⚠️

This story contains explicit sexual content, mature themes, and graphic descriptions that are intended for adult audiences only. It includes material that may be sensitive or triggering for some readers, such as detailed depictions of sexual acts, strong language, and other adult themes. Viewer discretion is strongly advised.

Kabanata I

“KIKO, anak? Kumusta na ang niluluto mo?” ang narinig kong sigaw ni Inay mula sa labas ng bahay.

“Malapit na ho ito, Inay,” ang sagot ko naman dito.

Abala ito ngayon sa pagwawalis sa aming bakuran habang si Itay naman ay nagsisibak ng kahoy na ginagamit namin bilang panggatong sa aming mga lutuin. Samantalang ako ay nagluluto ng aming ulam na magsisilbing baon namin para sa pananghalian. Ginisang kangkong ito na mayroong tokwa at sabaw na oyster sauce.

Papunta kasi kami sa aming palayan ngayong araw upang magtanim. Kakailanganin namin ng sapat na pagkain para sa maghapon naming pagtatrabaho roon.

“S’ya, pagkatapos mo riyan ay maligo ka na nang maaga tayong makaalis patungo sa palayan.”

“Opo, ‘Nay!”

Sumalok ako ng kaunting sabaw gamit ang hawak kong sandok at inihipan muna iyon bago tikman ang lasa.

Agad namang nagliwanag ang aking mukha mukha nang malasahan ko ito. Mabuti na lamang at napakasarap nito. Paniguradong matutuwa na naman sina Itay sa luto ko.

Tinanggal ko na mula sa pugon ang kawali pati na ang mga panggatong na hindi tuluyang natupok ng apoy upang magamit pa sa susunod.

“Tapos na ho ako, inay!” sambit ko habang nililigpit ang kaunting mga kalat sa aming munting kusina.

“S’ya, maligo ka na nang maaga tayong makaalis.”

“Sige ho.”

Kumuha muna ako ng tuwalya sa aming kwarto bago dumiretso sa banyo upang maligo.

Alas-sais pa lamang ng umaga. Ang mga kapatid ko ay mahimbing pang natutulog sa aming kwarto. Ngunit kailangan naming agahan ang pag-alis dahil may kalayuan ang palayan na aming pupuntahan. Isa pa ay pangunahing kalaban namin ang araw. Bago pa ito tumirik ay kailangang nakapagtanim na kami dahil mahirap maglagay ng mga punla habang nakabilad sa matinding sikat nito.

Sinimulan ko nang buhusan ng tubig ang aking sarili gamit ang tabo. Sobrang lamig ngunit nasanay na ang katawan kong maagang naliligo. Mula sa araw-araw kong pagpasok sa paaralan, hanggang sa tuwing magpupunta kami ng palayan o kaya’y ang pagsama ko sa haciendang pinagtatrabahuan ni Itay tuwing Sabado o Linggo. Parte na ng aking buhay ang pagligo nang pagkaaga-aga.

Ako nga pala si Kiko, disi-siyete anyos at kasalukuyang nasa ikahuling baitang ng hayskul. Kristoffer ang tunay kong pangalan ngunit mula pagkabata ay nasanay na akong Kiko ang tawag sa akin ng aking pamilya at ilang kakilala.

Medyo patpatin ako. Hindi kasi ako mahilig kumain. Hindi dahil sa nag-iinarte ako sa pagkain na meron kami, nasanay lamang akong hindi na kumakain minsan. Lalo na kapag walang pera at pagkain na naiuuwi ang aking mga magulang, wala kaming ibang nagagawa kundi ang magpalipas ng gutom. Ngunit madalang lang naman iyon mangyari dahil parehong masisipag sina Itay at Inay. May mga araw lang talagang hindi kami dinadalaw ng swerte.

Hindi rin ako masyadong matangkad sa taas na 5’6. Katunayan ay marami akong mga kaklase at kamag-aral na nasa edad ko na mas matatangkad. Maging ang aking nakababatang kapatid ay ilang pulgada ring mas matangkad kesa sa akin.

Kayumanggi ang aking kutis at medyo maalon ang buhok at bilugan ang mga mata. Hindi naman sa pagmamayabang pero may mga nagsasabing may hitsura daw ako. Mabilis ko rin naman iyong hindi sinasang-ayunan. Parati kasi akong naikukumpara sa aking ama at nakababatang kapatid. Aminado naman akong mas pogi ang dalawang iyon kesa sa akin nang ilang milya kaya hindi ko na lamang dinidibdib iyon. Sa aking ina kasi ako nagmana at hindi ko nakuha ang pagiging sobrang magandang lalake ng aking ama.

Simple lamang din ako kung manamit at mahiyain ako sa ibang tao, lalo na kung hindi ko kakilala. Ngunit sa klase ay nakakapag-adjust naman ako. Hindi ulit sa pagbubuhat ng bangko ngunit kasali ako sa honor roll ng aming section. Naniniwala kasi akong ang edukasyon ang susi ng kahirapan, paniniwalang palaging pinapaalala ng aking mga magulang. Iyon lamang ang hinihingi nilang kapalit sa pagpapalaki nila sa akin nang maayos kaya nais ko iyong tuparin.

Pagkatapos kong maligo ay sumunod nang magkasabay na pumasok sa banyo sina Inay at Itay. Napangiti na lamang ako habang naririnig ko ang mga tawanan at hiyawan ng mga ito sa loob. Kahit ilang taon nang kasal ang aking mga magulang ay nanatili pa ring matatag ang kanilang pagmamahalan. Minsan ay nagkakaroon ng hindi pagkakaintindihan ngunit kaagad rin naman nila iyong naso-solusyunan at hindi na pinapaabot pa sa puntong lumala ito. Ni minsan ay hindi ko narinig na nagsigawan ang mga ito o nag-away nang husto. Tuwing may hindi pagkakaunawaan ay hindi lamang nila pinapansin ang isa’t-isa. Minsan nga ay daig pa ng mga ito ang magkasintahang tinedyer kung magsuyuan.

Nang maihanda ko na ang aming mga dadalhin patungong palayan ay sakto naman ang paglabas nina Inay at Itay mula sa kanilang kwarto. Nakabihis na ang mga ito ng aming sinusuot tuwing magtatanim. Lumang t-shirt bilang panloob, salakot at long sleeves na panangga sa sikat ng araw, lumang jogging pants, at bota - iyan ang karaniwang suot sa pagtatanim ng palay.

“Ayos na ba ang lahat?” banggit ni Itay sabay buhat ng aming mga dadalhin.

“Naayos ko na ho, ‘Tay,” tugon ko naman at binitbit na rin ang aking mga bibitbitin sa mahabang paglalakad.

“S’ya, tara na at nang maaga rin tayong makauwi mamaya,” sambit ni Inay at nagsimula na kaming kumilos.

Bago kami lumabas ng bahay ay ginising muna ng aking ina ang nakababata kong kapatid na si Kevin upang ipaalam dito na aalis na kami. Binigyan niya rin ito ng kaunting pera sakaling may kailanganin itong bilhin. Mayroong gulay naman sa kusina kaya hindi na problema ang uulamin nila mamayang tanghali.

“Aalis na kami. Bantayan mo nang maigi si Karl, ha?” bilin ni Inay sa aking kapatid. Si Karl ay ang limang-taong gulang naming bunso.

“Opo, Inay. Ingat ho kayong tatlo,” paalam ni Kevin sa amin habang kinukusot-kusot pa ang kaliwang mata at halatang nilalabanan ang antok.

“Sige, ingat din kayo rito.” At nagsimula na silang maglakad ni Itay.

“Nakasabit sa dingding sa kusina ‘yung pandesal. Mayroon ding kape du’n. Bantayan mo nang mabuti si Karl, ah?” ang huli kong habilin sa aking kapatid bago magsimulang lumakad.

“Ingat kayo, Kuya!”

Tinanguan ko na lamang ito at binilisan ko na ang paglalakad upang makahabol sa aking mga magulang. Sobrang bilis talaga ng mga itong maglakad. Palibhasa’y sanay na sanay na sa ganitong gawain. Ako kasi ay halos ilang taon pa lamang mula noong una akong tumulong sa pagtatanim ng palay kaya medyo hindi rin ako sanay sa napakahabang lakaran papunta ng aming palayan. Kumpara sa aking mga magulang na mula pagkabata ay ito na ang nakasanayang trabaho.

“Kiko, anak, parang bumagal ka yata sa paglalakad, ah. May problema ba?” panimula ni Itay nang magkasabay na kaming naglalakad.

“Wala ho, Itay. May ibinilin lang ako kay Kevin bago umalis,” paliwanag ko rito habang maiging nakatingin sa aming dinaraanan.

“Ganu’n ba? Ang akala ko’y naubusan ka na kaagad ng gasolina, eh,” biro naman nito.

Nagtawanan na lamang kaming dalawa at muli nang binilisan ang paglalakad. Halos ilang metro na rin pala ang layo sa amin ni Inay. Kumpara kasi kay Itay ay mas kaunti lamang ang bitbit nito. Kaunti rin naman ang aking dala ngunit gusto ko lamang makasabay ang aking ama sa paglalakad. Nang sa gayon ay hindi naman ito mabagot. Isa pa ay mabigat ang kanyang mga dala-dala. Baka kailanganin nitong magbawas ng kanyang mga bitbit sa gitna ng daan.

Patag lang naman ang aming nilalakaran kaya hindi rin masyadong nakakahapo ngunit nag-aalala pa rin ako rito. Bitbit nito halos lahat ng aming mabibigat na dala katulad ng water jug na lalagyan ng aming inuming tubig at ang mga kamoteng-kahoy na ibebenta namin mamaya sa bayan bago umuwi ng bahay.

“‘Tay, ako na ho magdadala n’yan.” alok ko sa aking ama at pilit na kinuha ang bitbit nitong supot ng plastik ngunit bigla niya iyong inilayo.

“Huwag na, anak,” sambit nito sabay ngiti sa akin.

“Pero, ‘Tay, hindi ho ba kayo nabibigatan?” nag-aalalang tugon ko rito.

Bigla itong napatawa nang mahina.

“Napakabait talaga nitong binata ko.” Nagpakawala ito ng isang buntong-hininga habang nakangiti. “Ayos lang ako, anak. Wala lang sa akin ito. Sa laki ba naman ng katawan ng tatay mo, iisipin mong nabibigatan ako? Chicken lang yata sa akin ito!” pagmamalaki nito sabay tawa na ikinatawa ko na rin lamang.

“Akala ko ho kasi…,” medyo nahihiya kong tugon.

Bakit ko naman kasi naisip na mahihirapang magbuhat si Itay ng kanyang mga bitbit gayong napaka-maskulado nito.

“Ikaw talagang bata ka. Pero salamat, anak. Sobrang napakabait at maalalahanin mo talaga,” nasabi nito sabay ngiti.

Nagkakaisip pa lamang ako ay manghang-mangha na ako sa ganda ng pangangatawan ng aking ama. Mula noong maliit pa lamang ako hanggang sa aking pagbibinata ay walang pinagbago ang hugis ng kanyang katawan. Napakalaki pa rin nito at napakaganda ng hugis.

Trenta y tres anyos pa lamang si Itay kaya naman ay nasa rurok pa rin ito ng pinakamagandang anyo ng kanyang pangangatawan. Kilala rin ito sa bayan simula pa man noong ito’y binata pa lamang. Hindi lang kasi katawan ang panlaban nito. Ipinares pa rito ang ubod ng gwapong mukha. May lahi kasi itong kastila at kilala rin ang aking Lolo dahil sa taglay nitong kakisigan noong araw. Anila ay nananalaytay talaga sa aming dugo ang pagiging gwapo at makisig. Dumating nga sa puntong may biglang sumabunot noon sa aking ina habang kami ay namamalengke. Ang rason? Matinding inggit dahil siya ang napangasawa ni Itay. Iyon ang masamang dulot ng pagkakaroon ng magandang lalakeng asawa para kay Inay. Ngunit para sa aking ama ay may kalakip na swerte iyon. Tuwing may ibinibenta kasi kami sa bayan ay kaagad nitong napapa-oo ang mga mamimili. Lalong-lalo na ang mga kababaihan at mga miyembro ng ikatlong lahi. Noong una ay nagseselos pa ang aking ina dahil sa gawaing iyon ng aking ama, ngunit kalauna’y natanggap n’ya na lamang iyon dahil para sa aming pamilya rin naman ang lahat ng iyon.

Nagpatuloy lamang kami sa paglalakad. Kagaya ng nakagawian ay kung anu-ano ang napag-usapan namin ng aking ama habang tinatahak ang daan patungo sa aming palayan. Hanggang sa hindi ko namalayang nakarating na pala kami sa aming destinasyon. Natanaw ko na ang munting kubong ginawa ni Itay noon upang magsilbi naming silungan at pahingahan. Maliit lamang ang kubo ngunit pwede na itong gawing bahay dahil mayroon itong sariling kalan, katre, at maging isang poso sa maliit na bakuran nito.

Pumasok na kami sa loob at kaagad akong napaupo sa katre, hingal na hingal dahil sa halos isang oras na paglalakad.

“Ayos ka lang ba, anak? Heto, uminom ka muna ng tubig,” nag-aalalang sambit ni Itay sabay alok sa akin ng tubig.

“Maraming salamat, ‘Tay.”

Kinuha ko naman iyon at saka ay uminom. Hindi pa ang mahabang paglalakad ang tunay na pakay namin dito ngunit parang lantang gulay na kaagad ako.

“Mauna na akong magtanim sa inyong dalawa. Kiko, magpahinga ka muna rito saglit. Sumunod na lamang kayong dalawa, ha?” paalam ni Inay at lumabas na ito ng kubo upang magsimulang magtanim.

Naiwan kami ni Itay sa loob.

“Sigurado ka bang kaya mo, anak? Pwede namang ipagpaliban mo na lang muna ang pagtatanim ngayong araw kung hindi mo talaga kaya.” Bakas pa rin sa tono nito ang pag-aalala.

“Ayos lang po talaga ako, Itay. Kaunting pagod lang ito. Mauna na ho muna kayo at susunod na lamang ako,” sagot ko rito sabay ngiti nang pilit.

“Sigurado ka, ah?” muling paninigurado nito.

Tumango na lamang ako upang tapusin na ang aming usapan.

“S’ya, mauna na rin ako. Sumunod ka na lamang kung sa tingin mo’y kaya mo nang tumayo.”

Lumapit ito sa lagayan ng aming mga damit. May maliit na kabinet kasi rito at may laman itong ilang mga damit pambahay. May kandado rin naman ang kubo tuwing wala kami kaya walang mangangahas na pumasok dito.

Pinagmasdan ko lamang ito sa ginagawa nito at nanatiling nakaupo sa gilid ng katre.

Maya-maya ay bigla na nitong hinubad ang suot na long sleeves at tshirt na bahagya ko namang ikinagulat.

“Nabasa kasi ng pawis ang damit ko. Mukhang mas marami tayong dala ngayong araw kumpara noong mga una. Kailangan kong magbihis kundi madali akong mangangamoy,” paliwanag nito.

Bumilad ang malaki at napakaganda nitong katawan. Humarap siya sa akin habang nagsusuot ng bago n’yang damit. Napatingin naman ako sa aking kanang gawi upang iwasan iyon.

Pagkatapos nitong magbihis ay nagpaalam na ito at lumabas na rin ng kubo. Naiwan akong mag-isa. Pinagmasdan ko na lamang ito habang naglalakad palayo. Sa hindi ko alam na kadahilanan ay may naramdaman akong mabilis na pagkabog sa aking dibdib. Nakaramdam din ako ng kaunting init kahit presko ang hangin na pumapasok sa loob ng kubo.

Hindi ko na lamang iyon masyadong inisip at napatayo na. Kahit na medyo nananamlay ako ay kailangan kong tumulong sa pagtatanim. Ano pang silbi ng pagsama ko rito kung magpapahinga lang din naman ako.

Lumabas na ako ng kubo at naglakad sa pilapil patungo sa kinaroroonan ng aking mga magulang. Kaagad namang napatigil sa pagtatanim si Itay nang makita ako nito.

Kumaway ito na sinuklian ko rin ng pagkaway. Napatawa ako nang mahina. Minsan talaga ay medyo nagiging isip-bata ito. Kahit disi-syete anyos na ako ay tinuturing pa rin ako nitong parang maliit na bata.

Nang makalapit na ako sa kanila ay itinuro na ni Inay ang kinalalagyan ng mga punla. Kumuha ako ng isang bigkis at saka ay lumusong sa putikan. Pumwesto ako malapit kay Itay.

Nagsimula na akong maglagay ng mga punla sa putikan. Kung ikukumpara sa aking mga magulang ay masasabi mong baguhan pa lamang ako. Mabilis ang paggalaw ng mga ito samantalang ako ay hindi ganoon kaliksi. Isa rin sa mga dahilan na nagpapabagal sa aking pagtatanim ay ang putik na mahigpit na kumakapit sa aking suot na bota. Nahihirapan akong iangat ang mga ito tuwing sa ibang parte naman ako maglalagay ng punla.

“Ayos ka na ba, anak?” ang bigla kong narinig na boses ng aking ama.

Kaagad akong napatingin dito at ngayon ko lang napansing magkaharap na pala kami sa pagtatanim.

“Ayos lang ho ako, Itay,” sagot ko rito habang patuloy pa rin sa paglalagay ng mga punla sa putikan.

“Mabuti naman.”

Matapos iyon ay wala na kaming kibuan. Pare-pareho kaming naghahabol ng oras dahil kailangan naming maubos ang lahat ng punla ngayong araw. Karaniwang isang beses kada linggo lamang kasi kami nagpupunta rito kaya importante ang bawat oras na narito kami.

Pamana ng mga magulang ni Itay ang maliit na lupaing ito. Ayon sa kanya ay nagmula pa ito sa aming mga ninuno at kahit kailan ay hindi n’ya ito kayang ibenta. Kaya napagdesisyunan niyang ipagpatuloy na lamang ang pagtatanim ng palay na nasimulan pa ng kanyang Lolo’t lola. Nabanggit n’ya rin kamakailan lamang na sa akin n’ya raw ipapamana ang lupang ito at nais n’yang hindi ko rin ito ibenta at ipamana na lamang din sa aking magiging anak. Dahil doon ay napagtanto kong importante para sa kanya ang lupaing ito.

Makalipas ang halos tatlong oras na pagtatanim ay napuno rin namin ng punla ang aming palayan. Wala ring punlang natira at kung mayroon man ay ‘yung mga hindi ito malulusog at hindi na pwedeng itanim.

Titik na tirik na ang araw at nagmamadali kaming sumilong sa maliit na kubo. Kaagad naming hinubad ang doble-doble naming mga kasuotan at itinira lamang ang aming mga lumang tshirt at pantalon.

Katulad ng inaasahan ay hapong-hapo ako samantalang parang wala lamang nangyari sa aking ama’t ina maliban sa pinagpapawisan din ang mga ito.

Lumapit sa akin si Inay at pinunasan ang aking likod gamit ang bimpo.

“Itong batang talaga, oo. Mag-iilang taon ka na rito, hindi ka pa rin nagbabago. Ang bilis mo pa ring mapagod. Samantala si Kevin, naku, kahit pinapaakyat ko pa sa puno ng niyog pagkatapos magtanim ay talaga namang hindi nauubusan ng enerhiya.”

Napayuko na lamang ako dahil sa sinabing iyon ng aking ina. Salitan kasi kami ni Kevin sa pagsama rito sa palayan tuwing katapusan ng linggo. At ako ang nakatokang sumama ngayong araw.

“Rowena, alam mo namang hindi sanay sa mabibigat na gawain itong anak natin,” pagtatanggol sa akin ni Itay.

Napabuntong-hininga naman ang aking ina.

“Pasensya ka na, anak. Alam ko namang nahihirapan ka talaga sa mga ganitong uri ng gawain. Hayaan mo at pagtungtong mo ng kolehiyo ay hindi mo na ito mararanasan. Ang kailangan mo na lamang gawin ay galingan mo sa pag-aaral. Maliwanag ba?” Napangiti ito sa akin.

“Opo, ‘Nay. Pasensya na ho kayo kung hindi ako kasing-lakas ni Kevin,” sagot ko rito.

“Ayos lang iyon, anak. Hindi mo na kailangang magpalakas ng katawan. Malakas ka naman sa pautakan. Kita mo nga at napakarami mo nang nahakot na medalya sa paaralan,” singit muli ni Itay na nakapagpangiti sa akin.

“S’ya, kumain na tayong tatlo at tiyak na mapapanis na ang ulam,” putol ni Inay sa usapan.

Sabay-sabay na kaming kumain ng pananghalian. Hindi na ako masyadong umimik dahil medyo dinamdam ko ang sinabing iyon ng aking ina. ‘Di hamak naman kasi na mas lamang sa akin si Kevin sa kahit anong aspeto. Mula sa hitsura, pangangatawan, pagkakaroon ng maraming kaibigan, pagiging aktibo sa isports, at iba pa. Kahit hindi rin ito kasali sa kanilang honor roll ay medyo matataas din naman ang mga nakukuha nitong marka.

“O, Kiko, anak, ba’t parang ang tahimik mo yata? Ayos ka lang ba?” Napansin ng aking ama ang aking pananahimik.

“Ayos lang po ako, Itay,” pagsisinungaling ko rito sabay ngiti.

“Magpahinga ka kaagad pagkarating natin sa bahay. Sa palagay ko ay tatrangkasuhin ka yata. Hayaan mo’t bibili ako ng gamot mamaya. Mahirap na at baka bigla ka na lamang trangkasuhin.”

Akmang tatanggihan ko na sana iyon nang biglang magsalita si Inay.

“Kiko, magsabi ka kasi ng totoo. Sigurado ka ba talagang ayos ka lang? Baka mamaya wala ka palang trangkaso o ano pa man, edi nagsayang lamang tayo ng pambili ng gamot.”

“Rowena! Kita mo namang nananamlay ang anak m—”

“W-wala ho talaga, ‘Nay, ‘Tay. Hayaan n’yo na lamang ako. Medyo kulang kasi ako sa tulog dahil sa pagre-review ko kagabi kaya nananamlay ako ngayon. Pero wala naman ho akong nararamdamang masama,” muli kong pagsisinungaling.

Ang totoo ay mula pa kanina pagkarating namin dito ay nakaramdam na ako ng hindi maganda sa aking katawan. At mas lalo pa itong lumala dahil sa pagbibilad ko sa araw, at siguro, dahil sa ginawang pangungumpara na naman ni Inay sa akin at ng nakababata kong kapatid.

“Mabuti naman kung ganu’n. Dalian na lang natin sa pagkain nang makapunta na tayo sa bayan upang ibenta ‘tong mga kamoteng-kahoy at nang maaga tayong makauwi ng bahay,” anito at ipinagpatuloy na namin ang aming tanghalian.

Biglang namang hinawakan ni Itay ang aking kamay.

“Hayaan mo, anak. Bibili pa rin ako ng gamot mo. Hindi natin alam kung tatrangkasuhin ka o hindi. Mabuti nang magsiguro. Sige na, dalian mo na riyan sa pagkain.” Ginulo nito ang aking buhok.

Napatingin ako sa aking ina at halata sa itsura nito ang pagkadismaya ngunit pinili na lamang nitong manahimik.

Nang matapos kaming kumain ay niligpit na namin ang aming mga pinagkainan at hinugasan ang aming mga bota gamit ang poso sa likod.

At nang maihanda na namin ang aming mga dala-dala ay ikinandado na ni Itay ang maliit na kubo at umalis na kami roon upang magtungo sa bayan. Medyo malapit lang naman iyon mula rito kaya ilang minutong lakaran lamang ay naroon na kami.

Bitbit pa rin ng aking ama ang isang malaking basket ng kamoteng kahoy na kanyang pasan-pasan sa likuran samantalang dala-dala ko ang timbangan na ginagamit namin sa pagki-kilo at na kay Inay naman ang aming mga baunang pinagkainan at ang walang lamang water jug.

Ilang sandali pa ay natanaw na namin ang mga kabahayan. Mas binilisan pa namin ang paglalakad dahil medyo mahapdi pa rin ang sinag ng araw kahit hapon na. Suot pa rin naman namin ang aming damit sa pagtatanim kaya hindi ito masyadong masakit sa balat.

Nang marating na namin ang mga kabahayan ay nagsimula nang umingay ang paligid dahil sa mga tao rito.

“O, Karlos, nariyan na pala kayo! Halikayo rito at ako’y bibili!” salubong sa amin ni Aling Nida. Ang tinawag nito ay ang aking ama.

“Naku, Aling Nida. Malalaki yata ang mga kamoteng-kahoy namin ngayon. Tiyak na matutuwa kayo rito. Ilang kilo ho ba ang sa inyo?” ani Itay habang papalapit kami rito.

“Isang kilo lang talaga ang badyet namin pero i-dadalawa ko na. Hehe,” tila kinikilig na banggit ng matandang babae.

“S’ya, dalawang kilo. Anak, akin na ang timbangan at bumibili si Aling Nida.”

Iniabot ko rito ang bitbit-bitbit kong timbangan.

“Naku, habang tumatagal mas lalo yatang pumupogi itong panganay ninyo. Hindi ba ito rin ‘yung Valedictorian noong elementarya at junior high?” biglang sabi ni Aling Nida habang nakatingin sa akin. Kaagad naman akong napayuko dahil sa hiya.

“Oho, Aling Nida. Matalino kasi itong panganay namin. Saan pa naman ba magmamana?” Si Inay ang sumagot sabay akbay sa akin.

“Napakaswerte talaga ninyong dalawa sa mga anak ninyo, ano. ‘Yung isa n’yong mestiso, naku, pagkapogi-poging bata. Kaklase kasi ng bunso ko at madalas kong nakikitang naglalaro ng basketball sa covered court tuwing tanghali. Tapos itong isa naman, sobrang talino. Hindi na ako magtataka kung pati ‘yung maliit n’yong bunso eh pinaghalong pogi at matalino.”

“Naku, Aling Nida. Hindi mo na kami kailangan pang bolahin. Bibigyan ka na namin ng tawad. Singkwenta na lang ang dalawang kilo tutal parati ka namang bumibili sa amin,” sambit ni Itay sa matanda sabay abot dito ng supot ng kamoteng-kahoy.

“Naku, hindi naman ako humihingi ng tawad! Pero heto ang bayad. Maraming salamat, ah? Tiyak na bibili ulit ako sa susunod na linggo.”

Tinanggap na ni Inay ang bayad at inilagay iyon sa maliit nitong lumang pitaka.

“Maraming salamat ho, Aling Nida.”

“Walang anuman. S’ya, mauna na ako at ako’y mamamalengke pa sa talipapa.”

Umalis na ang matanda at nagpatuloy na kami sa paglilibot. May mga nakikita akong mga kaklase ko o kaya’y kamag-aral. Ngunit imbes na mahiya ay wala lamang iyon sa akin. Bakit ko naman ikakahiya ang aking mga magulang gayong marangal naman kaming nagtatrabaho.

Hindi pa man nag-iisang oras ay nalimas na kaagad ang halos bente-kilong kamoteng kahoy na dala-dala ni Itay kanina. Katumbas iyon ng mahigit kalahating sako. At katulad ng inaasahan, puro kababaihan o kaya’y bading ang aming mga suki. Tuwang-tuwa ang mga ito kapag nakikipagbiruan ang aking ama sa kanila. Na sinasabayan na lamang din ng aking ina sa ngalan ng aming kita.

Bago kami tuluyang umalis ay bumili muna si Itay ng gamot sa botika katulad ng ipinangako nito kanina. Habang si Inay naman ay bumili ng tinapay sa panaderya. Pagkatapos ay tinahak na naming muli ang daan pauwi sa aming sitio kung saan naroon ang aming munting bahay.

“Aaaaahhh… Sa wakas. Wala na rin akong mabigat na bitbit,” biglang sambit ni Itay habang kami ay naglalakad. Napatingin ako rito at nasaksihan itong inuunat ang malalaking braso.

Napatawa na lamang ako nang mahina at saka napangiti rito. Wala na itong ibang bitbit maliban sa pasan-pasan sa likod na malaking basket na walang laman. Samantalang kami ni Inay ay dala-dala ang ginamit naming water jug at mga baunan.

Nang makauwi na kami ng bahay ay isa-isa na kaming naligo at pagkatapos ay pinagsaluhan ang binili ni Inay na tinapay.

Kabanata II

UMAGA pa lamang ay nakapagsaing na ako ng kanin na aming babaunin sa pagpasok sa paaralan. Kasalukuyan akong naliligo sa aming banyo sa likod-bahay. Sa labas nito ay mayroon kaming poso kung saan naman si Itay naliligo ngayon. Nag-prisinta namn ako kanina na s’ya na lamang ang maligo sa loob ng banyo at ako na lamang ang sa poso ngunit tinanggihan n’ya iyon. Kaya naman ay wala na akong nagawa pa kundi ang sundin na lamang ang kanyang nais.

Pagkatapos kong mag-shampoo at magbanlaw ng aking buhok ay hindi ko nakita sa lalagyanan nito ang sabon. Saka ko lang naalala na nasa labas pala ito at gamit ng Itay.

Marahan kong binuksan ang pinto ng banyo at sumilip sa labas at nadatnan ang aking ama na nakatalikod. Wala itong saplot sa katawan maliban sa itim na brief. Sinasabon nito ang kanyang mga braso at kilikili.

Bigla akong napalunok sa aking nasaksihan. Sobrang tambok kasi ng pang-upo nito at tila isang gintong nagniningning ang kanyang malapad na likod dahil nangingintab iyon dulot ng bula mula sa sabon.

Nagdalawang-isip ako kung iistorbohin ko ang paliligo nito. Sa likod ng aking isipan ay gusto ko munang pagmasdan ang kabuuan nitong walang saplot. Dahil manipis ang tela ng suot nitong brief ay hindi naiwasang bumakat ang kanyang puwet at bahagyang mabunyag ang kulay ng balat nito.

Nang maramdaman kong tatalikod ito paharap sa akin ay bigla kong isinara ang pinto. Ang sumunod na narinig ko na lamang ay ang tunog ng pagbomba nito ng poso.

Sobrang lakas ng pagkabog ng aking dibdib sa hindi ko maipaliwanag na dahilan. Pakiramdam ko ay nakagawa ako ng napakalaking kasalanan dahil sa paninilip ko sa aking sariling ama.

Susunod pa si Kevin pagkatapos kong maligo at paliliguan ko rin si Karl ngunit hindi pa ako nakakapagsabon dahil ginagamit nga iyon ni Itay. Napasabunot na lamang ako ng aking buhok.

Pilit kong pinatatag ang aking sarili. Huminga muna ako nang malalim. Kinakabahan man ay naglakas-loob pa rin akong magsalita.

“I-Itay?” Bakas pa rin sa aking tono ang labis na kaba.

“‘Nak? Anong problema?” mabilis naman nitong tugon mula sa labas.

“Wa-wala ho kasi rito ang sabon. T-tapos n’yo na ho bang g-gamitin?” Hindi ako makapagsalita nang diretso.

Gusto ko na lamang magpakain sa lupa dahil sa sobrang kahihiyan. Masyado yata akong nagpapahalata.

“Kiko? Ayos ka lang ba, anak?” Napamulagat na lamang ako dahil sa sinabi iyon ng aking ama.

Mas lalong lumakas ang pagkabog ng aking dibdib. Ano ang isasagot ko? Sasabihin ko ba rito ang totoong dahilan kung bakit ako nauutal?

Mabuti na lamang at kaagad rin akong nakaisip ng isasagot.

“A-ahh… Wa-wala ho ito, Itay. Giniginaw lamang ako. Hehe. P-pwede ko na ho bang magamit ang sabon?”

“Ganu’n ba? Ay, pasensya ka na, anak. Heto nga pala ang sabon.” Narinig ko ang mga yapak nito na papalapit sa aking kinaroroonan.

Napahinga ako nang maluwag. Salamat naman at nakapag-isip din ako kaagad ng palusot.

Naramdaman kong nasa labas na ito ng banyo. Kaswal ko namang binuksan ang pinto at halos magulantang nang makita ko sa aking harapan ang isang malaking bulto ng katawan.

“O, heto, anak.” Iniabot na nito sa akin ang sabon.

Bumalik ang mabilis na pagkabog sa aking dibdib na tila nakikipagkarera. Halos kumawala na ang puso ko sa tindi ng pagtibok nito.

Kinakabahan man ay nagawa ko pa ring tanggapin iyon mula sa kanyang kamay. Ngunit nang mahawakan ko na ito ay aksidente itong dumulas sa aking mga palad at tuluyang nahulog.

Mabilis akong napasinghap dahil sa gulat at dali-daling pinulot sa sahig ang sabon. At nang iangat ko na ang aking ulo ay halos tukain na ako ng isang malaking umbok na ilang sentimetro lamang ang layo mula sa aking mukha.

Nagkaharap kami ng alaga ng aking ama! Kitang-kita ko ang hugis nito at bakat na bakat ito sa suot nitong itim na brief.

Mabilis pa sa alas-kwatro na kaagad akong napatayo nang tuwid at isinara na ang pinto.

“Sa-salamat ho, Itay,” ang nasabi ko na lamang nang tuluyan ko na iyong naisara.

“Walang anuman, anak. Dalian mo na riyan nang makaligo na rin sina Kevin at Karl,” kaswal na banggit nito.

“O-opo, Itay…”

Hindi na ito sumagot at narinig ko na lamang ang mga hakbang nito palayo ng banyo.

Para akong pinakawalan mula sa isang mahigpit na pagkakasakal nang maramdaman kong nakalayo na ito. Halos habulin ko ang aking hininga na tila ba mawawalan na ako ng malay sa sobrang kaba.

Pinakalma ko muna ang aking sarili at bumalik na sa paliligo. Nanatili sa isipan ko ang imahe ng hubad nitong katawan. Lalong-lalo na ang tagpong iyon kanina na nakaharap ko ang bagay na nasa pagitan ng dalawang hita nito.

Nang sasabunin ko na ang maselang bahagi ng aking katawan ay saka ko lamang napansing tigas na tigas na pala ito. Napatakip na lamang ako ng aking bibig dahil sa gulat. Unang beses kong tigasan nang husto dahil sa aking ama. A-anong ibig sabihin nito? Bakit sobrang tigas?

Naguguluhan man ay pinilit ko na lamang iyong palambutin at nagpatuloy na sa paliligo.

Nang matapos ay lumabas na ako ng banyo. Humingi rin ako ng tawad kay Kevin dahil sa napakatagal kong paglalagi sa loob. Mabuti na lamang at mahaba ang pasensya ng aking nakababatang kapatid at hindi ito nagalit sa akin. Nagbiro pa itong sa susunod raw kasi ay magsabay na lamang kaming maligo upang makatipid ng oras na ikinatawa ko.

Habang nasa loob ng aming kwarto ay dala-dala ko pa rin sa aking isipan ang mga kaganapan sa banyo kani-kanina lamang. Hindi ito maalis-alis sa aking utak. Mukhang nakatatak na iyon sa isipan ko at ayaw nang mabura-bura kahit ano pang pilit kong pagtanggal dito.

Napabuntong-hininga na lamang ako. Mayroon kasi akong lihim na walang ibang nakakaalam kundi ang sarili ko lamang. Maliit pa lamang ay likas na akong mahinhin at hindi makabasag-pinggan. At nang magsimula na akong magkaisip ay may kakaiba akong naramdaman na umusbong na lamang sa aking pagkatao. Hindi pa man ako nag-aaral ay humahanga na ako sa taglay na kagandahan ng katawan ng aking Itay. Nanatili iyon hanggang sa ako’y magbinata. Ngunit ang simpleng paghangang iyon ay tila nabahiran ng kakaibang pagnanais habang ako’y mas nagkakaisip.

Noong ako ay tumungtong ng ikalimang baitang ay nagkaroon ako ng paghanga sa aking kamag-aral na lalake. Doon pa lang ay napagtanto ko nang hindi ako normal. Pilit kong sinubukang magkagusto sa mga babae ngunit hindi iyon nangyari. Bagkus ay mas lumakas pa ang paghanga ko sa magagandang kalalakihang nakakasalamuha ko. At hindi roon nakaligtas ang aking ama.

Nagsimula ang kakaibang paghanga ko rito noong nasa ikapitong-baitang ako. Noong mga panahong iyon ay wala pa akong ibang nararamdaman para sa kanya maliban sa paghanga sa taglay na ganda ng katawan nito.

Maaga akong umuwi noon dahil wala kaming pasok sa hapon. Tanghali pa lamang ay nakarating na ako ng bahay. Walang tao sa loob at tahimik ang buong paligid. Nasa bahay kasi nina Lola si Inay na nagdadalantao noon kay Karl at nasa trabaho nito sa hacienda naman si Itay. Si Kevin na noo’y nasa elementarya pa lamang ay nasa paaralan pa nito. Mag-isa akong nasa bahay. Iyon ang buong pag-aakala ko. Nang patungo na ako sa aming kwarto upang matulog ay nakarinig ako ng isang ungol. Halos magsitayuan ang lahat ng balahibo sa aking katawan nang marinig ko ang kakaibang tunog na iyon. Sinundan pa iyon ng mga halinghing at saka ko lamang natukoy na boses iyon ni Itay at kung saan iyon nanggagaling. Nasa loob ng kanilang kwarto ang mga ungol na aking narinig. Nangangatog ang mga tuhod na lakas loob kong nilapitan ang bahagyang nakaawang na pinto ng kanilang kwarto nang dahan-dahan. Nang makalapit na ako rito ay kaagad ko ring sinilip ang nagaganap sa loob. At halos kumawala sa aking katawan ang kaluluwa ko dahil sa aking nasaksihan. Si Itay, nakatalikod at tila may ritwal na isinasagawa habang nakaupo sa gilid ng katre. Hindi na lingid sa aking kaalaman ang pagpaparaos ng isang lalake noong mga panahong iyon. Hindi ko man kita ang alaga nito ay alam kong nagsasalsal ang aking ama sa mga oras na iyon. Dali-dali akong napaatras at lumabas ng bahay. Habol-habol ang aking hininga at tila nakikipag-unahan ang pagtibok ng aking puso sa sobrang bilis nito. Nasaksihan ko lang naman ang aking sariling ama na nagmamariang-palad. At doon na nga nagsimula ang lahat. Sa mga sumunod na taon ay hindi ako mapakali sa tuwing nakikita ko itong nakahubad kaya madalas ko iyong iwasan.

Ngunit kahit na ganoon ay hindi ko pa rin naman hinayaang magkalayo ang aming loob at pinanatili ko pa rin ang matibay na relasyon namin bilang mag-ama. Minsan ay nawawala lang talaga ako sa aking sarili tuwing maghuhubad ito sa aking harapan dahil naiisip ko ang tagpong iyon sa loob ng kanilang kwarto limang taon na ang nakararaan.

Iniisip ko na lamang na natural na paghanga ang nararamdaman ko sa aking ama dahil sa pambihira nitong katawan. Maging ang ilang kalalakihang kakilala kasi ni Itay ay nagpapakita rin ng paghanga sa kanyang pisikal na kaanyuan. Kaya hindi ko na lamang iyon masyadong pinapansin. Naniniwala akong sa paglipas ng panahon ay malulusaw din ang kakaiba kong nararamdaman para dito.

Pagkatapos kong magbihis ay hindi ko muna isinuot ang polo ng aking uniform upang paliguan si Karl sa may poso. Nasa kindergarten na ang bunso naming kapatid at ang nagbabantay rito sa paaralan ay ang kumare ni Inay sa bayan na si Aling Sylvia. Kaklase kasi ng anak nito si Karl at dahil may trabaho si Inay ay ito na lamang ang nagprisintang magbantay sa bunso kong kapatid. Ang mas nakakatuwa pa ay libre lamang iyon at hindi na ito humihingi ng anumang kapalit. Patunay na may mga tao pa rin talagang may busilak na kalooban.

Nang binibihisan ko na si Bunso ay binigyan na ako ng pera ni Inay upang pambili ng ulam sa canteen mamayang pananghalian. Pagkatapos ay magkasabay na silang umalis ni Itay patungo sa kanya-kanyang trabaho ng mga ito. Naninilbihan bilang taga-tanim at taga-buhat ng mga prutas at gulay ang aking ama sa isang hacienda at naglalabandera naman ang aking ina sa bayan at paminsan-minsan ay sa hacienda rin na pinagtatrabahuan ni Itay.

Matapos kong mabihisan si Karl ay isinuot ko na ang aking polo at hinintay na lamang namin si Kevin na kasalukuyang nagbibihis sa aming kwarto.

“Kevin, dalian mo na riyan at nang makaalis na tayo,” sambit ko habang nakaupo kami ni Karl sa aming sala na yari sa kawayan.

“Sandali lang, Kuya. Hindi ko kasi mai-zipper itong pantalon ko,” sagot nito mula sa loob.

“Ha? Paanong hindi mai-zipper? Patingin nga.” Tumayo ako upang magtungo sa kwarto.

Pagbukas ko ng pinto ay nadatnan ko ito na wala pang suot pang-itaas at mukhang nahihirapan nga sa pag-zipper ng kanyang pantalon.

Sandali muna akong napatigil upang pagmasdan ang magandang pangangatawan ng aking nakababatang kapatid. Kaya ayoko minsan na tumabi rito tuwing naglalakad kami sa bayan dahil ikukumpara na naman kaming dalawa. ‘Di hamak naman kasi na mas malaman at maganda ang pangangatawan ni Kevin kesa sa aking patpatin at tila walang kalaman-laman. Sa edad na disi-sais ay hulmang-hulma na ang kagandahan ng katawan nito. Aakalain mong isang bente-uno anyos. Limang taong mas matanda kumpara sa tunay nitong edad.

“Ano bang pinaggagagawa mo at habang tumatagal ay palaki nang palaki yata iyang katawan mo? May balak ka bang sundan ang mga yapak ni Itay?” bungad ko rito habang naglalakad palapit sa kanya.

“Syempre naman. Balang araw magiging kapantay ko na rin ang katawan ni Itay. Mas hihigitan ko pa! Kita mo ‘to?”

Bigla nitong pinalaki ang mga braso dahilan upang malaglag ang kanyang pantalon paibaba at bumuyangyang ang kanyang suot na pulang boxers at ang umbok nito.

Bahagyang nanlaki ang aking mga mata sa aking nakita.

Dali-dali niya namang isinuot pabalik ang kanyang slacks sabay ngiti na tila nahihiya.

“A-ako na nga riyan. Laki-laki ng katawan mo nahihirapan kang magsara ng siper?”

Mas lumapit pa ako at inagaw sa kanya ang pagkakahawak ng zipper. Nang subukan kong itaas iyon ay mahirap nga talaga itong maisara. Muli ko iyong sinubukan sa ikalawang pagkakataon ngunit ayaw talaga nitong masara. Kailangan ko ring dahan-dahanin ang pagtaas sa maliit na hawakan nito dahil baka masira pa iyon at mas lumaki pa ang problema.

Ginawa ko na ang lahat ng paraan ngunit bigo akong maisara iyon.

Dahan-dahan kong iniangat ang aking ulo upang tignan s’ya.

“Mukhang ayaw talagang maisara—”

Napatigil ako nang mapansin kong taimtim itong nakatitig sa akin. Bahagya akong nagulat dahil sa ekspresyon ng mukha nito. Mukhang may nais ipahiwatig. Ipinag-kibit balikat ko na lamang iyon at nag-iwas ng tingin at muling sinubukang ayusin ang zipper.

Saka ko lamang napansin ang matigas na bagay na nadadampian ng aking mga daliri. N-naninigas ang ari nito! Sa sobrang pagkagulat ay kaagad ko iyong nabitawan.

Ngunit bigla niya na lamang hinawakan ang aking palapulsuhan nang mahigpit.

Tuluyan nang nalaglag ang kanyang pantalon at halos magimbal ako nang makita ko ang nagwawala nitong alaga sa loob ng kanyang damit-panloob. At kung hindi ako nagkakamali ay nakasilip na ang ulo nito ngayon.

“Kuya, isara mo, please?” tila nagmamakaawang aso nitong sambit.

Ilang segundo pa ay bigla itong napangisi nang makahulugan.

Kaagad ko namang binawi ang aking kamay.

“L-loko ka talaga! Ikaw na nga d’yan!”

Tumalikod ako at dali-daling lumabas ng kwarto. Bakas pa rin sa aking mukha ang pagkagulat. Ano bang iniisip ng batang iyon? Unang beses na nagkanoon ito sa aking harapan. Alam ko namang likas na may pagka-pilyo ang nakababata kong kapatid pero hindi ko lamang inaakalang paglalaruan ako nito nang ganoon.

Napaupo na lamang ako sa may sala. Nagsimula na rin akong makaramdam ng galit. Maling-mali ang ginawa nito. Napaka-imoral. Hindi dapat nangyayari ang ganoon sa pagitan ng dalawang magkapatid.

Maya-maya pa ay lumabas na ito at nakabihis na ng kanyang uniform.

“Mabuti na lamang at may nakita akong perdible, hehe. Tara na, Kuya,” kaswal nitong banggit na tila ba walang nangyari. Hindi alintana ang nagawa nitong kahibangan kani-kanina lang.

“Hindi nakakatuwa ang ginawa mong iyon.” Naisipan kong pagsabihan ito. Kung inaakala nitong makakatakas s’ya sa kanyang ginawa ay nagkakamali s’ya.

“A-ano bang ginawa ko?” sagot nito habang kinakamot ang batok at pilit ang mga ngiti.

“Kevin, hindi tayo pinalaking bastos nina Itay. Paano na lamang kung babae ako? Sa tingin mo ba ayos lang ang ginawa mong iyon?” pangangaral ko rito. Mas mabuti nang matuto ito ng leksyon.

“Edi mas mabuti,” tugon nito.

“Anong mas mabuti?” naguguluhan kong tanong dito.

“Na babae ka. Para may Ate ako.”

“Ano?” Naikunot ko ang aking noo.

“Eh babae ka naman, ‘di ba? Mukha kang babae sa paningin ko. Mula sa kilos mo at pananalita.”

Naikuyom ko na lang ang aking kamao dahil sa sinabi nito. Hindi ko alam na ganoon pala ang tingin nito sa akin. Isang babae kaya malaya n’yang mapaglalaruan.

“Hindi na iyon mauulit o isusumbong kita kina Itay sa susunod. Maliwanag ba?” pagbabanta ko rito.

“Edi isumbong mo. Sasama na lang ako sa mga bading na nagkakagusto sa akin sa bayan.” Tuluyan na itong naglakad palabas ng bahay.

Naiwan akong nakakuyom pa rin ang mga kamao at nagtatagis ang mga bagang habang pinandidilatan ito.

Ilang saglit pa ay sumunod na lamang ako rito kasama si Karl at ikinandado ang aming bahay.

Kabanata III

NANG makarating ako sa paaralan ay bakas pa rin sa aking mukha ang pagkainis dahil sa tinuran ng aking kapatid. Napansin naman iyon ng mga kaklase ko at naisipan akong kumustahin ng mga ito ngunit sinabi ko na lamang na medyo hindi maganda ang aking pakiramdam.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa kalaswaang nagawa ni Kevin. S’ya na nga itong unang gumawa ng kabastusan ay ito pa ang may ganang insultuhin ako. Ang malala pa roon ay hindi nito naisipang humingi ng tawad man lang. Basta-basta na lamang itong lumabas ng bahay nang walang pasabi.

Bihira lamang kaming mag-away ng nakababatang kapatid kong iyon kaya hindi ko gusto ang nangyayari sa pagitan naming dalawa ngayon. Mamayang uwian ay muli ko itong kakausapin at kailangan nitong humingi ng tawad sa akin, gustuhin man nito o hindi.

Habang nasa kalagitnaan ng klase ay nakaramdam ako ng bahagyang pag-iinit ng aking katawan. Mukhang tatrangkasuhin na naman yata ako. Napakahina talaga ng resistensya ko.

Mabuti na lamang at nasa bahay pa ang gamot na binili ni Itay kahapon. Mamaya ko na lamang iinumin ang mga iyon.

Nang sumapit ang tanghali ay mag-isa akong nagtungo sa kantina. Lumiban kasi sa klase ang matalik kong kaibigan na si Rey kaya wala akong makakasabay na mananghalian ngayong araw. Nagyaya naman ang ilan kong mga kaklase na sumabay na lamang ako sa kanila ngunit tinanggihan ko iyon. Baka kasi mahawaan ko pa ang mga ito ng trangkaso ko sakaling mayroon nga ako. Kaya minarapat ko na lamang na mapag-isa muna.

Bumili na ako ng ulam at nagtungo sa isang bakanteng mesa sa canteen. Nasa may bandang gilid ito at walang masyadong tao rito.

Maya-maya pa ay nagsimula na rin akong kumain. Tahimik akong ngumunguya ng pagkain nang bigla na lamang may umupo sa tapat ko. Napatingin ako sa bagong dating na si Louis, isa sa mga kaklase ko.

“Pwede bang makiupo?” panimula nito at inilapag sa mesa ang sariling baunan.

“N-naku, Louis. Hindi naman akin ang mesang ito. Maupo ka lang d’yan,” banggit ko rito sabay tawa nang mahina.

Hindi ko ito magawang tignan sa mata. Nahihiya kasi ako rito.

Napatawa lamang ito at muling inasikaso ang pagbubuklat ng baunan.

“Anong ulam mo?” bigla nitong sambit sabay tingin sa aking kinakain.

Napakapit naman ako sa aking baunan nang mahigpit. Hindi dahil sa natatakot akong baka kunin n’ya ito, kundi dahil sa gulay lamang ang aking ulam samantalang masarap na hotdog ang sa kanya.

“A-ah… Ano… Ginataang kalabasa. Binili ko sa canteen kanina,” medyo nahihiya ko pa ring sagot. Hindi talaga ako makatingin dito nang diretso. Napansin ko rin kasing mariin ang mga titig nito sa akin. At hindi ako komportable roon.

“Ah, ganu’n ba? Gusto mo bang tikman ‘tong hotdog ko?”

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya at nabigla nang mapansing nakangisi ito. Ngising pamilyar sa aking paningin. Ganito rin ang mga ngising itinapon sa akin ni Kevin kaninang umaga habang inaayos ko ang sira nitong siper.

Mabilis kong binawi ang aking tingin at nagpatuloy na sa pagkain.

“H-hindi na, Louis. N-nakakahiya naman,” tugon ko na lamang dito at itinuloy na ang aking pananghalian.

“Ayaw mo? Sayang. Masarap pa naman ‘tong hotdog ko. If you want, bibili pa ako ng itlog sa canteen para perfect combination!”

“S-sige lang. P-patapos na rin naman ako,” tanggi ko rito.

“Ganu’n ba? Sayang naman.” Bigla itong napasimangot.

Matapos iyon ay nanatili na kaming tahimik na kumain. Ngunit hindi rin ako nakakain nang maayos dahil panay ang titig nito sa akin. Nagkaroon pa ng pagkakataong nagsalubong ang aming mga tingin at kitang-kita ko kung paano nito pinaglaruan ang subo-subong hotdog habang nakapukol ang atensyon sa akin.

Minadali ko na lamang ang pagkain ko upang makatakas sa sitwasyon. Kahit medyo marami-rami pa ang natirang kanin at ulam ay isinara ko na ang aking baunan at isinilid iyon sa loob ng bag ko sabay tayo.

“M-mauna na ako, Louis,” paalam ko rito habang nakatayo.

At nang tumalikod na ako rito ay kaagad akong napasinghap nang bigla na lamang nitong tinapik ang aking pwet.

“Sige. Sabay ulit tayong kumain sa susunod, ah?” kaswal nitong sabi sabay kindat pa.

