Lalaki sa Isla

Lalaki sa Isla

• CUTIEPOGI

Ang istoryang ito ay hango lamang sa aking malikot na imahinasyon. Kung may mga katulad man itong pangyayari o kapangalan ng mga karakter, nakasisiguro po akong nagkataon lamang o hindi sinasadya ang lahat.

Kung ikaw na mambabasa ay tutol sa makamundong bagay tulad ng pag-iibigan ng dalawang tao na pareho ang kasarian. Malaya kayong lisanin ang babasahing ito. Inuulit ko na ito ay kwentong M2M o BoyxBoy.

At kung ikaw naman ay nasa edad na baba ng 18 taong gulang. Lisanin kaagad ang babasahing ito dahil hindi ito nababagay sa inyo.

MARAMING SALAMAT.

_CUTIEPOGI

Sept. 03, 2015.

---

Sakay ng balsa. Agad akong pumalaot sa dagat upang umiwas sa itinakda ng mga taong nakapaligid sa akin. Ang ikasal sa taong ni kailaman ay hindi ko nagustuhan. Siya si Zenaida, ang babaing walang kasing sama, at walang kasing pangit. Tinitingala siya dahil maimpluwensya ang magulang niya, isa sila sa pinakamayamang pamilya sa buong Batanes. Nakilala ko si Zenaida ng minsam nitong sinaktan ang nakababata kong kapatid na si Pauline. Dahil sa hindi naman talaga sinasabya ng kapatid kong mabunggo siya, walang awa niya itong sinabunutan at pinagsasampal. Doon nagsimula ang galit ko sa pamilya niya, at dumagdag pa itong pinaplano nilang pakikipag-isang dibdib ko sa demonyitang si Zenaida.

Noong una ay tumanggi ako, subalit wala na din akong nagawa nang pagbantaan nila kaming magkapatid na may mangyayaring hindi maganda kay Pauline. Siya na lamang ang nag-iisa kong pamilya. Ang tanging naiwan sa akin mula ng mamatay ang aking mga magulang at dalawa pang kapatid dulot ng napakalakas na bagyo. Isang malaking dagok iyon sa buhay naming magkapatid, subalit hindi kami sumuko at napilitang magtrabaho sa hasienda ng mga Mercado, ang pamilyang kinabibilangan ni Zenaida.

At sa unang araw pa lamang ay ganoon na nga ang nangyari, abot abot na pasakit ang ginawa sa aking kapatid. Hanggang sa tumagal pa kami ng tatlong buwan ay hindi na namin nakayanan pa ang lahat. Napagdesisyonan na naming tumakas at magpakalayu-layo, pumunta sa Maynila at doon magsimula muli. Nakapag-ipon naman ako ng sapat na pera para sa pamasahe namin papunta doon.

Ngunit, noong araw ding iyon, dineklara ng ama ni Zenaida na pakakasalan ko ang anak niya, ayaw ko man o gusto. Kaya hindi natuloy ang gagawin sana naming pagtakas ni Pauline.

At heto, nagmamadali akong sumagwan para muling matakasan ang isang bangungot. Bangungot na magiging sanhi ng panghabang buhay kong pagkakakulong sa poder ng demonyitang kampon ng kadiliman, si Zenaida.

Alam ko ring nasa byahe na ang kapatid kong si Pauline papuntang Maynila upang doon ay hanapin ang natitira pa naming kamag-anak na si Tiyo Rico, ang kapatid ng aking amang si Aaron. Upang tulungan kami sa kahirapang nararanasan namin ngayon.

Malayo na ako sa isla ng Batanes. Hindi ko na natatanawan pa ang mga ilaw ng isla mula sa mga tahanan. Ang tanging nakakasalamuha ko lamang ngayon ay ang mahinahong hampas ng alon sa aking balsa at ang malamig na simoy ng hangin.

Hindi ko man alam kung san ako dadalhin ng aking paglalakbay ngunit ang mahalaga, nakatakas ako sa isang matinding bangungot.

Tangan ko lamang ngayon ay ang isang bag na may lamang pagkain at damit. Kasama pa ang mga personal kong kagamitan.

Kumuha ako ng isang tinapay upang lamanan ang sikmura ko. Inuunti-unti ko lamang ang pagkaing dala ko dahil baka matagalan pa ako sa gitna ng karagatan. Kung wala man lamang makakatulong sa akin upang maitawid ako sa iba pang isla, masaya akong mawawala dito sa mundo dahil hindi ako maghihirap sa kamay ng mga masasamang loob. Alam kong pinaghahanap na ako ng pamilyang tinakasan ko. Panigurado ding nag-aalburuto na ang puwit ni Zenaida sa pagkawala ko. Mabuti nga iyon sa kanya, sakalin siyan ng sarili niyang panghihinayang.

Itinabi ko ang ibang tinapay sa aking bag. Uminom din ako ng tubig mula sa isang 1.5 na lagayan ng softdrink. Kailangan ko talagang magtipid.

Dahil masarap sa pakiramdam ang preskong hangin, madali akong dinalaw ng antok. Habang nakatingin sa bilugang buwan, unti-unting bumagsak ang aking talukap.

ISANG buhos ng tubig ang nagpagising sa akin. Malakas ang hangin at may kasama ding malalaking patak ng ulan. Nang bumangon ako ay halos ikamatay ko ang tanawing minsan nang sumindak sa aking buhay.

Malalaking alon, at matatalas na hagupit ng kidlat. Nagmistulang roller coaster ang sinasakyan kong balsa, pagewang-gewang na konti na lang ay maaaring tumaob ano mang oras.

Pinilit kong ibalanse ang katawan ko, panay hampas pa rin ng malamig na tubig ang masakit na dumadampi sa aking katawan, katapusan ko na yata. Isang kapangyarihan ng kalikasan ang muli na namang kikintal ng buhay, ang bagyo.

Habang nakahawak ako sa tagiliran ng balsa, nahagip ng paningin ko ang aanudin nang bag ko na may lamang pagkain. Agad ko itong hinablot. Ngunit sa di inaasahang pangyayari, muling humagupit ang malakas na alon na naging dahilan ng pagkawala ko ng balanse at malakas na umumpog bang aking ulo sa kahoy na balsa na naging dahilan upang manlabo ang aking paningin at tuluyang lamunin ulit ako ng dilim.

MALAMIG ang simoy nang hangin. Ngunit ramdam ko rin ang tinding sikat ng araw. Mainit sa balat, ngunit ramdam ko ang kapayapaan. Ayaw ko munang buksan ang aking mga mata, gusto kong damhin ang kaginhawaan, ang kalayaan sa mapang-abusong nilalang na dinaig pa ang ugali ng mga hayop sa kagubatan. Patuloy pa rin sa pagdampi sa aking mga paa ang tubig na nanggagaling sa dagat.

Kung nasa langit na ba ako, masaya akong makakapiling ang mga taong matagal nang nawalay sa akin. Naalala ko pa ang nangyari noong gabing tinupad ko ang muling pagtakas, sa gitna ng karagatan, doon ako nilamon ng kadiliman dahil sa bagyong sinalubong ng aking munting balsa.

Wala ako sa loob ng balsa. Iyan kaagad ang pumasok sa aking isip dahil nakahiga ako sa pinong buhangin ng baybay-dagat. Ngunit naisip ko rin,“Kailangan pa ba ng balsa dito sa langit?” marahil ay naiwan na ito sa gitnai ng karagatan, tangan din ang kaawa-awa kong katawan.

Nakiramdam akong muli sa paligid, binaloti ng pangamba ang aking pag-iisip ng biglang marinig ko ang tila nagmamadaling yabag palapit sa akin.

Hindi ako gumalaw, miski magmulat ng mata. Maya-maya lamang ay parang may umaamoy amoy sa aking mukha, pababa sa akinh dibdib at naramdaman ko na lamang ang paglilim ng kung ano mang bagay ang tumaklob sa sinag ng araw na tumatama sa aking mukha. Naramdaman ko rin ang marahas na paggapang ng kamay ng kung anumang nilalang sa aking tiyan. At lalo ko na ding ikinabigla ng bigla nitong dinakot ang aking pagkalalaki na dahilan upang mapamulat ako ng mata.

Tumambad sa aking paningin ang mabuhanging puwit at ang bumabanderang ari ng kung sinomang lalaking walang saplot na tapat na tapat sa aking pagmumukha.

Sa sobrang gulat ay napahiyaw ako dahilan para mapalundag ang lalaking walang saplot at ubod lakas nitong ipinalo sa aking ulo ang hawag hawag nitong kahoy. Muli at muli, nawalan na naman ako ng malay.

Ako si Marco, 20 taong gulang, at ito ang aking kwento sa poder ng LALAKI SA ISLA.

