nila ang saya. Parang sila nanay at tatay lang.

Hinanap ko naman ang pwesto ng section namin. Nang makita ko ito ay hinila ko sila nanay doon. Sinalubong naman ako ni phun at niyakap ng mahigpit.

“Miguel, namiss kita” napangiti naman ako sa sinabi niya. Humiwalay ako sa yakapan namin, hinawakan ko ito sa balikat at tinitigan siyang maigi.

“Namiss din naman kita phun. Sobra! Sobra kitang mamimiss..” ang sabi ko dito habang nakatitig sa kanyang mga mata. Napakunot man ito ng noo at napalitan ito ng pagtataka. Sinadya ko talagang sabihin na mamimiss ko siya. Buti na lang at hindi na niya ito pinag-aksayahan ng pansin. Huminga lang ito ng malalim saka ngumiti. Binati rin nito sila nanay at tatay.

“Tabi na tayo dun. Andun sila mommy at daddy tiyak na matutuwa sila sayo” ang masayang sabi nito saka ako hinila papunta sa pwesto nila.

Pagkarating namin doon ay ipinakilala ni phun sila nanay at tatay sa mommy at daddy nito. Habang ako naman ay nagmano sa kanila.

Nasa kaliwa ni phun ang mga magulang nito habang nasa kanan ko naman ang magulang ko. Habang nakatitig ako kay phun ay biglang nahagip ng mata ko ang mga magulang nito. Kanina pa pala sila nakatingin sa akin. Sumenyas lang sila sa akin. Tumango lang ako sa kanila at tumingin sa unahan.

Habang nakatitig sa stage ay hindi ko namalayang kanina pa pala ako kinakausap ni phun.

“Miguel ok kalang ba? Kanina kapa tahimik diyan. May problema ba? Kanina pa kita kinakausap hindi mo naman ako pinapansin eh” Ang nakasimangot na sabi niya. Hinawakan ko naman ito sa kamay. Hay! Ang cute niya.

“Hindi ah! Masaya lang ako dahil ga-graduate na tayo. Kinakabahan ako phun” ang sabi ko dito.

“Alam mo ba miguel na pagkatapos nating grumaduate ay magbabakasyon muna kami ng ilang araw sa thailand. Pero tumanggi ako kina mommy at daddy dahil ayokong iwanan ka. Ayokong malayo sayo miguel” ang malungkot na sabi nito.

Huminga ako ng malalim at pinilit na ngumiti. Hinawakan ko ang tigkabilang kamay nito at tinitigan siya sa mata.

“Ok lang naman ako phun, wag mo ko isipin. Minsan na nga lang kayo magsama-sama ng mga magulang mo tatanggihan mo pa sila. Sige na pagbigyan mo na sila” ang sabi ko habang nakatingin sa mga magulang niya. Tumango lang sila sa akin at ngumiti. Pagtingin ko kay phun ay nginitian ko lang siya.

“Wag mo akong isipin dito. Alam ko namang babalik ka diba? Babalik ka naman diba?” Ang naiiyak na sabi ko. Pero pinipilit kong huwag umiyak.

“Pero…”

“Ehhh!! Wag na pong makulit” ang sabi ko sa kanya. Ngumuso naman ito at tumingin sa unahan. Hindi ko binitawan ang kamay nito.

“Basta ayoko. Ayokong mahiwalay sayo” ang nakangusong sabi nito.

“O sige nanga. Wag kanang magtampo diyan. Baka masira pa ang mood ng mahal ko. Sayang naman ang kacute-an mo ngayon graduation sige ka” at saka ko pinisil-pisil ang pisnge nito. Kita ko naman na unti unti na siyang ngumiti. Hay!

Makalipas ang kalahating oras ay tinawag na isa isa ang mga estudyanteng magtatapos sa taong ito. Lahat sila ay masayang umakyat ng stage dahil sa wakas nakapagtapos na sila ng high school. Pagka-akyat ko sa stage ay kinuha ko na ang diploma kasama ang mga magulang ko. Habang pinipicture-an kami walang tigil sa pagpunas ng luha sila nanay at tatay. Kung titingnan mo sila ay parang nabunutan sila ng tinik sa lalamunan. Inabot ko sa kanila ang diplomang natanggap ko.

“Nay, tay. Para po sa inyo ang diplomang ito” ang naiiyak na sabi ko sa kanila.

Pagkatapos tawagin lahat ng mga estudyanteng magtatapos ay sunod namang tinawag ang mga estudyanteng nagkamit ng parangal. Nakailang akyat ako sa stage. Halos mabigti na ang leeg ko sa dami ng medalyang natanggap ko.

Pagkatapos tawagin lahat ng estudyanteng nagkamit ng parangal ay tinawag na ang dalawang tao na nakakuha ng pinakamataas na karangalan.

“Our salutatorian….. Mister Miguel Ferrero” ang tawag ng adviser namin mula sa stage. Kita ko naman ang gulat sa mukha ni phun.

“M-miguel. B-bakit?” Ang nagtatakang tanong nito. Ngumiti lang ako sa kanya.

“Surpresa ko to sayo phun. Gusto kong maging proud sayo ang magulang mo” ang nakangiting sabi ko dito.

“Bakit? Bakit mo ginawa iyon? Diba pangarap mong grumaduate ng valedictorian. Bakit miguel?” Ang lumuluhang sabi nito.

“Dahil ang pangarap mo ay pangarap ko na rin. Phun ikaw ang pangarap ko” ang tanging nasabi ko habang umakyat ako ng stage at tinanggap ang karangalan. Dahil salutatorian ako ay kelangan ko pa ring magbigay ng mensahe.

Ito ang hiling ko sa adviser namin. Ang grumaduate si phun bilang valedictorian. Hindi pumayag si maam noong una pero sinabi ko na lang na babaan nito ang points ko.

Tiningnan ko muna lahat ng taong nandito sa plaza. Tahimik lang silang lahat na nakatingin sa akin at hinihintay akong magsalita. Huminga ako ng malalim at nginitian sila.

“Natatandaan ko pa noon na madalas akong nakaupo sa isang sulok habang mag-isa lang ako doon. Natatandaan ko pa noon na halos wala akong naging kaibigan dahil ayaw ata nila akong kaibiganin” ang natatawang sabi ko. Huminga ako ng malalim at tiningnan sila nanay at tatay.

“Pero hindi naging hadlang yun para magsumikap ako sa pag-aaral. Nagpapasalamat ako sa mga magulang ko na kahit hirap na hirap kami sa buhay ay hindi sila sumuko na pag-aralin ako para lang bigyan ng magandang buhay. Natatandaan ko pa noon na madalas ang baon ko lang na ulam, kung hindi tuyo o ginisang gulay ay malamang noodles. Madalas din nilang laitin ang ulam ko dahil hindi tulad ng ulam nila masasarap. Pero kahit kelan ay hindi ko sila sinisi dahil alam kong pinaghirapan at pinagtrabahuhan nila yun. Sila din ang klase ng mga magulang na hindi ipinaramdam sa akin na iba ako, na ano, na panget ako. Pinapasalamatan ko din ang mga naging kaibigan ko sa paaralang ito lalo na sina leo, ronnie, terry and especially si phun. Sila po ang tumanggap sa akin ng buong buo kung sino o ano ako. Kaya Sa lahat po ng batang nangangarap katulad ko ay wag kayong mawalan ng pag-asa dahil lahat ng imposible ay pwedeng maging posible kung gugustuhin mo itong maging posible” tumingin ulit ako sa mga magulang ko.

