LET ME PAINT YOU (BL)

LET ME PAINT YOU

written by Brictorique.

DISCLAIMER: Ano mang pangyayari, bagay, o pangalan na nakasaad sa kwentong ito ay pawang imahinasyon lamang at hindi kinuha sa totoong istorya ng buhay kaya ano pa man ang pagkakahawig na inyong mababasa ay hindi sadya dahil hindi lang naman ikaw ang nagiisang manunulat na may weirdong pagiisip. Maraming salamat.

---

What does it take for your passion to be recognized?

That’s the question I’ve always had in mind since I was little and until now that I am already on my adolescent years, I’m still searching for answers.

My name is Ethan Da Rosa and I’m a third year Bachelor in Liberal Arts and Humanities Major in Writing student in a well-known State University, at teka nga! Bakit ba ako nagpapa kilala sa inyo in english? Nakaka nose bleed ha!

Anyway, you can call me Ethan. You can adopt me by being your friend. And yes, I’m an introvert. Simula ng pumasok ako ng college, wala pa akong nagiging close friend or best friend man lang since iba ang buhay sa college kesa sa elementary or high school.

Dito, parang araw-araw sapalaran sa tunay na buhay. Ang daming requirements na kailangang gawin at ipasa para pumasa at maka graduate. Sa katunayan, kahit nakaka stress ang pagiging college student, mas okay na ito.

At least, kahit sa luob man lang ng apat na taon hindi agad ipamukha sa akin ng realidad na ang kinuha kong course ay hindi kabilang sa top main high wages hindi gaya ng iba na popular sa lahat. Ang importante, nageenjoy ako sa ginagawa ko. Nandito passion ko. Tama? Tama.

Sa ngayon, kasalukuyan akong gumagawa ng isa sa mga requirements ko para sa course ko dito sa quadrangle ng school. Mas okay na dito kesa sa dorm ko. Ang ingay kasi ng ka-roommate ko at wala akong energy para makipagtalo sa rock and roll niyang tugtugan kapag nanduon siya.

Anything about myself? Well, bukod sa nasabi ko ng isa akong college student at may roommate akong maingay at wala akong maituturing na friends sa school, uhm, I don’t know if matatanggap ninyo ako and if you can keep this as a secret like I do but, I’m a closet gay.

Yes, suprising, right? But I am. Feeling ko kaya naging ganito was because, lumaki akong si mama at lola lang ang nakasama ko sa bahay. I don’t have a father figure because my father, according to my lola, ran away fr his responsibilities as soon as he found out that my mother was pregnant of me.

So, basically, mag isa akong pinalaki ni mama with my lola helping her from time to time. She’s really hard working as far as I could remember at hindi niya ibinaling ang sama ng luob niya sa tatay ko sa akin sa pagtakas nito sa responsibilidad niya. She’s really a good mother figure for me at iyon siguro ang dahilan why Heaven took her from us when I was in second year highschool.

After that, it was just me and my lola. She’s like mama too, probably kasi siya ang nagpalaki sa nanay ko, di ba? She’s kind and hardworking. Even with her old age, nakagawa pa rin siya ng paraan para kumita at may maisustento sa pangangailangan namin araw-araw. ’Yun nga lang, mas strikto siya kay mama. Hindi gaya ng ibang lalaki na pwedeng ma-late ng uwi, ako hindi. She kinda treated me like I were a girl.

I remember before, napingot niya ako dahil lumabas ako ng bahay namin na naka topless which is normal na gawin ng isang teenager na lalaki but not with me, I guess. And while I was just getting used to living with my lola after my mother’s passing, Heaven seems to be really testing me. Last year, I lost her due to heart failure. So, yeah. I’m a total orphan. I don’t have or know any relatives I can call or go to when I needed but luckily, ’yung pension and kaunting perang naipon nila para sa akin ang siya ngayong nagagamit ko kapag kailangang-kailangan ko para hindi ko kailanganing mangutang sa ibang tao or worst, mamalimos.