Chapter II-Pagdating

Sa pagbalik ng aking ulirat, muling nanakit ang aking ulo. Marahil epekto ito ng paulit-ulit na pag-umpog o kaya ay pagpalo sa aking ulo. Biglang romistro sa utak ko ang mukha ng taong pumalo sa akin.

Yung lalaki !

Kaagad akong napabalikwas ng bangon at naghanda sa pagdipensa sa aking sarili. Ngunit wala ang lalaki, tanging ang nasa paligid ko lamang ay ang batuhang paligid na tila nasa loob ako ng kweba. Paano ako napunta dito? Maaari kayang dinala ako ng lalaking iyon dito? Ano namang gagawin niya sa akin? Marahan akong humawak sa mga bato para alalayan ko ang aking sarili na makatayo. At ng alam ko nang kaya na ng mga tuhod ko at hindi na ako naliliyo, agad kong tinungo ang lagusan.

Tama nga, nasa loob ako ng isang kweba. Ngunit ang mas nakapagpanganga sa akin ay ng makita ko ang labas nito. Isang napakagandang paraiso, mayroon itong napakalinaw na batis, maraming makukulay na halaman at kung anu-ano pang hayop. Sobrang nakahuhumaling ang ganda ng tanawing ito. Nakakapagpagaan ng loob.

Naglakad ako papunta sa batis upang uminom ng tubig dahil ramdam ko na ang panunuyo ng aking lalamunan. Nang makarating ako ay agad akong lumuhod at sumalok ng tubig patungo sa aking nanunuyong bibig.

Pakiramdam ko, nakainom din ako ng tubig matapos ang libong taon. Medyo nagkaroon na ako ng lakas. Tumayo akong muli at naglakad upang humanap ng pagkain.

Hindi naman ako nabigo dahil kaagad akong nakahanap ng puno ng bayabas. Kaso lang, may kataasan ito at kinakailangan ko pang akyatin. Wala akong pamimilian kundi ang kunin ang bunga nitong naninilaw sa kahinugan sa taas ng puno.

Sinimulan ko nang umakyat, ngunit nasa kalahati pa lamang ako ng biglang dumulas ang aking paa at ang masaklap pa ay kumawit ang isa kong paa sa sangang nakausli dahilan para lumambitin ako patiwarik sa puno ng bayabas. At kung magkakataong malaglag man ako, panigurado, sa pangatlong beses, basag na ang bungo ko.

Wala akong nagawa kundi ang humingi ng tulong, kung makararating man yung lalaking paniguradong nagdala sa akin sa loob ng kweba, pinapanalangin kong tulungan na nya ako at huwag nang paluin ulit ng kahoy sa ulo.

“TULONNNNGGG!”,sigaw ko.

Nakaanim na akong sigaw subalit bigo akong makakita ng sasaklolo sa akin. Mukhanh ito na talaga ang katapusan ko.

Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata at nanalangin na sana ay may magligtas sa akin ngayon. At sa muling pagmulat ko, isang lalaki ang unti-unting umaangat mula sa batis, mula sa ulo nitong may mahabang buhok hanggang balikat, ang bilugan nitong mata na may pagkamalamlam, matangos na ilong at makikipot at mapupulang labi. Tumambad din sa aking paningin ang malapad nitong balikat, maumbok nitong dibdib at may magandang hilera ng abs. At isa pa sa ikinagulat ko, wala nga talaga siyang saplot dahil habang lumalakad siya patungo sa akin ay parang malambot na ice candy na may kahabaan at katabaan ang kaniyang ari kahit hindi pa ito galit at may mapula-pulang dalawang bolang tila nakikisabay sa pagkampay ng kaniyang alaga.

At ng makalapit siya sa akin ay siya namang pagtapat ng kanyang tulog na ari sa aking mukha na dahilan ng aking pagpikit. Hindi ako sanay makakita ng ibang ari ng kapwa ko lalaki. Dahil hindi naman ako bakla at alam ko rin sa sarili kong wala akong interes sa kapwa ko may lawit.

Nabigla na lamang ako ng bigla niyang akapin ang aking tiyan upang iangat ako sa pagkakasabit sa nakausling sanga at kasabay din niyon ang pagdampi ng aking mukha sa tulog na tulog niyang pag-aari. Halos masuka ako sa nangyayaring pagbundol bundol ng kaniyang putotoy sa aking mukha na habang tumatagal ay nararamdaman kong unti-unti na itong tumitigas.

“Yakkk!!”,reklamo ko.

At ng matanggal niya ang nakasabit kong paa ay basta na lamang niya akong ibinagsak sa lupa ngunit maagap akong nakayakap sa kanyang baywang dahilan para mapigil ko ang aking pagbagsak. Ngunit, sa di na namang inaasahang pangyayari, lumusot ako sa pagitan ng kanyang mga hita dahilan para maipit ang aking leeg.

Napabitaw na ako kaya’t sa lupa pa rin ang bagsak ko. Naunang tumama ang likod ko sa batuhang lupa na naging sanhi ng pamimilipit ko sa sakin.

Napapikit ako sa kirot at hindi naiwasang magsalita ng di maganda.“Hayop kang gago ka!” sabi ko habang namimilipit sa sakit.

“He-hey, do-dont say b-bad words!”

Sa narinig kong iyon ay napamulat ako at napabalikwas ng bangon. May ibang tao dito sa isla! May amerikano! Nagpalinga-linga ako upang hanapin ang taong nagsalita ng Ingles. Ngunit wala nang iba pang naroroon kundi itong lalaking walang pakialam kung nakabuyangyang man ang kanyang espada.

Taka kong tinitigan ang lalaki. gwapo siya. At ang kulay ng mata niya. BLUE ? Posible kayang siya ang nagsalita.

Sinipat ko ang pagmumukha niya, habang siya, pinagmamasdan lang din ako. Mukha lang siyanh tanga dahil inaamoy amoy pa rin ako. Kung sabagay, mukhang ilang araw na akong walang ligo at baka nga nangangamoy durian na ako. Inilapit ko pa ang mukha ko sa mukha niya. Grabeng gwapo ng lalaking ito, para siyang bidang artista sa pelikulang Tarzan, kaso wala siyang bahag. Hindi kaya giniginaw ang isang to?

“Wh-WHAATTTT!!”

Langya! Muntik na akong matumba sa sobrang gulat ng sigawan niya ako sa mukha ko ng what? Teka? Totoo ba to? Nagsasalita siya ng Inglesh? Sosyal ahh. Taong gubat English Speaking? TARAY!

Inayos ko ang pagkakatayo ko. Humarap ulit ako sa kanya at tumitig sa mga mata nito. Ganoon din ang ginawa niya.

Paano ko ba sasagutin ang isang to? Ni ako nga sa sarili ko hirap magsalita sa wikang Ingles. Baka kung ano pa masabi ko ehh, pero subukan ko na din, baka sakaling maintindihan niya.

“Ano-ahhh-What–is-ahhm-your-name?” pinagpawisan ako dun ahh.

Nagulat na lang ako ng hawakan niya ako sa balikat. Tapos, yung madumi niyang kamay, ginamit niya upang ibuka ang yung bibig ko at kinalkal pa ang loob. Agad akong nagpupumiglas upang maialis niya ang kamay niya sa loob ng aking bibig pero bigo ako dahil malakas siya. Ang tangi ko na lang nagawa ay ang kagatin ito.

“Aahhhh! Ouch! My-my fing-finger! Yo-you! Mons-ter!” sigaw niya habang sipsip-sipsip ang madumi niyang daliri na kinagat ko.

Iww. Monster ka dyan? Ano ba yun? Nakakain ba yun?

Grabe. Ibang klase tong isang to, ang baho ng kamay, nagagawa pang ut-utin. Nakita ko naman ang pagbangis ng mukha niya. Napaatras ako ng humakbang siya palapit sa akin. Napapikit na lamang ako para hindi ko makita ang gagawin niyang pananakit sa akin.

Pero, lumipas na ang ilang sandali ay wala pa ring matigas na bagay ang dumadapo sa mukha ko. Iminulat ko na ang aking mata subalit wala na ang Ingleserong lalaki sa aking harapan.

Luminga-linga ulit ako. At ayon siya, nakatitig sa tubig habang may hawak-hawak na matilos na patpat. Ilang saglit lang ay ubod lakas niya itong itinusok sa tubig. At BUA-LAH! Instant Dalag na!

Patuloy niyang ginawa iyon habang ako ay nakaupong nakamasid sa kanya.

Maraming katanungan sa aking isip ang naglalaro doon. Saan siya ng galing? Anong pangalan niya? Bakit Ingles ang salita niya? Nag-iisa lamang ba siya dito?

Hayy! Kung ganon, nakakaawa naman pala siya. Baka maaaring katulad din siya ni Tarzan na napadpad sa islang ito dahil sa plane crush at siya lamang ang nag-iisang survivor?