“Nay, Tay para po sa inyo ang lahat ng ito. Para po sa inyo ang tagumapay kong ito” ang umiiyak na sabi ko habang pinupunasan ang luha ko sa mata. Narinig ko namang Nagpalakpakan silang lahat.

Pagkababa ko ng stage ay nilapitan ko agad sila nanay at niyakap ko sila ng mahigpit. Isinabit ko din sa leeg nila ang medalyang natanggap ko.

“Proud na proud kami sayo anak” ang naiiyak na sabi nila.

Pagkatapos ko ay sunod ng tinawag ang Valedictorian. Si phun. Habang nagsasalita ito sa unahan ay hindi ko maiwasang ngumiti sa kanya. Mahal na mahal kita phun. Mahal na mahal. Proud na proud ako sayo.

Sinenyasan naman ako ng magulang nito na hiwalayan ko na daw ito pagkatapos nitong graduation, wag ko na daw patagalin. Ngumiti lang ako sa kanila at tumango.

Pagkatapos ng graduation ay niyaya ko na sila nanay na umuwi. Nagtataka naman ang mga ito kung bakit hindi ko daw pupuntahan si phun. Nag dahilan nalang ako na kinakausap pa ito ng mga teachers namin.

Papalabas na sana kami ng gate noon ng tawagin ako ni phun.

“Miguel! Miguel Sandali!” Ang sunod sunod na tawag nito sa akin habang tumatakbo siya papalapit sa amin. “Bakit naman hindi mo ako hinintay?” Ang tanong nito habang hinihingal siya sa pagtakbo.

“Ah, eh… Nay, mauna na po kayong umuwi sa bahay. Kakausapin ko lang po si phun” ang nakangiting sabi ko sa kanila. Tumango lang sila at umalis na.

Lumingon ako kay phun.

“Tara doon tayo sa may puno” yaya ko sa kanya.

Pagkarating namin doon ay hindi maalis alis sa mukha nito ang saya.

“Miguel eto nga pala ang medalya mo. Dapat sayo ’to eh! Isuot mo dali. Para sayo talaga to” ang nakangiting sabi nito sa akin saka hinubad ang medalyang nasa leeg niya. Aktong isasabit niya sa leeg ko ng pigilan ko siya. Umiling lang ako.

“Hindi. Para sayo yan phun. Gusto kong maging proud sayo ang magulang mo. Alam kong matagal mo nang hangad na maging proud sila sayo diba”

“Pero…”

“Phun. Break na tayo” diretsong sabi ko pero parang wala lang itong narinig.

“Gutom kana ba? Gusto mo na bang kumain?” ang nakangiting tanong nito sa akin.

“Phun. Break na tayo” ang pag-uulit ko.

“Alam mo miguel madaming pagkain sa bahay. Pagkatapos nating kumain sa inyo, doon naman tayo sa amin ha. Doon tayo kakain” ang nakangiting sabi nito. Hinawakan niya ang kamay ko. Huminga naman ako ng malalim at pinilit na titigan ito sa mata. Alam kong nasasaktan na siya pero pinipilit parin niyang maging masaya.

“Phun Hindi na kita mahal. Naiintindihan mo ba yun ha!” Sigaw ko dito. Nakita ko namang nagpunas siya ng luha saka hinawakan ako sa kamay.

“Miguel tara na umuwi na tayo sa inyo. Kakain pa tayo dun diba at saka mamasyal pa tayo. Marami pa tayong gagawin ng magkasama diba?” ang sabi nito habang pilit niyang hilahin ang kamay ko. Patuloy parin sa pagpatak ang luha nito sa mata. Hindi naman ako nagpatinag sa kinatatayuan ko. Nanatili akong nakatayo habang hinihila niya ako.

“Miguel tara na kase. Baka hinihintay na tayo nila nanay celia doon. Miguel tara na” ang hila nito sa akin habang walang tigil sa pagdaloy ang luha niya. Hindi ko narin mapigilang umiyak dahil sa kanya.

“Manhid ka ba ha! Diba sinabi ko sayo na ayoko na! Hindi na kita mahal! Hindi na kita mahal phun!” Ang sigaw ko dito. Ang sakit! Ayokong nakikita siyang nasasaktan.

“May regalo nga pala ako sayo miguel nasa kotse. Alam kong magugustuhan mo iyon” ang nakangiting sabi nito saka ako hinila. Binitawan ko naman ang pagkakahawak nito sa akin. At nagsimula na akong humakbang palayo sa kanya. Hindi pa man ako nakakalayo ng yakapin niya ako mula sa likod.

“Miguel wag mo akong iwan please.. mahal na mahal kita miguel” ang umiiyak na sabi nito. Tinanggal ko naman ang pagkakayakap nito sa akin. Saka nagsimula akong lumakad pero nagulat ako ng yumakap ito sa binti ko. Pumikit lang ako at huminga ng malalim.

“Hindi na kita mahal! Naiintindihan mo?! Hindi na kita mahal. Ano bang hindi mo maintindihan dun? Hindi na kita mahal. Hindi na!!!” ang paulit-ulit na sigaw ko sa kanya.

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad habang nakayakap parin ito sa binti ko. Alam kong nakakaladkad ko na siya.

“Miguel” ang umiiyak na sumamo nito sa akin. Pinilit ko namang tinangal ang pagkakayakap nito sa binti ko. Nakita ko namang napadapa ito sa damuhan. Habang lumuluhang nakatingin sa akin.

Tumalikod ako sa kanya at Pinagpatuloy ang paglalakad.

Doon na nagsilabasan lahat ng luha ko sa mata. Ang sakit na nararamdaman ko.

“Miguel” sigaw nito.

Wag kang lilingon miguel. Wag na wag kang lilingon please. Ang bulong ko sa sarili ko. Mahal na mahal kita phun. Sorry mahal ko.

“Miguel!” Ang umiiyak na sigaw nito. Hindi ko siya nilingon, hanggang tuluyan ko na itong iwan.

---

Hello guys! Namiss ko kayo sobra! May readers pa ba ako? Hehehe..

Sorry sa late UD, nawalan lang ako ng inspirasyon sa pagsusulat totoo po yun. Eto po ang hirap sa isang manunulat yung wala ka sa mood. Sa katunayan nga po ay hindi ko ramdam ang chapter na ito hahaha.. pinilit ko lang po kasing mag-UD para sa inyo kahit na wala akong mailagay na emosyon pero sa magustuhan niyo parin. Nahirapan po talaga ako sa chapter na ito… sana nabigyan ko ng justice ang emosyon sa chapter na ito. Namanhid na ata ako hahaha…

Wag kalimutang mag VOTE and COMMENT :)

KP 22-FINALE

Miguel’s POV

“Anak”

“Po?”

“Si phun?”