Ngayon, heto ako. Patuloy na nakikipag sapalaran sa buhay. Buti at masipag akong mag aral mula ng elementary kaya nakakuha ako ng scholarship para libre akong makapag aral sa kolehiyo.

Pagdating naman sa personal expenses, well, this is also a secret that I keep dahil i know, somehow, illegal siya as a student but I do assignments or case studies or sometimes even thesis that needs to be in english in good grammar and since kasama sa course ko, as one of my subjects on how to do a very good writing when it comes to pleasing readers, eh napagkakakitaan ko siya thou kailangan nga lang ’yung magpapagawa sa akin ay bigyan ako ng brief background on how I should do the project. Depende sa project ang bayad sa akin at sa deadline. In short, I am a ghost writer and I do this job outside my university.

My client and I will talk first online since discrete ako, I go under a different name sa social media and paano nila nalaman na I do this kind of work? Iba na ang nagagawa ng socmed ngayon that’s why if you’re not careful enough, it can be your worst nightmare but going back to the question, meron akong private group na nasalihan wherein other members also do the line of work na nakwento ko sa inyo and the remaining ones na nasa group are our clients. So, clients are the one who message us regarding the projects that they want to be done. Hindi kami ’yung naghahanap ng client thou I remember when I got accepeted to that group na sinasabi ko sa inyo, you need to introduce your self to the members and tell them if you are going to be a provider or rather a client. The client’s payment is thru bitcoin and boy, I remember this one client I have na nagpagawa sa akin, he paid me twenty thousand.That was my first and last na naka receive ng ganuon kalaki na bayad dahil ang pinaka mataas na rate ko na is ten thousand. Nagkataon lang na dinoble ng client ang bayd niya sa akin dahil naka graduate siya ng college with flying colors unlike other students. Kung sabagay, sa pagkakatanda ko, school ng mayayaman ang university niya so hindi na ako magtataka kung wala siyang time for his thesis wherein he could have just simply paid the higher ups para makakuha ng diploma but since as a formality font, there I was and did his request.

Nagsisimula ng dumilim so bago pa ako ma late ng uwi sa dorm ko ay inayos ko na ang mga gamit ko at tumayo sa pwesto ko. It’s not that I am scared of the dark, but you know what they say, humans with ugly souls roam at night.

Habang nagmamadali ako sa paglalakad palabas ng school gate, out of nowhere but a typical start of romance in books and/or movies, nakabangga ko ang isang matipunong lalaki. Teka, saan siyang direksyon nanggaling?

We both fell on the ground but on opposite directions.

Biglang kumalabog ang puso ko.

Is this. . love at first bump?! Nah. Don’t be silly, Ethan.You know that is not true. Only books and movies exaggerate those to make readers cheeks flushed red.

“Sorry,” paumanhin ko na halos pabulong na.

Saglit kong pinagmasdan ang mukha niya habang inaayos ang kanyang sarili mula sa nangyaring banggaan namin. Fingers crossed sa isang ito dahil mukha siyang masungit.

But, he looks handsome, isn’t he, Ethan?

Tumingin siya sa akin pagtapos niyang macheck na maayos lang siya at saka tumayo at nagpatuloy ulit sa paglalakad papunta sa kung saan na parang walang nangyari.

Naiwan akong nakatanga.

What?! Hindi man lang ba niya ako tutulungan tumayo?

Oh well. Lalaki nga pala ako.

Besides, I should be thankful na wala siyang sinabing kahit na ano sa akin sa nangyari but those of his. . damn.

Patayo na ako ng mapansin kong may naiwan na pencil yung lalaking nakabanggaan ko. Lumingon ako sa direksyon kung saan ito naglakad kanina pero wala na siya kaya naman kesa masayang ay kinuha ko nalang ito at nilagay sa bag ko.

Nang makarating ako sa dorm ay agad kong nilapag ang gamit ko sa gilid ng kama at nahiga. Hay. Peace at last.