Mabilis kong tinabig ang kamay nito at dali-daling naglakad palayo. Ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi at mukhang mas tumaas pa yata ang aking temperatura. Napansin ko ring pinagtitinginan ako ng ilang mga estudyante sa koridor. Siguro ay dahil bakas sa aking mukha ang sobrang kaba dahil sa ginawang iyon ng aking kaklase.

Tumuloy na lang muna ako sa banyo upang maghugas ng kamay. Pagpasok ko sa loob ay saktong kakalabas lamang ng isang estudyanteng lalake kaya maswerteng na-solo ko ang buong banyo.

Naghugas muna ako ng aking kamay at naghilamos. Unti-unti nang nalulusaw ang aking kaba.

Napatingin ako sa salamin upang siguruhing hindi na ako namumula dahil sa sobrang hiya.

Nang masiguro kong maayos na ang aking hitsura ay kinuha ko na ang aking bag at lumabas.

Muli kong naisip ang ginawang iyon ni Louis. Kaklase ko ito mula pa noong Grade 11 at hindi ko ito masyadong nakakausap. Ang alam ko lamang dito ay isa itong transferee. At hindi katulad kong purong probinsyanong hindi pa nakakaluwas sa ibang bayan o lugar, si Louis ay tubong Maynila na napunta lamang dito sa probinsya. May mga bali-balita ring pumapatol ito sa kapwa-lalake at aktibo pagdating sa bagay na iyon. Hindi ko iyon masyadong binibigyan ng pansin dahil hindi ko rin naman ito kilala nang lubusan. Ngunit dahil sa ginawa nito kanina ay nagdadalawang-isip na akong paniwalaan ang bali-balitang iyon.

Habang nakikinig sa klase ay hindi ko napigilang kabahan. Hindi rin ako makapag-pokus sa sinasabi ng aming guro. Nasa bandang likuran ko lamang kasi nakaupo si Louis at ramdam ko ang mga titig nito sa akin ngayon. Kung pwede lamang na magsumbong sa aming guro ay ginawa ko na. Ngunit naisip kong nakakahiya iyon at medyo hindi kapani-paniwala. Kaya nanatili na lamang akong tahimik.

“Ok, class. Find a partner para sa gagawin nating activity next week,” sambit ng aming guro.

Nagsimula namang maghanap ng kapareha ang aking mga kaklase.

Napatingin ako sa aking katabing upuan na kasalukuyang bakante. Wala rito si Rey kaya medyo mahihirapan din akong maghanap ng makakapareha ngayon.

“A-ano, K-kristoffer, may partner ka na ba?”

Napatingala ako upang makita ang pinanggalingan ng boses na iyon at nakita ang kaklase kong si Hazel na nakatayo sa harapan ko.

Akmang sasagutin ko na sana ito upang pumayag nang biglang may nagsalita mula sa aking likuran.

“Naku, Hazel. Ako na ang napili ni Kristoffer, eh. Maghanap ka na lang ng iba. Du’n sa mga lalaki sa likod, mukhang wala pa silang partners.”

Napalunok na lamang ako habang nakikinig sa nagsasalitang si Louis.

“G-ganu’n ba? S-salamat na lang, K-kristoffer…” Nakayukong umalis sa aking harapan ang kaklase naming babae.

Kaagad na inilipat ni Louis ang kanyang bag patungo sa bakanteng upuan na nasa tabi ko.

“Ma’am! Partner po kami ni Kristoffer,” biglang sigaw nito nang maupo sa aking tabi.

“Ok. Please write both of your names on a small sheet of paper then submit it to me.”

“Ok po, Ma’am.” Kumuha ito ng papel at ballpen at saka ay isinulat ang pangalan.

Maya-maya ay napatingin ito sa akin.

“‘Di ko alam spelling ng pangalan mo, eh. Here, ikaw na magsulat ng sa ‘yo. Hehe,” nakangiti nitong banggit habang inaabot sa akin ang ballpen at papel.

Dahil paalis na rin ang aming guro ay wala na akong ibang nagawa kundi ang tanggapin na lamang iyon. Isinulat ko ang aking pangalan doon at muli nang ibinigay sa kanya.

“Nice. Ah… So K pala starting letter ng name mo. Nasanay ako sa Ch, eh, haha,” saad nito habang pinagmamasdan ang maliit na papel.

“M-mahigit isang taon na tayong magkaklase, ah. H-hindi mo pa rin alam?” nahihiya kong tugon dito. Ang totoo ay ayaw ko itong kausapin. Ngunit dahil magiging partner ko ito sa aming activity ay kailangan kong umpisahang makipag-usap dito.

“Bakit ko naman aalamin? Crush ba kita?” banggit nito na tila natatawa.

Kaagad akong nag-iwas ng tingin dahil sa sinabi nito.

“B-bakit? C-crush lang ba ang dapat inaalam ang tamang spelling ng pangalan?” pasaring ko rito habang hindi pa rin tumitingin.

“O, sige na. Crush na kita. ‘Wag ka nang magtampo.” Tumayo na ito at ipinasa sa aming guro ang maliit na papel.

Naiwan naman akong namumula. Hindi ko alam kung bakit medyo nagustuhan ko ang sinabi nito. Alam ko namang biro lamang iyon pero hindi ko pa rin naiwasang medyo mapangiti. Siguro dahil isa lamang iyong biro at nararapat lamang na pagtawanan. Isa pa ay ito ang unang lalakeng nagbiro sa akin ng ganoon.

────୨ৎ────

HABANG nasa byahe pauwi ng aming bahay ay pansamantala muna kaming tumigil ng sinasakyan naming tricycle upang sunduin si Karl kina Aling Sylvia. Pang-umaga lang kasi ang pasok ng bunso kong kapatid kaya buong hapon ay nasa bahay na ito ng kaibigan ng aking ina at nakikipaglaro sa mga batang naroon.

Natutulog na naman ito nang madatnan namin kaya kinarga ko na lamang ito habang binabaybay ng sinasakyan naming tricycle ang daan pauwi ng aming bahay. Madali kasi itong mapagod kakalaro maghapon kaya madalas ay tulog ito tuwing kinukuha na namin kina Aling Sylvia.

Pagkatapos ng aming klase kanina ay dumiretso kaagad ako sa toda upang maghanap ng masasakyan. Mabuti na lamang at kaagad kong nakita si Mang Berto na madalas na naming sinasakyan ng kapatid ko simula pa man noong nagsisimula pa lamang kaming mag-aral. May kalapitan lang kasi ang bahay nito mula sa amin kaya ay ito na ang nagsisilbi naming tagahatid-sundo madalas.

Tatlo lamang kaming pasahero dahil maliit lang din ang tricycle. Nakaupo sa bandang likuran ng driver si Kevin at napansin kong kanina pa ito panay ng tingin sa akin. Hindi ko lamang ito pinapansin. Mamaya ko na ito kakausapin. Nakakahiya kasi kay Mang Berto sakaling mauwi na naman sa sagutan ang pag-uusap naming magkapatid.

Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa aming sitio. Hindi na tumuloy si Mang Berto patungo sa aming bahay dahil lubak-lubak na ang daan patungo roon. Isa pa ay kaya naman namin iyong lakarin.

Iniabot ko na ang aming bayad at pumaharurot na ang tricycle palayo.

“Ingat ho kayo!” paalam ko rito bago tumalikod.

Nagsimula na kaming maglakad. Karga-karga ko pa rin si Karl na mahimbing pa rin ang tulog.

Tahimik naming nilakad ang daan pauwi habang nasa bandang likuran si Kevin. Maya-maya ay bigla na lamang nitong kinuha ang bunso naming kapatid.

“Ako na magbubuhat,” anito kaya ay binitawan ko na lamang si Karl upang ibigay sa kanya. Medyo nananakit na rin kasi ang mga braso ko.

“S-salamat,” nauutal kong sambit dito.

“Sorry nga pala sa nagawa ko kanina,” walang anu-ano’y bigla nitong nabanggit habang nasa kalagitnaan kami ng paglalakad.

Napatingin ako rito at kaagad rin iyong binawi.

Agad na natunaw ang kanina’y galit ko rito. Para akong nabunutan ng tinik sa puso dahil sa paghingi nito ng tawad.

Hindi ko napigilan ang aking sarili at bigla na lamang akong nangilid nang bahagya. Mukhang narinig naman nito ang aking paghikbi at kaagad na napatingin sa akin.

“Ayos ka lang ba, Kuya? Ba’t ka umiiyak?” tila naguguluhan at nag-aalala nitong tanong sa akin.

Hindi muna ako sumagot at napatawa na lamang habang naluluha pa rin. Maya-maya ay naisipan ko ring sagutin ang tanong nito.

“Ikaw kasi, eh. Huwag mo nang uulitin ‘yun, ah? At mas lalong huwag kang papatol sa mga nagkakagusto sa ‘yo sa bayan.”

Sandali itong natigilan sa aking sinabi ngunit kaagad ring nagsalita.

“Hindi ko na uulitin ‘yun, Kuya. Pramis. A-at mas lalong hindi ako papatol sa mga nagkakagusto sa akin sa bayan.”

Imbes na sumagot ay inakbayan ko na lamang ito at magkasabay na naming tinahak ang masukal na daan patungo sa aming munting tahanan.

Pagdating namin sa aming bahay ay naroon na rin pala ang aming mga magulang. Pagkatapos kong magbihis ng pambahay ay kaagad akong uminom ng gamot upang hindi na lumala pa ang aking trangkaso.

Natutuwa ako dahil hindi rin tumagal ang aming hindi pagkakaintindihan ni Kevin. Hindi ko na kinailangan pang komprontahin ito upang humingi ito sa akin ng tawad. Patunay na isang mabuting tao ang aking nakababatang kapatid.

Kabanata IV

GABI na at kasalukuyan kong hinuhugasan ang aming mga pinagkainan. Tanging tunog ng mga kuliglig ang aking naririnig bukod sa mahihinang ingay dulot ng pagkiskisan ng aking mga hinuhugasang plato.

Nasa loob na ng kanilang kwarto ang aking mga magulang at nagpapahinga matapos ang maghapong pakikipagbuno sa trabaho. Gayundin ang aking mga kapatid na sa palagay ko’y mahimbing na ring natutulog sa kwarto naming tatlo.

Nakasanayan ko nang ako ang huling umaakyat ng aming kwarto tuwing gabi dahil ako ang taga-hugas ng plato ng aming pamilya.

Pagkatapos kong maghugas ay napagdesisyunan kong maglinis muna ng katawan. Nakagawian ko na kasing maglabar bago matulog mula noong maliit pa lamang ako. Malinis kasi ako sa katawan na namana ko sa aking ama. Kahit na madalas kasi itong nadudumihan dahil sa mga gawain nito sa trabaho ay hindi naman nito nakakalimutang alagaan ang pangangatawan. Isa pa ay napaka-presko kaya kapag malinis at mabango kang natutulog.

Kumuha na ako ng tuwalya at nagtungo sa likod-bahay kung saan naroon ang aming banyo.

Nang makarating na ako roon ay may narinig akong pag-agos ng tubig mula sa poso. Napansin ko ring nakaawang ang pinto palabas ng likod-bahay. At laking gulat ko nang masilayan ko si Itay sa labas.

Wala itong suot na kahit ano maliban sa brief nito. Mayroon itong katabing malaking lampara dahil madilim ang buong paligid.

Imbes na tumuloy ay naisipan ko munang magtago sa likod ng nakaawang na pinto.

Sumilip ako na parang isang mabangis na hayop na nag-aabang ng biktima. Taimtim akong napatitig sa napakagandang katawan ng aking ama na dahil sa liwanag na nanggagaling mula sa lampara ay nagmistulang kumikinang na ginto.

Sinabon nito ang pagkalaki-laking katawan. Mula sa dibdib, mga braso, hita. Kuskos dito, kuskos doon. Pinagmasdan ko kung paano nito hagurin ang buong katawan gamit ang mabulang bimpo.

Napalunok ako dahil sa aking nasasaksihan. Pumintig nang kay bilis ang aking puso. Para akong makakapusan ng hininga dahil sa sobrang takot at kaba.

Ngunit ilang sandali pa ay napaatras din ako nang ako’y matauhan. Heto na naman ako’t parang isang manyakis na binobosohan ang sarili kong ama. Nahihibang na talaga ako!

Pinilit kong pakalmahin ang aking sarili at nang humupa na ang aking nararamdaman ay naisipan ko nang lumabas ng pinto.

Kaagad na napatingin sa akin si Itay na ikinasinghap ko nang mahina.

“Oh, anak. Nariyan ka pala. Maglilinis ka rin ba ng katawan? Halika rito’t sumabay ka na lamang sa akin,” pangingimbita nito habang sinasabon pa rin ang hubad na katawan.

“A-ah, hindi na Itay. Sa banyo na ako maglalabar,” tanging naisagot ko at nagpatuloy nang maglakad patungo sa kinaroroonan ng banyo.

“Ganu’n ba? Sige. Dalian mo na rin at anong oras na. Maaga pa pasok mo bukas.”

“O-opo, ‘Tay.” At pumasok na ako sa loob ng aming palikuran.

Nang maisara ko ang pinto ay saka lamang ako napahinga nang maluwag.

Sinampal ko ang aking sarili dahil sa kahibangang nagawa. Paano ko nagawang silipan ang sarili kong ama? Wala itong kamuwang-muwang sa kalapastanganang nagawa ko. Agad akong nakaramdam ng pagsisisi.

Napabuntong-hininga na lamang ako nang hawakan ko ang naninigas ko nang alaga. Unti-unti itong nagkaroon ng buhay kanina habang pinagmamasdan ko si Itay. Napakalaki ng aking pagkakamali. Kailangan kong ayusin ito. Hindi pwedeng ganito na lang palagi ang mangyayari. Sa palagay ko naman ay normal na paghanga lamang ito at kagaya ng mga dati kong hinangaan ay kaagad rin itong mawawala.

Hinubad ko na ang aking saplot sa katawan at napatingin sa balde. At halos pagsakluban ako ng langit at lupa nang masaksihan kong wala itong lamang tubig. Kung minamalas ka nga naman.

Hindi ako pwedeng lumabas sa sitwasyon kong ‘to. Buhay na buhay pa rin ang bagay na nasa pagitan ng aking mga hita. At alam kong hindi iyon huhupa hangga’t malaya kong napagmamasdan ang hubad na katawan ng aking ama.

“Anak? May tubig ba riyan? Ba’t hindi ka pa nagsisimulang maglabar?”

Para akong tinamaan ng kidlat sa sobrang gulat nang bigla na lamang itong magsalita. Nasa labas na pala ito ng pinto ng banyo.

Hindi ako makasagot at para akong napipi. Wala akong maisip na mga salitang bibitawan.

“Anak? Sumagot ka nga. Ayos ka lang ba?” Nag-iba na ang tono ng pananalita nito kaya minabuti ko nang sumagot na lamang.

“A-ayos lang ako, Itay. A-at saka… o-opo, ala ho ritong tu-tubig…” Halata sa aking boses ang sobrang kaba dahil sa takot at kahihiyan.

“Sinabi ko naman sa ‘yo na magsabay na lamang tayo rito. Lumabas ka na riyan at sumabay ka na sa akin dito sa labas.”

Wala na akong takas. Tadhana na mismo ang nagdesisyong ibuking ako sa aking ama. Bahala na.

Kinuha ko ang tuwalya at ipinangtakip iyon sa aking nakaumbok na harapan. Napapikit na lamang ako habang binubuksan ang pinto.

Pagdilat ko ay sinalubong ako ng hubad na katawan ng aking ama na tanging manipis na brief pa rin ang suot.

Napatingin ito mula sa aking ulo patungo sa bagay na tinatakpan ng dalawa kong kamay gamit ang maliit na tuwalya.

Inihanda ko na ang aking sarili sa nakaambang panenermon nito ngunit laking gulat ko nang iba ang tinuran nito.

Kaagad itong napangisi sabay tapik ng aking braso.

“Binata ka na nga. Sinabi mo sana sa akin na nagmamariang-palad ka pala nang hindi kita naistorbo.”

Napaatras na lamang ako dahil sa sinabi niyang iyon. Mas lalong napuno ng kahihiyan ang buo kong katawan at parang mahihimatay ako sa sobrang taranta at kaba.

“I-itay, h-hindi po ako-”

“Hindi mo na kailangang magsinungaling, anak. Naiintindihan kita. Aktibo rin ako sa ganyang uri ng ehersisyo noong nasa edad mo ako.”

“‘T-tay, nagkakamali ho-”

“Ayos lang iyan, anak. Huwag ka nang mahiya sa tatay mo. Sino pa naman ba ang makakaintindi sa iyo kundi ang sarili mong ama. Mas mabuti pa ay lumabas ka na lamang riyan at magsabay na tayong maglinis ng katawan sa may poso.”

Hindi na ako nakatanggi pa at napayuko na lamang sabay lakad palabas ng banyo.

Inakbayan ako nito at nagtungo na kami sa may poso upang sabay na maglinis ng katawan.

Hiyang-hiya ako sa aking nagawa. Ngayon ay iniisip nito na pinapaligaya ko ang aking sarili habang nasa loob ng banyo kanina. Iniisip din siguro nito na aktibo ako sa pagmamariang-palad gayong bilang lamang siguro sa aking mga daliri ang mga pagkakataong isinagawa ko ang kahindik-hindik na bagay na iyon. Hindi ko kasi gusto ang pakiramdam kapag nilalabasan ako dahil sa loob ng aking isipan ay tila nakagawa ako ng napakalaking kasalanan.

Nang makarating na kami sa may poso ay nagpatuloy nang muli sa pagsabon ng katawan si Itay. Samantalang ako ay nanatiling nakatayo na parang poste. Hindi ko alam kung paano ako makakagalaw gayong naghuhumindig pa rin ang aking ari at hindi ito pwedeng makita ng aking ama kaya tinatakpan ko pa rin ito gamit ang tuwalya.

Ngunit laking gulat ko na lamang nang bigla na naman itong magsalita.

“Oh, kita mo’t naninigas pa rin iyang ari mo, oh. Tapos itatanggi mo pang may milagro kang ginagawa sa loob. Huwag mo nang takpan iyan at magsimula ka nang maglinis ng katawan. Anong oras na.”

Ramdam ko ang pamumula hindi lamang ng aking mukha kundi pati ng buo kong katawan. Pakiramdam ko ay kahit anong oras ay sasabog ako dahil sa matinding kahihiyang inaabot ko.

At dahil likas akong masunuring anak ay buong tapang kong tinanggal ang tuwalyang nasa harapan ko at marahan itong isinampay sa malapit na sampayan.

Nakaramdam ako ng kaunting kasiyahan nang hindi ako nito pinansin. Nagpatuloy lamang ito sa ginagawa at tila hindi alintana ang humuhugis kong alaga sa loob ng aking brief.

Dahil doon ay mas lalong lumakas ang aking loob at napagdesisyunan ko nang maglinis na rin ng katawan.

Kinuha ko ang tabo at binuhusan ng tubig ang aking sarili.

Ilang saglit pa ay nagulat ako nang inalok sa akin ni Itay ang sabon. Hindi ko napansing natapos na pala ito.

Kasabay ng pagtanggap ko sa iniabot nito ay s’yang pagbanlaw n’ya naman ng kanyang katawan.

Unti-unti na ring humupa ang aking alaga. Napahinga na ako nang maluwag.

“Dalian mo riyan. Pumasok ka na lang sa loob mamaya. At saka, hinay-hinay lang sa pagmamariang-palad. Masama ang sobra,” sambit nito sa mahinang boses sabay kindat sa akin.

“T-tay naman…,” ang nasabi ko na lamang sa kalagitnaan ng aking paglalabar.

“Biro lang, anak. S’ya, pasok na ako.”

Kinuha nito ang tuwalya at isinuot iyon sabay talikod. Hinubad rin nito ang suot na basang brief habang nakarolyo ang tuwalya sa kanyang bewang at nagpatuloy na sa paglalakad papasok ng bahay. Habang naglalakad ay piniga muna nito ang damit panloob.

Kaagad naman akong nag-iwas ng tingin. Dahil sa aking nasaksihan ay muling nagkabuhay ang aking alaga. Isang buntong hininga na lamang aking pinakawalan.

────୨ৎ────

MAAGA akong pumasok ng paaralan. Bukod kasi sa mayroon kaming quiz mamaya ay sinabihan din ako ni Louis kahapon na agahan ko raw ang aking pagpunta rito upang mapag-usapan namin ang ang tungkol sa aming report na ipi-presenta sa susunod na linggo.

Kasalukuyan akong nagre-review sa aking upuan. Ako pa lamang kasi ang tao sa loob ng aming silid-aralan. Hindi rin naman ito ang unang pagkakataon na nangyari ito dahil kadalasan ay maaga talaga akong pumapasok.

Binabasa ko ang aking notebook sa subject naming Pre-Calculus upang memoryahin ang mga equations at formulas nang biglang may narinig akong mga pag-yabag.

Napalingon ako sa pinanggalingan ng mga iyon at nakita ang kadarating lamang na si Louis bitbit ang bag nito.

“Good morning, Kristoffer, mabuti naman at nandito ka na pala. Kanina ka pa ba?” bati nito sa akin at umupo sa aking tabi.

“K-kadarating ko lang din,” ang tipid kong sagot dito at muli nang nagbasa ng aking notebook.

“Dito ulit ako uupo. Nalaman ko kasing na-ospital pala si Rey,” bigla nitong banggit kaya kaagad akong napalingon dito.

“A-ano? Anong nangyari kay Rey?”

Agad akong nakaramdam ng pangamba. Ano kaya ang nangyari sa matalik kong kaibigan?

“Ayos naman daw na s’ya. Sabi ng kakilala ko ay nagsusuka at nagkaroon daw ito ng diarrhea. Siguro ay hindi ito makakapasok nang isang linggo mahigit. Kaya dito na muna ako uupo. ‘Yun ay kung ayos lamang sa ‘yo, of course.”

Napaiwas na lamang ako ng tingin dito at muling itinuon ang pansin sa aking notebook.

“B-bakit ka naman sa akin nagpapaalam? Eh hindi ko naman iyan upuan,” tugon ko nang hindi tumitingin sa kanya.

Nakaramdam na naman ako ng hiya. Lalo na at sumagi na naman sa aking isipan ang ginawa nito sa canteen kahapon.

“Kung ganun, ayos lang ba na dito muna ako uupo?”

“Wala naman akong dahilan upang humadlang. M-maupo ka lamang riyan kung gusto mo.”

“Okey. Dito na muna ako uupo hangga’t wala si Rey.”

Sandaling tumahimik ang paligid ngunit bigla rin itong nagsalita.

“Nga pala, tungkol sa report natin, naibigay na sa akin ni Ma’am ang topic natin.”

Napahinto ako sa pagbabasa at napatingin sa kanya.

“Maaari ko bang malaman kung tungkol saan iyon?”

“Wait lang.” May kinuha ito sa loob ng kanyang bag at ibinigay sa akin. Isa itong notebook. “Isinulat ko sa last page ang title ng topic natin at ilang guidelines na rin, pati na ang page niyon sa libro. Basahin mo na lang.”

Tinanggap ko ito at binuklat patungo sa huling pahina na sinasabi nito. At nabasa ko nga ang pamagat ng aming report at ilang guidelines. Hindi ko inaasahang marunong palang gumawa ng ganito itong kaklase ko. Binasa ko na rin ang isang mensaheng nakasulat sa maliliit na titik na nasa bandang ibaba ng papel.

At halos mamilog ang aking mga mata dahil sa nakasulat dito.

---

gusto mo bang makipag-sex sa ‘kin mamaya? ;)

---

Nabitawan ko ang notebook nito nang mabasa ko iyon. Mabilis ko rin naman itong pinulot at ibinalik sa kanya.

“What’s the matter? Ayos ka lang ba?” sambit nito habang tinatanggap iyon at nakangisi pa.

“A-ayos lang ako…” Muli kong ibinaling ang aking atensyon sa binabasa kong notebook.

Lumakas ang pagkabog sa aking dibdib. Muling nanumbalik ang kakaiba kong naramdaman noong magbigay ito sa akin ng motibo kahapon sa canteen. Kulang na lamang ay makapusan ako ng hininga sa sobrang kaba. Hindi ko alam kung para sa akin nga ba ang mensaheng iyon pero malakas ang kutob kong para sa akin nga iyon. Intensyon n’yang ipakita iyon upang mabasa ko.

Halos mapaigtad ako nang bigla na lamang nitong hinawakan ang aking balikat at minasahe ito.

“Para ka namang babae kung umasta.” Nanatili ang mga ngisi nito. Tila may hindi magandang balak na gagawin ito sa akin.

Napasinghap na lamang ako nang bigla nitong dinakma ang aking hita at hinagod rin ito nang marahan.

“Aminin mo na lang kasi na gusto mo rin ako. I like you din naman, eh. Ang daming nagkakandarapang matikman ako pero ako na mismo ang gustong matikman ka. Ayaw mo nu’n?” Nagpatuloy lamang ito sa ginagawa habang ako naman ay tila isang tuod at hindi makagalaw.

Gustuhin ko mang pigilan ito ay hindi ko iyon magawa sa hindi ko rin alam na kadahilanan. Isa pa ay hindi ko masyadong ma-proseso sa aking utak ang mga sinabi nito. Gulong-gulo ako at kinakabahan.

Ilang saglit pa ay biglang may nagsalita mula sa may pintuan ng classroom.

“Good morning, guys! O, ang aga n’yo namang pumasok.”

Mabilis pa sa alas kwatro na tinabig ko ang kamay nito na nakahawak sa aking hita at inayos ang aking pag-upo. Kaagad kong ibinaling ang aking mga mata pabalik sa binabasa kong notebook.

“Aries, mah men. Ang aga mo rin, ah. Nagre-review kami ni Kristoffer para sa long quiz mamaya. Come, samahan mo kami rito.” Ito na ang sumagot.

“Ganun ba? Naks naman. Ang sisipag natin, ah. Kaso hindi ako mahilig mag-review, eh. Pero sige, turuan n’yo pa rin ako.”

Lumapit ang kaklase naming si Aries at kumuha ng upuan at itinapat iyon sa amin.

Sabay-sabay kaming nag-review hanggang sa magsidatingan na rin ang iba naming mga kaklase at ang aming guro. Kapansin-pansin ang aking pananahimik. Sinabi ko na lamang na medyo hindi na naman maganda ang aking pakiramdam bilang palusot. Ang hindi nila alam ay inalok lang naman ako ng kalaswaan ni Louis.

Kabanata V

“OKAY, goodbye, class. Please don’t forget your homework tomorrow,” paalam ni Ma’am Jalandoni sa amin.

Nagpaalam na rin kami rito at nagsimula nang magsipagtayuan ang aking mga kaklase. Tumayo na rin ako at isinilid ang aking notebook at libro papasok ng aking bag.

“Kristoffer, sabay na tayong mag-lunch,” biglang ani Louis na nakatayo na rin bitbit ang bag nito.

Bahagya naman akong nagulat dito at saka ay tumango na lamang. Kaagad ko kasing naalala ang ginawa nito noong Martes ng umaga. Hinipuan na naman ako nito. Mabuti na lang at hindi kami napansin ni Aries, dahil kung nabuking kami nito ay tiyak na magiging malaking problema iyon.

Ang totoo ay hindi pa rin talaga ako komportableng kasama ito. Kahit pa mukhang likas na palakaibigan lamang ito at nais na mapalapit sa akin. May kutob kasi akong hindi lamang iyon ang totoo nitong pakay sa akin lalo na’t may naririnig akong mga bulong-bulungang kinakaibigan daw nito ang mga nais nitong maging karelasyon. Bagay na wala pa sa aking isipan dahil ayokong magkaroon ng ibang tungkulin maliban sa aking pag-aaral.

“Alam mo, sinabihan ko si Mama kanina na damihan ang ulam ko kasi gusto kong i-share ang ilan sa ‘yo,” banggit nito habang naglalakad kami patungo ng canteen.

Napangiti ako dahil sa sinabi nito. Hindi ko inaasahang ang nanay n’ya pa pala ang nagluluto ng baon nito.

“Hindi, ayos lang, Louis. Nakakahiya naman sa ‘yo. At saka may pera naman ako pambili ng ulam,” tanggi ko rito.

“Come on, huwag ka nang mahiya. Isipin mo na lang na ginagawa ko ‘to kasi gusto kitang maging kaibigan,” ani naman nito habang nakangiti.

“A-ah…” Hindi na ako nakasagot pa.

“So, payag ka na, ah?”

Napatahimik pa ako nang ilang segundo at saka ay dahan-dahang tumango na lamang. Gusto ko rin kasing malaman kung ano ang niluto ng kanyang nanay para sa kanya. Pakiramdam ko kasi ay Mama’s Boy itong si Louis. Isa pa, kahit kelan ay hindi ako nagawang paglutuan ng baon ni Inay kaya gusto ko ring maranasan ang lutong baon ng isang ina.

“Nice! Pramis, masasarapan ka sa sausage ko, este- sa sausage na niluto ni Mama. Hehe.”

Sandali muli akong napatigil at kaagad na napabuntong-hininga dahil sa sinabi nito. Hindi ko na talaga nagugustuhan ang walang katapusan nitong mga biro.

Tumigil ako sa paglalakad kaya ay napahinto rin ito.

“Oh, may problema ba, Kristoffer?” nagtatakang tanong nito habang nakatingin sa akin.

“L-Louis… Pwede bang… Itigil mo na ‘yang mga m-malalaswang biro mo? Hindi ko na nagugustuhan. Hindi rin ako n-natutuwa,” ang nauutal kong pagpa-prangka rito nang hindi tumitingin sa kanya.

“Hindi naman ako nagbibiro, eh. Nadulas lang talaga ako. Pero, pasensya pa rin. Promise, mag-iingat na ako sa mga sasabihin ko,” anito habang nakataas pa ang kaliwang palad.

“T-talaga ba?” Dahan-dahan ulit akong napatingin dito.

“Cross my heart,” sagot nito sabay taas ng dalawang kilay.

Mukhang sinsero naman ito kaya nginitian ko na lamang ito at nagsimula na kami muling maglakad.

Hindi ko alam kung titigil na nga talaga ito ngunit nangako itong iiwasan na ang mga ganoong biro kaya sa tingin ko naman ay susunod ito sa kanyang pangako.

“Doon tayo pumwesto!” turo nito sa isang bakanteng mesa na pang-dalawahan lang. Nasa bandang gilid rin iyon.

Sumunod naman ako sa kanya at nagtungo kami sa kinaroroonan niyon.

“Mabuti naman at may bakante pa rito,” banggit nito sabay hila nito sa upuan at sinenyasan akong umupo.

Umupo naman ako rito.

“S-salamat,” sambit ko rito sabay ngiti.

“Welcome.”

Umupo na rin ito sa tapat na upuan.

Kinuha ko na sa loob ng bag ko ang aking baunan na naglalaman ng kanin. Hindi na ako bumili ng ulam sa canteen dahil sinabi naman ni Louis na bibigyan niya ako ng kanyang baong ulam.

Inilabas na rin nito ang kanyang baunan. Kumpara sa akin ay napakalaki niyon at mukhang totoo nga ang sinabi nitong marami ang pinaluto niyang ulam sa kanyang ina.

Binuksan na nito ang lalagyan ng ulam at bumungad ang iba’t-ibang uri ng pagkain. Napanganga na lamang ako habang pinagmamasdan iyon.

“N-napakarami naman yata niyan, Louis.”

“Ayos lang ‘yan. Magpakabusog ka na lang,” sagot nito habang malapad na nakangiti.

“M-mauna ka na munang kumuha, Louis,” ang nahihiya ko namang pahayag.

“Mauna ka na. Para sa ‘yo naman lahat ng ‘to, eh.”

Napatingin na lamang ako rito at nagsimula nang kumuha ng ulam at inilagay iyon sa aking baunan.

“Bento ang tawag dito. Chef kasi sa isang restaurant sa Japan si Mama at ito ang kadalasan n’yang ginagawa roon. Naisipan kong magpaluto sa kanya tutal nandito pa naman s’ya. Mamayang hapon na kasi ang byahe n’ya pabalik ng Japan,” kwento nito habang kumukuha na rin ng pagkain.

“G-ganun ba? Kung ganun, s-sino lang ang kasama mo sa bahay ninyo?” usisa ko rito.

“Ako lang mag-isa. Matagal na kasing wala Papa ko, eh. Kahit naman noong nasa Maynila pa ako, hanggang dito. Nasanay na lamang akong mag-isa.”

Nagsimula na itong kumain kaya ay naisipan ko na ring galawin ang aking baunan. Hinintay ko kasi muna itong mauna.

“H-hindi ka ba nalulungkot m-mag-isa?” Hindi ako makatingin dito nang diretso. Medyo nahihiya pa rin kasi ako lalo na’t panay ang titig nito sa akin.

“Ba’t naman ako malulungkot? May mga iniimbitahan naman ako sa bahay tuwing nabo-bored ako.” Ngumisi ito matapos iyon sabihin.

Umiwas na lamang ako ng tingin at itinuon ang atensyon sa aking pagkain.

“So, nandito na rin naman tayo, why not pag-usapan na natin ang tungkol sa reporting?”

Kaagad akong napatingin sa kanya.

“M-mas mabuti pa nga.”

“Binasa mo na ba ‘yung librong ibinigay ko sa ‘yo kahapon?” panimula nito sa aming pag-uusap tungkol sa aming report.

Saka ko lamang naalala ang tungkol doon. Napakarami kasi ng aming homework kahapon kaya nakaligtaan ko nang basahin iyon.

“N-naku, h-hindi pa, eh. Nakalimutan ko kasi. M-mamaya, sisimulan ko na.”

“Naku po, dapat binasa mo kaagad. Balita ko pa naman, isa sa pinakamahirap ang topic na ibinigay sa ‘tin ni Ma’am.”

“P-pasensya na talaga, Louis,” paghingi ko ng paumanhin dito. Nakalimutan ko talaga kasi iyong basahin kahapon.

“Tsk. Ayos lang. Pero kasi, next week na kaagad ang reporting natin. Thursday na ngayon. Hindi rin ako available sa weekends dahil may lakad ako.”

“P-paano naman tayo makakapaghanda n’yan?” ang nag-aalala kong tugon.

“Ganto na lang, bukas pagkatapos ng klase, dumiretso tayo sa bahay namin. May internet naman ako roon kaya mas makakapag-research tayo nang maayos. Isa pa, mayroon din kaming mini library sa bahay. Doon na lang tayo gumawa ng project. Ayos ba?” suhestiyon nito.

Tumango ako nang marahan.

Pumayag na lamang ako sa alok nito. Kailangan na kasi naming tapusin ang aming report dahil sa Lunes na namin iyon ipi-prisinta. Isa pa ay kumpleto rin ang resources nito sa kanilang bahay kaya sigurado akong kayang-kaya namin iyon matapos nang ilang oras lamang.

Nagpatuloy lamang kami sa aming pag-uusap tungkol sa aming report hanggang sa matapos na rin kaming kumain at bumalik na sa aming classroom.

“Salamat talaga sa pagkain, Louis. Sobrang sarap magluto ng Mama mo,” pasasalamat at papuri ko rito nang magkasabay na kaming naglalakad pabalik ng aming silid-aralan.

“Welcome. Sayang at ‘di na ‘yun masusundan pa kasi aalis na si Mama. Hayaan mo at bibigyan pa rin naman kita ng ulam kahit hindi na bento.”

“Naku, huwag na, Louis. Sobrang nahihiya na ako sa ‘yo.”

“Ano ka ba, kaibigan na kita kaya huwag ka nang mahihiya sa akin.”

Napakamot na lang ako ng aking batok habang pilit na ngumiti.

“S’ya, hindi ako papasok ngayong hapon kasi ihahatid ko pa si Mama sa airport. Sinamahan lang talaga kita papunta rito sa room,” banggit nito nang nasa harapan na kami ng aming classroom.

“Ganu’n ba? S-sige, mag-iingat ka.”

“Sige. ‘Yung usapan natin, ah? Bukas ng hapon pagkatapos ng klase. Magpaalam ka rin sa mga magulang mo kasi baka gabi na tayo matapos.”

Tumango na lamang ako at pinagmasdan itong maglakad palayo habang kinakawayan ako.

Pumasok na ako sa aming silid-aralan nang may mga ngiti sa labi. Masaya ako dahil mayroon akong bagong kaibigan. Napakabait naman pala talaga ni Louis kahit minsan ay may pagka-pilyo ito. Mukhang hindi rin totoo ang mga bali-balita tungkol dito. Mukhang mabuti naman itong tao. Lalo na’t nalaman kong Mama’s boy pala ito. Unti-unti na ring nalulusaw ang pagkahiya ko rito. Kailangan ko pa itong lubos na makilala ngunit tiwala naman akong mas lalalim pa ang aming pagkakaibigan.

────୨ৎ────

“MANO ho, ‘Nay.” Nagmano ako sa aking ina pagkarating namin ng aming bahay. “Ang aga n’yo ho yatang umuwi,” dugtong ko habang hinuhubad ang aking sapatos.

“Maaga kasi akong pinauwi ni Madam Lucy, ‘nak. May birthday party kasi sa kanila kanina. Birthday nung bunso niya. Katunayan ay nagdala ako ng spaghetti at puto para sa inyo. Andu’n sa mesa,” anito habang nakangiti.

“Talaga, ‘Nay? Asan?” bulalas ni Kevin nang marinig ang sinabi ng aming ina. Nagmamadali rin nitong hinubad ang sapatos at polo at nagtungo sa may lamesa.

“Nand’yan sa mesa. Oh, oh. Hinay-hinay lang kayo at kailangan n’yo pang tirhan ang Itay ninyo.”

“Salamat, ‘Nay.” Nginitian ko ito at hinubad ko na rin ang aking polo.

“Inay, bigyan mo ako ng spagete! Baka ubusin ni Kuya Kebin!” iyak ng bunso naming si Karl.

Nagtawanan naman kami.

“Oh, ayan, Kuya Kevin, dahan-dahan lang daw,” ani Inay habang patuloy na tumatawa.

Napangiti na lamang ako at kinuha ang aming mga polo at sapatos ng mga kapatid ko upang dalhin sa kwarto.

“Inyo na lang ang akin, Kevin. Hati kayo ni Karl. Busog pa ako, eh,” sambit ko at akmang aalis na ngunit biglang nagsalita si Inay.

“Sigurado ka, anak? Kumain ka rito. Kaya ka nangangayayat, eh.”

“Hindi na ho, Inay. Binigyan kasi ako ng kaklase ko kanina ng napakaraming pagkain kaninang tanghali. Sobrang nabusog ako. Sa kanila na lang ‘yan.”

“Ganu’n ba?”

“Opo.”

Matapos iyon ay tumuloy na ako sa aking paglalakad patungo sa aming kwarto at doon ay nagbihis.

Pagkatapos kong magbihis ng pambahay ay nanatili muna ako sa aming kwarto upang i-hanger ang aming mga uniporme. Hindi naman kami ganoon karumi magsuot kaya kahit hindi na ang mga ito labhan ay ayos lamang.

Nang isasabit ko na ang polo ni Kevin ay may napansin akong nakalagay sa bulsa nito sa may bandang dibdib.

Kaagad ko iyong dinukot at halos lumuwa ang aking mga mata sa aking nasaksihan. Kung hindi ako nagkakamali ay isa iyong condom. Kahit hindi ako bihasa sa mga ganitong bagay ay alam kong ginagamit iyon bilang kontraseptibo sa pakikipagtalik sa pagitan ng mag-asawa.

Nabitawan ko iyon sa sobrang gulat. Ngunit mabilis ko rin naman iyong pinulot. Bakit naman may ganitong bagay ang nakababata kong kapatid? Kung mayroon siya nito ay iisa lamang ang ibig sabihin niyon. Ginagamit niya ito sa pakikipagtalik. Ngunit kanino? Wala rin naman akong nababalitaang mayroon itong nobya o ano.

Ilang sandali pa ay nakarinig ako ng mga yabag papalapit sa aming kwarto kaya dali-dali kong isinabit ang kanyang polo sa loob ng cabinet at nagkunwaring mayroong ibang ginagawa. Nasa loob na rin ng aking bulsa ang condom.

“Oh, Kuya, nandito ka pala. Kinain na namin ni Karl ‘yung spaghetti at puto mo, hehehe.”

“Ayos lang. Busog talaga ako, eh.”

“Naks. Sana all nililibre. Sino ba ‘yang nanlibre sa ‘yo? Kaibiganin ko nga rin nang mabusog din ako.”

Tinanggal na nito ang suot na sinturon kaya ay napatalikod ako. Kunwaring inayos ko na lamang ang pagkakasabit ng mga naka-hanger na damit sa aming cabinet upang hindi nito mahalatang nasa akin ang kanyang condom.

“Wala ‘yun. Bagong kaibigan ko,” sagot ko rito habang patuloy sa aking ginagawa.

“Ganu’n ba?”

Napasinghap ako nang biglang mayroong dumikit sa akin. Dahil naka-sando lamang ako ay lumapat ang kanyang dibdib sa aking braso. At ang mas ikinagulat ko pa ay ang umbok nito sa harapan na nakadikit din sa kanang pisngi ng aking pwet. Manipis lamang ang tela ng aking suot kaya ramdam na ramdam ko iyon. Tanging brief na lang pala ang suot nito ngayon.

Mukhang mayroon itong kinukuha sa loob ng aming cabinet. Nasa tapat kasi ako niyon.

Nakadikit pa rin ang katawan nito sa akin.

“Nasaan na kaya ‘yung kulay stripe na shorts ko?” banggit nito.

Kaagad kong naalala kung nasaan ang kanyang hinahanap. Nasa loob iyon ng drawer ng cabinet kaya ay yumuko akong bigla upang makuha iyon.

Binuksan ko ang drawer at kinuha ang kanyang kulay stripe na shorts at laking gulat ko nang biglang mayroong bagay na humalik sa aking pisngi.

Saka ko lang napansin na magka-lebel na pala ang aking ulo at ang umbok sa kanyang harapan na ngayon ay tinutuka na ako. Naamoy ko ang nakakakilabot nitong aroma. Mukhang hindi nito alintana na dumidikit na pala ito sa aking pisngi at abala pa rin sa paghahanap.

Dali-dali naman akong napatayo at ibinigay sa kanya ang kanyang hinahanap.

“Oh, nand’yan pala sa ‘yo, Kuya, eh. Saan mo ‘to nakita?” banggit nito sabay kuha ng kanyang shorts sa akin.

“S-sa drawer dito sa ibaba. Nakita ko kasi nung isang linggo. Hindi ko alam na hinahanap mo pala.”

“Salamat, Kuya, ah? Akala ko naman nawawala na, eh.”

Isinuot na nito iyon at saka ay tumalikod. Naiwan naman akong naguguluhan sa aking biglaang naramdaman. Bakit tila may mga paru-parong namuo sa aking tiyan? Ang pakiramdam na tanging kay Itay ko lamang nararanasan.

Matapos magbihis ay lumabas na ito ng kwarto.

Napaupo na lamang ako sa gilid ng aming katre at dinukot ang condom sa loob ng aking bulsa. Hindi ko iyon inilabas at dinama ko lamang ang hugis nito sa loob. Para itong kendi.

Kailangan ko itong itago mula kay Karl at baka mapagkamalang pagkain at makain pa ito ng bunso naming kapatid.

Ngunit nagtataka pa rin ako kung bakit mayroong ganito si Kevin. Ibig sabihin ba ay mayroon itong karelasyon o katalik? Alam ko namang pang-bente anyos na ang pangangatawan nito, ngunit wala pa ito sa legal na edad at disi-sais anyos lamang. Kailangan ko s’yang komprontahin ukol dito. Nag-aalala rin kasi akong baka bigla itong makabuntis at masira pa ang kanyang pag-aaral. Mahirap na. Ayokong mapunta sa wala ang lahat ng pinagpaguran nina Itay at Inay.

────୨ৎ────

KINAGABIHAN ay oras na ng aming pagtulog. Tapos na rin akong maghugas ng aming pinagkainan at maglabar. Sa aming hapag-kainan ko naisipang magbasa ng librong ibinigay sa akin ni Louis para sa aming reporting. Mas komportable kasi ako rito tuwing magsusunog ako ng kilay. Isa pa ay wala ring ilaw ang aming kwarto dahil napundi ang aming ilaw doon noong isang buwan. Sa aming munting sala naman ay may kahinaan din ang liwanag kaya dito lang talaga ang tanging pagpipilian ko.

Abala ako sa aking binabasa nang bigla na lamang may umupo sa aking kaharap na upuan.

Kaya naman ay napatingin ako rito. Bahagya akong nagulat nang makita ko si Itay na hinihilot ang kaliwang sentido at may hawak na baso ng tubig.

“Itay, narito ho pala kayo. May problema ba?” ang nag-aalalang banggit ko rito at itiniklop ang aking librong binabasa.

“Wala naman, anak. Kinumusta lang kita. Para sa exam n’yo ba iyan?” Uminom ito ng tubig.

“Hindi ho, ‘Tay. May reporting kasi kami sa Lunes. Kailangan kong memoryahin ang ilang mga nakasulat dito.”

“Ganu’n ba, anak?”

“Opo.” Nginitian ko na lamang ito at muli nang binuklat ang libro upang magbasa.

Ilang sandali pa ay muli itong nagsalita.

“Sa Sabado, ‘nak, samahan mo ako sa hacienda, ha? May kaunting salu-salo kasi kaming mga empleyado roon. Gusto sana kitang isama nang makapag-liwaliw ka naman.”

“Salamat, ‘Tay. Wala hong problema. Isa pa, miss ko na ring magpunta ng hacienda. Noong Abril pa yata ang huling bisita ko roon, eh.”

“Mabuti naman kung ganu’n, anak. Ang totoo ay hinahanap ka na rin ng mga katrabaho ko. Asan na raw ‘yung bibo kong anak,” kwento pa nito sabay tawa.

“Talaga, ‘Tay? Naku, nakakahiya naman. Baka naiingayan sila sa akin kapag nandoon ako.”

“Hindi ‘yan, anak. Hinahanap ka nga nila, eh.”

“Hmm… Excited na ako, ‘Tay. Hehe” Ngumiti ako rito nang matamis.

“Ang cute cute naman ng baby ko,” biglang sabi nito kaya ay kaagad na nabura ang aking mga ngiti.

“‘Tay naman! Anong cute? Hindi na ako bata, ‘no!”

“Eh, para sa akin, cute na bata ka pa rin, eh. Paano ba ‘yan?”

“Hmm… Alam ko na ang gusto mo.” Muli kong isinara ang librong hawak ko at tumayo.

Lumapit ako sa kanya at kaagad na hinilot ang kanyang likod.

“Gusto mong magpa-masahe, ‘no?”

“Hindi, ah. Ayokong makaabala sa ‘yo, anak. Bumalik ka na sa ginagawa mo. Nandito lang talaga ako upang kumustahin ka.”

“Sus. Maniwala ako. Gusto mo lang magpa-masahe, eh.” Tuloy ang panunudyo ko rito.

“Hay naku, ikaw yata ang may hinihingi sa akin, eh.”

Kaagad akong napatawa. Tatay ko nga ito.

“Manghuhula ka talaga, ‘Tay.”

“Ano iyon?” anito sa kunwaring ma-otoridad na tono.

“Ano kasi… Bukas ng hapon, pupunta muna ako sa bahay ng partner ko sa reporting. Doon kasi namin tatapusin ang aming presentation. Pwede ho ba, ‘Tay? Baka rin kasi gabihin ako ng pag-uwi.”

“Taga-saan ba ‘yang partner mo, anak?”

Saan nga ba? Nakalimutan kong tanungin si Louis.

“Ah, eh. Hindi ko rin alam, ‘Tay, eh. S’ya na lang daw maghahatid sa akin.”

“Kung ganu’n, sige. Basta huwag kang magpapa-hatinggabi, maliwanag ba?”

“Talaga, ‘Tay?! Maraming salamat po!” Niyakap ko ito mula sa likuran.

“S’ya, bumalik ka na sa ginagawa mo.”

Kumawala na ako sa pagkakayakap rito at muli nang umupo.

“Mauna na akong matulog, anak, ah? Matulog ka na rin pagkatapos mo riyan. S’ya, good night, baby ko.” Tumayo na ito at ginulo pa ang aking buhok bago tuluyang umalis.

“Good night, ‘Tay,” ang huling nasabi ko rito at nakangiting bumalik na sa pagbabasa ng libro.

Napakabait talaga ng Itay ko. Malaki ang tiwala nito sa akin kaya ko ito napa-payag kaagad. Sana naman ay maging maayos ang paggawa namin ng presentation ni Louis sa kanilang bahay bukas.

Kabanata VI

“SINO ba kasi muna ‘yang kaklase mo? Nang masuri ko at baka kung ano pang gawin nu’n sa ‘yo sa bahay nila. Talagang makakatikim sa ‘kin ‘yun pag nagkataon.”

“Huwag ka ngang mag-isip ng ganyan. Napakalala mo namang gumawa ng istorya. Mukha namang mabait ‘yun si Louis,” inis na sambit ko sa aking kapatid habang naglalakad kami sa malubak na daan patungo sa bahay nina Mang Berto.

Kanina pa kasi ito tanong nang tanong tungkol sa aking kaklase. Gusto raw nitong personal na makilala upang kilatisin. Hindi na nakakapagtaka dahil maging ang matalik na kaibigan kong si Rey ay kinaibigan din nito noon. Halos lahat din ng mga kaibigan ko ay kakilala niya. Masyado kasi itong mahigpit pagdating sa akin kahit pa ako ang mas nakakatanda. Palibhasa’y nagmana kay Itay.

“Bilis mo namang magtiwala. Sabi mo ilang araw pa lang kayong magkaibigan tapos sinasabihan mo na kaagad na ‘mabait’? Anong malay mong front act lang pala iyon?”

“Aba-aba. May ‘front act front act’ ka nang nalalaman, ah? Bilisan mo na lamang maglakad nang maaga tayong makapunta ng paaralan,” sambit ko rito.

Mabuti na lang at hindi maulan kaya ay tuyo ang aming nilalakaran. Hindi na namin kailangan pang magsuot ng bota at kapote. Pahirapan kasi ang paglalakad rito sa malubak na daan lalo na tuwing tag-ulan.

Kinuha ko na rin ang bag ng bunso naming si Karl na kasalukuyang buhat-buhat ni Kevin nang sa gayon ay mabawasan ang bigat na dinadala nito. Para sa isang limang taong gulang kasi ay masasabing malusog din ang aming bunsong kapatid. Katunayan ay ito ang pinakamalaki sa klase nito. Mukhang may isa na namang magmamana kay Itay.

“Magandang araw ho, Mang Berto,” bati ko kay Mang Berto nang makarating na kami sa kinaroroonan ng kanilang munting kubo.

“Oh, sakto’t katatapos ko lamang magkape. Magandang araw din sa inyo, mga bata,” bati nito pabalik habang may bitbit pang tasa.

Tumayo ito mula sa pagkakaupo sa kanilang bakuran at saka ay lumapit sa amin.

“Good morning, Mang Robert,” ani Kevin habang ibinababa si Karl.

“Good morning, Kebin boy. Mukhang palaki nang palaki yata iyang katawan mo kakabuhat sa bunso mong kapatid, ah,” ani naman ni Mang Berto sabay tapik sa tiyan ng aking kapatid.

“Naku, Mang Bert. Hindi lang ‘tong si utol nagpapalaki nitong katawan ko. Lahat yata kasi ng mabibigat na trabaho sa bahay sa akin nakatoka.”

“Ganyan talaga, anak. Tanggapin mo na lamang na sa ‘yo matotoka ang mga pagbubuhat na gawain dahil sa laki niyang pangangatawan mo.”