Natigil lang ako sa pag-iisip ng biglang bumagsak sa harapan ko ang maraming isda na ang iba ay buhay pa. Umupo ang lalaki paharap sa akin at walang anu-ano’y nilantakan na niya ang sariwa at hilaw pang isda.

Muntikan na akong maduwal sa tanawing nakikita ko, kumakampag-kampag pa ang hito sa kanyang kamay ay wala siyang pakialam kung buhay man itong kainin o hindi.

Napatayo ako sa kinauupuan ko. Ibinaling ko sa ibang lugar ang paningin ko. Hindi ko masikmurang ang isang gwapong lalakig ito, ay parang cannibal kung kumain ng buhay na nilalang. Baka mamaya ako ang isunod niya at gawing panghimagas?

“E-eat!”, sabi niya sa akin. Napansin niya siguro na hindi ko ginagalaw ang pagkaing inihanda niya. Gusto ko sanang matakot sa itsura niya dahil ang bibig niya ay napapalibutan ng dugo at kaliskis. Pero bakit ba ako matatakot ehh kayang kaya ko namang ipagtanggol ang sarili ko.

Umiling ako bilang tugon sa alok niya. At nahagip ng paningin ko ang puno ng bayabas, ang daming bunga non, at panigurado. Limang piraso lang non, busog na ako.

Sinabayan ko na lamang ng lunok ang pinagpapantasyahan kong bayabas. Matamis nguyain at makatas. Nakakalaway tuloy. Napalunok na lamang ako doon habang titig na titig pa rin.

Ikinabigla ko na lamang ng biglang umakyat sa puno ng bayabas ang lalaking hubo. Pumitas siya ng marami at agad ding bumaba. Ikinagulat ko pa nga ng ilahad niya sa akin ang pitong piraso ng hinog na hinog na bayabas. Tinignan ko siya sa mukha at napataas ako ng kilay.

“Eat!” sigaw niya na halos ikabingi ko.

“Oo na! Oo na! Kakainin ko na! Atat lang?” at agad ko ding kinuha ang mga bayabas sa malapad niyang palad.

Nang mapatingin naman ako sa mukha niya ay tila nagulat pa siya sa mga nangyayari. At iyan na naman yung paamoy-amoy epek niya.

Nang magsawa sa pang-aamoy ay umupo na ulit siya sa lupa at patuloy na nilantakan ang mga isda.

Dahil hindi ako makakain ng ayos dahil sa pangitaing nakikita ko sa katabi ko ay agad akong tumalikod at agad ding nginabngab ang matatamis na bayabas.

Matapos kong kainin ang masasarap na bayabas ay agad akomg humarap sa lalaking hindi ko man lamang alam ang pangalan.

Sa surpresa ko ay wala na siya sa tabi ko. Kinabahan ako dahil malapit na ding lumubog ang araw. Maggagabi na! At paano ako? Baka may mababangis na hayop dito at lapain ako anumang oras.

Agad akong nagtatakbo at hinanap siya. Since, hindi ko naman alam ang pangalan niya ay kung anu-ano na lang ang isinigaw ko.

“Heyy! Where na you! Dito na meee!” iyon lamang ang paulit-ulit kong isinisigaw hanggang mapansin ko na lamang na nasa loob na pala ako ng kagubatan.

Panay huni ng mga insekto ang bumabasag sa katahimikan ng paligid. Lakad pa rin ako ng lakad.

“Where na you! Handsome na hubo” sigaw ko dahil wala naman akong maitatawag sa kanya. Isa pa, balot na balot na ako ng takot kaya naman nagagawa ko nang biruin ang sarili ko.

“Where na—”

“Grrrrrrr! Meowwgrrrrrr! Grrr!”

Halos magsitayuan ang balahibo ko sa aking narinig tila napako ang aking paa sa aking kinatatayuan at hindi ko man lamang magawang gumalaw. Huni iyon ng Musang, isang malaking itim na pusa na kumakain ng karne.

Napalundag pa ako ng may maramdaman akong kaluskos sa aking likuran. Mga mahihinang hakbang palapit sa akin.

Bago pa man ako masakmal ng Musang ay nakatakbo kaagad ako ng mabilis. Pero imbis na sundan ako ng musang ay mga halakhak ang aking narinig mula sa pinanggalingan ko. Paglingon ko ay ang lalaking hubo ang patuloy pa rin sa pagtawa habang nakahawak sa kanyang tiyan.

Agad akong napalapit sa kanya at walang anu-ano’y kinutusan ko siya. Napatigil naman siya sa pagtawa at kaagad hinawakan ang kamay kong ginamit pangkutos sa kanya.

“Ba-bad hand! Bad hand!” sabi niya sabay palo sa kamay ko.

Ako naman ang hindi nakapagpigil sa pagtawa dahil sa inaasal niyang parang bata. Agad siyang tumigil sa pagpalo at tumitig sa mata ko, at maya-maya lang din ay humagalpak na rin siya ng tawa.

Para lamang siyang isang bata, walang alam sa mundo at tanging pagtawa lang ang kayang itugon. Napakakisig niya rin ,lalo na siguro kung magugupitan ang malago at maganit niyang buhok.

Isa pa sa ikinagulat ko ay ang bigla niyang pagyakap sa akin. Mahigpit na mahigpit, kasunod niyon ay ang malalalim na buntong hininga at minsan ay mahihinang tawa.

Mukha lang silang baliw. Pero, kung papakiramdaman mo, may malaking bagay ang bumabagabag sa kalooban nito.

Bumitaw siya sa pagkakayakap sa akin at agad hinila ang kamay ko patungo sa isang lugar na hindi ko alam. Basta panay damo at malalaking puno ang nadadaanan namin. At pagkatapos ng mahabang lakarin. Kahit agaw-dilim na ay aninak ko pa rin ang tila isang bahay na natupok ng apoy at alin mang oras ay maaari na itong bumigay.

Hinila pa rin ako ni lalaki papasok sa loob ng bahay. At laking gulat ko ng may ilaw pala ito galing sa isang maliit na bumbilya. Solar energy siguro ang ginagamit para magkaroon ng kuryente.

Sa loob ng bahay ay may sunog na sofa, may lamesang bakal, mga pinggan, baso, at laking gulat ko rin na may TV pala. Nagbakasakali akong gumagana pa iyon kayat dali-dali akong lumapit at pinindot ang power.

Dedma. Ni hindi man lang kumibo ang TV miski garalgal na hugong man lamang.

Napalingon ako sa sunod na dingding. Doon ko nakita ang mga picture frame na may mga larawan ng sobrang gwapo at gandang tila mag-asawang Amerikano at Pinay, at may isang bata sa gitna nila na may hawak na lobo.

Nang tinitigan ko ang lalaking nasa larawan, parang kahawig siya nung lalaking hubo. Hindi kaya mag-ama sila?

Hindi ko namalayan na tumabi pala sa akin ang lalaki at tinitigan din ang nasa larawan. Gamit ang kanyang hintuturo, isa-isa niyang tinuro ang nasa picture. Una ang lalaking matanda.

“Da-dad.” pautal utal niyang sabi.

So, tama pala ako, tatay nga niya iyon.

Itinuro niya yung babaing nasa larawan,“Mommy.”

Talaga? So kung hindi ako nagkakamali, siya ang batang nasa gitna at may hawak na lobo.

At huli niyang itinuro yung batang nasa larawan.“C-carlo,” sabi niya, sabay turo sa sarili niya.“Ah-I’m Ca-carlo.”

Nagpakilala na si Nakedman ng isla ng nowhere! Anyare na kaya sa kanilang dalawa ni Marco?! Makapagdadamit na kaya siya? Haha.

Team MARLO ! WE LOVE YOU:) Hart.Hart. -Wait for my new updates :*

_CutiePogi

Don’t forget to Vote and Comment !!!

Author’s Note

WATTPADERS ! Maki-team MARLO na kayo dyan :) Subaybayan niyo ang makamundong kwento ni Marco and Carlo !

Vote and Comment :* First story ko to na M2M ! Kaya please . I need your support :D Follow me na din .

Bibilisan ko talaga pag-u-UD kapag may votes na :) Haha . Salamat !

Lalaki sa Isla

• CutiePogi

Attention!!

Pasensya sa di pag-uupdate. Dami kasi dapat tapusin sa school eh. Exam Season !!! Haha .

Read niyo na lang ang isang story ko. Entitled:

TROPA

• Cutiepogi004

SALAMAT :*

Chapter III-Tagapagligtas

Nagtataka pa rin ako kung bakit nagkaroon ng bahay dito sa gitna ng isla. Kung titignan, maganda ito, may mga bahagi pa nga ng bahay na yari sa salamin. Mukhang mayaman ang nakatira dito subalit tila hindi na ito nalinis ng ilang taon dahil sa magabok na mga gamit at napasukan na rin ito ng mga halamang ligaw. Mauling din ang ibang bahagi ng bahay.