Wait. . Did I just say. .?!

Agad kong nilingon ang kabilang kama sa room at nakita kong nanduon naman ang ka roommate ko pero himalang hindi siya nagpapatugtog ngayon ng rock and roll na naiingayan ako. Merong himala!

Dahil mukhang wala pang balak mag ingay ang isang ito, kinuha ko ang bag ko at inilipat sa study table para gawin ang ibang homeworks na hindi ko pa natatapos. Hindi ko alam ilang oras na akong busy sa nagagawa ko ng biglang may kamay na dumaklot sa isa sa mga gamit kong nakalatag sa table.

Hindi ko na kailangan magtaka kung kaninong kamay iyon pero nakakagulat na sa unang pagkakataon ay ginawa niya iyon.

“Nagdo drawing ka?!” nagulat ako dahil sa tono at mukha niya ang gulat at excitement sa hawak niyang pencil na napulot ko kanina.

“A-ah, hindi.” kinuha ko sa kamay niya ang pencil at binalik sa table ko.

Agad kong nakita ang pagbagsak ng balikat nito.

“Eh bakit may ganyan ka? May kaibigan kang nagdo drawing?”

“Wala.”

“Eh saan mo nakuha iyan? Napulot mo? Akin nalang!”

“Huh? A-ah hindi pwede. Nahulog kasi ito ng nakabanggaan ko kanina. Balak kong ibalik bukas baka kasi importante ito sa kanya.” maikling tugon ko. Ano bang meron sa pencil ito at hype na hype siya?

I have this idea na pang drawing siya pero bakiy hinihingi nitong isang ito? Mahal ba ito? May nageexist bang mahal na pencil?!

“Ay ganun? Kung sabagay. Mahal din iyang drawing pencil na iyan at mukhang sa building ng mga fine art students mo makikita may-ari nyan. Good luck sa paghahanap mo sa owner.”

Agad na umalis na sa tabi ko ang ka roommate ko na parang walang nangyari habang ako naiwan akong nakatingin sa pencil na nasa table ko.

Teka, seryoso ba akong ibabalik ko sa may-aei itong isang pirasong pencil niya? Kung sabagay, mahal daw ito.

Kinabukasan, matapos ang tatlong subject ko at habang naka break ng two hours, dumiretso ako sa building ng fine arts para idiscreet check isa-isa ang mga estudyante na nasa room para hanapin yung lalaking nakabanggaan ko kahapon. Impossibleng hindi ko mamukaan iyon sa gwapo niya lalo na ang mga mata niya na. . ugh.

Halos matapos na ang break ko pero walang mukha ng nakabanggaan ko kahapon ang nakita ko. Hindi kaya absent siya? O baka naman iba ang course niya? Pwede rin namang engineer or architecture kasi mukha namang nagdo drawing din sa mga courses na iyon.

Nagdesisyon nalang ako na ipagpatuloy ang paghahanap sa may-ari ng pencil pagkatapos ng last subject na papasukan ko.

“Ethan, yung victory party mamaya h’wag mong kalimutan hindi attendan. Iyon na daw attendance natin sa P.E. sabi ni Sir Ramil.” paalala ng class president sa akin bago ako makalabas ng room namin mula sa last subject.

Alam kasi nito na hindi ako uma attend ng mga parties ng school unless may attendance na cino consider. Kung sabagay, nag champion sa nationals ang baskteball team kaya may rason talaga mag throw ng party. Sa tagal kasi, parang ngayon lang ulit nakuha ng varsity namin ang championship.

Duon ka nalang siguro itry hanapin ang may ari nitong pencil sa party mamaya. Babalik muna ako sa dorm para maghanap ng maisusuot.

Alas siete nagsimula ang victory party at simpleng pastel pink na long sleeve ang suot ko na naka tupi ng 3/4.