“Maniwala ka d’yan, Mang Bert. Minsan nga nagdadabog pa ‘yan kapag inuutusan ni Inay, eh,” pambubuking ko rito at napatawa.

“Kuya naman. Napaka-sinungaling naman nito, oh,” kunwaring nagtatampo nitong sambit.

Nagtawanan na lamang kami.

“Kayong mga bata talaga. S’ya, pasok muna ako sa loob at ako’y magbibihis. Pasok na rin muna kayo at napakalamig dito sa labas,” yaya ni Mang Berto sa amin at sabay-sabay na kaming pumasok sa loob ng bahay nito.

“Oh, narito na pala kayo,” salubong sa amin ng asawa ni Mang Berto na si Aling Belinda. “Pasensya na’t hindi ko kayo narinig. Nasa likod kasi ako at nagsasampay ng mga damit.”

“Ayos lang po, Aling Belinda. Magandang araw ho sa inyo,” bati ko rito habang nakangiti.

Dumiretso na rin si Mang Berto sa loob ng kwarto nilang mag-asawa.

“Magandang araw din naman. Tapos na ba kayong mag-almusal? Upo muna kayo.”

Umupo kaming tatlo sa kanilang sala.

“Tapos na ho, Aling Belinda. Maraming salamat,” si Kevin ang sumagot.

“Ganu’n ba? S’ya, maiwan ko na muna ulit kayo at tatapusin ko pa ang mga sinasampay ko. Berto, bilisan mo ang pagkilos riyan at naghihintay ang mga bata!” sigaw nito habang naglalakad palayo sa amin.

“Mamaya! Kakapasok ko pa lang naman, mahal!” sagot naman ni Mang Berto.

Nagtawanan kaming muli at saka ay tahimik na naupo na lamang sa munting sala habang hinihintay itong magbihis.

Napatingin ako sa paligid ng kanilang bahay. Halos ganito rin ang ayos ng aming tahanan. Simple at maliit ngunit malinis. Ang mag-asawang Mang Berto at Aling Belinda lamang ang nakatira dito dahil nasa Maynila at nagtatrabaho ang tanging anak nila na si Kuya Benhur. Kaya siguro parang mga anak na kami kung ituring ng dalawa. Nangungulila ang mga ito sa nag-iisa nilang anak na kinailangang lumuwas upang magbakasakali ng mas magandang opurtunidad sa Kamaynilaan.

Ilang minuto pa ang lumipas ay lumabas na rin si Mang Berto mula sa kanilang kwarto. Nakabihis na rin ito.

“Pasensya na’t mukhang napatagal yata ako. Hinanap ko pa kasi itong lintik na sinturon ko.” paghingi nito ng paumanhin.

“Ayos lang ho ‘yun, Mang Berto. Mabuti na nga ring medyo nakapagpahinga kami matapos ang mahabang paglalakad mula sa bahay papunta rito,” tugon ko na lamang dito.

“Mabuti naman kung ganoon. S’ya, tara na’t baka mahuli pa kayo sa klase.”

Lumabas na kami ng bahay nina Mang Berto. Inilabas na rin nito ang tricycle na nakaparada sa kanilang munting garahe na yari sa kawayan.

Pagkatapos ay sumakay na kami rito at binaybay ang daan patungo sa bayan kung saan naroon ang aming paaralan.

Katulad ng nakagawian ay ibinaba muna namin si Karl sa day care center at inihabilin kay Aling Sylvia bago magpatuloy patungo sa high school kung saan kami nag-aaral ni Kevin.

“Maraming salamat po, Mang Berto. Heto ho ang bayad namin,” sambit ko habang ibinibigay ang aming pamasahe sa matanda.

“Maraming salamat, anak. S’ya, mauna na kayo at baka kayo’y ma-late,” banggit naman nito matapos tanggapin ang iniabot ko rito.

“Sige ho, salamat po ulit!” ang huling nasabi ko rito at saka ay magkasabay na kaming naglakad ni Kevin papasok ng gate ng paaralan.

“Kuya, ipakilala mo na sa ‘kin ‘yang Louis,” agad na sambit nito sa kalagitnaan ng aming paglalakad.

“Sa susunod na lang kapag nagkaroon ng pagkakataon. Mali-late na kaya tayo,” tugon ko naman dito.

“Bahala ka, pupunta ako mamayang tanghali sa room n’yo.”

“Ang kulit mo talaga. Oo na. Basta mamayang uwian, ah? Huwag mong kalilimutang kunin si Karl kina Aling Sylvia. Mauna na kayo sa akin dahil baka gabihin pa ako ng pag-uwi,” bilin ko rito.

“Oo na. S’ya, nandito na room namin. Bye, Kuya.”

“Sige. Huwag masyadong magpaka-pilyo.”

“Psh. Ano ako, bata?”

Pumasok na ito sa loob ng kanilang classroom. Naiwan naman akong napangiti. Napakakulit talaga ng batang iyon.

Nagpatuloy na ako sa paglalakad hanggang sa nakarating na rin ako ng aming classroom.

“Good morning, Kristoffer,” agad na bati sa akin ni Louis hindi pa man ako nakakapasok sa loob. Nasa pintuan kasi ito ngayon at nakatayo.

“Good morning, Louis,” bati ko rin dito at naupo na sa aking upuan.

Mabuti naman at mukhang wala pa rito si Ma’am Jessa. Buong akala ko pa naman ay late na ako.

Kaagad kong binuksan ang aking bag at kumuha ng libro.

“Grabe ka naman, Kiko. Hindi lang pumasok si Rey nang ilang araw may ipinalit ka na kaagad,” biro ng kaklase naming si Cherry sabay hagalpak ng tawa.

“OA naman nitong pandak na ‘to. Hindi ba pwedeng makipagkaibigan lang muna sa iba habang wala ang bestfriend mo?” salo ni Louis rito.

“Hoy, Mr. Fuckboy, sinong sinabihan mong pandak?!” nakapamewang na sagot ni Cherry.

“Ssh, manahimik nga kayo. Ang aga-aga, oh,” saway ko sa mga ito at muli nang ipinagpatuloy ang pagbabasa ng libro.

“Ito kasing si pandakaki, eh,” hirit pa ni Louis.

“Bleee!! Fuckboy, manyak, kantuteroooo!”

Napabuntong-hininga na lamang ako at hinilot ang aking sintido.

Ilang sandali pa ay dumating na rin ang aming guro at nagsimula na ang klase.

Mabilis lang na lumipas ang mga oras. Hanggang sa sumapit na ang recess.

Nakagawian ko nang hindi kumakain ng snacks tuwing recess. Bagkus ay nakaupo lamang ako sa aking upuan at nagbabasa ng libro o notebook kapag ganitong oras. Hindi naman ako mabilis magutom. Isa pa ay nag-iipon din ako ng pera na magagamit ko sa kolehiyo. Kaya ang perang baon ko ay itinatabi ko na lang muna.

Ngunit laking gulat ko nang dalhan ako ni Louis ng cupcake at isang bottled flavored drink.

“Hala ka, Louis. Mahal pa yata ‘to kesa sa baon ko araw-araw. Pasensya na, hindi ko ‘to matatanggap,” pagtatanggi ko rito. ‘Di hamak naman kasi na hindi ako makakabili ng ganitong klaseng snack sa pang-araw-araw kong baon.

“Tanggapin mo na lang. Akala ko ba magkaibigan na tayo? Bakit nahihiya ka pa rin?” may bahid ng pagtatampo nitong banggit.

“Eh kasi…” Napatingin ako sa ibang direksyon.

“Kristoffer, nandito ang kapatid mo!”

Napalingon ako sa aking kaklase na sumigaw at kaagad na napatayo.

“Ang pogi talaga n’yan, ‘no? ‘Di ba Grade 11 pa lang ‘yan? Bakit mukhang nasa kolehiyo na?”

“Ang yummy naman ng katawan.”

“Ang sarap ng kapatid ni Kristoffer.”

Hindi ko na lang pinansin ang ilang mga sinabi ng aking mga kaklase habang naglalakad ako patungo sa pinto ng aming classroom kung saan naroon si Kevin.

“Anong ginagawa mo rito?” mariing bulong ko rito.

“Wala. ‘Di ba, sinabi ko sa ‘yo kanina na pupunta ako dito sa classroom ninyo?”

“Hays. Tinotohanan talaga, eh.”

“Ako pa ba.”

“Hello, guys.” biglang banggit ni Louis na basta-basta na lamang na sumulpot sa aming tabi kaya ay nagulat ako.

“Kumusta, pre? Ikaw ba si Louis?” ani naman ng kapatid ko rito.

“Ako nga. Wait, na-kwento na ba ako ni Kristoffer sa ‘yo?”

“Oo, nagpaalam kasi s’ya tungkol sa pagpunta n’ya mamaya sa bahay ninyo.”

“O-oh. Hehe. Pumayag naman kayo, ‘di ba?”

“Oo naman. Maging si Itay ay pumayag din.”

“That’s good to hear.”

“Louis, pare. Halika nga muna. May sasabihin lang ako sa ‘yo. Tayong dalawa lang. Kuya, hiramin ko muna ‘tong kaibigan mo, ah?”

Biglang hinila ni Kevin si Louis at naglakad ang dalawa palayo ng aming classroom. Naiwan naman akong kinakabahan at nagtataka. Ano na naman kaya ang sasabihin nu’n sa kaklase ko? Hindi ko napigilang mag-alala.

────୨ৎ────

“A-ANO, Louis…”

“Hmm?”

Napatingin ako sa kaliwang bahagi ng mesa. Narito kami ngayon sa canteen at kumakain ng pananghalian. Tulad ng inaasahan ay nilibre na naman ako ni Louis ng ulam. Pritong manok ito at hotdog na binili n’ya sa canteen. Sa una ay tinanggihan ko pa iyon ngunit sadyang mapilit ito kaya ay napapayag na lamang ako.

“A-ano palang sinabi sa ‘yo kanina ng kapatid ko?” Kinakabahan man ay nagawa ko pa ring itanong ang kanina pa bumabagabag sa isipan ko. Baka kasi pinagbantaan ito ni Kevin. Sobrang nakakahiya kung ganoon nga ang nangyari.

“Ah, ‘yun ba? Wala naman. Gusto lang daw makipagkaibigan ng kapatid mo,” sagot nito sabay subo ng pagkain.

“‘Y-yun lang ba?”

Nilunok muna nito ang nginunguyang pagkain bago muling magsalita.

“Tsaka sinabi n’ya rin na bantayan daw kita ng maayos at huwag ipapahamak.”

“G-ganun ba?” ang nahihiya kong tugon.

Ang kapatid kong iyon talaga. Anong pagbabantay ang sinasabi nito gayong napakatanda ko na? Isa pa, wala ba itong tiwala kay Louis? Hindi pa ba sapat ang kabaitang ipinapakita ng kaklase ko upang hindi n’ya ito pag-isipan ng masama?

“‘Yun lang naman.”

“N-naku, pasensya ka na sa kapatid kong iyon, Louis, ah? Ganun talaga ‘yun at napaka-overprotective pagdating sa akin at sa bunso kong kapatid,” paliwanag ko rito habang kinakamot ang aking batok.

“Naiintindihan ko naman ang kapatid mo. Kahit naman ako, ganun din ang gagawin sakaling pupunta ng ibang bahay ang kapatid ko.”

Dahil sa sinabi nito ay bigla akong napaisip kung mayroon nga itong kapatid. Hindi kasi namin madalas mapag-usapan ang tungkol sa pamilya nito.

“May kapatid ka ba, Louis?” hindi ko napigilang maitanong.

“Wala, eh. Katunayan ay isa akong rainbow baby. Hindi na rin ako nasundan pa.”

Bigla akong napayuko dahil sa naging sagot nito. Hindi ko inaasahang ganoon pala ang pinagdaanan ng pamilya nito.

“P-pasensya na sa tanong ko…”

“Kristoffer.” Laking gulat ko nang bigla nitong hinawakan ang mga kamay ko. “Pwede bang huwag ka nang mahihiya sa akin? Gusto ko lang talagang makipagkaibigan.”

Napalunok na lamang ako dahil sa biglaan nitong nabanggit. Bakas ang matinding sinseridad sa mukha nito.

“At saka… Pwede bang ‘Kiko’ na lang ang itawag ko sa ‘yo? Nabanggit kasi ni Kevin kanina na ‘yun ang tawag ng mga kapamilya at malalapit mong kaibigan sa ‘yo.”

“Pwedeng-pwede, Louis,” nagagalak ko namang sagot dito.

Hindi ako makapaniwalang ganoon pala ito kaseryoso na maging kaibigan ako.

“Maraming salamat, Kiko.” Isang matamis na ngiti ang iginawad nito sa akin.

Tinapos na namin ang aming pananghalian at saka ay sabay na kaming bumalik ng aming classroom. Kahit papaano’y nalusaw ang pagkahiya ko rito kanina. Mukhang hindi naman nito dinibdib ang mga sinabi ni Kevin at katunayan ay gusto n’ya raw ding maging kaibigan ang kapatid ko.

Nagkamali ako sa unang impresyon ko rito. Dahil sa mga bali-balita tungkol sa kanya ay napaniwala akong masama itong tao. Ngunit kapag makilala mo pala ito nang lubusan ay masasabi mong napakabait pala nito at napakasaya ring kasama.

Sumapit ang hapon at oras na ng uwian. Pinuntahan muna namin si Kevin upang magpaalam na sasama na ako kay Louis patungo sa bahay nito. Muli kong pinaalalahanan ang aking kapatid tungkol kay Karl na sinang-ayunan naman nito.

Kaya ay nagtungo na kami ni Louis sa quadrangle ng aming paaralan.

Laking gulat ko nang malaman kong mayroon pala itong kotse. Ang akala ko ay motor lamang ang aming gagamitin kaya bakas sa aking mukha ang matinding pagkagulat nang masaksihan ko iyon. Halos magdadalawang-taon ko na itong kilala ngunit ngayon ko lamang nalaman na mayroon pala itong sasakyan.

“Hanep ka talaga, Louis. May kotse ka pala?” banggit ko habang isinusuot ang seatbelt.

“Ngayong taon lang ‘to. Regalo sa ‘kin ni Mama para sa 18th birthday ko,” sagot nito habang may inaayos sa manibela.

Ilang sandali pa ay napansin nitong nahihirapan akong isuot ang seatbelt. Unang beses ko kasing makasakay ng kotse kaya hindi ako pamilyar sa mga ganitong bagay.

Kaya naman ay tinulungan ako nito at ito na mismo ang nagkabit nito para sa akin. Dahil doon ay nagkalapit ang aming mga mukha.

Sandali pa itong napatigil sa harapan ko at napatingin sa aking mata. Ngunit mabilis akong nag-iwas ng tingin at ibinaling iyon sa labas ng bintana.

Nagsimula na itong magpaandar ng sasakyan. Hindi ko napigilang ma-excite. First time ko kasi talagang makasakay ng sasakyang ganto.

Napatingin ako sa gawi ni Louis at napansing seryoso itong nagmamaneho.

Napakagwapo talaga nito. Kahit na medyo natatakot ako rito noon ay hindi ko maipagkakailang nagagwapuhan ako rito. Lalo na nang unang beses ko pa lamang itong nakita noong nakaraang taon. Hindi ko lubos-akalaing magiging kaibigan ko pala ito.

Napasinghap ako nang bigla itong tumingin sa akin at saka ay ngumiti. Kaya naman ay mabilis kong binawi ang pagtitig ko rito at saka ay napalunok.

“Unang beses mo bang sumakay ng kotse?” tanong nito at halos mapaigtad ako nang bigla nitong hinawakan ang kaliwa kong hita.

Marahas akong napalingon dito at nasaksihang nakatingin na itong muli sa daan. Ngunit ang kanang kamay nito ay abala pa rin sa paghimas sa akin.

“O-oo, L-louis…”

Napahinga ako nang maluwag nang tanggalin na nito ang kanyang kamay sa akin.

“Huwag kang mag-alala. Mula ngayon ay makakasakay ka na parati ng kotse.”

Pilit na lamang akong napangiti. Hindi ko alam kung ano ang ipinahihiwatig nito sa paghimas nito sa aking hita. Maaaring ginawa lamang n’ya iyon dahil magkaibigan naman kami. Ngunit malaki rin ang posibilidad na nagbibigay ito ng kakaibang motibo. Hindi ko napigilang mas kabahan habang binabaybay namin ang byahe patungo sa kanilang bahay.

Kabanata VII

“MAUPO ka muna rito at maghahanda lang ako ng merienda,” bilin sa akin ni Louis bago ito tumungo sa kanilang kusina.

Nasa loob na kami ng bahay nito at nakaupo ako ngayon sa kanilang sopa. Napakalambot nito at halatang mamahalin. Walang binatbat ang aming upuan na yari sa kawayan kumpara dito.

Napalingon-lingon pa ako sa paligid. Pinagmasdan ko ang ilang mga kagamitan. Napakaganda at napakalinis ng bahay nina Louis. Moderno ang estilo at halatang limpak-limpak na salapi ang ginastos para dito. Hindi naman ito ganoon kalaki na tila isang magarang mansyon, ngunit masasabi mong pang-mayaman pa rin.

Napakaswerte talaga nito. Mas lalo tuloy akong nagkaroon ng motibasyon na mag-aral nang mabuti nang sa gayo’y mabigyan ko rin ng ganitong klaseng tahanan ang aking pamilya.

Napako ang aking paningin sa isang may kalakihang litrato na nakasabit. Dahil sa kuryosidad ay napatayo ako upang tukuyin kung sino iyon. At hindi nga ako nagkamali. Si Louis iyon noong bata pa. Sa palagay ko’y nasa tatlo o apat na taong gulang pa lamang s’ya sa larawan.

“Napaka-cute naman.” Hindi ko napigilang mapangiti habang pinagmamasdan ito.

“Alam ko namang cute ako.”

Bigla akong napaigtad dahil sa biglaang pagsulpot ni Louis sa aking likuran. Nang lingunin ko ito’y napansin kong mayroon na itong hawak na tray na naglalaman ng ilang pagkain at juice.

“L-louis… K-kanina ka pa d’yan?” gulat kong tanong dito.

“Long enough para marinig ‘yung sinabi mo. Come, let’s eat muna.” Niyaya ako nito na umupo sa sofa habang inilalapag sa maliit na mesa ang hawak na tray.

Nang makaupo na ako ay naupo na rin ito sa aking tabi.

Nabaling ang aking atensyon sa inihanda nitong merienda. Puro matatamis na pagkain iyon katulad ng cupcake at cookies.

“Ikaw ba ang nag-bake ng mga ito, Louis?” mangha kong tanong sa kanya.

“Ah, hindi. Binili ko lamang ang mga iyan,” pagtatapat nito.

“Ah, ganun ba? Akala ko naman nagmana ka rin sa Mama mo at magaling ka ring magluto,” ang natatawa kong banggit.

“Bakit, gusto mo ba ‘yung mga lalaking magaling magluto?” bigla nitong nasambit na nakapagpalusaw ng aking mga ngiti.

Kaagad rin akong ngumiti nang pilit upang hindi nito mahalatang nagulat ako sa kanyang itinanong.

“L-loko ka. Wala pa sa isip ko ang mga ganyan, ‘no.” Napatingin ako sa sahig upang umiwas sa kanyang mga titig.

“Anyways, sige na. Kumain na muna tayo at nang makapag-simula na tayong gumawa ng report natin.” Napahinga ako nang maluwag dahil sa sinabi nito.

“M-mas mabuti pa nga.”

Kumuha na ito ng isang pirasong cookie at nagsalin ng juice sa dalawang baso. Matapos iyon ay bigla itong tumayo.

“Kuha ka lang ng gusto mo, ah? Magbibihis muna ako saglit.” Sabay kagat nito ng kanyang hawak na cookie.

Tumango na lamang ako at nagsimula na itong maglakad palayo. Napansin kong umakyat ito. Mukhang nasa ikalawang palapag yata ang kanyang kwarto.

Nagsimula na rin akong kumain. Cupcake kaagad ang aking unang napiling tikman. Isa o dalawang beses pa lang yata ako nakakain nito at hindi ko maipagkakailang napakasarap talaga nito. Lalo na ang sobrang tamis na toppings.

Habang kumakain ay muli kong pinagmasdan ang paligid. Napakong muli ang aking paningin sa cute na larawan na nakasabit kaya’y bahagya akong napangiti. Ilang sandali pa ay nakarinig na ako ng mga yabag pababa.

At halos lumuwa ang mga mata ko nang sumulpot si Louis. Bilad na bilad ang katawan nito at tanging maiksing boxers na lamang ang suot.

Tila may dumaloy na kuryente sa buo kong katawan nang magsalubong ang aming mga mata kaya kaagad akong napaiwas dito sabay kagat sa cupcake na hawak ko. Hindi ko inaasahang napakaganda pala ng katawan nito. Mayroon itong mga muscles at abs. Unang beses kong masaksihan itong walang pang-itaas at hindi ko maipagkakailang napakaganda rin ng katawan nito katulad ng kay Kevin.

“Pasensya ka na. Ganito kasi talaga ako manamit ng pambahay. Ok lang ba sa ‘yo?” sambit nito nang maupo na sa aking tabi.

“A-ano ka ba, Louis. S-syempre naman. Bahay n’yo naman ‘to. Sino ba naman ako para pagbawalan ka sa kung ano ang nais mong suotin sa sarili mong p-pamamahay…,” nauutal kong sambit at kapansin-pansin ang hindi ko pagtingin dito nang diretso.

“Akala ko kasi uncomfortable para sa ‘yo. Well, ayos lang naman pala, tapusin na natin ‘tong merienda para makapagsimula na rin tayo.”

Hindi na ako sumagot pa at inubos ko na lamang ang hawak kong cupcake. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Sa kaloob-looban ko ay mayroon akong nais na mangyari. Ngunit hindi ko matukoy kung ano iyon.

“Gusto mo bang magbihis ng pambahay? I can let you borrow my clothes If you want.”

Kaagad akong tumango. Gusto ko man iyong tanggihan ay hindi ko magawa dahil nagsimula na rin akong mamawis at mahihirapan akong labhan ang aking uniform kapag nagpatuloy pa iyon.

“Tara sa kwarto.” Tumayo ito kaya ay sumunod na rin ako.

Sabay kaming umakyat patungo sa kwarto nito. Habang naglalakad ay hindi ko napigilang mag-isip ng kung anu-ano kaya ay mahina kong kinurot ang aking sarili bilang pagsaway rito. Heto na naman ako sa malikot kong isipan.

Huminto kami sa harap ng isang pinto at binuksan iyon ni Louis. Bumungad ang napakaganda nitong kwarto. Maayos ang mga gamit at napakalinis din sa loob.

“A-ang ganda naman ng kwarto mo, Louis,” hindi ko napigilang banggitin matapos kaming pumasok doon.

“Thanks. Maarte talaga ako when it comes to my room. Katunayan ay walang ibang nakakapasok dito kundi ako lang,” sambit nito at dumiretso patungo sa kanyang malaking cabinet.

Habang naghihintay ay napatingin-tingin muna ako sa paligid. Nakakainggit naman itong kwarto ni Louis. Mayroon pa itong kompyuter at study table. Bukod roon ay mukhang may sarili rin itong banyo. May pinto kasi sa loob at hula ko ay pintuan iyon ng kanyang CR.

“Here, Kiks.”

Hindi ko namalayang nasa harapan ko na pala ito.

Ibinigay nito sa akin ang isang pares ng t-shirt at shorts.

“S-salamat…,” ang nakangiti kong tugon dito matapos ko iyong tanggapin.

Buong akala ko’y lalabas muna ito ng kanyang kwarto upang makapagbihis ako ngunit laking gulat ko na lamang nang dumiretso ito patungo sa kanyang kama at umupo sa gilid niyon habang nakatingin sa akin.

“Change your clothes na. Nang makapag-simula na tayo,” kaswal na sabi nito habang nakatingin sa akin.

Napalingon ako sa pinto ng banyo at akmang maglalakad na sana upang doon magbihis nang muli itong magsalita.

“My bathroom is off-limits. It’s my personal space. D’yan ka na magbihis.” Ma-otoridad ang tono nito kaya ay nagsimula na rin akong makaramdam ng matinding kaba.

“A-ah, L-Louis… K-kasi…”

“What? You want to me to get out of my own room? Pareho naman tayong lalake dito.”

“H-hindi naman sa gano-”

“Tsk. Bilisan mo na lang, Kiko. I’m waiting. Ayaw mo pa bang magsimulang gumawa ng report natin?” anito na tila naiinip.

Napalunok na lamang ako nang buo at saka ay tumalikod. Mukhang medyo nagbago yata ang pakikitungo nito sa akin. Hindi ko inaasahang mag-iiba ang timpla nito dahil lamang sa gusto nitong makita ako habang nagbibihis.

Sinimulan ko nang tanggalin ang pagkakabutones ng aking polo. Nang mahubad ko na iyon ay sinunod ko na rin ang suot kong sando.

Tanging slacks na lamang ang natira sa akin. Napalingon ako upang tignan itong muli. At katulad ng aking inaasahan ay abala pa rin ito sa pagtitig sa akin.

Nanginginig man ay dahan-dahan kong tinanggal ang aking sinturon at binuksan ang zipper ng aking slacks. Hanggang sa tuluyan na iyong bumaba at tanging brief na lamang ang suot ko.

Ilang segundo pa ay sinuot ko na ang damit na pinahiram nito sa akin. Gulong-gulo pa rin ang isipan ko kung ano ang nais nitong mangyari. Minsan ay napakabait nito sa akin. At minsan, katulad ngayon, ay umaakto itong parang isang manyak at may masamang balak.

Pagkatapos kong magbihis ay humarap na ako ritong muli upang sabihin dito na magsimula na kami sa paggawa ng aming report at malapit na ring gumabi. Nangako kasi ako kay Itay na hindi ako aabutin ng malalim na gabi.

Ngunit hindi pa man ako tuluyang tumatalikod ay laking gulat ko nang biglang may umatake sa akin.

“Ahh!” hindi ko napigilang isigaw dahil sa sobrang gulat.

Halos humiwalay ang aking kaluluwa at nagsipagtayuan ang lahat ng balahibo sa aking katawan.

Mayroong yumayakap sa akin mula sa likuran at walang habas na hinahalikan ako sa leeg.

“L-louis!!!” muli kong sigaw dahil sa sobrang kaba at pagkagulo na rin ng aking isipan. “A-anong ginagawa m-mo???”

“Sshh… Tinapos ko nang gawin kagabi ‘yung report natin. There’s nothing to worry about,” anito at muli akong pinasadahan ng halik sa aking leeg at balikat.

Pilit naman akong nagpumiglas.

“L-louis, b-bitawan mo ako, p-pakiusap!” pagmamakaawa ko rito.

Sobrang kinakabahan ako. Mukhang may masamang balak itong gawin sa ‘kin.

“‘Di ba ito ang gusto mo? Come on, Kiko, don’t act like you don’t want this.” Hindi ako nito pinakinggan at nagpatuloy pa rin sa paghalik sa aking leeg na parang isang manyakis.

“A-ano bang s-sinasabi mo? Hindi ito ang pakay ko rito, Louis! B-bitawan mo na ako, uuwi na ako!” Nagsimula na akong maluha dahil sa sobrang takot at kaba.

Pero imbes na sumagot ay bigla ako nitong itinulak patungo sa kanyang kama. Napadapa ako at kaagad n’ya naman akong dinaganan.

“Akala mo ba hindi ko alam na bading ka? Alam kong takam na takam ka sa hotdog ko. Tas ngayong pinagbibigyan na kita, saka ka mag-iinarte?” mariing bulong nito sa aking tenga habang patuloy pa rin ang pag-agos ng aking mga luha.

“L-louis… Mali ka ng iniisip… Gusto ko nang umuwi, Louis… Parang awa mo na…”

Sandali itong napatigil at bigla na lamang lumayo mula sa pagkakadagan sa akin.

“Putangina, Kiko! Ni katiting ba wala kang nararamdamang libog sa ‘kin?! Bakit ka ba natatakot?! Anong pinag-iinarte mo d’yan? Fuck!” Napasabunot ito ng kanyang sariling buhok.

Hindi ko na inintindi ang kanyang mga sinabi at kaagad akong tumayo at saka ay kumaripas ng takbo patungo sa pintuan ng kanyang kwarto.

Ngunit hindi ko pa man nahahawakan ang pihitan ay kaagad na may sumunggab sa aking bewang at puwersahan akong hinila.

“Louis! Tama na, pakiusap! Pauwiin mo na ako!” Pilit akong nagpumiglas.

“Ssh ssh! S-sorry na, Kiko. Pramis, titigil na ako. Huminahon ka muna!”

“Bitawan mo ako sabi!” muli kong sigaw.

“Eto na, eto na. Bibitawan na kita. Stop panicking, ok?”

Kagaya ng kanyang sinabi ay binitawan nga ako nito kaya ay napatigil na rin ako sa aking pagpupumiglas.

“See? I won’t hurt you,” maamo nitong banggit.

Napabuntong hininga ito at muling nagsalita.

“I’m sorry, ok? Akala ko kasi talaga gusto mo ako. Bakit kasi panay ang titig mo sa ‘kin parati? Lalo na kanina sa loob ng kotse. ‘Yan tuloy inisip kong gusto mo akong… masubo.”

Hindi pa rin ako nagsasalita. Hindi ko alam kung paano ko ito kakausapin matapos n’ya akong muntikang halayin. Buong akala ko ay mamamatay na ako. Hindi ko kakayaning mawala sa mundong ‘to nang hindi ko man lang nabibigyan ng magandang kinabukasan ang pamilya ko.

Bigla akong napaluha.

“P-pwede mo naman akong tanungin. B-bakit kailangan mo pa akong pwersahin?”

“Shh… S-sorry na. I-i was expecting na hahalikan mo rin ako pabalik. I’m really sorry, Kiko. Really.”

Napatingin ako sa mukha nito. Mukhang sinsero naman ito sa kanyang mga binitawang linya.

“Basta huwag mo nang gagawin ulit ‘yun, maliwanag ba?”

“Hindi na. Pramis!” sabay angat nito ng kanyang kanang kamay.

Ilang sandali pa ay tumahan na rin ako at pinaupo muna ako nito sa kanyang kama habang kumukuha s’ya ng tubig para sa akin.

Kahit naayos na namin ang nangyari ay hindi ko pa rin maiwasang kabahan sa tuwing naiisip ko iyon. Unang beses ulit akong natakot nang ganoon katindi sa buong buhay ko. Inakala ko talagang mamamatay na ako. Ayokong mahalay nang pwersahan.

Bumukas na ang pinto at pumasok si Louis na may bitbit na baso ng tubig.

Ibinigay niya iyon sa akin at panay pa rin ang paghingi nito ng tawad.

“B-basta huwag ka nang gagawa ng ganoong bagay sa kahit na sino, ah? Hindi bagay sa ‘yo ang nanghahalay. Hindi ka dapat namumuwersa ng kung sino. Lalo sa hindi mo masyadong kilala,” pangangaral ko rito.

“I won’t. Don’t worry. Pramis, hindi ko na ulit gagawin ‘yun. Lalong-lalo na sa ‘yo.”

Sinubukan ko na lamang na ngumiti dahil sa kanyang naging sagot.

Matapos ang ilang minuto ay bumaba na rin kami upang ligpitin ang aming merienda kanina. Inamin sa akin ni Louis na tinapos n’ya na pala kagabi ang aming report at kaya n’ya lamang ako pinapunta rito sa kanilang bahay ay upang gawin nga ang bagay na iyon.

“I have a question for you, Kiko. Please answer me honestly,” anito matapos naming ligpitin ang mga kalat sa sala.

“Ano ‘yun, Louis?” kaswal kong tugon.

“Do you not find me attractive?”

Natigilan ako sa kanyang sinabi. Magsisinungaling ako sakaling itanggi ko iyon.

“A-ang totoo n’yan, Louis. N-napopogian ako sa ‘yo. P-pero hanggang doon lang ‘yun. Parang nabalewala din ang lahat ng iyon d-dahil sa ginawa mo kanina…,” pagtatapat ko rito.

“I understand. Sising-sisi talaga ako. Pero alam mo, Kiko. I also find you attractive…”

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya at muli rin iyong binawi.

“A-ano namang attractive sa isang katulad ko?”

“You’re kind, naive, and I like smaller and cute guys like you. Bagay na bagay sa tulad kong matangkad.”

“S-sira,” ang tanging nasambit ko na lamang.

“Pwede pa rin naman nating gawin ‘yun, Kiko. But this time, I am not forcing you.” Bigla nitong hinawakan ang kamay ko at laking gulat ko nang inilapat n’ya iyon sa kanyang bukol sa harapan. “Feel this? Nakaka-excite makakita ng tarugo bilang isang kagaya mo, Kiko. Gusto mo bang makita ‘tong akin? Tapos mag-decide ka kung gusto mong tikman. Does that sound good?”

Tila na-blanko ang utak ko at tanging init at tigas lamang ang aking nararamdaman sa aking kamay. Napakalaki ng alaga ni Louis. Kaagad akong napalunok.

“Pwede mong hubarin boxers ko kung gusto mong makita. Go ahead, don’t be shy.”

Nakaramdam ako ng pamilyar na pagkulo sa aking tiyan. Aminin ko man o hindi ay kasalukuyan akong nae-excite. Gusto kong makita ang alaga ni Louis. Gaano kaya ito kalaki?

Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay kusang gumalaw ang aking palad at marahan ko iyong hinimas.

“Ahh…,” ungol ni Louis dahil sa aking ginawa.

Kung kanina ay matinding takot ang aking nararamdaman dahil sa marahas nitong pag-atake sa akin ay s’ya namang kaba at excitement na nararamdaman ko ngayong mahinahon n’ya akong pinakiusapan.

Nanginginig man ay nagawa ko pa ring hubarin nang marahan ang suot na boxers nito.

At nasilayan ko ang kauna-unahang ari ng ibang lalaki sa tanang buhay ko. Napakalaki at napakahaba ng tarugo ni Louis!

Kabanata VIII

NAGHUHUMINDIG at saludong-saludo ang ari ni Louis. Napakalaki at napakahaba nito. Sinubukan ko itong ikumpara sa sarili kong ari ngunit masasabi kong walang binatbat ang alaga ko rito. Maganda rin ang hugis nito at napakasarap tignan sa mata. Para ba itong pagkain na nakakabusog pagmasdan.

Kaagad akong napalunok sabay baling ng tingin sa mukha ni Louis. Nakangisi ito habang nakatitig sa akin. Bigla itong napakagat-labi sabay kindat.

“You like it?” anito sa kalagitnaan ng aming titigan.

Imbes na sumagot ay dahan-dahan kong inilapat ang aking palad sa kanyang bandang ibaba. Kusa na lamang ang aking kamay na gumalaw at tila mayroong bumulong sa aking isipan na hawakan iyon. Habang papalapit ang aking palad rito ay mas lalong palakas nang palakas ang panginginig ng kamay ko. Gustuhin ko mang mahawakan iyon ay hindi ko mapigilang kabahan.

Mukhang napansin niya naman iyon at bago ko pa man tuluyang mahawakan ang kanyang ari ay inunahan niya nang sunggaban ang aking kamay.

“Take it easy…”

Inalalayan niya iyon patungo sa kanyang tarugo nang mahinahon at maingat kaya ay nabawasan ang aking kaba. Hanggang sa tuluyan nang lumapat ang aking palad rito.

Umakyat ang aking temperatura at kaagad akong nakaramdam ng init sa katawan. Nakakahawa ang init na hatid ng alaga ni Louis. Para itong nagbabagang kahoy sa sobrang init.

Nang bitawan n’ya na ang aking kamay ay hinimas ko ito at napatingin sa kanyang mukha upang masilayan kung ano ang kanyang magiging reaksyon.

“Ughh…,” agad na ungol nito. “Sakalin mo, Kiko. Stroke it.”

Muli kong ibinaling ang aking atensyon sa naghuhumindig na tarugo at saka ay marahang ibinilog ang aking palad rito.

“Aaahhh…” Kaagad na nagpakawala ng may kalakasang ungol si Louis matapos kong gawin iyon.

Medyo nagustuhan ko ang aking narinig kaya ay naisip kong mas higpitan ang pagkakahawak dito. At nakuha ko nga ang aking nais na mangyari nang mas lalong lumakas ang kanyang pag-ungol.

“Fuck, Kiko. Salsalin mo na ako.”

Bahagya akong nagulat sa kanyang sinabi. Medyo natauhan ako dahil sa aking narinig. Hindi ko akalaing mayroong uutos sa akin na salsalin ang ari nito na tila ba isang normal na gawain lamang iyon. Mabilis na bumalik ang aking katinuan at kaba.

“What’s wrong?” tanong ni Louis. Mukhang napansin yata nito ang bahagyang pagluwag ng pagkakasakal ko sa kanyang alaga.

“A-ayos lang ba talaga ‘tong g-gagawin natin, Louis?” ang nauutal kong sambit at hindi makatingin sa kanya nang diretso.

Nagpakawala ito ng malalim na paghinga.

“Don’t lie, Kiko. I know na gusto mo rin ‘to. Kinakabahan ka lang because this whole thing feels new to you. Pero alam kong you like what’s happening between us right now, am I right?”

Napayuko na lamang ako dahil sa kanyang sinabi. Magsisinungaling ako sa aking sarili kapag sinabi kong hindi ako interesado sa ginagawa namin ngayon. Sobrang lakas din ng kuryosidad ko sa bagay na ito. At gusto ko itong maranasan. Ngunit hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan, nahihiya, at tila gustong tumiklop ngayon.

“You know what, I think I could give you a lesson.”

Napaangat ako ng tingin dahil sa kanyang sinabi.

“L-lesson?”

“If you would let me, pwede kitang turuan tungkol sa mga bagay na ‘to.”

Hindi ko pa rin makuha kung anong nais nitong sabihin kaya ay nanatili akong nagtataka habang nakatingin sa kanya.

“L-lesson para saan?”

“Geez, Kiko. Lesson for sex, ano pa nga ba?”

Kaagad akong napasinghap at napatakip ng bibig dahil sa mga salitang aking narinig. Hindi ko inasahan ang lesson na tinutukoy nito. Akala ko ay lesson iyon para sa aming reporting sa Lunes.

“H-ha?” ang tanging naisagot ko na lamang. Hindi pa rin ako makapaniwala sa naging alok nito.

“So, are you down for it, Kiks?”

Napaisip ako nang malalim. Para sa ano naman ang lesson na tinutukoy nito? Magagamit ko ba ito sa buhay ko? Ngunit sa kabilang banda ay gusto ko ring maranasan kung ano ang pakiramdam ng pakikipagtalik sa kapwa ko lalaki. Lalo na sa katulad ni Louis na ubod ng gwapo, ganda ng katawan, at malaki ang kargada.

“P-pag-iisipan ko muna nang m-mabuti…,” ang naisagot ko.

“Oh, come on now, Kiks. Hindi mo na kailangan pang magdalawang-isip. This is an offer of a lifetime. Hindi mo alam kung gaano kasarap ang sex. I’m sure you will love it once you experience it. Hahanap-hanapin mo iyon. Also, you’re a cute guy. Sayang naman kung hindi mo ishi-share ang sarili mo sa iba, ‘di ba?”

Dahil sa kanyang sinabi ay mukhang nakumbinsi ako nito. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay mayroong gwapong lalaki na mag-aalok sa akin ng ganitong bagay. Kung tutuusin ay napakaswerte ko dahil ako ang napili ni Louis para dito. Alam kong maraming tao ang magkakandarapang pumalit sa aking pwesto ngayon.

Bigla akong napatango nang marahan.

“S-sige…”

“Nice! You won’t regret this, Kiko. Trust me.” Bigla ako nitong tinapik sa balikat sabay masahe rito.

Napangiti na lamang ako nang pilit sabay iwas ng tingin. Ang totoo ay mayroon pa rin akong kaunting agam-agam. Ngunit buo na ang desisyon ko. Malugod kong tatanggapin ang alok ni Louis at aalamin ko ang sarap ng pakiramdam na hatid ng pakikipagtalik. Base kasi sa aking nabasa noon ay iyon daw ang pinakamasarap na pakiramdam na nararanasan ng isang tao.

“Stay right here. May kukunin lang ako sa taas. Hubarin ko muna ‘tong boxers, ah?”

Tuluyan na nitong hinubad ang suot na boxers na kanina ay nakababa lamang hanggang sa kanyang hita. Malayang bumilad ang kanyang malaking tarugo na naghuhumindig pa rin.

Pinagmasdan ko s’yang maglakad at umakyat patungo sa itaas. Umaalog-alog ang kanyang bayag at nanatiling tutok na tutok sa harapan ang kanyang kahabaan. Pati ang kanyang malulusog at ma-masel na pisngi sa pwet ay hindi nakaligtas sa aking paningin.

Nakaramdam ako ng matinding excitement. Hindi ko akalaing makakatalik ko ang ubod ng gwapo at ganda ng katawan na katulad ni Louis.

Isa si Louis sa campus heartthrob ng aming paaralan. Kahit na may mga bali-balitang pumapatol daw ito sa mga kapwa nito lalaking mag-aaral at maging sa mga bading na guro ay hindi niyon maaalis ang taglay na kagwapuhan nito. Marami pa ring nagkakagusto rito. At aaminin kong isa ako sa mga iyon. Ngunit nagustuhan ko lang naman ito noon dahil sa kapogian nito. Hindi ko lubos akalaing magiging magkaibigan kami at makikilala ko ang tunay nitong pagkatao. Mabait, mapagbigay, at masarap pala itong kasama. At narito nga kami ngayon at mayroong kahindik-hindik na mangyayari sa pagitan naming dalawa.

Ilang sandali pa ay bumalik na ito bitbit ang isang box. Muli akong napaiwas ng tingin nang masaksihan kong hubo’t-hubad pa rin ito at naghuhumindig pa rin ang kanyang ari. Bilib din ako sa katatagan ng alaga ni Louis. Kaya nitong panatilihing matigas ang kanyang ari sa loob nang ilang minuto. Samantalang ako minsan ay hindi ko pa napapatigas ang aking ari tuwing naiisipan kong magmariang-palad.

“Napatagal ba ako? Pasensya na, ah,” anito bago ilapag ang dala-dalang kahon sa lamesita.

“A-ayos lang, L-louis…”

Hindi na ito sumagot at tuluyan nang binuksan ang box.

“M-maaari ko bang malaman kung a-ano at para saan iyan?” hindi ko napigilang pag-uusisa.

“Oh, these? These are gay porn dvds. Actually, collector ako ng mga ‘to.”

Bahagya akong nabigla sa sinabi nito. Parang narinig ko na dati ang salitang ‘porn’ ngunit hindi ko mawari kung saan o kung ano iyon.

“G-gay porn? A-ano ‘yun?” nagtataka kong tanong.

“Seriously, Kiko?” tugon nito na tila hindi makapaniwala.

Napatawa na lamang ako nang pilit sabay kamot ng batok.

“P-pasensya na, L-louis. Medyo hindi kasi ako sanay sa mga makabagong salita. Lalo na kapag sa internet nanggaling. P-pero mukhang narinig o nabasa ko na ang ‘porn’ na iyan. Hindi ko lang maalala kung ano o kung saan,” paliwanag ko rito.

“Hay naku, Kiko. You really need to take my lessons.”

“A-ano nga ba ang mga ‘yan?” Lumapit ako sa kanya upang tignan kung ano ang laman ng kahon na iyon.

“So these are called gay porn dvds. Alam mo naman siguro ang dvds diba? Tape! May nabibili n’yan sa bangketa. Though these are not your typical bangketa ‘tapes’. Exclusive kong nabili ang mga ‘to online.”

Bigla n’yang inilabas ang mga laman ng box na s’yang ikinagulat ko.

Kaagad akong napatakip ng aking mata.

“L-louis! A-ano ang mga iyan?” ang nalilito at gulat na gulat kong sambit.

“Take a look nang malaman mo.”

“N-nakita ko na. M-mga bold ba ang mga iyan?” Nanatili pa rin akong nakatakip ang mga mata.

Kaagad itong napahagalpak ng tawa.

“Bold? Who calls porn bold sa panahon ngayon? Seriously, saan ka ba talaga lumaki, Kiks?”

“Ayokong makita ‘yan, Louis!”

“Trust me, Kiko. You’ll love this. Take a look.”

Hinawakan nito ang aking mga kamay at marahang tinanggal mula sa pagkakatakip ng aking mata.

“There.”

Muli akong napapikit nang masilayan ko na naman kung ano ang mga nagkalat sa lamesita. Mga larawan iyon ng mga taong nakahubad.

“Kiko, open your eyes. Akala ko ba willing kang matuto sa lessons ko? This is the first step.”

Nanatili pa rin akong nakapikit.

“Eh kasi…”

“Eh kasi ano?”

Hindi na ako nakapagsalita pa. Ang totoo n’yan ay mayroon akong hindi magandang karanasan sa mga bagay na iyan. At nang makita kong mga hubad na larawan ang laman ng kahon ay nanumbalik ang nakakahiyang pangyayaring iyon.

“Kiks, every gay man loves gay porn. And I know you are not an exception. Magugustuhan mo ‘to, I promise. Just take a closer look.”

Dahil sa sinabi ni Louis ay nagkaroon na ako ng lakas ng loob. Nangako akong matuto ng kanyang lessons tungkol sa sex. Kaya marapat lamang na tuparin ko iyon.

Dahan-dahan akong napadilat. Bumungad muli ang mga hubad na larawan. At nang suriin ko iyong mabuti ay saka ko lamang napansing mga hubad na larawan pala iyon ng kalalakihan! Buong akala ko ay mga larawan iyon ng hubad na kababaihan katulad ng aking nasaksihan noon.

Napatakip ako ng aking bibig. Hindi ko akalaing makakakita ako ng ganito. Noon ay nakakaramdam ako ng kakaiba tuwing nasasaksihan ko sa mga brochure ni Inay ang mga larawan ng mga naka-brief na lalaki. Hindi ko lubos akalaing may mas malala pa pala sa mga iyon. Ang mga modelong lalaki sa mga larawan na nakalapag sa lamesita ay pawang mga hubo’t-hubad at nakalabas ang mga naghuhumindig at naglalakihang sandata.

“L-louis… A-ano ang mga ito?” mangha kong banggit habang pinapasadahan pa rin ng tingin ang mga iyon.

“See? Told you you’ll love it. ‘Yan ang gay porn. Ang sasarap ng models, ‘di ba?”

Karamihan sa mga modelo ay mga puti at malalaki ang katawan. Totoo nga ang aking narinig noon na malalaki ang mga alaga ng mga ito. Sa ilan pang mga larawan ay nagtatalik na ang mga ito. At mayroon ding sumusubo ng ari. Hindi ko napigilang tigasan habang pinagmamasdan ang mga iyon.

“Pictures pa lang ‘yan, Kiks. Paano na lang kapag makita mo ang videos na nasa loob niyan.”

Napalingon ako kay Louis dahil sa sinabi nito.

“P-pwede ba nating p-panoorin?” Hindi na ako nakapagpigil. Ang totoo ay gusto ko nang masaksihan ang mga bidyong iyon. Katulad nga ng aking sinabi, sobrang lakas ng aking kuryosidad sa mga bagay na ito.

“Ikaw, ah? Never thought na mahilig ka pala sa mga ganto,” saad nito habang nakangisi.

“L-loko ka. C-curious lang naman ako. Unang beses ko kasing makakakita ng ganitong klaseng p-palabas.”

“Oh? Then why don’t you pick already.”

Napatingin ako sa mga dvd na nakakalat. Sa sobrang dami niyon ay nahirapan akong pumili. Ngunit mayroon akong natipuhan kanina. Ang cover ay isang may napakalaking katawan na lalake na naghuhumindig din ang malaking alaga. Sa kanyang ilalim ay mayroong medyo payat na lalaki na nakaluhod na sa tantiya ko ay isang teenager na sumasalo sa likidong umaagos palabas ng tarugo ng lalaking nakatayo.

Kinuha ko iyon at ibinigay kay Louis.

“Papa’s Boy? Good choice. Bagong release lang ‘to, ah. Hindi ko pa ‘to napapanood, actually. Pero magagaling talaga ‘tong dalawang actors.”

Saka ko lamang napansing mayroon pala iyong title. Hindi ko na napansin at nabasa dahil mas nag-focus ako sa larawan.

“So mahilig ka pala sa Daddies,” pang-aasar ni Louis na nasa harap na ngayon ng TV upang isalang ang dvd na ibinigay ko rito.

“S-sira! Wala na kasi akong ibang mapili,” pagsisinungaling ko.

Medyo totoo naman ang sinabi nito. Curious talaga ako kung paano magtalik ang isang mayroong malaking katawan na mas matanda at medyo batang hindi kalakihan ang pangangatawan katulad ko.

“By the way, Kiks. Bakit pala ayaw mong tignan kanina ang mga ‘yan kanina? Was there a problem?” biglang natanong ni Louis habang abala sa ginagawa.

Nagdalawang-isip pa ako kung sasagutin ko ang tanong nito ngunit naisip ko ring nararapat lamang na bigyan ko ito ng eksplanasyon tungkol sa aking naging asal. Nakakahiya ang ginawa ko kanina. Baka isipin nitong ang arte-arte ko eh bibigay rin naman pala ako sa huli.

S’ya pa lamang ang kauna-unahang pagsasabihan ko tungkol sa pangyayaring iyon ilang taon na ang nakalilipas.

“Ah, eh… Ang totoo n’yan… Noong maliit pa ako ay naisipan kong maglinis sa kwarto nina Itay. Tapos…”

“Tapos?”

“M-may nakita akong kahon sa ilalim ng katre nila ni Inay. At…”

“At?”

“M-mga hubad na larawan iyon ng mga babae. Kagaya ng mga iyan. Mga dvd ng bold. Ang pinagkaiba nga lang ay mga babae ang mga iyon.”

“Well, lahat naman siguro ng tatay may collection na ganto. Si Papa rin noon noong buhay pa s’ya sandamakmak din ang collections ng mga straight porn. Sa kanya nga siguro ako nagmana sa pagha-haul ng mga ganitong bagay,” ang natatawa nitong pahayag.

Kaagad akong nakaramdam ng lungkot dahil sa sinabi nito. Ngayon ko lang nalamang namaalam na pala ang ama nito. Napatango na lamang ako at pinilit na hindi pansinin ang ilan sa kanyang mga sinabi.

“Alright, here it comes.”

Umupo na ito sa aking tabi. Magsisimula na pala ang palabas.

Kinuha n’ya ang remote at saka ay may pinindot dito.

Ilang segundo pa ay nagsimula na ang aming papanoorin.

Bumungad ang dalawang aktor na nakahiga sa kama at maalab na naghahalikan.

“Ganyan dapat ang paghalik, Kiks. Take notes, ah?” ani Louis na nang lingunin ko’y sinasakal na pala ang kanyang ari kaya kaagad rin akong napaiwas ng tingin.

Muli kong ibinaling sa telebisyon ang tuon at pinagmasdan ang dalawang lalakeng naghahalikan.

Halos mapanganga ako dahil sa tindi ng halikan ng dalawa. Kulang na lamang ay lamunin ng mga ito ang bibig ng isa’t-isa. Halatang sanay na sanay na sa gawaing iyon.

“I heard na real-life couple daw ‘tong dalawang actors. Kaya mae-enjoy mo talaga ‘to since sobrang comfortable nila sa isa’t-isa,” biglang singit ni Louis na nanatiling nagsasalsal habang abala sa panonood.