Naalala ko ang kapatid kong si Pauline. Kamusta na kaya siya? Kung sana, pupwede akong makasama sa kanya, hindi sana ako napunta sa lugar na ito. Pero, sa totoo lang, nakaramdam ako ng kung anong saya sa puso ko ng makita ko si Carlo. Hindi ko alam kung ano bang nangyari sa akin pero, noong niyakap niya ako kanina, may kung anong milyong bultahe ang gumapang sa buong katawan ko.

Hindi ko rin maintindihan na sa tuwing mapagmamasdan ko ang hubad niyang katawan ay nag-iinit ang buong katawan ko. Ang gwapo niyang mukha at ang mamacho niyang katawan, napakaperpekto. Maging ang nakalaylay sa gitna ng kaniyang mga hita ay alam kong maipagmamalaki niya.

“Marco,” boses galing sa may pintuan.

Napabangon kaagad ako at ng lingunin ko ang nagsalita ay ayan na naman yung panginginit ng katawan ko. Bakit ba kasi hindi siya magsuot ng damit? Kahit underwear lang?

“Ikaw pala Carlo. Pasensya na kung pumasok ako sa kwartong ito. Sayo ba ito?” tanong ko.

Nanatili lang siyang tahimik, pinagmamasdan lamang akong maigi. Oo nga pala, hindi siya marunong makaintindi ng salitang tagalog. Inglesero mga pala siya.

“Sorry, I mean, is this your ro-”

“Oo, this is my r-room.” putol niya sa sasabihin ko.

Ako naman ang napakunot ang noo,“Teka. Naiintindihan mo ako?” taka kong tanong.

“Oo.” sagot niya ulit.

“Hah? Papaano?”

Lumapit siya sa akin at umupo sa tabi ko,“My mom was a filipino. Ti-tinuruan niya ako to speak in tagalog.” paliwanag niya.

“Talaga? Marunong ka magtagalog? Edi magaling, hindi na ako manonosebleed ngayon sayo.” Nagagalak kong sabi. Sa wakas ay hindi ko na kinakailangan pang magbungkal ng salitang Ingles.

Hindi siya umimik. Nanatili lamang siyang nakatingin sa akin. Kahit sabihin pang gwapo siya ay halatang bakas sa mukha nito na may dinadalang kalungkutan.

“Carlo, may problema ba?” Tanong ko.

Ngunit, ngiti lamang ang itinugon niya. Sabay ng ngiting iyon ay ang pagpatak ng kaniyang luha.

Bago pa man ulit ako makapagsalita ay maagap siyang tumayo at naglakad palabas ng kwarto. Pero bago pa man tuluyang makalabas ay tinapunan niya muna ako ng isang matamis na ngiti sabay bigkas ng,“Matulog ka na, you need to take a rest. Ma-malayo pa ang pinanggalingan mo. Go-good night Marco.”

Iyon lang at tuluyan na siyang lumabas ng kwarto.

Humiga ulit ako at niyakap ang isa sa stop toys na nakadisplay sa kama. Bakit ganito ang pakiramdam ko? Nangingiti ako sa di malamang dahilan. Kapag naiisip ko si Carlo, kung anu-anong emosyon ang nararamdaman ko. Unang araw pa lang na nakasama at nakilala siya pero tila pakiramdam ko ay ligtas ako sa poder niya. Na kahit wala siyang saplot ay hindi na ako nakakaramdam ng pagkailang sa kanya.

Gusto kong malaman ang buhay niya. Kung bakit siya napadpad dito? Sinong kasama niya at kung anu-ano pa. Gusto ko siyang maging kaibigan. Kaibigan na magtatanggol sa akin sa anumang kapahamakan.

Dahil sa dami ng aking iniisip ay hindi ko na namalayang dinadala na pala ako ng antok sa kawalan. Kung saan ay payapa ang lahat.

NAGISING ako sa mainit na sinag ng araw na nagmumula sa nakabukas na bintana. Nang bumangon ako ay lalo akong namangha dahil sa kitang kita ko ng malinaw ang kabuuan ng silid. Sobrang ganda.

Nakaagaw pansin sa akin ang mga litratong nakasabit sa mga dingding. Lumapit kaagad ako upang mapagmasdan ito ng maigi.

Sa unang litrato ay ang mga magulang ni Carlo na hawak hawak ang tila isang kapapanganak pa lamang na sanggol, marahil ay si Carlo iyon. Ang pangalawa naman ay ang litrato ni Carlo na siguroy apat na taong gulang pa lamang, nakaupo sa isang marangyang upuan habang hawag ng isang magandang matanda ang kaliwang balikat niya at kapwa sila nakangiti.

Ang mga sumunod pang larawan ay mga mararangyang tao. Kasama pa rin dito sina Carlo at ang mga magulang niya. Para silang mga prinsipe at prinsesa, hari at reyna. Dagdagan pa ang malapalasyong gusali na nagmimistulang background nila.

Para silang nabibilang sa royal family. Ang tatay ni Carlo ay may suot pang kurona, magara at mukhang mamahaling damit at kapang pula. Ang gwapo ng tatay niya, kamukhang kamukha niya. Maaari kaya talagang mayaman si Carlo?

Matapos kong pagmasdan ang mga litrato ay minabuti kong lumabas ng kwarto. Muli kong napagmasdan ang bahay, kalahati nito ay nasunog, maganda ang pagkakadisenyo ngunit natatakpan lamang ng mga lumot at halamang ligaw na nakapasok na sa loob ng bahay. Malawak at may tatlong kwarto. Yung isa nga ay kwarto ni Carlo.

Nilapitan ko ang pangalawang kwarto, nakakandado, ganoon din ang pangalawa. Pinagpatuloy ko na lamang ang paglalakad ng makarating ako sa kusina. May isang maliit na lamesa doon na may apat na bangko. Yari sa salamin at napakaganda ng disenyo.

Nakapatong sa ibabaw ng lamesa ang iba’t ibang uri ng prutas. Mukhang masasarap at mga hinog na. Bigla tuloy akong nakaramdam ng gutom.

Lumapit kaagad ako sa lamesa at sinimulan nang kumain. Grabe lang talaga, gutom na gutom ako.

NAGLAKAD-LAKAD ako sa labas ng bahay. Kitang kita dito ang kabuuan ng bahay, kung titignan, napakaimposibleng maitayo ito dito dahil sa napapalibutan ito ng karagatan.

Paano kaya nakarating si Carlo rito? At teka, kanina ko pa din siya hindi nakikita. Nasan na ba kasi iyong hubong iyon ihh.

Sinimulan ko nang maghanap sa kaniya. Lumabas ako ng gubat upang hanapin siya. Masukal ang daan na tinatahak ko. Ngunit habang papalayo ako sa bahay ay palakas naman ng palakas ang naririnig kong huni ng hangin at ang banayad na alon ng tubig dagat.

Binilisan ko pa ang paglalakad hanggang sa matunton ko ang asul na tubig at maputing buhangin ng karagatan. Naalala ko na naman kung paano ako napadpad dito. Siguro mayroon akong dapat gawin sa islang ito kaya pinadpad ako rito ng kapalaran.

Wala akong makitang bakas na maaaring napadaan dito si Carlo. Nasaan na ba kasi ang taong iyon. Bakit kung kelan gusto ko siyang makasama tsaka pa siya nawawala?

Teka, bakit ko nga ba siya hinahanap? At bakit gusto ko siyang makasama? Hindi kaya namimiss ko siya? Bakit ko naman sya mamimiss ehh kakikilala ko pa lamang sa kanya tsaka lalaki din siya? Haisst. Ewan.

Pinagpatuloy ko na lamang ang paglalakad ko sa dalampasigan. Masarap sa pakiramdam ang malamig at preskong simoy ng hangin. Naalala ko tuloy ang panahong buo pa ang pamilya ko. Masaya kaming naliligo sa dagat noon. Kumpleto at walang pinoproblema.

Napadpad lamang naman kami sa Batanes dahil nabaon kami sa utang sa Maynila. Dahil tigaBatanes ang angkan ng ama ko ay doon na namin piniling manirahan. Malaking adjustment ang ginawa naming magkakapatid. Hindi ko na naipagpatuloy pa ang aking pag-aaral at tumulong nalang sa pangingisda sa tatay ko.

Hanggang sa dumating na ang pinakamalakas na bagyo sa buong bansa. Namatay ang tatay ko dahil sa lumayag pa ito papuntang laot kahit alam nitong may paparating na bagyo. Ang nanay ko naman at dalawang kapatid ay natabunan ng gumuho naming bahay. Habang kami naman ni Pauline ay nakikisilong sa aming kapitbahay. Kaya kaming dalawa lamang ang nakaligtas.

Hindi ko namalayan ang mga luhang kusang bumabagtas sa aking pisngi. Napakalungkot lamang ng aking pinagdaanan sa lugar na iyon. Isama pa ang pilit na pagpapakasal ko sa bruhang si Zenaida.