“Nay, ang sarap po pala ng pancit na niluto niyo. The best talaga kayo” ang nakangiting sabi ko kay nanay.

“Akala ko ba kasama mo si phun asan na siya?” Tanong ulit ni nanay.

“Nay, gusto ko pong ilagay niyo yung mga litrato ko diyan sa pader ha. Alam ko pong matagal niyo ng pangarap na maidikit ang aking litrato at diploma sa ating bahay” ang masayang sabi ko dito habang patuloy parin ako sa pagkain ng pancit.

“Anak, pupunta ba dito si phun?” ang tanong ulit nito sa akin.

“Nay, ako na pong magliligpit ng ating pinagkainan ha. Sige na po magpahinga na kayo” tumayo ako’t lumapit sa lamesa. Tahimik kong nilinis ang aming pinagkainan.

“Anak”

“Po?” Ang tanong ko habang pinagsasama-sama ko ang mga pinggang nagkalat sa lamesa.

“Babalik pa ba si phun?” Napahinto naman ako sa huling tanong ni nanay. Hindi ako sumagot.

Dinampot ko ang ilang natitirang pinggan sa lamesa at pinagsama sama ito. Pagkatapos kong ipunin lahat ay dinala ko na ito sa lababo. Hindi ko alam na susunod pala si nanay sa akin.

“Anak”

“Nay, baka po pagod na kayo. Ok lang po ako dito. Magpahinga na po kayo” ang mahinang sabi ko dito at pinagpatuloy ko na ulit ang aking pagliligpit. Pero naramdaman ko nalang ang pagyakap nito sa akin. Bigla namang nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luhang walang tigil sa pagbagsak. Pinahid ko ito gamit ang aking braso.

“Shhhhh.. tahan na anak! Alam kong sobra ka ng nasasaktan. Alam kong marami ka ng sinakripisyo para lang sa kapakanan ng bawat isa sa amin” ang sabi ni nanay sakin.

Humarap ako kay nanay at niyakap ito ng mahigpit.

“Nay sorry! Sorry po. Hindi ko po sinasadya. Hindi ko po ginustong hiwalayan si phun… Nay, Mahal na mahal ko po siya, Nay, mahal na mahal ko po siya” ang humahagulgol na iyak ko. “Nay.. Mahal na mahal ko si phun eh… hindi ko po kayang mawala siya eh”

“Alam ko anak. Alam ko” ang sabi nito. Pinunasan ko naman ang luha sa aking mata at pilit na ngumiti.

“Pahinga na po kayo nay. Tatapusin ko lang po ito at matutulog narin ako” ang masayang sabi ko kay nanay. Tumalikod na ako at pinagpatuloy ang ginagawa ko.

“Alam kong ayaw sayo ng mga magulang ni phun, anak. Pasensya kana ha, dahil sa kahirapan natin ay nahusgahan ka. Alam kong mahal ka ni phun pero eto lang ang tatandaan mo anak. Nandito lang kami ng tatay mo” lumingon lang ako kay nanay at ngumiti.

Nang maramdaman kong umalis na si nanay. Pero nakatitig lang ako sa mga pinggan. Halos ilang minuto ko rin silang tinitigan saka ako pilit na ngumiti.

“ I want you to stay never go away from me.. stay forever “ ang mahinang bigkas ko sa lyrics ng kanta.

Patawarin mo ako phun, patawarin mo ako kung bakit ko ginawa iyon. Mahal ka ng magulang mo at mahal din kita. Gusto kong maging maganda ang kinabukasan mo. Sana kahit wala na tayo wag mo kong kalimutan.

Pagkatapos kong maglinis ay naupo lang ako sa sofa. Nakadungaw sa labas ng bintana at pinagmamasdan ang madilim na kapaligiran.

Halos isang oras na akong nakadungaw sa bintana. Wala akong makapang emosyon. Wala akong maramdaman.

Nang magsawa ako ay naisipan kong umakyat na sa kwarto. Pagkapasok na pagkapasok ko sa loob ng kwarto ay binalot kaagad ako ng katahimikan. Nakakapanibago, alam kong sanay na akong mag-isa dito sa kwartong ito pero ngayon, wala na siya.

Hay!

Pagkatapos kong magbihis ay nahiga na ako. Hindi ko naman maiwasang lumingon kung saan lagi nakahiga si phun. Kinapa ko ang mismong higaan nito at dinama ang kanyang presensya. “ Miss na miss na kita phun. Yung pagsusungit mo hahaha..“ ang bulong ko sa higaan nito. Hindi ko naman maiwasang ngumiti tuwing maaalala ko ang mukha nito, ang kacute-an nito, ang kakulitan nito, ang kaartehan nito at ang mismong ito.

Humarap ako sa bubong at tinitigan ito.

“Phun, alam mo bang miss na miss na kita. Alam mo bang ikaw lang ang nagpatunay sa akin na pwede pala akong mahalin, alam mo bang nawalan na ako ng pag-asa dahil sa mapanghusgang mundong ito. Pero ikaw, pinatunayan mo sa akin na kelangan nating maniwala at magtiwala. Siguro nga ay maarte ka! Siguro nga ay mapangmaliit ka! Pero alam mo ba kung anong meron ka?? Meron kang kakayahang magmahal ng isang taong tulad ko na kahit ano pang estado ko sa buhay ay ipinaglaban mo ako para mahalin. Oo masakit, pero masaya ako dahil masaya ang magulang mo para sayo. Proud na sila sayo. Wag mo akong isipin phun! Basta para sayo….” ang bulong ko sa hangin. “Basta para sayo… handa kong isakripisyo kahit ang kasiyahan ko”

Ngumiti lang ako at dahan dahang ipinikit ang aking mata hanggang sa makatulog ako. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Pagkagising ko kinaumagahan ay parang wala akong ganang bumangon. Nakatulala lang ako habang nakatitig sa bubong ng aming bahay.

Alam mo yung pakiramdam na pagkagising mo ay wala kang ganang bumangon. Wala kang ganang lumabas. Hayss!!

Naramdaman ko namang bumukas ang pinto ng aking kwarto pero hindi ko ito nilingon. Nakatitig lang ako sa bubong.

“Nay, mamaya na po ako kakain. Mauna na po kayo nila tatay. Susunod nalang po ako” ang sabi ko dito. Pero wala akong narinig na salita mula dito.

“M-miguel. Kakain na daw tayo sabi ni nanay celia” ang mahinang sabi nito… Alam ko si phun yun. Bumangon ako at tahimik na niligpit ang higaan ko. Nakatayo lang ito sa pintuan habang nakayuko.

Pagkatapos kong ligpitin ang pinaghigaan ko ay nilagpasan ko siya. Kelangan kong maging matigas. Kelangan ko siyang hindi pansinin dahil Alam kong pag hindi ko ginawa iyon ay tiyak na masisira ko ang pinag-usapan namin ng magulang nito. Para sa pamilya niya, para sa kinabukasan niya at para sa kanya kelangan kong saktan siya.

Pagkababa ko ng hagdan ay kina-musta lang ako nila nanay at niyayang sumabay sa kanilang kumain. Nang makaupo ako ay naramdaman kong may tumabi sa akin, si phun. Hindi ko siya nilingon. Patuloy lang ako sa pagkain at sa tuwing kakausapin ako nila nanay at tatay ay tanging tango at ngiti lang ang tinutugon ko sa kanila.