Napatingin ako sa kanyang alaga. Sobrang laki talaga niyon. Mayroong pumasok sa aking isipan na kapilyuhan. Hindi ko alam ngunit biglang lumakas ang loob ko na muling hawakan ang alaga nito.

Kaya kaagad ko itong sinunggaban.

Kitang-kita ko ang bahagyang pagkagulat sa mukha ni Louis.

“A-ako na…,” matapang kong hayag dito.

Isang makahulugang ngisi naman ang iginanti nito.

Kabanata IX

HABANG sinasalsal ko ang ari ni Louis ay nagkakatitigan kaming dalawa.

Basang-basa ko sa mapupungay nitong mata ang matinding pagkasabik at pagnanasa. Mukhang galak na galak ito sa aking ginagawa.

Ang taba ng kanyang ari. Halos hindi ko ito maikuyom nang tuluyan sa aking kamao. Mainit, maugat, mahaba.

“Do you like it?” naka-kagat labi nitong bigkas habang taimtim pa rin akong tinititigan.

Tumango naman ako nang marahan.

Kinakabahan pa rin ako. Hindi ko alam kung tama ba itong ginagawa namin. Pakiramdam ko ay gumagawa kami ng matinding kasalanan.

Habang abala pa rin ako sa pagtaas-baba ng aking palad rito ay napansin kong may basang likido ang dumampi sa aking mga daliri.

“Shit. Tumatagas na, oh,” banggit ni Louis habang manghang nakatingin sa sariling ari.

Saka ko lamang napansing may bumubulwak ngang malabnaw na katas na nanggagaling sa kanyang alaga.

“A-ano iyan?” may bahid ng kaba kong sabi.

Napangiti naman ito.

“That’s called pre-cum. Paunang katas. Tumatagas talaga ‘yan kapag libog na libog ka.”

Pinagmasdan ko ito nang mabuti. Patuloy pa rin kasi ito sa pagtulo. Kung ganoon ay libog na libog ngayon si Louis?

Itinuloy ko lamang ang pananalsal dito.

“You can taste it.”

“H-ha?” gulat kong sambit sa nabanggit nito.

“Tikman mo.” Nakangisi nitong utos.

Nagsalubong ang aking dalawang kilay.

“S-sigurado ka bang pwede ‘yang kainin?” pag-aalinlangan ko.

“Tss. Magugulat ka sa daming nagkakandarapang matikman iyan.”

Napaiwas ako ng tingin dito. Totoo ba talaga ang sinasabi nito? Baka mamaya sumakit pa ang t’yan ko kapag tinikman ko iyan. Pero sa kabilang banda ay wala namang masama sa pagsubok sa mga bagay na hindi ko pa nararanasan. Baka nga naman masarap talaga ang lasa niyon, kaya maraming nagkakandarapa na matikman ito.

“Come on, Kiks. Lick it,” May halong panunudyo ang ekspresyon sa mukha nito.

Napalunok na lamang ako nang buo.

Panginoon, ikaw na hong bahala sa akin.

Ibinaba ko na ang aking ulo palapit sa naghuhumindig pa rin nitong sandata.

Mas lalong palaki nang palaki iyon sa aking paningin ngayong mas malapit na ako rito.

Nang tuluyan nang tumapat ang aking mukha rito ay agad kong naamoy ang isang nakakakilabot na amoy.

Amoy na amoy ko ngayon ang alaga ni Louis. Amoy pawis na hinaluan ng pang-lalaking pabango. Ewan ko ba pero napakabango niyon sa aking pang-amoy.

Bukod roon ay umaalingasaw din ang amoy ng isang pamilyar na likido. May ideya na ako sa amoy ng tamod dahil minsan na akong nag-mariang palad. At ganoong-ganoon ang amoy ng lumabas na puting likido mula sa aking alaga.

“Ano pang hinihintay mo, Kiko? Dila na.”

Napatingin ako rito. Inilagay na pala nito ang dalawang kamay sa likod ng kanyang ulo. Napakapagbigay sa akin ng kiliti ang ayos nito ngayon.

Unti-unti kong ibinuka ang aking bunganga. Kusang lumabas ang aking dila.

Wala pang dalawang segundo ay inilapat ko na iyon sa kanyang naghuhumindig na ari.

Para akong nakuryente nang dumikit na ang aking dila sa kanyang alaga.

Unang beses ko itong gagawin at talaga namang kinakabahan ako nang lubusan.

“Fuckk…,” mabilis na ungol nito habang nakapikit.

Nagustuhan ko ang naging reaksyon nito kaya’t lakas-loob kong itinaas ang pagdila upang masalo ang tumutulong paunang-katas na patuloy na tumatagas.

“Shitt… Sige pa, Kiks. Aaahh…,” tila sarap na sarap nitong banggit.

Nalasahan ko na rin ang kanyang katas. Ang buong pag-aakala ko ay manamis-namis iyon o ‘di kaya’y may masarap na lasa. Ngunit nagkamali ako. Medyo matabang ito nang kaunti at may pagka-alat.

“Lunukin mo,” muli nitong utos nang pabulong.

Ang hindi nito alam ay nalunok ko na iyon matapos ko mismong dilaan.

“Isa pa, dilaan mo pa, Kiks,” hirap na hirap nitong pakiusap.

Muli ko iyong dinilaan. Mula ibaba, paitaas.

Sa ikalawang pagkakataon ay nalasahan kong muli ang kanyang paunang-katas. Ngunit sa pagkakataong ito ay mukhang mas marami akong naipon sa aking dila.

Mas lalo ko na itong nalasahan. Maalat-alat nga talaga ito.

“Masarap ba?” Hinimas-himas nito ang aking buhok.

Tumango na lamang ako bilang tugon. Hindi ko kasi alam ang aking sasabihin dito.

Napalingon ito sa telebisyon kung saan nakasalang pa rin ang malaswang bidyo ng dalawang lalaking nagtatalik.

Tumingin din ako roon at nasaksihang kinakain din ng mas maliit na lalaki ang higanteng ari ng kanyang maskuladong kapareha.

“Kaya mo bang gawin ‘yan?”

Nagulat ako sa biglang nasabi ni Louis.

Pinagmasdan ko kung paano lamunin ng lalaki ang malaking kargada na nasa harapan nito. Walang kapagod-pagod nito iyong sinusubo, dinidilaan, dinuduraan. Halatang eksperto ito pagdating sa panunubo ng ari. Lamon na lamon nito ang tarugo ng maskuladong lalaki.

Napailing ako.

“H-hindi ko ata kaya ‘yan, L-Louis.”

Nakatutok pa rin ako sa malaswang palabas. ‘Di hamak na wala akong binatbat sa lalaking nasa telebisyon. Tila wala itong lalamunan kung sumubo ng ari.

“Sino bang nagsabing hardcore ka agad na chuchupa? Of course dadaan ka muna sa first steps. The gentler way.”

Tuluyan na akong napatingin sa nagsalitang si Louis.

“P-paano naman?”

“Don’t get me wrong, Versa Top ako pero maalam pa rin ako pagdating sa pagchupa. Ilang bibig ba naman na ang nakatikim nitong hotdog ko. Alam na alam ko kung nasaan ang kiliti ng mga burat.”

Napatango na lamang ako sa sinabi nito. Ano ‘yung Versa Top? Kasali ba sa Top ng aming paaralan si Louis? Mukhang hindi naman, ah.

“Ito ang second lesson natin, Kiks. How to suck a cock. Tapos na tayo sa pagdila ng pre-cum kaya mas pa-kumplikado na ang mga susunod na lessons.”

Nanatili lamang akong tahimik at nakikinig sa mga sinasabi nito.

“I think mayroon ka na namang idea kung paano chumupa base sa napanood mo.”

Muli akong napatango. Ang totoo ay kinakabahan talaga ako. Ibang klase ang ginawang panunuso nung lalaking nasa telebisyon kanina. Hindi ako sigurado kung magagampanan ko ba nang maayos ang ginawa nito.

Sinakal ni Louis ang kanyang alagang tigas na tigas pa rin. Marahan n’ya iyong sinalsal sa aking harapan.

“Say ‘aahh’.”

“H-huh?” medyo naguguluhan kong sambit.

“Ako na muna ang kakantot sa bibig mo. Huwag kang mag-alala dahil dadahan-dahanin ko naman.”

Napalunok akong muli nang buo pagkatapos ay sinunod na lamang ang kanyang utos. Nagsisimula na akong mag-isip kung ano nga ba ‘tong pinasok ko.

Katulad ng nais ni Louis ay ibinuka ko nga ang aking bunganga at naghintay ng kanyang gagawin.

Ilang segundo pa ay halos mamilog ang dalawa kong mata nang bigla nitong ipasok ang ulo ng kanyang malaking alaga paloob ng aking bibig.

“Oooohhh, ang init ng bibig moo, puchaa…”

Nanatili akong walang ginagawa. Nakanganga lamang ako dahil hindi ko alam ang sunod kong gagawin.

“Sige, sipsipin mo na, Kiks. Marunong ka naman sigurong sumipsip ‘di ba?”

Tumango ako habang subo-subo ko pa rin ang kanyang alaga.

Sinimulan ko nga iyong sipsipin.

“Aaaaahhhh, tanginaaaa, ang saraappp… Ang sikipp,” malakas na hiyaw nito.

Inisip ko na lamang na sumususo ako ng tsupon. Madalas ko kasi iyong gawin tuwing binabantayan ko si Karl noon. Sarap na sarap ako sa gatas nito kaya kapag hindi n’ya iyon nauubos, eh ako ang sumasalo.

“Pucha ka, Kiko. Tinutunaw mo burat ko sa loob ng bibig moo, aaahhh…”

Nakahawak na ito ngayon sa buhok ko. Base sa higpit ng pagkakakapit nito ay masasabi kong sarap na sarap ito sa aking ginagawa sa kanya.

“Kaya mo bang igalaw ang dila mo sa loob, Kiks? Pagalawin m— aaaagggghhhh!!! Tang inaaaaaa!!!”

Hindi na nito natuloy ang sasabihin dahil kusa kong pinasayaw ang aking dila sa loob.

Dahil sa aking ginawa ay naramdaman ko ang mas lalong pagtigas ng kanyang ari at muling pagtagas ng paunang-katas mula rito.

Maya-maya pa ay nagsimula na rin akong magtaas-baba.

Susundin ko lamang ang ginawa nung lalaki sa kanyang kapareha.

“Fuckk, that’s it, Kiko. Chupain mo akoo…”

Nang ibaling ko ang aking paningin kay Louis ay nakataas nang muli ang dalawa nitong kamay sa likod ng kanyang ulo habang nakapikit.

Itinuloy ko ang aking pagtaas-baba sa kanyang alaga.

Katulad ng kanyang nais ay pahigop ko s’yang sinususo. Pinapagalaw ko rin sa loob ang aking dila upang mas lalo s’yang masiyahan.

Sa una ay nangangapa pa ako kung ano ang gagawin. Ngunit sa tulong ng napanood ko kanina at ang payo na rin mismo ni Louis ay unti-unti ko nang nakukuha ang mga galaw nung lalaki sa telebisyon.

hwok hwok hwok hwok

Patuloy ako sa panunuso kay Louis.

Nakaalalay din ang isa kong kamay upang mas swabe ang aking pagsubo rito.

“Aaaahh aaahhh hhahhh, sige paaaa, chupa langgg. Chupain mo ako, Kiks. Gatasan mo lang ‘yaaannn…”

Namalayan ko na lamang ang aking sarili na kuhang-kuha na ang mga galaw nung bihasang lalaki sa bidyo kanina.

Unang beses kong gawin ang malaswang bagay na ito ngunit pakiramdam ko ay matagal ko na itong alam gawin. Siguro ay dahil gustong-gusto ko ang ginagawa namin ngayon.

Maging ang ari ko ay kasing-tigas din ng ari ni Louis. Naghuhumindig din ito sa loob ng aking suot na shorts.

May kakaiba akong nararamdaman na bago sa aking pakiramdam. Hindi ko alam kung ano iyon ngunit tila nasa rurok ako ng kaligayahan ngayon. Gustong-gusto ko ang pakiramdam na ito.

Habang sinususo si Louis ay panay pa rin ang ungol at mura nito.

Hanggang sa napatingin ito sa akin.

Tinitigan ako nito habang walang tigil ko pa rin s’yang sinususo na tila isang sanggol na uhaw na uhaw.

“Aaaahhh… that’s it, Kiko. You’re getting better,” ngisi nito sa akin.

Tila hindi ko narinig ang kanyang sinasabi at patuloy pa rin ako sa pagpapaligaya sa kanya. Tila nahahayok ako sa kanyang alaga. Wala naman itong lasa ngunit pakiwari ko’y isa itong masarap na hotdog na nakakatakam at ang sarap sarap ng lasa.

“Your mouth is so addicting, Kiks. Ang sarap-sarap mong sumuso.”

Musika sa aking pandinig ang nabanggit n’yang iyon kaya mas lalo ko pang inigihan ang panunuso.

hwok hwok hwok hwok hwok hwok

shlurp shlurp shlurp shlurp

Dinig na dinig sa buong paligid ang kakatwang mga tunog na iyon. Kung hindi lamang ako nasa posisyon na ito ay baka kinilabutan na ako nang marinig ko ang mga tunog na likha ng kasalukuyan kong ginagawa.

“Aaaahhhh aahhhh hahhhh aaaahhhhh…”

Kasabay ng mga tunog na iyon ay ang walang tigil na mga ungol at halinghing ni Louis na tila mas nakakapagbigay sa akin ng motibasyong mas galingan pa ang panunuso.

Nagkalat na sa aking bibig ang laway ko. Basang-basa na ang mala-trosong kargada ng aking kaklase.

Ni hindi man lang ako nakakaramdaman ng pangangalay o pagod. Maging pandidiri ay hindi rin sumasagi sa aking isipan. Masyado ko yatang ginagalingan ang lesson na ito.

Tila may pinukaw sa buo kong pagkatao ang aring sinusubo ko ngayon. Para bang pinanganak ako para dito, upang gawin ito, upang magpaligaya ng ari ng isang lalaki.

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang paninigas ng tuhod ni Louis. Hudyat na malapit na itong labasan.

“Aaaahhh, ayan na akooo. Malapit na ako, Kiks… Aaaahhh…,” babala nito habang mariing nakapikit.

Hinugot ko ang aking bibig mula sa kanyang alaga dahil natakot akong maputukan ng kanyang dagta.

Sinakal n’ya na lamang iyon at mabilis na sinalsal.

“Heto na ako, Kikss… Tanggapin mo ‘tong tamod koooo, aaahhh… AAAAAAAHHH AAHHHH AAAAARRGGHHH AAAAHHHH HHHAAAAAAHHHH…”

psk psk psk psk psk psk psk psk

Walong magkakasunod-sunod na pagsabog ang pinakawalan nito sa aking mukha, leeg, at dibdib. Tumalsik ang tamod ni Louis sa akin. Tinamuran n’ya ako sa mukha.

Wala na akong ibang nagawa pa kundi mapapikit habang walang habas akong sinasapot ng kanyang makremang likido.

Matapos itong magpalabas ay hingal na hingal itong sumandal sa mahabang sopa.

Tumulo ang malapot na tamod sa aking bibig at nalasahan ko iyon. Mala-chlorox din ang amoy nito.

Sandali pa ay napatingin ako sa hingal na hingal pa ring si Louis.

Napangiti ito sa akin.

Tipid lamang akong ngumiti at saka nag-iwas ng tingin.

Unti-unti na muli akong tinatamaan ng hiya.

“I didn’t know you’re such a fast learner,” banggit nito.

Napalunok naman ako. Hindi ko alam ang aking sasabihin.

Inilapit nito ang kanyang mukha sa akin.

“Look at you. All covered in jizz.”

Halos mamilog ang aking mga mata nang bigla na lamang ako nitong dinilaan sa pisngi.

Parang tinikman na rin nito ang sariling semilya.

Tumabi ito sa pag-upo sa akin sa lapag.

Nagulat ako nang muli nitong inilapit ang mukha sa akin. Sa pagkakataong ito ay halos ilang pulgada na lamang ang layo ng ulo naming dalawa.

Kaya naman ay napaatras ako nang bahagya.

“Tell me, Kristoffer Gregorio. Nagpapanggap ka lamang bang inosente?” puno ng panunudyo nitong ngisi.

Muli akong napalunok nang buong-buo.

“H-huh? A-anong ibig mong sabihin?”

Nakatingin ako sa ibang direksyon habang sinasabi iyon.

“Ilang bibig na ang na-experience nitong burat ko, Kiks. I know what an expert mouth is.”

Nanatili lamang akong tahimik. Mali ito ng naiisip. Totoong unang beses kong gawin ang bagay na ito. Maging ako ay hindi rin alam kung bakit tila isa akong bihasa kanina.

“Hey, no judgment, dude. Whether you’re a certified cocksucker or not, na-enjoy ko pa rin ang ginawa natin.”

Natigilan pa muna ako nang ilang segundo hanggang sa muli ko itong hinarap.

“L-Louis, m-mangako kang sa ating dalawa lang ito, ah?” nag-aalala ko ritong sambit.

Natatakot akong may ibang makaalam tungkol dito. Tiyak na masisira ang buhay ko sakaling malaman ng mga taong nakapalibot sa akin ang ginawa namin ngayon ni Louis.

Napangisi ito nang malapad.

“Don’t worry, I won’t rat you out. Our secret stays here.”

Napahinga ako nang maluwag. Maasahan talaga ito kahit kelan. Napakaswerte kong maging kaibigan ang katulad ni Louis.

Kabanata X

MAG-AALAS diyes na ng gabi nang magdesisyon akong umuwi. Matapos kasi ang nangyari sa pagitan namin ni Louis ay nagluto pa kami ng aming hapunan at sabay na kumain. Tinignan ko na rin ang aming report at nag-practice kami ng aming mga sasabihin sa Lunes bilang paghahanda. At saka pinanood rin namin ang iba pang malalaswang bidyo at muli ko s’yang sinuso.

Kaya naman ay hindi ko na namalayan ang oras. Palalim na pala ang gabi. Sana naman ay tulog na ang aking mga magulang. Hindi pa naman ako ganoon kabihasa pagdating sa pagsisinungaling sa kanila. Mauutal na naman ako ‘pag nagkataon.

“Dito na lang ako, Louis,” banggit ko sa aking kaklase nang makarating na kami sa masukal na daan patungo sa aming sitio.

“Sigurado ka?”

Tumango ako.

“Lubak-lubak at maputik na kasi ang daan patungo roon. Baka madumihan pa itong kotse mo.”

“Nah, I think my car can handle it.”

“Hindi na talaga, Louis. Maraming salamat na lang.”

Hindi na ito nagpumilit pa.

“S’ya, see you on Monday. Thanks for the service, Kiks. Sa uulitin,” kinindatan ako nito habang nakangiti.

Kaagad naman akong nag-iwas ng tingin dito at tinanggal na ang aking seatbelt.

“M-maraming salamat din, Louis.”

Binuksan ko na ang pinto ng kotse.

“Take care. Here pala, bring this. Mukha kasing madilim d’yan.”

Bago ako lumabas ay may iniabot ito sa aking flashlight.

“Salamat, Louis.”

“You’re welcome. Good luck na lang sa atin sa Monday. Good night, Kiks.”

Tuluyan na akong nakababa bitbit ang flashlight.

“Good night, Louis. Mag-iingat ka sa daan,” paalam ko rito.

“Ikaw din,” ang huling nabanggit nito bago paandarin ang kotse.

Hinintay ko pa muna itong tuluyang makalayo bago ko naisipang tumalikod upang tahakin ang masukal na daan papunta ng aming bahay.

Binuksan ko na ang flashlight na ibinigay nito. Ibabalik ko na lamang ito sa kanya sa Lunes.

Habang naglalakad sa masukal na daan ay hindi ko napigilang mag-alala. Kumusta naman kaya sina Itay? Unang beses ko itong uuwi nang ganitong oras. Sana naman ay hindi ko pinag-alala ang mga ito.

Habang papalapit sa aming munting bahay ay mas palakas nang palakas ang pagkabog sa aking dibdib. Ni hindi ko na inalintana ang madilim na paligid kahit mag-isa akong naglalakad. Mas natatakot ako sa magiging reaksyon ng aking mga magulang. Lalong-lalo na si Itay.

Matapos ang ilang minuto ay narating ko na ang aming bahay.

Sana naman ay hindi pa naka-kandado ang pintuan.

Nang makalapit na ako sa pinto ay laking gulat ko nang mabilis ko iyong nabuksan.

Ngunit halos mapatalon ako sa gulat nang bumungad ang isang napakalaking bulto.

Walang iba iyon kundi si Itay. Nakatayo sa likod ng pintuan at mukhang inaabangan ang pagdating ko.

“‘T-‘tay…,” ang tanging nabigkas ko na lamang habang nakaangat rito ang tingin.

“Bakit ngayon ka lang?” May otoridad sa tono nito.

“N-n-nag… T-tinapos ho kasi namin ‘y-‘yung report…” Hindi ako makatingin dito nang diretso. Nanginginig din ako sa takot.

“Hindi ba’t sinabihan kitang huwag magpapa-hatinggabi?” muli nitong sambit.

“E-eh, ‘Tay, alas-diyes pa lang naman po, eh,” katwiran ko rito.

“Kahit na. Isasagad mo pa ba sana hanggang alas-dose? Ang sinabi ko sa ‘yo, huwag kang magpapa-hatinggabi. Hindi umuwi ka nang magha-hatinggabi mismo.”

“H-hindi naman po sa ganu’n. ‘Tay.”

Pinipigilan ko ang aking sarili na mangilid. Kaunti na lang ay tutulo na ang mga luha ko. Ayoko ng ganitong pakiramdam. Ang pinakaayaw ko sa lahat ay ang pinapagalitan ako ni Itay.

Bigla itong napabuntong-hininga at hinawakan ako sa magkabilang balikat.

“Alam mo namang nag-aalala lang ako sa ‘yo, ‘di ba? Ama mo ako kaya natural sa akin ang siguruhing ligtas ka sa anumang oras.”

Hindi ko na napigilan at tuluyan na nga akong napaluha.

“P-pasensya na po, ‘Tay.”

Niyakap ako nito nang mahigpit.

“Tahan na. Magsilibi sana itong aral sa ‘yo. Hindi porke’t pinayagan kita ay aabusuhin mo na iyon.”

“Opo, ‘Tay. Sorry po ulit. Hindi na po mauulit,” patuloy na iyak ko sa dibdib nito.

“S’ya, tigil na riyan at baka marinig ka pa ng Inay at mga kapatid mong natutulog.”

Kumalas na ako sa pagkakayakap at pumasok na kaming dalawa sa loob. Tumigil na rin ako sa pag-iyak at nagpahid ng aking luha.

“Kumain ka na ba? Tinirhan ka namin ng ulam,” sambit nito.

“Kumain na ho ako sa bahay ng kaklase ko, Itay.”

“Ganu’n ba? S’ya, matulog na tayo at isasama pa kita sa hacienda bukas nang umaga.”

Saka ko lamang naalala na sinabihan nga pala ako nitong pupunta kami roon bukas.

Tumango na lamang ako at pilit na ngumiti.

“S-sige ho, ‘Tay.”

Ginulo nito ang aking buhok bago magdesisyong pumasok sa loob ng kanilang kwarto ni Inay.

Naiwan naman akong nagpahid muli ng natutuyo ko nang mga luha.

Napakabait talaga ng Itay ko. Mabilis n’ya akong napatawad sa aking kasalanan. Ngunit aaminin kong natakot talaga ako kanina. Akala ko ay pagagalitan na ako nito. Buong buhay ko ay bilang lamang yata sa isa kong kamay ang mga pagkakataong pinagsabihan ako ng aking ama. Naisip ko ngang kabaliktaran ito ng aking ina. Si Inay kasi ay maya’t-maya akong pinapagalitan, samantalang si Itay ang palaging nagsisilbing tagapag-tanggol ko. Napakaswerte ko talaga rito.

Nagtungo muna ako sa kusina upang siguruhing walang hugasin doon. Nang makitang malinis ang lababo ay nagtungo na lamang ako sa likod-bahay upang maghugas ng paa sa may poso.

Pagkatapos ay dumiretso na rin ako sa kwarto naming magkakapatid upang magbihis at matulog.

Habang nakahiga ay hindi ko napigilang mapaisip tungkol sa nangyari sa pagitan namin ni Louis kanina. Unti-unting nagkamalay ang aking alaga habang sinasariwa ko sa aking isipan ang pinagsaluhan naming kababalaghan.

Napakalaki ng ari ni Louis. Sa hula ko ay nasa walong pulgada iyon. Halos kasing-taba rin ito ng lata ng sardinas. Maugat at maganda ang pagkakatuli. Hindi ko lubos akalaing makakakita ako ng kargada ng isang lalaki bukod sa akin. Hanggang ngayon ay tila hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari. Sinong mag-aakalang ang isang katulad kong umiikot lamang sa bahay at eskwela ang buhay ay makakaranas ng ganoong klaseng aktibidad?

Bago ang lahat ng iyon para sa akin. Ang makakita ng mga hubad na larawan at bidyo ng kalalakihan, ang pagdila at paglunok ng paunang katas, at ang pagsubo ng ari. Wala akong kaide-ideyang may mga bagay palang ganoon.

Ngunit bakit? Bakit parang natural lamang sa akin ang ginawa kong pagserbisyo kay Louis kanina? Bakit ako labis na nasiyahan noong mga oras na iyon? Bakit ko ito hinahanap-hanap ngayon?

Dinukot ko ang naghuhumindig ko nang alaga sa loob ng aking salawal. Doon ay naramdaman ko ang paunang katas na tumatagas na rin pala mula sa aking alaga. Tama nga ang sinabi ni Louis na lumalabas iyon tuwing nalilibugan ang isang lalake.

“Anong ginagawa mo?” ang narinig kong boses sa tabi ko.

Sa sobrang gulat ay literal akong napatalon sa ibabaw ng aming katre. Lumikha iyon ng may kalakasang tunog.

“K-k-kevin… G-gising ka pa pala,” pautal-utal kong sambit dito.

Gising pa pala ang kapatid ko. Katabi ko kasi ito sa pagtulog.

“Kanina pa ako nakadilat. ‘Di mo lang yata ako napansin.”

Madilim nga naman kasi ang aming kwarto dahil nakapatay na ang bombilya. Tanging liwanag mula sa labas ang nagsisilbi naming ilaw.

“G-ganu’n ba?” s’yang nabanggit ko na lamang.

Hiyang-hiya ako. Nakita kaya nito ang ginawa kong pagdukot sa aking junior? Mabuti na lang at wala rito sa aming tabi si Karl. Tiyak na nagulat din iyon sa pagtalon ko kanina kung nandito lamang ito. Paminsan-minsan kasi ay kina Itay pa rin ito natutulog. Katulad ngayon.

Hindi na umimik si Kevin. Bagkus ay nanatili lamang ito sa pagtingin sa akin.

Nakaramdam ako ng mga kalabog sa aking dibdib.

Maya-maya pa ay umusog ito palapit sa akin. Nakatitig pa rin ito sa aking gawi sa ‘di ko alam na kadahilanan.

Pinili ko na lamang na manahimik. Hindi ko rin alam kung ano ang ia-akto ko matapos ako nitong mahuling dinudukot ang sarili kong ari.

Naramdaman ko ang pagtagak ng butil-butil na pawis sa aking mukha at katawan. Kinakabahan ako. Hindi ako komportable sa ginagawa nito ngayon ngunit hindi ko ito mapagsabihan dahil tila napipipi ako.

“Salsal tayo, Kuya,” banggit nito na nakapagpatayo sa lahat ng balahibo sa aking katawan.

“H-h-ha?” tila nabibingi kong bigkas.

“Ang sabi ko, salsal tayo. Sabay tayong magsalsal. Sige na, wala naman dito si Karl.”

Isang buong paglunok ng laway ang nilunok ko. Nasisiraan na ba ito ng bait?

“B-baliw ka ba? A-ano bang pinagsasabi mo?”

Bigla nitong sinunggaban ang kamay ko.

“Eh kung ayaw mo, ako na lang ang salsalin mo.”

Halos lumuwa ang aking dalawang mata nang idikit n’ya ang kanan kong kamay sa kanyang ari.

“L-l-loko!”

Sinubukan kong bawiin ang aking kamay ngunit sadyang mas malakas ito.

“Sige na, Kuya. Wala naming malisya ‘to, eh.”

Pilit pa rin akong nagpupumiglas ngunit unti-unti na rin akong sumusuko.

Napakatigas ng ari ni Kevin. Tigas na tigas ito sa loob ng manipis na boxers nito. Tanging boxers lamang kasi ang damit-pantulog nito at walang suot pang-itaas.

Sa hindi ko alam na kadahilanan ay mas lalo pang tumigas ang sarili kong alaga dahil sa ginawa nito.

Kusang gumalaw ang aking kamay. Katulad ng ginawa ko sa ari ni Louis kanina.

“Malaki ba, Kuya?” anang aking kapatid habang nakangiti.

Hindi na ako nakapagsalita. Bagkus ay itinuloy ko na lamang ang paghimas ng alaga nito.

Napakagat-labi ito habang taimtim pa ring nakatingin sa akin.

“Ilabas mo na, ‘ya,” utos nito sa mapanghibok na tono.

Maling-mali itong ginagawa namin. Ngunit hindi ako maka-hindi rito. Gusto ko rin ang kalapastanganang ginagawa naming ngayon.

Kaya naman ay nag-isip na lang ako ng paraan upang lumabas na napipilitan lamang ako sa kagustuhan nito.

“S-sige. P-pero gagawin ko lang ‘to sa una’t huling beses, m-maliwanag ba?”

Hindi lamang ang aking boses ang nanginginig. Maging ang buo kong katawan ay nanginginig na sa takot.

Itinupi ko ang garter ng suot nitong boxers.

Unti-unti ko iyong ibinaba at agad na tumalbog ang malusog na kargada ng kapatid ko.

Hindi ako makapaniwala sa laki niyon.

“P-pambihira naman ‘tong junior mo, K-kevin.”

Hindi ko matanggal ang aking paningin sa bagay na iyon. Malaki ang ari ni Louis, walang duda. Ngunit ‘di hamak na mas malaki ang ari ng kapatid ko kumpara sa kanya.

“Sakalin mo na, Kuya.”

Napahinga muna ako nang malalim.

Nanginginig pa rin ako habang inaabot ko iyon.

Maya-maya pa ay tuluyan ko na itong nasakal.

Ang laki! Kasing-taba iyon halos ng pipino.

“Oooohhh…,” ungol nito nang subukan kong ikuyom ang kamo ko.

Bigla itong napatingin sa akin sabay ngisi.

“Sige na, Kuya, salsalin mo na.”

Sinimulan ko nang itaas-baba ang aking kamay.

“Aaaahhh…” Napapikit ito sa sarap.

Itinuloy ko lamang ang pananalsal sa kanya.

“Sige langgg…”

Habang ginagawa ko iyon ay nakatingin ako sa ekspresyon ng kanyang mukha. Ganoong-ganoon din ang naging reaksyon ni Louis habang sinusubo ko ito kanina.

May bumubulong sa akin na isubo ang ari ng kapatid ko. Ngunit sa kabilang banda ay nananaig din ang konsensya ko.

Kaya nagpatuloy na lang ako sa pagtaas-baba ng aking kamay.

“M-malapit na ako, Kuyaaa…”

Mas binilisan ko pa ang pananalsal nang marinig ko iyon.

“Ayan naaaa… Aaaahhh… aahhh aahmhhmm—”

Hindi na nito natuloy ang pag-ungol dahil tinakpan ko ang bibig nito gamit ang kaliwa kong kamay. Baka kasi marinig kami ng aming mga magulang na nasa kabilang kwarto lamang.

Tumalsik ang katas nito sa kanyang katawan.

Agad akong tumayo upang kumuha ng bimpo at ibinigay sa kanya.

Mabilis din naman itong nagpunas ng sarili.

Tahimik na muli akong humiga nang nakatalikod sa kanya.

“Maraming salamat, Kuya. Sa susunod ulit.”

Napalunok na lamang ako at pilit hindi pinansin ang sinabi nito.

Kabanata XI

“ANAK?”

“‘Nak?”

Naalimpungatan ako nang maramdaman kong may gumigising sa akin.

“‘Nak, gising na. Maaga pa tayong tutungo sa hacienda.”

Kaagad akong napabalikwas ng bangon nang marinig ko ang boses ni Itay.

“‘T-tay… pasensya na ho at medyo napahimbing ang tulog ko,” paghingi ko ng paumanhin dito.

“Ayos lang, anak. Alas-singko pa lang naman ng umaga.”

Iniabot nito ang kanyang kamay upang tulungan akong tumayo.

Nang makatayo ako ay tumalikod na ito upang lumabas ng aming kwarto.

“Pinapaaga kami ni Boss Paeng sa sakahan upang makagawa ng ilang mga gawain bago magsimula ang munting piging. Kailangan nating agahan ang pagpunta roon,” sambit nito habang naglalakad.

Nang makalabas na ito ay nag-unat muna ako ng katawan sabay hikab. Gusto ko pa sanang matulog dahil araw naman ng Sabado. Ngunit nangako nga pala ako kay Itay na sasama ako sa kanya sa hacienda ngayong araw.

Bago magdesisyong lumabas ay napatingin muna ako sa katre kung saan kasalukuyang natutulog si Kevin. Wala itong saplot pang-itaas at bahagyang nakabukaka pa. Litaw na litaw ang kagandahan ng katawan nito dahil sa kanyang ayos. Napansin ko ring gising na ang alaga nito sa loob ng kanyang boxers.

Napalunok ako dahil agad na sumagi sa aking isipan ang kakatwang pangyayaring namagitan sa aming dalawa kagabi. Ayoko na muna iyong alalahanin. At gusto ko na rin iyon kaagad ibaon sa limot.

Kinuha ko ang kumot at agad ko itong kinumutan.

Matapos iyon ay lumabas na rin ako ng aming kwarto.

Dumiretso ako sa kusina upang magkape. Doon ay naabutan ko si Itay na mukhang nagpapainit ng tubig.

“Magkakape ka rin, ‘Tay?” banggit ko rito.

Napalingon naman ito sa akin.

“Oo, anak. Magkakape ka rin ba? Ako na magtitimpla para sa ‘yo.”

Napaupo ako sa isa sa mga upuan ng aming munting hapag-kainan.

“Salamat, ‘Tay.”

Ilang segundo pa ay tahimik na akong naupo habang pinagmamasdan ang aking amang nakatayo sa harapan ng pugon. Kaming dalawa pa lamang ang gising. Hindi kasi tumatanggap ng labada si Inay tuwing araw ng Sabado’t Linggo. Sina Kevin at Karl ay paniguradong babawiin ang tulog dahil wala namang pasok. Ganoon din sana ako kung hindi lamang nagdesisyon ang Itay na isama ako sa hacienda ngayong araw.

“Nga pala, anak. Sino itong Louis na nabanggit ni Kevin?”

Bahagya akong napaigtad sa biglaang nasambit nito.

Wala akong naisip na pwedeng isagot rito kaya’t nautal-utal na naman ako.

“A-ah…”

Hindi ako makasagot nang maayos. Paano’y una ko agad naisip ang nangyari sa amin ni Louis kahapon.

“Galing daw iyon ng Maynila, tama ba?”

Muli akong nagulat sa narinig ko mula rito. Ang Kevin na iyon talaga. Isiniwalat ba nito kina Itay ang lahat ng nalalaman tungkol sa kaklase ko?

“A-ah, oho, ‘Tay. Taga-Maynila raw kasi ang Papa n’ya. Ang kanyang ina naman ay taga-rito ngunit nagtatrabaho sa ibang bansa.”

Tinanggal na nito mula sa pugon ang takure.

“Naku, anak. Mag-iingat ka sa mga taga-Maynilang iyan. Iba mag-isip ang mga iyon kumpara sa ‘ting mga probinsyano.”

Isinalin nito sa termos ang mainit na tubig.

“M-mabait naman ho ‘yon si Louis, ‘Tay.”

“Mabait. Bakit, matagal mo na ba s’yang kakilala?”

Hindi na ako sumagot pa at at hinayaan na lamang itong magtimpla ng kape para sa aming dalawa.

Mukhang hindi nito gusto si Louis na maging kaibigan ko. Paano pa kaya kapag malaman nitong sinubo ko ang ari ng kaklase kong iyon? Tiyak na aatakehin ito sa puso.

Dahil sa aking naisip ay hindi ko napigilang mapalunok. Ngayon ko lang napagtanto ang kahibangang nagawa ko kahapon.

“Heto na ang kape mo, anak.”

Lumapit na si Itay bitbit ang dalawang tasa ng kape at naupo sa tabi ko.

Nanatili pa rin akong tahimik. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Ang laki ng kasalanan kong nagawa. Hindi lamang kay Louis, pati na rin sa kapatid ko. Pakiramdam ko ay napakadumi kong tao.

“Oh, anak. Ayos ka lang ba?”

Nabigla ako nang bigla na lamang hawakan ni Itay ang aking leeg upang suriin kung may trangkaso ako. Agad kong naramdaman ang init ng kamay nito.

“A-ayos lang ako, ‘Tay.”

Nag-ayos ako ng pag-upo at ginalaw ko na ang tasang nasa harapan ko.

Tinignan naman ako nito nang puno ng pag-aalala.

“Gusto mo bang pumarito ka na lang muna sa bahay? Ayos lang naman kung hindi ka na muna sumama sa hacienda.”

“H-hindi, ‘Tay! A-ayos lang po talaga ako. S-siguro ay dahil sa lamig lamang ito,” mabilis na tanggi ko.

“Ganu’n ba? S’ya, inumin mo na iyang kape mo nang mabawasan ang ginaw mo.”

Sinunod ko na lamang ang sinabi nito at agad na humigop ng kape.

Uminom na rin ito at hindi na nagsalita.

Nagpatuloy ang walang imikan naming pagkakape hanggang sa naubos n’ya na ang kanya.

Tumayo ito at nagtungo sa kanilang silid upang kumuha ng tuwalya. Pagbalik ay bitbit na nito ang puting tuwalya na nakasabit sa kanyang balikat.

“Bilisan mo na riyan nang makaligo ka na. Sa banyo ka na maligo at sa may poso na lamang ako.”

“O-opo, ‘Tay.” Sabay tango ko.

Tuluyan na itong naglakad patungo ng likod-bahay. Sinundan ko pa ito ng mga tingin hanggang sa tuluyan na itong makaalis.

Napahinga ako nang maluwag. Hindi ko talaga kayang magsinungaling dito. Kinakabahan akong mabuking nito ang ginawa naming kalaswaan nina Louis at Kevin. Sa oras na malaman n’ya iyon ay hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.

Sa kabila ng pag-aalala ko ay hindi ko pa rin napigilang ma-excite sa madadatnan ko mamaya sa labas ng likod-bahay. Tiyak kasing maliligo na naman si Itay nang tanging brief lamang ang saplot sa katawan. Gustong-gusto ko talagang nakikita ang napakaganda ng hubog nitong kabuuan.

Kaya naman ay hindi ko na inubos ang aking kape at dali-daling nagtungo sa aming kwarto. Kumuha ako ng tuwalya at agad ring nagtungo sa may likod-bahay upang maabutan ko si Itay na kasalukuyang naliligo sa may poso.

Habang naglalakad papunta roon ay hindi ko napigilang kabahan. Tila may mga paru-parong nagwawala sa loob ng tiyan ko. Hindi na ako makapaghintay sa napakagandang tanawin na naghihintay sa akin doon.

Nadatnan kong nakabukas ang pintuan palabas ng likod-bahay. Naririnig ko na rin ang tunog ng pag-bomba ng poso at ang pag-agos ng tubig mula rito.

Nilapitan ko ang pinto nang dahan-dahan. Marahan akong sumilip sa labas.

Agad akong sinalubong ng liwanag ng bukang-liwayway. At halos magsitayuan ang lahat ng balahibo ko sa katawan sa aking nasaksihan.

Si Itay, nakatalikod at wala ni isang saplot sa katawan. Hubo’t-hubad itong naliligo ngayon. Hindi nito suot ang manipis na brief na kadalasang suot nito tuwing naliligo sa may poso. Literal na wala itong itinira sa harap ng kalikasan.

Bumigat ang aking paghinga. Hindi ako makapaniwala sa aking nakikita.

Litaw na litaw ang napaka-maskulado nitong pangangatawan, na tila ba’y inukit ng bihasang manlililok. Mula sa malapad nitong likod, mga braso, hita. Namumutok sa masel ang bawat sulok ng kanyang hubad na katawan.

Napansin ko rin ang naglalakihan nitong pisngi ng pwet. Maging iyon ay siksik din sa laman at umbok na umbok.

Napalunok na lamang ako nang buo. May kung anong init na sumisibol sa kaibuturan ng aking katawan. Naghahalo-halo ang pagnanasa, pagkalito, takot, at paghanga.

Abala ito sa pagbo-bomba ng poso. Dahilan upang mas lumitaw ang kanyang mga masel at ugat dala ng pwersang ginagamit. Bawat galaw niya’y may bigat at bagsik, ngunit sa likod ng tikas na iyon ay may isang alon ng init na tila handang lamunin ang sinumang lumapit.

Kahit panay ang lunok ko ay pakiramdam ko’y natutuyuan ako ng laway. Lunok. Isa, dalawa, tatlo, sunod-sunod ngunit tila tuyot pa rin ang aking lalamunan. Masyado akong kinakabahan sa ginagawa kong pamboboso ngayon.

Hindi ko alam kung ilang minuto na kong nanatili sa pagtingin. Ang alam ko lamang ay hindi na ako makahinga nang maayos — hindi lamang dahil sa takot na mahuli, kundi dahil sa bugso ng damdaming hindi ko na kayang ikubli.

Tigas na tigas na ang aking ari. Nagwawala na ito sa loob ng aking salawal.

Kaya naman nang biglang humarap si Itay ay halos sumabog iyon sa pagdoble sa katigasan.

Bahagya akong nagtago upang hindi ako nito makita. At tagumpay. Mukhang hindi ako nito napansin sa likod ng pintuan. Hindi pa rin nito alintana ang sariling anak na tila isang uhaw na tigreng nagmamanman ng bibiktimahin.

Bumuyangyang ang nakabiting tarugo ng aking ama. Malambot pa iyon ngunit kasing-laki na ng pipino sa katabaan. Hindi rin nakaligtas sa aking paningin ang malulusog nitong bayag. Na tila ba’y mahuhulog na sa bigat dahil siksik at masagana sa sariwang katas.

Sandali pa ay muli na itong tumalikod. Kumuha lamang pala ito ng tabo upang buhusan ang sarili.

Nagpatuloy na ito sa paliligo. Unti-unting dumaloy ang malamig na tubig sa kanyang katawan. Mula sa balikat pababa sa kanyang gulugod, humahalik sa bawat kurbada, hanggang sa sumayad sa mga pisngi ng kanyang puwet na matitigas at bilugan.

Hindi ko na alam kung ilang na beses akong napalunok. Hindi ko na rin alam kung nilalamig ba ako sa napakalamig na simoy ng umaga o nauupos sa apoy ng sarili kong pananabik.

May bahagi sa akin ang gustong tumalikod. Tumakbo. Maghugas ng konsensya. Ngunit may isa ring bahagi ang gustong manatili. Magtagal. Damhin pa ang init, ang lihim na pagnanasa, kahit pa bawal, kahit pa nakakasakal.

Napaurong ako ng bahagya nang mapansin kong huminto ito sa pagbobomba. Inangat niya ang kanyang ulo, bahagyang lumingon sa direksyong kinaroroonan ko.

Huli na upang muli akong magkubli sa likod ng nakaawang na pinto. Bistado na ako nito.

“Anak?” anito sa medyo naguguluhang tono. “Anong ginagawa mo riyan?”

Hindi ako makapagsalita. Tila dumoble ang ginaw sa paligid dahil sa tanong n’yang iyon. Ang mga salitang nais kong sabihin ay parang nanatili sa aking lalamunan. Gayunpaman ay nakayanan ko pa ring magsalita.

“W-wala… wala po…,” ang sagot ko, ang mga labi ko’y nanginginig sa takot.

Hindi ito kumibo. Tumayo lamang siya roon, pinagmamasdan ako sa hindi ko maipaliwanag na ekspresyon. Hindi ko maintindihan kung galit ito, o may kabuntot na alalahanin sa kanyang mga mata.

Nakalaylay pa rin ang kanyang kargada habang kaharap ako. Ngunit wala na roon ang mga titig ko. Pinagpapawisan ako sa takot at kaba. Ano na kaya ang iniisip nito sa akin ngayon?

“Ano pang hinihintay mo riyan? Gusto mo bang paliguan pa kita?”

Napasinghap ako sa isinagot nito. Kahit papaano’y napahinga ako nang maluwag.

Iwas na iwas ako rito ng tingin habang naglalakad papasok ng banyo.

Napansin ko namang nakatuon sa akin ang mga titig nito.

Hindi ko na lamang iyon inalintana at tahimik nang pumasok sa loob ng munting palikuran.

Habang nasa loob ay napaupo ako sa inidoro.

Huminga ako nang malalim. Kinabahan ako doon nang sobra. Akala ko ay pagagalitan ako nito dahil sa ginawa kong pamboboso. Hindi yata nito napansing kanina pa pala ako nakatayo sa likod ng pintuan at pangahas s’yang minamanmanan.

Mabuti na lamang at isang mabait at masunuring anak ang pagtingin nito sa akin. Hindi nito alam ang kalapastangan kong nagawa.

Hindi na ako nagtagal sa paliligo at nang makalabas ako ng banyo ay wala na si Itay sa may poso.

Pagkatapos kong magbihis ay naghanda na kami sa aming pagpunta sa hacienda. At tinahak naming magkasama ang daan patungo roon.

Kabanata XII

TAGAKTAK ang aking pawis habang binabaybay namin ni Itay ang daan patungong hacienda. Nagsimula na kasing sumikat ang araw at medyo mahapdi ito sa balat. Gayunpaman ay tahimik pa rin akong naglakad nang walang kahit anong reklamo sa katawan.

“Oh, anak, ayos ka lang ba?”

Napansin ni Itay ang bagal ng paglalakad ko. Paminsan-minsan kasi akong tumitigil nang ilang segundo upang mag-ipon ng sapat na lakas. Hindi rin kasi biro ang daan patungo sa kanyang pinagtatrabahuan. ‘Di hamak na mas malayo ito kumpara sa aming palayan.

“Ayos lang ho ako, ‘Tay,” tugon ko rito. Tuloy pa rin ako sa paglalakad.

Sandali muna itong hindi umimik habang nakatingin sa akin at muling nagsalita.

“Gusto mo bang buhatin kita sa likod ko, anak?”

Nagulat naman ako sa sinabi nito.

“H-hindi na ho, ‘Tay. Ayos lang ho talaga ako. Huwag n’yo ho akong alalahanin,” agad na tanggi ko. Hindi naman na ako syete-anyos na musmos upang buhatin pa ng aking ama sa paglalakad.

“Medyo malayo pa tayo, ‘nak, ah. Sigurado ka ba?”

Tumango ako.

“Opo, ‘Tay. Mabuti na rin ‘to bilang ehersisyo. Kesa naman sa nakatutok lamang ako sa mga babasahing libro. Kakailanganin ko rin paminsan-minsang magpapawis.”

Matapos kong sabihin iyon ay ginulo nito ang aking buhok sabay ngiti.

“Napaka-bibo talaga nitong anak ko.”

Nahawaan na rin ako ng mga ngiti nito.

“Kaso ako naman ngayon ang nangangalay. Hinto muna tayo, nak. Ayun, sa may lilim ng punong iyon.”

Itinuro nito ang isang malaking puno ng mangga.

Naglakad kami palapit roon. Napansin kong may mga bunga ang puno. Mga hinog pa. Sino kaya ang may-ari nito?

“‘Tay, tingnan mo. Hitik na hitik sa bunga,” hindi ko napigilang bigkas habang nakatingala.

“Oo nga, ‘no. Ngayon ko lamang napansin.” Nakahawak ito sa kanyang magkabilaang bewang habang nasa taas din ang tingin.

“Kanino kaya ang punong manggang ‘to?” mahinang bigkas ko.

Napatingin ito sa akin.

“Gusto mo bang pumitas, ‘nak?” tanong nito.

“H-ho? Huwag na, ‘Tay. Baka pagalitan pa tayo ng may-ari.”

Bigla itong napatawa.

“May nakikita ka bang mga kabahayan dito? Sino ba sa tingin mo ang may-ari?”

Napalingon-lingon ako sa paligid at saka ko lamang napagtantong nasa kalagitnaan nga pala kami ng kagubatan.

“Huwag kang mag-alala. Kung may nagmamay-ari man ng punong ito ay hindi n’ya naman malalamang pumitas tayo ng ilang piraso.”

Kumuha ito ng mahabang kawayan at saka ay pumitas ng mangga.

Nang mahulog ay agad rin nito iyong sinalo.

“Ayos. Hinog na hinog na, oh. Heto, anak.”

Ibinigay n’ya sa akin ang naunang napitas na prutas at saka ay kumuha ng isa pa para naman sa kanya.

“Tinitignan ko pa lang, natatakam na ako, ‘Tay.”

Napaupo na ako sa damuhan at sinimulan nang balatan ang mangga.

Maya-maya pa ay tumabi na rin ito akin at sinamahan ako sa pagbabalat.

“Ang tamis!” bulalas ko nang malasahan ko ang mangga.

Isang ngiti naman ang agad nitong iginanti.

“Masarap ba, anak?”

“Sobra po!”

Ninamnam ko ang tamis ng masarap na prutas. Ngayon lang yata ako nakatikim ng ubod na tamis na mangga. At nasa kalagitnaan pa ito ng masukal na gubat. Sana lamang talaga ay walang nagmamay-ari ng punong ito. Dahil kung meron ay tiyak na malilintikan kaming mag-ama.

Matapos kong masipsip ang napakasarap na mangga ay akmang itatapon ko na ang buto nito nang bigla akong pinigilan ni Itay.

“Oh, anak. Sayang naman kung itatapon mo na kaagad nang may natitira pang laman. Akin na, ako na ang mag-uubos.”

Kinuha niya ito mula sa aking kamay at agad iyong sinipsip sa kanyang bibig.

Wala na akong ibang nagawa pa kundi panoorin na lamang itong sipsipin ang laman ng mangga na hindi ko naubos.

Napatingin ito sa akin. Ganoon din ako sa kanya.

Hindi ko alam kung namamalik-mata lamang ako pero tila nakikipaghalikan ito sa buto ng mangga. Nilalabas n’ya ang kanyang dila. Eh hindi naman ganoon ang tamang pagkain ng mangga. O baka naman masyado lamang itong sarap na sarap sa kinakain.

Napatingin na lamang ako sa ibang direksyon upang mag-iwas ng tingin.

“Pasensya ka na, anak. Gutom na gutom kasi ang Itay. Sana ay hindi mo ako pag-isipan na patay-gutom.” Bigla itong tumawa.

Napalingon akong muli sa kanya at saktong itinapon na nito ang manggang hindi ko naubos kanina.

“S’ya, halika na, anak, at baka maabutan pa tayo ng tanghali.”

Tumayo na ito kaya’t sumunod na rin ako.

Napatingin-tingin ito sa buong paligid at muling nagsalita.

“Mukhang may maliit na batis roon. Maghugas muna tayo ng kamay.”

Naglakad kami papunta sa maliit na batis at naghugas ng aming mga kamay.

Pagkatapos ay itinuloy na namin ang mahabang paglalakad.

Habang binabaybay ang masukal na kagubatan ay kapansin-pansin ang aking pananahimik.