Pinahid ko ang mga luhang patuloy pa rin sa pagbagsak galing sa aking mga mata. Inilibot ko ang aking paningin sa paligid, nagbabaka sakaling nasa tabi-tabi lamang ang lalaking kanina ko pang hinahanap.

Ngunit, sa patuloy kong pagtingin-tingin sa paligid ay nahagip ng mata ko ang tila pamilyar na bagay. Patakbo ko itong nilapitan, at sa surpresa ko, ang bangka palang sinakyan ko upang makatakas sa itinakdang pagpapakasal ko kay Zenaida.

Buong-buo pa ito at nang sinuri ko ang loob, halos mapalundag ako sa tuwa ng makitang nandoon pa ang mga gamit ko. Miski ang lagayan ko ng pagkain ay nandoon din.

Agad kong ibinitbit ang mga gamit at tinungo ang gubat kung saan naroroon ang bahay na tinitirahan ni Carlo. Sana pagkarating ko doon ay nandoon na si Carlo.

Lakad ako ng lakad hanggang sa hindi ko na alam kung saan na ako napadpad. Patay! Naliligaw na yata ako. Saan na ba kasi yung daan pabalik? Alam ko nga kung paano makalabas pero makabalik, hindi. Tanga ko naman.

“Carlo! Carlo!”, tawag ko. Nagbabakasakaling baka mapadpad din siya dito sa dinadaanan ko.

Mainit na ang sikat ng araw. Pasalamat na lamang ako dahil may malalagong puno na pwede kong masilungan.

Patuloy lamang ako sa pagbagtas sa masukal na parte ng gubat. Matatayog ang damo at matatalas, hindi ko na rin nainda pa ang mabibigat kong dala. Tagaktak na ang pawis ko dahil sa init at pagod ay hindi ko man lamang masilayan kahit anino man lamang ng bahay.

Takot pamandin ako sa masusukal na lugar. Naaalala ko pa kasi yung mga napanood kong mga hayop na kumakain ng tao. O kaya yung mga tao mismong kumakain ng kapwa nila tao. Mas nanaisin ko pang magpakamatay kaysa maputulan ng hininga dahil sa mga kagat ng hayop o kaya ay paglaslas sa aking tiyan gamit ang batong kutsilyo ng mga cannibal.

Patuloy ko pa ring sinusuyod ang matataas na damo ng biglang sa muling paghawi ko ng nagtataasang talahib ay bumulaga sa akin ang duguang usa na nginangabngab ng isang malaking leon. Nanlilisik ang mata nito at tila sabik na sabik sa pagsakmal sa nagpupumiglas pang usa.

Ibayong takot ang naramdaman ko, dahil isang maling kilos lamang, maaaring mapukaw ko ang atensyon ng leon at ako ang puntiryahin nito.

Mukha tuloy nagkatotoo ang mga iniisip ko kanina. Ayokong mamatay sa kamay ng leong hindi marunong maawa. Paniguradong buto ko lamang ang matitira kung sakaling ako ang mapagbubuntungan niya ng gutom.

Dahan-dahan akong humakbang paatras ngunit sadya talagang mapaglaro ang pagkakataon, natapakan ko ang tuyong sangang nasa lupa dahilan upang lumikha ng isang ingay.

“Kk-krakk!”

Lalu lamang akong kinabahan ng lumingon sa akin ang duguang leon dahil sa nginangabngab nitong usa. Mabangis itong tumitig sa akin, tila nagngingitngit sa talas ang ngipin nito dahil sa pagnguya sa laman ng usa.

“Grrrr…‘’ huni nito na lalong nagpatayo sa aking mga balahibo. Talagang katapusan ko na yata.

’’Carlo-AHHHH!“sigaw ko ng lumundag ito palapit sa akin. Nanginig ang buong katawan ko. Ayoko pang mamatay.

Kusang tumakbo ang mga paa ko paatras upang makalayo sa leong unti unti na ring lumalakad palapit sa akin. Ngunit ng pagharap ko sa tatahakin kong daan ay hindi ko namalayan ang mabubungguan kong malaking puno. Huli na upang makaiwas ako.

Dahil sa bilis ng takbo ko ay naging malakas ang pagkakabunggo ng katawan ko sa puno. Napasalampak ako sa lupa at tila umiikot ang paningin ko. At ng mapatingin ako sa hayop na pilit kong tinatakasan ay lalo na lamang akong nagulantang ng isang dipa na lang ang layo nito sa akin. Kitang kita ko ang matitilos nitong ngipin na anu mang oras ay sasakmal na sa akin. Mamamatay ako sa brutal na paraan at wala pang kalaban-laban.

Ibinuka ng leon ang kanyang malaking bunganga na para bang sinasabing iyon na ang patutunguhan ko.

’‘Ggreooww-Grrr …’’ani leon at bumwelo na ito nang palundag sa kinakahigaan ko.

Ipinikit ko ang aking mga mata upang kahit papaano’y hindi ko masilayan ang paglapa at pagpapakasasa nito sa katawan ko.

’’Carlo–“

’’BAAHHGG!“

Isang malakas na lagabag ang narinig ko na dahilan upang mapamulat ang aking mga mata. At ng mapagmasdan ko ang kaganapan sa paligid ay tila nanonood lamang ako ng isang survival game, isang lalaki laban sa isang mabangis na leon.

Galit na galit ang mukha ni Carlo. Maging ang leon ay lalong bumangis dahil sa pagtilapon niya. At nang sinubukan nitong sakmalin si Carlo ay maagap itong nakailag. Agad namang sinuntok ni Carlo ang leon sa mukha ngunit hindi niya napansin ang matitilos nitong kuko na kaagad kumalmot sa dibdib niya.

’‘AHHHHGG!’’,sigaw ni Carlo dahil siguro sa sakit at hapdi ng kalmot ng leon. Dumugo ito ngunit hindi iyon ininda ni Carlo at matapang pa ring hinarap ang leong nagpagewang gewang sa suntok niya.

Akma akong lalapit upang saklolohan siya ngunit sinenyasan niya akong huwag na.

’‘Pero Carl–’’

’’Just stay there. A-ako nang bahala dito.“inis na pigil niya sa akin.

Wala akong nagawa kundi ang pagmasdan na lamang siya. Madungis ang buo niyang katawan at nangingintab sa pawis. At sa dibdib niya’y patuloy pa rin sa pagdugo ang sugat na dulot ng kalmot ng mabangis na leon.

Gusto kong tulungan siya pero alam ko mismo sa sarili kong wala akong maitutulong kaya’t ang ipagdasal na lamang na maligtas siya ang aking nagawa.

Siya naman ang lumundag sa leon, nababahan niya ito sa likod. Hinawakan niya ang mga tenga nito at ubod lakas na hinatak.

Nagwala sa sobrang sakit ang leon. Iwinagayway nito ang katawan upang tumilapon si Carlo. Ngunit talagang mahigpit ang pagkakahawak ni Carlo sa tainga ng leon at sa isang iglap ay ubod lakas na sinuntok niya ang ulo ng leon dahilan upang maliyo ito at matumba sa lupa. Hingal kabayong bumaba si Carlo mula sa likod ng nagpupumilit makatayong leon.

Kahit madungis ito’y hindi ko maipagkakailang lalo akong humanga sa kanya. Gwapo na, matapang at malakas pa. Tila siya ang naghahari sa islang ito, na kahit anong mababangis na hayop ay hindi uubra sa kanya.

Lumapit siya sa akin na tila nagtagumpay na ipanalo ang ipinaglalaban niya. Kahit may mga sugat ay isang matamis na ngiti pa rin ang ibinibigay niya sa akin.

Nabigla na lamang ako ng yakapin niya ako ng sobrang higpit. Hindi ko maipaliwanag yung nararamdaman ko pero gustong gusto ko yung init ng katawan niya. Bawat mabibigat niyang paghinga ay tila nagdadala sa akin sa kapayapaan. Ang malakas na tibok ng kaniyang puso’y para bang sinasabing ligtas na ako.

’‘A-are you okay, Marco?’’ tanong niya habang hindi pa rin umaalis sa pagkakayakap sa akin.

’’Okay na ako. Salamat Car-“

“Grreowrr!” galit na huni ng leon.

Kitang kita ko ang pagtayo nito galing sa pagkakahiga dahil sa malakas na suntok ng lalaking nagligtas sa akin.

Kapwa kami napalingon ni Carlo subalit sa halip na sakmalin kami ng leon ay tinitigan lamang kami nito ng masama at nagmamadali na ring umalis papunta sa talahiban.

Muli kong hinarap si Carlo ngunit sa di inaasahan. Naglapat ang aming mga labi. Pareho kaming nagulat subalit parang wala namang may gustong bumitaw sa paglalapat ng aming mga labi. At lalo na lamang akong nagulat ng may tila tumutok na espada sa aking tiyan. Nang lingunin ko iyon ay …

’’Carlo-“

“Bakit?” tanong niya.