Habang kumakain ako ay naramdaman ko nalang na kumuha ito ng ulam at kanin at pinaglagay ako sa pinggan.

“Miguel, kumain ka ng marami oh.. medyo pumapayat kana pero konti lang naman hehehe” ang nakangiting sabi nito. Alam kong pinipilit niya lang maging masaya.

Patuloy lang ako sa pagkain at hindi siya pinansin.

Pagkatapos naming kumain ay nagpresenta ako kay nanay na ako na ang maghuhugas ng pinggan. Pilit naman akong tinutulungan ni phun pero hindi ko pa rin siya pinapansin. Alam kong gustong gusto ko na siyang kausapin, gustong gusto ko na siyang yakapin at halikan pero hindi pwede. Ayokong nakikita ang itsura niyang nasasaktan, ayokong nagkakaganito siya ng dahil lang sa akin.

Hay! Huminga lang ako ng malalim.

Pagkatapos kong maghugas ng pinggan ay nagpaalam ako kay nanay na lalabas lang ako. Pero itong si phun ay sunod ng sunod lang sa akin.

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at tinahak ang daan papunta sa tambayan ko. Pagkarating ko sa palayan ay sumilong ako sa ilalim ng malaking puno. Naupo ako doon at pinagmasdan ang buong kapaligiran. Tumabi naman si phun sa akin.

“Miguel, ang ganda ng lugar na ito noh? Alam mo ba, noong dinala mo ako dito ay nahanap ko ang sarili ko. Ang totoong pagkatao ko” ang nakangiting sabi nito habang nakatingin sa malayo. Lumingon ito sa akin at tinitigan ako sa mata. Namutawi naman sa mukha nito ang saya.

“Nang dahil sayo miguel… ng dahil sayo ay nagbago ako. Natuto akong tanggapin ang lahat ng bagay dito sa mundo. Masaya akong nakilala ka, miguel ko” tumingin ulit ito sa malayo habang hindi nawawala ang ngiti sa labi.

“Miguel mahal na mahal kita” ang malambing na sabi nito. “Mahal na mahal”

Tahimik lang ako habang pinapakinggan siya. Nanatili lang din akong nakatingin sa malayo.

“M-miguel bakit? Bakit? Bakit mo ako binitiwan? Bakit mo ko sinukuan?” Ang umiiyak na tanong nito habang walang tigil sa pagpunas ng kanyang luha gamit ang tigkabilang braso nito.

Huminga lang ako ng malalim at ipinikit ang aking mata.

“M-mahal mo pa ba ako miguel?” Ang mahinang tanong nito sa akin.

Iminulat ko ang mata ko. Hindi ako sumagot. Sa pagkakataong ito ay ayoko siyang sagutin.

Nakatingin lang ako sa malayo hanggang sa maramdaman ko ang pagyakap nito sa akin. Rinig na rinig ko ang mahihinang hikbi nito.

“Miguel, pupunta na kami sa thailand bukas… magbabakasyon lang kami duon. Pramis babalik ako dito, babalikan kita! Dahil kapag mahal mo ang isang tao ay babalik sayo.. babalik ako miguel…. babalikan kita… M-miguel babalikan mo rin ba ako?” Ang tanong nito sa akin. Kinagat ko lang ang ibabang labi ko. Ayokong umiyak.

“Miguel uuwi na ako. Kelangan ko na daw umuwi bago mag gabi” hinalikan niya ako sa pisnge at tumayo na ito. Nanatili lang akong nakatingin sa malayo.

Dahan dahan itong lumakad papalayo sa akin. Nakatingin pa rin ako sa malayo. Ayoko siyang tingnan. Ayoko siyang lingunin.

“Miguel!” Ang sigaw nito. Kinagat ko naman ang ibabang labi ko at nanatiling nakatingin sa malayo. Hindi ko siya nilingon. Naramdaman kong papalayo na ito ng papalayo sa akin.

“Miguel!” Ang muling sigaw niya. Pero hindi parin ako natinag, nanatili parin ako sa pwesto ko at hindi siya nililingon.

“Miguel!” Rinig ko ang pag-crack ng boses niya dahil sa pag-iyak. Wag kang lilingon miguel. Wag!

“Miguel!… Miguel!… Miguel!” Ang paulit-ulit na sigaw nito sa akin habang papalayo ito ng papalayo hanggang sa hindi ko na siya marinig.

Nanlalabong ko itong nilingon pero wala na siya! Wala na ito! Doon na nagsilabasan lahat ng luhang kanina ko pa pinipigilan.

“Phun!” Ang umiiyak na sigaw ko.

“Phun!” Ang pagsigaw kong muli.

“Phun! Phun Asan kana?” Ang humahagulgol kong sigaw sa kanya.

“Mahal na mahal kita phun! Wag mo kong iwan please… Hindi ko kaya. Phun, magbalikan na tayo wag mo lang akong iwan please..” Ang nagmamakaawang sigaw ko dito pero wala na siya! Napatakip nalang ako sa mukha ko at doon nilabas lahat ng bigat sa dibdib ko.

Ang tanga tanga ko. Ang tanga ko.

Hindi ko na alam kung ilang oras akong nanatili sa lugar na iyon, basta ang alam ko lang ay ayoko munang umuwi. Maggagabi narin ng makarating ako sa bahay. Naabutan ko doon sila nanay na sabay sabay na kumakain. Tinawag naman nila ako at sumabay na daw ako sa kanila.

Pagkaupo ko ay tahimik lang akong sumandok ng kanin at ulam.

“Anak may problema ba?” Ang nag-aalalang tanong ni nanay sa akin habang kalong kalong nito at pinapakain si baby mela. Umiling lang ako bilang tugon at pinilit na ngumiti.

“Anak nagpaalam sa amin si phun na aalis na daw sila bukas papuntang thailand para magbakasyon. Totoo ba yun anak?” Tanong ni nanay. Tumango lang ako at saka ngumiti. Nagpatuloy naman ako sa pagkain.

“Hindi lang iyon bakasyon diba anak? Doon na sila titira diba?” Ang malungkot na sabi ni nanay. Napahinto naman ako sa pagsubo at ngumiti ng pilit.

“Ah, Opo nay, aalis na po si phun. Mas gaganda po ang buhay niya dun” ang nakangiting sabi ko sa kanila.

Lumapit sa akin si nanay at hinawakan ako sa tigkabilang pisnge ko at pinunasan ang mga luhang pumatak mula dito.

“Anak, tama na! Tama na! Alam kong sobra sobra kanang nasasaktan. Minsan naman ay ipakita mo sa amin na mahina ka, na pagod kana. Dahil nasasaktan din kami anak tuwing nakikita ka naming pinipilit mong maging masaya kahit ang totoo ay hindi ns” ang sabi nito sa akin habang yakap yakap nito ako sa ulo. Yumakap rin ako sa kanya at umiyak na parang bata.

“Nay, ayoko po siyang umalis. Ayoko po siyang mawala sa akin. Mahal na mahal ko po siya nay!” Ang umiiyak na sumbong ko dito.

