BABALA‼️

SHORT STYLE WRITING

CHAPTER 1

Rio

Hi guys! Ako nga pala si Rio Lapitan, 15 years old, Grade 10, single, at syempre magandang bakla. Hahahaha! Heto ako ngayon, naglalakad papunta sa bago kong nilipatang eskwelahan. Mayaman naman kami, pero dito ko kasi napiling mag-aral sa Peralta Academy. Naglalakad ako ngayon dahil nagdo-dorm ako, mga two blocks lang naman ang layo. Ang probinsya namin ay sa San Emilio, pero dito ako nag-aaral ngayon sa Banayoyo.

So, heto na, nasa harapan na ako ng school. May nakatingin, may wala, at may iba na parang nandidiri dahil ang suot ko ay pinagliitan na at gusot-gusot pa. Pero kebs lang! Ang mahalaga, makapag-aral ako.

Pumasok na ako, kagaya ng ginagawa nila. Self-introduce daw! Ako na ang magpapakilala.

“Hi! My name is Rio Lapitan, 15. Sana maging magkaibigan tayong lahat!”

Sabi ko, pero parang wala silang pakialam—may iba-iba silang mundo. So ayun, hindi muna magle-lecture ang mga teacher dahil first day pa lang naman.

Trrrriiiinnnnnggggg!

Recess na, pero di ako magre-recess. Maya-maya, may lumapit sa akin. Sa tantiya ko, bading din siya.

“Hi! Ako nga pala si Mark Joshua Castillo,” sabi niya sa akin. Para di naman bastos, nag-hi din ako.

“Hi din! Ako nga pala si Rio,” sabi ko.

“Hindi ka ba magre-recess?” tanong ni Josh.

“Di na, wala akong gana,” sabi ko.

“Sige, sasamahan na lang kita dito,” sabi ni Josh.

So ganun, wala pa ring masyadong ginawa hanggang matapos ang araw. Nagsiuwian na kami at nagpaalam kami ni Josh sa isa’t isa. Umuwi na ako sa dorm.

CHAPTER 2

Rio

Heto na ako ngayon, papasok na sa paaralan.

Nagkita kami ni Josh.

“Sabay na tayo, girl,” sabi ni Josh.

“Sige,” sabi ko.

Nagsabay na kaming naglakad, tapos pumasok na sa school. Pagkalipas ng 10 minutes, may apat na lalaki na pumasok sa classroom. Nagsitilian lahat ng mga kabaklaan at kababaihan.

“Why are you late?” tanong ni Ma’am Wenda, teacher namin sa English.

“None of your business,” sagot ng lalaki.

Napatingin ako kasi ang bastos niya sa teacher.

Tapos pagkatapos nun, nagpakilala na sila. Yung singkit at cute, si Jimboy Dalligos. Yung maputi naman, si Niko Quinga. Yung matangkad na kamukha ni Daniel Padilla, si Smith Suyao. At ang pinaka-gwapo sa kanila, si Jhon Peralta. Actually, gwapo naman silang lahat, pero sa mata ko mas gwapo talaga si Jhon. Sabi nga nila,

“Beauty is in the eye of the beholder.”

Recess time…

Nakapila kami ngayon ni Josh, tapos biglang may sumingit na lalaki.

“Hoy! Ang kapal ng mukha mo! Kita mo nang naghihirap kami dito tapos sisingit ka?!!” sigaw ko.

Bigla siyang humarap. OMG… si Jhon pala.

“Ano’ng sabi mo?!” sigaw pabalik ni Jhon.

“Wag mo na siyang awayin… sila may-ari ng paaralan na ’to,” bulong ni Josh.

Wala na akong pakialam kung pagmamay-ari man nila ang paaralan. Kahit crush ko si Jhon, pero kung ganyan naman ang ugali niya, turn off na ako.

“Bingi ka ba? Umalis ka d’yan! Matuto kang pumila!” madiin kong sabi.

“Aba, at sumasagot ka pa?!” galit na sabi ni Jhon. Aambaan na niya ako ng suntok.

Pumikit na lang ako, pero wala akong naramdaman. Pagdilat ko, pinipigilan pala siya ni Smith. Tapos nilayo na niya si Jhon.

“Hindi pa tayo tapos!” sigaw ni Jhon.

“Edi tapusin mo!” sigaw ko rin.

Nakabili na kami, tapos pumunta na kami ni Josh sa garden. Doon kasi kami kumakain.

Pagkatapos nun, balik na kami sa classroom.

Nandoon na rin yung apat na magkakaibigan.

Umupo na kami, tapos biglang may binulong si Jhon. Nasa likod ko lang kasi sila; magkakatabi silang apat. Magkatabi naman kami ni Josh.

“May sinasabi ka?” tanong ko.

“Bakit, may narinig ka?” sagot ni Jhon.

Di ko na lang siya pinansin hanggang matapos ang klase.

Umuwi na kami ni Josh. Sa kabilang street lang naman ang dorm ni Josh.

Hindi pala bading si Josh—bi pala siya. Nag-aminan kami: sabi ko bading ako, pero wala naman siyang reklamo.

Heto na, nakapaglinis na ako ng katawan.

Good night, world!

CHAPTER 3

Jhon

Nandito kami ngayon sa bahay, nag-iinuman kami ng barkada ko. Hanggang ngayon, di ko pa rin maisantabi yung bading na yun… ano nga pala pangalan niya? Ah!! Oo, si Rio pala.

Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Siya lang na bading ang nangsumbat sa akin.

“O, parang ang lalim ng iniisip mo ah,” sabi ni Niko.

“Oo nga,” sabi naman ni Jimboy.

“Wala, iniisip ko lang si Rio… yung baklang nangsumbat sa akin,” sabi ko, medyo naiinis.

“Hindi kaya nagkakagusto ka na sa kanya?” natatawang sabi naman ni Smith.

“Hindi ah! Kadiri kaya!” sabi ko.

“Kung hindi mo siya gusto…” panimula ni Jimboy, tapos nagbulungan silang tatlo.

“Heto, paibigin mo siya sa’yo,” sabi ni Jimboy.

“Ano?!!!” tanong ko, nagulat.

“Hep hep! Di pa kami tapos,” sabi ni Smith.

“At pagkatapos, pag na in-love na siya sa’yo… ilaglag mo siya hanggang umiyak siya sa harapan mo,” sabi ni Niko.

“Anong makukuha ko pag nagawa ko yan?” tanong ko.

“500k,” sabi nilang sabay-sabay.

Inom dito, inom doon… hanggang sa natulog na kami.

Kinabukasan…

Nandito na kaming magkaka-barkada, at ngayon ko na gagawin ang plano. Nakita ko siya, kasama si Josh. Masaya silang nagtatawanan.

Lumapit na kami, tapos nag-hi kaming lahat.

Pumula ang mukha ni Rio at nakatingin sa akin. Parang mapapadali yata ito… mukhang may gusto nga siya sa akin.

Pagkatapos nun, pumasok na kami sa classroom.

Recess…

“Ngayon na. Galingan mo,” sabi ni Jimboy habang papunta sila sa canteen.

Pumunta kami sa canteen, bumili ng pagkain, tapos dumiretso kami sa upuan nila Rio.

“Pwedeng makitabi?” sabi ko.

“Pwede naman,” sabi ni Rio na parang walang pakialam.

Kumain na kami. Biglang nagsalita si Smith:

“Anong gagawin niyo bukas? Total Sabado naman,” tanong ni Smith.

“Wala,” sagot ni Josh, parang wala kasing gana sumagot si Rio.

“Good! Sama kayo sa resort namin, libre ko lahat. Birthday ko kasi,” sabi ni Smith.

Ow! Birthday niya pala… nakalimutan ko yun hahaha.

“Pwede naman,” sabi ni Rio, sa wakas nagsalita rin.

“Great! So, ano, susunduin na lang namin kayo?” sabi ni Smith.

“Akin ang mga number niyo para ma-text namin kayo,” sabi naman ni Niko.

Kinuha ni Josh ang phone at tinype ang number niya. Kinuha naman ni Rio at ginawa rin.

“So… friends?” tanong ni Smith. Alam kong ginagawa niya ito para mas mapabilis ang plano.

“Friends!” sabi nila sabay-sabay.

Nag-usap-usap pa kami. Of course, sumali ako sa usapan. Nalaman ko na black and white ang favorite color ni Rio, at winter ang paborito niyang season. At marami pang iba. Tapos, sabay-sabay na kaming pumasok ulit sa classroom.

Nandoon na si Sir Sebastian. May activity daw, dapat dalawahan. Nakita ko agad si Rio, siya lang kasi ang walang kapartner. Kaya lumapit na ako sa kanya.

“Wala kang kapartner?” tanong ko.

“Wala,” sabi niya, nakanguso.

Hahaha! Ang cute niya ah…

What?! Cute??? Erase, erase!

“Ako na lang. Wala din akong kapartner,” sabi ko.

Rio’s POV:

Wala akong kapartner, pero lumapit si Jhon at tinanong kung may kapartner na ako. “Wala,” sabi ko, kaya kami na lang ang magkapartner.

Binigay ni Sir yung activity, maraming kailangan i-research at ipapasa next Monday.

“So… anong gagawin natin?” tanong ni Jhon.

“Sa bahay na lang natin gawin to,” sabi ko. Wala na rin akong magawa, kasi di ako nakapaglinis ng dorm, nakakahiya kaya… kaya pumayag na lang ako.

“Saan ba bahay ninyo?” tanong niya.

“Sa kabilang subdivision,” sabi ko.

“Sa Lea Subdivision?” tanong niya. Kasi sa pagkakaalam niya, doon nakatira ang mga mayayaman.

“Oo, doon nga. Susunduin na lang kita mamaya, diba sa dorm ka nakatira?” tanong niya.

“Oo, doon ako nakatira,” sabi ko.

Pagkatapos nun, umuwi na kami.

CHAPTER 4

Rio’s POV

Nandito ako ngayon sa bahay nila Jhon. Sinundo niya ako sa dorm.

Kaya ngayon, nandito na ako sa kwarto niya. Maayos at malinis. Talagang makikita mo na panlalaki ang style.

“Hati tayo ng gagawin,” sabi ni Jhon.

“Okey,” sabi ko naman.

Nag-hati na kami ng gagawin. Siya naman, pumasok sa banyo para maligo.

Malapit ko nang matapos nang biglang lumabas si Jhon… naka-topless.

Tama lang ang katawan, may abs naman pero di pa masyadong bakat.

So ayun, tinuloy ko na lang ang ginagawa ko.

Nakapagpalit na siya, tapos bumaba na siya…

After 30 minutes…

Tinawag niya ang pangalan ko para kumain.

Bumaba na ako at…

Wow!

Parang may fiesta sa dami ng pagkain!

“Kain na tayo,” sabi niya na naka-ngiti.

Umupo na ako at kumain. Wala kang maririnig kundi yung tunog ng mga plato.

“Taga saan ka?” tanong ni Jhon.

“San Emilio. Pero dito ko gusto mag-aral,” sagot ko. “Nasaan pala pamilya mo?” tanong ko rin.

“Ah… busy sila sa trabaho. Nasa Korea pa sila para sa business proposal,” sabi niya.

Mayaman talaga…

Pero di ako papakabog! Hahaha. Pero ayaw ko nang sabihin pa sa kanila, mas okay na ganito lang.

Matapos kaming kumain, bumalik na ako sa kwarto niya. Mamaya pa raw siya aakyat kasi may kakausapin pa siya.

Pumunta na ako sa taas at tinapos ko na lahat ng activity — pati na rin yung parte niya. Maya-maya, nakatulog na ako sa mesa.

Jhon’s POV

Nagpaalam na si Rio na aakyat na raw siya sa taas. Sabi ko, “Mauna ka na, may kakausapin pa ako.”

Tinawagan ko yung tatlo.

Conference call…

“Hello… Nandito kami sa bahay, ginagawa namin yung activity,” sabi ko.

“Ano na?” tanong nilang tatlo.

“Sinisimulan ko na,” sabi ko.

“Okey! Galingan mo kung gusto mong makuha yung premyo,” sabi ni Jimboy.

Pinatay ko na yung tawag.

Umakyat na ako sa kwarto, tapos naabutan ko siyang natutulog sa mesa. Napabuntong-hininga ako. Lumapit ako sa kanya, binuhat ko siya at inihiga sa king-size bed.

Inayos ko muna lahat, tapos tumabi ako sa kanya.

Tinitigan ko siyang mabuti. Ang amo ng mukha niya. Hindi mo maikakaila na parang babaeng-babae ang itsura niya.

Bday pala ni Smith bukas…

Bumangon ako at naghanda na ng susuotin namin.

Oo, namin,  pahihiramin ko muna siya ng damit.

Pagkatapos nun, nahiga na ulit ako sa tabi niya, pumikit…

At nakatulog na rin ako.

CHAPTER 5

Rio’s POV

Sarap na sarap ako sa tulog ko, nang may marinig akong ungol. Nagtaka ako kaya unti-unti akong dumilat at…

“Aaaahhh!!!!!!” Sigaw ko, at bigla ko siyang natulak, dahilan ng pagkahulog niya sa kama.

“Ano ba!!! Natutulog ang tao!!” bulyaw niya sa akin habang hinihimas ang likod niya.

“Bakit ako nandito??” tanong ko.

“Nandito ka kagabi kasi ginawa natin yung activity. Nakatulog ka kaya di na kita ginising. Binuhat na lang kita at inihiga d’yan,” sabi ni Jhon.

“Ah!! Naalala ko na…”

Bigla akong bumangon.

B-day pala ngayon ni Smith! Kailangan kong kumuha ng damit.

“Saan ka pupunta?” tanong ni Jhon.

“Uuwi. Kukuha ng damit para sa b-day ni Smith,” sungit-sungitan kong sagot.

“Oh, bat ang sungit mo?” tanong niya.

“Wala,” madiin kong sabi.

“Wag ka nang umuwi. Papahiramin na lang kita ng damit, nakahanda na lahat para pareho ang ayos natin,” sabi niya.

Kaya umoo na lang ako.

Maya-maya, tinawag na kami ng yaya nila Jhon para kumain.

Bumaba na kami ni Jhon. Natapos na kaming kumain.

Sabi ni Jhon, maligo na raw ako sa kwarto niya. Kumuha na lang daw ako ng damit na kasya sa akin. Siya naman, dito lang daw muna sa baba.

…Ligo doon, ligo dito…

Ayan, mabango na ako.

Lumabas ako ng banyo na naka-topless… Biglang pumasok si Jhon na naka-topless din!

Jhon’s POV

Natapos na akong maligo kaya umakyat ako sa kwarto. Pagbukas ko ng pinto… Nakita ko si Rio na naka-topless.

Tinitigan ko siya…

Di ko maalis ang tingin ko sa maputi niyang katawan. Parang babaeng-babae, flat lang ang dibdib, pero mapupula ang labi at malalaking mata na bagay na bagay sa kanya.

Natigilan ako sa pag-iisip nang bigla…

“Ahhhh!!!!! Umalis ka muna!!!” sigaw niya sabay bato ng unan. Nasalo ko naman lahat.

Para walang gulo, lumabas na lang ako.

Maya-maya, lumabas na siya ng kwarto, nakaayos na. Ako naman ang pumasok at nagbihis.

Pagkatapos, lumabas na ako.

Sakto, dumating na rin yung tatlo kong kaibigan, pati na rin si Josh na kaibigan ni Rio.

Lumabas na kami at sumakay.

Magkatabi sila Rio, Josh, at Niko. Kami naman nina Smith, Jimboy, at ako sa likod.

Napansin ko lang… super close si Niko at Josh.

“Ano na?” tanong ni Jimboy.

“Maayos, naaayon sa plano,” sagot ko.

“Mabuti kung ganun,” sabi ni Smith.

“Masaya pala siyang kasama,” sabi ni Jimboy.

“Tama ka d’yan,” sabi ni Smith.

“Pero sorry na lang siya… siya ang napili nating pag-pustahan,” sabi ni Jimboy.

Rio’s POV

Nakarating na kami sa resort nila Smith.

“Pumunta na lang kayo sa cottage number 23, doon tayo,” sabi ni Smith.

Pumunta na kaming lahat.

Maganda yung view! Malawak ang swimming pool, maraming pagpipilian.

Naghanda na kami at inayos lahat ng pagkain.

“Oh! Heto ang damit,” sabi ni Jhon na nakangiti.

Kinuha ko na lang para di magmukhang tanga. Hahaha.

“Salamat, ibabalik ko rin ’to pag nalabhan ko na,” sabi ko na parang wala sa mood.

Nagpalit na sila. Ako, heto, nakaupo kumakain ng chips. Mamaya na ako maliligo.

Napansin ko lang… sobrang close ni Niko at Josh. Noong nasa kotse pa lang, naghaharutan na sila.

Hay, bahala na. Makakain na nga lang.

Josh’s POV

Hi! First of all, gusto kong magpasalamat sa author sa pagbibigay ng line sakin sa story na ’to.

(Kapal mo!) Ay, author, manahimik ka na!

(K. Fine.)

Ang close talaga ni Niko sakin.

Linawin ko lang: BI ako. Pero dahil sa kanya… parang nababakla na ako ng tuluyan.

Kami na lagi ang magkasama ngayon.

Si Rio? Ayun, nasa cottage, kumakain, nagpapasaya sa sarili. Hahaha.

“Josh,” sabi ni Niko.

“Ano yun?” tanong ko.

“Nagka-bf ka na ba?” tanong niya.

“Hindi. Never. Since birth,” sagot ko.

“Ayaw mo bang subukan?” tanong niya ulit.

“Oo, gusto. Bakit?” pabalik kong tanong.

“Pwedeng maging bf ka?” sabi niya, nagulat ako.

“Yes! Why not?!” sagot ko, at bigla niya akong niyakap.

“Wag mong sasabihin na easy to get ako, ha? Kasi para sakin, hindi yung ligawan ang pinapatagal, kundi yung pagmamahalan,” sabi ko. Bigla siyang ngumiti.

“Oo, tatandaan ko ’yan, mahal ko,” sabi niya. Hahaha.

“Ayyyiiiiee!!!!” sigaw nung tatlo.

Bigla kaming lumingon, sina Jhon, Smith, at Jimboy pala yun.

“Congrats, pare!” sabi ni Smith.

“Salamat! Kami na, mga pare. Sana hindi kayo tutol,” sabi ni Niko.

“Hindi, as long as nagmamahalan kayong totoo,” sabi ni Jhon, nakangiti.

“O pano, let’s celebrate the lovers! Punta tayo sa cottage para sa celebration!” sabi ni Jimboy.

CHAPTER 6

NIKO POV

Papunta na kami sa cottage at talagang nagpahuli kaming apat.

“Sigurado ka ba sa nararamdaman mo?” tanong ni Smith.

“Oo, siguradong sigurado ako,” sagot ko.

“Sana di madamay si Josh sa pustahan natin,” sabi ko pa.

“Syempre hindi. Mahirap na baka paghinalaan ka ni Josh na baka pustahan din ang lahat,” sabi naman ni Jhon.

RIO POV

Lumapit na silang lahat sa cottage, at parang tuwang-tuwa sila, lalo na si Josh.

Tumabi sa akin si Josh, kaya nagtanong ako, “Bakit?”

“Kami na ni Niko!” masaya niyang sabi.

“Ano?!! Kakakilala nyo lang ah!” sabi ko. Napansin ko rin na andun pa yung apat sa labas, nag-uusap yata.

“Oo, pero ganun talaga eh,” sabi ni Josh.

“Okey, di ako tututol kung totoong nagmamahalan kayo. Pero once na niloko ka niya… boom! Putol ang bayag niya,” sabi ko sa kanya.

Bigla niya akong niyakap.

“Friend nga kita,” sabi niya, sabay tawa kami pareho.

Pumasok na yung apat sa cottage, at tumabi si Niko kay Josh. Nagharutan na naman sila.

Yung tatlo naman, nasa kabilang upuan.

“Alam mo na?”

tanong ni Niko sa akin.

“Yung alin?” tanong ko pabalik.

“Yung kami na ni Josh.”

“Oo, alam ko na. Kaya ikaw, wag na wag mong sasaktan yung friend ko ah. Pag sinaktan mo… boom! Putol yang ano mo,” sabi ko in a serious tone.

“Oo naman! Hinding-hindi ko siya sasaktan,” sabi ni Niko sa akin.

Kumain na kami. Kain dito, kain doon.

Pagkatapos, umalis na yung apat para mag-swimming. Kami na lang ni Jhon ang natira. Nagligpit kaming dalawa.

“Ang sweet nila, no?”

sabi ni Jhon, sabay tinignan ko rin kung ano tinitignan niya.

“Ah, oo. Buti pa sila,” sabi ko.

“Bakit?” tanong niya.

“Wala. Lahat kasi ng naging bf ko… palpak lahat. Hindi nagtatagal. O kaya naman, pina-perahan lang ako… kami! “ sabi ko.

“Ganun pala? Saklap pala ng lovelife mo,” sabi niya.

“Sinabi mo pa. Pero kahit ganun… life must go on!” sabi ko.

Nag-usap lang kami. Nalaman ko na wala pa pala siyang naging gf. Fling-fling lang daw yung mga naging “ka-close” niya. At favorite color niya pala… red.

Pagkatapos naming magligpit ng kalat, nagpalit na ako. Sabay kaming tumalon sa swimming pool.

Hanggang matapos ang araw, naging close kami ni Jhon. Napapalagay na ang loob ko sa kanya… parang bumabalik na naman yung pagka-crush ko sa kanya.

JHON POV

Pauwi na kami, hinatid nila kami. Nasa gitna kami ng biyahe, nang biglang isinandal ni Rio ang ulo niya sa balikat ko.

Pagtingin ko… tulog na pala siya.

Tinitigan ko siya nang mabuti. Ang amo talaga ng mukha niya pag natutulog… sarap kurutin!

Ganun lang ang ginawa ko sa biyahe, titigan lang siya hanggang makarating kami sa dorm.

Ginising ko na siya.

RIO POV

Sarap ng tulog ko, nang may nagyuyugyog sa akin.