“Hindi kaya ako masaksak nyang espada mo?”

Hi! Mga ka TEAM MARLO ! Nakapag-update din sa wakas. Haha . Pasensya na po ^_^v . Busy lang talaga sa school . Nasira pa Android phone ko kaya nakikitype na lang ako . Haha

Ano kayang susunod na mangyayari sa Lalaki sa Isla? Paano nga ba talaga napunta si Carlo sa islang ito? Matuklasan na kaya ni Marco ang natatagong pagtingin at pagnanasa sa taong walang saplot? ABANGAN …

VOTE AND COMMENT :* Muapx :D

Chapter IV-Ala-ala

Lalaki sa Isla

Sabay na kaming umuwi ni Carlo patungo sa tinitirahan niya. Tama nga, naligaw ako kanina kaya’t hindi ko matunton ang bahay na patutunguhan ko.

Laking pasasalamat ko kay Carlo dahil ilang beses na niya akong iniligtas. Una ay nung lumambitin ako sa puno ng bayabas at ang pangalawa’y nang iligtas niya ako sa mabangis na leon.

Hindi ko naman maiwasang hindi mag-alala sa kanya dahil sa mga natamo niyang sugat sa dibdib. Mahahaba iyon at may kalaliman. Kung hindi kaagad iyon malilinis ay maaaring maimpeksyon.

Matikas ang paglalakad at ang mga muscle sa katawan ay namumutok sa laki, iyan ang mga bagay na talagang patuloy na nagpapahanga sa akin. Ang makinis niyang balat na sakto lamang ang kulay at ang mga pinong balahibong nakasabog sa kaniyang katawan ay lalong nagpalakas ng kaniyang dating sa akin. At ang malaki at mahabang sandatang iyon na nakita ko sa galit nitong anyo, hindi ko alam kung bakit ganito yung nararamdaman ko, pati sarili kong sandata, nagwawala sa loob ng aking pang-ibabang damit ng masilayan ko ang sa kanya. Bakit ganito yung pakiramdam? Naguguluhan ako sapagkat alam kong may hindi tama sa akin. Ang paghanga sa pisikal na kaanyuan ng isang kapwa lalaki ay malaking kamalian na para sa akin, ngunit bakit ganito? Parang galak na galak pa ako kapagnakikita ang nakatirik na yon? Bakit tila tinutukso akong hawakan iyon?

’‘We’re here Marco, bakit hi-hindi ka umiimik kanina pa jan? Saka, ba-bakit kanina ka pa nakatitig sa katawan ko, pati dito sa birdie ko?’’ kunot-noong tanong ni Carlo subalit hindi naman kakikitaan ng pangungutya dahil sa pagtingin ko sa kaselanan niya. Para naman akong natauhan sa biglang pagbanggit niya nang pagkakatitig ko doon.

’‘Wala, tara, pasok na tayo sa loob. Gamutin ko yang sugat mo.’’ sabi ko na lamang sabay nakatungong pumasok sa loob ng bahay. Hays , nakakahiya talaga. Ano na lamang ang iisipin ng taong ito? Na pinagpapantasyahan ko siya?

Inilapag ko ang mga gamit ko sa lamesang bakal at isa-isang hinalungkat ito upang maghanap ng mga panlinis ng sugat at gamot na ipapainom ko kay Carlo. Mabuti na nga lang talaga at natagpuan ko ang mga ito. Dahil naandito ĺahat ng kakailanganin ko sa pamumuhay dito sa isla, kung magtatagal pa ako dito.

“A-anong mga yan?‘’ tanong ni Carlo habang nakaupo sa silyang bakal na katerno ng lamesa. At ng mapadako ang paningin ko sa kanya. Ay lintek!

’’A-anong ginagawa mo?“,ikaw ba naman makakita ng lalaking nakabukaka sa iyong harapan habang nilalaro niya ang kaniyang kargada. Kung hindi ka ba naman magulat niyan.

’‘I’m just playing my birdie. I have seen my Mom playing my Dad’s birdie when I was a kid.’’

’‘Ano!’’ kung makareact naman ako akala mo naintindihan.

Patuloy pa rin siya sa paglalaro ng kaniya may nuwebe pulgadang espada na para bang joy stick lang ng video game. Hindi ko naman maiwasang hindi tumingin doon, para bang hinihikayat din akong laruin yon. Ngunit lalo pa akong nawindang sa huli niyang binanggit.

“At nakita ko rin si Mommy, isinubo niya ang birdie ni Daddy.‘’

Ahh! Gusto ko nang sumigaw. Hindi naman ako tanga para hindi malaman ang tinutukoy niya, na talaga namang ginagawa ng mag-asawa. Pero natatakot akong baka sa akin niya ipagawa iyon? Hindi ako marunong, napapanood ko ang mga sinasabi niya sa tv pero ni kailam man ay hindi ko sinubukan. Langya! Ano ba yang pinag-iisip ko. Hindi pa naman ako nasisiraan ng bait para gawin iyon. Mga binabae lang ang gumagawa no’n at hindi ako ganon!

’‘Tsk. Tigilan mo na nga iyan Carlo! Hindi ka nakakatuwa, ahh–“ anung english nga non?’‘you is fun not hah! Hindi ka nakakatuwa.’’

’‘Haha.’’ pinagtawanan lang ako. Pero tumigil na siya sa paglalaro ng namumula na niyang sandata at naglalaway na sa sobrang galit.

’’Why you tawa-tawa hah?“

’‘Kasi, yung e-english mo. A-ang pangit pakinggan. Hahahaha,’’ nakakainsulto talaga.

’‘Edi wow?’’ tuloy pa rin ako sa paghahalungkat sa mga gamit ko. Ayoko nang pansinin pa ang hubong iyon na kung makahagalpak ay parang wala siyang nararamdamang kirot sa dibdib niya. Pakialam niya kung trying hard ako mag-english? Kabuang talaga.

Sa wakas ay nakita ko rin ang first aid kit ko na naglalaman ng ilang gamot at mga panglinis. At sa surpresa ko ’‘Hahaha,’’ sa akin na ngayon ang huling halakhak Carlo. Inilabas ko ang kulay berdeng plastic na bote at marahang inalog para malaman kung marami pa ang laman. Ewan ko lang sayo Carlo kung makatawa ka pa kapag ibinuhos ko na sa dibdib mo itong Alcohol! hahaha.

’‘Say something funny Marco! Hahaha.’’ tawa pa! Gago kang hayop ka, itong nababagay sayo!

’’Ahhhhh!!!!!“ hiyaw ni Carlo ng isirit ko sa sugat niya sa dibdib ang napakahapding alcohol. Namilipit siya sa sakit at halos matumba na sa kinauupuan niya.

Ako naman itong tumawa ng ubod lakas. At sa wakas, nakaganti din ako dahil sa pagtawa mo sa pagiging mahina ko sa wikang Ingles. Aba? Di porket may lahi kang imported mamaliitin mo na ako.

’‘Aray,ouch! Ang hapdi!’’ reklamo niya habang hinihipan ang sugat niyang siniritan ko ng alcohol.

Mabuti yan sayo! Manyak ka na, manlalait ka pa. Pero ikinagulat ko ng bigla niya akong sunggaban. Kitang kita ko sa mukha niya ang galit dahil sa ginawa ko. Hawak-hawak niya ang damit ko at mabangis na pinilipit ito dahilan upang mahirapan akong huminga dahil sa sikip nito. Doon ako nakaramdam ng takot, dapat pala hindi ko na lang siya siniritan ng alcohol. Ngayon, heto ako, nakabahag na naman ang buntot dahil sa nerbyos.

’‘Ma-masakit yun hah?’’ sabi niya sa mahinahong tono at kasabay niyon ay ang pagluwag ng pagkakahawak niya sa damit ko. Medyo nakakailang lang ang pwesto namin dahil nakasandal ako sa pader habang ang mukha niya ay ilang pulgada lang ang layo sa aking mukha. Ngunit heto na naman yung kabog sa dibdib ko, hindi dahil sa takot kundi sa paghanga. Ang asul niyang mga mata, matangos na ilong at maninipis na labi. Para bang kay sarap halikan. Naramdaman ko na unti-unting bumababa ang mukha ni Carlo sa mukha ko. At nakita ko na lamang ang sarili kong nakalapat ang labi sa mininipis at mapulang labi niya. Hanggang sa gumalaw ang mga labi namin, alam kong mali ito pero patuloy pa rin kami sa ginagawa namin. May dalang kung anong sarap at kiliti ito sa kaibuturan ng aming mga katawan.

Panay ungol ang namayani sa buong paligid. Masarap ang bawat hagod niya sa likod ko, at maging ang mga kamay ko ay hindi nagpatalo at unti-unti na ring iginapang sa katawan niya.