Nakaramdam kasi ako ng mga paru-paro sa aking t’yan kanina habang kinakain ni Itay ang mangga ko. Parang naghalikan na rin kami nang hindi lamang direkta sa lagay na iyon dahil puno ang mangga ng laway ko. Ngunit sa kabilang banda ay wala namang malisya iyon dahil sarili ko itong ama. At anak n’ya naman ako. Para sa kanya siguro ay wala lamang iyon. Ako lang talaga ang parating mahilig maglagay ng malisya sa mga bagay-bagay.

Naguguluhan man ay pinilit ko na lamang iyon balewalain. Baka nga naman kasi gutom na gutom lamang ang Itay. Mabilis n’ya rin kasing naubos ang mangga n’ya kanina.

“‘Nak, malapit na tayo. Kaya mo pa ba?”

Nabasag ang pag-iisip ko nang bigla itong magsalita.

Agad naman akong tumango sabay ngiti. Mas binilisan ko pa ang paglalakad upang masabayan s’ya.

“Ibang klaseng layo rin ang nilalakad mo sa araw-araw, ‘Tay,” banggit ko rito.

Napangiti naman ito.

“Kung para sa inyo lang naman, balewala lamang ito sa akin. Isa pa, sanay na ako rito, anak.”

“Kaya pala kahit mga binti at hita mo ay batak na batak at punong-puno rin ng mga masel, ‘Tay.” biro ko kaya ay napatawa ito.

“Syempre, anak. Ayaw ata ng Tatay mo na magkaroon ng chicken legs. Dapat pantayan ng pang-ibaba ko ang laki ng katawan ko.”

Napailing-iling akong tumawa.

“Pero, seryoso, ‘Tay. Maraming-maraming salamat sa mga sakripisyo mo para sa amin. Mas lalo akong nagkaroon ng determinasyon na pag-igihan ang pag-aaral upang maihaon ko kayo sa hirap. Maghintay ka lang, ‘Tay. Darating din tayo doon,” paglalahad ko rito. Pinigilan kong mangilid dahil malapit na kami sa hacienda at ayokong makita ako ng mga katrabaho ni Itay na mugto ang mga mata.

Ginulo nito ang aking buhok sabay ngiti nang napakatamis.

“Maaari mong gawing determinasyon ang kahirapan natin ngunit nais kong malaman mo na wala akong hinihinging anumang kapalit mula sa ‘yo, anak. Kung ano lamang ang makakaya mo, doon na rin ako. Ang pagkakayod ko sa trabaho ay para mabigyan kayo ng magandang kinabukasan. Hindi upang mapakinabangan ko kayo sakaling may kanya-kanya na kayong mga disenteng trabaho. Basta’t galingan mo lang palagi, anak. Nandito lang si Itay sa likod mo.”

Mas lalo akong nangilid dahil sa mga nabanggit nito. Kung kelan talaga malapit na kami sa hacienda, eh.

“‘Tay naman, ang aga mo namang magpaiyak, eh.”

Muli itong tumawa at agad akong inakbayan ng yakap.

Dumikit ang aking pisngi sa napakalaking kanang dibdib nito.

Dinama ko ang mainit nitong yakap.

“Mahal na mahal kita, anak.”

“Mahal na mahal din kita, ‘Tay.”

Isang may kahabaang halik sa bumbunan ang iginawad nito sa akin.

────୨ৎ────

“OH , Karlos. Mabuti naman at nakarating na kayo.”

Agad kaming sinalubong ni Mang Paeng pagdating namin ng hacienda.

Lumapit sa amin ang matanda upang batiin kaming mag-ama.

“Magandang araw, Boss Paeng. Pasensya na kung medyo natagalan ang pagdating namin. Mas tirik yata ang araw ngayon kaya naisipan muna namin ng anak ko na sumilong sa puno upang magpahinga saglit,” banggit ni Itay rito.

“Ayos lang ‘yon, Karlos, anak. Ang mahalaga ay nakarating na kayo,” tugon nito sabay tingin sa akin. “Aba, isinama mo nga itong anak mo, ah. Paniguradong matutuwa ang mga trabahante kapag nakita nila ang bibong batang ito.”

Napangiti ako rito nang malapad.

“Magandang araw ho, Mang Paeng. Kumusta ho kayo?”

“Ayos naman, anak. Ikaw, kumusta ka na? Habang patagal nang patagal ay mas lalo ka yatang lumalaki sa paningin ko. Binata ka na nga talaga.”

Napakamot na lamang ako ng aking batok habang nahihiyang tumingin sa ibang direksyon.

“Naku, huwag mo nang ipaalala, Boss Paeng. Parang sinasabi mo na rin na patanda na rin ako nang patanda.”

Nagtawanan ang dalawa.

“Ikaw talaga, Karlos. Pero darating din ang araw na medyo uugod-ugod ka na rin katulad ko. Kaya napakaswerte mo at ikaw yata ang may pinakamagandang katawan sa buong bayan. Habang nasa ganyang anyo ka pa ay lasapin mo na.”

Muli silang nagtawanan kaya nakitawa na lang din ako.

Ilang saglit pa ay sinamahan na rin kami ni Mang Paeng na dumiretso papasok ng hacienda. Ang matanda ang namamahala sa mga trabahante rito sa buong plantasyon. Kanang kamay kasi ito ni Don Leandro, ang s’yang may-ari ng haciendang ito. Bata pa lamang ako ay kilala ko na ito. Sadya kasi itong magiliw at parating nakangiti. Kaya naman ay napakagaan ng loob ko rito.

Katulad ng naging reaksyon ni Mang Paeng ay binati rin ako ng mga ka-trabaho ng aking ama nang makita ako ng mga ito. Labis ang kanilang tuwa nang muli akong masilayan dahil ilang buwan na rin noong huli akong bumisita rito. Musmos pa lamang kasi ako ay madalas na akong isama rito sa hacienda ni Itay. Nasaksihan ng mga ito ang paglaki ko. Kaya naman ay parang anak na rin nila ako kung ituring.

“Natutuwa ako sa pagbabalik mo, Kiko,” ani Aling Nora matapos ako nitong yakapin. S’ya ang nagsilbi kong ina-inahan dito sa hacienda. Si Aling Nora ang dating taga-alaga ng mga anak ni Don Leandro.

“Kung alam ko lamang na pupunta ka pala rito ay isinama ko na rin sana si Rey,” banggit ni Mang Rio, ama ng matalik kong kaibigan na si Rey. Katulad ng aking ama ay taga-buhat din ito ng mga ani rito sa plantasyon.

“Nga pala, Mang Rio. Kumusta na ho si Rey?” naisipan ko nang tanungin ito tungkol sa kalagayan ng aking kaibigan.

“Ayos na s’ya, anak. Katunayan ay makakapasok na s’ya simula sa Lunes.”

Napahinga ako nang maluwag sa aking narinig. Sa wakas ay makakasama ko na rin sa paaralan ang pinakamatalik kong kaibigan. Sobrang nami-miss ko na kasi ito. Halos hindi kami mapagbuklod ni Rey simula noong mga uhugin pa lamang kami. Kung nasaan ako ay naroon din s’ya. Ganoon din ako sa kanya. Kaya natutuwa akong makakapasok na ito sa Lunes.

“Salamat ho sa napakagandang balita, Mang Rio.”

Matapos kaming mag-usap-usap ay pinatawag na ni Mang Paeng sina Itay upang magbuhat ng ilang mga ani na ide-deliver daw sa siyudad. Ang plantasyon kasing ito ang pinakamalaking pinagkukuhanan ng ilang mga produkto katulad ng tubo at mais sa buong rehiyon.

Habang abala sina Itay ay naisipan ko na munang tumulong sa paglalagay ng mga dekorasyon sa lokasyon kung saan magaganap ang kanilang munting piging. Nasa harapan lang din ito ng plantasyon at napapalibutan ng mga puno. Presko ang hangin dito dahil sa nasa lilim ito ng mga puno.

Nalaman kong si Don Leandro pala ang nag-orkestra ng piging na ito upang bigyan sila ng araw upang magliwaliw at makalimutan pansamantala ang trabaho. Hindi rin naman kasi biro ang dinaranas nilang pagbabanat ng buto rito sa hacienda. Dahil nakapagtala raw ng pinakamataas na produksyon sa buong kasaysayan ng plantasyon ay nagdesisyon ang Don na taasan ang kanilang sahod at bigyan sila ng araw upang magsaya. Patunay na may ginintuang puso ito kahit pa ubod ng yaman.

Abala ako sa pag-iihip ng mga lobo nang bigla na lamang akong siniko nang mahina ng isang lalaki.

Nang lingunin ko ito ay agad kong nakita si Kuya Paul. Kapwa ito trabahante ng aking ama at kasama n’ya sa pagbubuhat ng mga produkto. Nasaksihan ko kung paano nagbago ang anyo nito bilang isang patpating tinedyer noon hangang sa isang ubod ng maskuladong lalaki ngayon.

“Kuya Paul. Ikaw pala,” bati ko rito.

“Kumusta ka na, Kiko?”

Tila tagos hanggang buto ang mga titig na ipinupukol nito kaya naman ay nag-iwas ako rito ng tingin.

“A-ayos lang naman ho, Kuya.”

“Kanina ka pa pinagmamasdan ng Don. Hindi mo man lang ba s’ya babatiin?”

May tinignan ito mula sa malayo. Sinundan ko rin ng tingin kung saan nito ipinukol ang mga mata.

Nasaksihan ko si Don na nakatayo mula sa itaas ng balkonahe ng mansyon. Ngayon ko lamang ito napansin. May hawak itong sigarilyong pang-mayaman habang mukhang nakatingin nga sa aking gawi. O baka naman hindi lamang ako ang tinitignan nito kundi ang buong paghahanda ng piging?

Nag-iwas na ako rito ng tingin at agad na nagsalita.

“B-baka naman ho hindi lamang ako ang pinagmamasdan ng Don.”

Agad na ngumisi si Kuya Paul.

“Malaking isda na mismo ang lumalapit, bata. Bihira ang mga pagkakataong ganto.”

Matapos sabihin iyon ay kinindatan ako nito at saka ay umalis.

Naiwan naman akong naguguluhan at kinakabahan. Ano kayang ibig sabihin ni Kuya Paul? At ano ang nais ipahiwatig ni Don Leandro?

Natapos na ang paghahanda at oras na upang magsimula ang kasiyahan.

Bumalik na rin sina Itay kasama ang ilang mga trabahador. Maayos nang nakalatag ang mga pagkain at dekorado na rin ang buong paligid.

Kapansin-pansin ang aking pananahimik sa kabila ng maingay na salu-salo. Napagtanto ko na kasi ang ibig sabihin ni Kuya Paul kanina.

Kung ganoon ba ay may gusto sa akin ang Don? Mukhang imposible. Hindi naman ako ganoon kagwapo. Hindi ako kagusto-gusto (base sa sarili kong opinyon). Ngunit dahil sa mga sinabi ni Louis tungkol sa akin ay baka nga may katangian akong gusto ng kalalakihan. Dahil ba sa mukha akong babae at maamo ang mukha? O sa medyo balingkinitan kong pangangatawan?

“Anak, nariyan ka pala.”

Halos mapaigtad ako sa gulat nang bigla na lamang akong kalabitin ng aking ama.

“Kanina pa kita hinahanap. Saan ka ba nagpunta?”

“‘T-tay… Kanina pa ho ako nandito.”

“S’ya nga pala, anak. Gusto kang makilala ni Don Leandro.”

Saka ko lamang napansin na nakatayo pala ang Don sa likod nito mismo.

Nakangiti itong lumapit sa akin.

“Good morning, Kiko. Kumusta ka na?”

Tila natuyuan ako ng laway sa lalamunan at hindi ako makapagsalita.

Yumuko na lamang ako upang magpakita ng respeto rito.

“Pasensya na ho kayo, Don Leandro. Likas na mahiyain ho kasi itong anak ko.”

Napatawa ng mahina ang Don.

“I see, I see. S’ya, it’s so nice seeing you again, dear.”

Hinawakan nito ang aking balikat at marahan iyong hinagod.

Pagkatapos ay tumalikod na ito at naglakad palayo habang kausap pa rin ang aking ama.

Naiwan akong nanginginig at nangangatog ang mga tuhod. Bumalik kasi sa aking alaala ang nakaraan. Ang araw na iyon na hinding-hindi ko na gustong balikan.

Kabanata XIII

( TRIGGER WARNING: This chapter contains childhood sexual abuse and molestation. Reader discretion is advised. )

TAHIMIK akong naglalakad kasama si Itay. Pauwi na kami ngayon sa aming bahay galing sa hacienda. Natapos na kasi ang piging at alas-singko na ng hapon kaya’t nagdesisyon na kaming umuwi at mag-gagabi na rin. Mahirap nang maglakad sa madilim na daan.

Halos wala akong imik simula pa kanina. Napansin naman iyon ni Itay ngunit pinili na lamang nitong huwag akong pilitin kung ano ang tunay na rason niyon. Hindi kasi nito ugaling manghimasok. Kusa na lamang akong lalapit sa kanya kapag handa na akong sabihin kung ano ang tunay kong nararamdaman.

Ngunit sa lagay na ito, imposibleng masabi ko sa kanya ang totoong rason kung bakit ako tahimik simula pa kanina.

Unang beses ulit namin iyong pagkikita ng Don nang harapan. Madalas ko itong nakikita sa hacienda ngunit sa malayuan lamang. Bihira din kasi itong magpunta sa plantasyon dahil nariyan naman si Mang Paeng na s’yang taga-pamahala.

Kaya nagulat talaga ako nang batiin ako nito kanina.

Kung nagtataka kayo kung bakit ganoon ang ini-akto ko, may malalim kasi iyong dahilan.

Kwatro-anyos pa lamang ako nang nagsimula akong isama ni Itay sa hacienda. Abala noon si Inay sa pag-aalaga kay Kevin kaya’t sa akin na-toka ang aking ama. At upang mabantayan ako nang maayos ay madalas na ako nitong isama sa kanyang pinagtatrabahuan. Maayos naman ang pananatili ko sa hacienda. Magiliw sa akin ang mga ka-trabaho ni Itay dahil sadyang bibo raw akong bata. Itinuring nila akong parang anak-anakan. Kaya naman ay lumipas ang tatlong taon at isinasama pa rin ako ng aking ama sa hacienda.

Syete-anyos na ako noon. Dahil sa musmos na edad ay hindi naiwasan ang pagkahilig kong maglaro upang malibang habang abala ang Itay sa pagbubuhat sa plantasyon. Noong mga panahong iyon ay madalas kong kalaro sina Rey at Kuya Paul, kapwa mga anak ng mga trabahante. Naglalaro kami noon ng tagu-taguan. Si Kuya Paul ang napiling taya kaya’t magkasama kaming naghanap ng pwedeng mapagtaguan ni Rey.

“Sa loob ng mansyon! Doon tayo maghanap ng mapagtataguan natin, Kiko! Tiyak na hindi tayo mahahanap ni Kuya Paul doon dahil bawal namang pumasok sa loob ang mga trabahante, ‘di ba?” sambit sa akin Rey habang magkahawak-kamay kaming naghahanap ng pwedeng pagtaguan.

“Huwag! Hindi ba mga anak tayo ng mga trabahante? Edi bawal din tayo doon,” pagtatanggi ko.

“Eh, hindi naman tayo mga trabahante mismo. Kita mo nga at palaro-laro lang tayo. Ibig sabihin, pwede tayong pumasok ng mansyon!” nakangiti nitong hayag.

Napatahimik naman ako upang mag-isip.

“Sige na, Kiko! Ayaw mo rin bang makapasok ng mansyon? Pagkakataon na nating makita ang loob niyon! Sabi ni Aling Nora ay maganda raw sa loob. Sige na, Kiko, please…”

“S-sige na nga. Pero, huwag mo akong iiwanan sa loob, maliwanag ba?”

Agad ring nagliwanag ang mukha nito.

“Pramis! Tara na, Kiko, pasok na tayo.”

Magkahawak-kamay pa rin kaming naglakad papasok ng mansyon. Siniguro muna naming walang katulong na makakakita sa amin. Maingat din ang aming bawat hakbang at baka maabutan kami ng mayordoma ng mansyon na si Miss Mariella na kilalang masungit.

Makalipas lamang ang isang minuto ay tuluyan na kaming nakapasok sa loob. Abot-tenga ang mga ngiti ni Rey samantalang ako ay halos mangatog sa matinding takot.

“Wow…,” bigkas nito habang humahanga sa taglay na ganda ng paligid.

Maging ako ay hindi rin maitago ang pagkamangha sa loob ng mansyon. Ngunit dahil nangangamba pa rin ako at dahil sa matinding takot ay nakakapit lamang ako sa kamay ni Rey nang mahigpit.

Nagpatuloy kami sa paglalakad sa loob ng malawak na bahay. Mabilis din kaming nagtatago sa likod ng mga muwebles tuwing may dadaang katulong o empleyado. Mabuti na lamang at hindi kami nahuhuli ng mga ito dahil na rin siguro sa liit naming dalawa.

Napadpad kami sa paanan ng napakataas na hagdanan.

Isang makahulugang ngisi ang iginawad sa akin ni Rey bago magsimulang humakbang paakyat.

“H-huwag!” pagpipigil ko rito sa mahinang tono ngunit sadyang makulit ito at itinuloy pa rin ang pag-akyat.

Napabitaw ito sa kamay ko upang tumuloy paitaas.

Napatakip na lamang ako ng aking bibig habang pinagmamasdan itong umakyat nang walang takot. Hanggang sa tuluyan na itong naglaho sa paningin ko.

Sobrang lakas ng pagkabog sa aking dibdib ngunit napalingon-lingon muna ako sa paligid bago magdesisyong sundan si Rey sa itaas.

Nangangatog ang mga tuhod at nanginginig ang aking buong katawan sa bawat paghakbang ko.

Hindi ko alam kung anong naghihintay sa akin sa itaas ngunit itinuloy ko na lamang ang pag-akyat upang puntahan ang matalik kong kaibigan nang makalabas na kami sa mansyon.

Nang tuluyan akong makaakyat ay bumungad ang napakahabang koridor. Maraming pinto sa gilid nito at ni anino ni Rey ay wala akong naabutan.

Takot na takot man ay nagpatuloy lamang ako sa paglalakad. Gulong-gulo ako kakaisip kung saang pinto pumasok ang aking kaibigan. Napakarami niyon at imposibleng mahulaan ko kung nasaan ito ngayon.

Napako ang aking panginin sa isang malaking pintuan. Kapansin-pansin iyon dahil sa laki nito kumpara sa ibang mga pinto kaya naisip kong dito rin pumasok si Rey.

Hindi na ako nag-alangan pa at agad ko iyong nilapitan.

Nang makaharap ko na ito ay napabuntong-hininga muna ako nang malalim upang mag-ipon ng lakas ng loob bago ko hawakan ang pihitan.

Pinihit ko iyon at dahan-dahang binuksan ang pinto.

Bumungad ang tila isang opisina na punong-puno ng mga libro. Medyo madilim din sa loob.

Napalunok na lamang ako bago magdesisyong pumasok. Kusang nagsara ang pinto kaya’t napasinghap ako sa gulat.

Muli kong inikot ang aking paningin sa buong paligid.

Saka ko lamang napansin ang isang desk na nasa bandang dulo ng kwarto.

At halos mapasinghap ako sa gulat nang mapansin ko rin ang isang nakatalikod na upuan sa harapan nito.

May nakita akong usok na bumubuga mula roon kaya napagtanto kong may taong nakaupo rito at mukhang naninigarilyo.

Napalunok na lamang ako sa matinding takot.

Maya-maya pa ay dahan-dahang umikot ang upuan at bumungad ang isang lalaking nakaupo habang may hawak na sigarilyo.

Medyo kulay-abo ang buhok nito at mukhang nasa mahigit edad kwarenta o singkwenta na. May magandang pangangatawan at ubod pa rin ng gwapo.

Alam ko na sa pagkakataong iyon na walang iba ito kundi si Don Leandro, ang patriyarka ng mansyon at s’yang may-ari ng buong plantasyon.

Inasahan kong pagagalitan ako nito ngunit laking-gulat ko nang isang magaan na ngiti lamang ang iginawad nito.

“May sinadya ka ba rito, bata?”

Halos mapaigtad ako nang bigla itong magsalita.

“P-p-p-pasensya na p-po, D-don Leandro,” ang tanging naanas ko.

Nanatili lamang itong nakatingin sa akin.

Maya-maya pa ay inilagay nito sa lalagyanan ang kanyang sigarilyo at saka ay tumayo.

Bahagya akong napaatras nang magsimula itong maglakad upang lapitan ako.

Habang papalapit ito ay mas lalong palakas nang palakas din ang pagkabog sa aking dibdib.

Hanggang sa tuluyan na itong nakatayo sa harapan ko.

Agad rin itong yumuko upang kausapin ako.

“I’m not familiar with you. Napaka-cute mo namang bata. Anak ka ba ng isa sa mga trabahante rito?” malumanay nitong tanong.

Tumango ako nang marahan

“O-opo… A-anak ho ako ni K-karlos G-Gregorio.”

Matapos kong sabihin iyon ay muli itong napangiti.

“Kaya pala. Nagmana ka sa tatay mo. You’re just as handsome as him.”

Hindi ko alam ang aking sasabihin. Natatakot pa rin ako ngunit nang marinig ko ang nakakabighani nitong boses ay tila bumaba nang bahagya ang takot ko.

“Come with me. I’ll show you something.”

Hinawakan nito ang aking kamay at naglakad kaming dalawa pabalik sa kanyang upuan.

Umupo ito roon.

Naiwan naman akong nakatayo sa may bandang gilid n’ya.

Sumenyas ito upang kumandong ako sa kanya.

Dahil mukhang mabait naman ito ay sumunod na lamang ako sa kagustuhan nito at naupo sa mga hita nito.

Ramdam na ramdam ko sa mura kong isipan ang napakatigas nitong hita na mukhang batak din sa masel. At ang labis na ikinagulat ko, ang umbok sa pagitan ng mga ito.

Nang maka-kandong na ako ay muli nitong pinaikot ang upuan upang harapin ang bintana sa likod. Nakaawang nang bahagya ang kurtina kaya kitang-kita mula rito ang buong lugar ng hacienda.

“Kita mo ‘yan? Pagmamay-ari ko ang lahat ng iyan. Beautiful, right?” sambit nito.

Nakiliti pa ako dala ng pagbuga ng hininga nitong dumampi sa aking tenga at leeg. Amoy na amoy ko rin ang aroma ng napakabangong sigarilyo na mukhang mamahalin.

“A-alam ko ho, Don Leandro. Madalas ka ho kasing ikwento sa akin nina Itay at ng mga trabahante rito.”

Tumawa ito nang mahina.

“Ganu’n ba? Kung ganoon ay sikat pala ako.”

“S-syempre ho, kayo ho ang may-ari ng hacienda, eh,” kusang lumabas mula sa musmos kong bibig.

Muli na naman itong tumawa ngunit sa pakakataong ito ay mukhang natawa nga talaga ito nang husto sa aking sinabi.

“I like you.”

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang napakalaki nitong kamay na bigla na lamang pumasok sa loob ng suot kong pang-itaas.

Pinisil nito ang kanang utong sa aking dibdib kaya napaigtad ako.

“Masakit ba?”

Tumango naman ako.

“Gusto mo bang palitan natin ng sarap?”

“H-ho?”

Bago ko pa man matapos ang aking sinabi ay muli na nitong pinisil-pisil nang mas marahan ang kaliwang utong ko.

“D-don…,” pag-aalma ko.

“Ssshhh…,” bulong nito sa aking tenga.

“H-huwag po…”

Napasinghap na lamang ako nang ipinasok nito ang kanyang dila sa loob ng tenga ko.

“D-don L-leandro…!”

“‘WAG!”

Agad akong napabalikwas ng bangon. Hingal na hingal ako at pinagpapawisan nang husto.

“Kuya, anong nangyari?” ang rinig kong banggit ng katabi kong si Kevin. Mukhang nagising din ito ng ingay na idinulot ko.

Mabilis akong napalingon dito at nagmamadali itong niyakap.

Panaginip lang pala iyon. Isang masamang panaginip. Ngunit hindi ibig sabihing panaginip lamang iyon ay hindi na rin iyon totoong nangyari. Totoong-totoo ang lahat na iyon sampung taon na ang nakalilipas. Pilit ko iyong kinalimutan ngunit muli na namang nagbabalik nang makita ko nang harapan ang Don sa piging kanina.

Napahagulgol na lamang ako nang tahimik sa dibdib ng kapatid ko.

Hinimas-himas nito ang aking likod habang pinapatahan ako.

“Ssh, huwag ka nang mag-alala. Nandito na ako.”

Ilang sandali pa ay tumahan na rin ako. Mabuti na lamang at mukhang hindi ako narinig nina Inay at Itay. Wala rin dito sa aming tabi si Karl dahil nasa kabilang kwarto ito natulog muli.

Kumuha muna ng inuming tubig si Kevin mula sa kusina at pinainom iyon sa akin bago kami magdesisyong bumalik sa pagtulog.

Sana talaga ay huling bangungot ko na ito tungkol sa bagay na iyon. Gusto ko na iyong kalimutan. Nagawa ko iyong kalimutan at hindi alalahanin sa loob ng napakaraming taon. Hindi ako makakapayag na muli na namang bumalik ang takot ko.

Kabanata XIV

“MAUNA na ako, Kuya. Kita na lang tayo mamayang uwian,” paalam sa akin ni Kevin nang makapasok na kami sa gate ng aming paaralan.

Nakasalubong kasi namin ang mga kaibigan nito habang papasok kami.

“Sige,” tugon ko na lamang.

“Mauna na kami, Boss Justin,” sambit ng isa sa mga kaibigan nito at nagpatuloy na sila sa paglalakad.

Nagsimula na rin akong maglakad upang magtungo sa aming classroom.

Tahimik akong naglakad mag-isa. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin maalis sa aking isipan ang bangungot na napanaginipan ko kagabi.

Bumalik ang isang masamang alaala mula sa nakaraan. Ang yugto ng buhay kong ayaw ko nang balikan. Ang pangyayaring labis na nakaapekto sa akin noon.

Sa isang iglap ay dala-dala ko na itong muli sa aking isipan. Hindi ko na ito maalis-alis anumang pilit ko.

Oo, na-molestya ako ng Don noong maliit pa lamang ako. Hindi nito pinatawad ang mura kong edad at pinagsamantalahan ang aking ka-inosentehan. Wala akong ibang nagawa kundi tanggapin ang nangyari. Ibinaon ko iyon sa limot dala ng matinding takot ko. Takot na mawalan ng trabaho si Itay sa oras na ipagsabi ko iyon sa kanila. At takot sa kung anong pwedeng gawin ng makapangyarihang Don sa aming pamilya. Pinagbantaan kasi ako nito na ipapapatay n’ya raw ang aking mga magulang at kapatid sa oras na malaman n’yang may ibang nakaalam sa panghahalay n’ya sa akin.

Hindi ako nakapagsumbong kaninuman. Sa likod ng aking kamusmusan ay kinailangan kong dalhin ang napakabigat na bagay na iyon. Kung ngayon ngang disi-syete-anyos na ako ay dala-dala ko pa rin ang matinding takot sa nangyari, paano pa ang isang inosenteng syete-anyos?

“Kiko!!!”

Napalingon ako nang marinig ko ang isang napaka-pamilyar na boses.

“Kiko, bespren ko!”

Nagtatatakbo itong lumapit sa akin at niyapos ako ng mahigpit na yakap.

“R-rey!”

“Kiko! Na-miss kita nang sobra!”

Gumanti na rin ako rito at niyakap din s’ya.

“Ako rin, Rey. Sobra,” maluha-luha kong sambit.

Kumalas na ito sa pagkakayakap at hinarap ako habang nakahawak pa rin sa magkabilaang balikat ko.

“Oh, umiiyak ka ba?”

Mabilis kong pinahid ang nangingilid kong luha gamit ang mga daliri ko.

“W-wala ito.”

“Sus. Eto talagang bespren ko, masyadong iyakin. Halika nga rito.”

Muli ako nitong niyakap.

“Huwag ka nang malungkot, bespren. Nandito naman na ako. Hindi na kita iiwanan kailanman.”

Maya-maya pa ay nagpatuloy na rin kami sa paglalakad papunta ng aming silid-aralan.

Ang hindi nito alam ay napaluha ako dahil sa naisip ko tungkol sa nakaraan namin ng Don. At kasiyahan na rin dahil nagkita na kaming muli sa wakas ng pinaka-matalik kong kaibigan. Kahit papaano ay medyo nabawasan ang pangamba ko nang makita ko ito.

Gayunpaman ay pinili ko pa ring patatagin ang aking sarili at nagpahid ng tumulo kong luha.

“Na-miss ko talagang pumasok, Kiko. Alam mo bang bagot na bagot ako roon sa ospital? Sobrang sungit pa ng mga nurse. Hmp,” kwento nito sa kalagitnaan ng aming paglalakad.

“Ano ba kasing nangyari sa ‘yo? Paano ka pala nagka-diarrhea?” naisipan kong itanong dito.

“‘Wag mo nang itanong. Nakakahiya ang nangyari sa ‘kin.”

“Sa ‘kin ka pa talaga nahiya.”

“Oo na, oo na. Ganto kasi ‘yun. Biyernes noon ng hapon. Pagdating ko ng bahay, walang pagkain. Wala rin doon sina Itay. May nakita akong bahaw sa may aparador. ‘Yun ang kinain ko. Alam ko namang medyo panis na ‘yun. Pero gutom na gutom na ako, eh.”

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaawa sa naging dahilan nito. Kaya naman pala.

“Bakit kasi hindi ka na lang nagpunta ng bahay? Ipinagluto pa sana kita ng ulam.”

“Nagbibiro ka ba? Gutom na gutom na ako tas maglalakad pa ako papunta ng bahay n’yong napakalayo?”

“Pwede naman, ah. O, ayun tuloy nangyari sa ‘yo.”

“Hays. Kalimutan na nga lang natin ‘yun. Ang importante ay ayos na ako ngayon. Tsaka alam mo ba, fried chicken ang pinabaon sa akin ni Itay kanina! Para daw hindi na kung anu-ano ang kinakain ko.”

Napatawa ako nang may kalakasan sa nasabi nito.

“Sira ka talaga.”

Ilang saglit pa ay nakarating na kami sa aming silid-aralan.

Gulat na gulat ang lahat sa muling pagsulpot ni Rey.

“Aba, ayos ka din, Villanueva, ah. Isang linggong absent,” salubong ng kaklase naming si Peter.

“Kaya nga. Ang dami mo nang na-miss na quizzes at activities. Nagpa-long quiz si Ma’am Catalan. Lagot ka!” segunda ng isa pa naming kaklase na si Mary Rose.

“Mga shunga! Anong akala n’yo, nagbakasyon lang ako? Nagkasakit ako, huy!” sagot naman ng aking kaibigan sa mga ito.

“Totoo bang kumain ka raw ng tae ng kalabaw kaya ka nagka-diarrhea?” hirit ng isa pa naming kaklase na si Aries sabay halakhakan ng lahat maliban sa amin ni Rey.

“Pweh! At sino namang nagsabi n’yan, aber?!” asik ni Rey dito.

“Good morning, guys!”

Sabay-sabay kaming napalingon sa kakapasok lamang na si Louis. Nakangiti ito nang malapad habang naglalakad papalapit sa amin.

Napansin kong sa akin lamang ito nakatingin kaya naman mabilis din akong nag-iwas ng tingin dito.

“Louis, mah men!” Sinalubong ito ng kanyang kaibigang Aries at nakipag-kamayan.

Lumapit ito sa amin ni Rey habang abot-tenga pa rin ang mga ngiti.

“Kumusta, Rey? Mabuti naman at magaling ka na.”

Nakatingin lamang nang matalim si Rey dito.

“Nga pala, I asked Kiko last week kung pwedeng ako lang muna ang maupo sa upuan mo. But now that you’re already here, I guess kailangan ko nang bumalik sa back row kung saan ako nakaupo.”

“Ikaw ba nagpakalat tungkol sa pagtatae ko?!” hindi ko inaasahang singhal ng aking kaibigan dito.

Maging ang iba naming kaklase ay naki-intriga na rin.

“Woah, woah.” Napataas ng kamay si Louis. “At bakit ko naman iyon ipagkakalat?”

“Huwag ka nang magmaang-maangan pa, Louis. Hindi ako tanga!”

“W-well, totoo naman kasi ‘di ba?”

“Gusto mo bang ipagkalat ko rin kung bakit nasa ospital ka noong nakaraang linggo?!”

Napatahimik si Louis nang ilang segundo. Maya-maya pa ay muli itong nagsalita.

“Go ahead. Anong pake ko?”

Tumalikod na ito at naglakad patungo sa kanyang upuan sa may bandang likuran.

Naiwan namang nagtatagis ang mga bagang si Rey habang matalim pa ring nakatingin dito.

“R-rey, maupo na tayo at mukhang paparating na si Ma’am,” sambit ko na lamang dito sabay hagod ng kanyang likod.

Inis pa rin itong napaupo sa kanyang upuan.

Hindi ko na lamang iyon pinansin at naupo na rin sa tabi nito.

Ano kaya ang namagitan sa kanila ni Louis sa ospital? Wala namang naikwento sa akin si Louis na nagtungo s’ya ng ospital noong nakaraang linggo. Ang alam ko lamang ay s’ya ang nagsabi sa akin na nagka-diarrhea si Rey. Kaya pala alam nito na nagkaganoon ang kaibigan ko. Nagkasalubong pala sila mismo sa ospital kung saan ito nagpapagamot. Ano kaya ang rason ni Louis kung bakit s’ya nasa ospital? Sa nabanggit ni Rey kanina ay mukhang may malalim na rason iyon.

Dumating na ang aming guro at nagsimula na rin ang klase. Mabuti na lamang at bumalik din kaagad ang sigla ng aking kaibigan nang kausapin na s’ya ng mga guro tungkol sa kanyang kalagayan. Katulad ko kasi ay kasali rin ito sa honor roll ngunit ‘di hamak na mas malapit ito sa aming mga teachers kumpara sa akin. Medyo mahiyain kasi ako samantalang ito ay tila walang anumang kahiya-hiya sa katawan. Kaya mas nakakasundo nito ang aming mga guro.

Sumapit ang tanghali at oras na upang magtungo kami sa canteen upang doon ay sabay na kumain ng pananghalian. Katulad ng nasabi ko, simula pagkabata ay kasama ko na si Rey sa kahit anong bagay. Maging sa pagpapatuli ay nagsabay pa kami. Hindi na rin nakakapagtaka dahil matalik ding magkaibigan ang aming mga amang kapwa mga trabahante ng hacienda. Kaya naman ay parang kakambal na ang turing ko rito.

“Kiko, mabuti at naabutan ko kayo.”

Napatigil kami sa paglalakad nang biglang may nagsalita mula sa aming likuran.

Nang lingunin namin kung sino iyon ay walang iba ito kundi si Louis.

“L-louis, ikaw pala,” sambit ko rito. Pinilit ko itong tignan nang mata sa mata ngunit naiilang pa rin ako.

Hindi ko kasi maiwasang isipin ang nangyari sa amin noong Biyernes tuwing tinitignan ko ito.

“Maglu-lunch ba kayo? Pwede bang makisabay sa inyo?” sabi nito.

Akmang tatango na sana ako upang pumayag ngunit si Rey ang sumagot dito.

“Bakit? Kaibigan ka ba namin?”

Agad ko namang hinawakan sa braso ang kaibigan ko upang awatin ito.

“Well, ikaw, hindi. But Kiko is. Kaya nga s’ya ang tinatanong ko,” tugon ni Louis.

“Best friend ako ng tinatanong mo. At ang sagot ko ay hindi.”

“R-rey.” Pinigilan ko itong muli.

Ayokong mag-iskandalo rito. Baka mapahamak pa kami at ipatawag ang aming mga magulang. Kilala ko ang matalik kong kaibigan. Palaban ang personalidad nito at wala itong inuurungan.

Kaya naman ay nakapagdesisyon akong tanggihan na lamang muna ang alok ni Louis para sa ika-aayos ng sitwasyon.

“A-ah, L-louis, pasensya ka na pero pwede bang sa susunod na lamang tayong magsabay? P-pramis, pangako ko iyan.” Nagtaas pa ako ng kanang kamay ko.

Hindi ito umimik nang ilang segundo at napatingin lamang nang matalim kay Rey. Maya-maya pa ay bigla itong ngumiti sa akin.

“Sure, Kiko. Anytime.”

Nginitian ko na rin ito nang pilit, ngunit hindi ko mapigilang maawa rito.

“Then, mauna na ako.”

Naglakad na ito palayo habang nakahawak sa magkabilaang bulsa ng kanyang slacks.

Nahuli ko namang nakatingin pa rin dito nang masama si Rey.

“Tara na,” yaya ko rito at naglakad na kaming muli patungong canteen.

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang bangayan nilang dalawa. Sa pagkakaalam ko naman ay halos hindi nagpapansinan ang dalawa maliban ngayong araw. May nagawa kaya si Louis na masama kay Rey habang nasa ospital ito?

Ilang saglit pa ay pumwesto na kami sa isang lamesa sa canteen nang magkaharap.

Tahimik lamang ito at ganoon din ako kahit pa nang magsimula na kaming kumain.

Ilang sandali pa ay ito na mismo ang nag-umpisa ng usapan.

“Pasensya ka na, bespren, ah? Sadyang uminit lang ang ulo ko sa lalaking iyon kanina,” banggit nito habang sumusubo ng kanin.

“H-hindi sa nanghihimasok ako. Pero ano ba ang pinag-ugatan ng hindi n’yo pagkakaintindihan?” naisipan ko na rin ditong itanong. Kanina pa kasi ako gulong-gulo sa tila hidwaan nilang dalawa.

Bumuntong-hininga muna ito bago sumagot.

“Ganto kasi ‘yon. Nagkasalubong kami sa ospital. Kinausap ko s’ya. Syempre, kaklase natin ‘yun, eh. Sinabi ko sa kanya ang rason kung bakit ako na-ospital. Ganoon din s’ya. Sinabi n’ya sa akin na nagpapa-checkup daw s’ya roon.”

Tumango-tango lamang ako habang nakikinig sa kwento nito. Para saan kaya ang pagpapa-checkup ni Louis?

“Halos ilihim ko ang pagkaka-diarrhea ko dahil nakakahiya ang nangyari sa ‘kin. Tapos malalaman kong ipinagkalat pala ng hayop na ‘yun. Hindi s’ya mapagkakatiwalaan. Akala ko pa naman simula na iyon ng pagkakaibigan namin. Ahas pala ang animal.”

Ngayon ay mas naiintindihan ko na ang pinangagalingan nito. Kaya naman pala halos isumpa nito si Louis. Bakit n’ya naman kaya iyon magagawa nang walang dahilan? May galit ba ito kay Rey?

“Pasensya ka na sa nangyari, Rey. Sigurado naman akong may rason si Louis kaya n’ya iyon nagawa. May nangyari ba sa inyong hindi maganda bago iyon?”

“Wala. Sadyang masama lang ang ugali ng lalaking iyon.”

Napatahimik na lamang ako. Wala na akong ibang masasabi dahil masama nga naman kasi talaga ang ginawa ni Louis. Kahit ako ay magagalit kapag sinabihan ko ito ng pinakaiingatan kong sikreto tapos ipagkakalat n’ya lamang kung kani-kanino.

Kaagad akong napamulagat sa aking naisip.

‘Y-yung nangyari kaya sa amin, ipagkakalat n’ya rin ba iyon sa iba?

Bigla akong kinabahan. Tiyak na masisira ang buhay ko kapag lumabas ang kwentong iyon. At pinaka-ayokong mangyari ang makarating iyon sa aking pamilya, lalong-lalo na sa aking mga magulang.

“Pasalamat s’ya hindi ako bayolenteng tao. Dahil kung iba ako ay tiyak na nasuntok ko na s’ya sa pagmumukha,” banggit pa ni Rey.

Hindi na ako umimik dahil kinakabahan talaga ako. Natatakot ako sa maaaring gawin ni Louis. Kung kay Rey ay nagawa n’ya iyon, posibleng sa akin din.

Sana lang talaga ay pinahalagahan nito ang pagkakaibigang nabuo namin at hindi n’ya iyon ipagsabi kahit kanino.

“Nga pala, alam mo bang kaya nagpa-checkup ang gagong ‘yun kasi nagpapa-STD test daw s’ya? Takot kasing magkasakit dahil kung sino-sino lang tinitira at nagpapatira. Alam mo naman siguro ang mga bali-balita tungkol sa lalaking ‘yun, ‘di ba?”

Marahas ako ritong napalingon dahil sa sinabi nito.

“S… STD test?”

Mas dumoble pa ang kaba ko.

“Oo. Para magpatingin kung may sakit kang nakukuha sa pakikipagtalik katulad ng HIV at tulo. Hindi ba natalakay na natin iyon sa Health & Science noong junior high?”

Napalunok ako nang buo.

“N-nabanggit n’ya ba sa iyo kung n-nag-positibo daw s’ya?” kinakabahan kong sabi.

“Hmm, wala naman. Pero sa gawain n’ya, baka nag-positive ‘yung unggoy na ‘yun.”

Bigla akong napaubo sa nabanggit nito.

“Ayos ka lang ba?” tanong ni Rey.

Tumango ako.

“A-ayos lang.”

D’yos ko, ano ba ‘tong pinasok ko? Sana naman ay wala akong nakuhang sakit. ‘Di hamak na dobleng mas malala pa iyon kesa sa malaman ng lahat na may namagitan sa amin ni Louis.

Kailangan ko itong makausap mamaya. Kakausapin ko s’ya upang klaruhin ang nakwento sa akin ni Rey. Bakit hindi n’ya iyon sa akin sinabi? Ibig-sabihin kung nag-positibo man s’ya ay sinadya n’ya akong hawaan.

Natapos na kaming kumain ng pananghalian ngunit tila lutang pa rin ako kakaisip nang malalim.

Halos manginig na ako sa takot. Maling-mali yata ang pakikipag-ugnayan ko kay Louis. Alam na alam ko ang mga bali-balitang nakapalibot tungkol sa pagkatao nito ngunit pinili ko pa rin itong patulan.

Ngunit hindi ko rin masisisi ang aking sarili. Nabihag ako ng kanyang patibong. Sadyang malakas mang-akit si Louis at hindi ko iyon natanggihan.

Inosente ako sa maraming bagay. Lalong-lalo na sa pakikipagtalik. Kaya madali ako nitong napa-oo. Ngayon ay minumulto na ako ng kasalanang nagawa ko. Pinagsisihan ko naman iyon kaagad ngunit bakit napakalaking parusa yata ng ibinibigay sa akin?

Natapos ang buong klase nang hindi pa rin ako masyadong umiimik. Napansin din iyon ni Rey at pinilit n’ya akong magsabi kung anong nangyari ngunit sadyang natatakot pa rin ako at mukhang hindi ko pa kayang sabihin iyon sa kanya.

Sa huli ay sinabihan ko na lamang s’ya na mauna nang umuwi dahil may dadaanan pa ako sa library. Hindi na ito tumanggi pa at maayos na nagpaalam sa akin.

Agad kong hinanap si Louis na swerteng nasa loob pa rin ng classroom at mayroong kausap.

Dahan-dahan ko itong nilapitan. Pumipintig-pintig pa rin nang mabilis ang puso ko.

“Hey, Kiks. Uuwi ka na ba? Sabay ka na sa ‘kin. By the way, ang galing mo sa reporting kanina. Binuhat mo lang naman ak-”

“M-mag-usap tayo, Louis,” nakayukong banggit ko rito.

Sandali itong natigilan at muling nagsalita.

“Sure,” nakangiti naman nitong hayag.

“‘Y-yung tayong dalawa lang sana.”

Muli itong napatigil.

“No prob.”

Nagpaalam na ito sa kausap nitong kaklase din namin at sabay na kaming naglakad palabas ng classroom.

Nakasunod lamang ako rito. Hindi ko na magawang kausapin itong muli. Natatakot pa rin kasi ako.

“Sa kotse ko na lang tayo mag-usap. That way mas private ang pag-uusap natin.”

Hindi ko ito inimikan at nagpatuloy lamang sa paglalakad.

Hanggang sa tuluyan na kaming nakarating kung saan nakaparada ang kotse nito.

Pinagbuksan pa ako nito ng pinto.

Nang makapasok na kaming dalawa sa loob ay muli itong nagsalita.

“So, anong gusto mong sabihin?”

Tila nakalimutan ko kung paano magsalita. Hindi ko alam kung ano ang aking sasabihin o kung papaano ko sisimulan ang aming usapan.

“I’m guessing Rey told you about it.”

Mabilis akong napasinghap at napalingon dito.

Nakahawak lamang ito sa manibela ng kanyang sasakyan at sa harapan nakatingin.

Naghintay ako ng idudugtong nito.

“Well, it’s true. Nagpa-test talaga ako. I had a fever the day before. And I suspected it’s an STD or something.”

Nangangatog ang aking mga tuhod habang pinakikinggan ko itong magkwento.

“But you don’t have to worry anymore. It was all negative. I could show you the test result right now if you want. I just had a flu.”

Unti-unti akong napahinga nang maluwag sa nasambit nito. Kung ganoon ay ligtas na ako sa STD na nabanggit ni Rey. Wala akong nakuhang sakit mula rito. Masyado lang talaga akong nasobrahan sa pag-iisip.

“The hearsay about me sleeping around is true.”

Kahit halos tumalon na ako sa tuwa ay pinili ko pa ring makinig sa sinabi nito.

“I… I just couldn’t help it. Adik na adik akong kumantot. Gustong-gusto ko ang pakiramdam na sinususo ang burat ko. And the satisfaction it gives me whenever I see my sex partner worship my dick and body like I’m a god. It feels heaven.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko roon.

“B-but when I saw you, I knew you were the one. I always had a crush on you since last year pa. You’re completely my type, Kiks. Hindi mo lang alam kung ilang beses kong inimagine na binabarurot kita habang nakikipagtalik ako sa iba.”

Napalunok na lamang ako dahil sa mga nabanggit nito.

“But that friend of yours was always in my way. Hindi ako makalapit sa ‘yo kapag nand’yan s’ya. Kaya noong nalaman kong a-absent s’ya nang 1 week, I took my opportunity to pursue you. I decided to stop fucking everyone else and focused on you instead. I wanted to commit to you.”

Sa pagkakataong ito ay napaangat na ako ng tingin sa kanya.

“A-and, oo, sinadya ko talagang ipagkalat ang tungkol sa diarrhea ng kaibigan mo. All because I was jealous. I take all the responsibility for it. I was a dick. I’m deeply sorry, Kiks. And to your friend.”

Kung kanina ay kinakabahan ako dahil sa matinding takot, ngayon naman ay kinakabahan ako dahil sa hindi ko maipaliwanag na kadahilanan.

Siguro, kaunting kilig na rin dahil unang beses na may nagtapat sa akin ng ganoong nararamdaman. At sa isang katulad pa iyon mismo ni Louis na ubod ng gwapo at yaman.

“H-hindi ka dapat sa ‘kin humihingi ng tawad. Kay Rey mo sabihin ang mga salitang iyan.”

“I know. Pero as you are his best friend, alam kong nasaktan ka rin dahil sa nagawa ko.”

Hindi ko napigilang mapangiti sa sinabi nito.

“G-gusto mo bang samahan kita bukas na makipag-ayos kay Rey?”

“Sure.”

Muli akong napangiti rito at saka ay napaupo na nang maayos.

Agad kong naalala ang flashlight na ipinahiram nito sa akin noong Biyernes ng gabi at dinukot iyon mula sa aking bag upang ibalik sa kanya.

Matapos iyon ay muli akong nagsalita.

“P-pasensya nga pala sa ini-akto ko kanina. Natakot lang kasi talaga ako. Ang pinaka-ayaw kong mangyari sa buong buhay ko ay ang mabigo ko ang aking mga magulang. Kaya ganoon na lamang ang kaba ko noong marinig ko mula kay Rey na nagtungo ka ng ospital upang magpa-test para sa ganoong uri ng sakit.”

“I completely understand. Maging ako ay abot-langit din ang takot habang hinihintay ko ‘yung results. That’s why halos maglululundag sa tuwa ako when I saw it was all negative. It’s like I was given a second life.”

Sandali akong napatahimik.

“K-kaya sana… maging maingat ka na sa susunod. Huwag kang kung kani-kanino lang nakikipagtalik. Sayang naman iyang kapogian mo kung halos lahat… n-natikman ka na.”

“Rich coming from someone na nakatikim din sa ‘kin.”

Agad naman akong napatingin dito.

“P-pinilit mo lang naman kasi ako,” pagtatanggol ko sa aking sarili.

Napansin kong unti-unting nalusaw ang mga ngiti nito.

Hinawakan nito ang aking kamay at inilapat iyon sa pundilyo ng kanyang suot na slacks.

Naramdaman ko ang matigas na pala nitong ari sa ilalim ng kanyang suot na pang-ibaba.

Hinayaan ko lamang ito at pilit nilabanan ang mga titig na ipinupukol nito sa akin.

Marahan ako nitong hinila.

Tila isang dahon naman akong sumama sa hangin at nagpaubaya rito.

Inalalayan ako nitong kumandong sa kanya nang paharap.

Nagkatitigan kaming dalawa.

Ramdam na ramdam ko sa aking pwetan ang naninigas nitong kargada. Hindi ko napigilan ang aking sariling gumalaw upang masahiin iyon.

“Aaahh…,” mahinang ungol nito habang nakatitig pa rin sa aking mga mata.

Maya-maya pa ay ako na mismo ang kusang bumaba upang halikan ito.

Mabilis s’yang napayakap sa akin at halos lamunin na ang aking bibig.

Wala na akong ibang nagawa kundi ang gumanti.

Habang walang habas kami sa paghalik sa bawat isa ay kusa na lamang gumalaw ang aking mga kamay at binuksan ang pagkakabutones ng kanyang suot na polo shirt.

Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang tapang ko. Ang alam ko lamang ay uhaw na uhaw ako sa laman ng isang lalake.

Kabanata XV

MAG-TATAKIPSILIM na nang makarating kami sa lubak-lubak na daan patungo sa aming sitio. Buhat-buhat ko ang natutulog na si Karl at tahimik na naglalakad. Nasa bandang likuran naman namin si Kevin at katulad ko ay wala rin itong kibo habang binabaybay namin ang daan pauwi.

Kanina ko pa ito napapansing hindi umiimik. Ngunit naisip kong baka pagod lamang ito sa eskwela kaya ganoon ang ikinikilos nito. Maging si Mang Berto ay napansin din iyon kanina at tinanong pa ito kung ayos lamang daw ba ito. Sumagot naman ang kapatid ko na wala raw iyon at huwag na lamang s’yang alalahanin.

Pero hindi ko pa rin maiwasang magtaka. Kilala ko si Kevin. Kabaliktaran ko ito at walang oras na hindi ito nagsasalita maliban na lamang kung may hindi kami pagkakaintidihan. At sa pagkakatanda ko naman ay walang kahit anong hidwaan o awayan na namagitan sa amin.

Dala ng kuryosidad ay marahan ko itong nilingon upang tignan.

At laking gulat ko nang masilayan kong nakatingin din pala ito sa akin habang tahimik na naglalakad.

Mabilis ding bumalik ang aking paningin sa harapan at nagpatuloy na lamang din sa paglalakad.

Base sa nakita ko ay mukhang may malalim din itong iniisip.