Dinilat ko ang mga mata ko… at parang nakakita ako ng anghel. Yun lang pala, si Jhon lang pala yun. Hahaha.

“Gising na, nasa dorm na tayo,” sabi niya.

Kinusot-kusot ko ang mga mata ko, nag-inat ng kaunti. Pagkatapos nun, bumaba na kami kasama si Josh.

“Bye!” sabay naming sabi ni Josh.

“Bye din!” sabi nilang tatlo.

Umalis na sila. Nagpaalam na rin kami ni Josh sa isa’t isa, at naghiwalay.

Pagdating ko sa kwarto, humiga na ako.

Bye bye world…

(natulog na ako)

CHAPTER 7

RIO POV

Nandito ako ngayon sa classroom. Magkakatabi kami nina Josh, ni Jhon, at ang barkada niya.

Harutan dito, harutan doon.

Tahimik na lang kami nang pumasok si Ma’am Wenda, teacher namin sa English.

“Okey class, ngayong week — Thursday, I think — magaganap ang singing contest. One participant per class. Kaya kung marunong kumanta diyan, sumali na,” sabi ni Ma’am.

Bigla na lang nagtaas ng kamay si Josh.

“Ma’am, si Rio po! Magaling po siyang kumanta!” sabi ni Josh.

Nabigla ako! Pati tropa, nabigla rin.

Oo, magaling nga akong kumanta, hindi sa pagmamayabang. Marami rin akong recordings sa cellphone ko.

Naalala ko, may time na hiniram ni Josh yung CP ko. Kinalkal niya yung files, kaya nakita niya lahat ng recordings ko. Doon niya nalaman na mahilig talaga ako sa music.

“Totoo ba yun?” tanong ni Ma’am.

“Yes, Ma’am,” sagot ko.

“Okey. This is final. In my subject, Rio, you are free to go outside to practice your song. I will give my time because I trust you. You only have three days from now on to practice,” sabi ni Ma’am.

“Thank you, Ma’am, for the time. And you will never regret the chance you gave me,” sagot ko.

At yun na nga. Nag-aral kami, tapos siningit-singit ni Ma’am yung mga technique sa pagkanta para masiguradong manalo.

Nasa canteen kami. Sina Smith at Jimboy ang pumila para sa pagkain namin.

“Magaling ka pala kumanta? Di mo man lang sinabi,” sabi ni Jhon.

“Ah, oo,” sagot ko, medyo nahihiya.

“Galingan mo, friend ah! Nandito lang kaming tropa mo. Manalo o matalo, cute pa rin tayo!” sabi ni Josh.

Biglang dumating yung dalawa. Kumain na kami.

Pagkatapos ng recess, balik na kami sa classroom.

Ngayon pala ipapasa yung output sa AP. Pumasok si Sir Sebastian.

“Okey class, did you finish your outputs?” tanong niya.

“Yes, Sir!” sabay-sabay naming sagot.

Pinasa na namin lahat, tapos nag-discuss na siya.

Mayamaya, biglang bumulong si Jhon sakin.

“May gagawin ka mamaya?” tanong niya.

“Wala,” sagot ko.

JHON POV

“Wala,” sagot niya.

Actually, ngayon ko na sisimulan yung pustahan namin.

Para mas mapalapit sa’kin si Rio, at matapos na rin to.

“Punta tayo sa mall,” sabi ko.

“Sige ba, basta libre mo!” sabi niya.

Napangiti ako. Libre nga, pero okey lang.

“Okey, at least sa mall namin tayo pupunta,” sabi ko.

“Mall nyo?!” tanong niya.

“Oo,” sagot ko.

Natapos na yung klase. Umuwi na yung apat kasabay nila si Josh. Actually, iisang subdivision lang tirahan naming barkada.

At kami, pumunta na sa mall.

“Punta tayo doon,” sabi ni Rio. Pagtingin ko,  Starbucks pala.

Pumunta na kami. Naglaro pa kami, dito at doon. Parang na-try na yata namin lahat.

At nakita ko sa mata niya… ang saya niya.

“Gutom ka na?” tanong ko.

“Hindi pa,” sagot niya. Pero biglang tumunog yung tiyan niya. Nahiya pa siya.

“Hahaha! Halika na, kain na tayo,” sabi ko, at hinila ko siya papunta sa isang restaurant sa loob ng mall.

Restaurant din namin yun.

Pagdating namin sa tapat ng restaurant…

“Ahmm… Jhon, yung kamay ko…” sabi niya.

Doon ko lang napansin na hawak ko pa pala kamay niya! Binitawan ko, tapos pumasok na kami.

Umupo kami at nag-order.

“Order ka lang ng order,” sabi ko.

Takaw nito! Haha.

Habang kumakain kami, nakita ko may sauce sa gilid ng mapupula niyang labi.

“Rio,” tawag ko.

“Ano yun?” sabi niya.

RIO POV

Bigla niyang pinunasan yung sauce sa gilid ng labi ko…

At parang nag-slow motion lahat.

Pano kasi… yung sauce nasa kamay niya, tapos kinain niya!

Na-conscious ako. Hahaha.

Pagkatapos naming kumain, lumabas na kami.

“Meron tayong pupuntahan,” sabi ni Jhon.

“Saan?” tanong ko.

Hinila niya ako, tapos pinasakay sa kotse.

Pinuntahan niya ako sa beach.

Nandito na kami, nakatingin sa paglubog ng araw.

“Hmm… Rio, ngayon lang ako naglakas loob… Pwede bang ligawan kita?” tanong ni Jhon.

Nagulat ako.

Pero siguro… eto na yung tamang panahon para magmahal ulit.

“Oo naman,” sabi ko, nakangiti.

JHON POV

Umoo siya!

Bigla ko siyang nayakap.

Hindi ko alam ang pakiramdam ko.

Masaya ba ako dahil natupad yung plano?

O masaya ako dahil… umoo siya?

Nalilito ako.

Pagkatapos nun, hinatid ko na siya sa dorm.

Pagbaba niya…

“Wala bang good night kiss d’yan?” pabirong sabi ko.

“Heh! Nanliligaw ka pa lang, kiss na agad?!” sabi niya.

RIO POV

Pagkasabi ko nun, napa-nguso na lang siya.

Ang cute niya! Hahaha.

Kaya pinisil ko na lang yung pisngi niya.

“Bye!” sabi ko, tapos pumasok na ako.

Pagpasok ko sa kwarto:

Naligo. Nagpalit. At… natulog.

Bye bye world…

CHAPTER 8

RIO POV

Heto na talaga

Nandito ako ngayon sa backstage para sa singing contest na ’to. Ako ang panghuli; sampu kaming lahat.

Ang tropa naman nandoon sa audience, todo cheer.

Kung tatanungin ninyo kung kamusta na kami ni Jhon — ayun, hindi pa rin sumusuko. Sweet pa rin siya, at makikita mo sa mata niya na seryoso talaga.

Kaya ako, maghihintay na lang ng tamang panahon para sagutin siya.

Nag-umpisa na ang contest.

After 15 minutes…

Ako na ang susunod. Ang napili kong kanta: In the Name of Love by Bebe Rexha.

Nagsimula na ang minus one.

If I told you this was only gonna hurt If I warned you that the fire’s gonna burn Would you walk in? Would you let me do it first? Do it all in the name of love…

Habang tugtog lang, sinamahan ko ng konting sayaw. Tapos balik sa kanta.

May biglang sumigaw:

“Akin ka na lang!” “Number mo nga!”

Nagulat ako, pero tinuloy ko lang.

In the name of love, name of love…

In the name of…

Pagdating sa part na may whistle voice, ginawa ko talaga. Doon lumakas ang sigawan ng mga estudyante.

Hanggang matapos ang kanta, puro palakpakan at hiyawan ang narinig ko.

JHON POV

Habang kumakanta si Rio, napanganga ako. Ang ganda ng boses niya, tapos bigla pa siyang sumayaw. Nagulat pati tropa, at halos mabingi kami sa sigawan ng audience. Meron pang sumisigaw ng, “Akin ka na lang!” at “Number mo!”

Sarap sapakin. Akin lang siya. Jeje.

Pero ang pinaka-nakakabilib, yung whistle voice niya, solid!

Pagkatapos, standing ovation talaga.

Sabi ko sa sarili ko: malapit na matapos ang pustahan… kunting tiis na lang.

Nag-announce na ang MC.

“Okay, this is the result of the singing contest! The winner will receive ₱10,000. For the others, ₱5,000 as consolation prize.”

Kinakabahan ako para sa kanya.

“The winner is… contestant number… 10!”

RIO POV

“Ha? Ako pala yun!” Sabi ko, medyo nahiya pa ako kasi akala ko number 9 ako.

Tumayo na ako, kinuha ang trophy at pera.

Pagbalik ko sa backstage, biglang niyakap ako ni Jhon.

“Congrats,” sabi niya, may ngiti pa.

“Thank you,” sabi ko.

“Paano yan, nanalo ka! Libre mo kami!” Sabi ko, sabay tawa.

At yun nga, nilibre ko sila sa canteen. Kahit papaano, masaya na din ako, hindi lang dahil nanalo ako, kundi dahil nandiyan sila para sa akin.

Pagkatapos nun, umuwi na kami.

CHAPTER 9

RIO POV

Nandito ako sa harapan ng school.

Papasok sana ako nang may makita akong nagkukumpulan na mga kababaihan at kabaklaan. Habang naglalakad ako, biglang may lumabas na lalaki — si Jhon pala. Lumabas siya mula sa grupo ng mga nagkukumpulang estudyante.

Lumapit siya sa akin, at napansin ko ang mga nasa paligid, may nagbubulungan, may kinikilig, at kung anu-ano pa

“Wag mo silang pansinin. Heto, bulaklak at tsokolate para sa’yo,” sabi ni Jhon habang nakangiti at iniabot ang dala niya.

“Thank you, pero sana wag mo na lang ginawa ’to. Nakakahiya… baka masira pangalan mo,” sabi ko.

“Let them be. As far as I know, this is our time,” sabi niya pa rin, nakangiti.

Umakbay siya sa akin, at pumasok na kami.

SMITH POV

Sa wakas! Nabigyan din ako ng part sa storyang ’to. Nandito kami ngayon sa classroom, hinihintay sila Rio at Jhon. May plano daw si Jhon para mapasagot na niya si Rio, pero di namin alam kung ano talaga ang balak.

After 10 minutes…

May nagtitilian sa labas. Na-curious kami, tapos bigla silang pumasok: si Rio may hawak na bulaklak at tsokolate, at si Jhon naman, parang nakangiting aso habang naka-akbay.

Wala pa kasi ang guro, kaya heto kami ngayon:

“What’s up?” tanong ko sa kanila.

“Heto, kinukuha pa rin ang ‘oo’ ni Rio. Pa-hard to get pa kasi,” sabi ni Jhon, natatawa.

Kinurot naman siya ni Rio sa tagiliran.

“Aray naman, baby ko! Brutal ka na ah!” daing ni Jhon, sabay pa-cute.

Natatawa na lang kami sa trip nila.

“May pa baby-baby ka pa dyan. Hindi pa nga kita sinasagot! At please lang, wag kang magpa-cute — di mo bagay,” sabi ni Rio sabay kurot sa ilong ni Jhon.

“Hindi ko kasi bagay… kasi gwapo ako,” sabi ni Jhon.

“Sige na, tama na yan. Nandyan na si Ma’am,” sita ko.

RIO POV

Naupo na kami ni Jhon dahil dumating na si Ma’am.

Eto pa rin siya, nagpapacute! Hahaha. Ang cute niya talaga.

Bigla siyang yumuko at bumulong sa tenga ko:

“Kailan mo ako sasagutin, baby ko?” tanong niya, gamit ang nakakabighaning boses.

“Ano ba!!! Sa tamang panahon,” sabi ko.

“Ano ba ’yan…” pagbubuntong-hininga niya. Nakakatawa, ang gwapo niya talaga kahit nakasimangot.

“Wag ka ngang maingay,” sabi ko sa kanya. Sumimangot na lang siya.

“Date tayo?” bulong ulit niya.

“Okie dokie,” sabi ko, para matahimik na siya. Napangiti naman siya, ang tanga! Hahaha.

Natapos ang klase.

Lumabas kami at pumunta sa parking lot. Pinapasok niya ako sa kotse niya, at pumunta kami sa isang sikat na restaurant.

Sa loob ng restaurant…

May nakahanda nang maraming balloons, ang ganda pa ng design! Nang umupo kami, ang dami ring masasarap na pagkain.

Habang kumakain, bigla akong nakarinig ng kanta, yun mismong kanta ko sa singing contest: In The Name of Love.

( Pakinggan ninyo, maganda yun! — oo na author, wag na mag-plug! Panira ka ng moment eh! Jeje — grabe ka, sorry na author, love you!)

Bigla siyang tumayo, lumapit sa akin, at tinanong:

“Pwede ba kitang isayaw?”

Nag-oo na ako, at sumayaw kami. Ang masasabi ko lang: How romantic.

Bigla siyang lumuhod sa harap ko.

Nagulat talaga ako.

“Rio Lapitan, can you be my boyfriend?” tanong niya, habang nakaluhod.

Dahil sa sobrang saya at gulat, naiyak ako.

Tears of joy.

“Oo,” sabi ko, habang nakatitig kami mata sa mata.

Bigla niya akong niyakap, at gumanti na rin ako ng yakap. Tapos… hinalikan niya ako.

At yun ang hindi ko napaghandaan.

Habang naghahalikan kami, mararamdaman mo talaga na:

The kiss is magical.

Pagkatapos nun:

Kumain pa kami ulit, naglakad-lakad, naghawak-kamay. Tapos hinatid na niya ako sa dorm.

“Salamat sa lahat,” sabi ko sa kanya, nakangiti.

“No, thank you. You made my life colorful,” sabi niya, at sinungaban ko na lang siya ng halik.

Pumasok na ako sa loob.

Pagka-uwi, diretso kwarto, kuha ng damit, ligo, linis ng katawan. Bago matulog, nakatanggap ako ng text mula kay Jhon:

“Thank you sa lahat-lahat. Good night, sweet dreams, love you very much. Mua mua.”

Kinilig naman ang lola ninyo! Nireplyan ko na lang ng maraming kiss emoji at good night.

At yun, nakatulog na ako sa sobrang saya at pagod.

CHAPTER 10

RIO POV

Sarap na sarap ako sa tulog ko nang biglang nag-ring ang cellphone ko.

Panira ng tulog! nasabi ko na lang sa sarili ko.

Kinapa-kapa ko ang phone, at nang tingnan ko kung sino ang tumatawag , Si Jhon lang pala. Sinagot ko na lang baka magtampo yun.

“Hi baby ko, gising na,” sabi niya sa kabilang linya.

“Ano ba!!! Natutulog ang tao dito eh!” pasinghal kong sagot. Ganito talaga ako, mas okay na yuyugyugin na lang ako kaysa biglang tawagan.

“Ayaw mo yata marinig boses ko eh,” sabi niya. Mukhang nagtampo na naman si baby ko, tampururot talaga.

“O sya, sya… wag ka na mag-ducky face dyan. Na-feel ko na nakaganun ka na naman,” sabi ko.

“Ikaw kasi eh,” pabebe niyang sagot.

“Ako? O sige na nga, ano yun?” tanong ko.

“Ahmm… pwede bang dyan ako mag-sleep over? Kahit ngayon lang, para naman masolo ulit kita,” pa-cute niyang sabi, halata ang konting kapilyuhan.

“Pwede naman,” sabi ko.

“O sige, pupunta ako dyan mamaya. Mga 4pm,” sabi niya.

“O sige, bye na,” sabi ko.

“Bye baby ko, mua mua!” sabi ni Jhon.

Para tuloy siyang mas mukhang bading sa aming dalawa  haha, joke lang, wala lang ako sa mood. Jeje.

Pagkababa ko ng phone, bigla na namang nag-ring. Pagtingin ko: si Mr. Ong, ang sekretarya ni Papa.

Sinagot ko na lang, baka importante.

“Hello?” sabi ko.

“Hello sir, pwede po bang umuwi muna kayo ngayon? Sabi ng daddy nyo, may importante syang sasabihin. Pumunta po kayo dito sa kumpanya,” sabi ni Mr. Ong.

“Okey, magbibihis lang ako,” sabi ko.

“May susundo po dyan sa inyo, pakihintay na lang po,” sabi niya.

Binaba ko na ang tawag.

Naligo, nagbihis, at sakto may bumusina na sa labas. Lumabas ako, nakita ko ang puting kotse. May nagbukas ng pinto, kaya sumakay na ako.

JOSH POV

Kagigising ko lang, lumabas ako sa terrace, at nakita ko si Rio na sumasakay sa kotse. Wow ha ! ang elegante ng suot!

Mayaman ba si Rio?

Tanong ko sa sarili ko. Akala ko ba mahirap sila?

Biglang nag-ring ang cellphone ko. Si baby Niko pala! Sinagot ko agad.

“Hello beh,” pabebe kong bati.

“Hi beh, date tayo ngayon,” sabi ni Niko, love ko.

“Sige, sunduin mo ako dito sa bahay,” sabi ko.

“9, I will pick you up,” sabi niya.

“Okey, ligo muna ako,” sabi ko.

“Sige, ligo na din ako,” sabi niya.

Talagang si baby ko, walang humpay sa sweetness. Salamat at sya ang forever ko.

“Cge babush, ligo na ako,” paalam ko.

SMITH POV

Hi to all! Nandito kami ngayon sa bar kasama ko si Jimboy.

Oo, kahit umaga ay pumunta na kami dito, para mas kunti ang tao.

Inuman dito, inuman doon. Wala kasing magawa.

“Kumusta kaya ang pustahan?” tanong bigla ni Jimboy.

“Baka malapit na nyang mapasagot,” sabi ko.

May nakita kaming dalawang magagandang babae, inaya namin sila.

Nag-inuman kami, hanggang malasing, at pumunta kami sa kwarto ng bar. May kwarto kasi dito para sa you know .

Iisang kwarto ang ginamit namin, mas masaya daw, sabi ni Jimboy.

Naghubad na kami, dinilaan nila kami hanggang nilabasan kami. Tapos kami naman ang dumila at fininger sila.

At di nagtagal, nagkantutan na talaga. Nakaka-three rounds ako, si Jimboy naka-two.

Hanggang nakatulog kami sa pagod.

RIO POV

Nandito na ako sa labas ng office ni Daddy. Pumasok na ako, di man lang ako na-inform na may meeting pala.

“Oh! Here comes my beautiful son!” sabi ni Daddy. Tanggap naman niya ako.

“Okay, let’s have the business proposal,” sabi ni Daddy.

Na-curious ako, kaya sumabat ako:

“And what is that?” tanong ko.

“You are going to marry my son, for the biggest share of your father’s company,” sabi ng Amerikano.

Nagulat talaga ako.

“What!? I cannot accept that! Dad!?” pasigaw kong sabi.

“Please, son… for the sake of the company,” pagmamakaawa ni Daddy.

“No way! I have my rights to reject what you’re saying,” sabi ko.

Nakita ko sa mata ni Papa ang disappointment, kaya nag-isip muna ako.

“Okay, I will think of it. I have to go now , I have something very important to do,” sabi ko, at lumabas na ako.

Pagtingin ko sa oras: 5pm na pala! Doon ko lang naalala na pupunta pala si Jhon sa dorm.

Hindi ko namalayan ang oras. Paglabas ko, umuulan pala.

Nag-worry ako na baka naulanan na sya. Mahaba pa naman ang biyahe, 2 hours mula San Emilio.

Kaya sinabi ko sa driver na bilisan ang paghatid sa akin.

After 2 hours…

Nandito na ako sa gate, at tama nga ang hinala ko ay nandoon sya sa labas, naulanan.

Nakita niya ako at tumayo para yakapin ako.

“Akala ko nakalimutan mo na!?” sabi niya, at na-touch talaga ako. Kahit naulanan na sya, hinintay pa rin ako.

“Pwede ba yun?” pabiro kong sabi. Kumalas na sya sa yakap.

“Halika sa loob, para makapagpalit ka na,” sabi ko.

“Ahm… Rio, bakit parang pangmayaman ngayon ang suot mo?” tanong niya. Kinabahan ako. Ayokong ipaalam na mayaman ako.

“Ah, wala ’to… sige na, maligo ka na doon, kukuha ako ng damit mo,” sabi ko.

Pumasok na sya sa banyo para maligo. Kumatok ako para ibigay ang damit, at kinuha naman niya.

Paglabas niya, ubo siya ng ubo. Lumapit ako, hinipo ko ang noo niya,  mainit .

“Yan kasi, nagpaulan ka! Dapat umuwi ka na lang,” pang-aral ko.

“Okay lang yun, at least ikaw mag-aalaga sa akin,” sabi niya sabay kindat.

Tignan mo ’to, may sakit na nga, ganyan pa rin!

Pumunta kami sa kusina, at naghintay habang naluluto ang lugaw. Pagkaluto, kumain na kami.

Pagkatapos, sinabi ko na umakyat na sya sa kwarto at humiga.

Ako naman, naghugas ng plato. Kumuha ako ng bimpo, binasa, at dinala sa kwarto.

Nakita ko, tulog na sya. Nilagay ko ang bimpo sa noo niya.

Buti na lang kasya kami sa higaan.

Nahiga na rin ako sa tabi niya.

At nakatulog na kaming dalawa.

CHAPTER 11

RIO POV

Sarap na sarap ako sa tulog ko nang biglang nag-ring ang cellphone ko.

Panira ng tulog, nasabi ko na lang sa sarili ko.

Kinapa-kapa ko ang phone ko at nang tingnan ko kung sino ang tumatawag , si Jhon lang pala. Sinagot ko na lang, baka magtampo yun.

“Hi baby ko, gising na,” sabi niya sa kabilang linya.

“Ano ba!!! Natutulog ang tao dito eh!!!” pasinghal kong sabi. Ganito talaga ako, mas okay na lang na yugyugin ako kaysa bigla na lang tawagan.

“Ayaw mo yata marinig boses ko eh,” sabi niya. Mukha na namang nagtampo. Tampururot talaga ang baby kong ito.

“O siya, siya, wag ka na mag-ducky face d’yan. Na-feel ko na nakaganun ka na naman,” sabi ko.