“Sshhh….” ang pagpapatahan nito sa akin. Pinunasan ko naman ang luha ko sa aking mata at bumalik na kami sa aming upuan. Nagpatuloy kami sa pagkain.

“Bakit hindi mo siya balikan anak. Bakit hindi mo sabihin sa kanya ang totoo. Bakit hindi mo siya ipagpalaban anak” ang sabi ni tatay sa akin.

“Gusto ko po tay.. gustong gusto. Pero hindi po pwede tay, hindi pwede dahil iyon po ang sinabi sa akin ng mga magulang nito. Dahil panget po ako, dahil mahirap po ako. Dahil ayaw po nila sa akin” ang nakayukong sabi ko.

“Mahal ka ba ni phun?” Ang tanong nila sa akin. Tumango naman ako.

“Mahal mo ba si phun?” Ang tanong ulit nila sa akin.

“Opo. Sobra!” ang sagot ko.

“Anak! Paano ka magiging masaya kung palaging ang kasiyahan ng iba ang iisipin mo. Paano ka mamahalin ng iba kung ang natitirang pagmamahal mo sa sarili mo ay ibibigay mo pa sa iba! Kelangan mo ring magtira para sa sarili mo at kelangan mo ring ipaglaban ang taong makakapagpasaya sayo, gaya ng paglaban mo para sa amin. Anak, ipaglaban mo si phun. Ipaglaban mo siya sa magulang nito na kahit ganito ka, kahit na ganyan ka ay hindi ka nila dapat husgahan. Hindi pwedeng lahat ng bagay ay isusuko mo, lalo na sa taong mahal mo. Subukan mo hanggang sa makakaya mo at kapag walang nangyari saka ka doon sumuko” ang paliwanag ni tatay sa akin. Ngayon ko lang ito narinig na magsalita ng ganito sa akin.

“Salamat po tay, pero huli na po ang lahat. Aalis na po sila” ang malungkot na sabi ko.

“Walang bagay na huli anak. Ang lahat ay nahuhuli lang kong hindi mo ito ipaglalaban sa simula pa lang” payo nito sa akin. Ngumiti lang ako bilang tugon at pinagpatuloy ang pagkain.

Nakatulala akong nakahiga habang nakatitig sa aming bubong. Iniisip ko parin ang sinabi sa akin ni tatay. Tama siya! Pero huli na ang lahat. Aalis na sila bukas. Huminga ako ng malalim at ipinikit ang aking mga mata pero kahit anong pilit kong matulog ay hindi parin ako dinadapuan ng antok.

Urghh!! Ang sakit na ng ulo ko.

Naupo ako at dumungaw sa bintana ng aking kwarto. Tumingala ako sa langit at pinagmasdan ang napakaraming bituin sa kalangitan. Pinikit ko ang aking mata at humiling sa mga bituin.

“ Mga bituin, kilala niyo ba si phun? Kilala niyo ba yung taong nagmahal sa akin? Mahal na mahal ko siya. Wag niyo siyang pababayaan ha… ang hiling ko lang naman sa inyo ay sana matupad ang mga kahilingan niya “

Nagtagal din ako sa pwestong iyon hanggang sa dapuan ako ng antok. Bumalik na ako sa pagkakahiga at natulog. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Naramdaman ko nalang na ginigising ako ni nanay.

“Anak tumayo kana diyan. Ngayon na aalis si phun, sundan mo na siya anak” ang natatarantang sabi sa akin ni nanay. Nakatulala lang akong nakatitig sa bubong.

“Anak, ano pang ginagawa mo. Puntahan mo na siya, ipaglaban mo ang pagmamahal mo para sa kanya”

“Pumunta si phun dito kanina, hinahanap ka niya kaya lang tulog ka pa anak.. gusto ka daw niyang makita bago siya umalis” napa-upo naman ako sa sinabi ni nanay. Parang mayroong bolta-boltaheng kuryente ang dumaloy sa buo kong katawan.

“Pinapasabi niya sayo na mahal na mahal ka daw niya anak”

Nang sabihin iyon ni nanay ay bigla akong nagbihis at tinahak ang daan papunta sa kanilang bahay. Hindi naman mawala-wala ang kaba at takot sa dibdib ko habang tumatakbo ako at tinatahak ang daan papunta sa kanilang bahay.

“ Phun.. “ ang bulong ko sa hangin. Sana maabutan pa kita.

Nang makarating ako sa kanila ay kumatok ako sa gate nila.

“Phun! Phun asan ka! Nandito na ako” Ang sigaw ko mula sa labas ng gate nila. Buti nalang at pinagbuksan ako ni manang.

“Manang asan po si phun?” Ang hinihingal na tanong dito.

“Ay naku anak, kanina pa sila umalis dito sa bahay mga labin limang minuto narin ang nakakalipas.. puntahan mo nalang sila sa terminal ng bus sa bayan. Nasira kase ang sasakyan nila kaya nag bus nalang sila” ang sabi ni manang sa akin.

“Sige po manang, salamat po” at tumakbo ako kaagad papuntang bayan. Bigla namang napigtas ang ang tsinelas na suot ko pero patuloy parin ako sa pagtakbo kahit nakayapak na ang papa ko sa semento hindi ako susuko.

Kahit masakit na ang paa ay patuloy parin ako sa pagtakbo. Kaya kong tiisin ang sakit sa paa pero ang sakit na umalis si phun ng tuluyan hindi ko pala kaya.

Patuloy parin ako sa pagtakbo. Halos madapa na nga ako dahil sa bilis ng takbo ko.

Pagkarating ko sa terminal ng bus ay kinuha ko sa bulsa ko ang litrato ni phun at pinagtatanong ko silang lahat kung nakita nila ito. Puro iling at tango lang ang sagot nila. Lumapit ako sa isang driver ng bus at pinakita dito ang litrato ni phun kung nakita ba niya ito. Tumango ito sa akin at tinuro ang isang bus na puno na at mukhang aalis na. Aktong lalapit ako dito ng bigla itong umandar. Hindi na ako nagsayang pa ng oras at hinabol ko ito agad.

“Phun! Nandito na ako. Bumaba kana dyan. Phun!” Ang sigaw ko sa bus habang sinasabayan ko ito sa pagtakbo. Halos maiwan naman ako ng bus dahil sa bilis ng takbo nito pero hindi pa rin ako nagpahuli dito. Pilit ko parin itong hinahabol.

“Phun! Nandito na ako. Ano ka ba. Bumaba kana dyan! Phun naman eh” Ang paulit ulit na sigaw ko dito.

“Phun!! Bumaba kana dyan please.. umuwi na tayo sa bahay. Sabay tayong kumain. Sabay tayong matulog. Phun yung yakap mo, yung kiss mo… Tara sa palayan. Lalanghapin pa natin yung sariwang hangin diba? Yung mga pangarap natin. Aabutin pa nating magkasama. Bumaba kana naman oh” ang umiiyak na sigaw ko habang patuloy pa rin ako sa paghabol. Hindi ko na talaga ininda ang sakit ng paa ko ng tuluyan ng nasira ang tsinelas ko.

“Phun…Bumaba kana dyan oh! Uwi na tayo” ang naghihinang bulong ko.