Teka, may nagawa ba akong kasalanan dito? Wala naman akong maalalang may nabanggit akong hindi maganda sa kanya. Tungkol ba iyon kaninang umaga?

Oo nga pala. Nananamlay ako simula pa nu’ng Linggo dala nga ng pag-iisip ko tungkol sa nakaraan namin ni Don Leandro. Baka hindi nito nagustuhan ang pananahimik ko. Ilang beses ako nitong sinubukang kausapin ngunit puro tango at iling lamang ang maisagot ko rito.

Hindi ko rin naman kasi pwedeng sabihin sa kanya ang tungkol sa namagitan sa amin ng Don. Tiyak na hindi ito magdadalawang-isip na sugurin ito sa hacienda sa oras na malaman nito ang nangyari. Kung mahigpit at bantay-sarado sa akin si Itay, mas lalo naman ang kapatid kong iyon.

Hanggang sa makarating kami ng aming bahay ay hindi pa rin ako nito pinapansin. Sinubukan ko pa itong kausaping muli ngunit puro tango o iling lamang ang isinagot nito sabay iwas muli.

Nalilito na talaga ako sa ina-akto nito.

Kahit na ganoon ay pinili ko na lamang itong intindihin. Kakausapin ko na lamang ito nang masinsinan kapag nagkaroon ng pagkakataon. Hindi pwedeng matapos ang araw na ito na ganoon pa rin s’ya sa akin.

────୨ৎ────

MABILIS na sumapit ang gabi at katatapos lamang naming kumain ng aming hapunan. Kaagad kong niligpit ang aming mga pinagkainan at naghugas ng plato.

Kanya-kanya nang umakyat sa kani-kanilang kwarto sina Itay at mga kapatid ko.

Matapos iyon ay nagbasa pa muna ako ng mga lectures mula sa klase kanina at gumawa na rin ng assignments.

Abala ako sa aking ginagawa sa ibabaw ng lamesa nang bigla na lamang sumulpot ang naka-tapis na si Itay. Mukhang katatapos lamang nitong maglinis ng katawan sa likod-bahay.

“Oh, anak, hindi ka pa ba matutulog?” banggit nito habang nagpupunas ng leeg, dibdib, at kili-kili gamit ang bimpo.

“Marami kasing assignments, ‘Tay. Pero patapos na rin naman ho ako,” tugon ko rito.

Pasimple ko itong sinipat bago bumalik sa pagsusulat.

“S’ya, pagkatapos mo riyan ay huwag mong kalilimutang patayin ang mga ilaw, maliwanag ba?” bilin nito.

“Opo, ‘Tay.”

Ang buong akala ko ay papasok na ito sa kanilang kwarto ngunit bahagya akong nagulat nang muli itong magsalita.

“S’ya nga pala, may nangyari ba sa inyo ng utol mo?”

Napasinghap ako nang mahina sa nabanggit nito. Napansin n’ya rin pala iyon.

“A-ah, w-wala naman ho, ‘Tay. P-paano n’yo ho nasabi?” nauutal kong bigkas. Hindi rin ako makatingin dito nang diretso.

“Tatay n’yo ako. Sa tingin n’yo ba hindi ko mahahalata ang bawat ikinikilos ninyo?”

Hindi na ako nakaimik. Wala rin naman akong maisasagot dito. Maging ako ay hindi alam kung bakit nagkakaganoon ang kapatid kong iyon.

Nabigla ako nang bigla itong lumapit sa akin at hinagod ang likod ko.

“Kahit huwag mo nang sabihin, anak. Basta tandaan mo, bilang nakatatanda ay ikaw ang may responsibilidad na mag-resolba ng hindi n’yo pagkakaintidihan. Gusto kong bukas ay makita ko na nagkabati na kayo, ayos ba?”

Pinilit ko na lamang na ngumiti.

“S’ya. Matutulog na ako at maaga pa ako bukas. Isasama raw kasi ako sa siyudad upang i-deliver ‘yung mga bagong naani kanina at nung Linggo. Huwag kang mag-alala, magdadala ako ng pasalubong para sa ‘yo.”

Nagliwanag ang aking mukha nang marinig ko iyon.

“Talaga, ‘Tay?”

“Pangako iyan. Sige na, goodnight na, baby ko. Huwag ka nang magtagal d’yan nang sapat din ang tulog mo kinabukasan.”

Hinalikan ako nito sa ang aking bumbunan at saka ay umalis na upang magtungo sa kanilang kwarto ni Inay.

Naiwan naman akong may mga ngiti sa labi. Napakabait talaga sa akin ni Itay. Tuwing nagtutungo kasi ito sa siyudad ay hindi nito nakakalimutang dalhan ako ng pasalubong katulad ng school supplies, pagkain, damit, o kahit simpleng gamit. Ngunit kadalasan ay palihim lamang iyon dahil baka magselos daw sina Inay, Kevin, at Karl. Ako lamang kasi ang madalas na dalhan nito ng regalo dala ng wala itong budget upang bilhan kaming lahat. Hindi ko rin alam kung bakit ako. Siguro ay dahil paborito n’ya ako sa aming magkakapatid. Pero kahit na ganoon ay hindi ko naman pinagdadamot ang mga ibinibigay sa akin ni Itay. Binibigyan ko rin sina Kevin at Karl ng mga iyon paminsan-minsan. Ngunit sikreto lang na kay Itay pala iyon nanggaling.

Habang nagbabasa ay bigla na lamang sumagi sa aking isipan si Louis.

Naalala ko lang bigla ang nangyari sa amin sa kotse nito kanina.

Unang beses kong makipaghalikan hindi lamang sa kapwa ko lalake, kundi sa kahit na sino. Buong buhay ko ay hindi ko inakalang mararanasan ko iyon. Hindi ko alam na posible pala ang ganoong bagay. At aminin ko man o hindi ay talagang nagustuhan ko iyon.

Aminado rin akong hindi pa ako ganoon kabihasa kaya ang mga labi ni Louis ang mas nangingibabaw kanina. Sumasabay lamang ako rito.

Kaso hindi rin namin iyon itinuloy. Paano’y bigla kong naalala na kailangan pa pala naming daanan si Karl kina Aling Sylvia. Kaya bitin na bitin man ay pinili ko na lamang iyong tapusin. Kitang-kita ko pa ang dismayadong mukha ni Louis bago ako lumabas ng kanyang kotse. Sinubukan pa ako nitong hilain pabalik sa loob ngunit mabuti na lamang at mabilis akong nakailag.

Hindi ko alam kung paano ko ito haharapin bukas matapos ko itong ibitin at iwan sa ere. Sana lang talaga ay naintindihan ako nito. Ngunit base sa pagkakakilala ko rito ay mukhang maiintindihan naman ako nito kung ipapaliwanag ko lamang sa kanya nang maayos ang totoong dahilan.

Ilang minuto pa ay natapos na rin akong gumawa ng aming assignment. Isinilid ko na sa loob ng aking bag ang mga gamit ko at saka isinabit iyon sa sabitan.

Bago pumasok ng kwarto naming magkakapatid ay naghugas muna ako ng paa sa may poso at sinunod ang bilin ni Itay na patayin ang mga ilaw.

Nadatnan ko sa aming kwarto ang mukhang mahimbing nang natutulog na si Kevin. Hindi ko ito masyadong maaninag dahil madilim ang buong paligid. Mag-isa lamang ito dahil nasa kabilang kwarto ulit natulog si Karl kasama nina Itay.

Tahimik akong lumapit sa katre at saka ay maingat na humiga at nagkumot ng sarili. Baka kasi maistorbo ko ang pagtulog ng kapatid ko.

Ilang segundo pa lamang akong nakapikit ay nakaramdam ako kaagad ng paggalaw.

Marahan akong napadilat at saka ay napalingon sa aking tabi.

Si Kevin pala iyon. Umurong ito palapit sa akin kaya halos isang dangkal na lamang ang layo ng aming mga mukha.

“K-kevin, gising ka pa pala,” sambit ko rito sa may kahinaang tono.

Hindi ito nagsalita at nanatiling nakatingin lamang sa akin.

Nakaramdam ako ng pamilyar na kaba. Kabang naramdaman ko rin noong may ginawa kaming kababalaghan ilang araw na ang nakalilipas.

“Anong ginawa n’yo nung Louis na ‘yun kanina?”

Halos mapaigtad ako sa gulat dahil sa sinabi nito.

Paanong…

“H-huh? A-ano bang p-pinagsasabi mo?” utal na utal kong tugon.

Paano nito nalaman ang tungkol doon? Sa pagkakaalala ko naman ay sa may gate ng paaralan na kami nagkasalubong kanina. Imposibleng nakita kami nitong magkasama ni Louis.

“‘Wag ka nang magmaang-maangan pa. Nakita kitang palabas ng kotse ng lalaking iyon. Lukot-lukot din ang uniform mo.”

Bigla akong napatda. Huling-huli na ako. Wala na akong kawala pa. Iyon ba ang rason kung bakit hindi ako nito iniimik kanina?

“Hindi ako chismoso pero may mga naririnig ako tungkol sa lalaking iyan. Kung kani-kanino daw ‘yan nagpapachupa.”

Nagsimula na akong pagpawisan. Paano kung malaman nitong kasali ako roon sa mga pinasuso ni Louis.

“Tangina, kahit ‘yung mga bading na mukhang shokoy sa bayan nakaisa na raw d’yan, eh. Pati ‘yung na-kwento ko sa ‘yong teacher namin sa Math na gusto akong maging baby boy pinagbigyan din n’yan. Kadiri.”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili at bigla na lamang akong nangilid. Hiyang-hiya ako sa kapatid ko. Hiyang-hiya ako sa aking sarili. Ngayon ay alam na nito kung gaano ako ka-desperado sa isang lalake. Sana lamang ay hindi magbago ang kanyang pagtingin sa akin nang dahil doon.

“P-pasensya na, K-kevin. H-hindi ko naman ginusto ‘yun, eh. Masyado lang akong mahina. Ang bilis kong ma-manipula. H-hindi ko napigilan.”

Napaiyak na ako nang tuluyan.

Kaagad itong bumangon at napaupo.

“Tsk. Umiiyak ka na naman, eh.”

Pinigilan ko ang aking sarili na umiyak nang malakas dahil baka marinig ako nina Itay sa kabilang kwarto.

“Hindi ako galit sa ‘yo. Nag-aalala lang ako. Alam ko namang may pangangailan ka rin. Pero huwag naman sa patapong lalaki na katulad ng Louis na ‘yun. Anong malay mo kung may sakit pala iyon na nakakahawa, ‘di ba?”

“W-walang sakit si Louis. Nakasabay s’ya ni Rey sa ospital. N-nagpa-test daw s’ya. S-sabi n’ya wala raw…,” mabilis kong tugon.

“Kahit pa. Ano, hihintayin mo pang magkaroon?”

Hindi na ako nakaimik. Tama nga naman kasi ito sa kahit anong aspeto pa tignan. Kilalang mahilig sa sex si Louis. Alam na alam ko ang mga maaaring kahinatnan sa oras na makipag-ugnayan ako rito. Ngunit dahil nga sa pagkauhaw ko ay hirap akong kalabanin iyon.

Naghari ang katahimikan. Hindi ko na alam ang aking sasabihin. Iisa lamang ang nasa utak ko ngayon. At iyon ay ang matinding kahihiyan sa aking kapatid.

“Nandito naman ako.”

Mabilis akong napatingin dito dahil sa nabanggit nito.

“Bakit hindi mo subukang gamitin ako? Malinis ako. Bilang lang din sa isa kong palad mga nakadede nitong junior ko. At higit sa lahat, ‘di hamak naman yata na mas malaki ‘tong akin.”

Halos mapanganga ako sa aking narinig mula rito. Hindi ko alam kung saan ako magugulat sa mga sinabi nito. Ang alok ba nito o ang katotohanang may mga nakatikim na rito.

“B-b-baliw,” ang agad kong nasambit.

“Baliw? Hindi ka nga nag-alangang salsalin ako noong nakaraang linggo, eh.”

“P-pinilit mo lang naman ako, eh.”

Nagulat ako nang bigla ako nitong tinabihan sa paghiga. Maya-maya pa ay sinimulan na nitong ikiskis ang kanyang pang-ibaba sa akin.

“Sus. Kunwari ka pang hindi mo rin ‘yun ginusto. Sige na, Kuya.”

Mas dumoble pa ang gulat at kaba ko. Kelan pa naging ganoon ang boses nito? Mas malalim pa sa akin at punong-puno ng pang-aakit. Hindi ako sanay rito.

“K-kevin, t-tumigil ka. Bawal itong ginagawa natin.” Sinubukan ko itong sawayin. Ngunit sa loob-loob ko ay ikamamatay ko sakaling tumigil nga ito.

“Ssh… Huwag kang mag-alala, wala namang makakaalam,” bulong nito sa aking kanang tenga.

Tila may kuryenteng dumaloy sa buo kong katawan. Nagsimula na ring magwala ang mga paru-paro sa aking sikmura.

Gulong-gulo ako sa nangyayari. Natatakot ako. Ngunit hindi ko mapigilang mag-asam sa mga susunod na mangyayari. Alam na alam ko na kung saan ito patungo.

Pigil na pigil ako. Sa loob-loob ko ay may bumubulong sa aking isipan na subukang pigilan ang nagbabadyang mangyari dahil malaking kasalanan ito sa mata ng diyos. Ngunit sadyang ang hirap kalabanin ng tawag ng laman.

Maihahalintulad ko si Kevin kay Itay na s’yang pinaka-pantasya ko sa lahat. Kuhang-kuha nito ang kaanyuan ng aming ama. Mula sa mga mata, ilong, labi, pagiging barako, at higit sa lahat, ang pagkakaroon ng magandang pangangatawan sa kabila ng mura nitong edad.

Wala naman sigurong masama kung susubukan ko kahit isang beses lang ang kapatid ko. Gusto ko lang malaman kung paano makipagtalik sa isang katulad ni Itay.

Kaya naman ay tahimik akong bumangon at marahan itong inalalayang umupo.

Kitang-kita ko sa mga mata nito ang pinaghalong gulat at antisipasyon.

Nang nakaayos na ito ng upo ay agad akong pumatong sa kanya.

Ramdam na ramdam ko kaagad sa aking pwetan ang naghuhumindig nitong higanteng kargada na minsan ko nang sinalsal. Hindi na ako makapaghintay na mahawakan itong muli.

Sinimulan kong igalaw ang aking pang-ibaba upang kiskisin ang junior nito sa ilalim habang nakapatong ang dalawa kong braso sa mga balikat nito.

Bigla itong napakagat-labi habang nakatingin pa rin sa akin nang puno ng pag-aasam.

“Basta siguruhin mo lang na hindi ito makakarating kahit kanino. Lalong-lalo na kina Itay at Inay, maliwanag ba?” sambit ko rito nang harapan. Halos isa o dalawang pulgada lamang ang pagitan ng aming mga mukha at labi.

Imbes na sumagot ay laking gulat ko na lamang nang bigla ako nitong hinalikan nang maalab at niyapos ng yakap.

Gulat na gulat man ay mabilis din naman akong nakasabay rito at namalayan ko na lamang ang aming mga sarili na magkayakap habang walang habas sa paghalik sa isa’t-isa.

Mabuti na lamang at naranasan ko na ito kasama si Louis kanina. Agad ko ring nakuha ang mga teknik na ginamit nito sa aking mga labi. Mabilis kong nasaulado ang kahalayang iyon sa hindi ko rin alam na kadahilanan. Na tila ba natural lamang ito sa akin.

Labas dila, sipsip dito, sipsip doon, salitan ng laway. Buong buhay ko ay hindi ko inaasahang mangyayari ito sa amin ng nakababata kong kapatid.

“Tangina, Kuya. Matagal ko na ‘tong pinapangarap. Ang sarap-sarap mo palang humalik,” sambit nito sa kalagitnaan ng mainit naming halikan.

Hindi ko iyon pinansin at patuloy lamang ako sa pakikipaglaban dito gamit ang aking bibig at dila.

Tuloy-tuloy din ang pagkiskis ko ng aking pwetan sa tigas na tigas nitong tarugo.

Idinilat ko nang bahagya ang aking mga mata. At laking gulat ko nang masilayan kong si Itay na pala ang aking kahalikan.

Maya-maya pa ay biglang may sumagi sa aking isipan.

“Basta tandaan mo, bilang nakatatanda ay ikaw ang may responsibilidad na mag-resolba ng hindi n’yo pagkakaintidihan. Gusto kong bukas ay makita ko na nagkabati na kayo, ayos ba?”

Umalingawngaw sa loob ng aking utak ang mga nabanggit na iyon ng aming ama kanina.

Napasinghap ako sa gulat at mabilis na kumalas sa pakikipaghalikan kay Kevin. Agad rin akong lumayo rito at napaupo sa may bandang gilid ng aming higaan.

“K-kuya, anong nangyari?” Gulong-gulo at bakas na bakas ang pagkabitin sa tono nito.

“B-bawal talaga, Kevin.”

Muli akong napaluha. Hinahabol ko ang aking hininga. Bukod sa halos mawalan ako ng hangin dahil sa aming halikan ay kinakabahan din ako nang lubusan.

Nagpadalos-dalos na naman ako ng desisyon. Bawat araw ay dinadagdagan ko lamang ang aking mga kasalanan.

“Bawal? Ngayon mo pa talaga naisip ‘yan matapos ang mga ginawa natin?” Mukhang hirap na hirap ito.

“K-kahit na. Maling-mali na may mamagitan sa atin, Kevin. Hindi kaya ng konsensya ko.”

Bago sumagot ay lumapit muna ito sa akin upang tabihan ako.

Inilapat nito sa aking likod ang kanyang kamay at marahang hinagod iyon.

“Walang mali sa nararamdaman mo, Kuya. Inalok lamang kita dahil alam kong nakikipag-ugnayan ka sa isang lalaking katulad ni Louis dala nga ng kuryosidad mo sa mga bagay na ganto. ‘Di bale nang ako ang gamitin mo, ‘wag lang s’ya, Kuya. Ayokong mapahamak ka.”

Nanatili ako sa paghikbi.

“P-pero… bawal nga talaga kasi tayo, Kevin. Kapatid kita, kuya mo ako. Pagbali-baliktarin man ang mundo ay parehong dugo ang nananalaytay sa ating dalawa. At maling-mali sa mata ng panginoon ang nagawa nating iyon.”

Napahinga ito nang malalim matapos ang mga nabanggit ko.

“Alam ko naman. Pero kasalanan ba nating ito ang ipinagkaloob sa atin ng d’yos? Ang magkaroon ng pagnanasa sa sariling kapatid natin?”

Napalunok ako sa nasabi nito.

“Bata pa lang ako ikaw na ang laman ng puso ko, Kuya. Hindi ko rin alam kung bakit. At habang palaki ako nang palaki ay mas lalong lumalalim ang nararamdaman ko para sa ‘yo.”

Napalingon ako dito.

“Kevin, huwag. Maling-mali iyang nararamdaman mo.” Napaluha akong muli habang umiiling.

“Oo, alam ko. Pero eto ako, eh. Ito ang pagkatao ko. Ang hirap pigilan ng nararamdaman ko para sa ‘yo.”

Hindi na ako nakasagot pa. Naghahalo-halo ang emosyon ko ngayon. Hindi tama ang pagmamahal sa akin ni Kevin. Maling-mali. Sobrang mali.

“Huwag kang mag-alala. Hindi naman ako sa ‘yo humihingi ng kahit anong kapalit. Hindi rin ako umaasang ibabalik mo sa akin ang pagmamahal ko. Basta ang makita lamang kitang masaya ay ayos na ako, Kuya.”

“Kevin…” Patuloy pa rin ako sa pangingilid.

Kaagad ko itong niyakap nang mahigpit.

“Sorry, Kuya.”

“Sorry din, Kevin.”

Nanatili kami sa ganoong posisyon sa loob nang halos isang minuto hanggang sa muli itong magsalita.

“Pwede bang ituloy natin ‘yun, Kuya? Kahit paisa lang, please?”

Napakalas ako rito sabay hampas nang mahina sa kanyang braso.

“Sira!”

Nauwi iyon sa tawanan.

“Pero, seryoso, Kuya. Kapag kailangan mo ng tulong, nandito lang ako.”

Isang kindat ang iginawad nito sa akin na sinagot ko naman ng pag-iling habang nakangiti.

Kabanata XVI

“KIKO.”

“Kiko, huy.”

“Kiko!”

Agad akong natauhan nang bigla na lamang akong kalabitin ni Rey. Nasa canteen kami ngayon at kumakain ng pananghalian. Hindi ko namalayang kanina pa pala ako nito kinakausap.

“R-rey, m-may sinasabi ka?” sagot ko rito at nag-ayos ng pag-upo.

“Kanina pa po ako salita nang salita rito. Para akong nakikipag-usap sa hangin,” reklamo nito.

“P-pasensya na, Rey. I-inaantok kasi ako,” naisipan ko na lamang na palusot.

“Sus, inaantok daw. May iniisip ka lang, eh. Ano ba kasi ‘yan? Kaninang umaga pa kita napapansing ganyan. Balisa at tila wala sa sarili.”

Hindi ako makatingin dito nang diretso. Tama nga naman kasi ito. Simula kaninang umaga paggising ko ay nananamlay na ako. Hanggang sa pagpasok ko. Para akong wala sa katinuan at tila may malalim na iniisip.

May bagay kasi na bumabagabag sa isipan ko. At walang iba iyon kundi kung gaano ako karuming tao.

“W-wala ito. K-kulang kasi ang tulog ko kagabi dahil napuyat ako kaka-aral para sa lessons natin,” muli kong pagsisinungaling.

“Hayan ka na naman. Ilang beses ko bang sasabihin sa ‘yo na huwag kang masyadong nagpupuyat at nagbababad kakabasa ng mga lessons dahil hindi naman lahat ng ‘yun lumalabas sa quizzes natin?”

Napatingin ako rito sabay ngiti.

“Pasensya ka na, Rey. Hindi ko na uulitin, pramis.”

“Aba’y dapat lang. Pag ikaw talaga nagkasakit dahil d’yan. Ayokong mawalan ng bespren, ‘no.”

Napatawa ako nang mahina sa nabanggit nito.

Gusto kong humingi ng tawad rito dahil hindi ko ito mapagsabihan ng mga totoong nararamdaman ko. Hindi ko masabi-sabi rito ang lahat ng mga nasa isipan ko, kahit pa ito ang pinaka-malapit at matalik kong kaibigan.

Hindi dahil sa hindi ko ito mapagkakatiwalaan. Takot lamang akong ihayag ang tunay na ‘ako’ sa kahit kanino. Takot akong malaman ng iba ang tunay na pagkatao ko. Siguro ay dahil lumaki ako sa konserbatibong pamilya at tinuruan ng magandang asal ng aking mga magulang. Ayokong sirain ang mga itinurong kabutihan sa akin nina Itay at Inay.

Katunayan ay hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ni Rey na nagkakagusto ako sa kapwa ko lalake. Hindi nito alam ang tunay kong pagkatao at kasarian. At wala rin akong balak na ihayag sa kahit kanino ang tungkol sa bagay na iyon. Isasama ko na lamang ang lihim na iyon hanggang sa aking hukay.

Kaya naman ay gulat na gulat pa rin ako sa mga nangyayari sa akin ngayon. Nagsimula lamang iyon sa simpleng paghanga ko kay Itay. Na napalitan ng pagnanasa habang mas nagkakaisip ako.

Ang buong akala ko ay hanggang doon na lamang magtatapos ang paglalakbay ng aking seksuwalidad. Nang bigla na lamang dumating si Louis. S’ya ang pumukaw ng natutulog kong pagnanasa. Nilabas n’ya ang pagiging hayok ko sa laman ng lalake. Maraming bagay ang napagtanto kong kaya ko palang gawin.

At bilang may bagong dumating, mayroon ding nagbabalik. Hindi ko inaasahan ang biglaang paglitaw ni Don Leandro sa buhay ko. At parang hindi ko gusto ang pakay nito. Sana mali ang iniisip ko, pero may tsansang muli ako nitong pahirapan. Kaya nitong gamitin ang kapangyarihan upang makagawa ng kasamaan katulad ng pambababoy na ginawa nito sa akin noon. At iyon ang pinaka-ayokong mangyari.

Isa pa sa mga iniisip ko ay ang nangyayari sa amin ng nakababata kong kapatid na si Kevin. Hindi ko gusto na may mamagitan sa amin bukod sa pagiging magkapatid. Walang matinong kuya ang gugustuhing magkaroon ng ganoong klaseng ugnayan sa kapatid n’ya. Kaya naman ay habang maaga pa lamang ay gusto ko nang wakasan ang kung ano mang nararamdaman n’ya para sa akin. Hindi ko maiwasang kilabutan tuwing naiisip ko ang aming mga kahindik-hindik na pinagsaluhan. Ngunit huli na ang lahat dahil may mga kakatwang namagitan na sa aming dalawa.

Sumapit ang uwian at akmang aalis na sana ako ng classroom kasama si Rey nang bigla na lamang sumulpot sa aming harapan si Louis. Nakangiti ito habang nakatingin sa akin.

“Uuwi na ba kayo, Kiks?” tanong nito.

“Hindi ba halata?” Si Rey ang sumagot.

Ang buong akala ko ay mauuwi na naman iyon sa bangayan nilang dalawa kaya laking gulat ko nang muling magsalita si Louis nang hindi pa rin naaalis ang mga ngiti.

“Good. Sumabay na kayo sa ‘kin.”

Napatingin sa akin si Rey. Napatingin din ako rito. Nabasa ko sa mukha nito na gusto nitong tanggapin ang alok ng aming kaklase. Sino ba naman kasi ang hindi gugustuhing sumakay ng kotse pauwi?

“S-sige! Papayag akong sumabay kami ni Kiko sa ‘yo. Basta ihahatid mo rin ako patungo sa aming sitio, maliwanag ba?”

“Sure,” nakangiti pa ring tugon ni Louis.

Tumango-tango ang aking kaibigan. Lulunukin talaga nito ang lahat ng pride sa katawan makasakay lamang ng kotse. Nakwento rin kasi nito kanina na nahulog n’ya sa kanal ang kanyang pamasahe kaya maglalakad lamang daw s’ya ngayon pauwi. Wala kasi akong perang pwedeng ipahiram dito.

Napatingin silang dalawa sa akin. Kanina pa pala ako walang imik.

“A-ah, Louis, Rey, kayong dalawa na lang muna kung pwede. Dadaan pa kasi ako sa bahay ng kumare ni Inay sa bayan upang kunin ang bunso kong kapatid,” tanggi ko sa alok ng aming kaklase.

“We can fetch him. Kasya naman ang apat na tao sa sasakyan ko.”

Umiwas ako rito ng tingin sabay kamot ng aking batok.

“Ano kasi… hindi sanay ‘yung kapatid ko sa sasakyan. Baka sumuka pa iyon, nakakahiya naman.”

“Kiko naman, ang daming arte. Kasya nga raw ang apat. Isa pa ay sigurado akong mas pipiliin ni Baby Karl na sumakay ng kotse,” ani Rey.

“E-eh… paano si Kevin?” muli kong palusot.

“Kasya ang lima!” sagot ni Louis.

Sandali muna akong napatigil bago magsalita.

“P-pasensya na talaga kayo. Hindi ko matatanggap ang alok mo, Louis.”

“Alright. Sa susunod na lang. Then, see you guys tomorrow,” paalam nito. Nakaramdam naman ako ng kaunting awa rito.

“Hoy! Akala ko ba kaming dalawa ihahatid mo?! Andito pa po ako, oh!” agad na banggit ni Rey dito.

“Well, you’re not Kiks. Bakit kita ihahatid? Magkaibigan ba tayo?” tugon naman nito.

“Kinang ina mo, ah!”

“L-Louis!

Napatigil silang dalawa nang sumigaw ako.

Nag-ipon pa ako ng lakas ng loob upang sabihin iyon kaya nang mapalingon sa akin si Louis ay agad ring bumalik ang aking kahihiyan.

“P-pwede bang si Rey na lang muna ang ihatid mo?” hiling ko rito nang hindi makatingin sa kanya nang diretso.

Hindi ito umimik kaya muli akong nagsalita.

“W-wala kasi s’yang pamasahe dahil nalaglag n’ya kanina.”

Napahinga ito nang malalim.

“Alright. But I will only do it because of you.”

Unti-unti akong napangiti rito.

“Feeling ampota. Kotse lang ang meron ka, hoy! Kaya kitang ibalibag nang nakapikit!”

“R-rey,” saway ko sa aking matalik na kaibigan.

Agad rin naman itong tumahimik.

“M-maraming salamat, Louis. Ingat kayo sa byahe.”

“You’re welcome, Kiks. Though hindi ko maipapangakong maihahatid ko talaga itong kaibigan mo. I will not hesitate to kick him out of my car once he keeps annoying me.”

“Bleeeeee!”

Hinampas ko nang mahina ang matalik kong kaibigan dahil sa ginawa nitong pang-aasar kay Louis.

“S-sige na, mauna na kayo.”

Itinulak ko na silang dalawa upang umalis.

“See you tomorrow,” huling banggit ni Louis.

“Ingat,” ang nasabi ko na lamang.

Pinagmasdan ko ang dalawa na maglakad palayo. Binantayan ko muna ang mga galaw ni Rey at baka mapikon na naman si Louis dito. Mabuti na lamang at mukhang hindi na nito inaway ang kaklase naming iyon.

Nang tuluyan na silang makaalis ay napabuntong-hininga ako nang malalim.

Ang totoo n’yan ay gusto ko rin namang sumakay sa kotse ni Louis. Bihira lamang ako nakakasakay ng ganoong klaseng sasakyan kaya’t hindi ko gugustuhing sayangin ang mga pagkakataon. Maliban ngayon.

Gusto ko muna kasi itong iwasan. Sobrang lakas ng dating ni Louis para sa akin. Kapag nakikita ko s’ya, pakiramdam ko ay nauuhaw ako. Bumabalik sa aking isipan ang mga pinagsaluhan namin noong araw na iyon. At gusto ko na iyong wakasan. Ayoko nang makipag-ugnayan nang ganoon sa kanya. Isa pa ay mas mainam na rin iyon nang magkaroon ng pagkakataon ang dalawa na makapag-usap. Sana lamang talaga ay magkaayos na sila at magtagumpay ang aking plano.

“Huy!”

“Ay pwet ng baklang kabayo!”

Nagulantang ako nang bigla na lamang may sumulpot mula sa aking likuran. At walang iba iyon kundi si Kevin. Tawang-tawa pa ang loko habang inaasar ako.

“Taena, si Vice Ganda ba ‘yang tinutukoy mo?” anito habang tawa pa rin nang tawa.

“Tsk.” Inirapan ko ito. “Mukha ba akong nakikipagbiruan?” sambit ko habang naka-halukipkip ang dalawang braso.

“Sorry na, Kuya. Tulala ka kasi, eh. Ayan tuloy.”

Napailing na lamang ako at nagsimula na ring maglakad. Sumunod naman ito.

────୨ৎ────

**REY **

NAKASUNOD lamang ako sa Louis na iyon habang naglalakad kami patungo sa lugar kung saan nakaparada ang kotse nito. Ayoko kasi itong sabayan sa paglalakad. Baka mag-iba lamang ang timpla ko at kung ano pa ang masabi ko rito.

Kung bakit ba naman kasi ako napasubo sa ganto. Paano, ‘yung bente pesos na pamasahe ko, nahulog sa kanal habang papasok ako kaninang umaga. Tuloy, kinailangan kong maghanap ng paraan upang makauwi kaagad ng bahay. Balak ko nga sanang maglakad lamang pauwi pero ‘di biro ang layo ng aming baryo. Tiyak na gagabihin ako sakaling lakarin ko lamang ang daan papunta roon. Kaya heto ako ngayon, kumapit sa patalim ng isang demonyo.

Habang tahimik na naglalakad ay bahagya akong napasinghap nang makita ko ang demonyo- este ang Louis na iyon na lumingon sa aking gawi.

Nagdalawang-isip pa ako kung sasalubungin ko ang mga tingin nito ngunit sadyang matigas ang pagmumukha nito at ilang segundo lang naman akong tinitigan.

“M-may problema ka ba?” kompronta ko rito.

“Wala ka na bang ikabibilis pa? Kupad mong maglakad.”

Matapos sabihin iyon ay muli na itong napatingin sa dinaraanan.

Agad namang umusok ang aking ilong at mga tenga. Kuhang-kuha talaga nito ang pika ko.

Pasalamat talaga s’ya at may kailangan ako sa kanya. Dahil sa oras na makababa ako ng lecheng kotse nito mamaya ay sisipain ko talaga iyon nang malakas.

Maya-maya pa ay narating na rin namin ang lintik na kotse nitong napakalayo.

“Bakit kasi dito mo sa labas ipinarada eh may quadrangle naman sa loob?” iritang tanong ko rito.

“Member ba ako ng faculty? Para sa mga teachers lang ‘yun doon, huy.”

“Asus, ang sabihin mo, para mabilis kang makapag-cutting classes.”

Inirapan ako nito.

“Whatever.”

Binuksan nito ang pinto sa may bandang harapan ng kanyang kotse.

“Sa likod ako uupo,” sambit ko rito.

Sinamaan ako nito ng tingin.

“Are you gonna go in or not?”

“Sa likod nga ako uupo. Bingi ka ba?”

“I have important things here in my car. Mahirap na at baka mangialam ka pa. At least sa harapan mababantayan ko ang mga galaw mo.”

“Aba’y gago ka rin pala, ano? Anong akala mo sa ‘kin, klepto?”

“Well, I don’t know you. Mahirap nang magtiwala. Eh kung ayaw mo naman pala edi maglakad ka na lang pauwi. For all I care.”

Isinara nito ang pinto ng kanyang kotse.

“T-t-teka lang naman. Ito naman hindi na mabiro. Eto na papasok na, oh.”

Ako na mismo ang nagbukas muli ng pinto at saka ay pumasok sa loob.

Nang makapasok na ako ay nagsalubong ang aming mga tingin at mukhang hindi nga ito natuwa sa ini-akto ko kanina.

Pabalibag nitong isinara ang pintuan.

“Psh,” tanging nabanggit ko.

Ilang segundo pa ay pumasok na rin ito sa kabilang pinto.

Tahimik itong nagsuot ng seatbelt.

Hindi ako makatingin dito. Ngayon ko lang kasi napagtantong ang kapal pala ng mukha ko. Ako na nga lang ‘tong nakikisakay ako pa ‘tong nagtatapang-tapangan.

Sorry naman. Kasalanan ko bang pinaglihi sa pika ‘tong si Louis at sobrang daling kumulo ng dugo ko rito?

“Wear your seatbelt. I will not take responsibility for your death once na-disgrasya tayo.”

Agad akong napatingin dito.

“Edi mag-ingat ka sa pagmamaneho.”

Binunot ko na ang seatbelt at isinuot iyon.

“Arte-arte,” bulong ko sa aking sarili.

Sinimulan na nitong paandarin ang kotse.

Nang tuluyan nang umandar ang sasakyan ay muli itong nagsalita.

“Saan pala kita ihahatid?”

“Sa may diversion road muna tayo. Ituturo ko na lang sa ‘yo mamaya kung saan tayo liliko. Maliit na daan lang kasi iyon papunta sa aming sitio. Pero kakasya naman siguro itong kotse mo.”

Hindi na ito sumagot. Kaya’t tahimik na lang din akong naupo habang nakadungaw sa bintana.

Bigla kong naisip si Kiko. Kung nandito lang siguro ito ngayon ay hindi ako makakaranas ng ganitong pagkailang. Ano na naman ba kasing pinag-iinarte ng kaibigan kong iyon? Minsan talaga ay hindi ko ito maintindihan, eh.

“How long have you both known each other?”

Napalingon ako nang bigla itong magsalita.

“H-ha?”

Hindi ko inaasahang kakausapin ako nito.

“You and Kiks.”

“A-ah… Nakalimutan ko na, eh. Pero kindergarten ata. Basta sa mga panahong iyon.”

Tumango-tango ito.

Iiwas na sana ako ng tingin ngunit wala naman sigurong masama kung makipag-usap ako rito kahit maikli lang. Kesa naman mabagot ako buong byahe.

“B-ba’t mo natanong?”

“Nothing. Bawal ba?”

Tinitigan ko ito nang ilang segundo habang abala pa rin ito sa pagmamaneho.

Pucha, bakit ngayon ko lang napansin ang kapogian ng hayop na ‘to? May itsura pala. Ay, hindi. Hindi lang basta may itsura. Gwapo ito. Hindi ko lang siguro maamin dahil sa inis ko rito.

“M-may gusto ka ba sa kaibigan ko?” kusang lumabas sa aking bibig.

Muntik ko nang sampalin ang aking sarili. Bwisit, nadulas ako du’n, ah.

Napangisi ito.

“And why do you care?”

“M-malamang. Bespren ko ‘yun. Kaya trabaho kong kilatisin ang mga ulupong na umaaligid sa kanya.”

Tumingin ito sa aking gawi habang nakangisi pa rin.

“Me? An ulupong? You wish.”

Mabilis naman akong nag-iwas ng tingin. Hayop na ‘yan. Ampogi, punyemas.

“In all seriousness, though, hindi ko rin talaga alam kung anong totoong nararamdaman ko towards Kiks.”

Muli akong napatingin dito. Sa daan na ulit ito nakatingin.

“One thing’s for sure. I’ve had a crush on him ever since bago pa lang ako rito as a transferee last year. He caught my eyes immediately. But that was just a physical attraction.”

Inalis ko nang muli ang aking tingin mula rito. Sino ba naman kasing hindi mahuhumaling sa taglay na pagka-gandang lalake ni Kiko? Alam n’yo ‘yung sobrang pogi to the point na mukha nang babae? Ganu’n s’ya. Mas maganda pa nga yata ‘yun kesa sa mga kaklase naming babae, eh.

“I tried my best so he could like me back. But for some reason, parang iniiwasan n’ya ako. Like something’s bothering him whenever he’s with me. Katulad kanina.”

Hindi ko talaga alam kung anong isasagot ko rito. Hindi naman ako eksperto sa mga ganoong bagay. Pero bilang matalik na kaibigan ni Kiko ay tungkulin kong magsalita para sa kanya.

“S-siguro ay naguguluhan lang s’ya tungkol sa mga bagay na iyon. Kilala ko ang bespren kong ‘yun. Parang anak ni Papa Jesus ‘yun sa sobrang bait at palagiang pagsunod sa kung anong tama. Kaya kahit pakitaan mo pa ‘yun ng kung anong ka-romantikohan, iisipin n’yang mali iyon dahil kapwa kayo lalake.”

Naghari ang katahimikan matapos ko iyong sabihin. Napaisip tuloy ako kung may nasabi ba akong mali.

Hanggang sa nagsalita itong muli.

“How about you?”

Binigyan ko ito ng nagtatanong na tingin.

“Do you think being with someone of the same gender is a sin?”

Bahagya akong napasinghap sa nabanggit nito.

Mabilis din akong nag-iwas ng tingin dito.

“H-hindi naman ako d’yos upang magdikta kung anong tama.”

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang kamay nito na humawak sa kamay ko.

At halos magulantang ako nang inilapat n’ya iyon sa kanyang hita.

Nagsalubong ang aming mga tingin.

“You hate me, right? Why aren’t you resisting?”

Napalunok ako nang buo.

Mula sa hita ay inalalayan n’ya ang aking kamay patungo sa kanyang umbok sa harapan. Mas dumoble pa ang aking gulat nang mahawakan ko ang bagay na iyon. A-ang laki…

Napatingin ako sa mukha nito. Abala na ito sa pagmamaneho ngayon at hinahayaan lamang akong hawakan ang kanyang alaga.

Napakagat-labi na lamang ako at sinimulan iyong himasin.

Tangina, ang laki talaga.

Ano kayang itsura nito sa loob?

Pagkatapos ko iyong himas-himasin nang ilang segundo ay muli akong napatingin sa ekspresyon ng kanyang mukha. Sa harapan lamang ito nakatingin at tila hindi ako alintana.

Wala naman sigurong masama kung bubuksan ko, ‘di ba? Sisilip lang naman ako.

Kinalas ko ang sinturon ng suot nitong slacks. Nanginginig pa ako habang ginagawa iyon.

Nang tuluyan iyong kumalas ay hindi na ako nag-atubuling buksan ang butones at zipper nito.

Halos matuyuan na ako ng laway. Hindi na ako makapaghintay na makita ang kargada ni Louis.

Bumungad ang itim na brief nito. Ngunit ang mas pumukaw sa atensyon ko, ang umbok ng tigas na tigas nitong ari.

Muli ko iyong hinimas-himas nang swabe at marahan.

Akmang tutupiin ko na sana ang garter ng brief nito nang bigla itong magsalita.

“Akala ko ba galit ka sa ‘kin? Why are you itching for my dick all of a sudden?”

Napatigil ako sa aking ginagawa.

Mabilis pa sa alas-kwatrong nag-ayos ako ng pag-upo.

“P-pasensya na.”

Bigla itong tumawa nang mahina.

“So, pareho pala kayo ng best friend mo. Birds of the same feather flock together indeed.”

Gusto ko na lamang magpakain sa lupa. O baka pwede namang tumalon ako mula rito sa bintana ng kotse. Putangina talaga.

Hiyang-hiya ako sa aking sarili. Kuhang-kuha ni Louis hindi lamang pala ang pika ko, kundi pati kahinaan ko.

Ilang saglit pa ay nakita ko na ang maliit na daan patungo sa aming baryo.

“D-d’yan mo na lang ihinto sa may kanto. Kaya ko nang lakarin ‘to.”

“Are you sure na hindi mo itutuloy ‘to? Tigas na tigas pa, oh.”

Sandali akong napatingin sa umbok nito at saka mabilis ding nag-iwas. Hindi ko na lamang ito pinansin.

Huminto na ito at agad kong binuksan ang pintuan. Mabilis din akong lumabas.

“Come on… ano, pagjajakolin mo rin ba ako mag-isa?”

Imbes na sumagot ay isinara ko na ang pinto ng sasakyan nito at naglakad patungo sa aming baryo.

Bwisit ka, Ace Louis Martinez. May araw ka rin.

────୨ৎ────

**KIKO **

TAHIMIK na ang gabi at abala pa rin ako sa pagsusulat ng aking assignment. Tanging mga kuliglig ang aking naririnig mula sa labas.

Bigla kong naisip sina Rey at Louis. Kumusta kaya ang naging byahe ng dalawang ‘yun? Sana naman ay naging magkasundo sila kahit papaano. Kilala ko ang matalik na kaibigan kong iyon. Literal na kabaliktaran ko ito at walang preno ang bibig. Lahat din ng gusto nitong sabihin ay hindi nito pinapalampas.

Sa kabilang banda ay tiwala naman akong kakayanin ni Louis ang kaibigan kong ‘yun. Sana lamang talaga ay walang nangyaring masama sa kanila.

Nasa huling parte na ako ng aking sinasagutan nang bigla na lamang magbukas ang pintuan ng aming bahay.

Tumambad si Itay na kakapasok pa lamang.

“‘Tay, mabuti naman at nakarating na kayo.”

Kaagad akong tumayo upang lapitan ito.

Nagmano ako rito at kinuha ang kanyang suot na bag at saka isinabit iyon sa dingding.

“Ang Inay at mga kapatid mo?”

“Tulog na ho, ‘Tay. Nasa mesa na rin ho ang pagkain ninyo.”

Napangiti ito sa akin at saka ginulo ang buhok ko.

“May nakakalimutan ka ba, anak?”

Napaisip naman ako dahil sa sinabi nito.

“Ano ho iyon?”

“Cha-raaan!”

Inilabas nito ang isang wallet na kulay itim.

Napamulagat ako sa matinding gulat at pagka-galak.

“Para sa akin ba ‘yan, ‘Tay?” hindi ko makapaniwalang banggit.

“Hindi ba’t may usapan tayo kagabi?”

Saka ko lang naalala ang tungkol doon. Oo nga pala!

“Salamat, ‘Tay!”

Bigla ko itong niyakap nang mahigpit.

“Naisip ko lang na binata ka na nga pala. Gamitin mo ang wallet na ito upang makapag-ipon ka ng sarili mong pera. Sa paraang iyon ay maaari mong mabili ang mga gusto mo.”

“Opo, ‘Tay. Maraming salamat po.”

Maya-maya pa ay sinamahan ko na itong kumain ng kanyang hapunan habang gumagawa ako ng assignment sa hapag-kainan.

“Anong oras na akong nakauwi, ‘nak. Trapik kasi sa siyudad kasi sumabay pa ‘yung piyesta kanina. Kaya ayun, tumambay muna kami saglit matapos naming ma-deliber ‘yung mga ani. Doon ko binili ‘yung wallet mo. Ang lalaki rin kasi ng tawad ng mga paninda roon. Biruin mo, kwarenta-porsyento ang bawas.”

“Ang laki nga, ‘Tay. Sobrang laki rin ng natipid mo. Ang ganda pa ng kalidad nung wallet.”

“Kaya nga, ‘nak, eh. Mukhang mamahalin.”

Ilang segundo rin kaming tumahimik at naging abala sa kanya-kanyang ginagawa nang muli itong magsalita.

“S’ya nga pala, anak. Kayong dalawa ni Kevin ang isasama ko sa palayan ngayong darating na Sabado. Tatanggap na kasi ng labada ang Inay mo kahit Sabado’t Linggo. Mabuti na rin iyon pandagdag ng kita. Ang kaso, baka madalang na lang natin s’yang makakasama sa palayan.”

“Wala hong problema, ‘Tay. Gagawin namin ni Kevin ang lahat ng aming makakaya sa Sabado. Mas mabuti na rin ‘yun dahil pang-lalake naman talaga ang mga gawain sa palayan, nang matutukan na rin ni Inay ang kanyang paglalabada.”

Isang matamis na ngiti ang iginanti nito at nagpatuloy na itong muli sa pagkain ng kanyang hapunan.

Makalipas ang ilang minuto ay natapos na ako sa aking takdang-aralin. Maging si Itay ay natapos na ring kumain.

Kanya-kanya na kaming nagtungo sa aming mga kwarto. Alam kong bugbog-sarado ngayon ang buong katawan nito dahil sa magdamagan at walang tigil na pagta-trabaho ngayong araw. Sa susunod ko na lamang s’ya aalukin ng masahe. Kailangang-kailangan iyon ng kanyang pangangatawan.

Kabanata XVII

“CLASS dismissed. Don’t forget your homework on our next meeting.”

Sabay-sabay na kaming nagpaalam sa aming guro. Sa wakas ay oras na ng lunch break. Kanina pa kasi ako nagugutom.

Tumayo na rin ako at isinilid sa loob ng aking bag ang mga gamit ko. Habang isinasagawa iyon ay napansin ko si Rey sa aking tabi. Tila nananamlay ito simula pa kaninang umaga. Tipid lamang ang mga salita nito at hindi rin masyadong nakapag-recite kanina sa klase. Nakakapanibago ang mga ikinikilos nito ngayong araw.

“Rey, tara na sa canteen,” banggit ko na lamang dito.

Napangiti ito nang pilit at saka ay tumayo na rin.

Gusto ko sana itong tanungin kung anong problema ngunit ayoko muna itong biglain. Sana lang ay hindi malalim na rason ang dahilan niyon.

Sabay na kaming nagtungo sa canteen at bumili ng ulam. Hanggang sa pag-upo namin sa isa mga lamesa roon ay halos wala pa rin kaming kibuan. Nakakahalata na tuloy akong may hindi magandang nangyari sa kanila ni Louis kahapon.

“R-rey, may problema ba?” Sa wakas ay naisipan ko rin itong tanungin.

Tila nagulat naman ito sa tanong ko ngunit mabilis ding umiling.

“W-wala naman. Bakit, mukha bang meron?”

Nag-iwas ako ng tingin.

“Eh kasi… kanina ka pa halos walang kibo.”

Bigla itong tumawa. ‘Yung halatadong pilit na tawa.

“A-ah… haha, wala ito. Gutom lang ako. Kain na tayo,” patay-malisya nitong sabi.

Nagsimula na kaming kumain. Wala na ulit umimik sa amin. Alam kong hindi ito nagsasabi ng totoo. May nangyari nga sa kanila ni Louis kahapon. At kung ano man iyon, mukhang hindi iyon maganda.

Hindi ko tuloy maiwasang kainin ng konsensya dahil ako ang nagpumilit na magsama silang dalawa. Hindi ko man lang inisip na mayroon silang hindi pagkakaintindihan. Baka tuloy nauwi na naman sila sa mainit na pagtatalo kahapon.

“K-kumusta nga pala ang naging byahe ninyo kahapon ni Louis?” lakas-loob kong bigkas dito.

Napatigil ito sa pagkain nang ilang segundo at muli ring nagsalita.

“A-ayos naman,” tipid nitong sagot.

Sa mga oras na ito ay hindi ko na alam ang sasabihin ko. Hindi ko alam kung paano ko ito kakausapin gayong ako ang dahilan kung bakit sila nauwi sa ganoon, kung ano man ang bagay na iyon.

“Hey, Kiks. Hey, Rey of sunshine.”

Napalunok ako nang bigla kong marinig ang malaking boses ni Louis.

Lumapit ito sa aming gawi at naupo sa tabi ni Rey.

“Ang daya n’yo, hindi n’yo man lang ako niyayang mag-lunch. We’re a trio, right?”

Muling napatigil sa pagkain ang matalik kong kaibigan. Kapansin-pansin din ang bahagyang pag-iiba ng timpla nito.

Maya-maya pa ay isinarado nito ang kanyang baunan at ipinasok iyon sa loob ng kanyang bag.

“Mauna na muna ako, Kiko. Tatambay lang ako sa classroom. Sumunod ka na lang mamaya pagkatapos mo riyan.”

Matapos sabihin iyon ay umalis na ito at naglakad palayo nang hindi man lang lumilingon sa amin.

Napabuntong-hininga na lamang ako habang pinagmamasdan itong maglakad palayo.

“May dalaw ba ‘yung kaibigan mong ‘yun?” agad na sambit ni Louis.

Nag-ipon muna ako ng lakas ng loob upang kausapin ito.

“Louis, anong nangyari sa inyo ni Rey kahapon?”

Agad itong nagkibit-balikat.

“Nothing.”

“Eh bakit nagkakaganu’n si Rey?”

Ilang segundo pa bago ito nakasagot.

“Look, that guy hates me. What’s new?”

“Hindi basta-bastang nagtatampo nang ganoon ang kaibigan ko. May ginawa ka ba sa kanya kahapon? Tapatin mo ako, Louis.”

Muli itong tumahimik. Hanggang sa nagsalita ito ulit.

“I… I have something to tell you.”

Naghintay lamang ako ng sasabihin nito.

“Y-yes, muntikang may mangyari sa amin. And it was all my fault. I seduced him.”

Ako naman ang napatahimik ngayon. Hindi ko inaasahan ang narinig kong mga salita mula rito.

May hula naman na akong binalak nga nitong pagsamantalahan ang kaibigan ko, ngunit bakit may kaunting kirot akong naramdaman nang marinig ko ang mga salitang iyon mula sa kanya mismo?

“I’m sorry,” sambit nito.

Napalunok ako. Sa hindi ko maipaliwanag na kadahilanan ay nakaramdam ako ng bahagyang kalungkutan.

“B-ba’t ka naman nagso-sorry?”

“For taking you for granted. I’m sorry because I made you feel special, only to realize na pisikal na paghanga lang pala ang nararamdaman ko sa ‘yo. I’ve been meaning to tell you this but ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na sabihin sa ‘yo.”