“Ikaw kasi eh,” pabebe niyang sagot.

“Ako? O sige na nga. Ano yun?” tanong ko.

“Ahmm… pwede bang d’yan ako mag-sleep over? Kahit ngayon lang, para naman masolo ulit kita,” pa-cute niyang sabi, na may konting kapilyuhan.

“Pwede naman,” sabi ko.

“O sige, pupunta ako d’yan mamaya, 4pm,” sabi ni Jhon.

“O sige. Bye na,” sabi ko.

“Bye baby ko, mua mua,” sabi ni Jhon.

Mukhang siya pa ang mas mukhang bading sa aming dalawa. Hahaha! Joke lang, wala kasi ako sa mood. Jeje.

Pagkababa ko ng phone, bigla na namang nag-ring. Pagtingin ko, sekretarya pala ni Papa, si Mr. Ong. Sinagot ko na lang, baka may importanteng sasabihin.

“Hello,” sabi ko.

“Hello sir, pwede po bang umuwi daw muna kayo ngayon? Sabi ng daddy nyo may importante siyang sasabihin. Pumunta daw po kayo dito sa kompanya,” sabi ni Mr. Ong.

“Okay, magbibihis na ako,” sabi ko.

“May susundo po d’yan sa inyo, pakihintay na lang po,” sabi niya.

Binaba ko na ang tawag. Naligo, nagbihis, at sakto may bumusina sa labas.

Lumabas ako at nakita ko ang puting kotse. Lumapit ako, may nagbukas ng pinto kaya sumakay na ako.

JOSH POV

Kagigising ko lang at lumabas ako sa terrace namin. Napansin ko si Rio na sumasakay sa kotse,  wow ha , ang elegante ng suot!

Mayaman ba si Rio?

Tanong ko sa sarili ko. Akala ko ba mahirap sila?

Biglang nag-ring ang cellphone ko. Si baby Niko pala. Sinagot ko agad.

“Hello beh,” pabebe kong bati.

“Hi beh, date tayo ngayon,” sabi ni Niko, love ko.

“Sige, sunduin mo ako dito sa bahay,” sabi ko.

“9, I will pick you up,” sabi niya.

“Okay, ligo muna ako,” sabi ko.

“Sige sige, ligo na din ako,” sabi niya.

Talagang si baby ko walang humpay ang ka-sweetan. Salamat talaga at siya ang forever ko.

“Sige, babush, ligo na ako,” sabi ko.

SMITH POV

Hi to all! Nandito kami ngayon sa bar kasama ko si Jimboy.

Oo, kahit umaga ay pumupunta kami dito para mas konti ang tao.

Inuman dito, inuman doon. Wala kasing magawa.

“Kumusta kaya ang pustahan?” tanong bigla ni Jimboy.

“Baka malapit na niyang mapasagot,” sabi ko.

May nakita kaming dalawang magagandang babae, inaya namin sila.

Nag-inuman kami hanggang malasing. Tapos pumunta kami sa kwarto ng bar, may kwarto kasi dito para sa… alam mo na.

Iisang kwarto ang ginamit namin, mas masaya raw.

Naghubad kami, at ang dalawang babae dinilaan ang titi namin hanggang nilabasan kami. Tapos kami naman ang dumila at fininger sila.

Nang tumagal, nagkantutan na kami. Naka-round 3 ako, si Jimboy naka-round 2.

Hanggang sa nakatulog kami dahil sa pagod.

RIO POV

Nandito na ako sa labas ng office ni Dad. Pumasok na ako, di man lang ako ininform na may meeting pala.

“Oh! Here comes my beautiful son,” sabi ni Daddy. Tanggap naman niya ako.

“Okay, let’s have the business proposal,” sabi ni Daddy.

Na-curious ako kaya sumabat ako:

“And what is that?” tanong ko.

“You are going to marry my son for the biggest share of your father’s company,” sabi ng Amerikano. Nagulat talaga ako.

“What!!!? I cannot accept that! Dad!?” pasinghal kong sabi.

“Please son, for the sake of the company,” pagmamakaawa ni Daddy.

“No way! I have my rights to reject that thing you’re saying in front of me,” sabi ko.

Nakita ko sa mata ni Papa ang disappointment, kaya nag-isip muna ako.

“Okay, I will think of it. I have to go now, kasi may importante akong gagawin,” sabi ko, at lumabas na ako.

Pagtingin ko sa oras, 5pm na pala! Doon ko lang naalala, pupunta pala si Jhon sa dorm.

Hindi ko namalayan ang oras. Paglabas ko, umuulan pala.

Nag-worry ako — baka naulanan na siya. Ang tagal pa naman ng biyahe, 2 hours mula San Emilio.

Sinabi ko sa driver na bilisan ang paghatid sa akin.

After 2 hours…

Nandito na ako sa gate, at tama ang hinala ko,  nandoon si Jhon, naulanan.

Nakita niya ako, at tumayo para yakapin ako.

“Akala ko nakalimutan mo!?” sabi niya. Na-touch talaga ako, kahit naulanan, hinintay pa rin niya ako.

“Pwede ba yun?” pabiro kong sabi, at kumalas siya sa yakap.

“Halika sa loob para makapagpalit ka na,” sabi ko.

“Ahm… Rio, bakit parang pangmayaman ang suot mo?” tanong niya. Kinabahan ako, ayoko kasing ipaalam na mayaman ako.

“Ah, wala ’to… sige na, maligo ka na. Kukuha ako ng damit mo,” sabi ko.

Pumasok na siya sa banyo at naligo. Kumatok ako para ibigay ang damit, at kinuha naman niya.

Paglabas niya, ubo siya nang ubo. Nag-alala ako, lumapit ako at hinipo ang noo niya,  mainit nga.

“Yan kasi, nagpaulan ka. Dapat umuwi ka na lang,” pangaral ko.

“Okay na yun, at least ikaw mag-aalaga sa akin,” sabi niya sabay kindat.

Tignan mo to, may sakit na nga ganyan pa rin!

Pumunta kami sa kusina at naghintay maluto ang lugaw. Pagkaluto, kumain na kami.

Pagkatapos, sinabi ko sa kanya na pumasok na sa kwarto at mahiga.

Ako naman, naghugas ng plato. Pagkatapos, kumuha ako ng bimpo, binasa, at dinala sa kwarto.

Nakita ko, tulog na siya. Nilagay ko ang bimpo sa noo niya.

Buti na lang kasya kami sa higaan.

Nahiga na rin ako sa tabi niya.

At nakatulog na kaming dalawa.

CHAPTER 12

JHON POV

Pagkagising ko, ang una kong nakita ay ang anghel ng buhay ko.

Pagkatapos nito, balak ko nang sabihin sa tropa na itigil na ang pustahan. Mahirap na, baka iwan niya ako, mamamatay talaga ako ’pag nangyari yun.

Niyakap ko na lang si Rio at hinila ko siya palapit sa akin. Ang sarap talaga sa pakiramdam.

Ngayon, Sunday na, yayayain ko siyang magsimba.

Tinititigan ko siya habang unti-unti na siyang nagigising. Ngumiti siya sa akin, ngumiti rin ako pabalik, tapos hinalikan ko siya, smack lang hahahaha.

“Ehhhh…!! Di pa ako nagto-toothbrush, kadiri ka!” sabi niya na natatawa.

“Okay lang, mabango pa rin hininga mo kahit di ka pa nagto-toothbrush,” sabi ko, dahilan para mamula ang pisngi niya.

Ayyyiiieee, kinikilig siya!

“Ano ba,” pabebe niyang sita sa akin.

“Sunday ngayon, baby ko. Simba tayo?” aya ko.

“Oo, matagal na rin akong di pumupunta sa simbahan,” sabi niya.

Lumabas na kami ng kwarto. Ako, naupo sa sala at nanood ng pelikula. Siya naman, nasa kusina at naghahanda ng makakain bago kami pumunta sa simbahan.

Nang natapos na, kumain na kami. Pagkatapos, nagligpit kaming dalawa.

RIO POV

Nandito na kami ni Jhon sa labas ng simbahan, papasok na.

Nagdasal, kumanta, at sumabay sa misa.

Sa huli, nagdasal ako nang tahimik.

Nagpapasalamat ako dahil nahanap ko na ang taong nakalaan para sa akin. Pinagpapasalamat ko ito sa Diyos. Sana, hindi niya ako lolokohin. Yun lang po, mahal na Panginoon. Thank you sa lahat.

Pagkatapos ng misa, lumabas na kami, magkahawak kamay at parehong may malaking ngiti sa aming mga mukha.

Umuwi na rin kami para makapaghanda na para sa pasok sa school.

CHAPTER 13

RIO POV

Hi friends! Andito ako ngayon sa school, kasama ang tropa.

Hinihintay pa namin si Ma’am.

At yun na nga, pumasok na si Ma’am.

“Okay class, we have an event this coming month, the Foundation Day. Isusuot ninyo ang pinaka-magandang damit ninyo. And that’s all for today,” sabi niya.

Nag-aral kami, lecture dito, lecture doon.

Kriiinnnggg…

At nagsilabasan na kaming mga estudyante para pumunta sa canteen.

“Kami na ang bibili,” sabi ni Jimboy, at pumunta na nga sila ni Smith.

Si Niko at Josh naman, nandoon nagbabakasyon. Pumunta sila sa Baguio for three days. At malamang sa malamang, nagsasaya na sila dun!

“Baby ko,” pasweet na sabi ni Jhon.

“Bakit?” tanong ko naman.

“May isusuot ka na ba sa Foundation?” tanong niya.

“Meron,” sagot ko, at nag-okay na lang siya.

At ayun, hapon na nga at nagsiuwian na rin kami.

CHAPTER 14

RIO POV

Heto na ako, foundation day na! Parang ang bilis lang ng panahon.

Suot ko ang elegante kong damit, at pumasok na ako sa loob. Talagang di magpapatalo ang tropa, ako na lang ang hinihintay nila.

Nandito sila Jimboy, kasama ang singkit at magandang babae. Si Smith naman, may kasamang maputing maganda rin. At sina Niko at Josh, wow! Hahaha ang gwapo nilang dalawa!

At syempre, di rin kami papahuli ni baby ko.

“Ang gwapo naman ng baby ko,” sabi ni Jhon na nakangiti.

Sabay bulong pa niya sa akin:

“Akin ka lang, ah.”

Oo, siya ’yan! Dahilan para makiliti ako.

“Ikaw talaga… gwapo mo rin,” sabi ko sabay halik sa pisngi niya.

“Pisngi lang??? Pwede dito,” sabi ni Jhon sabay turo sa mapupula niyang labi.

“Che!” sabi ko na lang, at nagtawanan kami.

Nagpatugtog sila ng mga kanta ni Lady Gaga, dahilan para magsayaw kami ng todo

Ang ganda talaga ng vibe!

Kami ng tropa, nag-iinuman habang sumasayaw. Pinayagan kasi uminom ng alak, kasama sa menu, kaya go na!

Hanggang sa tumagal, nagsiuwian na ang tropa.

Ako, hinihintay ko na lang si Jhon , nag-CR pa kasi siya.

At yun na nga, bumalik na siya at sinabi niyang uuwi daw kami sa bahay nila. Wala raw si Mommy at Daddy niya, nasa US para sa kumpanya.

At ayun na nga…

Nandito na kami sa kwarto ni Jhon.

Pumatong siya sa akin at sinimulang halikan ang leeg ko. At di na namin namalayan na pareho na kaming walang saplot.

Pinahiga ko siya at sinubo ko ang ari niya, taas baba, paulit-ulit, hanggang sa naramdaman kong lalabasan na siya. At yun na nga, pumutok sa loob ng bibig ko at nilunok ko naman.

Ako naman ang pinahiga niya, pinasok na niya ang ari niya sa butas ko. Napaaray talaga ako sa una, pero ang sarap ng pakiramdam.

Hanggang sa naabot namin ang rurok ng sarap, at dumagan siya sa akin.

Doon na kami nakatulog dahil sa pagod.

JHON POV

Nagising ako, at ang unang nakita ko, ang anghel ng buhay ko.

Sa isip ko, pagkatapos nito, sasabihin ko na sa tropa na itigil na ang pustahan. Mahirap na kung iwan niya ako, mamamatay talaga ako pag ganun.

Niyakap ko na lang si Rio, at pinalapit ko pa ang katawan namin. Ang sarap talaga sa pakiramdam.

Ngayon, Sunday na. Yayayain ko siyang magsimba.

Tinitigan ko siya, hanggang unti-unti na siyang magising.

Ngumiti siya sa akin, at ngumiti rin ako. Tapos, hinalikan ko siya, smack lang, hahaha.

“Ehhhh! Di pa ako nagt-toothbrush, kadiri ka,” sabi niya na natatawa.

“Okay lang, mabango pa rin hininga mo kahit di ka pa nag-toothbrush,” sabi ko, dahilan para mamula ang pisngi niya.

Ayyyiiieee, kinikilig siya!

“Ano ba!” pabebe niyang sita sa akin.

“Sunday ngayon, baby ko. Simba tayo?” yaya ko.

“Oo, matagal na rin akong di nakakapunta sa simbahan,” sabi niya.

At lumabas na nga kami ng kwarto. Ako, nanood muna ng pelikula sa sala. Siya naman, nasa kusina at naghahanda ng makakain bago kami umalis.

At pagkatapos ng ilang sandali, kumain na kami. Tapos, nagligpit na kaming dalawa.

RIO POV

Nandito na kami ni Jhon sa labas ng simbahan, papasok na.

Nagdasal kami, kumanta, at iba pa.

At sa huli, nagdasal ulit ako: Nagpasalamat dahil nahanap ko na ang taong nakalaan para sa akin. Sana, di niya ako lolokohin. At yun lang, mahal na Panginoon, thank you sa lahat.

Pagkatapos, lumabas na kami, naka-holding hands, parehong may ngiti sa mukha.

At umuwi na nga kami para makapaghanda sa pasok bukas.

CHAPTER 15

RIO POV

Biyernes ngayon, at papasok na ako sa school. Ang saya-saya ko talaga!

Pumasok na ako sa classroom at si Josh lang ang nakita ko.

“Kumusta na kayo ni Niko?” tanong ko nang makalapit na ako sa kanya.

“Maganda naman. Sweet pa rin siya noon hanggang ngayon. Kayo??” balik tanong niya sa akin.

“May nangyari na sa amin,” bulong ko.

Biglang napasigaw si Josh sa loob:

“Ano!!!!!! Hakskdnxid—”

Baka masabi pa niya ang nangyari, kaya tinakpan ko agad ang bibig niya.

“Talaga, nakakaloka ka ha! Inunahan mo pa kami ni Niko,” sabi niya na nakangisi.

Nagkwentuhan na nga kami. Dumating na ang teacher, pero wala pa rin sila.

Recess na, at wala pa rin silang tatlo. Hinanap namin ni Josh kung saan sila nagtatambay.

Hanggang nakarating kami sa rooftop.

Aalis na sana kami ni Josh nang may narinig kaming nag-uusap. Sumilip kami sa pinto…

At yun na nga nandoon silang magbabarkada, kasama ang isang babae.

“So paano na, pare? Tapos na ang pustahan. Nanalo ako,” sabi ni Jhon na talagang nakapagpagiba ng mundo ko.

At sa harap ko pa talaga nila ginawa ang kalaswaan na yun.

Tumakbo ako, at sa pagmamadali ko may nabasag akong gamit dahilan para makuha ang atensyon nila.

Tumakbo ako nang tumakbo…

JOSH POV

Nang marinig namin ang usapan, nalaman ko na pinagpustahan lang pala nila si Bes (Rio). At talagang nakipag-sex pa si Jhon sa babae para ipakita na hindi niya talaga minahal si Rio.

Nagpipigil ako ng galit, gusto ko na silang sugurin.

Nakita ko na lang si Rio na tumakbo nang mabilis, at may nabasag siyang gamit na nakakuha ng atensyon nilang barkada.

Tumakbo nang tumakbo si Rio.

Natatakot na rin ako na baka pati ako pinagpustahan lang ni Niko. Na baka hindi rin totoo ang pagmamahal niya sa akin.

“Sino yan??” galit na tanong ni Niko, at binuksan ang pinto. Nagulat sila nang makita nila ako.

“Josh, let me explain—” sabi ni Niko.

Pakkk!

Sinampal ko siya.

“Putang ina mo! Pustahan lang pala ang lahat! Pinaglalaruan niyo lang pala kami!” sigaw ko, na naiiyak na.

“At ikaw, Jhon, nakita lahat ni Rio ang kalaswahan mo! Tang ina mo!” dagdag ko.

“Nasaan siya??” tanong ni Jhon, na nag-aalala.

“Huh! Parang may pakialam ka naman!” sabi ko, sabay sampal sa kanya.

Yinakap ako ni Niko, pero tinulak ko siya.

“Hinding-hindi niyo siya malalapitan! Lalo na ikaw, gago!!!” pasinghal ko kay Jhon, galit na galit.

Nagpapaawa pa, kunwari may pakialam, putang ina niya!

JHON POV

Yes!!! Ako ang nanalo sa pustahan. Nakipag-sex ako sa babaeng kasama namin para maniwala sina Smith at Jimboy na hindi ko talaga minahal si Rio.

Inisip ko na lang na si Rio ang katalik ko, para matapos na.

Biglang may narinig kaming nabasag , at pinuntahan ni Niko.

Pagbukas ng pinto, nagulat kami na si Josh ang nandoon.

Sinampal niya ako, minura ako.

Pagkaalis ni Josh, tumakbo ako agad para hanapin si Rio, baka mawala na siya sa akin. Kailangan ko siyang kausapin.

Pumunta ako sa dorm gamit ang kotse ko.

Nakabukas ang pinto. Pumunta ako sa kwarto niya at nakita ko siyang nag-eempake.

“Saan ka pupunta??” tanong ko. Hindi siya sumagot, tinuloy lang ang ginagawa niya.

“Hindi ka aalis!” galit kong sabi.

“Bakit?! Para ipamukha mo ulit sa akin na hindi mo ako mahal? Sana sinabi mo sa una pa lang na laro lang lahat, para nakipaglaro na lang din ako!” pasinghal niyang sabi, umiiyak.

“Hindi ganun ang nakita mo!” sabi ko, nagsusumamo.

“Ganun yun!!!” sigaw niya.

RIO POV

Lalabas na sana ako sa pintuan nang bigla siyang sumigaw:

“Pag lumabas ka diyan, magpapakamatay ako!!!” sigaw niya.

“Edi gawin mo! Buhay mo naman yan!” pataray kong sagot.

At umalis na ako, nandiyan na rin kasi ang kotse sa gate.

Sumakay na ako. Habang umaandar ang kotse, rinig ko pa rin ang sigaw ni Jhon…

Nakarating na ako sa malaking bahay namin. Nandoon sina Mama at Papa.

“So ano na ang plano mo, anak?” tanong ni Mama. Alam na nila ang nangyari, kasi bago ako umuwi at nag-empake, tinawagan ko sila.

“Dito muna ako mag-aaral, Ma at Pa. Titignan ko kung mapapatawad ko pa siya,” sabi ko.

“O sige, anak. Nakahanda na ang kwarto mo,” sabi ni Dad.

“Okay, aakyat na ako para maghanda,” sabi ko.

After 4 weeks…

Heto na ako ngayon. Handa na akong patawarin si Jhon. Matagal na yun — susurpresahin ko siya sa bahay nila.

Kasi kahit nangyari yun, araw-araw talagang nagte-text si Jhon na mahal na mahal niya ako.

Kaya naniniwala na ako…

Papunta na kami sa bahay ni baby ko. Napansin ko parang tumaba ang tiyan ko, pero di ko na inintindi yun.

Gabi na nang makarating kami sa bahay nila Jhon — at talagang nagulat ako sa nakita ko…

JHON POV

Simula nang araw na yun gabi-gabi na akong umiinom. Parang gusto ko nang patayin ang sarili ko.

Ngayon, nandito ako sa kwarto, tulala, iniisip si Rio, habang umiinom.

Napatingin ako sa bintana, gabi na pala.

Bababa sana ako, pero nakita ko ang babae na minahal ko noon, na iniwan ako si Sandria Oandas.

At parang nagbalik ang dating nararamdaman ko para sa kanya.

Nagluto si yaya, kumain na kami. Pagkatapos, pumunta kami sa kwarto. Hindi ko na alam ang nangyari, basta ang alam ko, nakapatong na si Sandria sa akin at pareho na kaming walang saplot.

Sarap na sarap kaming dalawa — nang biglang…!!!

CHAPTER 16

RIO POV

Nag-doorbell ako.

Napansin ko may kotse sa labas.

May nagbukas ng pinto.

“Sino po sila?” tanong ng katulong.

“Si Rio po, heto yung boyfriend ni Jhon,” sabi ko.

“Ah! Pasok po kayo,” sabi niya, at binuksan ang pinto.

“Sir, nandoon po sa kwarto niya si Sir Jhon… may kasama po siyang ex niya o girlfriend niya,” sabi ni manang.

Nagulat ako, wala namang nabanggit si Jhon sa akin kahit kailan. Kaya pinuntahan ko na ang kwarto niya.

Palapit ako nang palapit, at may naririnig akong mga ungol habang papalapit.

Ngayon, nandito na ako sa harap ng pinto.

Nanginginig akong binuksan ang pinto at talagang nanlumo ako sa nakita ko.

Nagulat silang dalawa.

“Rio!” sabi ni Jhon, sabay tulak sa babae at dali-daling lumapit sa akin.

“Anong ginagawa mo dito, huh?!” pasinghal niyang tanong.

“Sorry ha, papatawarin na sana kita… pero ako pa yata ang nasorpresa,” sabi ko, sabay sampal sa kanya. “I’m just here to say sorry. Pero it’s okay, I’m gonna go now.”

Aalis na sana ako nang…

“Sorry! Nabigla lang ako… wag ka nang umalis…” sabi niya, umiiyak at niyakap ako.

Pero inilayo ko siya sa akin.

Tumakbo na ako papunta sa kotse.

At talagang hindi niya ako hinabol.

“Manong, paandarin na po,” sabi ko.