Sa dami ng tao sa gymnasium hindi ko alam saan ako pu pwesto. Ako lang kasi mag isa at wala akong masasabi na close friend ko sa college. Nakakahiya naman makiupo sa hindi ko kakilala at mas lalong sa hindi ko ka course pero depende. Huwag lang maupo sa table ng may mga fraternity. Yari ako duon.

Sa gitna ng malakas na tugtugan at naguumpukang mga kapwa ko estudyante kasama ang mga kaibigan nila. .

“Checkmate.” hindi ko alam kung bakit pero nagtaasan ang balahibo ko sa boses na narinig ko mula sa aking likuran.

Lilingon palang ako ng isa pang boses ang aking marinig.

“Tangina naman, Theo! Wala kang patawad. Tatlong sunod mo na akong tinalo ngayong araw. Panalunin mo naman ako!” maktol nito.

“Hoy, Theo! Akala ko absent ka! Nandito ka pala? Bakit hindi ka pumasok kanina? Daming chikas naghahanap sa iyo.” dinig ko pang sabi ng isang babae.

Theo? What a cool name. Tho hindi ko alam kung bakit hindi ko magawang lumingon agad. Kanina ko pa ito gustong gawin eh.

“Hinahanap ko kasi yung magiging model para sa final project natin. Sabi ni Sir Nicolas sa akin, gumawa ako ng pwedeng ilaban internationally.”

“Owemjiii!!! So ikaw na nga ang candidate para sa international art fest na gaganapin next year after graduation?!”

“Ano ba namang klaseng tanong iyan, Ella. Syempre, oo! Theo iyan eh! Nuks naman, pre. Ikaw ang pinili. Huwag mo kami kalimutan pagkilala ka ng artist worldwide ah.”

“Oo nga. Siguradong pagkakaguluhan ka ng marami kasi di lang artistahin mukha mo. Talented pa! Eh teka, ano na yung model mo pala? Saka anong klaseng art ipanglalaban mo sa IAF?”

“Well, about that. .”

Nagtaka ako bakit biglang tumahimik yung usapan nila. Binulong lang niya siguro sa mga kasama niya. Kung sabagay, baka may makarinig at gumamit ng idea niya. I understand that part. Uso pa naman plagiarism.

Muntik akong masubsob ng mabigla ako sa bigat ng sumampa sa balikat ko.

“He is going to be my model.”

Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko, only to find out na yung lalaking nasa likod ko at nakabanggaan ko kahapon ay iisa at ang pangalan niya ay. .

“The name is Theo Abel. And you, darling?”

“A-ah, E-ethan! Ethan Da Rosa!” may kalakasan kong sagot dahil sa pagkabigla sa mga nangyayari kaya hindi rin maiwasan na may mga mapatingin sa gawi namin.

“Well then, I’ll be going now together with my rose.” saad nito sa mga kasama niya at naka akbay sa akin na lumabas ng gymnasium.

Hindi ko alam kung seryoso ba siya sa ginawa niya kanina o ginawa lang niya iyon para makatakas sa mga kasama niya, kaya para malaman ay huminto ako sa paglalakad kung saan napahinto ko rin siya dahilan para tumingin siya sa akin.

“Any problem?” tanong nito.

“Uhm, no offense bro, bakit mo ako kinaladkad papunta dito?”

Parang nagulat pa ito sa tanong ko.

“Because I want to have a talk to my model?!” saad niya in a “duh? common sense!” kind of way, “By the way, you still have my pencil, right?”

Tama! Yung pencil!

Kukunin ko na sana ang pencil ng maalala kong wala akong dalang bag. Napatampal ako sa nuo ko. Shit! Naiwanan ko sa dorm ko yung pencil niya.

“Naiwanan mo?”

“U-uh, sorry.”

“My bad. Hindi ko rin napansin na wala kang dalang bag. If that’s the case, let’s just go to your place.”

“Huh?” halos pasigaw kong sagot dahil sa gulat.

Is he for real?! Like, hindi pa kami lubos na magkakilala yet, here he is, acting like we’ve known each other for years.