Hanggang sa tuluyan nang nakalayo ang bus sa akin. Napa upo na lang ako sa gitna ng kalsada at habol hiningang binuhos ko ang pag-iyak ko.

“Wag mo akong iwan please… phun naman eh!” Patuloy parin ako sa pagpunas ng aking luha gamit ang braso ko.

Wala na siya! Wala na ang phun ko.

Ilang minuto rin akong Nakaupo sa gitna ng kalsada. Buti nalang at walang masyadong dumadaang sasakyan. Tumayo ako at Huminga ng malalim. Tinanaw ko lang ang daan kung saan dumaan ang bus na sinasakyan nito.

Tapos na.

Wala na.

Huli na ang lahat.

“Hahayaan mo nalang ba akong umalis miguel?” Ang tinig ng isang boses na nagpaiyak sa akin mula sa likuran ko. Nang marinig ko ang boses na iyon ay hindi ko maiwasang singhutin ang sipon ko. Lumingon akong namumugto ang mata. Kahit nanlalabo ang mata ko ay kitang kita ko pa rin siya… Dala dala nito ang dalawang malaking maleta habang nakangiti sa akin. Namumula na rin ang mukha nito kakaiyak.

“Hahayaan mo nalang ba akong iwan ka miguel?” Ang umiiyak na tanong nito sa akin. Umiling ako habang tumatakbo papalapit sa kanya. Niyakap ko ito ng mahigpit.

“Bakit? Bakit hindi mo sinabi sa akin na doon na pala kami titira?” Ang umiiyak na sabi nito. Mas lalo ko siyang niyakap ng mahigpit.

“S-sorry. Ayoko lang masira ang pangarap ng magulang mo para sayo.. ang kinabukasan mo.. lahat ay kaya kong isakripisyo para sayo phun. Mahirap lang kami at ayokong maranasan mo ang buhay na meron kami” ang sabi ko dito. Niyakap niya naman ako ng mahigpit.

“Hindi ko kakayaning mabuhay ng hindi ka kasama miguel. Mahal na mahal din kita tandaan mo yan” ang bulong nito sa akin.

“Ako rin. Handa na akong ipaglaban ka. Ipaglalaban na kita phun” ang siguradong sabi ko at hinalikan ko ito sa ulo.

“Hinding hindi kita iiwan miguel” ang sabi pa nito.

“Hinding hindi na rin kita bibitawan phun” nang sabihin ko iyon ay hinalikan ko siya sa labi. Pagkatapos naming maghalikan ay niyakap namin ang isa’t-isa.

May narinig kaming nagpalakpakan. Pagtingin namin sa direksyon nila ay nakita namin doon ang magulang nito na masayang nakangiti sa amin. Tiningnan ko naman si phun na kanina pa pala nakatingin sa akin. Ngumiti ito sa akin at hinawakan ako sa kamay. Hindi ko naman maiwasang ngumiti sa kanya.

“🎶 I want you to stay never go away from me.. stay forever ..” ang pagbigkas nito sa paborito kong lyrics ng kanta. “Miguel, stay” Pagkasabi niyang iyon ay hinalikan ko ulit siya sa labi.

“Tara?” Ang yaya nito sa akin at nilahad niya ang kamay nito sa akin. Ngumiti naman ako at tinaggap ito. Mas lalo kong hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay niya.

“Tara”

---

Sorry sa late Update guys.. last chapter na ang next.

Hope u like it!

Maraming maraming salamat sa walang sawang sumuporta sa mga stories ko..

Abangan nyo ang mga bago kong istorya ;) “Peymus” at “The Modern Family”.

Don’t forget to Vote and Comment guys :)

June 4, 2016

Author’s Note!

Maraming salamat po sa inyong walang sawang pagsuporta sa aking mga likha mula sa “ Mali bang magmahal? “ At dito sa “ Kwento ng Panget “

kilala nyo na po kung sino kayo na walang sawang nag Vo-vote at nagco-comment sa bawat chapter na ina-update ko :).. sana ay may natutunan kayo sa karakter nila at sana ay wag tayong mapanghusga guys… change is coming ika nga kaya dapat ang pagbabago ay nagsisimula sa sarili natin hindi sa iba :)

Abangan nyo po ang new story na gagawin ko “ Peymus “ at “ The Modern Family “ sana po ay suportahan nyo din iyon. Aasahan ko po yan hehehe..

*and by the way.. may Epilogue pa ito guys.. abangan nyo po! alam kong nabitin kayo kaya lang matatagalan ng konti hehehe..

Salamat talaga guys.. lalo na sa mga active commentor and loyal na voters ko na sila gholsky , kylejeric , @Nhicoking, MarcRegidor , @bhon26, @roanne11, @Iamketket26, @riannunez17, @chem20chem, @DenniscliveManlosa, @jhadecalzada3 at sa mga hindi ko nabanggit na sumuporta sa akin kaya natapos ko itong story na ito ay dahil sainyo…. thank you, thank you :) :*

*Alam ko pong nabitin kayo dito kaya abangan nyo po ang Epilogue.. intay lang :)

*On going na po ang “The Modern Family” tingnan nyo nalang po sa mga works ko… :)

Epilogue

Dedicated to MasayumeChaserz and lgbtPH

Love?

Paano nga ba magmahal?

Paano ka nga magmamahal?

At Paano mo mahalin ang mga taong nasa paligid mo?

Kaya ka lang ba nagmamahal ay dahil single ka o dahil naiingit ka?

Kaya ka lang ba nagmamahal ay dahil may itsura siya o choosey ka?

Kaya ka lang ba nagmamahal ay dahil hiniwalayan ka ng ex mo o gusto mo lang ng may panakit butas sa puso mo?

Kaya ka lang ba nagmamahal ay dahil mayaman siya o nagiging praktikal ka lang sa buhay mo?

Ganyan ba dapat ang batayan upang magmahal? Pwes, mas mabuti nang hindi nalang ako magmahal.

Bakit ba kelangan kapag magmamahal tayo ng tao ay kelangang, ganito siya, ganyan siya. Hindi ba pwedeng sabihin na mahal mo siya kase mahal mo siya.

Walang dahilan, walang batayan at walang mukha. Basta mahal mo lang yung tao at masaya kang mahal mo siya. Siguro naman sa simpleng paraan na yun ay mapapatunayan mong tunay kang nagmamahal.

Tunay ngang mahirap ipaliwanag ang salitang pagmamahal, pero hindi ito magiging mahirap kung tunay kang nagmamahal. Kung tunay mo siyang minamahal at hindi kung bakit mo siya mahal.

Mahirap talagang intindihin ang salitang pagmamahal. Pero hindi natin matututunang magmahal kung hindi natin susubukang magmahal. Wag pairalin ang isip lang, wag pairalin ang puso lang. Ang pairalin mo ay yang dalawang yan.

Magkamali man ang puso mo atleast sasaluhin ka ng isip mo. Magkamali ka man sa mga desisyon mo atleast sinunod mo ang nasa puso mo. Magulo man pero hindi mo malalaman kung hindi mo sususbukan.