Kumalas si Carlo sa pakikipaghalikan sa akin at maiging tinitigan ako. Ang gwapo lang talaga niya, hindi ko masagot sa sarili ko kung bakit nagagawa kong makipaghalikan sa kanya.

’‘Let’s eat Marco. Gu-gutom na ako eh.’’ ani nito at kaagad umalis sa pagkakadagan sa akin.

Ngayon lang ako natauhan. Kaagad akong umayos ng pagkakatayo at muling itinuon ang sarili sa pagliligpit ng mga gamit ko mula sa bag.

Lumabas si Carlo ng kusina, ngunit kapansin-pansin ang nanggagalaiting pagkalalaki niya na sumasabay sa kanyang paglalakad. Muling bumalik sa isipan ko ang paglalapat ng aming mga labi at ang walang alinlangang pagtugon namin sa halik ng bawat isa.

Pangalawang araw pa lamang ito na magkasama kami. Pero hindi inaasahang mangyayari ang mga bagay na ito. Masarap pero alam kong hindi normal. Ngunit ang mga labi niyang iyon, parang hindi ko kayang tanggihan.

Napadako ang tingin ko sa mga damit na nakalabas pa rin sa bag ko. Teka? Bakit hindi ko kaya siya pagsuotin ng damit? Para naman maging komportable ako sa pagtingin sa kanya, hindi yung kargada niya lagi ang napagtutuunan ko ng pansin. Tama, ihahanda ko itong isang tshirt, brief at jersey short para masuot niya. Hay, naeexcite na akong makita siya na may suut-suot na damit, panigurado, lalung lalabas ang kagwapuhan niya.

BUMALIK si Carlo na may dala-dalang mga prutas at sa kabila niyang kamay ay mga nagpupumiglas pang isda.

Inilapag niya ito sa lamesa, umupo at nang ngangatain na niya ang buhay pang isda ay kaagad ko siyang pinigilan.

’’What?“ kunot noo niyang tanong.

’‘Lulutuin natin yan. Ahmm?’’ sagot ko at nag-isip pa ng sasabihin.“Cook-cook.‘’ patuloy ko, hays, tunog manok ahh.

Agad niyang binitawan ang isda at tinitigan na lamang ako. Kanina kasi ng wala pa siya ay nilibot ko ang buong kusina, at doon nga ay nakita ko ang isang kalan na ginagamitan ng gas. Sinubukan ko kung gumagana pa, ngunit medyo kinalawang na ito kaya’t nilinis ko muna. At nang sinubukan ko ulit ay laking tuwa ko ng nagbuga ito ng apoy, iyon nga lang, sumiklab sa mukha ko kaya’t may mga sunog-sunog na buhok sa aking ulo. Pasalamat na lamang talaga ako dahil hindi malala ang inabot ko. Ngayon, maayos ng gumagana ang kalan.

’‘Alam mo Carlo, masarap kapag niluto ang isda.’’ sabi ko pero tinaasan lang niya ako ng kilay.’’Ahmm, cook-cook?“, tsk, ayan na naman.

May nakita din akong mga gamit sa pagluluto, kinuha ko ang kutsilyo at kinaliskisan ang isda. Nilinis ko rin ito sa gripo ng lababo, may supply din pala ito ng tubig na nanggagaling sa ilalim ng lupa. Yung parang poso pero tuloy-tuloy ang agos ng tubig? Mukha nga talagang mayaman ang nakatira dito dati dahil ginastusan talaga itong bahay.

Matapos linisin ay naghanap naman ako ng maaaring itimpla dito sa isda. Nakakita ako sa parang aparador na lagayan na nakadikit sa dingding ng mga pangpalasa at ang kinuha ko ay asin. Nakakita rin ako ng isang bote ng mantika kaya’t naisipan kong iprito na lamang ang isda.

Habang nagluluto ako ay wala namang ibang ginawa si Carlo kundi ang panoorin ako. Pero ng mapatingin ako sa kanya ay ikinabigla ko ng may pumatak na luha mula sa kanyang mga mata. Hindi ko alam kung bakit pero ramdam na ramdam ko yung lungkot niya.

’‘Bakit Carlo? May problema ba?’’ sabi ko habang patuloy pa rin sa pagpiprito ng isda.

Tanging iling lamang ang itinugon niya. Alam ko, may malaking kalungkutan ang bumabalot sa kaniya ngayon. Malaman ko lang na nag-iisa lamang siya dito sa isla ay paniguradong ibayong lungkot ang nararamdaman niya.

Sa wakas, tapos na rin ako sa pagluluto. Kumuha ako ng plato at doon inilagay ang mga piniritong isda. Nang ilapag ko ito sa lamesa ay tila ayaw galawin ni Carlo dahil panay tingin lang ang ginagawa niya.

’‘Tara, let’s eat na.’’ anyaya ko habang galak na galak sa pag-kuha at pangpapapak ng isda.

’‘Fried fish?’’ tanong ni Carlo.

’‘Oo, tikman mo na, masarap yan.’’ sagot ko sabay bigay ng matamis na ngiti sa kanya.

’‘It was thirteen years ago, since the last time I ate fried fish.’’ ani niya na bumakas na naman ang lungkot sa mga mata. Hindi ko alam kung ano nga ba talaga ang nangyari nung mahigit isang dekada nang nakakaraan sa buhay niya. Pero ito na siguro ang tamang oras para magtanong tanong ako tungkol sa buhay niya.

’‘Talaga. Panigurado miss na miss mo na ang lasa nito. Ito oh? Tikman mo.’’ sabi ko sabay kurot ng laman ng isda at itinapat sa bibig niya. Hindi naman ako nabigo at kaniya rin itong kinain.

Nasa bibig niya pa rin ang nginunguyang isda ng unti-unting tumulo ang kaniyang luha. Ramdam na ramdam ko ang mabibigat niyang hikbi. Naguguluhan ako kung bakit iyak siya ng iyak, kaya’t ang tanging nagawa ko na lamang ay ang tumabi sa kanya at yakapin siya upang maiparamdam ko na handa akong makinig sa mga sasabihin niya.

’‘We migrated here when I was five years old. We were so happy like no one could imagine. My dad’s name is Lucas, and my mom is Katrina.’’ sabi niya na tuloy tuloy pa rin sa pagluha.

’‘I don’t know their occupation. Pero naaalala ko lang na tumira kami sa palasyo. Malayo sa lugar na ito. But my parent didn’t mention anything why we migrated here. Only I know is, my parent would like to forget what was in the past and live like a normal people far from where we truelly belong. That’s what my father told me.’’

Gano’n pala, pero nahihiwagaan pa rin ako kung bakit mag-isa lamang siya dito. Bakit wala ang mga magulang niya na dapat ay kasabay niyang lumaki at tumanda dito?

’‘My mom died because of a severe disease. And my father died because of saving me from this burning house. Kaya mag-isa na lamang ako dito. Mag-isang namuhay, mag-isa hanggang sa dumating ka. Akala ko mamamatay din ako na wala man lamang nakakakilala sa akin, na wala man lamang magmamahal at mag-aalaga sa akin. Eight years old pa lang ako ng maulila. I was too young to face life all by myself. So hard, so difficult, it just like I’m dying everyday, no one cares about me, no one will. But now, I found you, I found a new family with you. Sana hindi ka mawala sa akin, sana nandyan ka palagi. I am afraid to be left alone again, ayoko na Marco. Ayoko na.’’ at bigla na lamang siyang humagulgol. Miski ako umiiyak na rin, dahil sa sobrang awa para sa dinanas niya.

Tumingin ako sa mga mata niya, nagniningning ito dahil sa pagluha. Tinitigan ko iyon ng sobrang seryoso, gusto ko malaman niya na naandito lang ako, na dadamayan ko siya hanggat kaya ko.

’‘Pangako Carlo, hindi kita iiwan. Dito lang ako sa tabi mo, alam ko kung pano mawalan ng mga mahal sa buhay. Dahil ako mismo, naranasan iyan. Carlo, hindi kita pababayaan, kung naghahanap ka ng pamilya, nandito ako. Handang tumulong, mag-aruga at magmahal … sayo.’’ sabi ko na napakaseryoso, puno ng pag-intindi at pag-unawa.

Tango lamang ang naisagot niya, gumuhit sa mga labi niya ang isang matamis na ngiti, ngiting nagpapakita ng pasasalamat.

Habang nakatitig ako sa mga mata niya ay naramdaman ko na lamang na palapit ng palapit ang aking mga labi sa kaniyang mapupula at makipot na labi. At sa isang iglap, naglapat iyon. Kusang gumalaw at sumabay sa ritmo ng aming pagkakaunawaan. Mapusok at mainit, walang tumitigil at patuloy pa rin sa pagbibigay ng sensasyon sa bawat isa.