I was about to protest but then, he out of nowhere handed me a drink.

“Here.”

Agad akong lumingon sa paligid at nakahinga ako ng maluwag ng marealized ko na may mga HRM students na nagha hand out ng drinks dito sa labas ng gymnasium. Buti nalanh dahil kung hindi iisipin kong nagha hallucinate na ako na kasama ko siya o di naman kaya ay isa siyang wizard. Hahaha.

“So, lead the way, will you?” saad nito at nakangiting tumingin sa akin.

I don’t know what’s with me or maybe because of the drink pero parang kumikinang ang mata niyang tumingin sa akin.

“S-so-sorry pala sa nangyari kahapon.” out of nowhere kong sabi habang naglalakad kami papunta kung saan.

Siya ba ang sinusundan ko o ako ang sinusundan niya? Hindi ko alam.

“It was my fault. I did intentionally bump you. It was part of a little experiment.”

“Huh?”

“I bump almost a lot of people yesterday before you and left things beside them hoping they will return it but sadly, it’s either they didn’t notice it or they don’t just have the time to pick it up even if they did notice, but you. You noticed it. I was actually planning to have my pencil back from you yesterday after I saw you picking it up but you walk so fast I couldn’t keep up.”

Kung ganun, hindi talaga dapat kami magkakabangga kung hindi niya sinadya? It make sense now since nagtataka din ako paano kami nagkabangga eh hindi ko agad siya nakita dahil kung nakita ko siya agad ay iiwas ako.

“So, ano palang naisip mo at nangba bangga ka ng mga tao at iiwan ang gamit mo sa amin? Kung alam ko lang hindi ko sana iyon pinulot.”

“Hey, don’t say that! I badly need to do that so I can have a model.”

“Model for what?”

“I am an art student and I was chosen to be part of an international contest and for me to be able to come up with something I can present, I need to have a model and it’s not easy to look for a model but then, here you are.”

“Bakit ako? Kung ano man ang gagawin mong art, hindi ako ang nababagay na model para duon.”

“In time, you will know why.” tugon nito na may kakaibang ngiti sa kanyang labi. Hindi ko alam pero kinilabutan ako dito lalo na ng tumama ang sinag ng buwan sa mukha niya pagkabukas ko ng pinto ng dorm.

Nakahinga ako ng maluwag ng makita kong wala ang ka roommate ko. Buti at wala akong maiistorbo na iba sa pagdadala ko ng ibang tao dito.

Agad akong pumunta sa study table ko para buksan ang drawer at kunin ang pencil nitong lalaking ito ng sabay na mag click ang pinto at ilaw.

“Anong nangyayari?!” nagpapanic kong tanong at akmang tatakbo palabas ng harangin ako ng lalaking kasama ko ngayon.

Bumilis ang tibok ng puso ko ng maamoy ko ang nakakapit na pabango sa kanyang damit. Parang nagiinit ang katawan ko sa hindi ko malaman na dahilan.

“I can’t believe you smell this good.” tunog manyak na sabi nito habang mahigpit na hawak ang magkabilang braso ko at inaamoy ang leeg ko.

“Anong ginagawa mo ’pre?!” galit kong saad habang nagpupumiglas sa kanya.

Tumayo ang bahibo ko ng dilaan nito ang balat ko at bago ko pa siya maitulak ay naitulak na ako nito paupo sa sahig.

Hindi ko alam ang gagawin sa nangyayari ngayon. Sana nga ay bangungot ang nangyayaring ito ngayon at may gigising sa akin pero mukhang hindi.

“H’wag!. . Bitawan mo ako!. . Parang awa mo na!. . Tulong! Tulungan ninyo ako! . . H’wag!” sigaw ko habang nagpupumiglas mula sa pagkakaibabaw niya habang parang tigreng naglalaway sa pagkaing nakahain sa harap niya.