At pinaandar na ni manong ang kotse.

Habang umaandar kami, hindi nakita ni manong ang truck sa harapan…

Nadisgrasya kami.

Ang huling narinig ko lang ay ang tunog ng ambulansya.

JHON POV

Hahabulin ko sana si Rio, pero pinigilan ako ni Sandria.

Sabi niya, kapag sinundan ko daw si Rio, magpapakamatay siya kaya natakot ako.

At tinuloy na lang namin ang ginagawa namin…

RIO POV

Nagising ako at nakita kong puti ang kisame, nasa hospital pala ako.

Nakita ko sina Mommy at Daddy na lumapit sa akin.

“Magbabayad siya!!!” sigaw ko bigla. Napalitan ng galit ang pagmamahal ko kay Jhon.

“Magpahinga ka na anak, masama yan sa baby,” sabi ni Mommy.

Nagulat ako, ang galit ko ay napalitan ng saya.

Totoo pala… nagkatotoo nga.

Pumasok ang doktor at ipinaliwanag ang lahat.

Meron daw akong female organ sa loob, kaya nabuntis ako. Pero sabi niya delikado raw ito kailangan kong mag-ingat, dahil maselan ang pagbubuntis ko. Kauna-unahan daw ito sa buong mundo.

“Ano na ang plano mo, anak?” tanong ni Mommy.

“Tatanggapin ko ang offer ng kasosyo ni Daddy. Sa US na kami titira at doon itutuloy ang pag-aaral. Babalik ako dito sa Pilipinas… para maghiganti sa lalaking yun.” sabi ko, may galit sa tono.

Nag-okay na lang si Daddy. Sabi niya kakausapin daw niya ang mag-ama para sabihing pumayag na ako, at sasabihin na rin ang sitwasyon ko.

MR. LAPITAN POV.. (Ama ni Rio)

Tinawagan ko ang kumpare ko para mapag-usapan ang deal.

Sinabi kong isama nila ang anak niya.

“Ano pong pag-uusapan natin?” tanong agad ng anak niya.

“Pumapayag na ang anak ko sa deal natin,” sabi ko. Biglang nagliwanag ang mukha nilang mag-ama, halata talagang may gusto ang anak niya kay Rio.

“Talaga?!” tanong ng binata, nakangiti.

“Oo. Pero buntis siya. It seems awkward or weird, but it is true,” sabi ko, diretso na.

“Ano po? Buntis siya?” paglilinaw ng binata.

“Oo. Sabi nga ng anak ko, pupunta kayo sa US. Doon itutuloy ang pag-aaral at doon kayo magpapakasal. Bantayan mo siya, dahil maselan ang pagbubuntis niya,” sabi ko.

“Yes, I will do my best po,” sagot niya.

“Okay, this meeting is done,” sabi ni kumpare.

At nagsialisan na kami.

RIO POV

Talagang aalis na kami bukas papuntang US, para makalimot.

At babalikan ko yang Jhon Peralta na yan… para maghiganti ako.

Pumasok si Daddy, habang si Mommy naman naghahanda ng makakain.

“Okay na ang lahat, anak. Nakahanda na ang passport mo at lahat ng kailangan,” sabi niya.

“Okay. Thank you sa lahat, Daddy and Mommy. New journey, new life,” sabi ko.

Author’s Note

Follow me on my Social Media Accounts mga mahal!

Facebook: George Rosewell B. Lapitan

Instagram: georgerosewelllapitan

Youtube: Jojo Brillantes

CHAPTER 17

RIO POV

New life, new journey  ika nga nila. Disisyon mo, panindigan mo.

Hi sa inyo! Sana binabasa nyo pa ’to hahahaha. Kung hindi, kawawa naman si author. 

So, heto ako ngayon sa recording studio. Bakit ako nandito?

Aba, malay ko! Hahahaha. Joke lang!

Sa mga hindi nakakaalam:

Singer-composer na ako dito sa US!

I am one of the famous teen singers . Why famous?

Because with just one song I released composed by me, nakakuha agad ako ng 8 Grammy Awards in one night . Rare yun para sa isang teen singer!

I perform in different places.

“Dada! I’m hungry…”

May narinig akong maliit na boses sa likod ko. Paglingon ko, nakita ko ang anak ko nakapout, isang kamay hawak ang tiyan, at ang isa ginamit para yugyugin ako.

Nagtataka kayo kung sino siya? Siya lang naman ang anak ko, si Andrie .

Oo, anak ko .

Kung naaalala ninyo ang past ko na nabuntis ako, edi wow, good memory sa inyo! Kung hindi, mag-backread kayo hahaha.

Si Andrie, 4 years old na. At ako? 19 na.

“Yes, baby! Patapos na ’to, konti na lang ha,” paglalambing ko sa anak ko.

Syempre, di maikakaila na gwapo ang anak ko kahit di pa matured, makikita mo na agad.

“Yes, dada!” sabi ni Andrie na sobrang saya.

At natapos na nga ang recording. Lumabas na kami at pumara ng taxi.

“Take us, mister, to the nearest restaurant,” sabi ko sa taxi driver. Nag-yes lang siya at umandar na kami.

Habang nasa biyahe, naisipan kong i-text si Zander .

Sino siya?

Siya lang naman ang lalaking pinakasalan ko. At super close kami.

At nandito na nga kami sa restaurant, kaka-order lang namin

“Hi, beh,” sabi ng lalaki na biglang nasa likod ko.

Paglingon ko, si Zander pala.

“Oh, beh, upo ka na,” aya ko sa kanya.

Ang alam ni Andrie, si Zander ang ama niya pero hindi yun ang totoo.

Kung naaalala ninyo… Yan ang anak namin ng…!!! Ayokong sabihin ang pangalan niya. Nakakasuka.

Isinusumpa ko na magdudusa siya.

Natapos na kaming kumain. Nagyaya si Zander na pumunta sa isa sa mga sikat na park dito sa US Butterfly Park .

…

At nandito na nga kami.

“Look, dada! It’s too many butterfry!” sabi ng baby ko. Hindi pa siya masyadong magaling magsalita.

“You want to go there?” tanong ko, sabay turo sa fountain na punô ng paro-paro.

“Yesh, dada!” magiliw na sagot niya.

At pumunta na nga kaming tatlo doon.

Laro dito, laro doon. Tawanan dito, tawanan doon.

At sa sobrang pagod, umuwi na rin kaming tatlo.

Pagdating sa bahay, naligo na kami at nagbihis. Binigay ko muna kay yaya si baby Andrie para patulugin na.

Pumasok na ako sa kwarto namin.

Oo — namin . Magkasama kami ni Zander sa isang kwarto.

Noong una, naiilang pa ako lalo na nung buntis pa ako pero nasanay na rin ako. Super close na nga kami, jeje.

“So, anong balita sa trabaho mo?” tanong ko kay Zander.

“Maganda naman, pero…” bigla siyang parang nag-aalangan kung sasabihin ba niya o hindi.

“Hmm? Ano yun?” tanong ko na curious.

“About sa business… may proposal kasi si Dad sa ilang kasosyo sa Pilipinas,” sabi niya.

“So? Ano naman ngayon?” tanong ko.

“Yun na nga… kailangan akong pumunta. At nung nalaman ng Dad mo na pupunta ako sa Pilipinas para sa proposal, for about 1 month…”

Pinutol ko agad siya.

“1 month? Ang tagal naman!” sabi ko.

“Yun na nga… kaya sabi ni Dad sumabay na daw kayo ni baby, namimiss ka na daw nila pati si baby bunso,” sabi niya.

Pinag-isipan ko ng mabuti.

Tutal, doon ko na isasagawa ang paghihiganti ko sa lalaking yun.

“Okay. Sasama kami sayo. Namimiss ko na rin sila,” sabi ko, nakangiti kay Zander.

Bigla niya akong niyakap.

“Bakit ang cute mo?” tanong niya.

Kung nagtataka kayo nililigawan ako ni Zander. Hahaha. Now you know!

“Bakit? Ang gwapo mo rin naman!” tanong ko pabalik.

Nagkatitigan kami saglit… at nagtawanan bigla.

At sa sobrang pagod, nakatulog na kaming dalawa.

CHAPTER 18

RIO POV

Pababa na kami ng airport.

Hay… Pilipinas na naman.

Inamoy ko ang simoy ng hangin… At biglang bumalik lahat ng masasayang alaala, lalong-lalo na ang mga pasakit na ibinigay niya.

Jhon Peralta…

I’m back!

Sabi ko sa aking isipan.

“Whoa! It’s too hot in here,” reklamo ni baby Andrie.

“Hahahaha! You will get used to it,” sabi naman ni Zander, sabay tawa.

Nakatitig lang ako sa kanilang dalawa… At masasabi kong parang tunay silang mag-ama.

ZANDER POV

Heto na nga, sumakay na kami ng taxi, pauwi na sa bahay nila Rio.

Pasan-pasan ko si Andrie na abalang naglalaro sa cellphone ko.

Kelán kaya sasagutin ni Rio ang alok ko na maging boyfriend niya?

Pag nag-oo na siya… Yun na siguro ang pinakamasayang araw ng buhay ko.

Kaya konting tiis na lang…

Oo, sikat na sikat na talaga si Rio sa US at hindi lang sa US, kundi sa maraming kontinente sa buong mundo.

Pero natatakot ako… Baka pag nagkita ulit sila ni Jhon, agawin siya sa akin.

Kung hindi ninyo alam

cousin ko si Jhon . Pero hindi alam ’yon ni Rio.

At hindi rin alam ni Rio na si ama ni Jhon ang pakay ko dito sa Pilipinas.

Sana sa akin pa rin ang bagsak ni Rio…

Hindi ko kakayanin kung hindi.

Pagdating sa bahay, nagbihis na kami at dahil sa pagod, nag-idlip kaming tatlo.

JHON POV

Hindi ko na alam kung ilang taon na rin ang lumipas…

Kumusta na kaya siya?

Oo, nakikita ko pa rin ang mga music videos ni Rio, magaling pa rin siyang kumanta at sumayaw.

At… Nag-sisisi ako sa lahat ng ginawa ko.

Mahal na mahal ko pa rin siya.

Biglang naputol ang iniisip ko nang

“Mahal, ready ka na ba?” tanong ng babaeng pakakasalan ko.

Oo nga pala…

Tama kayo ng nabasa  hahaha char! Joke!

Kung naaalala ninyo, sa past chapter, katalik ko si Sandria  yung ex ko.

At oo… Papakasalan ko siya dahil may anak na kami.

Labag man sa kalooban ko, pero pumayag na ako. Para na rin sa kinabukasan ng anak namin.

Pero di ko maikakaila…

Mahal na mahal ko pa rin si Rio.

“Oo, mahal,” sabi ko.

Pupunta kami sa isang kilalang wedding organizer para i-set up ang kasal.

At yun na nga, gumayak na kami.

Ang pangalan ng anak namin ni Sandria ay Chris,  4 years old na. Gwapong bata.

RIO POV

Nagising ako na nakayakap kay Zander.

Pagtingin ko sa mukha niya, parang ang payapa…

Kaya naisipan kong maging sweet naman sa kanya, kasi nung nasa US kami, siya na lang palaging sweet at laging sumusuyo.

Kaya ako naman ngayon…

ipagluluto ko siya .

Bumaba ako ng hagdan papunta sa kusina.

Pagkababa ko, nakita ko sina Mommy at Daddy na nagkakape at handa na pumasok.

“Morning, Mom! Morning, Dad,” sabi ko sabay halik sa kanilang pisngi.

“Gising na pala ang prinsesa natin,” sabi ni Dad na nambobola.

“Haha! Dad talaga…” sabi ko na lang.

“Kamusta ka na, anak?” tanong ni Mom.

“I’m fine. I’m good,” sagot ko.

At nagpaalam sila na aalis na. Yang dalawa palagi talagang sabay pagpasok sa trabaho.

…

Naghanda ako ng almusal: pritong bacon, egg, fried rice at simpleng iced tea.

Umakyat ako sa kwarto namin, dala ang tray.

Tumabi ako sa kama, hinawakan ang noo ni Zander, nilaro-laro ang buhok niya.

Unti-unti siyang dumilat… At pag nakita niya ako, bigla siyang ngumiti.

Hinila niya ako palapit, niyakap, sabay tawa. Hahaha!

“Good morning,” magiliw niyang sabi.

“Morning, too. Heto, pinaghandaan kita para makapag-ayos ka na papasok sa trabaho,” sabi ko.

“Oh! Nag-abala ka pa… Salamat, beh,” sabi niya na parang pabebe.

“Beh?! Talaga?” tanong ko na nakangiti.

“Bakit? Ayaw mo?” sabi niya, sabay pout.

Oh oh…

Tignan mo ’to — naka-pout na naman. 😂

“Wag ka ngang ganyan, pangit mo!” biro ko. Pero sa totoo lang, cute niya pag naka-pout.

Nagkulitan kami, nagtawanan… Paminsan-minsan nagpapasubo ng kanin sa isa’t isa.

Pagkatapos ng kulitan, pumasok na siya sa trabaho.

Dahil wala akong magawa, binuksan ko ang Instagram.

At nakita ko ang picture ni Jhon kasama si Sandria , naka-wedding attire. Ang caption:

“Wedding is coming.”

At doon… napaisip na ako.

Kung ano ang gagawin ko… kung paano ko sisimulan ang aking plano.

CHAPTER 19

JHON POV

Heto kami ngayon sa wedding organizer, pinag-uusapan ang mga detalye ng kasal.

Maganda ang napili ni Sandria,  Garden wedding .

Kaya pinagtuunan na lang namin ng pansin ang mga gagamitin at mga gagawin.

Matapos ang lahat, umuwi na kami ni Sandria sa bahay.

At nadatnan namin ang pinaka-gwapo naming anak, si Chris .

“Ow! Hi daddy! Hi mom!” bati ni Chris, ang saya ng tono.

“Hi too, baby,” sabi ni Sandria sabay yakap sa kanya.

“How’s your day, baby?” tanong ko naman.

“It’s great! Yaya and I went to the park at Central Hall and I met new friends!” sabi niya, puno ng sigla.

Sa sobrang pagod, di ko namalayan na gabi na pala.

Kaya naisipan kong yayain si Sandria na matulog na.

Nagpalit na ako ng damit, pero nahuli si Sandria kasi naliligo pa siya.

Maya-maya, lumabas si Sandria, naka-tuwalya lang, basa pa ang buhok.

“Babe… matagal-tagal na rin nung huli nating ginawa ’yun…” sabi niya, seductively.

At, what can I do? I’m just a man with desires.

Bigla niyang hinawakan ang burat ko, tinaas-baba… hanggang sa malapit na akong labasan pero bigla niyang tinigil.

Tumayo siya at kumandong sa akin, ipinasok ang burat ko sa kanya.

Mainit. Masarap. Tuloy-tuloy lang siya hanggang nilabasan ako.

Iba’t ibang posisyon pa kami… hanggang sa nilabasan na naman ako.

At bumagsak na kami sa pagod, nakatulog na magkayakap.

Heto na…

Huling araw ng paghahanda para sa kasal.

Busy lahat, kanya-kanyang gawain.

Plano namin ni Sandria, mauna ang pagbibigay ng mga gifts bago ang kasal para ibang thrill naman.

At yun na nga, pinost ko sa Instagram:

“Mauuna po ang present bago ang kasal, para may oras pa kayong makabili ng regalo”

RIO POV

Nandito ako ngayon, nagba-browse ng Instagram.

Biglang nag-pop ang notification…

Post ni Jhon: “Mauuna ang present bago ang kasal…”

Nakangisi ako.

At doon ko naisip ang plano ko.

Para sila mismo ang mangamba.

Tinawagan ko lahat ng pwede kong tawagan, para siguraduhin na walang sagabal sa plano ko.

Sayang wala sina bestfriend dito para makita ang palabas ko… pero ayos lang.

“Hahahahaha…” (evil laugh)

CHAPTER 20

RIO POV

Heto na ang araw ng pagtanggap nila ng mga regalo bago ang kasal .

At siyempre, pinaghandaan ko na ’yan.

May ibibigay akong regalo sa kanila: 📦 naka-black wrapper , at sa loob may sulat lang na:

“I’m back… miss me!?”

Grabe, I’m so excited.

Hindi ko sinabi kay Zander ’to baka magalit siya.

Atin-atin na lang ’to.

By the way… sinagot ko na si Zander.

Sa totoo lang, siya na talaga ang mahal ko ngayon . Gwapo Mabait Loyal Masipag At higit sa lahat, may abs kahit medyo payatot At least… hindi jutay . 

Ikaw? Jutay ka ba?

Hahahahahaha!  

Maya-maya…

“Hon, punta na ako,” sabi ni Zander habang lumapit at hinalikan ako sa labi.

“Sige, mag-ingat ka ha,” sabi ko naman.

At umalis na nga siya.

Maya-maya, pumasok si Andrie nakapang-labas, naka-cap pa. Grabe, ang cute talaga ng anak ko .

“Dada, can we go to the park!?” tanong niya, may konting tili pa sa boses.

Total wala naman akong gagawin, tapos na ang plano ko.

“Sige baby, wait lang si dada ha… magbibihis lang ako.” sabi ko.

“Yey!!” Sigaw niya, sabay yakap bago lumabas ng kwarto.

Nakapagpalit na ako, at nandito na kami ngayon sa park.

Umupo kami sa bench.

“Dada, can I go there?” tanong ni Andrie, sabay turo sa grupo ng mga batang naglalaro.

“Yes baby, just be careful ha!” sabi ko.

Maya-maya, napatingin ako ulit… parang naririnig kong umiiyak si Andrie.

Agad akong tumakbo papunta roon.

Paglapit ko, nakita ko ang anak kong umiiyak… at may isang batang gwapo na nakayakap sa kanya.

“Tama na yan, umalis na kayo!” sabi ko sa ibang bata, galit-galitan.

“Are you okay?” tanong ng batang nakayakap kay Andrie.

“Yes… I’m fine,” pigil-hikbing sagot ni Andrie.

“What happened here?” tanong ko.

“Ahm… who are you?” tanong nung batang nakayakap.

“I’m his dad,” sagot ko.

Biglang yumakap si Andrie sa akin.

“Dada… they keep saying that I’m lampa…” reklamo ng anak ko.

“Don’t listen to them baby. Baka inggit lang sila sayo. Malay mo, they’re insecure kasi ang cute mo,” sabi ko, sabay yakap.

Pagtingin ko sa likod ko, nakita ko yung batang nakangiti sa amin.

“Ahm… who is he, baby?” tanong ko kay Andrie.

“Ahm… he is Chris,” sagot niya.

Nag-usap-usap kami. Doon ko lang nalaman: anak pala siya ng lalaking kinamumuhian ko.  

Pero sabi ko sa sarili ko:

“Anak lang siya — kay Jhon lang dapat ang galit ko.”

Nagkatuwaan kami.

Subo doon, subo dito.

T awanan doon, tawanan dito.

Masaya.

Maya-maya, may dumating na yaya.

“Sir Chris! Buti nandito lang po kayo. Tayo na po, tinatawag na tayo ng daddy mo,” sabi niya.

“Bye!” sabi ni Chris bago sumama sa yaya.

Kami naman ni Andrie, naglakad na pauwi.

Habang naglalakad, bumalik sa isip ko:

Chris… anak ni Jhon…

At ngayon, anak ko naman si Andrie…

Ang gulo ng mundo, pero mas guguluhin ko pa…

FINAL CHAPTER (Season 1 Ending)

Natapos din sa wakas ang lahat ng sigalot at sakit. Nagkabati-bati at natutong magpatawad ang bawat isa.

Si Rio, ang dating pusong sugatan, ay natagpuan ang tunay na pagmamahal kay Xander. Magkasama silang bumuo ng masayang pamilya, habang si Rio ay patuloy na nagtatagumpay bilang professional singer-composer. Si Xander naman, kahit isa sa pinakamayayaman sa mundo, ay nanatiling mapagmahal at present na ama kay Andrie.

Si Jhon, kahit mahal pa rin si Rio, ay tinanggap na ang katotohanan. Nagpatuloy siya sa buhay kasama si Sandria at ang kanilang anak na si Chris. Naging matagumpay sila bilang mga COO ng kani-kanilang kumpanya.

Lumaki sina Chris at Andrie na magkaibigan, laging magkasama at nagtutulungan, mga batang simbolo ng bagong pag-asa.

At kahit alam na ni Jhon na si Andrie ay dugo’t laman niya, tinanggap niyang mas nanay at tatay nito sina Rio at Xander, at buong puso niya itong nirerespeto.

Sa huli, napatunayan nilang lahat

Ang tunay na pagmamahal ay hindi lang ang pananatili, kundi ang pagbitiw, pagpapatawad, at pagbibigay ng kalayaan.

THE END

Author’s Note

Support nyo naman ang mga story ko

Tignan ninyo yung Reading List ko ng mga completed stories ko

Season 2

Nagkabati-bati silang lahat. Pero hindi pa doon nagtatapos ang kuwento…

Dahil mamahalin ng dalawang anak nila ang isa’t isa — Pagmamahal na kailanman ay hindi na mahahatulan, dahil tanggap na sila ng lahat.

Heto ang bagong mundo: Kabataan ang pag-asa ng bayan. Huwag nating hatulan ang kanilang mga puso, bagkus, gabayan at itama natin sila sa landas ng kabutihan.

Bagong pag-asa. Bagong henerasyon. Bagong kwento.

CHAPTER 1

RIO POV

“Yaya, pakitignan nga si Andrie sa taas. Pakisabi na kakain na tayo,” utos ko kay yaya Inday.

“Opo, Ma’am,” sagot niya. Oo, Ma’am ang tawag nila sa akin gusto kasi ni Xander na ituring akong babae, ang prinsesa raw ng buhay niya. Hinayaan ko na lang.

Heto ako ngayon, isang tinitingalang singer at song composer. Pero nag-leave muna ako ng isang buwan para maalagaan ko naman ang anak ko. Kasi, simula nang nagkaayos-ayos kaming lahat, umalis ako agad papuntang States para sa singing career ko, at naiwan dito si Andrie para mag-aral.