---

Hindi ko akalain na nandito ako ngayon sa kwarto habang kasama ko si phun na mahimbing na natutulog sa tabi ko. Tinitigan ko lang siya ng maigi sa kanyang mukha at pinunasan ang mumumting luha nito sa gilid ng kanyang mga mata. Hindi ko alam kung anong nasa panaginip nito pero kita ko sa mukha nito na masaya siya.

Hinawi ko lang ang buhok nitong tumatakip sa cute nitong mukha at marahan itong hinalikan sa noo.

Napangiti lang ako ng maalala ko ang sinabi niya kung bakit pumayag ang mga magulang nitong manatili sila dito sa pilipinas. Dito sa tabi ko.

Noong araw na hiniwalayan ko daw ito ay hindi siya kumakain. Hindi rin niya kinakausap ang mga magulang nito. Ipinakita niya ang miserableng buhay niya. Para daw siyang nawalan ng ganang mabuhay.

Kinuwento rin niya sa akin na umamin na ang mga magulang nito sa kanilang ginawa sa amin ni phun noong paalis na sila papuntang thailand. Inamin daw nila na doon na sila titira at lahat ng nangyari sa amin ay planado ng mga magulang nito dahil ayaw nila sa akin.

Noong una ay nagalit daw ito sa kanila dahil Kung ituring daw siya ng kanyang mga magulang ay parang hindi nila ito anak.

Ipinaglaban niya daw ako sa mga magulang nito at pinatunayan sa kanila na mahal na mahal niya daw ako ng totoo. Na hindi lang daw dapat binabase sa itsura o sa estado ng buhay upang mahalin mo ang isang tao.

Parang natauhan daw ang mga magulang nito. Humingi daw sila ng tawad kay phun. Dahil mahal na mahal nila ang nag-iisa nilang anak ay tinanggap nila ang aming pagmamahalan at masasabi kong totoo ang ipinapakita nila sa akin.

Kung talagang mahal daw siya ng kanyang mga magulang ay maiintindihan nila ito at kelangan nila itong intindihin.

“Bakit ka nakatitig sa akin?” Ang malambing na tanong nito habang namumungay ang kanyang mga mata. Hindi ko na pala namalayang gising na ito. Ngumiti lang ako sa kanya at tinitigan siya sa mata. Hinawi ko ulit ang buhok nitong humaharang sa maganda niyang mukha.

“Dahil mahal kita” ang sabi ko habang tinititigan pa rin siya sa kanyang mga mata.

“Eh, bakit mo ko mahal?” Ang inosenteng tanong nito.

“Hindi ko alam eh” sagot ko. Napakunot naman siya ng noo.

“Eh, bakit hindi mo alam?” Ngumiti lang ako at pinisil ang kanyang ilong.

“Dahil hindi ko alam kung bakit kita minahal. Basta ayokong magkaroon ng dahilan kase…” ang sabi ko sabay halik sa labi niya.

“Kase…” ang pagtutuloy nito habang hinihintay ang susunod kong sasabihin.

“Kase po…. Ayokong mangyari na mawala ang mga dahilan na iyon kung bakit kita minahal. Basta mahal kita at hindi na mawawala yun. Mahirap ipaliwanag pero hindi mahirap maramdaman” ngumiti ito sa akin at tinitigan ako.

“Miguel”

“Hmmm..”

“Mahal kita” ang malambing na sabi nito habang hindi nawawala ang titig sa aking mga mata. Sinubsob niya ang kanyang mukha sa dibdib ko.

Kinikilig ako!

Hinawakan ko naman siya sa pisnge.

“Phun titigan mo ako” ang utos ko sa kanya. Tinitigan niya naman ako.

“Bakit?” Ang nakatitig na sabi nito.

“Ito ang tatandaan mo. Ikaw lang ang mata ko. Ikaw lang ang nagbibigay kulay sa buhay ko. Ikaw at Ikaw lang ang magbibigay liwanag sa buhay kong ito phun” ngumiti lang ito sa akin. Ngumiti rin ako sa kanya at ginawaran ulit siya ng halik sa labi.

Pagkatapos naming magkiss ay tumayo na ako. Nakahiga parin ito sa higaan namin habang nakatingin sa akin. Inabot ko naman ang kamay ko sa kanya para tulungan itong makatayo.

“Phun tayo kana diyan. Hawakan mo lang ako hindi kita bibitawan.”

Nakatitig lang ito sa kamay ko at ngumiti sa akin. Inabot niya ito.

“Alam mo miguel. Hahawakan talaga kita at hinding hindi na kita bibitawan” ang sabi nito. Hindi ko naman maiwasang mapangiti sa kanyang sinabi. Hinila ko siya patayo at niyakap ito ng mahigpit.

“ Walang iwanan ah, mahal na mahal kita “ ang bulong nito.

Huminga lang ako ng malalim saka tumango.

“Tara kain na tayo. Marami pa tayong gagawin ngayong araw” ang sabi ko sa kanya. Nakasuot lang ito ng malaking damit na umabot hangang hita. Paborito niya talagang magsuot ng malalaking damit, lalo na yung mga damit ko.

Pinayagan na kase siya ng mga magulang nito na dito na siya tumira kasama namin basta daw bibisita pa rin kami doon at paminsan minsan ay doon kami matutulog.

Magkahawak kamay kaming bumaba sa hagdan upang sabayan sila nanay at tatay mag-umagahan.

“Magandang umaga po nanay celia, tatay fernan” ang bati nito sa kanila at saka nagmano. Napangiti lang ako habang ginagawa iyon ni phun.

“O siya, magsikain na tayo mga anak” ang masayang sabi ni tatay.

Inalalayan ko namang maupo si phun bago ako naupo sa tabi nito. Pinagsalin ko rin ito ng kanin at ulam na tuyo at itlog. Minsan ay nagse-share ito ng masasarap na pagkain sa amin pero kung maaari ay pinagta-trabahuhan ko ito para pakainin siya ng masarap. Gusto kong ipakita dito na kaya kong gawin ang lahat para buhayin siya.

“Kumakain ka ba ng tuyo?” Ang tanong ko sa kanya. Ngumiti lang ito sa akin saka tumango.

“Oo naman. Lamon kung lamon” ang natatawang sabi nito at kinamay ang kanin at ulam saka ito sinubo. Kinindatan pa niya ako.

Huminga lang ako ng malalim at ngumiti sa kanya.

“Lamon!” at nagkamay na rin ako. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Pagkatapos naming kumain ay naligo na kami at nagbihis upang gumala sa bayan. Pero bago kami pumunta doon ay dinala ko muna siya sa tambayan namin… Sa palayan.

“Ang sarap ng hangin dito noh?” Ang sabi nito habang nakapikit ang kanyang mga mata at naka taas ang dalawang kamay na parang lumilipad. Tumabi naman ako sa tabi niya at pinagmasdan ito.

Pumikit din ako at dinama ang hangin na dumadampi sa aking mga balat. Ang saya saya ko. Para akong lumilipad sa langit. Ilang minuto rin akong nanatiling nakapikit habang dinadama ang sariwang hangin.