Hindi ko maintindihan kung bakit, parehas kaming lalaki pero bakit mas malakas siya kesa sa akin? Bakit parang wala lang ang pagpupumiglas ko sa kanya?

“C’mon! Huwag mong itago ang mukha mo sa akin! Show me emotions! I want that! I need that!” gigil nitong sabi habang pisil ng malakas ang panga ko at paulit ulit na pinupunit ang luob ko.

Yes, he is raping me. A stranger is raping me and I was the one who let him inside my dorm. Stupid me.

After that, he left me crying alone in my dorm naked. I can still feel his penis inside even tho it’s not there anymore.

Ilang araw din akong hindi pumasok in fear of seeing him sa campus but I can’t let my academe go to waste kaya kahit na traumatized pa rin ako at pumasok ako but it was another huge mistake.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang lumapit na parang wala siyang ginawang kababuyan sa akin and even tho I wanted to scream and ask for help, I can’t. I cannot move my feet to walk away nor my mouth to speak. I was frozed.

“What took you so long to get out of your dorm? I was about to loose my mind.” he whispered in my ear as he starts to pull me elsewhere.

I don’t know what to do. I feel helpless. Tumingin nalang ako sa mga mata ng makakasalubong namin. Hoping they can atleast read the message from my eyes.

“N-no, please! Maawa ka sa akin! A-ayaw ko nito! P-pangako, wala akong pagsasabihan ng ginawa mo sa akin! J-just please!” umiiyak kong makaawa habang nasa luob kami ng dulong cubicle.

“Didn’t I tell you to shut up? Why don’t you just moan instead of saying nonsense?” inis nitong sabi bago nagsimulang babuyin ulit ang katawan ko.

Oh how I wished it ends there but it didn’t. Nasundan pa iyon ng ilang ulit sa kung saang lugar niya maisipan. I hate myself for being to scared. Takot ako na hindi paniwalaan na isang bakla o lalaki at birth ang nagahasa ng kapwa lalaki. Sino nga ba kasing maniniwala di ba? Tsk.

But I also hate how he acts good outside, infront of other people that they always ends up thinking me and Theo are a gay couple and that we have a good relationship.

I don’t know kung totoo ba na kasali siya sa isang international art fest at kung ako nga ang model niya dahil ni isang beses wala akong nakita na gawa niyang art na related sa akin but I can always here from him and from other people close to him how he badly loves art and how he wants his art to be recognized. Yet, if I am really his model and he is a true artist, the things that he do to me, is it reallt necessary? Or is he just a plain pervert? Or should I say, rapist?

Isang araw, dala ng sobrang curiosity about sa pagkatao ni Theo and his want to become a famous artist, I investigate discreetly.

Why does he want to become a famous artist? May gusto ba siyang patunayan sa mga tao? Ano yung gusto niyang patunayan?

Ika nga nila, art is something way beyond an artist wants it viewers to see and feel. They want you to have different speculations about a single art they did and have a roller coaster of emotions while misleading you to what the art really portrays as to the artist point of view.

Dahil mas madadalian akong maintindihan ang pagkatao ni Theo kapag nakita ko ang place niya, nakakuha ako mula sa mga nakakakilala sa kanya ng tip kung saan siya nakatira kung saan pinuntahan ko.

Sa labas ay malalaman ko ng mag isa lang si Theo sa bahay niya. Hindi naman ako akyat bahay pero nakakuha ako ng duplicate na susi sa bahay niya ng hindi niya namamalayan. Nakuha ko iyon ng palihim habang naliligo siya after naming mag sex. Sana lang ay walang aso sa luob kung hindi mabubulilyaso ang plano ko.

Mamaya pa ang uwi ni Theo kaya makakaalis ako bago pa siya dumating at wala naman akong gagalawin o kukunin sa bahay niya.

Pinasok ko ang susi sa susian at kumakalabog husto ang puso ko pagtunog ng lock mula sa luob hudyat na makikita ko na ang mga bagay na nakikita ni Theo sa halos araw-araw.