Hindi ko alam kung ano ang i-aakto ko sa nasabi n’yang iyon. Dapat ay masaya ako dahil sa wakas ay tuluyan nang matutuldukan ang kakaibang ugnayan naming dalawa. Ngunit bakit? Bakit may hatid na kaunting kirot ang mga sinabi nito?

“W-wala kang dapat ipagpaumanhin. Hindi naman naging tayo. W-wala kang tungkulin sa ‘kin.”

Nakatingin ako sa aking baunan habang sinasabi ang mga salitang iyon. Pinipigilan ko rin ang aking sarili na mangilid dahil wala namang ibang rason upang umiyak. Ayoko ring ipakita ritong naaapektuhan ako.

“Kahit na. I respect you so much, Kiks. And knowing you’re not ready for relationships yet, tatanggapin ko iyon nang buo.”

Dahan-dahan akong napaangat ng tingin dito sabay ngiti.

“Ayos lang, Louis. Maraming salamat din dahil pinaramdam mo sa ‘king espesyal ako kahit papaano.”

Gumanti na rin ito ng mga ngiti at saka nagsalita.

“I hope we can still be friends.”

Sandali akong natigilan. Ngunit agad ring bumalik ang mga pilit kong ngiti.

“A-ano ka ba, kabilang ka sa kakarampot na mga kaibigan ko. Mananatili kitang kaibigan kahit anong mangyari.”

Napangiti na lamang din ito.

“S-s’ya, mauna na rin ako.”

Tinakpan ko na ang aking baunan at isinilid sa loob ng aking bag.

“T-teka, hindi pa ubos ang pagkain mo. Sasabayan mo pa ako.”

“Busog na ako, eh. Sa susunod na lang.”

Nang maipasok ko na iyon sa loob ng aking bag ay tumayo na rin ako at naglakad palayo.

Habang naglalakad ay mas lalong bumigat ang aking pakiramdam. Para akong maiiyak na hindi. Wala naman akong dahilan upang umiyak dahil unang-una, wala naman kaming matibay na ugnayan ni Louis. Wala s’yang responsibilidad sa akin. Kaya kahit ano pang gawin n’ya, wala akong karapatan upang mag-selos o kung ano pa man.

Selos nga ba? Marahil ay oo. Hindi ko naman kasi maipagkakailang sa katiting na panahong nagkasama kami ng kaklase kong iyon ay medyo nahulog na rin ang loob ko sa kanya. S’ya ang kauna-unahang lalaki na nagparamdam sa akin na espesyal ako. Naramdaman ko rin naman iyon kina Itay at Kevin. Ngunit iba pa rin kasi ‘yung atensyong nakukuha mo sa hindi mo kadugo o kapamilya. At si Louis ang pumuno sa puwang na iyon.

At siguro kaya nasasaktan ako, dahil sa dinami-dami ng pwede n’yang pagbigyan ng pansin, ang matalik na kaibigan ko pa. Wala naman akong kahit anong inggit o negatibong pananaw tungkol kay Rey ngunit hindi ko lang kasi inaasahang s’ya pala ang magiging dahilan kaya makakaramdam ako ng ganito ngayon.

Sana lamang talaga ay tuluyan nang maputol ang nabuo naming ugnayan ni Louis bukod sa pagiging magkaibigan. Gusto ko nang wakasan ang lahat ng mga dala-dala ko sa aking isipan. Minumulto ako ng konsensya ko dahil sa mga imoralidad kong nagawa. Siguro ay ito na ang simula upang bumalik ako sa dati kong buhay na malayong-malayo sa kamunduhang sinimulan ni Louis.

────୨ৎ────

HAPON na at kasalukuyan kong binabaybay ang daan patungo sa aming sitio kasama ang mga kapatid ko. Karga-karga ni Kevin ang natutulog na si Karl habang ako naman ay tahimik na naglalakad sa harapan nila.

Tanging tunog ng mga insekto ang naghahari sa buong paligid, hudyat na parating na ang gabi. Bukod pa roon ay ang mga ingay din na likha ng aming mga paghakbang.

“‘Ya, ayos ka lang ba?” biglang basag ni Kevin sa nakakabinging katahimikan.

Napalingon naman ako rito at binagalan ang paglalakad upang sabayan sila.

“W-wala naman. Bakit mo nasabi?”

“Sus, ayan ka na naman. Eh kanina pa biyernes-santo ‘yang pagmumukha mo pagkalabas pa lang natin ng gate ng paaralan. ‘Wag mo nga akong pinagloloko parati. Hindi na ako uhugin, ‘no.”

Sandali muna akong napaisip. Napansin na pala nito ang pagiging tuliro ko simula pa kanina. Katunayan ay napansin din iyon ni Rey at ilan kong mga kaklase ngunit nagsinungaling na lamang akong masama ang pakiramdam ko.

“M-medyo hindi lang siguro maganda ang pakiramdam ko. Pero ayos naman ako, wala kang dapat ipag-alala.” Nagsinungaling na rin ako rito.

“May gamot na binili si Inay noong isang araw. Baka may tira pa du’n sa bahay. Uminom ka kaagad pagdating natin,” medyo ma-otoridad nitong tono.

Kaagad naman akong napangiti dahil sa sinabi nito.

“Ang sweet-sweet talaga nitong baby brader ko. Halika nga rito.”

Bigla ko itong inakbayan sabay kiliti ng tagiliran nito.

“A-ano ba, Kuya,” iritable ngunit nagpipigil ng tawa nitong bigkas.

Nagpatuloy lamang ako sa pang-aasar dito.

“Tigil sabi. Baka magising si Karl. Alam mo namang iyakin ‘to, eh.”

Sumunod na lamang ako sa kagustuhan nito ngunit nanatiling nakaakbay sa kanya ang kaliwa kong braso.

Tahimik na muli naming binaybay ang daan pauwi ngunit sa pagkakataong ito ay may mga ngiti na sa aking mga labi.

Makalipas lamang ang ilang minuto ay nakarating na rin kami sa aming munting tahanan. Kapansin-pansing wala pang tao roon nang madatnan namin. Hindi pa yata nakauwi sina Inay at Itay. Madalas talagang gabihin si Itay dahil may kalayuan ang kinaroroonan ng hacienda mula rito, ngunit medyo nakakapagtakang wala pa rin ang aming ina. Kapag ganitong oras kasi ay kalimitang tapos na ang pagla-labada nito sa bayan.

“Eto ang gamot mo, Kuya,” sabay bigay sa akin ni Kevin ng tubig at gamot.

Tinanggap ko na lamang iyon at ininom kahit ang totoo ay wala naman talaga akong trangkaso o kung ano pa man.

“Wala pa rin si Inay?” tanong ko rito matapos akong uminom.

“Wala pa rin yata. Madalas naman s’yang nauuna sa ‘tin, eh. Pwera ngayon.”

Ipinagkibit-balikat ko na lamang iyon at nagtungo na sa aming kwarto upang magbihis. Baka naman kasi ginabi lang ito. Maya-maya ay baka dumating na rin iyon.

Ngunit lumipas ang isang oras at nakapagsaing na ako lahat-lahat, wala pa rin ang Inay. Alas-sais na rin ng gabi at tuluyan nang dumilim ang paligid. Hindi ko na tuloy naiwasang bahagyang kabahan.

“May sinabi ba s’ya kanina na gagabihin daw s’ya ng pag-uwi ngayong araw?” muli kong tanong kay Kevin habang nakaupo kami sa yari sa kawayan naming upuan sa sala.

Umiling ito.

“Wala naman. Nasa’n na kaya ‘yun?”

“Naynay…”

Kapwa kami napalingon sa bagong dating na si Karl na mukhang kakagising lamang mula sa mahimbing na pagkakatulog. Nagkukusot pa ito ng kaliwang mata.

“Oh, Baby Karl, gising ka na pala.”

Agad akong tumayo upang lapitan ito.

“Gutom ka na ba?” malumanay ko ritong tanong habang nakayuko upang maging magka-lebel kami.

Tumango ito habang nakasimangot.

Sakto namang nagbukas ang pintuan at sabay-sabay kaming napalingon dito.

Ang buong akala ko ay si Inay na iyon ngunit laking gulat ko na lamang nang si Itay pala ang pumasok, bitbit ang dalawang supot at ang kanyang bag na ginagamit sa trabaho.

“‘Tay, mano ho.” Lumapit dito si Kevin sabay mano rito at kinuha ang dalawang plastic bag na hawak nito.

“Ang Inay n’yo?” anito habang ibinababa ang suot na bag.

Napalunok naman ako nang buo.

“Wala pa nga po, eh. Kanina pa namin hinihintay. Madalas naman s’yang nauuna rito kesa sa ‘min.” Si Kevin ang sumagot.

Sandali itong natigilan.

“Ganu’n ba? S’ya, lutuin n’yo na lamang ‘yang paksiw at pupunta ako ng bayan.”

“Sama ako, ‘Tay,” agad na banggit ni Kevin.

“‘Wag na. Manatili na lamang kayo rito. Babalik din naman ako kaagad.”

Pumasok na ito sa loob ng kanilang kwarto upang magbihis. Sinundan ko pa ito ng tingin at hindi ko napigilang mag-alala. Sana naman ay nasa ligtas na kalagayan ang Inay.

“Oh, ba’t ganyan ang mukha mo, Kuya?”

Nabasag ang aking pag-iisip nang biglang magsalita si Kevin.

“Hindi ka man lang ba kinakabahan? Nawawala ang Inay, oh.”

Lumapit ako rito at kinuha mula sa kanya ang dalawang supot ng isda at mga sangkap sa pagluluto ng paksiw.

“Ba’t naman ako kakabahan? Sa tapang ba naman ni Inay? Wala kang dapat ikabahala du’n. Baka ‘yun pa nga ang bumugbog sa mga masasamang-loob.”

Sinamaan ko ito ng tingin.

“Ilugar mo nga ‘yang mga biro.” sabay irap ko rito.

Akmang didiretso na sana ako sa kusina upang lutuin ang aming ulam nang sakto namang lumabas si Itay mula sa kanilang kwarto. Nakabihis na rin ito.

“Babalik din ako kaagad. Kevin, bantayan mong maigi mga kapatid mo.”

“Opo, ‘Tay.”

“Mag-iingat ho kayo, ‘Tay,” sambit ko rito.

“Kayo rin. S’ya, mauna na muna ako. Kumain na lang kayo, ha?”

Tuluyan na itong lumabas ng bahay.

Mas lalong lumakas ang pagkabog ng dibdib ko habang pinagmamasdan ko itong maglakad palayo. May masamang kutob kasi ako. Unang beses itong ganitong oras na ngunit hindi pa rin nakakauwi si Inay, gayong kadalasang nauuna pa itong umuwi kesa sa ‘min. At kung gagabihin naman s’ya, imposibleng hindi ito magpaalam sa amin, lalong-lalo na kay Itay. Nasaan na kaya ito ngayon?

“Alam mo, Kuya, lalo lang lalala ang sitwasyon kung mag-iisip ka ng kung anu-ano. Malay mo naman kung nakipag-inuman lang pala kasama ang mga kumare n’ya sa bayan? Ang mabuti pa ay lutuin mo na ‘yang paksiw at gutom na gutom na kami ni Karl.”

Napailing na lamang ako rito at nagtungo na sa kusina upang magluto. Ngunit sa loob-loob ko ay hindi ko pa rin maalis sa aking isipan ang tungkol sa kalagayan ng aking mga magulang. Sana naman ay gabayan sila ng panginoon at walang masamang mangyari sa kanilang dalawa.

Mabilis na lumipas ang apat na oras ngunit pakiramdam ko ay napakabagal ng pag-usad niyon. Oras na ng pagtulog ngunit gising na gising pa rin ako. Natapos na akong magluto, kumain na kaming tatlo, nakapaglinis na rin kami ng katawan ni Karl, at kasalukuyan na silang natutulog ni Kevin sa loob ng kwarto naming magkakapatid ngunit narito pa rin ako at nakaupo sa may munting sala, naghihintay ng pagdating ng aming mga magulang.

Nilalaro ko na lamang ang aking mga daliri habang pilit na pinapakalma ang aking sarili. Nakatingin lamang ako sa may pintuan, umaasang magbubukas iyon anumang oras. Apat na oras na ang lumipas, wala pa rin sila. Paano kung may nangyari nang masama sa kanila? Talagang hindi ko kakayanin.

Puntahan ko na kaya sila sa bayan? O kaya magsumbong sa mga pulis? Ngunit masyado pa yatang maaga. Maghihintay lamang ako ng isa pang oras. Kapag lumipas ang isang oras at wala pa rin ang mga ito ay hindi na ako mag-aatubiling lumabas ng pintuan na iyan upang hanapin silang dalawa.

Maya-maya pa ay halos mapatalon ako sa gulat nang biglang magbukas ang pinto.

Mabilis pa sa alas-kwatro akong napatayo at nag-abang ng kung sino man ang iluluwa niyon.

Pumasok ang Itay.

“‘T-tay…,” agad na sambit ko rito at nagmamadali itong nilapitan.

Napatingin ako sa may bandang likuran nito, umaasang kasama nito ang Inay, ngunit mukhang mag-isa lamang itong nakabalik.

“A-ang Inay ho?” tanong ko rito.

Nginitian ako nito.

“Hindi muna uuwi ang Inay ngayong araw.”

Kitang-kita ko sa mga mata nito ang matinding pagod at kalungkutan. Ngunit sa kabila niyon ay pilit pa rin itong ngumingiti na tila ba walang nangyari.

“B-bakit daw ho?” sunod kong itinanong upang mas malinawan. Gulong-gulo pa rin kasi ako sa mga nangyayari.

Hindi na nito sinagot ang tanong ko ngunit nanatili lamang nakangiti.

“Ang dami namang tanong ng baby ko. Oh, ba’t gising ka pa pala? Hindi ba’t may pasok ka pa bukas?” paglilihis nito ng usapan.

Hindi na ako nagpumilit pa at napatingin na lamang sa isa ibang direksyon.

Ilang segundo pa ay hinawakan nito ang aking pisngi at muling iniharap sa kanya ang aking mukha.

“Wala kang dapat na ipag-alala. Nasa maayos na kalagayan ang Inay mo.”

Muli akong nag-iwas ng tingin dito. Kitang-kita ko ang matinding pagod sa mukha nito. Ilang oras lang naman kasi nitong pinaghahanap ang Inay. Isabay mo pa ang binaybay nito pauwi kanina mula sa pagkalayo-layong haciendang pinagta-trabahuan. Tiyak na bugbog-sarado ang katawan nito ngayong araw. Kaya naman ay nakaisip ako ng ideya upang kahit papaano’y mabawasan naman ang sakit ng pangangatawan nito.

“Ah… ‘T-tay, gusto n’yo ho bang magpa-masahe?” alok ko rito.

Ngumiti ito nang matamis.

“Gustong-gusto, anak, ngunit anong oras na. May pasok ka pa bukas. Sa susunod na lamang, ayos lang ba?” tanggi nito.

“H-hindi ho, ‘Tay, a-ayos lang ho sa akin kahit ma-late ako bukas, mas importante ang kalusugan ninyo. Alam ko hong pagod na pagod kayo ngayon.”

Ilang segundo pa muna itong natahimik.

“Sige na nga. Ayoko rin talagang palampasin ang alok mo. Ngayon pang bugbog-sarado ang katawan ko. Gigisingin na lamang kita nang maaga bukas. Ang kaso, mag-lalabar muna ako sa likod-bahay. Ayoko namang masahiin ako ng anak ko na puro dumi ang katawan.” Tumawa ito nang mahina.

Napangiti naman ako sa naging desisyon nito. Ngunit sa kaloob-looban ko ay hindi ko napigilang kabahan at manabik. Mamasahiin ko lang naman ang aking ama ngunit bakit tila may mga paru-paro nang nagsisimulang magwala sa loob ng aking sikmura?

“S-sige ho, ‘Tay.”

“S’ya, mauna ka na muna sa kwarto at susunod na lamang ako.”

Tinapik muna ako nito sa balikat bago umalis sa aking harapan upang magtungo sa may likod-bahay kung saan naroon ang posong s’yang paliguan nito.

Muli ko itong sinundan ng tingin sabay lunok nang buo.

Hindi naman ito ang unang pagkakataong mamasahiin ko ang Itay ngunit bakit tila mas kapana-panabik ngayon? Bakit may kakaibang tuwang hatid sa akin ang isiping mahahagod kong muli ang napakagandang pangangatawan ng sarili kong ama?

Nanatili pa rin akong nakatayo na tila isang tuod. Wala na ito sa paningin ko ngunit nasa isipan ko pa rin ito.

Maya-maya pa ay narinig ko na ang mga tunog ng pag-bomba ng poso, hudyat na nagsimula na itong maglinis ng katawan. Ibig-sabihin ay wala na rin itong suot pang-itaas ngayon. O baka nga pati pang-ibaba.

Nangangatog ang aking mga binti at tuhod. May bumubulong sa aking isipan na sumunod sa likod-bahay upang bosohan ulit ang macho kong ama. Ngunit sa kabilang banda ay inuusig din ako ng konsensya at moralidad ko.

Mali. Maling-mali ang nais kong gawin. Hindi ko pwedeng ituloy ang kahindik-hindik kong balak. Nangako na ako sa aking sarili na ititigil ko na itong mga kamunduhang pinaggagawa ko. Pero sadyang napakasakit magpigil.

Tila desperado akong masilip kung ano man ang naroon sa likod-bahay. Gusto kong makitang muli ang magandang katawan ng aking ama. Nabubusog ang mga mata ko tuwing nasisilayan ko ang bawat parte ng kanyang maskuladong pangangatawan.

At dahil tila gutom an gutom ako ngayon ay pagbibigyan ko ang aking ninanais. Sisilip lang naman ako. Hindi ko naman aangkinin ang aking ama. Walang masama roon.

Kusang humakbang ang kaliwa kong paa. Sumunod ang kanan. Marahan ang naging paghakbang ko patungo sa may likod-bahay.

Habang papalapit ako nang papalapit ay palakas nang palakas din ang naririnig kong ingay galing sa poso. Pati na ang mga pagpatak ng malamig na tubig.

Hanggang sa namalayan ko na lamang ang aking sarili na nasa tabi na ng nakaawang na pintuan palabas ng likod-bahay.

Kapansin-pansing madilim ang buong paligid. Mukhang hindi yata gumamit ng lampara si Itay. Madilim kasi sa labas at walang ilaw roon kaya lampara ang nagsisilbing liwanag dito tuwing maglalabar kami nang gabi.

Ilang sandali pa ay inihanda ko na ang aking sarili upang sumilip. At makalipas lamang ang tatlong segundo ay bahagyang nakadungaw na ang aking ulo palabas.

Agad na namilog ang aking mga mata at napasinghap na lamang ako sa matinding gulat dahil sa aking nasaksihan.

Walang iba iyon kundi si Itay — hubo’t hubad at sinasabon ang napakalaking katawan sa ilalim ng buwan. Oo, buwan ang nagsisilbi n’yang ilaw. Maliwanag iyon kaya kitang-kita ko kung paano kuminang ang balot na balot sa bulang kabuuan nito.

Halos matuyuan ako ng laway habang pinagmamasdan ang kanyang malalapad at mayayabang na dibdib, namumutok na mga braso, walong-pirasong abs, malulusog at putok na putok din sa masel na mga hita, at ang mas lalong ikinabaliw ko — ang kanyang higanteng kargadang bagama’t natutulog pa ay halos kasing-taba na ng pipino.

Tila nalulunod ako sa napakagandang tanawin. Kaya naman nang umakyat ang aking paningin sa mukha nito ay halos mapaubo ako sa matinding gulat nang mapansin kong nakatingin na pala ito sa aking gawi.

Sa sobrang taranta ay napaupo ako sa sahig at halos kapusan ng hininga.

“Sino ‘yan?” ang narinig ko mula rito. “May tao ba d’yan?”

Saka ko lamang napagtantong madilim nga pala rito mula sa aking kinaroroonan. Siguro ay hindi ako nito naaninag.

Napahinga ako nang maluwag at marahang tumayo upang tumakas sa kabaliwang pinasok ko.

Dumiretso na lamang ako sa loob ng kanilang kwarto habang nagpipigil pa rin ng paghinga. Akala ko ay katapusan ko na. Nang magsalubong ang aming mga mata ni Itay kanina ay para na ring nasira ang buhay ko. Hindi ko kaya. Hindi ko kakayaning magkalamat ang relasyon namin ng aking ama nang dahil lamang sa pesteng nararamdaman ko para sa kanya.

Dahan-dahan kong hinagod ang aking dibdib upang tulungan ang sarili kong kumalma. Hanggang sa tuluyan nang humupa ang matinding kaba ko.

Napaupo na lamang ako sa gilid ng kanilang katre habang hinihintay si Itay na matapos sa paglilinis ng katawan.

“Tigilan mo ‘yan, Kiko. Ama mo ‘yun! Mag-isip ka nang mabuti,” pangangaral ko sa aking sarili sa mahinang boses.

Nakatingin ako sa sahig. Gusto kong saktan ang aking sarili dahil sa kalapastanganang nagawa ko. Maling-mali ang ginawa kong ‘yun. Walang puwang sa mundo ang ganoong uri ng kahibangan. Kailangan kong pigilan ang aking sarili hangga’t maaga pa.

“Kanina ka pa ba rito?”

Mabilis akong napatingin sa bagong pasok na si Itay. Hindi ko namalayang nandito na pala ito. Tanging manipis na tuwalya ang saplot nito. Kitang-kita ko ang umbok nito sa harapan kaya sigurado akong wala itong suot na brip ngayon.

Agad ko ring binawi ang aking paningin doon at pilit na sumagot nang diretso.

“A-ah, oho, ‘Tay,” tugon ko rito nang hindi tumitingin sa kanya.

Isinara nito ang pinto at lumapit na sa akin.

“Pasensya ka na, anak, kung natagalan ako. Napasarap kasi ang ligo ko, eh. Ang ganda pa ng liwanang ng buwan.”

Nakatayo na ito sa harapan ko, tanging tuwalya pa rin ang suot.

Dahil nakayuko ako ay hindi ko naiwasang mapatingin sa umbok sa kanyang harapan. Kapansin-pansing mas lumaki pa iyon kumpara kanina.

Binawi ko rin kaagad ang tingin ko rito.

“S’ya, magsimula na tayo. Medyo inaantok na rin kasi ang Itay.”

Sumampa na ito ng katre at saka ay dumapa.

“Ayos lang ba kahit naka-tuwalya lamang ako, ‘nak? Dagdag labahan na naman kasi kung magsusuot ako ng damit-pantulog. Alam mo naman ‘yung Inay mo, maselan pagdating sa usapang labahan.” Tumawa ito nang mahina.

Nag-ipon muna ako ng lakas ng loob bago ko ito sagutin.

“A-ayos lang ho, ‘Tay.”

“O sige na, anak, at anong oras na rin.”

Umakyat na rin ako ng katre at pumatong sa may bandang kaliwa.

Sandali ko munang pinagmasdan ang napakalawak na likod ng aking ama na tila nililok sa dami ng masel nito. Napakaganda talaga ng katawan ni Itay.

Maya-maya pa ay kinuha ko na ang alcamporado at naglagay ng ilang patak sa aking palad. At sinimulan ko na nga ang pagmasahe sa aking ama.

“Aaaaahhhhhh…,” ungol nito sa napakalalim nitong boses.

Napalunok ako dahil doon ngunit ipinagpatuloy lamang ang aking ginagawa.

“‘Yaaannn… D’yan nga, anak. Nadale mo, aaahhhh…,” muli nitong ungol nang masahiin ko ang mga balikat nito.

“Napakagaling mo talaga, anak. Lahat na lang yata ng talento nasalo mo.”

Bahagya naman akong napangiti dahil sa papuri nito.

“Huwag n’yo na ho akong bolahin, ‘Tay. Wala naman ho akong hinihinging kapalit nito.”

“Alam ko naman, anak. Hindi ka naman humihingi sa akin ng kapalit tuwing minamasahe mo ako. Sadyang, aaaahhhh… n-napakagaling lang ng mga kamay mo.”

Napangiti na lamang ako at itinuloy ang pagmamasahe. Hanggang sa muli itong magsalita.

“Kumusta ka naman, anak ko? Kumusta ang eswkela? Alam ko naman na chicken lang sa ‘yo ang pag-aaral. Gusto ko lang malaman kung ano nang lagay ng baby ko. Pakiramdam ko kasi ay medyo hindi na tayo nakakapag-usap nang maayos kumpara sa dati.”

Dumoble pa ang mga ngiti ko nang marinig ko ang mga salitang iyon.

“Ayos lang naman, ‘Tay. Medyo mas mahirap na ngayon ang mga topics namin dahil nasa ika-huling baitang na kami ng highschool, pero… ayos naman ho.” Matapos banggitin iyon ay agad na sumagi sa aking isipan ang naging usapan namin ni Louis sa canteen kanina.

Kaya naman ay bahagyang nalusaw ang mga ngiti ko.

“M-may nangyari lang na hindi ko inaasahan… p-pero… ayos naman ho…”

Tila mayroong bumara sa aking lalamunan sa hindi ko alam na kadahilanan.

“May nangyari ba, anak? Makikinig ang Itay,” ang inasahan kong isinagot nito.

Nagpakawala ako ng pilit na tawa.

“Huwag na ho, ‘Tay. Maliit na bagay lang naman ho iyon.”

Sandali itong natigilan bago sumagot.

“Basta tandaan mo, anak… nandito lang ang Itay at handa akong makinig sa lahat ng mga hinanaing mo sa buhay. Kaya huwag na huwag kang mag-alinlangang sabihin sa akin lahat ng nararamdaman mo. Walang ibang makakaintindi sa ‘yo kundi ako, maliwanag ba?”

Nagsimula akong mangilid matapos ko iyong marinig.

Kung pwede lamang talaga, ‘Tay… Ngunit may mga bagay na mas mabuti nang maging lihim kesa sa maging dahilan pa ng pagkasira natin.

Bigla kong naalala ang tungkol kay Inay. Hindi pa pala ako naliwanagan kung nasaan ito ngayon. Panatag naman akong nasa mabuti itong kalagayan katulad ng nasabi ni Itay kanina, ngunit kailangan ko pa rin ng klarong kasagutan.

“A-ah, ‘Tay… nasaan nga ho pala ang Inay? Hindi n’yo ho kasi ako sinagot kanina.”

Napatingin ako sa mukha nitong nakatagilid. Nakapikit na pala ito.

“‘T-tay? Gising pa ho ba kayo?”

“Basta mangako ka,” biglang bigkas nito.

“H-ho?”

“Huwag na huwag mong sasabihin kahit kanino ang sasabihin ko, lalong-lalo na kina Kevin at Karl.”

Pilit kong prinoseso sa aking utak ang mga sinabi nito ngunit mas lalo lamang akong naguluhan.

“‘T-tay… a-ano ho bang sinasabi ninyo? N-natatakot po ako.”

Napabitaw ako sa pagkakahawak sa likod nito nang bigla na lamang itong tumalikod at humiga nang patihaya.

Bahagya akong napasinghap nang magtama ang aming mga mata.

Kitang-kita ko kung paano ito mangilid. Muling bumalik ang ekspresyong nakita ko mula rito kanina nang mag-isa itong umuwi ng bahay.

“M-may mga bali-balitang prosti ang Inay mo…”

Napatakip na lamang ako ng aking bibig dahil sa aking narinig mula rito.

“H-ho?”

Agad na tumulo ang butil-butil na mga luha mula sa aking mata.

“M-matagal ko nang nababalitaang nagpapabayad raw ang Inay mo kapalit ng panandaliang-aliw ngunit ipinagkibit-balikat ko lamang iyon. Ngunit kanina… may nagturo sa akin mismo kung nasaan ang Inay mo at nakita ko mismo sa bahay ng customer n’ya ang tsinelas n’ya. H-hindi na ako tumuloy dahil natakot ako. Natakot akong masira ang pamilya natin. Pasensya ka na, anak. Masyadong naduwag ang Itay.”

Kaagad itong napaluha.

Mabilis ko itong niyakap at sinabayan na rin ito sa pag-iyak.

“Wala kang kasalanan, ‘Tay. Wala kang dapat ipagpatawad. Hindi ikaw ang nagkasala sa mata ng diyos.”

Tahimik kaming umiyak habang magkayakap at baka marinig kami nina Kevin at Karl sa kabilang kwarto.

Maging ako ay sobra rin ang hinagpis dahil sa aking nalaman. Ngunit mas nasasaktan ako para sa aking ama at mga kapatid ko.

“Mangako ka ulit sa ‘kin, ‘nak… huwag kang magtatanim ng sama ng loob sa Inay mo. Aayusin ko ‘to. Maaayos pa ‘to, anak. Ayokong masira ang pamilya natin.”

Hindi na ako nakasagot pa at nagpatuloy lamang sa pag-iyak. Awang-awa ako sa aking ama. Hindi ko maintindihan kung bakit iyon nagawa ni Inay.

Ngunit tama ang Itay. Hihintayin muna naming magpaliwanag si Inay. Sana lamang ay maisalba pa itong pamilya namin. Wala akong ibang hinangad kundi mapabuti ang pamilyang ito. Hindi ko kakayanin sakaling magkabuwag-buwag kami nang dahil lamang sa isang pagkakamali.

Kabanata XVIII

“KIKO, ayos ka lang ba?”

Nabasag ang pagmumuni-muni ko nang bigla akong tawagin ni Rey. Nandito kasi kami ngayon sa canteen ng paaralan at sabay na kumakain ng pananghalian.

“H-ha?” tila wala sa sariling bigkas ko rito.

“Ang sabi ko, ayos ka lang ba? Mukhang kaninang umaga ka pa yata tuliro. May problema ba?”

Nagpakawala ako ng mga pilit na ngiti.

“A-ah, wala ito, Rey. Ayos lang ako.” Itinuloy ko na ang aking pagkain.

Binigyan lamang ako nito ng hindi kumbinsidong mga tingin sabay hinga nang malalim.

“Pasensya na nga pala sa tinuran ko kahapon,” ang hindi ko inaasahang wika nito.

Napatigil ako sa aking ginagawa.

“Ang totoo n’yan, kasalanan ko rin naman kung bakit humantong sa ganoon ang lahat.”

Napatingin ako sa kanya ngunit hindi ako umimik.

“Nasabi na ba sa ‘yo ni Louis ang nangyari noong isang araw?”

Dahan-dahan kong binawi ang aking mga tingin dito. Hindi ko alam kung magsasabi ako rito ng totoo o hindi.

“Sana ay huwag mo akong pag-isipan nang masama, Kiko. Natukso lamang ako. Hindi ko naman sinasadya iyon, eh.”

Dahil sa sinabi nito ay muli na akong napatingin sa kanya.

“W-wala kang dapat ipaliwanag, Rey. Naiintindihan kita. Isa pa, wala naman kaming malalim na ugnayan ni Louis.”

“K-kung ganu’n… hindi ka galit?”

“H-ha? Ba’t naman ako magagalit?” naguguluhan kong tugon dito.

“Eh kasi… alam mo na… a-akala ko kasi ay nanliligaw sa ‘yo si Louis.”

Napatawa ako nang mahina sa nabanggit nito.

“Bespren, alam mo namang wala pa iyan sa mga prayoridad ko sa buhay. Tsaka… tiyak na malilintikan ako nina Itay sa oras na malaman nilang may nobyo na ako. At lalaki pa talaga.” Muli akong napatawa.

“Maraming salamat, bespren, ah? Ang buong akala ko kasi, kaya kaninang umaga ka pa hindi umiimik eh dinibdib mo ‘yung nangyari sa amin ni Louis. Huwag kang mag-alala dahil hindi rin naman talaga kami talo ng banong ‘yon.”

Napangiti na lamang ako rito. Kung alam lamang nito na mas malalim pa ang dahilan kung bakit tila wala ako sa sariling pumasok ng paaralan kaninang umaga.

“S’ya, magaala-una na. Bilisan na natin dito at baka mahuli pa tayo sa klase,” putol ko na lamang sa aming usapan nang makabalik na rin kami ng classroom.

“Mabuti pa nga,” segunda naman nito.

Pagkatapos naming mananghalian sa canteen ay bumalik na rin kami sa aming silid-aralan. Doon ay sinalubong kami ng nagtatampong si Louis. Bakit daw hindi namin s’ya niyayang kumain. Humingi na lamang ako ng tawad rito at nangakong sasabayan namin s’ya bukas. Mabuti na lang at pumayag din si Rey doon. Ibig-sabihin ay simula na talaga ng pagkakaibigan nilang dalawa.

Maya-maya pa ay dumating na rin ang aming guro at nagsimula na ulit ang klase. Buong hapon pa rin akong tahimik at nagsasalita lamang kapag tinatawag ako ng guro para sa recitation.

Hanggang sa matapos ang klase ay kapansin-pansin pa rin ang aking pananahimik. Gusto ko sanang sabihin kay Rey ang mga bumabagabag sa isipan ko ngunit nangako nga pala ako kay Itay na hindi ko ipagsasabi kahit kanino ang nalaman ko tungkol sa aking ina.

Kaya naman ay wala na akong ibang nagawa pa kundi ang sarilihin na lamang ang tungkol sa bagay na iyon.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa rebelasyong ibinunyag ni Itay kagabi. Sa tanang buhay ko ay hindi ko inasahang isa palang bayarang babae si Inay. Ang totoo n’yan ay may narinig na rin akong mga bali-balitang ganoon nga raw ang aking ina ngunit hindi ko na lamang iyon pinatuunan ng pansin. Ang kwento, bayarang babae raw ang Inay mula nang magdalaga at natigil lamang nang makilala n’ya si Itay. Nasa elementarya pa ako nang may kaklase akong nagsabi niyon bilang panukso ngunit hindi ko na lamang iyon dinibdib. Inisip ko kasing hindi naman iyon totoo. Iyon ang buong pag-aakala ko.

Sobrang nasasaktan ako para sa aking ama. Lumalaban nang patas si Itay. Nagpapaka-alila s’ya buong araw sa kanyang trabaho at umuuwing bugbog-sarado ang katawan, may maisiksik lamang sa aming sikmura. Samantalang si Inay ay ipinagpalit ang dignigad at pagkababae sa ngalan ng madaling salapi.

Umaga na kanina nang makarating ang Inay sa bahay. Humingi ito ng tawad sa aming ama at nagsinungaling pang nakipag-inuman lamang kasama ang mga kumare n’ya sa bayan at doon nakatulog. Kitang-kita ko ang sakit sa mukha ni Itay ngunit sinakyan na lamang nito ang paliwanag ng asawa upang hindi mauwi sa pagtatalo ang sitwasyon.

Ngunit sa loob-loob ko, gusto kong umiyak sa harapan nila mismo. Gusto kong komprontahin si Inay kung bakit n’ya nagawa ang bagay na iyon. Pero pinili kong magpigil alang-alang kay Itay. Alang-alang sa aming pamilya. Kaya naman ay pumasok na lamang akong tila wala sa sarili kaninang umaga.

Gayunpaman ay umaasa pa rin akong magiging maayos din ang lahat. Na babalik din ang lahat sa dati. Kahit pa napakasakit ng ginawa ng aming ina, ina pa rin namin iyon at s’yang ilaw ng aming tahanan. Kung masisira ang aming pamilya, mawawalan din kami ng liwanag. At iyon ang isa pinaka-ayokong mangyari.

────୨ৎ────

LAMPAS alas-singko na nang makauwi kami ng bahay. Sinalubong kami ni Inay sa aming pagdating at nalaman naming hindi pala ito pumasok sa paglalabada ngayong araw. Sumakit daw kasi ang kanyang ulo dahil sa kanilang inuman kagabi kaya’t ipinagpaliban lamang muna nito ang trabaho.

“Gutom na ba kayo, mga anak? Nagluto ako ng meriendang sopas para sa inyo. Halikayo, kain tayo,” malumanay nitong banggit sa amin.

“Wow, ‘nay. Kaya pala ang bango-bango pagpasok pa lang namin,” ani Kevin at nagmamadaling hinubad ang suot na polo.

“Mabango ba? Para sa inyo iyon. Maraming karneng sahog ‘yun. Namalengke kasi ako kanina. Tsaka meron pa para sa mamayang hapunan, magluluto ang Inay ng paborito ninyong adobo!” masaya nitong balita.

“Yeeeyyy!!!”

Nagmamadaling nagtungo sa kusina sina Kevin at Karl samantalang ako ay nanatili lamang nakatayo na tila isang tuod. Hindi ko alam kung ano ang iaakto o gagawin ko. Nagsimula na ring may bumara sa aking lalamunan.

“Oh, Kiko, anak. May problema ba?”

Bahagya akong napaigtad nang magsalita ang Inay. Agad ako nitong nilapitan at hinawakan sa pisngi.

Mabilis naman akong nag-iwas ng tingin dito.

“Anong nangyari, anak? May umaway ba sa ‘yo sa eskwela?”

Napalunok ako at pinigilang maluha ngunit sadyang labis akong nasasaktan kaya’t namalayan ko na lamang ang aking sarili na may tumutulong luha mula sa aking mga mata.

“K-kiko…”

Marahan kong tinabig ang kamay nitong nakahawak sa aking pisngi.

“W-wala ho ito, Inay.”

Nagpahid ako ng aking luha sabay alis sa harapan nito.

Dumiretso ako sa loob ng aming kwarto at doon ay humagulgol at ibinuhos ang mga hinanakit ko. Sobrang hirap magpigil.

Awang-awa ako sa mga kapatid ko. Hindi alam ng mga ito na galing sa maruming kalakalan ang kinakain nilang masarap na pagkain ngayon. At bilang panganay ay wala man lang akong ibang magawa. Hindi ko pwedeng komprontahin ang Inay tungkol doon dahil may pangako akong binitawan sa aking ama.

“Kiko?”

Napatigil ako sa pag-iyak nang marinig ko ang mga katok ni Inay. Pinahid ko ang aking mga luha gamit ang kumot.

“Kiko, anak, may problema ba?”

“W-wala ho, ‘nay. Ayos lamang ako. M-medyo masakit lamang ang ulo ko,” pagsisinungaling ko rito.

“Ano? Bakit hindi mo agad sinabi? Batang ito talaga. Sandali at kukuha lamang ako ng gamot.”

Bumangon ako mula sa pagkakahiga at napaupo sa gilid ng katre.

Ilang saglit pa ay muli na itong kumatok at wala na akong ibang nagawa kundi ang pagbuksan na lamang ito.

“Masakit pa ba?” banggit nito matapos kong inumin ang dinala nitong gamot para sa akin.

Umiling lamang ako.

Napabuntong-hininga naman ito sabay hawak sa balikat ko.

“Pasensya na nga pala, anak, kung nakipag-inuman ako kagabi nang hindi man lang nagpapaalam sa inyo. Siguro ay labis kayong nag-alala.”

Hindi ko lamang ito pinansin at nanatiling nakahawak sa walang lamang baso habang nakaupo at tila nakatingin sa kawalan.

Kinuha nito ang baso mula sa akin at inilagay iyon sa ibabaw ng maliit na aparador.

“Ang totoo n’yan… hindi ko naman talaga binalak na makipag-inuman, anak, eh. Kaso, alam mo naman, mapanukso ang mga kumare kong iyon. Ayun, wala na akong ibang nagawa. Hanggang sa nalasing ako. Kaya hindi na nakauwi ang Inay.”

Kahit ano pang kasinungalingang sabihin nito, alam ko na ang totoo. Kaya hindi ko na lamang pinansin ang naging paliwanag nito.

Umupo ito sa tabi ko sabay akbay sa akin.

“Patawarin mo na si Inay, anak…” Ipinatong nito ang kanyang ulo sa aking balikat.

Hindi ko pa rin ito kinikibo.

“Gusto mo, bigyan kita ng limang-daan? Para mabili mo mga gusto mo. Sakto at napansin kong may bago kang wallet. Para may mailagay ka sa loob-”

Mabilis kong inalis ang pagkakapatong ng ulo nito mula sa akin sabay tayo.

“Ayos lang ho talaga ako, ‘nay. Wala ho kayong dapat ipag-alala.” at saka lumabas na ako ng kwarto.

Sa totoo lang ay may bahid ng awa rin akong nararamdaman para sa aking ina. Ngunit hindi ko pa ito kayang kausapin nang maayos matapos ang nagawa nito. Siguro ay kakailanganin ko pa ng panahon upang tuluyan ko nang matanggap ang nangyari. Sa ngayon ay hindi ko pa kaya. Ngunit umaasa akong sa takdang panahon ay babalik din ang lahat sa dati.

────୨ৎ────

DIS-ORAS na nang gabi ngunit gising na gising pa rin ang aking diwa. Hindi ako makatulog. Nakailang posisyon na ako ngunit sadyang hindi ko magawang antukin.

Mahimbing nang natutulog si Kevin na katabi kong nakahiga ngayon. Ngunit ako ay gising na gising pa rin. Na para bang wala akong pasok kinabukasan.

Paano kasi, anong oras na ngunit hindi pa rin nakakauwi ang Itay. Pasado alas-onse na ng hatinggabi. Kung tutuusin ay kanina pa dapat iyon nakauwi. Ngunit hanggang ngayong oras na ng pagtulog ay wala pa rin ito. Hindi ko tuloy napigilang mag-alala.

Napabuntong-hininga na lamang ako bago bumangon upang uminom ng tubig sa kusina.

Marahan kong binuksan ang pinto ng aming kwarto at nadatnan ang madilim na paligid.

Akmang didiretso na sana ako sa kusina nang marinig kong magbukas ang pintuan ng aming bahay.

“Sa wakas, dumating ka rin. Saan ka ba nanggaling? Akala ko kung napa’no ka na.” ang mahinang boses na narinig ko. Boses iyon ni Inay.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanilang kinaroroonan upang mas marinig ko ang usapan nila. Nasa tapat sila ngayon ng pintuan.

“Nakainom ka ba? Amoy alak ka, ah,” dugtong pa nito.

“At kung oo?” tugon naman ng halatadong lasing na si Itay.

Hindi nakasagot ang Inay sa sinabi nito. Pumasok naman ang aking ama sabay upo sa sala.

“Hindi mo man lang ba naisip ang mga bata? Ang trabaho mo bukas? Ano, papasok ka sa hacienda nang nakainom? Nang masakit ang ulo mo?”

Nagpakawala si Itay ng sarkastikong tawa.

“Ako yata dapat ang nagtatanong sa ‘yo, n’yan.”

Muling napatda ang Inay.

“Ikaw ba, Rowena, hindi mo man lang ba kami naisip ng mga bata? Pamilyadong tao ka na pero kung kani-kanino ka pa rin nagpapatira?”

Hindi ko man maaninag dahil bahagyang madilim ang paligid ay kitang-kita ko kung paano halos mapaigtad si Inay dahil sa matinding gulat.

“H-huwag kang maingay! Baka marinig ka ng mga bata!” mariing bulong nito.

“Tinanggap kita noon nang buo kahit alam ko ang tunay na pagkatao mo. Hindi kita kailanman pinandirihan at hindi rin bumaba ang tingin ko sa ‘yo. Iyon ay dahil nangako ka sa ‘kin na ititigil mo na ang gawain mong iyon. Tapos… tapos malalaman ko na lang na… na bumalik ka pala sa dati mong trabaho… Kaya nga ako halos magkandakuba-kuba kakabanat ng buto ay para may maipakain ako sa inyo nang maayos.”

Narinig ko ang mga paghikbi ng aking ama. Maging ako ay nadala sa mga salitang binitawan nito at nagsimula na ring mangilid.

“Mahal mo pa ba ako, Rowena?” puno ng hinagpis na tanong nito.

“M-mahal… Mahal na mahal,” sagot naman ng aking ina.

“Eh bakit mo nagawa iyon? Hindi mo man lang ba naisip ang mararamdam ko? Sobrang sakit ng ginawa mo. Ginawa mo akong walang kwentang asawa.”

“Mahal… makinig ka sa ‘kin. Hindi ko ginustong bumalik sa gawain kong iyon. Alam na alam mong iyon ang pinakamadilim na yugto ng buhay ko. Hindi ko gugustuhing magbentang muli ng laman kapalit ng pera. Ngunit… ngunit napasubo ako. Sobrang hirap ng buhay. Hirap na hirap ako sa pagla-labada. Hindi sapat ang kinikita natin upang may maisiksik sa sikmura at sa pag-aaral ng mga anak natin. Lalo na’t tutungtong na ng kolehiyo ang isa. Kaya naman… nang mabigyan ako ng pagkakataon… n-n… nagpabayad ako.”

Napailing na lamang ang aking ama at ipinagpatuloy ang pag-iyak. Hindi ko na napigilan ang aking sarili at tumulo na rin ang butil-butil na mga luha mula sa aking mata.

“Alam mo bang ilang beses na rin akong inalok kapalit ng panandaliang aliw? Lalong-lalo na tuwing nagpupunta ako sa siyudad. Ngunit lahat ng iyon ay tinanggihan ko. Maging si Don Leandro na s’yang boss ko, na s’yang nagpapa-sweldo sa ‘kin, hindi ko pinagbigyan. Iyon ay dahil may dangal akong pinakaiingatan. Hindi kaya ng konsensya kong magtaksil sa ‘yo, dahil mahal na mahal kita. Dahil mahal na mahal ko kayo ng mga anak mo.”

“K-karlos… patawarin mo ako…”

Nagsimulang lumuhod ang aking ina.

“Sobrang sakit ng ginawa mo, Rowena…”

“Patawarin n’yo ako, mahal ko…” Gumapang ito palapit sa nakaupong si Itay.

“Ikaw lang ang mahal ko, Karlos. Ilang lalaki na ang dumaan sa buhay ko ngunit ikaw lamang ang pinakamamahal ko, maniwala ka. Alam mo bang niligtas mo ako noon mula sa madilim na yugto ng buhay ko? Ikaw ang nagpabago sa ‘kin, mahal. Paniwalaan mo ako.”

Nanahimik lamang si Itay.

“I-ipapakita ko sa ‘yong mas mahal kita kesa sa ibang nakatikim sa ‘kin, mahal. Hubarin mo itong salawal mo.”

Napatakip ako ng aking bibig dahil sa tinuran ng aking ina.

“Hubarin mo ‘to, Karlos. Isusubo ko ‘tong burat mo kagaya ng nakasanayan ko… Ipapadama ko sa ‘yong ako pa rin ang asawa mo.”

Napalunok na lamang ako nang buo nang magpaubaya ang Itay at tuluyang hinubad ni Inay ang suot na salawal at brip nito.

Ilang saglit lang ay halos lumuwa ang aking mga mata nang bumuyangyang na ang naghuhumindig na higanteng talong ng aking ama. Pakiramdam ko ay malalaglagag nang wala sa oras ang aking panga dala ng matinding gulat sa aking nasaksihan.

Hindi ito ang unang beses na nasilayan ko ang ari ng aking ama ngunit ito ang kauna-unahang pagkakataong nakita ko ito nang tayong-tayo. Bilib na bilib ako sa laki nito kahit malambot pa iyon, hindi ko inaasahang may mas ikalalaki pa pala ito. Literal na higante ang ari ng aking ama.

Pinagmasdan ko kung paano sakalin ni Inay ang malaking kargadang nasa harapan sabay salsal dito nang marahan.

“Ipagpapalit ko naman ba itong burat-kabayo mo? Ikaw yata ang may pinakamalaking alaga rito sa bayan.”

Sinimulan nitong dilaan ang tuwid na tuwid na sandatang hawak.

“A-aaahhh…,” mahina at nagpipigil na ungol ni Itay.

Maya-maya pa ay lamon-lamon na ng Inay ang buong ari ng asawa. Swabeng naglabas-masok ang higanteng burat sa bibig nito.

Muli akong napalunok habang pangahas kong binobosohan ang nakakapanindig-balahibong kaganapan sa pagitan ng aking mga magulang. Parang kanina lang ay nagtatalo pa ang mga ito tungkol sa pagiging bayaran ni Inay. Napunta pa iyon sa nakakaluhang dramahan. Ngunit sa huli mauuwi lamang pala ang lahat ng iyon sa isang mainit na tagpo.

“Aaahhhh… s-sige paaa…,” patuloy na ungol ni Itay.

Pakiramdam ko ay nakakagawa ako ngayon ng isang matinding kasalanan. May bumubulong sa isipan kong bumalik na sa loob ng aming kwarto at matulog upang bigyan ng pribadong pagkakataon ang dalawa. Ngunit sadyang napapako ang aking mga paa at hindi ko magawang lisanin ang kinatatayuan ko ngayon. Gusto kong silipin ang mga susunod na mangyayari. Hindi, gusto kong silipin ang hubad na katawan ni Itay, lalong-lalo na ang kanyang burat.

“Ako naman!” deklara nito at agad na napatayo.

Hinubad nito nang tuluyan ang suot na salawal at brip. Kaya naman mas malaya kong nasaksihan kung gaano kalaki at kaganda ang hugis ng tarugo nito. Bagay na bagay iyon sa punong-puno rin ng masel na mga binti at hita.

“Tuwad!” mariin nitong utos sa asawa.

Napatuwad naman ang Inay at laking gulat ko nang biglang ibaba ng aking ama ang suot na palda at panty nito.

Bahagya akong nag-iwas ng tingin dahil bumuyangyang din ang pwet at kepyas ng aking ina.

“Sige, Karlos, mahal, ganyan nga, abusuhin mo ako!” tila wala sa sarili nitong bigkas.

“Talagang aabusuhin ko itong maluwag na puke mo!” sabay dura nito ng malapot na laway direkta sa kepyas ng Inay.

Idinikit ni Itay ang buong mukha rito sabay lamutak dito.

“Aaahh!! A-ang saraapp, K-karlos…”

Habang dinidilaan at kinakain ng aking ama ang nakahaing tahong sa harapan ay patuloy naman ito sa pagsalsal sa sarili.

Sa burat nito ako nakatingin. Sobrang laki talaga nito. Napakaganda rin ng hugis. Napaisip tuloy ako kung paano kung nasa ilalim ako nito ngayon at ako naman ang kumakain ng burat n’ya? Ang sarap-sarap sa pakiramdam siguro. Kakasya kaya ang bibig ko rito? ‘Di hamak naman kasi na mas malaki ito kumpara sa burat nina Louis at Kevin. Baka mabilaukan ako ‘pag nagkataon.

“Susuhin mo rin ang burat ko! Gantihan mo akong puta ka!”

Nagulat ako nang bigla na lamang magmura ang Itay. Nakakapanibago ang inaasal nito ngayon. Malayong-malayo sa mapagbigay at butihing ama na s’yang pagkakakilala ko rito. May tinatago pala itong pagkatao.

Hinubad nito ang suot na sando kaya tumambad ang pagkaganda-ganda nitong pangangatawan. Ngayon ay malayang-malaya ko nang nasisiliyan nang buong-buo ang kanyang kabuuan. Kabilang na ang kanyang naghuhumindig na higanteng sandata. Napakasarap nitong pagmasdan.

Mabilisan ding naghubad ang Inay at agad silang napahiga sa mahabang upuan na yari sa kawayan.

Unang humiga ang Itay at pumatong naman ang Inay nang nakabaliktad. Kung hindi ako nagkakamali ay magsasagawa sila ng 69 position. Turo iyon ni Louis sa akin noong nagpunta ako sa kanilang bahay.

Maya-maya pa ay sinimulan na nilang paligayahin ang isa’t-isa. Habang kinakain ng aking ama ang kepyas ng asawa ay subo-subo naman ng aking ina ang dambuhalang tarugo ng mister.

Rinig na rinig ko ang mga tunog ng laway at likido na nanggagaling mula sa kanilang mga bibig at pribadong bahagi ng katawan.

Mabuti na lamang at sa akin nakaharap ang Inay kaya malaya ko ring napagmamasdan ang tarugo ni Itay.