Aaminin ko, mahal ko na talaga si Xander… pero mas matimbang pa rin, kahit konti, ang pagmamahal ko kay Jhon. Pero wala na eh. Walang forever sa first love, pero sa second love, meron.

“Morning, Papa,” sabi ng anak ko sabay halik sa lips ko.

“Morning too, baby. Sige, kain na tayo baka ma-late ka pa,” sagot ko. Medyo tumatangkad na si Andrie, 15 na siya, grade 10 na. Pero kahit ganun, binibaby ko pa rin yan.

Alam kong may kakaiba sa mga kilos ni Andrie. At kung totoo ang hinala ko na bading nga siya, wala na akong karapatan para kuwestyunin ’yon, kahit ako pa ang magulang niya. Dapat ang magulang, ginagawa ang lahat para sa ikasisiya ng anak nila. Eh kung masaya siya sa ganyan, susuportahan ko.

Habang kumakain kami, napansin ko na medyo tahimik siya.

“Are you staying here for good, Papa?” tanong niya bigla.

“No baby, just for a month lang,” sagot ko. Sumimangot naman ang mukha niya kaya tinapik ko ang balikat niya.

“Pero don’t worry,” sabi ko, “I’ll make sure na yung time ko at time mo, may perfect bonding tayo for just a month. Mamamasyal tayo kahit saan mo pa gusto.” Lumiwanag ang mukha niya at ngumiti.

Kasabay naming kumakain lahat ng trabahador dito sa bahay, pero iba yung table nila. Pero sa totoo lang, tinuturing na naming silang kapamilya.

Natapos na kaming kumain. Pinaghanda ko na si Andrie para kunin ang mga gamit niya sa kwarto, mga kailangan niya sa school. Ipapahatid ko na lang sana siya kay Kuya, pero biglang nag-ring ang phone ko. Unknown number.

Kinuha ko at sinagot.

“Hello?”

“Hoy, friend! Si MJ ’to. Bagong number ko. Bonding naman tayo, ang tagal na nung huli kitang nakasama,” sabi niya sa kabilang linya.

“Okey, sige. Ako na lang maghahatid kay Andrie sa school, tapos magkita na lang tayo dun,” sabi ko.

“Sige, I’ll wait for you there,” sagot niya, sabay baba ng tawag.

“Tayo na, anak. Ako na maghahatid sa’yo sa school, may pupuntahan lang ako pagkatapos,” sabi ko kay Andrie habang bumababa siya sa hagdan.

“Okey po, Papa,” sagot niya. At hinatid ko na siya sa school nila.

CHAPTER 2

RIO POV

Nahatid ko na si Andrie sa school nila, at nakita ko naman si MJ sa labas ng gate. Lumabas ako ng sasakyan at kinawayan siya para alam niyang andito na ako.

Nakita niya ako, lumapit agad, at may ngiti sa labi. “Long time no see,” sabi niya habang palapit, sabay beso-beso.

“Aba! Saan mo naman natutunan makipag-beso? Lumelevel-up ka na ah!” sabi ko na natatawa.

“Grabe siya, oh! Tara na nga sa mall,” sabi niya, at sumakay na kami sa kotse ko.

Pinaharurot ko na ang sasakyan, tinahak ang daan papuntang mall.

“So, kumusta kayo ni Xander?” tanong niya.

“Mabuti naman, stay strong pa rin. Bakit mo natanong?” balik-tanong ko.

“Wala lang, bawal na bang tanungin? Okey next question,” sabay kindat niya.

“Ha? Ay ano ’to, quiz bee?” pabiro kong tanong.

“Exactly!” sagot niya.

“Iba ka talaga!” natatawa kong sabi.

“Mahal mo pa rin ba si Jhon?” tanong niya bigla.

Napahinto ako sa gitna ng kalsada. Sandaling katahimikan.

“Di ko alam,” sabi ko sa huli. “Alam kong mahal ko na si Xander… pero mas matimbang pa rin nang kaunti ang pagmamahal ko kay Jhon. Pero mas nangingibabaw na ngayon ang galit ko sa kanya.”

Tahimik siya, at sabay naming narealize na nakabalandra kami sa gitna ng kalsada, bumusina na ang mga sasakyan.

“Uy! Traffic na!” sabi niya. Binawi ko ang manibela at umusad na ulit kami.

Habang nagbibiyahe, ang dami pa niyang tanong na hindi ko sinagot :

“Malaki ba titi ni Xander?”

“Magaling ba siya sa kama?”

“May balak ka bang magkaanak sa kanya?”

“Bakit wala pa kayong anak?”

“Ilang beses kayong nagse-sex sa isang araw?”

Grabe talaga, MJ! 

“So kumusta ang singing career mo?” tanong niya.

“Mabuti naman, maganda pa rin ang daloy. Pero may balak na akong tumigil… pag nakasulat ako ng farewell song para sa fans ko,” sagot ko.

“Magandang sagot ’yan, pwede na!” sabi niya.

“Pwede na? Pwede na saan?” kunot-noo kong tanong.

“Pwede ka nang tumakbo pagka-presidente! Kalabanin mo si Duterte!” sabay tawa.

“Uy, wag na! Nakakatakot kaya si Digong!” natatawa rin akong sabi.

Nakarating na kami sa mall.

Pagkapasok, nagkagulo ang mga tao na may nagpapa-picture, nagpapa-autograph. Di ko alam saan nanggagaling ang mga ballpen na pinapapirma sa akin, pero todo effort pa rin akong ngumiti at makipag-selfie.

Kasi nga, fans ang dahilan kaya sikat ang isang artist. Kung walang ugat, mamamatay ang puno. Ganun din ang karera ko, wala ako kung wala sila.

Dumiretso kami sa Avon store, madami kaming binili. Pagkatapos, lumabas na kami.

“Kain muna tayo,” offer ni MJ.

“Okey, ikaw na bahala kung saan. Libre ko na para makabawi ako,” sabi ko.

“Yun ha! Punta tayo sa Italian restaurant,” suhestiyon niya.

Pumunta na nga kami. Pumwesto kami sa dulo, pero kahit ganun, maraming nakapansin, kaya napayuko na lang ako.

“Ikaw na mag-order, tutal libre ko naman,” sabi ko.

Tumingin siya sa menu, at tinawag ang waiter.

Habang kumakain kami, ang saya ng kwentuhan.

Pero bigla … pumasok ang tatlong taong hindi ko inasahan makita:

Si Xander.

Kasama si Sandria at ang anak ni Jhon na si Chris .

Kung titignan mo sila, para silang buong pamilya.

Ang akala ko, nasa trabaho si Xander.

Maaga pa siyang umalis kanina, ang sabi may meeting. Pero ito pala ang pinuntahan niya?

“Alam kaya ito ni Daddy…” bulong ko sa sarili.

“Diba si Xander yun? At kasama pa si Sandria at ang anak nilang si Chris!” sabi ni MJ, na napansin din pala.

Nakaisip ako ng paraan. Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Xander.

Nag-ring ang phone niya, nakita ko, tinignan niya ang screen at tumayo para sumagot sa labas ng table nila.

“Sino yung tinatawagan mo?” tanong ni MJ.

“Si Xander. Tatanungin ko kung nasaan siya ngayon… at malalaman ko kung magsisinungaling siya,” sagot ko.

Nag “O” shape na lang ang bibig ni MJ.

“ Hello babe,“ sagot ni Xander sa kabilang linya.

“Nasaan ka ngayon, babe?” tanong ko, diretso.

“Nasa work ako ngayon, babe. Sige may meeting pa kami, love you, bye babe,” sagot niya, at binaba ang tawag.

“Anong sabi niya?” tanong ni MJ.

“Nagsinungaling siya. Sabi niya nasa meeting daw siya…” Ngumiti ako, pero may halong kirot.

“Well… kung gusto niya ng laro…” Huminga ako nang malalim.

“Makikipaglaro ako.”

Let’s play the game again…

CHAPTER 3

RIO POV

Natapos na kaming kumain ni MJ at napagdesisyonan naming uuwi na. Napag-usapan din namin na magpapanggap ako na parang walang nakita . Uuwi ako na parang wala lang nangyari.

Tumayo na kami mula sa aming upuan, at pagkatayo namin, nagsilapitan naman agad ang mga fans ko. Medyo agaw-atensyon talaga kung nasa isang restaurant ka.

I hope di kami nakita ni Xander…

Kaya tuloy-tuloy na lang kaming naglakad palabas ng kainan.

XANDER POV

Habang kumakain kami nina Sandria at Chris, napansin ko na may nagkukumpulan sa loob ng restaurant.

Bakit kaya?

Parang… parang pamilyar yung mukha… si Rio ba yun?

Kinabahan ako sandali.

Pero imposible , kasi katatawag lang niya kanina, sabi niya may pupuntahan lang daw.

Kaya isinuplong ko na lang ang kaba ko at tinuloy ang pagkain.

Wala na kayong pakialam! Buhay ko ’to!

Yan ang biglang pumasok sa isip ko, pero binalewala ko na rin.

JHON POV

Nandito ako ngayon sa trabaho.

( Buti naisip pa ni author na bigyan ako ng POV! Hahaha peace author! )

Heto ako, abala sa pag-manage ng kumpanya para hindi bumagsak.

Pero kahit anong gawin ko, di pa rin mawala sa isip ko ang mukha ni Rio. Yung Rio na masaya… dahil sa akin noon.

Kahit may anak na kami ni Sandria at kahit pinili na niya si Xander, hindi pa rin nagbago ang nararamdaman ko.

Siya pa rin ang Rio na minahal ko Matatag. Matalino. Mabait. Maganda… o gwapo? Ewan! Matyaga. At higit sa lahat, may pangarap.

Mahal na mahal ko pa rin siya. At alam kong di na mawawala yun.

Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa at tinawagan ang telepono sa bahay.

Buti nasagot agad, si yaya pala.

“Hello po,” sabi niya.

“Hello, si Jhon ito, yaya. Kumusta sila Sandria at Chris? Bakit absent si Chris?”

“Ah, umalis po sila sir,” sagot niya.

“Umalis? Saan sila pupunta? Sinong kasama nila?” tanong ko agad.

“Di ko po alam sir kung saan, pero may sumundo po sa kanila na lalaki.”

Medyo nagtaka ako kung sino yun. Pero baka kaibigan lang ni Sandria… baka namasyal lang sila. Yun na lang ang inisip ko — at tinuloy na ang trabaho.

RIO POV

Papauwi na kami ni MJ ng bigla siyang nagtanong:

“So, anong gagawin mo?” tanong niya, na halatang may inaasahan pang kasunod.

“Aalamin ko muna ang lahat. Kung anong ginagawa nila doon… at kung anong meron sila. I smell something fishy, eh! Gets mo?!” sabi ko sa kanya, in a pabebe serious tone, habang nakatutok ang paningin ko sa kalsada, baka mabangga kami, konsensya ko pa! 

“Well, maganda yang plano mo,” sagot ni MJ.

“Susuportahan na lang kita. BFF mo ako, ano pang silbi ko kung wala akong maitulong?”

Napangiti ako, at mas tumatag ang loob ko.

“Yeah, right. Kaya humanda yang Xander na yan… Pag may nalaman ako na hindi ko gusto… I swear to God, maghihirap siya ng todo-todo,” sabi ko, sabay ngiti — na may halong demonyo sa labi.

At habang nasa byahe pa kami, nagkwentuhan pa kami ni MJ tungkol sa buong plano…

CHAPTER 4

RIO POV

Nahatid ko na si MJ sa bahay nila at papunta na ako ngayon sa school ni Andrie para sunduin siya. Kaka-receive ko lang kasi kanina ng text na half day sila ngayon.

Kaya ako na lang ang susundo.

Nandito na ako ngayon sa tapat ng gate, hinihintay ko na lang siyang lumabas kasama ng ibang estudyante.

Habang naghihintay ako, biglang nag-ring ang cellphone ko. Tinignan ko — si boss pala.

Sino?

Eh di yung boss ko sa recording studio kung saan ako nagtatrabaho bilang singer–composer.

Sinagot ko agad.

“Hello boss,” sabi ko.

“Hello, Rio. Totoo bang ititigil mo na talaga ang career mo? Wala na bang paraan para manatili ka pa?” tanong niya, halatang malungkot ang tono.

“It’s final boss. Sorry, cause my son needs me now. Kailangan niya ng papa na masasandalan at maiiyakan,” sagot ko.

“Okey, okey. Your career will be done, basta gumawa ka na lang ng isang last song — ang farewell song mo.” sabi niya.

“Yes, I will try my best. Goodbye, boss — my son’s here na,” sagot ko, sabay baba ng tawag.

Andrie POV (short)

Lumapit na ako sa kotse ni Papa at sumakay.

“So how’s school?” tanong niya.

“It’s fine, Papa. Pero half day kami ngayon,” sagot ko.

“Great! Makakapag-bonding tayo. Saan mo gustong pumunta?” tanong niya.

“Hmm… gusto ko sa mall na lang,” sagot ko.

Napansin ko parang may saglit siyang naisip. Pero ngumiti rin agad si Papa.

“Okey, sige. Mall tayo,” sabi niya, sabay andar ng kotse.

Habang bumibiyahe kami, sinasabayan namin ang kanta sa radyo — Manhid Ka ni Vice Ganda. Natawa ako kasi ang kulit ng lyrics, tapos kumakanta rin si Papa.

RIO POV

Pagdating namin sa mall, naglaro muna kami sa arcade. Tuwang-tuwa ako na nakikita kong masaya si Andrie, napapasigaw siya pag na-shoot, tapos napapapout naman pag mintis.

Biglang may tumawag mula sa likod namin.

“Pwedeng sumali?”

JHON POV

Kanina pa ako nakatayo, pinapanood ko silang dalawa, si Andrie at si Rio. Ang saya nilang tignan. Parang bumalik ako sa mga panahong buo pa kami.

“Pwedeng sumali?” tanong ko, medyo nag-aalangan.

Paglingon ni Andrie at Rio, napangiti si Andrie.

“Daddy!” sigaw niya, sabay takbo at yakap sa akin.

Masayang-masaya ang pakiramdam ko. Nilabanan ko ang lungkot — kahit papaano, buo kaming tatlo ngayon, kahit sandali lang.

“Galing mo naman mag-shoot. Laban tayo? Paramihan ng score?” sabi ko.

Game agad si Andrie.

Naglaban kami. Siyempre, nanalo pa rin ako. Tawa lang si Andrie. Si Rio, nakatingin lang, pero nakangiti.

“Kain na tayo,” yaya ko.

Pumunta kami sa Korean restaurant, magkatabi lang pala ito sa Italian restaurant na pinuntahan nila Xander at Sandria kanina.

Nag-order kami, at habang kumakain, nakikita kong maraming nakatingin kay Rio. May mga nagpapapicture, pero pinilit namin tapusin ang pagkain.

“Punta tayo sa likod, may mini-park doon,” yaya ko ulit.

Medyo ayaw ni Rio, pero pumayag si Andrie. Kaya pumunta kami.

Sa park, naupo kami sa damuhan. Si Andrie nakikipaglaro sa ibang teens.

Tahimik kami ni Rio.

“Rio…” ako na ang naunang nagsalita.

“Alam kong tapos na tayo, pero sorry.”

Walang sagot si Rio.

“Alam kong kasalanan ko. Pero maniwala ka, may plano akong sundan ka noon, kaya lang nagbanta si Sandria na papatayin niya ang sarili niya pag sinundan kita.” paliwanag ko.

“Pero siya pa rin ang pinili mo,” sabi ni Rio, hindi pa rin tumitingin.

“Patawarin mo na sana ako.”

“Ano? Gagawin ko lahat ng ipapagawa mo, basta mapatawad mo lang ako.”

Huminga nang malalim si Rio, saka siya ngumiti.

“Pinapatawad na kita… noon pa.”

Nagulat ako.

“Talaga? Salamat, Rio. Salamat.”

Nag-group hug kami. Mag-ama.

“Tayo na, hatid ko na kayo,” alok ko.

“Wag na, dala ko kotse ko. Ingat ka na lang,” nakangiting sabi niya.

Tinawag niya si Andrie, at umalis na sila.

RIO POV

Nandito na ako sa bahay. 8 PM na, nakaupo ako sa sofa, hinihintay ko pa rin si Xander.

Sakto namang bumukas ang pintuan. Dumating na siya.

“San ka nanggaling? Bakit ngayon ka lang?”

tanong ko sa kanya, seryoso ang mukha ko.

CHAPTER 5

XANDER POV

“San ka nanggaling? Bakit ngayon ka lang?”

Nagulat ako nang makita ko si Rio, nakaupo nang prente sa sofa, naka-cross arms, at nakatitig nang matalim.

“Ah… hmm… sa ano, sa kompanya… dahil nga sa meeting,” palusot ko.

Tumayo siya mula sa sofa, nag-cross arms ulit at ngumiti, pero halatang sarcastic.

“Ahh! Sobrang haba naman ng presentation ng employee mo. Nag-start ng 7… natapos ng 8 PM?”

Tinig pa lang niya, alam kong galit siya pero pinipigilan.

Kinabahan ako. Oo, kasama ko nga kanina sina Sandria at Chris, ang pamilya ko noon . Mahal ko si Sandria bilang ina ng anak ko… pero mas mahal ko si Rio. Ang totoo? Hindi anak ni Jhon si Chris. Ako ang ama niya.

Nabuntis ko si Sandria bago pa sila magtalik ni Jhon. Para makasiguro, pina-DNA test namin si Chris noong Grade 2 pa lang siya, at positive nga: ako ang ama. Pero para kay Chris, “Tito Xander” lang ako… dahil yun ang mas ligtas para sa kanya. Hanggang ngayon, nililihim pa rin namin ni Sandria ang lahat, pati kay Rio. At oo, guilty ako,  dahil mahal ko si Rio pero may ganito akong tinatago.

“Pagod ako, hon… tulog na lang muna ako. Bukas na lang natin pag-usapan, ha?”

Sabi ko, sabay akyat sa hagdan, diretso sa kwarto.

Nagpalit ako ng pantulog, dumapa sa kama, at pilit ipinikit ang mga mata ko. Pero totoo, di ko alam kung paano ko haharapin ang katotohanan pag nalaman ni Rio ang lahat.

RIO POV

Nanatili ako sa sala, nakatitig lang sa hagdan. Uminom muna ako ng tubig sa kitchen, tapos umakyat na rin ako.

Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, nakita ko siya, nakadapa, tahimik, parang walang tinatago. Pero kilala ko si Xander.

“Bakit kayo magkakasama nina Sandria… at kasama pa si Chris, anak ni Jhon?”

May tinatago ka ba, Xander?

Kung meron man…

Malalaman ko.

Walang lihim na di nabubunyag.

Lumapit ako sa lamesa, kinuha ko ang phone ko. Bumaba uli sa sala, umupo, at dinial ang number ng private investigator ko si Rex.

Nag-ring… Salamat, sinagot niya agad.

“Hello.”

“Hello, sino po sila?”

“Ako ’to… si Rio,” sagot ko, malamig ang tono.

“Anong maipaglilingkod ko, sir?”

“May ipapaimbestiga ako. Alamin mo kung ano ang koneksyon ni Xander sa pamilya ni Jhon — sina Sandria at Chris. As soon as possible, Rex.”

Seryoso kong sabi.

“Okey po, sir. Right away.”

“Salamat.”

Sabi ko, sabay baba ng tawag.

Bumalik ako sa kitchen, uminom pa ng tubig. Huminga nang malalim. Pagbalik ko sa kwarto, tinabihan ko si Xander sa kama.

Tinitigan ko siya habang tulog.

“Ano ba talaga ang koneksyon ninyo, Xander? Malalaman ko din yan…”

Ako ang baklang minsang tinalikuran, pero bumangon  at napatunayan ko na kaya kong pabagsakin ang dapat pabagsakin. Kung hindi nyo pa rin sasabihin ni Sandria ang totoo, ako mismo ang magbubunyag ng lihim nyo.

CHAPTER 6

RIO POV

Nandito ako ngayon sa kusina, nagluluto ng pang-umagahan. Tahimik ang paligid, pero ramdam ko ang bigat sa dibdib ko.

“Morning hon,”

malambing na sabi ni Xander sabay yakap mula sa likod.

Pero kumalas ako agad. Hindi ko kayang magpanggap na wala akong alam.

(Flashback, 3:00 AM)

Nagising ako sa ring ng phone ko. Pagtingin ko, si Rex, ang private investigator ko.

“So anong balita?”

sabi ko habang palabas ako sa terrace.

“Anong koneksyon ni Xander kay Sandria?”

Tahimik muna siya, parang nag-aalangan.

“Your husband is a liar and a jerk.”

“Is that so? Paano mo naman nasabi yan?”

“Ex-girlfriend niya si Sandria,” sagot niya.

“Ex lang pala eh… so bakit sila nagkikita pa rin?”

“Dahil sa anak nilang si Chris.”

Napahawak ako sa railing. Parang gumuho ang mundo ko.

“Paano? Sa pagkakaalam ko, anak yun ni Jhon…”

“Hindi. Walang nabuo noong nagtalik sina Sandria at Jhon. Buntis na pala si Sandria noon kay Xander. At nagpalabas pa sila ng kwento para paniwalain si Jhon na kanya yung bata.”

“Putang—… ibig sabihin, all this time niloko lang nila ako?”

“Yes sir. At may balak silang kunin ang yaman mo, unti-unti. Palihim silang nagkikita para pag-usapan yun.”

Natahimik ako. Napangiti, pero malamig.

“All this time… pera ko lang pala ang habol. Don’t worry Rex… sila rin ang maghuhukay ng libingan nila. Salamat.”

(Flashback end)

“Bakit hon? May problema ba?”

tanong ni Xander, kunwari inosente.

Acting mo… OA pa more.

Pero hindi pa ngayon ang oras. Gagapangin ko muna siya… dahan-dahan ko siyang ibabagsak.

“Wala hon. Sige, gigisingin ko na lang si Andrie. Sabay na tayong kumain.”

Tumango lang siya at ngumiti, akala mo wala siyang kasalanan.

Umakyat ako papuntang kwarto ni Andrie. Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Atty. Ramirez.

“Hello, atty.”

“Yes sir?”