Huminga ako ng malalim at saka ngumiti. Dahan dahan kong iminulat ang mata ko pero sa pagmulat ng mata ko ay halos magdikit na ang mukha naming dalawa ni phun dahil sa sobrang lapit nito. Kanina pa pala ito nakatayo sa aking harapan. Nakangiti itong nakatitig sa akin.

“Miguel” ramdam na ramdam ko ang mabangong hininga niya.

“Hmmm?” Ang nakangiting sabi ko.

“Mahal na mahal kita… Stay forever? “ ang seryosong sabi nito. Tumango lang ako habang nakatitig itong maigi sa akin. Hinawakan ko ito sa batok at mapusok na hinalikan sa labi.

Humiwalay ako sa halikan namin at ngumiti.

“Wag mo kong iiwan phun ah.. Stay forever “ ang sabi ko dito. Ngumiti naman siya at nilalahad ko ang kamay ko para hawakan niya. Napangiti naman ako ng abutin niya ito at hawakan ng mahigpit.

“Tara na” yaya ko sa kanya.

“Tara” ang masayang tugon nito.

Buong maghapon kaming kumain, namasyal, namili, nag videoke at nilibot ang buong bayan. Ang makasama si phun ay talagang napakasaya at walang kapantay.

Makita ko lang ang mga ngiti niya ay kumpleto na ang araw ko.

“Masaya ka ba?” Ang tanong ko dito habang naglalakad kami papuntang karinderya (Kainan sa palayan), kung saan kami madalas kumain kapag pumupunta kami dito sa bayan.

“Oo naman sobrang saya ko kaya, lalo na at kasama kita” ang masayang sabi nito.

“Ako rin naman eh. Masayang masaya ako phun. Sobrang saya ko!” Ang hindi ko mapigilang matuwa. Tumitig siya sa akin habang magkahawak ang aming kamay.

“Miguel sabay nating takbuhin ang daan papunta sa karinderya.. tulad ng dati naating ginagawa” ang masayang sabi nito. Tumango lang ako at ngumiti sa kanya.

“Ready?” Tanong

“Ready!!!”

“…. 1…. 2…. 3…. takbo!!” Ang sigaw nito at sabay naming tinakbo ang daan papuntang karinderya. Habang tinatahak namin ang daan ay parang Tumigil ang oras. Parang nagslow motion lahat ng nasa paligid ko. Parang kami lang dalawa ni phun ang tao sa mundong ito. Kaming dalawa lang. Kami lang..

Nakahawak lang siya sa kamay ko habang hindi nawawala ang ngiti nito labi. Dahan dahan siyang lumingon sa akin at ngumiti. Tumingin siya sa kamay naming dalawa at ibinalik ang tingin sa akin.

Parang lahat ng pag-asa ko ay natupad. Parang ayoko siyang bitawan. Phun minahal mo ko. Minahal mo ko kahit ganito ako.

Nagpatuloy lang kami sa pagtakbo habang hindi binibitawan ang kamay ng isat-isa.

“Wooohhhh!!!” Ang sigaw naming dalawa habang masaya naming tinatakbo ang daan na magkahawak ang kamay.

Nang makarating kami sa tapat ng karinderya ay nagmadali akong tumakbo patawid sa kabilang kalsada pero hindi ko inaasahang maiiwan ko ito dahil binitawan niya ang kamay ko. Naiwan ko siya sa kabilang kalsada. Madaming sasakyan ang dumadaan dahilan para hindi ako makabalik sa kanya. Tinitigan ko lang ito habang nakangiti itong nakatitig sa akin mula sa kabilang kalsada. Kahit medyo malayo siya ay kitang kita ko ang pagpatak ng kanyang mga luha. Parang kinurot ang puso ko. Hindi ko narin maiwasang umiyak.

“Phun” ang bulong ko sa hangin habang nakatitig sa kanya. Pilit kong pinupunasan ang mga luha sa mata gamit ang tigkabilang braso.

“Miguel!! Mahal na mahal kita!” Ang sigaw nito mula sa kabilang kalsada. Nakangiti ito habang patuloy parin siya sa pag-iyak. Tumingin-tingin siya sa paligid.

“Nakikita niyo ba ang taong yan! Ang taong nandun sa kabilang kalsada” ang muling sigaw nito habang tinuturo ako. Halos mapaos na ang boses niya kasisigaw. Kahit pinag-titinginan na siya ng mga tao ay wala siyang pakialam.

“Yan! Yang taong yan ang taong mamahalin ko at papakasalan ko habang buhay” ang umiiyak na sigaw nito. Napapunas naman ako ng luha. Tumakbo ito papalapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Doon na bumuhos lahat ng luha ko.

“Alam mo ba miguel ang wish ko?” ang humikbing sabi nito. “Wish ko sanang matupad ang wish mo” ang sabi pa nito. Humiwalay ako sa yakapan namin at tinitigan siyang maigi sa mata. Pinunasan ko ang luha niya.

“Wish ko rin na sana matupad ang wish mo” ang sabi ko sa kanya.

“Pero diba ang wish natin ay makasama ang isat-isa habang buhay diba? Pangako mo yan miguel ha” ang naluluhang sabi nito. Tumango lang ako.

“Hindi ko lang basta ipapangakophun. Gagawin ko dahil gusto mo at gusto ko”

Napangiti kaming dalawa.

Hinalikan ko siya sa labi at niyakap ng mahigpit. Ayaw na kitang bitawan phun. Mahal na mahal kita. Ngumiti lang ako sa kanya ganun din siya.

“Kain na tayo, gutom na ako e” ang natatawang sabi niya.

“Oo nga. Ako rin eh” ngiting tugon ko at ginulo ang buhok niya.

Hay!!!

Hinawakan ko siya sa kamay. Tinitigan niya ko sa mata. Tinitigan ko rin siya sa mata. Sabay naming tinitigan ang kamay naming dalawa na magkahawat at sabay na ngumiti.

Huminga ako ng malalim at niyaya siya.

“Anong gusto mong pagkain?”

Nag-isip siya saka ngumiti. Ang Cute.

“Gusto ko ikaw ang pumili ng kakainin ko” sabi niya.

“Ha? Bakit ako?”

“Basta! Ikaw na ha” ang malambing na sabi nito.

Ang cute niya talaga.

“Ano tara na?” Yaya ko sa kanya sa loob.

“Tara” ang nakangiting sabi nito.

Magkahawak kamay kaming pumasok sa loob. . . . . . . . . . . . . . .

Wala sa itsura para mahalin mo ang isang tao o baguhin siya para maging fairytale ang ending niyo. Kung paano mo siya Minahal sa simula sana ganoon mo parin siya mahalin hanggang sa huli.

“ Love conquers all, especially fears “

Kaya wag kang matakot na ipaglaban ang taong mahal mo.

THE END!

---

Maraming maraming salamat po sa lahat guys, sa pagsuporta sa likha kong ito at sa walang sawang pagsuporta nyo sa akin sa pamamagitan ng pag vote at pag comment at sa mga magpa-flood votes diyan salamat ulit, dahil kayo ang dahilan kung bakit ko ito nagawa at natapos…

Salamat talaga <3

Hope suportahan nyo po ang mga bago kong story. Hanapin nyo lang po sa mga works ko. :) :)

“The Modern family” & “Peymus”

Salamat ulit :*