Unti-unting naghiwalay ang aming mga labi ngunit ang aming mga mata’y tila napako sa isa’t isa. Tila wala kaming pakialam kung pareho kami ng kasarian basta’t ang mahalaga ay nagkakaintindihan kami, hindi lamang sa isip, kundi maging sa puso.

Ipinagpatuloy namin ang pagkain, masaya na siya at panay ang ngiti. Para bang nakatagpo na siya ulit ng dahilan para tumawa. Kitang kita ko ang kaligayahan niya, at di pa rin ako makapaniwala na ako ang dahilan niyon. Ang luwag sa damdamin.

Matapos naming kainin ang mga prutas at isda ay siya na mismo ang naglinis at nagligpit nito. Habang ako ay abala sa paghahanap ng mga damit na susuotin ko pagkatapos kong maligo. Biglang nasagi ng paningin ko ang mga damit na nakabukod na, teka? Ito yung mga damit na ipapasuot ko sa kanya ah.

Agad kong kinuha ito at hinarap ang nakaupo nang si Carlo.

’‘Carlo, suotan kita ng damit para naman maging komportable ka. Heto oh?’’ sabi ko sabay abot sa kaniya ng damit. Ngunit tinitigan lamang niya ito. At ng bumalik ang paningin niya sa akin ay biglang sumilay ang makahulugang ngiti sa labi niya.

’‘B-bakit? Hindi mo ba nagustuhan?’’ nauutal kong tanong, kinakabahan kasi ako sa mga ngiti niyang iyon eh.

Nagulat ako ng ibinato niya ito sa sahig. Nandon pa rin yung nakakalokong ngiti habang marahan siyang lumalapit sa akin.

’’Teka, a-anong ginagawa mo?“

Tumawa pa siya ng nakakaloko at pailing-iling na lumalakad palapit sa akin.

’‘I don’t need that.’’ ani Carlo na para bang may kung anong demonyo ang sumapi sa kanya.’‘And you don’t need that too.’’ patuloy niya sabay turo sa damit ko.

’‘Ano?!’’ gulat kong tanong at bago pa ako makatakbo upang maiwasan ang maitim niyang balak ay malakas niyang hinatak ang suot kong tshirt dahilan upang masira ito at humiwalay sa akin.’‘Ahh! Wag Carlo! Wag!’’ sigaw ko at pilit siyang pinipigilan ngunit hindi ko siya kaya. Hanggang sa mahiklat na niya ang short ko at kagaya ng sa una’y nasira din ito. At ngayon? Tanging brief na lang ang suot ko. Hindi naman ako magkamayaw sa pagtakip sa buong katawan kong halos wala nang saplot.

’‘Last one.’’ nakakalokong sabi ni Carlo at walang anu-ano’y biglang hinigit ang brief ko upang masira ito.

Hindi ako magkamayaw sa pagtakip sa tulog kong kargada. Lantad na lantad ang hubo’t hubad kong katawan. Ngayon, kapwa na kami walang saplot. Habang si Carlo na man ay walang tigil sa pagtawa.

’‘Oh ayan. Pareho na tayo.’’ sabi niya na parang hindi man lamang naiilang sa kaniyang nakikita.’‘Ang cute ng birdie mo. Pero mas malaki pa rin yung birdie ko.’’

HAHAHAHA . Nalaman na natin ang buhay ni Carlo . Paano naman kaya ang magiging buhay nila ni Marco kung pareho na sila walang saplot?

TEAM MARLO :)

Vote and Comment . Thanks :*

Gusto ko ng katext :D Hehe

Chapter V-Saging

Ilang araw na ang lumipas. Mas naging maganda ang samahan namin ni Carlo. Kung nagiging malungkot man siya, nandito lang ako para magpasaya at palimutin siya sa kung ano man ang nakakapagpapawi ng mga ngiti sa kanyang labi. Minsan naguguluhan pa rin ako sa kung anong ugali mayroon siya, nandyan kasi yung time na magagalit siya ng basta-basta, iiyak at tatawa. Minsan nga lumalayo na lang ako na baka masaksan na lamang niya ako bigla, haha. Alam na.

Kapag siya ang kasama ko, pakiramdam ko ligtas ako, bantayan ba naman ako ng machong lalaki at may malaking maipagmamalaki. Hehe

Heto ako ngayon, nasa kagubatan habang namimitas ng mga prutas na kakainin namin mamayang tanghali. Siya naman ay abala sa paggagawa ng sibat para magamit sa paghuli ng isda. Langya lang, simula ng magprito ako ng isda, hanggang ngayon, iyon na lang lagi ang kinakain niya. Ni ako nga magtatae na sa kakakain nun, may kaliskis na ako oh.

Sa wakas, puno na ang basket ng mga prutas. Ang dami, may mangga, langka, dalandan, at iba pa, hindi ko nga maintindihan kung anong klima mayroon dito. Basta malamig siya, minsan mainit. Eh kamusta naman ako? Heto, pinapapak na ng lamok ang buong katawan dahil sa pagkakatanggal ko ng damit. Ang gago lang niya, sirain ba naman mga damit ko.

Naglakad ako palapit kay Carlo nay hawak hawak na kutsilyo at abala sa pagpapatilos ng sibat. Nakaupo siya sa isang malaking ugat ng puno at nakabukakang tumataga sa mga patpat. Kitang kita ko tuloy mula dito sa kinakatayuan ko ang tulog at namamayagpag niyang kargada. Bigla tuloy akong napalunok ng sunod sunod.

Ramdam ko na unti-unti nang nagagalit ang akin. Pagtingin ko doon ay bigla kong nabitawan ang basket na may lamang prutas at kaagad tinakpan ang naghuhumindig kong pagkalalaki. Nakakahiya kay Carlo kung makikita niya ito at baka isiping pinagpapantasyahan ko na siya.

Naagaw ang pansin ni Carlo ng bumagsak ang basket. Pawisan ang buo niyang katawan at may mga bahid pa ng putik. Ang hot niya lang sa anyong iyong. Namumutok ang muscle at nangingintab sa pawis. Kunot noo siyang tumingin sa akin.

’‘Bakit?’’ tanong niya.

Hayys, hindi ako makapagsalita dahil galit na galit pa rin ang pagkalalaki ko. Bakit ba ayaw nitong huminahon?

’‘Ah eh, wala. Sige ipagpatuloy mo na iyan. Dito lang muna ako at hihintayin kita para sabay na tayong uuwi.’’ sagot ko sabay upo rin sa malaking ugat patagilid sa kaniya. Sa ganitong pwesto, hindi niya makikita ang hiwaga sa gitna ng hita ko. Kung sana may damit pa rin ako, edi kahit papa’no maitatago ko itong matigas kong ulo sa baba.

’‘Sige.’’ maikli niyang sagot.

Habang nakaupo ay hindi ko mapigilang hindi siya sulyap-sulyapan. Sa pwesto niyang iyon, talagang patuloy pa rin sa pagtaas ang libog ko. At lalo na lamang itong tumindi ng bigla niyang kinamot ang bayag niya na para bang sinasadya. At nang mapatingin ako sa mukha niya ay bigla siyang kumindat at kinagat ang kaniyang pang-ibabang labi. Potek, tinutukso ba ako ng hayop na ito?

Bigla akong dumampot ng saging mula sa basket at walang anu-ano’y ibinato sa kanya.

Pero mas lalo kong ikinagulat ang ginawa niya. Binitawan niya ang itak at patpat saka dinampot ang ibinato kong saging. Binigyan niya na naman ako ng isang nakakaakit na kindat habang dahan-dahang binabalatan ang saging.

Sobrang nakakalibog ang itsura niya at talaga namang pinapatirik pa lalo nito ang kargada ko. Simunod niyang ginawa ay ang isubo ang saging ngunit hindi kinain, naglabas masok ito sa kaniyang bibig at sinasabayan pa ng mga mahihinang ungol. Tila sarap na sarap si Carlo sa ginagawa niya. Maging siya ay tinitigasan sa pagsubo sa hawak niyang saging.

’‘Ahh. Ahh.’’ Ungol ko ng may maramdaman akong pagsabog sa dulo ng kargada ko. At ng mapatingin ako doon, nilabasan pala ako ng hindi man lang iyon hinahawakan.

GUYS ! Putulin ko muna ang eksenang ito. Haha, gusto niyo na ba ng sex scene nila Carlo at Marco? Well, you only need to do is:

1. Vote
2. Comment and for the last 3. Follow me :*

Haha . Madali lang naman di ba ? Salamat.

Author’s Note

Mga dude, pasensya kung hindi ako nag-a-update . Nasira po kasi phone ko, pero ngayon, meron na!

Just wait for my update within this week :D Pagsusumikapan ko talaga . Anyway, thanks sa mga makukulit na nagcomment at vote :) I really do appreciate it.

Antayin ko pang libugan ako para mas masaya ang next chapter :) Hehe

CUTIEPOGI