“Pabagsakin mo si Xander. Tanggalin ang pangalan niya sa kompanya, i-freeze ang accounts niya, at ilipat lahat ng pera niya sa mga charity. Ngayon na mismo.”

“Yes sir. Right away.”

Binaba ko ang tawag. Huminga nang malalim.

Pumasok ako sa kwarto. Nakita ko si Andrie, nakabihis na at gwapo.

“Ang gwapo naman ng baby ko,” sabi ko habang inaayos ang kwelyo niya.

“Dada… I’m a man now, stop calling me baby!”

nakabusangot siya pero cute pa rin.

“Ok, ok. Let’s go na. Naghihintay na daddy mo sa hapag.”

“Ikaw ba nagluto, dada?”

“Yes, baby.”

“Oh, parang nagutom ako lalo! Tara na!”

Sabay hawak sa kamay ko.

Bumaba na kami at nagsalo sa hapag. Habang kumakain, pasulyap-sulyap ako kay Xander. Ang galing niya magpanggap. Wala kang makikitang guilt sa mukha.

Wag kang pakampante, Xander…

Ang pinaka-ayaw ko: niloloko ako ng taong minahal ko ng totoo.

Hindi ko idadamay si Chris, walang kasalanan ang bata. Pero kayong dalawa ni Sandria… pagdadaanan nyo ang lahat ng sakit na binigay nyo sa akin.

Natapos kaming kumain. Si Xander, nag-ayos na at handa nang umalis.

“Punta na ako hon,” sabi niya, sabay lapit para halikan ako.

Umiwas ako. Hindi ko kaya.

“Sige na hon… baka may MAHALAGA KA NA NAMANG MEETING.”

Dinidiin ko talaga yung huli.

Medyo nagulat siya, pero ngumiti pa rin.

“Oo nga pala… sige. Bye hon, bye Andrie.”

Lumabas siya.

Ako naman, naghugas ng pinggan. Walang yaya ngayon, bakasyon nila. Si Andrie, hinihintay ako para siya ihatid sa school.

Pagkatapos, nagpalit ako ng damit, kinuha ang susi.

“Let’s go, anak.”

Hinawakan ko siya sa balikat. Tahimik kaming naglakad palabas.

Sa isip ko lang:

“Good luck, Xander. Unti-unti kitang ibabagsak… at sa huli, ako pa rin ang mananalo.”

CHAPTER 7

RIO POV

Nandito ako ngayon sa Italian restaurant sa mall. Tahimik akong naka-upo, iniisip ang lahat ng nalaman ko kay Xander at Sandria, ang relasyon nila, ang anak nilang si Chris, at ang plano nilang pagnakawan ako.

Habang nag-iisip, dumating si MJ at nilapitan ang table ko.

“Anong pag-uusapan natin, bespren?”

tanong niya, halatang curious.

“It’s about Xander and Sandria,” sagot ko, diretso.

“What’s about them?”

“They’re in a relationship. At may anak sila — si Chris.”

Nanlaki ang mata ni MJ, halatang gulat.

“Are you serious?? Oh my gosh… So how are you?”

Concern ang boses niya.

“I’m fine, don’t worry. I can handle this. Actually, may plano na ako.”

“At ano naman yun, aber?”

Nakangisi siya, parang sabik marinig.

Kwinento ko lahat, ang nalaman ko mula kay Rex, ang plano kong tanggalin si Xander sa kompanya, ubusin ang pera niya at ilipat sa charity, at kung paano ko palalampasin muna sila bago ko ikumpisal kay Jhon ang totoo.

“Bagay lang sa kanila yan!

Dapat lang na mauna kang umatake. Tama rin na tanggalin mo na siya sa kompanya  para wala na siyang kontrol,“

galit na sabi ni MJ.

“Alam na ba ito ng pamilya mo, Daddy at Mommy?”

“Hindi pa. Sasabihin ko na lang pag tapos na ang lahat.”

“Si Jhon? Alam na ba niya?”

“Hindi pa rin. Pero pag lumala ang ginagawa nila, doon ko lang ipapaalam kay Jhon.”

Tumango si MJ, naiintindihan ang diskarte ko.

“Matanong ko nga,” sabi ko habang nakangiti. Napatingin si MJ.

“Ano yun?”

“Kumusta na kayo ni Niko?”

Matagal na kaming hindi nagkikita kaya curious ako.

“Ayun friend, sa awa ng Diyos stay strong pa rin.”

Nakangiti siya, at kita sa mata niya ang totoong saya.

Masaya ako para sa kanya. At least siya, may taong totoo ang pagmamahal.

“Good for you. Sana magtuloy-tuloy yan. At kung may problema kayo, don’t hesitate to call me ha?”

Nagngitian kaming dalawa. Umorder na kami at nagkwentuhan pa habang hinihintay ang pagkain.

JHON POV

Nagtataka na talaga ako: gabi-gabi umaalis si Sandria ng 6 PM at uuwi ng 8 PM. Hindi ko naman tinatanong dahil may tiwala ako sa asawa ko… pero minsan, naiisip ko: “Paano kung niloloko niya ako?”

“Daddy, ikaw ba maghahatid sa akin sa school?”

tanong ni Chris.

“Yes, big boy! Kaya kain na tayo, para sabay na tayo,”

nakangiti kong sagot.

Gwapo talaga ng anak ko. Sana wag maging babaero paglaki.

Habang kumakain kami, dumating na si Sandria  halatang puyat. Umupo sa tabi ko.

“Hon, kain ka na.”

sabi ko.

Pinagmasdan ko siya. Parang wala namang mali. Walang halata sa kilos. Baka overthink lang ako… kaya kumain na lang ako at inihatid ko na si Chris pagkatapos.

XANDER POV

Nandito ako ngayon sa opisina. Work. As usual.

“Jean, anong balita kay Mr. Saveda?” tanong ko sa secretary.

“Pumayag siya, sir. Meeting mamayang 2 PM.”

“Okay, salamat. Makakaasa kang pupunta ako.”

Kung ang tanong ninyo tungkol sa amin ni Sandria…

Oo, nagkikita kami tuwing 6 PM,  lihim. Bakit? Kasi mahal ko pa rin siya. At yes, pera lang habol ko kay Rio.

Simula pa lang, plano na ito, makuha ang yaman nila para mailigtas ang naluluging kompanya ni Papa. Nagsimula ang lahat nung pumayag akong mag-arranged marriage sa baklang anak ng pamilya Lapitan. Pero ngayon… babawiin ko ang nawalang pagmamahal namin ni Sandria.

At wala akong pakialam kung masaktan si Rio.

Pera lang naman habol ko sa kanya.

SANDRIA POV

Hi to all. Katatapos ko lang kumain.

Bwahahaha! Iniisip ko ang mga plano namin ni Xander — paano namin pini-perahan sina Jhon at Rio. Ang sarap sa feeling.

Sorry na lang sa mga readers… FUCK U!!!

DAMAY DAMAY NA TO!

CHAPTER 8

RIO POV

“Walang ya ka! Manloloko ka!!!”

sigaw ko, halos manginig ang boses ko sa galit habang hawak ang litrato.

“Ako? Lolokohin ka? Nagkakamali ka hindi kita kayang lokohin!”

paliwanag ni Xander, pilit na kalmado ang tono.

“Eh ano ’tong nakunan kong litrato na kasama mo ang babaeng ’yun?!”

Halos isampal ko sa kanya ang ebidensya.

“Baka kamukha ko lang,”

pabirong sagot niya pero lalo lang akong nainis.

“So ako pa talaga ang pagmumukhain mong bobo?!”

sigaw ko, napapikit sa inis.

“Ang kapal ng mukha mo! Bobo ka pala eh!”

“Maniwala ka sa akin, wala akong tinatago sa’yo!”

“Edi sino ’tong batang kasama ninyo sa litrato?”

“Hindi ko alam. Wala akong ideya kung sino siya!”

pagsisinungaling niya, halatang halata ko sa titig niya.

Huminga ako ng malalim, pilit nilulunok ang galit.

“Sana nga mali ako sa nalaman ko, Xander. Pero pag napatunayan kong tama ako… hindi ko na alam ang kayang kong gawin sa’yo.”

Tahimik ako, kinuha ko ang maleta ko at nag-impake. Habang nag-iimpake, damang dama ko ang bigat sa dibdib ko. Na-realize ko na kailangan naming magbakasyon ni Andrie para mailayo ko siya sa gulo, at maayos ang plano ko.

“San kayo pupunta?”

tanong ni Xander mula sa likod ko, pero hindi ako lumingon habang nag-iimpake.

“Magbabakasyon lang kami ng anak mo, sa Ilocos Sur, sa kapatid ni Mama,”

sagot ko, malamig ang boses.

“Gusto ko sanang sumama, pero busy ako sa trabaho… basta mag-iingat kayo ha?”

sabi niya, kunwari concerned.

Busy? Wag kang mag-alala, pagbalik ko, hindi ka na magiging busy… kasi hindi na kita asawa.

“Okey lang. Pano ba ’yan, aalis na kami.”

pekeng ngiti ko.

“Sige, hatid ko kayo sa airport,”

alok niya. Nag-nod na lang ako.

“Andrie, tayo na!”

sigaw ko, bitbit ang maleta.

“Yes Papa, I’m coming!”

Lumabas siya ng kwarto, excited.

Habang palabas kami ng bahay, bigla kong naalala ang mga masasayang moment namin nina Jhon at Andrie sa park… Totoo, mahal ko pa rin si Jhon. At kapag natapos ang gulong ito… baka may pag-asa pa kaming magsimula ulit.

XANDER POV

YES!!!

Magiging libre na ako! Makakapag-spend ako ng time kay Sandria at kay Chris. Pasensyahan na lang, Rio.

Hinahatid ko sila Rio at Andrie sa airport, kunwari concerned na asawa. Pagkababa nila, nag-drive na ako pauwi.

Bigla akong nakatanggap ng text mula kay Sandria:

“Babe, punta ka dito sa bahay. May gagawin tayo. :-)”

“Sa bahay na lang hon,” reply ko, at binagalan ang takbo ng kotse. Tapos tinawagan ko siya.

“Hello babe! So sa bahay ko na lang tayo?”

“Yes babe, dun na lang tayo gagawa ng milagro,”

sagot ko, nakangisi.

“Okay, gagamitin ko na lang ang kotse ko papunta d’yan. Be ready.”

nakakaakit ang boses niya.

“Yes hon, I’m super ready.”

sabi ko, pilyo ang ngiti.

Pinatay ko na ang tawag at nagmaneho na pauwi — excited. Wala na akong pake — plano ko lang makuha ang gusto ko.

Rio POV - ending teaser

Habang nasa airport, pinagmamasdan ko si Xander habang nagpapanggap. Hindi niya alam, hawak ko na ang alas. At pagbalik ko mula Ilocos Sur…

Doon ko sisimulan ang tunay na laban.

CHAPTER 9

RIO POV

Nandito kami ngayon ni Andrie sa airport, nakaupo at hinihintay ang flight namin. Habang nagaantay, kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang abogado ko.

“Hello, attorney? Anong balita sa pera ni Xander?”

tanong ko agad, diretso.

“Tapos na po, Ma’am Rio. Naipamigay na po namin sa iba’t ibang bahay-ampunan at charities. Yung natira po, nilipat namin sa bank account ni Andrie,”

sagot niya. Tama kayo ng narinig: ginawan ko na ng sariling bank account si Andrie — dahil darating ang panahon, kakailanganin niya ’yon.

“Okay, thank you for the cooperation, attorney. God bless you. Goodbye,”

at binaba ko na ang tawag.

“Papa, ano yung tungkol sa pera ni Daddy?”

tanong ni Andrie, nagtataka ang mukha.

“Wala ’yon, big boy. Ako na ang bahala doon,”

sagot ko, sabay ayos ng buhok niya.

Flight to Ilocos Sur is now ready, please proceed.

Narinig namin ang announcement. Kaya kinuha ko ang mga maleta namin at naglakad na kami papunta sa gate.

JHON POV

Hindi na talaga ako mapalagay. Sa mga nakaraang araw, pansin ko: palaging wala si Sandria. Umaalis tuwing gabi, minsan kasama si Chris.

Kaya nagdesisyon akong sundan siya. May kinausap akong tao para imbestigahan ang asawa ko. Kung may ginagawa siyang mali… Diyos ko, baka hindi ko kayanin.

Habang nasa biyahe papuntang opisina, naalala ko ang mga moments namin nina Rio at Andrie sa park. Mahal ko pa rin talaga si Rio at kahit anong pilit kong itago, di ko siya makalimutan.

Kung sakaling pagbigyan ako ng Diyos na makabalikan namin ni Rio… pangako ko, hinding-hindi ko na siya pakakawalan.

SANDRIA POV

Papunta na ako sa bahay ni Xander, pero ramdam kong may sumusunod sa akin. Sa rearview mirror, nakita ko ang kotse na parang sinusundan ako.

Kumaliwa ako. Kumanan. Lumiko ulit. Deretso. Kumanan. Nang tignan ko ulit… wala na.

Nakakainis, pero at least natakasan ko.

Pagdating ko sa bahay ni Xander, nakita ko ang katulong.

“Nasaan si Xander?”

tanong ko.

“Nasa kwarto po niya, Ma’am. Gusto niyo po bang tawagin ko?”

“No need, yaya. Ako na bahala.”

sabi ko.

Pag-akyat ko, nakita ko si Xander pababa ng hagdan.

“Oh babe… let’s start?”

nakangising tanong ko.

“Oh hell yes, hon,”

sabi niya, sabay tingin sa katulong.

“Subukan mong magsumbong sa baklang amo mo… tanggal ka agad,”

banta niya sa katulong.

“A-Ay… hindi po… makakaasa po kayo,”

utal na sagot ng katulong, at umalis na.

Kami naman ni Xander, umakyat na sa kwarto.

At dun… alam nyo na.

Hahahaha! Masarap talaga ang bawal, mga readers!

XANDER POV

Nasa bahay na ako, nag-aabang kay Sandria. Excited ako — di na ako makapaghintay.

Habang inaabangan ko siya, may narinig akong ingay sa sala, kaya lumabas ako. Narinig ko ang usapan nila ng katulong. Pero pag-akyat niya, diretso na kami sa kwarto.

Wala akong pakialam sa baklang si Rio.

Mas mahalaga si Sandria… at ang anak naming si Chris.

Balang araw, si Chris ang kikilalanin ng lahat bilang anak ko, hindi yung baklang inaampon lang si Andrie.

Third person / Spy’s POV

Shit! Natakasan ako ni Ma’am Sandria!

Bitin na bitin ako. Pano ko na lang ’to sasabihin kay Sir Jhon?

Pinaharurot ko ulit ang kotse, naglibot, baka nasa paligid pa siya. Pero wala talaga. Ano kaya ang tinatago ni Ma’am Sandria at kailangan niya pa akong takasan?

Kailangan ko ring malaman ang katotohanan, para maiparating ko kay Sir Jhon.

Rio POV

Habang lumilipad ang eroplano papunta sa Ilocos Sur, nakatanaw ako sa ulap. Alam ko, pagbalik ko…

Sisiguraduhin kong babagsak ang lahat ng nanloko sa akin.

CHAPTER 10

RIO POV

Natapos ko na ang lahat dito sa Ilocos Sur. Dala ko na ang divorce papers, kahit di na kailangan ang pirma niya. Ako ang masusunod. At, as far as I know, fake ang kasal namin ni Xander. Niloko lang talaga niya ako.

Habang nililigpit ko ang mga gamit namin ni Andrie, biglang tumunog ang phone ko. Tinignan ko kung sino, si Maria lang pala. Si Maria, hindi lang basta katulong. Siya lang ang pinagkakatiwalaan ko sa bahay.

“Hello, Maria. Napatawag ka?”

tanong ko.

“Hello, Sir… kailan po kayo uuwi?”

Parang nagmamadali ang boses niya, parang gusto niya talaga akong umuwi.

“Ahm… bukas na siguro. Bakit, Maria? May nangyayari ba diyan na di ko alam?”

“Wala naman po, Sir… sige po, ipaghahanda ko na lang po si Sir Xander at yung babaeng bisita niya ng almusal.”

sabi niya.

Napatigil ako.

Babaeng bisita? Sino ’yon?

“Oh… may bisita si Xander? Kaibigan daw?”

tanong ko.

“Opo, kaibigan daw po… Sandria po, Sir. Yung asawa ni Sir Jhon.”

sagot niya.

Oh, I see…

Sige Maria, ipaghanda mo na sila. Bukas na bukas uuwi na kami diyan.“ sabi ko, at binaba na ang tawag.

Nawala lang ako ng ilang linggo, may pinalit ka na agad? Well… magkadugo naman kayo. Pareho kayong hayok sa laman.

Hahahaha!

Bitch kayo — ngayon kayo naman ang maghihirap! Tangina ninyo.

Pagkatapos kong mag-impake, lumabas ako ng kwarto. Saktong nakita ko si Mama na paakyat sa hagdan.

“Oh, pupunta sana ako sa’yo para sabihing kakain na tayo. Halika na, nakahanda na ang almusal,”

sabi ni Mama.

“Tayo na…”

sabi ko, sabay akbay sa kanya. Ganito talaga ako kina Mama at Papa, sweet ako.

Pagdating namin sa kusina, nakita ko ang anak kong si Andrie na iritado sa isang binata na katabi niya. Hindi maikakaila, gwapo rin ’yung lalaki, tama ang pangangatawan.

“Akin na nga yang hotdog!!”

inis na sabi ni Andrie, pilit kinukuha ang hotdog sa plato ng binata.

Pero nilalayo naman ng binata ang plato.

“Ma, sino yung katabi ng anak ko?”

pabulong kong tanong kay Mama habang umuupo.

“Ah… pinsan ni Edgar sa side ng Papa niya. Si Mark.”

sabi ni Mama.

Tumango lang ako.

“Tama na yan, mga bata. Kumain na kayo,”

saway ni Mama.

Si Mark, napatingin kay Andrie.

“Oh, hati na lang tayo,”

nakangiti niyang sabi.

Biglang lumiwanag ang mukha ni Andrie.

“Sige!”

at ngumiti ng matamis.

“Asus… nagba-blush!”

pang-aasar ni Edgar.

Binelatan lang ni Andrie si Edgar. Nagtawanan kaming lahat.

Ang cute talaga ng anak ko. Mana sa akin, hahahaha!

Natapos na kaming kumain. Si Papa pumunta na sa pamamasada. Si Mama, teacher, pero wala silang pasok ngayon.

Ako, naghugas ng pinggan.

“So, natapos mo na lahat? Nakuha mo na ang mga papeles?”

tanong ni Mama.

“Oo, Ma. Nakuha ko na lahat.”

sagot ko.

“Sigurado ka na ba talaga, anak?”

“Siguradong sigurado na ako, Ma. Wala nang atrasan.”

“Okey… buhay mo yan. Basta mag-ingat ka. Baka sa ginagawa mo, ikaw pa ang mapahamak.”

paalala ni Mama.

“Wag kayong mag-alala, Ma. Kayang kaya ko ’to. Jeje! O, punta na lang kayo sa sala, ako na dito. Mas maganda na nga ako sa’yo.”

biro ko.

Kinurot lang niya ako. “Ikaw talagang bata ka… bulero ka pa rin!”

Natapos kong maghugas at umakyat sa kwarto. Habang nag-iimpake, iniisip ko:

“Bukas… pagbalik ko, tapos na ang lahat.

Ako naman ang papanalo.“

JHON POV

Matagal nang umaalis si Sandria. Hindi ko alam kung saan siya nagpupunta.

Riiiiing…

Tumunog ang telepono sa sala.

“Hello? Sino ’to?”

“Justine po, Sir.”

Sya ang pinagkatiwalaan ko para magmasid kay Sandria.

“May balita na ba kung saan siya nagpupunta?”

tanong ko.

“Alam ko na po, Sir… pero hindi pa ako sigurado kung anong ginagawa niya doon. Sasabihin ko na lang po lahat pag kompleto na ang impormasyon.”

“Okey, thank you, Justine. Basta tawagan mo agad ako.”

Pagkababa ko ng tawag, napabuntong-hininga ako.

“Malalaman ko rin ang ginagawa mo, Sandria… At pag tama ang hinala ko, Diyos na lang ang makakaalam kung anong gagawin ko.”

CHAPTER 11

RIO POV

Pauwi na kami ng anak ko sa Manila. Kabababa lang namin ng eroplano at nagsilabasan na ang lahat ng pasahero.

I’m here… bitches!

Bwahahahahaha! Yan ang gusto kong isigaw, pero syempre, baka mapagkamalan akong baliw. Mahiraaaap na. Hahahaha!

“Gutom ka na ba, anak?”

tanong ko kay Andrie. Tumango lang siya.

Kaya sumakay na kami ng taxi, dumiretso sa malapit na karinderya. Mayaman ako, oo. Pero iba pa rin ang lasa ng lutong bahay sa kanto. Minsan lang, masarap din bumaba sa pedestal.

Kung nagtataka kayo kung bakit walang sumundo sa amin… Well, gugulatin ko talaga si Xander. Para makita ko mismo ang reaksyon niya. At kung nandoon si Sandria? Mas masaya!

Tinawagan ko na lang si Jhon. Para ihatid kami pagkatapos naming kumain at para masaksihan na rin niya ang mangyayari.

(Tumawag ako kay Jhon)

“Hello.”

simple niyang bati.

“Hatid mo naman kami sa bahay.”

sabi ko.

“A.. ah. Oo. Sige ba! San kayo?”

parang nauutal pa siya. Jeje… parang ngayon lang kami nag-usap? Hahaha.

“Malapit lang kami sa karinderya, tabi ng airport.”

sabi ko.

Di nagtagal, may humintong kotse sa harap namin. Bumaba ang salamin — si Jhon nga.

“Hali na kayo, sakay na.”

ngiti niya.

“Daddy!”

masayang sigaw ni Andrie. Dali-dali siyang pumasok sa likod. Ako naman, umupo sa harapan.

“Tayo na.”

sabi ko.

Tumango lang si Jhon, pinaandar ang sasakyan.

“Bakit di ka nagpasundo kay Xander?”

tanong niya.