Nakahinga ako ng maluwag matapos kong makita na walang aso na nagaabang sa luob at normal at typical na bahay lang ang bahay niya.

Ano nga ba kasing iniisip ko? Whew.

Umakyat ako sa ikalawang palapag ng bahay ng makita ko kung saan nakapwesto ang hagdan at para bang nanlamig ang katawan ko habang umaakyat paitaas.

Dapat siguro umalis na ako?

Pero naisip kong sayang ang punta ko at hindi ko pa nakikita ang kwarto niya kaya isinawalang bahala ko nalang ang nararamdaman ko at nag patuloy sa pag akyat sa kanyang kwarto.

Agad akong napatakip sa bibig ko at halos hindi makapaniwala sa nakita ko ng buksan ko ang pinto ng kwarto niya.

“A-anong. . ?!”

“I guess, it’s time.”

---

“Author, question lang, gusto lang talaga namin malinawan, ano po bang nangyari kay Ethan? Bakit bitin yung kwento? May second book po ba na lalabas?” tanong ng isa sa mga umattend sa book signing ng librong Let Me Paint You .

“Walang second book na lalabas. As you can see, short story lang itong librong pinublish ko na hindi ko inakalang bebenta sa masa. Sa mga nagtatanong kung anong nangyari kay Ethan ay kayo na ang bahalang mag isip. Sa totoo lang, hindi ko rin alam. Naisulat ko lang itong libro na ito dahil sa naging ka roommate ko ng college. Siya ang inspiration ko dito pero hindi ko na alam kung nasaan siya ngayon.”

Matapos ang book signing event ay dumiretso ang author sa isang kilalang museum.

Nilibot nito ang nasabing building hanggang sa mapadpad sa isang palapag na may pinagkakaguluhang painting na gawa sa preserved blood na hugis taong naka palumbabang nasa luob ng malaking frame at may dalawang totoong mata ng tao sa mukha nito. Animo’y isang taong nasa luob ng isang mataas na kastilyong walang labasan at nakatanaw sa kawalan.

“Hindi ko alam kung anong dapat na maramdaman sa obra mo na ito.” malumanay na saad ng author mula sa kanyang kinatatayuan.

“Pagmamahal. Dahil ang pagmamahal sa sining ay halintulad sa pagmamahal sa isang tao. The only difference is, to art it last forever. Just like the book you have written.” lumingon ang nagsalitang lalaki sa author na may kakaibang ngiti sa kanyang mga labi.

“Gusto ko lang ng isang palatandaan na minsan, hindi lahat ng bagay nangyayari ng may dahilan. Minsan sinasadya at minsan dapat ginagawang aral sa karamihan mula sa mga taong dapat iniiwasan sa pagsapit ng dilim o minsan pa nga, kahit sa liwanag.” muling tumingin ang author sa huling pagkakataon sa pinagkakaguluhang obra at tumalikod ng may malalim na buntung hininga at nag play ng kanta sa kanyang earphones.

Lumakad ito palayo sa taong gaya niya ay gumawa ng palatandaan mula at para sa kanyang minamahal.

You turn my head

But instead I feel so lonely

I feel for you, I’ve got to say

You put a spell on me

---

A/N:

Huehue. Finally! Nakagawa ulit ng one-shot na BxB jusko. Ang hirap pa rin!

Anyway, feel free to comment kung kayo ay nasiyahan sa pagbabasa at kung hindi naman ay salamat pa rin at pinag aksayahan ninyo ito ng oras.

Mai-share lang ano? Nagawa ko yung concept nito dahil recently, bumalik ako sa art. Meaning, nagdo drawing na ako ulit and paint ganun then I heard this very familiar song ng Orange and Lemons na Let me na ginamit ko as a themesong dito which is very nostalgic. Iyon lang naman. Na share ko lang.

Again, this is your weirdong manunulat, Brictorique, na nagpapasalamat sa inyong oras sa pagbabasa ng aking likha. Ciao!