“Wala lang. Miss na miss ka na ng anak mo, kaya ikaw na lang tinawagan ko.”

sabi ko, sabay lingon kay Andrie.

“Yes, Dad! Tama si Dada. Miss na kita.”

paglalambing ng anak ko.

“Ganun ba? Bukas na bukas, mamasyal tayo kahit saan mo gusto.”

pangako ni Jhon.

“Sabi mo yan ha, Dad!”

paninigurado ng anak ko.

“Oo naman. Promise ’yan.”

ngiti ni Jhon, habang tutok pa rin sa pagmamaneho.

“Dad, di ba natin isasama si Dada?”

tanong ni Andrie.

Nagkatinginan kami ni Jhon.

“Ayaw naman yata ng Dada mo… baka busy siya.”

sabi niya, nakangiti.

Pinapatamaan mo ba ako, Jhon? Ngumisi lang ako.

“Oo naman, anak. Nakakahiya naman kung di ako sasama. Alam ko, may isang tao dyan na miss na miss na ako… di lang masabi.”

sabi ko, sabay sulyap kay Jhon.

Nakakainis… pero totoo rin. At nakita ko na lang, ngumiti si Jhon.

Kahit kailan, di talaga nagbabago ang nararamdaman ko sa kanya.

Pero ngayon… sisiguraduhin ko, matutuloy ang dapat matuloy.

Miss na kita, Jhon…

Napatingin ako sa bintana. Habang binabagtas namin ang daan, unti-unting bumigat ang mga mata ko.

Nakakapagod magbiyahe… kaya ipinikit ko na lang.

JOHN POV

Nakarating na kami sa bahay nila Rio at Xander. Nakita ko agad sa garahe  yung kotse ni Xander, nandoon.

Kahit nagtataka, ginising ko na si Rio at Andrie.

“Nandito na tayo.”

sabi ko.

Bumaba kami. Napansin din ni Rio.

“Oh… diba, kotse yun ng asawa mo?”

tanong niya, may halong sarcasm.

“Oo nga… baka may sasabihin lang kay Xander.”

sabi ko, pilit na kampante ang tono.

“Baka nga. Pumasok na tayo… para malaman kung anong ginagawa niya dito.”

sabi ni Rio.

Pumasok kami sa loob ng bahay.

THIRD PERSON 

Pagpasok namin… Di namin inaasahan ang matatanaw mula sa bukas na pinto ng kwarto.

Si Xander. Si Sandria.

Magkayakap.

At higit pa doon…

Nagtitigan kami ni Rio.

Kita ko sa mukha niya galit, sakit, at ang pinakamasakit sa lahat:

Pagkabigo.

Sa harap ng lahat… Ang katotohanan, lumabas na.

At sa isang iglap…

Nangyari ang pinakaayaw naming mangyari.

FINAL CHAPTER

Xander POV

Katatapos ko lang maligo, papasok dapat ako ng opisina. Kung nagtatanong kayo kung ano na kami ni Sandria…

Kami na.

Wala na akong pakialam. Mahal ko siya. Kung si Rio? Minahal ko rin naman… pero si Sandria talaga ang laman ng puso ko noon pa man.

Pera lang naman ang habol namin ni Sandria kay Rio. Matagal na naming plinano ’to simula pa nung may nangyari sa amin dati.

Pababa na ako ng hagdan nang marinig ko si Sandria sa kusina:

“Hoy! Yaya na tatanga-tanga, magluto ka ng masarap! Bababa na si Xander, bilisan mo!”

Napangisi ako. Yan ang gusto ko sa kanya: prangka, matapang, palaban.

Hindi pa alam ni Cris na ako ang tunay niyang ama. Pero iniisip ko na rin baka balang araw mabuo na kaming isang masayang pamilya .

Pagpasok ko ng kusina:

“Sino na naman ang magandang dilag na nagagalit d’yan?”

nakangiti kong sabi.

Nagulat si Sandria, pero ngumiti rin at lumapit. Naghalikan kami, laplapan nga, sabi nila.

Pagkatapos, nakita ko yung katulong na nakatingin.

“Anong tinitingin-tingin mo d’yan?! Magluto ka na!”

sigaw ko.

“Subukan mo lang magsumbong sa bakla mong amo… wala ka nang trabaho ngayon!” sabi ni Sandria, matalim ang tingin.

Lumabas kami ng kusina. Doon na niya hinawakan yung alaga ko… at nag-init ako. Nilapa ko siya, nagsex kami sa sala. Wala na kaming pakialam.

Kinasa, tinira, nilabasan.

Pagkatapos magbihis, biglang may narinig kaming boses:

“Anong nangyayari dito!!!”

Napalingon kami.

Si Rio… at si Jhon.

RIO POV

“Ikaw! Hayop ka!”

sigaw ni Jhon, sabay lapit at sinapak si Xander. Natumba siya.

Tumayo si Jhon, lalapit na naman para suntukin si Sandria pero…

“Wag mo siyang sasaktan.”

sabi ko, kalmado pero matalim ang tono.

Tumingin si Xander sakin.

“Hon…” parang nagmamakaawa.

“At wag kang magsalita. Hindi na bago sa akin ’to. Di na bago na yang pokpok na Sandria ang katalik mo.”

Lumapit ako paunti-unti.

“Nagkakamali ka hon… inaakit lang niya ako!”

Hinawakan niya ang kamay ko, pero iwinaksi ko.

“Inakit? HAHAHA. Ilang beses na ba kitang nakitang naakit? Baka pang-sampu na ’to!”

sabi ko, nakangisi. Hindi siya makasagot.

Pak! (sampal)

“Yan dahil niloko mo ako.”

Pak!

“Ang kati mo!”

Pak!

“Dahil masaya ako!”

Pak!

“Dahil wala nang ‘tayo’!”

Nagulat siya.

“Hon wag naman… mahal na mahal kita…”

Niyakap niya ako. Kumalas ako agad.

“Mahal? Weh. Define love.”

Di siya makasagot.

“Huli na ’to. Kunin mo lahat ng gamit mo, lumayas ka dito.”

XANDER POV

Umakyat ako sa kwarto para kunin ang gamit. Habang nag-eempake, napansin ko ang baril sa ilalim ng drawer. Napangisi ako. “Perfect.”

Lumabas ako. Kinasa ang baril. Narinig nila — napalingon silang lahat.

“Akala nyo ganun-ganun na lang, Rio?!”

“Bitawan mo yan Xander!” sabi ni Jhon, tinago si Rio sa likod niya.

“Isang milyon ang kailangan ko!”

“Oo, basta lumayas ka.” sabi ni Rio, nilabas ang cheque.

Kinuha ko. Pero sabay sabing:

“Salamat sa pera… pero kailangan ko pa rin kayong patayin eh!”

tinutok ko kay Jhon.

RIO POV

“Putang ina!”

Tinulak ko si Jhon.

Bang!

Tumigil ang mundo.

Ako ang tinamaan. Bumagsak ako.

“Tayo na Sandria, umalis na tayo!”

sigaw ni Xander. Tumakbo sila.

Lumapit si Jhon. Umiiyak, yakap ako.

“Wag… wag kang pipikit! Mahal wag mo kong iwan!”

“Jhon… mahal na mahal kita… bantayan mo si Andrie… wag mo siyang pababayaan…”

“Wag mong sasabihin yan! Yaya! Ambulansya!”

“Di ko na kaya mahal… masakit na…”

Pumikit ako. Nawala na ang lahat.

Jhon POV – 2 Years Later

Dalawang taon na. Nandito kami ni Andrie sa puntod ni Rio.

“Mahal… masakit pa rin. Pero salamat sa lahat. Mahal na mahal pa rin kita.”

Tumayo na kami. Lalakad na sana kami palayo nang…

“Mahal…”

may boses. Lumingon ako.

Biglang…

Kaluluwa ni Rio, wala siyang ulo.

“AHHHHHHHHHHHHHHH!”

Bumukas ang pinto. Pumasok si Rio, buhay at masaya.

“Oh, bakit bigla ka na lang nagyayakap?” sabi niya, natatawa.

“Bawal bang yakapin ang mahal ko?”

“Nangbula ka pa. Halika na, birthday na ni Andrie, nandiyan na mga bisita!”

Bumaba kami. Nandoon sina Xander at Sandria, mga kumpare at kumare lang pala sa totoong buhay, may anak na si Cris.

“Happy birthday, baby!” sabi ni Rio.

Blown ni Andrie ang candle. Masaya kaming lahat.

Love is love. Love has no gender.

Wag matakot magmahal, pero wag ding sobra. Makuntento sa isa. Doon mo makikita ang totoong forever.

“Ako si Jhon Peralta.”

“Ako si Rio Peralta, at ito ang anak naming makulit, si Andrie.”

“At ito na ang katapusan ng aming kwento.”

THE END

Hi Ulit

MARAMI NA PO AKONG COMPLETED STORY

CHECK MY PROFILE NOW!!! ❤️❤️

SEASON 3

OUT NOW

CHAPTER 1

Rio POV

“Mom! I’m going to school!”

Sigaw ni Andrie mula sa pinto habang nagmamadaling nag-aayos ng bag.

Nakita ko si Jhon na nakangiting lumapit at mabilis akong hinalikan sa labi.

“Punta na kami ni Andrie, mahal,” sabi niya, ramdam ko ang lambing sa boses niya.

“Sige, mag-iingat kayong dalawa,” sabi ko habang hinahaplos ko ang braso niya.

Minsan talaga sinasabay ni Jhon si Andrie papunta sa school para makapag-bonding silang mag-ama. Pagkababa kay Andrie sa Rafael National High School , diretso na si Jhon sa kompanya niya.

Opo, sa public school nag-aaral ang anak namin. Ayaw na ayaw sana ni Jhon dati, gusto niya sa private, para raw mas secured at “mas maayos ang sistema.” Pero ako mismo ang tumutol. At sinabi ko sa kanya:

“Pag di mo ako sinunod, sorry ka na lang, walang lovey-dovey sa gabi.”

Ayun, agad naman siyang tumalima. Alam mo na, mahirap na raw kung walang silbi ang kanyang putotoy — hahaha! (Hay naku, asawa ko talaga.)

High school na si Andrie ngayon. Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang, baby ko lang siya na palaging nakabuntot sakin kahit saan.

Naalala ko rin si Chris, anak nina Xander at Sandria. Kasing-edad lang halos ni Andrie, 5 si Chris noon, 4 si Andrie. Lagi silang magkasama dati, parang magkapatid na.

Pero biglang nawala sa eksena, nag-migrate sa Amerika ang pamilya nila. At simula noon, ni text o tawag, wala akong natanggap. Kahit balita kung babalik pa ba sila dito wala. Minsan iniisip ko: baka ayaw na talaga nilang bumalik. O baka… may rason.

Triiiinnnggggg…

Nag-ring bigla ang cellphone ko.

Unknown number. Napakunot ang noo ko. Pero sumagot na rin ako.

“Hello?” tanong ko, medyo alanganin ang tono.

“Hello… Rio?”

Malalim na boses, parang pamilyar. Kinabahan ako bigla.

“Sino ’to?” tanong ko, medyo nag-aalala.

“Si Xander ’to…” sagot niya. Parang biglang huminto ang tibok ng puso ko.

“Xander?” sabi ko, halos pabulong. Di ko alam kung matutuwa ako o matatakot.

“Oo… um… nandito na kami ni Sandria sa Pilipinas. Bumalik na kami… kasama si Chris.”

Nanlaki ang mata ko. Hindi ko inaasahan ’to. Pagkatapos ng halos isang dekada, bigla na lang silang magbabalik?

“Bakit kayo bumalik? Anong… anong kailangan mo?” tanong ko, medyo nanginginig ang boses.

Tahimik siya saglit. Tapos biglang nagsalita, mabigat at seryoso:

“Gusto kong makita ulit si Andrie… at may kailangan akong sabihin sayo… tungkol sa nakaraan. Tungkol kay Chris… at… kay Andrie.”

Parang biglang nanlamig ang katawan ko. May kung anong kaba at takot ang bumalot sakin.

“Anong ibig mong sabihin, Xander?”

Pilit kong pinakalma ang sarili ko, pero ramdam ko ang panginginig ng kamay ko.

“Magkita tayo mamaya, Rio. Hindi ko pwedeng sabihin sa telepono. Importanteng-importante ’to… please.”

Hina ng boses niya, pero ramdam ko ang bigat.

Tumigil ako. Huminga ng malalim. Tumingin sa pinto kung saan kanina lang lumabas si Jhon at Andrie, masaya.

“Sige… saan tayo magkikita?”

CHAPTER 2

Rio POV 

Napalaki ang aking mga mata at napangiti, pero kasabay nun, nagpantig din ang tenga ko dahil sa lakas talaga ng boses ng babaeng ito sa tawag

“Baaakkkkss!!!!! Mamasyal tayo ngayon!”

Grabe, parang wala talagang nagbago.

“Josh! Ang lakas talaga ng bunganga mo! Okey fine, asan ka ngayon?”

Tanong ko, habang nilalapit ko ang cellphone sa tenga ko at inikot ang mga mata ko, parang naririnig na ng buong bahay yung sigaw niya.

“Dami mong sinabi, pupunta din naman!”

Sagot niya, may halong tawa. Sinabi niya kung nasaan siya ngayon, sa Rafael Mall. Kaya dali-dali akong nagbihis.

Habang nag-aayos ako sa harap ng salamin, napatingin ako sa sarili ko. Napangiti ako ng konti kahit may ilang guhit na ng edad, fresh parin ang lola mo. At naisip ko:

“Kahit may asawa’t anak na tayo, dapat maglaan pa rin ng oras para sa kaibigan. Lalo na kay Josh na halos kababata ko na.”

Kinuha ko ang bag, sinigurado kong dala ko ang wallet, cellphone, at konting lipstick retouch kit. Sumakay na ako ng taxi papunta sa Rafael Mall.

Andrie POV

Hi! Ako nga pala si Andrie Peralta  pero pwedeng Andrie na lang. Huwag lang Drie ha? Kasi si Chris lang ang may karapatang tumawag sa akin ng ganun.

Naaalala ko pa dati, ang lambing ng boses niya kapag tinatawag niya akong Drie . At ako naman, Chris lang talaga ang tawag ko sa kanya. Para kaming may sariling mundo noon, kahit bata pa kami.

Pero umalis sila… At ang masakit, ni hindi man lang nagpaalam si Chris sakin. Ang sakit kaya no’n, kahit bata pa ako noon ramdam ko yun.

(Eh pano kung bumalik sya sayo?)

Biglang narinig ko yang tanong na yan sa isip ko, parang boses ng author natin na makulit.

Huh?! Pinagsasabi mo author?

Saglit akong natawa, pero sineryoso ko rin ang tanong.

(Eh, pano nga?)

Napabuntong-hininga ako.

“Edi… magiging masaya ako. Pero… I doubt na makikilala pa niya ako. Ang tagal na nun eh.”

Pero tama na nga muna ang drama. Malelate na ako sa first subject! Binilisan ko na lang ang takbo papunta sa classroom.

Pagdating ko sa room, buti na lang at hindi pa nagsisimula si Ma’am. Huminga ako nang malalim, at umupo sa upuan ko. At kahit paano, napangiti ako.

Pero, sa likod ng utak ko…

“Chris… nasaan ka na kaya?”

CHAPTER 3

Andrie POV

Pagkaupong–pagkaupo ko, sakto ring nagsimula si Ma’am. Parang gusto ko nang huminga nang malalim sa sobrang kaba dahil muntik na talaga ako mahuli.

“Okey class, ngayong first day, wala tayong masyadong gagawin kundi ang mag self-introduction.”

Sabi ni Ma’am habang tumitingin sa papel sa kanyang hawak.

Napapaikot na lang talaga ako ng mata.

“As usual…”

Lagi na lang ganito tuwing first day. Pero okay na rin, baka dito ko makilala ang mga bagong kaibigan o baka… baka lang … may cute na kaklase. Hehe.

Habang nagpapakilala ang mga kaklase ko, napansin ko ang isang bakanteng upuan. Yung literal na tabi ng tabi ng upuan ko. Nahilo ba kayo? Ako din. Pero gets nyo na yun nasa kanan ko s’ya, at bakante pa rin hanggang ngayon.

“Sino kaya yan? Late? O absent?”

Napaisip na lang ako.

“O, next! Ikaw naman, iho!”

Sabi ni Ma’am sabay tingin sa akin.

Tumayo na ako, nilagay ang kamay sa bulsa, at ngumiti.

Smile is the key! sabi nga nila.

“Good morning everyone, my name is Andrie Peralta.”

Sabi ko, confident pero chill lang.

Biglang napansin kong nanlaki ang mata ni Ma’am.

“Ah..ah…ah… ikaw pala ang anak ni Jhon Peralta, ang may-ari ng Peralta University!”

Parang biglang na-starstruck siya.

“Yes po, Ma’am.”

Nakangiti akong sumagot. Hindi naman sa nagyayabang ha, pero sanay na ako na ganoon ang reaksyon ng mga tao kapag nalaman ang apelyido ko.

“W-we-well, sorry for my attitude kanina.”

Medyo nauutal at may halong kaba ang boses ni Ma’am. Siguro akala niya maarte ako.

“Okey lang po, Ma’am. Dapat po itrato nyo lang po ako na parang estudyante rin gaya ng iba, para di unfair. Tama ba ako, Ma’am?”

Sabi ko, sabay ngiti.

Medyo natawa ang mga kaklase ko. At sa wakas, nakangiti na rin si Ma’am.

“Well, of course! Tama ka d’yan.”

Sagot niya, at parang nawala ang tensyon sa classroom.

Pagkaupo ko, napangiti ako.

“First impression done. Hindi masama.”

Tumingin ulit ako sa bakanteng upuan sa tabi ko.

“Sino ka kaya?”

At sakto may narinig kaming kumatok. Bumukas ang pinto ng classroom.

Pumasok ang isang lalaking bagong dating. Medyo matangkad, maayos ang buhok, at may bitbit na bag sa balikat. Naka school uniform din siya, pero may kakaibang aura parang galing sa ibang bansa. At ang pinaka nakakagulat: parang kilala ko siya.

“Good morning po, Ma’am. Sorry I’m late.”

Sabi niya, medyo may accent pa.

Naglakad siya papunta sa harapan, at ngumiti sa aming lahat.

“Hi, I’m Chris… Chris Sandoval.”

CHRIS.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Chris?! Siya ba yun?!”

Hindi ko alam kung iiyak ba ako, matutuwa, o tatawa. Pero ang sigurado ako: siya na nga. Si Chris — ang taong akala ko, hindi ko na makikita pang muli.

CHAPTER 4

Chris POV

Kinabukasan…

Maaga akong nagising. Siguro dahil sa halo‑halong kaba at excitement.

“First day ko na ulit sa Pilipinas, bagong school, bagong classmates… at baka…”

Napahinto ako sa pag-iisip.

“Baka…”

Baka makita ko ulit si Drie .

10 years na rin ang nakalipas mula noong huli ko siyang nakita. Siya lang ang tinawag ko noon na Drie , at ako lang ang pumapayag siyang tawagin na “Chris” nang walang dagdag na kung ano.

Pero bata pa kami noon. Siguro, hindi na niya ako maaalala. At baka… baka rin nagbago na siya.

Sino ba naman kasi ang di magbabago sa 10 years?

Pagkabihis ko ng uniform, bumaba na ako sa dining para kumain. “Good luck on your first day, anak,” sabi ni Mom habang inaabot ang baon ko. “Thanks, Mom,” sabi ko sabay ngiti.

Tahimik lang si Dad habang nagbabasa ng dyaryo pero tumingin siya sa akin. “Be yourself, son. And make us proud.” “Of course, Dad.”

Paglabas ko ng bahay, andun na si manong driver at binuksan ang pinto ng kotse.

“This is it. New school, new chapter.”

Habang nasa byahe, tinitingnan ko yung paligid. Ang daming na-miss ko sa Pilipinas: yung mga karinderya sa tabi‑tabi, yung jeepney na puno ng makukulay na sticker, at siyempre yung ingay sa kalsada na kakaiba talaga.

Pagdating sa Rafael’s University – High School Department.

Bumaba ako ng kotse at huminga ng malalim.

“Kaya mo ’to, Chris.”

Medyo nanibago ako sa dami ng estudyanteng nagmamadali, nagtatawanan, at may kanya‑kanyang tropa. Ako, mag-isa lang. Pero ayos lang sanay na rin.

Pumunta na ako sa registrar para kumpirmahin yung section ko. “Section 7 – St. Rafael,” sabi ng registrar.

Tumango ako at nagpasalamat.

“Section 7… St. Rafael…”

Naglakad ako papunta sa classroom habang iniisip kung anong klaseng mga kaklase meron ako.

Pagbukas ko ng pinto, biglang nagtinginan silang lahat. Naglakad ako papunta sa harapan.

“Good morning po, Ma’am. Sorry I’m late.”

Medyo may accent pa ako, kasi sanay pa rin sa English.

“Hi, I’m Chris… Chris Sandoval.” Ngumiti ako. Pero habang nagsasalita ako, may nakita akong nakaupo sa dulong upuan.

Napahinto ako ng bahagya.

“Wait… parang…”

Tumibok ang puso ko nang mas mabilis.

“Siya ba ’yun? Si Drie?”

Matangkad na siya, mas matured na ang itsura, pero yung mga mata… Yung ngiti niya kanina habang nagpapakilala…

“Hindi ako pwedeng magkamali… siya yun.”

(After ng self-introduction ko)

Sabi ng teacher,

“O, Chris, dun ka maupo sa bakanteng upuan sa tabi ni Andrie.”

Andrie.

“Drie…”

Halos sumabog ang dibdib ko sa kaba at saya. Ngumiti ako at dahan‑dahang lumapit. Umupo ako sa tabi niya.

“Hi…”

Mahinang sabi ko habang nilalapag ang bag.

“Hi.”

Sabi niya, pero parang naguguluhan siya. Tumingin siya ng maigi sa akin, para bang sinusuri niya ang mukha ko.

Biglang natahimik ang paligid ko. Yung ingay ng klase, parang nawala. Yung heartbeat ko lang ang naririnig ko.

“Drie… naaalala mo pa ba ako?”

CHAPTER 5

Chris POV

(habang nakatayo pa sa harapan, kakaupo lang)

Pagkaupo ko sa tabi niya, ramdam ko agad na parang may kakaiba. Parang may kilig na halo sa kaba. Nakita ko siyang nakanganga ng konti, parang nagulat talaga.

“Drie… ikaw nga ba talaga ito?”

Tumikhim ako ng mahina at bahagyang ngumiti.

“Hi… Andrie, di ba?”

Sabi ko, kahit obvious naman na alam ko kung sino siya. Pero gusto ko lang marinig mula sa kanya… gusto ko lang siguraduhin.

Andrie POV

Putek! Tumawag sya ng pangalan ko! Parang bumalik bigla lahat ng alaala nung bata pa kami yung pagtawag nya sakin ng Drie , yung pagtawag ko sa kanya ng Chris , at yung huling yakap namin bago sila umalis.

Nag-init yung mukha ko, ewan ko kung bakit.

“Tangina Andrie, chill ka lang! First day pa lang baka mapahiya ka.”

“Ah, oo… ikaw si Chris, di ba?”

Medyo nauutal pa akong sagot.

Chris POV

Nakita ko kung paano siya namula. Parang gusto kong tumawa, pero pinigilan ko.

“Oo… ako nga.”

Sabay ngiti.

“Si Drie… my labs…”

Pero hindi ko alam kung pwede ko bang sabihin agad yun.

“Baka mabigla siya… baka hindi na niya ako gusto.”

Andrie POV

Nagkatitigan kami saglit. Parang may gusto siyang sabihin pero nag-aalangan. Ako din naman, gusto ko na siyang yakapin, pero baka isipin ng buong klase na baliw ako.

Nagkunyari na lang akong kunin yung ballpen sa bag ko para lang mabasag yung awkward na moment.

“Tanga! Andrie, first day pa lang, wag kang magpaka obvious!”

Chris POV

Pinanood ko lang siya habang kinakalikot yung bag niya. At napangiti ako.

“Si Drie pa rin… parang wala talagang nagbago.”

Andrie POV

Biglang nagsalita si ma’am sa harapan.

“O, Andrie, tulungan mo naman si Chris mamaya. Ikaw na bahala mag-tour sa kanya dito sa campus, ha?”

Tangina. Parang gusto kong tumalon sa saya. Pero nagkunyari na lang ako na chill.

“Opo, ma’am.”

Sabi ko, pero sa loob-loob ko:

“Yes! Yes! Yes! Ako ang tour guide ng buhay mo, my labs!”

Chris POV

Nang marinig ko yun, parang gumaan bigla ang pakiramdam ko.

“Thank you, universe.”

Tumingin ako sa kanya at ngumiti.

“Salamat, ha.”

Sabi ko, medyo mahina lang.

Andrie POV

Napatingin ako sa kanya nung nagsalita sya. Tangina, ganun pa rin yung ngiti nya. Yung ngiti na pwedeng ikamatay ng puso ko.

“Wala yun. Ako bahala sayo.”

Sabi ko, sabay ngiti din.

Sa isip ko

“Chris, my labs… this time, hindi na kita pakakawalan.”

CHAPTER 6

Chris POV

Putek. Bakit ko nasabi yun? Bakit ko siya sininghalan nang ganun?

Nang makita ko yung mukha niya  nagulat, nasaktan, at nagtaka parang may tumusok sa dibdib ko. Pero… kailangan ko. Kailangan ko munang magpakatigas.

Bakit kamo? Kasi natatakot ako.

Takot akong baka pag lumapit ako ulit, masaktan lang kami pareho. Takot akong baka hindi na siya yung Andrie na kilala ko noon… o baka hindi ko na siya kayang mahalin katulad ng dati.

Pero ang totoo, nung una ko siyang nakita kanina… gusto ko siyang yakapin. Gusto ko sanang tumakbo at sabihing:

“Drie, na-miss kita! My labs!”

Pero pinigilan ko. At ito yung lumabas, galit, yabang, at sakit.

Andrie POV

“Hindi ka ba titigil huh! Bakla ka na nga! Makulit ka pa! Lumayo ka sa akin! Nakakadiri!”

Paulit-ulit yung linya niya sa utak ko. Parang kinayod yung puso ko. At di ko alam kung bakit, pero parang gusto kong umiyak.

“Ano’ng nangyari sayo, Chris? Di ba ikaw yung nagsabi dati na kahit sino pa ako, mahal mo pa rin ako? Bakit ngayon… bakla lang pala ako para sayo? Nakakadiri na pala ako sayo?”

Napakapit ako sa mesa. Pinilit kong ngumiti para kunwari wala lang. Pero ang sakit, tangina. Ang sakit.

Chris POV

Naupo ako sa kabilang row. Pakiramdam ko, ang bigat sa dibdib. Parang gusto kong bumalik sa tabi niya at sabihing:

“Sorry, Drie… hindi ko sinasadya. Hindi talaga kita kayang pandirihan…”

Pero pinili ko na lang manahimik. Pinili kong maging duwag. At sa gilid ng mata ko, nakikita ko siyang nakayuko… hindi na siya nakangiti. At ang tanga ko, dahil ako yung dahilan kung bakit nawala yung ngiti na yun.

Andrie POV

“My labs… kung totoo man na ayaw mo na sakin, edi fine.”

“Pero wag mo namang sabihing nakakadiri ako…”

Napatitig ako sa bakanteng upuan sa tabi ko. Yun dapat yung para sa kanya. Pero pinili niyang lumayo.

Chris POV

“Sorry, Drie… pero hindi pa ngayon. Hindi ko pa kaya…”

Pero sa isip ko lang yun. At sana marinig nya kahit papaano.

CHAPTER 7

Chris POV

Tangina. Bakit ko nagawa yun?

Bakit ko siya sinaktan ng ganun?

Nakita ko sa mga mata niya kanina, takot, sakit… at yung tanong na halos sumigaw sa isip ko:

“Anong nangyayari sayo, my labs?”

Narinig ko pa talaga niyang tinawag akong “my labs.” Yun yung tawag niya sakin noon. Yun yung salitang akala ko hindi ko na maririnig ulit.

Pero anong ginawa ko? Sinaktan ko siya. Pinahiya ko siya sa harap ng mga tropa ko. Sinuntok ko pa yung tiyan niya.

Flashback (10 years ago):

Ako si Chris, at siya si Andrie pero ako lang ang pwedeng tumawag sa kanya ng “Drie.” Siya naman, tinatawag akong “my labs” kasi sabi niya kahit bata pa kami, ako na daw yung mahal niya.

“Chris, mahal kita ah… kahit bata tayo, ha?”

Sabi niya yun habang may hawak siyang ice cream at may tulo pa sa bibig.

“Ako din, Drie. Mahal kita.”

At hinalikan ko yung pisngi niya.

Ang saya namin nun. Walang pakialam sa mundo.

Present:

Pero ngayon? Ako yung dahilan kung bakit umiiyak siya. Ako yung dahilan kung bakit takot na takot siya.

Tangina, Chris, ano bang ginagawa mo? Bakit mo siya binubully?

Alam ko ang sagot. Dahil natatakot ako sa nararamdaman ko. Dahil mahal ko pa rin siya. At dahil duwag ako.

Nakita ko siyang tumakbo palabas. Gusto kong sundan. Pero hindi ko magawa.

Andrie POV

Habang tumatakbo ako, nararamdaman ko pa rin yung sakit ng suntok niya sa tiyan ko… Pero mas masakit yung tanong sa puso ko:

“Bakit mo ’to ginagawa sa akin, my labs? Di ba sabi mo noon, mahal mo ko?”

Umupo ako sa may gilid ng parking lot. Yumuko, at tinakpan ko yung mukha ko. Napaiyak na lang ako.

Chris POV (bulong):

“Sorry, Drie… sorry… mahal pa rin kita. Pero takot ako. Takot akong makita mo kung sino talaga ako…”

CHAPTER 8

Andrie POV

Tumakbo lang ako ng tumakbo palabas ng campus. Ayokong makita nila akong umiiyak. Ayokong makita niya akong ganito – durog na durog.

Bakit ganun, Lord? Hindi ko na nga siya pinapansin, hindi ko na siya kinakausap, pero bakit ganun pa rin? Bakit ang sakit pa rin?

Umupo ako sa may gilid ng waiting shed malapit sa gate ng university. Humihikbi ako, pilit na pinapahid ang mga luha ko, pero ayaw talagang tumigil.

“My labs…”

Bulong ko sa sarili ko.

“Bakit ka nagkakaganyan?”

Chris POV

Lumabas ako ng abandonadong classroom. Hinahanap ko siya.

Asan ka na, Andrie?

Narinig ko pa yung sigaw ko kanina  “lumayo kayo sa akin!” Putang ina, bakit ganun? Bakit bigla akong sinasaktan ng ulo ko nung narinig ko siyang nagsabing “my labs”?

Parang may bumalik. Parang may nakita akong mga alaala, mga bata, naglalaro, nagkakayakap. May narinig pa akong boses ko sa isip ko, bata pa:

“Ako lang ang pwedeng tumawag sa’yo ng Drie, ha?”

Tangina. Ako ba yun?

Flashback

“My labs, di ba sabi mo, di mo ko iiwan?”

Tinig ni Andrie yun, bata pa siya.

“Oo, Drie, mahal kita.”

Tinig ko yun. Bata pa rin ako.

Tapos biglang nagdilim. Sumakit yung ulo ko, parang may sumabog.

Present

Hindi ko siya makita sa parking area. Hindi ko siya makita kahit saan.

“Anong nangyayari sa akin?”

“Sino ka ba talaga sa akin, Andrie?”

Chris

“Hindi pwedeng ganito lang to. Kailangan kong malaman.”

Naramdaman ko na tumutulo ang pawis ko… at may pumatak na luha sa pisngi ko. Tangina, ako ba ’to? Ako bang si Chris Ford na bully – umiiyak dahil lang sa isang bakla?

Hindi. Hindi lang siya “isang bakla.” Siya si Andrie. Siya yung tinawag kong Drie noon.

Andrie POV

Nasa kwarto na ako. Nakahiga pero di makatulog. Iniisip ko pa rin siya. Bakit ganun? Ang sama-sama niya pero bakit gusto ko pa rin siya?

“My labs… sana maalala mo pa rin ako.”

Chris POV

“Andrie… Drie… sino ka nga ba talaga sa buhay ko noon?”

“At… bakit sa dami ng tao, ikaw pa rin ang naiisip ko ngayon?”

CHAPTER 9

Chris POV

Nung narinig ko ulit na tinawag niya akong “my labs”   tangina, parang sumabog yung lahat ng alaala sa utak ko. Naalala ko na. Naalala ko na yung bata kaming dalawa, nagtatakbuhan sa bakuran. Naalala ko yung tawa niya, yung malalaking ngiti niya, yung tawag niya sa akin na “my labs.”

Naalala ko na ako lang dapat ang pwedeng tumawag sa kanya ng Drie.

Naalala ko yung pangako ko… na ako ang magiging tagapagtanggol niya.

Pero putang ina, ako pa pala yung nakasakit sa kanya ngayon.

Kaya nung nakita ko na takot na takot siya, yung katawan niya nanginginig, yung mga mata niyang may luha hindi ko kinaya. Pinahid ko yung luha niya at ang tanging nasabi ko lang:

“Wag ka nang umiyak… my labs.”

Andrie POV

Parang sumabog ang puso ko nung marinig ko yun.

My labs!

Na-miss kong marinig yun sa kanya.

“Chris! Ikaw na ba yan? Naaalala mo na ako?” Sabi ko habang hindi ko na mapigilang yakapin siya, ang higpit ng yakap ko — ayokong pakawalan.

“Ako nga, my labs… pasensya na, ngayon lang kita naalala.” Sabi niya, at nung tinitigan niya ko, hinalikan niya ko sa noo. Sobrang na-miss ko yun, yung halik niya sa noo ko, tanda na mahal niya ako at aalagaan niya ako.

Chris POV

Hinawakan ko ang pisngi niya, kita ko pa rin yung takot, pero sa ilalim nun yung kislap ng dating Andrie na mahal ko.

“Pasensya na, my labs… ang dami kong nagawang mali. Sinaktan kita… binully kita… kahit ako, di ko maintindihan bakit ko ginawa yun.” Sabi ko na may halong guilt at sakit.

“Pero naaalala ko na lahat ngayon. Naalala ko na mahal na mahal kita noon pa… at hanggang ngayon.”

Andrie POV

Nang marinig ko yun, parang gusto ko nang umiyak ulit pero sa sobrang saya na.

My labs… naalala mo rin pala yung mga dati natin…

“My labs… akala ko talaga kinalimutan mo na ako…” Mahina kong sabi habang nakayakap pa rin ako sa kanya.

“Hindi, my labs… kahit makalimot pa yung utak ko, yung puso ko, hindi ka nakalimutan.”

Chris POV

“Pwede ba kitang halikan, my labs?” Tanong ko sa kanya, nakatingin diretso sa mata niya. Natigilan siya saglit, pero dahan-dahan siyang tumango.

Hinawakan ko ang pisngi niya ng dalawang kamay, dahan-dahan kong inilapit ang labi ko sa kanya.

At sa wakas…

Naghalikan kami mahina lang, pero puno ng pangungulila at pagmamahal na naipon ng napakatagal.

Andrie POV

Habang magkahawak pa rin ang aming mga kamay, nakasandal ang noo ko sa kanya.

“Welcome back, my labs…” Bulong ko.

“Nandito na ako, my labs… at hindi na kita iiwan.” Sabi niya

CHAPTER 10

Chris POV

Dalawang linggo… dalawang linggo ko siyang sinusundan ng tingin, umaasang babalik yung dati naming sigla. Pero sa dalawang linggo na iyon, puro sakit sa ulo at kirot sa puso ang nakuha ko.

Naalala ko pa nung isang gabi, muntikan ko na talagang masaktan si Andrie. Hindi ko maintindihan ang sarili ko noon, parang may galit akong di ko alam kung saan nanggaling. Pag-uwi ko, nagwala ako sa bahay. Nagbasag ako ng baso, sinuntok ko yung pader… Hanggang sa dumating sina mom at dad. Pinainom nila ako ng pampakalma.

Mom and Dad

“Chris… bakit ka nagkakaganyan? Ano bang gumugulo sa’yo?” Tanong ni mom habang hawak ang nanginginig kong kamay.

“Mom… dad… may isang pangalan na paulit-ulit sa isip ko. Paulit-ulit, hindi ko maalis…” “Ano’ng pangalan, anak?” “Andrie… Andrie Peralta.”

Pagkarinig na pagkarinig nila ng apelyido, nagpalitan sila ng tingin. Kita ko sa mata ni mom yung gulat at lungkot.

“Dahil ba sa kanya kaya kumikirot yang ulo mo?” Tanong ni dad, na parang alam na niya ang sagot.

“Anak… baka oras na para sabihin namin sa’yo.” Sabi ni mom, at tumingin sa akin.

“Ano po yun, mom?” Tanong ko, medyo natatakot, medyo sabik na rin.

“Si Andrie… kababata mo siya noon, anak. Noon pa man, kayo na ang laging magkasama. My labs… yan ang tawag mo sa kanya, at tinawag ka rin niyang my labs. Kayo ang magkalaro, magkaibigan… at higit pa roon.”

“Pero mom… bakla siya… bakit ko siya tinawag na my labs?” Hindi ko maintindihan, nahihiya, naguguluhan.

“Anak, don’t say that word na parang pang-insulto. At isa pa, ikaw ang unang tumawag sa kanya ng my labs. Kasi mahal mo siya noon pa. Bata ka pa lang, alam mo na yung nararamdaman mo para sa kanya.”

Chris POV

Nung narinig ko yun… parang may sumabog na ilaw sa utak ko. Bigla kong naalala yung panaginip ko noon: yung batang lalake na palaging nakangiti, tumatawag sa akin ng my labs. Siya pala si Andrie. At sa gabi rin na yun, napanaginipan ko na ang kabuuan. Naalala ko ang mukha niya, ang tawanan namin, ang yakapan namin…

Pagkagising ko, alam ko na ang dapat kong gawin: hanapin siya. Makipag-usap. Bumawi.

At ngayon

Sa wakas, nakausap ko na siya. Nayakap ko na rin siya. At nung marinig kong tinawag niya ulit akong “my labs”… Tangina, parang bumalik yung buong pagkatao ko.

“Sa wakas… bumalik ka na sa akin, my labs…”

At sa oras na ito hindi ko na siya papayagang mawala ulit.

FINAL CHAPTER

Andrie POV

Nandito kami ngayon sa isang mamahaling restaurant kasi sabi ni Chris, ngayong naalala na niya ako, gusto niyang bumawi sa mga panahong nawala siya at sa mga panahon na binu-bully niya pa ako.

Kahit sinabi kong “okay na,” siya pa rin ang nasunod.

Ngayon, magkaharap kaming naka-upo at nakangiti sa isa’t isa. Tamang-tama naman na dumating na ang inorder namin kaya sinimulan na naming kumain.

“Hindi ko pala natanong, my labs,” sabi ko sa kanya at napatingin siya sa akin.

“Ano naman ’yon, my labs?” tanong niya.

“Paano ka nagka-amnesia?” tanong ko sa kanya.

Flashback…

(noong bata pa sila)

Umiiyak si Andrie habang hinahabol ang papalayong sasakyan nila Chris, pero kalaunan ay napagod din siya sa kakahabol. Si Chris naman, nakatingin kay Andrie na hinihingal sa gitna ng daan.

Nakarating sila sa airport at tinatawag na ni Sandria ang kanyang anak na si Chris, pero biglang tumakbo si Chris pabalik para puntahan si Andrie. Na-realize ng bata na ayaw niyang magkahiwalay silang dalawa. Hinabol siya ng mag-asawang Sandria at Xander kahit hindi na nila inalintana ang kanilang flight. Pero sa kasamaang palad, nabangga si Chris ng isang motor sa gitna ng kalsada, dahilan para tumama ang ulo niya at magdugo nang sobra.

Pinagamot nila ito sa malapit na ospital, pero ipinagpatuloy ang pagpapagamot sa Amerika.

Chris POV

“’Yan yung reason kung bakit ako nagka-amnesia. Pero dahil sa’yo, my labs… bumalik na rin ang alaala ko. Bonus pa ang pagmamahal mo, hihi,” sabi ko sa kanya. Nakita kong nag-blush siya, and I found it adorable. Kaya tumayo ako mula sa aking upuan at hinalikan siya. Alam kong nagulat siya pero wala na akong pakialam.

“Liligawan kita, my labs. Nabigla ka man ngayon, pero sa huli mamahalin naman kita nang buong-buo,” sabi ko at hinalikan ko siya ulit.

Ang pagmamahal… nakakalimutan, pero yun ay panandalian lang. Kapag sinabi niyang “ayoko na,” hayaan mo. Dahil kung mahal ka talaga, siya mismo ang lalapit at muling magsasabi ng katagang “mahal kita.”

Nagka-amnesia man ako, pero hindi iyon naging hadlang sa pagmamahal ko kay Andrie na ngayon ay kaharap ko.

Wag sumuko, dahil ang sumusuko, siya ang talo.

Heto na ang huling kabanata ng pagmamahalan ng aming mga magulang. Sana, mga reader, suportahan nyo kami ni Andrie hanggang sa huli at hanggang sa muli… Paalam.

The End

EPILOGUE

Andrie POV

Lumipas ang ilang taon mula noong nagbalik ang alaala ni Chris at muling umusbong ang matagal ko nang inaasam na “kami.”

Ngayon, pareho na kaming college students sa Peralta University -oo, sa unibersidad na itinatag ng tatay ko. Sobrang daming nagbago: mas lumawak ang mundong ginagalawan namin, mas dumami ang mga taong nakikilala, at mas dumarami rin ang pagsubok na kailangan naming harapin.

Pero isang bagay lang ang hindi nagbago, ang pagmamahal namin sa isa’t isa.

Araw-araw, kahit pagod at stressed kami sa klase at projects, lagi niyang pinapaalala kung gaano niya ako kamahal. Minsan, sa simpleng pag-abot ng paborito kong kape. Minsan, sa pagyakap niya sa akin kapag alam niyang gusto ko lang umiyak.

At ako? Lagi ko rin siyang pinaaalalahanan kung gaano siya kahalaga sa akin kasi natutunan ko na noon pa man: hindi dapat tinitipid ang “mahal kita,” lalo na kapag totoo.

Chris POV

Minsan, naiisip ko kung paano kaya kung hindi na bumalik ang alaala ko? Kung hindi ko naalala si Andrie? Baka ibang-iba ang kwento namin ngayon.

Pero salamat sa pagkakataon kasi dahil dito, natutunan kong ang totoong pagmamahal ay hindi lang nakabase sa alaala, kundi sa puso.

Ngayon, may mga plano na kami: tapusin ang pag-aaral, mag-travel sa labas ng bansa at balang araw, bumuo ng sarili naming pamilya. Hindi man ayon sa tradisyon, pero ayon sa kung ano ang totoo sa puso namin.

Alam kong mahaba pa ang lakbayin namin, pero hindi ko na hahayaang mawala pa siya.

Narrator POV

Sa huli, ang kwento nina Andrie at Chris ay hindi lang basta kwento ng muling pagkikita. Ito ay kwento ng dalawang pusong kahit ilang ulit mang makalimot, ay palaging mahahanap ang isa’t isa kasi ang tunay na pagmamahal, hindi lang alaala, kundi pangako.

At doon nagsisimula ang tunay na happily ever after…

Salamat sa pagsubaybay sa kwento nina Andrie at Chris. Hanggang sa susunod na pag-ibig!

BOOGSH!!!

Happy 100k reads!!!

Happy 200k reads!!!

Author’s Note

Thank You very much kasi natapos ninyo ang kwentong ito.

Don’t forget to follow me to all my Social Media Accounts.

My Social Media Accounts

Wattpad: Chakasalsal

FB: George Rosewell Lapitan

Instagram: georgerosewelllapitan

Youtube: Jojo Brillantes