Ibang klase rin pala kung sumuso ang aking ina. Naisip ko tuloy bigla ang sinabi sa akin ni Louis na may talento raw ako pagdating sa pagsubo ng burat. Ibig bang sabihin ay namana ko iyon mula sa aking ina?

Halos sumabog na ang pantog ko dala ng matinding kalibugan dahil sa aking mga nasasaksihan. Kaya naman ay inilabas ko na ang aking junior at marahan iyong sinalsal habang pangahas pa rin akong namboboso.

Makalipas ang ilang minuto ay pumatong na ang Inay sa nakaupong si Itay at walang habas na naglululundag sa kahabaan nito.

“Aaahhh aahh aahh aaaahhh aahh, ang lakiii… ang sarappp…,” mga daing nito habang pinapaligaya ang mister.

“Aaaahhh aahhh haahhh… s-sigeee… l-lundag lang… t-tang ina kaaahh…”

Pinagmasdan ko kung paano maglabas-masok ang puganteng burat sa kepyas. Tila nahi-hipnotismo ako nito. Hindi ko mapigilan ang aking sariling mapaisip nang marumi. Iniisip kong ako ang nakapatong ngayon sa aking ama at walang habas na tumatalon-talon sa ibabaw nito. Okupado ang utak ko ng isiping naglalabas-masok ang higanteng burat ni Itay sa loob ng lagusan ko.

Kaya naman halos mapalundag ako sa gulat nang bigla na lamang may yumakap sa akin mula sa likuran.

Hindi ko man kita ay nakilala ko kaagad kung sino ito base sa walang saplot nitong katawan. Agad ko namang ipinasok sa loob ng aking salawal ang alaga ko.

“K-k-kevin?” natatarantang bulong ko rito.

“Sshh… huwag kang maingay, baka marinig tayo nina Itay,” bulong nito sa kaliwang tenga ko.

Mas nagsitayuan pa ang aking mga balahibo sa katawan dahil sa ginawa nito.

“A-a-anong ginagawa mo?” Sinubukan kong magpumiglas mula rito ngunit sadyang walang binatbat ang lakas ko kumpara sa kanya.

“Ako ang magiging Itay mo ngayong gabi.”

Sapilitan ako nitong pinaharap sa kanya at siniil ng maalab na halik.

Napahawak ako sa kanyang dibdib upang itulak ito palayo ngunit mas lalo lamang nitong diniin ang kanyang mga halik.

“K-k-kevin, t-tumigil ka, mmhhmm…”

“Alam kong inggit na inggit ka ngayon kay Inay,” banggit nito sa kalagitnaan ng aming maalab na halikan.

“Mhhmm… m-mali ang iniisip mo, Kevin. Maling-mali itong ginagawa natin.”

“Hindi ‘yan ang sasabihin mo kung ako si Itay. Bakit pag s’ya, pwede? Pag ako, hindi?”

“H-hindi… M-mali ang iniisip mo.”

Nakaramdam ako ng nagbabadyang luha mula sa aking mga mata.

“Alam kong matagal mo nang pinagnanasaan si Itay.”

Napamulagat ako dahil sa sinabi nito.

“Hindi na ako paslit na walang kamuwang-muwang sa mga nangyayari sa paligid ko.”

“K-kevin…”

“At oo. Alam ko ring isang prosti si Inay. Katunayan ay bago n’yo pa iyon nalaman ni Itay ay alam ko nang nagpapabayad s’ya sa mga lalaki sa bayan.”

Tuluyan na akong napaluha.

“Ngunit hindi ako nagsalita dahil ayokong masira ang pamilya natin. Masyado pang bata si Karl para maranasaan ang ganoon.”

“Kaya pilit ko na lamang inintindi si Inay. Kahit pa alam kong bumalik s’ya sa dati n’yang trabaho.”

Bigla ko itong niyakap upang tumigil na ito sa pagsasalita.

“Pasensya ka na, Kevin, at hindi ko kaagad nasabi sa ‘yo.”

“Sshh, tahan na, Kuya… ayos lamang sa akin.”

Hinagod nito ang aking likod.

Ilang segundo pa ay napaangat ako ng tingin dito.

Hanggang sa namalayan ko na lamang ang aking sarili na kusang umatake ng maalab na halik sa kanya.

Naghalikan kaming dalawa na tila wala nang bukas. Habang isinasagawa iyon ay pumasok kami sa loob ng aming kwarto nang walang kumakawala.

Malalim na ang gabi. At kasabay ng kalaliman niyon ay ang kakatwang mga pangyayaring nagaganap ngayon sa iisang bubong ng aming munting pamamahay.

Bahala na ang tadhana kung anuman ang balak nito sa aming magkapatid. Basta ang mahalaga sa akin ngayon ay mapunan ang uhaw kong nararamdaman para sa aking ama… sa katauhan at katawan ni Kevin.

Kabanata XIX

“HETO ang baon mo para sa mamayang pananghalian, ‘nak,” nakangiting hayag ni Inay sabay abot nito sa akin ng isang baunan.

“B-bago ‘to, ‘nay, ah,” komento ko rito habang tinatanggap iyon.

Napansin ko kasing tila bago ang mga baunan dahil ngayon ko lamang ang mga ito nakita. Mayroon din itong ibinigay para kay Itay kanina na kakaalis lamang patungo sa trabaho nito.

“Binili ko ang mga ito kahapon. Isinabay ko na sa pamamalengke. Nagustuhan mo ba, anak? Ang cute nga ng kulay, oh. Paborito mo.”

Muli akong napatingin sa kulay-asul na baunan at bahagyang napangiti. Unang beses din kasi kaming paglutuan ni Inay ng baon sa eskwela. Isa ito sa mga matagal ko nang pinapangarap.

“Heto naman ang sa ‘yo, Baby Karl ko. Si Kuya muna ang hahawak, ah?” baling nito kay Karl habang ipinapakita rito ang maliit na kulay-berdeng baunan na may disenyong cartoon.

“Opo, ‘naynay. Yeeeyyy, may baon na ako!” tuwang-tuwang banggit ng bunso namin kaya ay mas lalo pa akong napangiti.

“M-maraming salamat, ‘nay,” pasasalamat ko sa aming ina.

Kahit medyo naiilang pa ako rito ay sobrang nagagalak ako sa ginawa nito. Maaga pa itong nagising kanina upang ipaghanda kami ng aming almusal at baon sa paaralan at hacienda.

“Walang anuman, anak.”

Maya-maya pa ay dumaan sa aming harapan si Kevin. Nakabihis na rin ito ng uniporme katulad ko.

“Kevin, anak, heto ang baon m-”

Hindi na naituloy ng aming ina ang sasabihin dahil nilampasan lamang kami ng aking nakababatang kapatid.

“Mauna na ako kina Mang Berto. Sumunod na lamang kayo ni Karl. Bilisan n’yo,” anito habang hindi man lang lumilingon.

Napatingin lamang ako rito at nanatiling walang kibo.

“Kevin, teka, anak, nakalimutan mo ang baunan mo!” sigaw ni Inay at akmang hahabulin sana ito sa labas bitbit ang baunan nito ngunit mabilis ko itong pinigilan.

“Ako na lamang ho ang magbibigay sa kanya n’yan mamaya, Inay.”

Napatigil ito at napatingin sa akin.

“H-heto,”

Tinanggap ko iyon mula sa kanya.

Sandali munang natigilan si Inay bago muling nagsalita.

“M-may nangyari ba sa kapatid mo, anak?”

Kaagad kong naalala ang mga naging kaganapan kagabi dahil sa naging tanong nito ngunit mabilis ko rin iyong winaksi sa loob aking isipan.

“W-wala naman ho, Inay. S-siguro ay may kaunting tampo rin ito dahil sa nangyari n-noong isang araw. Ngunit huwag ho kayong mag-aalala. Kakausapin ko na lamang iyon mamaya.”

Napaisip ito nang malalim.

“G-ganu’n ba? Mukhang maayos pa naman ang pakikitungo n’ya sa akin kahapon, ah. Sarap na sarap pa nga ito sa luto kong sopas at adobo. Ano kayang nangyari sa kapatid mong iyon?” may bahid ng pag-aalala nitong tugon.

“H-huwag ho kayong mag-aalala, Inay. Paniguradong maliit na bagay lang naman iyon,” paglilihis ko na lamang ng usapan.

“Sana nga.”

Ipinasok ko na sa loob ng aking bag ang tatlong baunang inihanda nito para sa aming magkakapatid.

“S’ya nga pala, ‘nay, hindi ho ba kayo papasok sa trabaho ngayong araw?” naisipan ko ritong tanungin.

“Liliban muna siguro ako ngayon, ‘nak. Alam mo naman ‘yung erpats mo, masyadong dinibdib ‘yung pakikipagta- e-este, pakikipag-inuman ko kasama ang mga kumare ko sa bayan. Kaya heto, dito na muna ako. Mas mabuti na rin iyon nang makapagpahinga naman ako sa trabaho.”

Tipid lamang akong ngumiti rito.

“Magpahinga ho kayo nang maayos, ‘nay.”

“Salamat, anak.”

“S’ya, mauna na ho kami. Karl! Tara na at naghihintay ang Kuya Kevin mo kina Mang Berto,” tawag ko sa aking kapatid at kaagad rin naman itong lumapit sa aming gawi.

“Mag-iingat kayo, mga anak. ‘Yung baunan ni Kevin, ha, huwag mong kalilimutan,” huling bilin nito.

“Opo, ‘nay.”

Magkahawak-kamay na kaming lumabas ng aming bahay ng bunso kong kapatid upang sundan si Kevin kina Mang Berto.

Habang tahimik na naglalakad ay muli kong naisip ang tinuran ng nakababata kong kapatid sa harapan namin ni Inay kanina. Basta-basta na lamang kami nitong nilampasan at tila hindi inalintana. Unang beses na ganoon ang ini-akto nito. Hindi ganoon kalala kung magtampo ang kapatid ko. Maliban ngayon.

At mukhang alam kung ko na kung ano ang rason niyon.

Maalab kaming naghahalikan ni Kevin sa loob ng aming kwarto kagabi. Halos makapusan na ako ng hininga dahil sa tindi ng aming salitan ng laway. Habang isinasagawa iyon ay naglalakbay ang aming mga kamay sa iba’t-ibang bahagi ng katawan ng isa’t-isa.

Kinakapa ko ang kanyang tarugong bagamat nasa loob pa ng boxers nito ay halos kumawala na sa sobrang katigasan. S’ya naman ay hindi magkamayaw sa paghimas sa aking pwerta.

“Isubo mo na ako, Kuya,” bulong nito sa kalagitnaan ng aming maalab na halikan.

Dahil sa narinig ko mula rito ay kusang bumaba ang aking mga halik patungo sa leeg nito.

“Ungmhhh…” halinghing nito habang sinasabsab ko ang kanyang leeg na tila isang baboy-ramo.

Mula sa leeg ay mas lalo pang bumaba ang aking mga halik hanggang sa mapadpad ako sa kanyang mga dibdib. Sandali ko muna iyong pinagmasdan upang hangaan ang taglay na ganda ng hugis nito sa kabila ng mura nitong edad.

Wala itong saplot pang-itaas kaya’t sinamantala ko na ang pagkakataon at kaagad nilamutak ang kanan nitong utong.

“Aaaahhhh, p-puchaaa…” pasigaw nitong ungol.

Inilabas ko ang aking dila at pinatulis muna iyon bago ko ito muling dilaan nang mabilis.

“H-haahhh… K-kuyaa, ang sarappp…”

Kaliwang utong naman ang trinabaho ko. Halos hindi na maipinta ang itsura ng aking kapatid dulot ng ginagawa ko rito. At habang isinasagawa iyon ay patuloy din ang aking paghimas sa naghuhumindig nitong alaga sa loob ng kanyang suot na manipis na boxers.

“Aaahhh… haaaahhh… K-kuya, isubo mo na ako, please…” pakiusap nito. Mukhang hirap na hirap na ito.

At dahil hindi na rin ako makapaghintay na masubo ang kargada nito ay muli akong bumaba patungo sa kanyang hulmadong abs na kumpletong walong piraso. Pinasadahan ko ng aking dila ang bawat guhit dito.

Ilang saglit pa ay tuluyan na akong lumuhod sa harapan nito. Magka-lebel na kami ngayon ng kanyang aring kasalukuyan pa ring nakakulong.

Idinikit ko ang aking ilong dito at inamoy iyon. Tila dumaloy ang kuryente sa aking katawan nang maamoy kong muli ang pamilyar na aroma nito. Aromang nakakaadik sa ilong.

Akmang tutupiin ko na sana ang garter nang muli akong mapaangat ng tingin upang tignan ang ekspresyon sa mukha nito.

At ganoon na lamang ang pagkagulantang ko nang hindi mukha ni Kevin ang aking nasaksihan kundi ang mukha ng aming ama. Nakangisi at taimtim akong pinagmamasdan sa aking ginagawa.

Kaagad akong napaatras at napaupo sa sahig habang namimilog ang mga mata.

“K-kuya, ayos ka lang ba?”

Mabilis na napayuko si Kevin upang alalayan ako.

Hindi ako na ako makaimik. Para akong nakakita ng multo.

“Kuya, anong nangyari?”

Hinawakan ako nito sa magkabilaang-balikat at pilit na iniharap sa kanya.

Nagkatinginan kami nang mata sa mata sa loob ng ilang segundo.

“P-pasensya ka na, Kevin. H-hindi ko talaga kaya,” mahinang tugon ko rito.

Nagsimula na akong mapaluha.

Lumuwag ang pagkakahawak nito sa akin at napaupo ito sa gilid ng katre.

“Dahil ba kay Itay?”

Hindi ko ito kinibo.

Nanatili kaming walang imikan sa loob ng mahigit isang minuto. Hanggang sa muli itong magsalita.

“Sa tingin mo ba may pag-asa ka sa kanya?”

Marahan ko itong nilingon at pilit na sinagot ang tanong nito.

“H-hindi sa gano’n…”

“Eh ano pa nga ba? Huwag ka nang umasang pagbibigyan ka ni Itay dahil si Inay lamang ang mahal n’ya. Sino ba sa tingin mo ang kinakantot n’ya ngayon sa may sala?”

“M-mali ka ng iniisip…”

“Andito ako, Kuya. Ako na mismo ang nagpi-prisinta sa ‘yo. Gaano ba ako kahirap gustuhin katulad ng pagnanasa mo kay Itay? Halos hindi naman kami nagkakalayo ng ama natin, ah. Bakit ba ang hilig-hilig mo akong ibitin at iwan sa ere palagi?”

“Manahimik ka!” pabulong ngunit mariin kong sigaw habang patuloy pa ring humahagulgol.

Hindi na ito sumagot at nagsalubong na lamang ang dalawang kilay habang nakatingin sa ibang direksyon.

“Ayokong gamitin ka para sa pansariling interes ko lamang. Ayokong gamitin kita bilang kapalit ni Itay. Maling-mali ang namagitan sa atin, Kevin. Hindi mo ba naiintindihan iyon? Pilit kong nilalabanan ang pesteng pagnanasa ko para sa sarili nating ama. Dahil iyon ang tama. Hindi tayo pinalaki ng ating mga magulang upang maging ganto.”

Dahan-dahan akong napatayo at tinabihan ito sa pag-upo sa katre.

“Kung anuman ang namagitan sa atin ay dapat na natin iyong ibaon sa limot, Kevin. May oras pa upang magbago. Iyang pagmamahal mo sa ‘king higit pa sa pagiging magkapatid, hindi iyan totoo. Mahal mo lamang ako bilang Kuya mo na isa sa mga umaruga at nagpalaki sa ‘yo.”

Umurong ako palapit dito at inilapat ang aking palad sa likod nito sabay hagod niyon.

“Ako pa rin ang Kuya mo. Walang magbabago roon.”

Ngunit sa hindi ko inaasahan ay bigla na lamang nitong tinabig ang aking kamay at agad na napatayo.

Nagtungo ito sa kaliwang bahagi ng katre at padabog na humiga habang nakatalikod.

“K-kevin…” tawag ko rito.

Hindi ako nito pinansin.

Napabuntong-hininga na lamang ako at patuloy na umiyak habang pinakikinggan ang mga ungol ng aming mga magulang na abala pa rin sa pagtatalik sa may sala.

────୨ৎ────

“BASTA mga men, sobrang lamig talaga sa Japan. Sa Hokkaido kasi naka-base si Mama at may apartment din s’ya roon. Takte ilang minuto pa lang akong nasa labas kulay pink na ilong tsaka tenga ko, eh. Pati nga siguro putotoy ko kulay pink na rin,” kwento ni Louis.

Naghalakhakan naman sila ng tawa maliban sa akin.

Kasalukuyan kaming nasa canteen at sabay-sabay na kumakain ng pananghalian. Ako, si Rey, si Louis, at mga kaklase naming sina Aries at Jimboy.

“Pati siguro kuyukot mo kulay pink na rin,” dugtong pa ng mataba naming kaklase na si Jimboy kaya muli silang nagtawanan.

“Tapos ‘yung singit mo kulay itim,” pang-aalaska rito ni Rey kaya’t nauwi na naman sa hiyawan ang aming lamesa.

Pilit na lamang akong nakikitawa kahit ang totoo ay hindi talaga ako komportable sa ingay ng mga ito. Isa pa ay masyadong okupado ng ibang bagay ang utak ko upang makisabay sa mga kalokohan nila.

“Bakit, nakita mo na ba singit ko, Rey?” ganti ni Louis sa aking kaibigan.

“H-hindi, ‘no! H-hula ko lang,” nauutal nitong tugon.

“Oh, nasa Hokkaido yata ngayon si Rey, oh. Namumula ang tenga, hahahaha,” pambubuking ni Aries dito at muli na naman silang naghalakhakan.

Kaunti na lang talaga at tatayo na ako mula rito sa kinauupuan ko. Hindi ako makakain nang maayos dahil sa ingay nila. Kilala kasing maiingay itong sina Louis, Aries, at Jimboy sa aming classroom at kapwa mga miyembro ng boys at the back. Hindi ako sanay na makasama sila.

Tahimik lamang akong nagmamasid at nakikitawa sa kanilang mga biro habang kumakain.

Sa loob-loob ko ay iniisip ko pa rin ang nakababata kong kapatid na si Kevin. Kumusta kaya ito ngayon? Mabuti na lamang at tinanggap nito mula sa akin ang baunan nito kanina. Sa tingin ko ay sa likod ng kanilang classroom na naman iyon kumain kasama ang mga tropa n’ya.

Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga habang iniisip ko ang mga naging kaganapan kagabi. Nang makita ko ang mukha ni Itay kay Kevin ay pumasok sa aking utak ang lahat ng mga pangaral sa buhay na itinuro sa akin ng aming ama. Alam kong hindi nito gugustuhing may mangyari sa amin ng kapatid ko. Kaya ako na mismo ang tumuldok dito hangga’t maaga pa.

Mahirap mang pigilan ang aking damdamin, susubukan ko pa ring bumalik sa normal ang buhay ko katulad ng dati. Gusto ko nang wakasan ang mga makamundong bagay na pinasok ko. Kabilang na roon ang pagkauhaw sa laman ng isang lalake. Lalong-lalo na kay Itay na s’yang nagsimula ng lahat.

Natapos na ang aming ugnayan ni Louis at magkaibigan na lamang kami ngayon. Tinuldukan ko na rin ang maling nararamdaman ni Kevin para sa akin. Kahit pa nagtampo ito sa akin nang labis. Tiwala naman akong mauunawaan n’ya rin balang araw ang aking naging pasya. At higit sa lahat ay unti-unti ko na ring natatanggap na hindi mapapasaakin si Itay at si Inay lamang ang tanging mahal n’ya. Kita mo nga’t tinanggap pa rin nito ang asawa sa kabila ng mga nangyari. Sana lamang ay magtuloy-tuloy na ang lahat ng ito.

Nagpatuloy lamang silang apat sa kanilang kulitan habang ako ay tahimik nang tinapos ang ipinabaong pagkain sa akin ni Inay.

Sa wakas ay natapos din ang aming pananghalian.

Sabay-sabay na kaming dumiretso sa aming classroom at hindi kalaunan ay dumating na rin ang aming guro.

Nagsimula nang muli ang klase at sa loob ng tatlong oras ay tahimik lamang akong nakinig sa mga guro at paminsan-minsang nagre-recite.

Hanggang sa sumapit na ang oras ng uwian.

Abala ako sa pag-aayos ng aking mga gamit papasok ng aking bag nang bigla na lamang lumapit sina Rey at Louis kasama sina Aries at Jimboy.

“Kiko, sasama ka ba sa ‘min?” panimula ng matalik kong kaibigan.

“S-saan kayo pupunta?” tugon ko naman.

“May bagong bukas na café raw kasi sa bayan at gusto tayong ilibre ni Louis! Sige na, bespren, pagkakataon na natin ‘tong makapunta ng café. ‘Di ba pangarap natin ‘yun?”

Napatingin ako sa tatlong lalaking nasa likuran nito at muli nang ibinaling ang atensyon sa aking ginagawa.

“K-kayo na lang muna.”

Isinara ko na ang zipper ng aking bag at isinuot iyon.

“Oh, come on, Kiks. You don’t wanna miss this. Minsan lang akong manlibre ng mga kaibigan,” ani Louis.

“P-pasensya na talaga kayo, Louis. Kailangan ko pa kasing daanan ang kapatid ko kina Aling Sylvia,” palusot ko.

“Geez, you’re such a killjoy.”

Napailing na lamang ito sabay talikod at lakad palayo. Sumunod naman dito sina Aries at Jimboy.

Naiwan kami ng matalik kong kaibigan.

“Bespren, ano bang nangyayari sa ‘yo?” diretsahan nitong tanong.

Nag-iwas lamang ako rito ng tingin.

“Ilang araw na kita napapansing ganyan. Tapos kanina sa canteen hindi mo pa kami kinikibo. Napatanong pa tuloy si Jimboy kung ayaw mo raw ba silang makasama. Hindi lang ako pumasok nang isang linggo tila nagbago ka na rin. Ano ba kasing bumabagabag sa isipan mo? Bespren mo ako, ‘di ba? Pwede mo sa aking ibuhos ang lahat ng nararamdaman mo. Para sa’n pa’t simula pagkabata ay magkasangga na tayo sa buhay? Akala ko ba walang lihiman?”

Unti-unti akong nangilid at tila may bumara sa aking lalamunan.

“P-pasensya na, Rey. A-ayos lang talaga ako.”

Ni hindi ko ito matignan sa mga mata dahil nahihiya at kinakabahan ako.

“Hindi na ikaw ang bespren na nakilala ko.”

Matapos sabihin iyon ay tumalikod na rin ito at naglakad palayo.

Gustuhin ko mang sundan ito ay hindi ko magawa dahil wala rin naman akong rason na maibibigay rito. Hindi ko pwedeng sabihin ang tunay kong narararamdaman kahit kanino.

Tuluyan na akong napaluha ngunit mabilis din iyong pinahid gamit ang aking mga kamay dahil may iilan pang cleaners sa loob ng classroom na abala sa paglilinis.

Nang masigurong wala nang natirang luha sa aking mukha ay lumabas na rin ako nang aming silid-aralan nang mag-isa.

Kaagad akong nagtungo sa classroom nina Kevin. Ngunit mga cleaners na lang din ang naabutan ko roon. Swerteng nakilala ko ang isa sa mga kaibigan nitong si Dagul kaya naisipan ko itong tanungin.

“Dagul, nakita mo ba ang kapatid ko?”

“Naku, kanina pa umalis, Boss Justin, eh. Cleaners nga iyon ngayon kaso tumakas lang. Parati naman ‘yung tumatakas.”

“G-ganu’n ba? Sige, maraming salamat.”

Tumalikod na ako rito at muling naglakad palabas ng paaralan. Saan naman kaya iyon nagtungo? Nauna na kaya itong umuwi? Hindi na rin nakapagtataka kung ganoon. Masyado nitong dinibdib ang nangyari.

Dumiretso na ako sa todahan. Doon ay kaagad kong naabutan si Mang Berto at napagtanungan ko na rin ito kung nakita ba nito si Kevin.

“Hindi, anak, eh. Sigurado ka bang wala na sa paaralan ninyo?”

“Wala ho, Mang Berto, eh. Naisip ko hong baka nauna na itong umuwi. Ang kaso kanino naman kaya ito sasakay?”

Si Mang Berto lamang kasi ang madalas na nasasakyan namin patungo at paalis ng napakalayo naming sitio dahil hindi rin naman nagkakalayo ang aming mga bahay. Masyado na kasing masukal at mahaba ang daan patungo roon kaya medyo malaki ang singil ng ibang tricycle driver maliban kay Mang Berto.

Maya-maya pa ay muli itong nagsalita.

“Oh, ayan na pala s’ya, eh.”

Napalingon naman ako sa itinuro nito at nasaksihan si Kevin na naglalakad patungo sa aming gawi.

“Magandang hapon, Kebin boy.”

“Magandang hapon ho, Mang Berto.”

Nilampasan lamang ako nito at hindi pinansin bago sumakay sa likod ng triycle. Habang dumadaan ito ay may naamoy akong pabangong bago lamang sa pang-amoy ko. Hindi naman kasi ito mahilig magsuot ng pabango.

Medyo naguguluhan man ay pumasok na lang din ako sa loob ng tricycle dahil dadaanan pa namin si Karl kina Aling Sylvia.

Habang nasa byahe ay hindi ko napigilang nakawan ng tingin ang kapatid ko. Tahimik lang din ito habang nakaupo sa likuran ni Mang Berto.

Muling sumagi sa aking isipan ang amoy ng pabango nito. Kung hindi ako nagkakamali ay pabango iyon na pambabae. Bigla kong naalala ‘yung condom na nakita ko mula sa bulsa nito noong nakaraang linggo. Nakatago pa rin iyon sa loob ng aking drawer. Posible kayang may nobya ito?

Makalipas ang ilang minuto ay kinuha na namin si Karl sa bahay ng kumare ni Inay. Katulad ng nakagawian ay natutulog itong muli dahil sa maghapong paglalaro. Pinahiga ko na lamang ito sa aking kandungan sa loob ng tricycle.

Hanggang sa nakarating na nga kami sa aming sitio. Ibinaba na kami ni Mang Berto sa masukal at maputik na daan patungo sa aming munting bahay. Medyo maaraw naman kanina kaya tuyo iyon ngayon.

“Ingat ho kayo!” paalam ko sa matanda.

Tumalikod na ako upang simulan ang paglalakad nang bigla na lamang kinuha ni Kevin mula sa akin ang natutulog na si Karl.

Hindi ito nagsalita at pagkatapos kunin ang aming bunso ay tahimik lamang itong naglakad.

Kaya naman ay sumunod na lamang ako rito.

Tahimik naming tinahak ang daan patungo ng aming bahay. Nakakabingi ang katahimikan at tanging huni ng mga kuliglig lamang ang naghahari sa buong paligid.

Kaya naman ay naisipan ko na itong kausapin.

“Huy.”

Tinusok ko ito nang marahan sa tagiliran na mabilis naman nitong iniwasan.

“Ano ba?!” nagsasalubong ang dalawang kilay nitong asik kaya unti-unti ring nalusaw ang mga ngiti ko.

“N-nagbibiro lang naman,” tugon ko rito.

Hindi na ito umimik muli.

Maya-maya pa ay naisipan ko ritong tanungin ang kanina pa naglalaro sa aking utak.

“May kasintahan ka na, ‘no?”

Katulad ng aking inaasahan ay hindi lamang ako nito pinansin.

“Ang bango-bango naman ng gerlpren mo. Umaalingasaw ‘yung pabango n’ya sa ‘yo kanina.”

“P-pwede bang manahimik ka?!” iritable nitong sabi.

Bahagya akong napatda ngunit pilit na lamang na ngumiti.

Sinunod ko na lamang ang gusto nito at piniling manahimik hanggang sa makarating kami ng aming bahay. Bibigyan ko muna ito ng panahon makapag-isip. Malakas ang tiwala kong ito na mismo ang lalapit sa akin sa lalong madaling panahon kapag humupa na ang kanyang galit sa akin.

Pagbukas ko ng aming pintuan ay laking-gulat ko nang bumungad si Itay na nakaupo sa may sala.

Kaagad itong tumayo upang salubungin kami.

“N-nariyan na pala kayo, mga anak.”

Isa-isa kami nitong hinalikan sa may bumbunan at nagmano na rin ako rito.

Dumiretso naman si Kevin sa aming kwarto upang ilapag sa katre ang bunso naming kapatid na mahimbing pa ring natutulog.

Muli akong napatingin sa aming ama na halatadong pilit ang mga ngiti. Kapansin-pansin ding medyo basa pa ang mga mata nito.

Hindi ko na lamang iyon inalintana at nagsimula nang hubarin ang aking bag at polo.

“Ang aga n’yo ho yatang umuwi, ‘Tay,” kaswal na sabi ko rito.

Napaupo na itong muli sa munting sala.

“Ah, maaga kasi kaming pinauwi ni Mang Paeng kaninang tanghali dahil maaga naming natapos ang mga gawain, ‘nak. Nais ko pa sanang mag-obertime kaso naisipan kong magpahinga na lang muna.”

Tumango-tango na lamang ako.

“Ang Inay ho pala?” tanong ko. Kanina ko pa kasi ito napapansing wala rito.

“A-ah, hindi ko nga rin alam, anak, eh. Wala akong ibang naabutan dito sa bahay kanina. B-baka namalengke lamang iyon.”

“Ganu’n ho ba?” tanging sagot ko na lamang dito.

Matapos iyon ay nagtungo na rin ako sa aming kwarto upang magbihis at i-hanger ang aking uniporme. Mamayang gabi ko na lamang ito lalabhan tutal at araw ng Sabado naman bukas.

Pagkalabas ko ng kwarto ay sakto namang dumating si Inay bitbit ang ilang mga pinamili sa palengke. Kitang-kita ko kung paano tila nakakakita ito ng multo nang malamang nakauwi na pala ang Itay nang napakaaga.

“M-mahal, kanina ka pa ba? A-ang aga mo yatang nakauwi,” sambit nito kay Itay matapos akong magmano at kunin ang mga pinamili nito.

“Ngayon-ngayon lang ako dumating, mahal. Halos magkasunod lamang kami ng mga bata. Maaga rin kasi kaming pinauwi ni Mang Paeng kanina,” nakangiting hayag ng aking ama.

“G-ganu’n ba?” Halatado ang mga pilit na ngiti ni Inay at tila pinagpapawisan ito.

“Oo, mahal. Galing ka ba ng palengke? Mukhang bangus ‘yung binili mo, ah.”

“A-ah, oo, mahal, hehe. Bangus nga. Ipagluluto ko kasi kayo ng paborito mong tinola.”

“‘Yun! Tiyak na mapaparami na naman ako ng kanin.”

Pilit pa rin ang mga tawa ni Inay at tila namemeke ng sigla si Itay. Lalo na’t naabutan namin ito kaninang tila biyernes-santo ang pagmumukha. Ano kayang nangyari?

Gulong-gulo man ay dinala ko na lamang sa kusina ang mga pinamili ng aming ina.

────୨ৎ────

“PANGINOON, maraming salamat po sa grasyang nasa harapan namin ngayon. Nawa’y ipagkaloob pa ho ninyo sa aming pamilya ang biyayang ito sa mga susunod na araw at buwan. Sa ngalan ng ama, ng anak, ng espiritu santo, amen. S’ya, chibugan na.” ani Inay matapos itong magdasal.

Kasalukuyang kumakain ng hapunan ang aming pamilya. Tinolang isda ang ulam at kaming dalawa pa ni Inay ang nagluto nito kanina. Bukod sa tinola ay mayroon ding chopsuey na niluto ko naman. Bihira lamang ang mga pagkakataong dala-dalawa ang aming ulam kaya napakalaking grasya na nito kung maituturing.

Habang kumakain ay nag-usap-usap na rin kami tungkol sa aming kanya-kanyang buhay-eswkela at trabaho.

“May napili ka na bang kurso sa kolehiyo, anak?” tanong ni Itay sa akin.

“Ah, eh. Wala pa po, eh. Pero ang mga gusto ko ho sana eh iyong Nursing tsaka po Education.”

“Narsing? Naku ka. May milyones ka ba, anak? Mahal ang kursong iyan, ah,” singit ni Inay.

“Hindi naman po ako sigurado roon, ‘nay. Pangarap na kurso ko lamang. Isa pa, nabanggit ng aming coordinator sa paaralan na mas makakatipid raw kapag sa isang State University ho mag-aaral.”

“Hayaan mo, anak. Kahit anong kurso pa ang gustuhin mo, magtiyatiyaga ang Itay na pag-aralin ka. Sayang naman iyang utak mo kung hindi rin pautakan na kurso ang kukunin mo, ‘di ba?” sambit naman ng aking ama.

Napangiti ako dahil sa sinabi nito.

“Ikaw, Kevin, anak, anong gusto mong kurso? Grade 12 ka na sa susunod na pasukan, oh. Kailangan mo nang mamili.”

“Ewan. Crim na lang siguro. Doon lang naman ako magaling. Sa pisikalan.”

“Bagay na bagay sa ‘yo iyon, anak. Naku, pangarap ko pa naman magkaanak ng pulis,” nakangiting hayag ng aming ina.

“Hindi lang tungkol sa pisikalan ang kursong iyan. Syempre kailangan mo ring maglaan ng oras upang pag-aralan ang mga batas.”

“Sus. Kakayanin iyan ng Kebin natin, ano.”

Nagpatuloy lamang kami sa aming pagkain ng hapunan at kwentuhan na rin. Hanggang sa nabanggit ni Itay ang tungkol sa pagpunta namin sa palayan bukas.

“Nga pala, maaga tayong pupunta ng palayan bukas upang tignan at suriin ang mga pananim. Dapat nga noong Martes pa natin iyon ginawa, eh. Pero ayos lang iyon. Magaganda naman ang kalidad nung mga punla. Kiko, Kevin, kayo ang isasama ko bukas dahil tatanggap ng labada ang Inay n’yo sa bayan bukas.”

“Oho, ‘Tay,” tugon ko rito habang patuloy na kumakain.

“Ah, ‘Tay, pwede bang hindi muna ako sumama sa inyo? May practice kasi kami ng basketball sa bayan para sa darating na liga sa susunod na buwan. Kailangan daw naming agahan ang pag-eensayo sabi sa amin ni Coach Tonyo,” sambit naman ni Kevin.

“Ganu’n ba? Kung gano’n ay galingan mo. Kelan ba ang susunod na liga?”

“Baka raw sa ikalawang linggo sa susunod na buwan.”

“Medyo matagal pa pala. Pero sige, kaming dalawa na lamang muna ni Kiko ang pupunta roon sa palayan. Kaya mo bang mag-isa, anak?” baling nito sa akin.

Bahagya akong tinamaan ng kaba nang mapatingin ito sa akin. Kaya mabilis na lamang akong napatango.

“O-oho, ‘Tay, ayos lang ho sa akin.”

“Kung wala palang tao rito bukas ay isasama ko na lamang sa bayan si Karl. Kina Aling Puring naman ako maglalabada at naroon ang mga apo n’yang pwedeng makalaro ni bunso,” ani Inay.

“S’ya, kung ganoon ay may kanya-kanya pala tayong skedyul bukas. Bilisan na natin dito at maaga pa tayong tutungo sa mga pupuntahan natin.”

Matapos iyon ay tinapos na rin namin ang aming hapunan. Ako na ang naglinis ng aming mga pinagkainan at naghugas ng mga plato.

Hindi ko napigilang kabahan sa isiping dalawa lamang kami ni Itay na tutungo sa kalagitnaan ng palayan bukas. Unang pagkakataon itong kaming dalawa lamang ang magpupunta roon.

Wala naman akong ibang inaasahan kundi ang maghapon na namang pagtatrabaho ngunit pakiramdam ko ay sasabog na ako sa matinding tuwa. Siguro ay dahil natutuwa akong isiping maso-solo ko si Itay bukas.

Kabanata XX

“MAG-IINGAT kayo sa daan.”

Iniabot na sa akin ni Inay ang dalawang baunan na naglalaman ng aming pananghalian ni Itay mamaya sa palayan. Ito kasi ulit ang nag-prisintang magluto ng babaunin naming pagkain ngayong araw.

“Opo, ‘nay.”

Isinilid ko na ang mga iyon sa maliit na bag na hawak ko.

“Handa ka na ba, anak?”

Sumulpot ang aking ama at gaya ko ay nakabihis na rin ito habang bitbit ang mga dadalhin sa bukid. Kabilang na roon ang ilang kamoteng-kahoy na ibebenta muna namin sa bayan bago umuwi.

“Opo, ‘Tay,” sagot ko rito.

“S’ya, mauna na kayo at baka maabutan pa kayo ng pagtirik ng araw,” anang Inay.

“Oho. Mauna na ho kami, ‘nay.”

Matapos sabihin iyon ay magkasabay na kaming naglakad ni Itay palabas ng aming bahay. Kumaway pa akong muli sa aking ina na nakatayo sa may pintuan bago tuluyang mapatingin sa aming dinaraanan.

Napahinga ako nang malalim habang nilalanghap ang malamig na simoy ng umaga. Panibagong araw na naman ng maghapong paglalagi sa bukirin. Makikipagbuno na naman kami sa matinding sikat ng araw. Mukhang maaraw kasi ngayon dahil maaliwalas ang panahon. Paniguradong presko na naman ang hangin sa kubo mamaya. Hindi na ako makapaghintay na makapunta ulit doon makalipas ang dalawang linggo. Kahit naman kasi nakakapagod ang pagtatrabaho sa palayan ay tila gantimpala na rin ang preskong hangin at katahimikan sa aming munting kubo.

Maaga pala akong nagising kanina. Wala pang alas-kwatro ay nagsimula na akong maghanda ng aming mga dadalhin. Katunayan ay nauna pa akong bumangon kesa kina Itay at Inay. Kadalasan kasi ay sila ang nauunang gumising tuwing magpupunta kami sa palayan. Maliban ngayon dahil masyado akong nasasabik sa araw na ito.

Napatingin ako sa aking amang abala rin sa paglalakad katulad ko. Napakarami nitong dala ngunit parang wala lamang iyon sa kanya. Na tila ba mga papel lamang ang mga dala-dala n’ya. Bukod kasi sa mga kamoteng-kahoy ay buhat-buhat din nito ang water jug na naglalaman ng aming inuming tubig. Palibahasa’y napaka-maskulado ng katawan kaya waring magagaan lamang ang mga iyon sa kanyang naglalakihang mga balikat at brasong namumutok sa masel.

“Anong tinitingin-tingin mo d’yan?”

Mabilis pa sa alas-kwatro akong nag-iwas dito nang bigla na lamang itong magsalita nang hindi ko inaasahan.

“W-wala ho, Itay,” sambit ko habang nakatingin nang muli sa aming dinaraanan.

“Gusto mo na naman ba akong tulungan?” ang natatawa nitong banggit.

Napangiti naman ako nang pilit sabay kamot ng aking batok.

“Gustuhin ko man ho ay alam kong hindi n’yo na rin kailangan ng tulong ko.”

Muli itong napatawa.

“Napakabait talaga nitong binata ko. Mukha lang magaan para sa akin ang mga ito pero nabibigatan pa rin ako, anak. Lalo na kapag matagal akong nagbubuhat. Maskulado ang Itay mo ngunit may limitasyon pa rin itong lakas ko. Pero hindi pa rin kita papayagang tulungan ako ngayon. ‘Di bale nang akong ang mapagod.”

Pinagmasdan ko ang maingat nitong paghakbang. Kita ko ang bahagyang pag-igting ng mga ugat sa braso nito habang mahigpit na nakahawak sa mga dala-dala.

Kahit halatang napapagod ay hindi pa rin nawawala ang ngiti sa mga labi nito.

“S-sus, maniwala ako, ‘tay. Nakwento kaya sa ‘kin ni Mang Paeng na ikaw daw ang pinakamalakas na taga-buhat sa plantasyon. Kahit daw dalawang sako ng mga pananim kaya mong pagsabaying iangat na parang wala lang,” kwento ko rito kaya muli na naman itong natawa.

“Sabagay, tama nga naman s’ya, anak. ‘Yun ang hindi ko maipagkakaila. Minsan nga ay tatlo-tatlong sako ng mais pa ang binubuhat ko. Kaya nga mas malaki ang sahod ko minsan kesa kina Pareng Rio, eh,” pagyayabang nito.

Napailing na lamang ako habang nakangiti. Likas na may pagka-kwela din talaga ito kung minsan.

Nagpatuloy lamang kami sa paglalakad hanggang sa muli itong magsalita na ikinagulat ko nang husto.

“Nga pala, may nangyari ba sa inyo ng kapatid mo?”

Napalunok ako nang buo nang marinig ko ang mga salitang iyon. Sinubukan kong pakalmahin ang aking sarili upang hindi ako kabahan habang nagsasalita.

“W-wala naman ho, Itay. P-paano n’yo ho nasabi?” maang-maangan kong tugon dito.

“Napansin ko kasing tila nag-iiwasan kayo. Lalo na kagabi habang nag-uusap-usap tayo sa may hapag-kainan. Hindi ako sanay na nagkaka-ilangan kayong dalawa.”

Ilang saglit akong napaisip ng pwedeng isagot dito ngunit sadyang naba-blanko ang utak ko. Aaminin ko ba ritong s’ya rin mismo ang rason kung bakit kami nagkakaganoon ng kapatid kong iyon?

“A-ah, wala ho iyon, ‘tay, hehe. Siguro ay masama lamang ang timpla n’ya kahapon. B-baka ayos na rin ho iyon ngayon,” ang aking naging palusot.

Matagal bago ito muling nagsalita. Ilang hakbang din ang binilang ko habang pinipilit na huwag magtunog-kabado upang hindi ako nito mahalata.

“Kung may problema kayo, ‘wag kayong mahihiyang magsabi sa akin,” malumanay nitong saad. “Ayokong may dinadala kayong sama ng loob na kayo-kayo lang ang nakakaalam.”

Unti-unti akong napahinga nang maluwag sa isinagot nito.

“O-opo, ‘tay,” mahinang tugon ko na lamang.

Katulad ng aking inaasahan ay hindi na ito nag-usisa pa. Sa halip ay itinuro na lamang nito ang papasikat na araw sa may dulo ng bukirin.

Napakaganda kasi nitong pagmasdan. ‘Sunrise’ o ‘bukang-liwayway’ kung ito ay tawagin. Sandali muna kaming napahinto sa paglalakad upang pagmasdan iyon.

“Magandang senyales ‘yan,” wika ni Itay habang nakatanaw dito. “Kwento ng Lolo ko noon, kapag ganito raw ang umaga, magaan ang trabaho sa bukid.”

Tumango ako at muling napatingin sa marahang paglitaw ng araw mula sa likod ng kabundukan. Tila ba may dalang panibagong pag-asa ang bawat sinag na sumisilip mula rito. Unti-unti nang nagiging kulay ginto at bughaw ang buong kalangitan. Hudyat ng tuluyang pagsisimula ng panibagong araw na puno ng sipag at tiyaga.

Napangiti ako habang pinagmamasdan ang napakagandang tanawin. Sa ‘di kalayuan ay maririnig din ang mga ibon na tila nakikiisa sa pagsalubong sa umaga. Saglit akong napapikit upang damhin ang init ng unang sinag sa aking balat, bago muling bumaling kay Itay.

“Ang ganda, ‘tay.”

Napatingin din ito sa akin at bahagyang ngumiti nang matamis.

“Kaya nga, anak. Magandang panahon para magtrabaho ngayon. Mukhang hindi uulan,” wika nito.

Isang matamis na ngiti rin ang iginawad ko rito at nagpatuloy na kaming muli sa aming paglalakad sa masukal na daanan patungo sa aming palayan.

Tanging tunog ng aming mga yapak at ang huni ng mga ibon ang pumupuno sa katahimikan. Paminsan-minsan ay may nakakasalubong kaming mga kakilala na papunta rin sa kani-kanilang sakahan at magaan silang bumabati sa amin. Kilala kasing palakaibigan si Itay at magaling itong makisama sa mga tao.

“Magandang umaga sa inyo, Karlos,” bati ng isang matandang lalaki na may hila-hilang kalabaw. Kung hindi ako nagkakamali ay si Mang Isagani ito na kaibigan ng namayapang lolo ni Itay.

“Magandang umaga rin ho, T’yong Isagani,” masiglang tugon ng ama ko rito. “Ang laki na ni Dedeng, ah,” baling nito sa malusog na kalabaw ng matanda.

“Oo, itong si Dedeng lang muna ang isasama ko sa sakahan dahil tinamad ‘yung mga apo kong tulungan ako ngayong araw,” sabay tawa nito.

“Ganu’n ho ba? S’ya, mag-iingat ho kayo sa daan. ‘Deng, gabayan mo ang Tatay Isagani mo, maliwanag ba?” paalam ni Itay sa mga ito.

“Salamat, anak. Mag-iingat din kayo.”

Matapos iyon ay kanya-kanya na muli naming tinahak ang daan patungo sa aming mga paroroonan. Magkabilang panig kasi ng malawak na kabukiran nakapuwesto ang sakahan nina Mang Isagani at ang amin. Nakahiwalay ang aming palayan at kubo sa iba pang mga sakahan at kabahayan dahil nasa pinaka-bandang dulo pa iyon. Halos walang bakas ng ibang tao roon at wala rin ibang dumaraan dahil may kalayuan ito sa mga pangunahing daan. Puro luntiang palayan lamang ang makikita mo roon bukod sa malalayong punongkahoy at ang kalangitan. Sa sobrang layo nga nito sa iba, madalas ay pakiramdam ko’y kami lamang ang nabubuhay sa bahaging iyon ng mundo tuwing naroon kami.

Ipinagpatuloy lamang namin ang aming paglalakad at makalipas ang halos isang oras ay sumalubong na ang pamilyar na tanawin ng aming sakahan. Malawak, tahimik, at tila ba walang katapusan ang hanay ng mga palay na marahang sumasayaw sa hangin.

“Sa wakas, andito na tayo, ‘tay,” wika ko sa aking ama, hindi ko na napigilang maitago ang aking saya.

Makakapagpahinga na rin kami sa wakas.

“Ilalapag pa natin itong mga dala-dala natin sa kubo, anak. Hindi pa tapos ang laban.” Mahina itong tumawa at nagpatuloy lamang sa paglalakad.

Saka ko lamang napansing ilang metro pa pala ang aming lalakarin upang makarating sa aming munting kubo.

Medyo dismayado man ay sinundan ko na lamang ito at magkasabay na naming tinawid ang mga pilapil.

Nang makarating kami sa loob ng kubo ay kaagad naming ibinaba ang aming mga dala-dala sa lapag na yari sa kawayan.

Binuksan na rin ni Itay ang mga bintana. Nagliwanag ang paligid at pumasok na ang preskong hanging napakalamig at napakasarap sa balat.

Ipinatong ko naman ang mga baunan at ilan ko pang mga dala-dala kanina sa maliit na mesa. Saka ko tinignan si Itay na ngayo’y nakaupo na sa may bangko, pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kanyang kamay.

“Magpahinga ka muna rito, anak,” sabi nito habang hinuhubad ang kamisa de tsinong basa na rin ng pawis. “Ako na muna ang maghahanda ng mga gamit para sa trabaho.”

“O-opo, ‘tay,” sagot ko.

Ninakawan ko ng tingin ang malalapad nitong dibdib na tumataas-baba sa bawat paghinga nito. Pati na ang mga kili-kili nitong sakto lamang ang dami ng buhok at mauugat na brasong kahit pagod ay mukhang handa pa ring magbuhat ng kahit ano.

Tumayo ito at nagtungo sa kinaroroonan ng maliit na aparador upang kumuha ng bagong damit. Agad n’ya rin iyong sinuot. Ang mga mata ko’y nakapukol pa rin dito.

“Matutunaw ako kakatitig mo n’yan,” pabiro nitong banggit nang mapansin marahil ang hindi ko pag-alis ng tingin.

Dali-dali akong umiwas at kunwaring inaayos ang pagkakalapag ng mga baunan at ilang gamit sa mesa.

“H-hindi ho,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili. “T-tinitingnan ko lang ho kung saan ko pwedeng ilagay ang iba nating mga dala-dala.”

Mahina itong natawa at umiling bago isinabit ang hinubad na kamisa sa may pako sa dingding.

“Kung pagod ka pa sa paglalakad, umupo ka muna rito at magpahinga. Marami-rami pa ang mga gagawin natin ngayong araw.”

“O-opo, ‘tay.”

Umupo ako sa bangkong kawayan at lumabas na ito ng kubo.

Nang tuluyan itong makalabas ay kaagad kong sinampal ang aking sarili. Nagpahalata na naman ako rito. Ano na lamang ang iisipin nito kapag nalamang pinagpapantasyahan s’ya ng sarili n’yang anak?

Napakagat-labi na lamang ako bago huminga nang malalim. Pinakalma kong muli ang aking sarili sa pamamagitan ng pagpikit ng aking mga mata.

Marahan akong huminga. Pinakinggan ko ang tunog ng hangin na dumaraan sa mga bintana at dingding ng kubo. Pati na ang marahang pagkaluskos ng mga dahon ng palay sa labas at ang walang humpay na huni ng mga kuliglig at ibon na nagmistulang musika ng bukirin.

Ilang minuto ang lumipas at tuluyan na nga akong kumalma. ’ Umayos ka, Kiko. Huwag mong dudungisan ang imahe mo sa iyong ama,’ mariing bulong ko sa aking sarili sa loob ng aking isipan.

Ilang saglit pa ay bumalik na rin si Itay sa loob ng kubo, bitbit ang ilang kagamitan katulad ng kalaykay, pesticide, pataba, at lubid na gagamitin namin mamaya.

“Unahin muna natin ‘yung bahagi sa may bandang silangan,” sabi nito habang inaayos ang mga iyon. “Medyo makapal na kasi ang mga ligaw na damo roon.”

Tumango ako at agad na tumayo mula sa pagkakaupo. Isinuot ko na ang aking pananggang damit at kinuha ang isa sa mga sumbrerong buri na nakasabit sa dingding upang kahit paano’y maprotektahan ang aking ulo at mukha sa unti-unting pag-init ng araw.

“Dalhin mo rin ‘yung maliit na pala, anak,” dagdag nito habang inaangat ang kalaykay sa kanyang balikat. “Dalawang linggo na mula nang itanim natin ang mga punla. Siguradong marami na ang mga damong sumisingit at baka may bahagi ring kailangang ayusin ang patubig.”

“Opo, ‘tay.”

Matapos kong kunin ang pala ay lumabas na kami ng kubo at agad akong sinalubong ng maliwanag na sikat ng araw.

Kumikislap ang tubig sa pagitan ng mga pilapil na sumasalamin sa asul na kalangitan. Ang mga palay naman ay marahang inuugoy ng hangin.

Naglakad na kami sa makitid na pilapil. Maingat ang aming mga galaw upang hindi madulas. Ramdam ko ang lambot ng lupa sa ilalim ng aking suot na bota at ang bahagyang amoy ng basang putik na pamilyar na sa akin simula pagkabata.

“Maganda ang tubo rito,” sabi ni Itay habang nakatanaw sa isang hanay ng mga punla. “Mukhang nakapag-ugat na nang maayos.”

Napangiti ako. “Oo nga ho. Mas luntian nga ho rito kumpara sa ibang parte.”

Pagdating namin sa bandang silangan ay agad naming napansin ang ilang bahagi na may tumubo nang mga ligaw na damo.

Lumusong si Itay sa mababaw na putikan at sumunod na rin ako rito, ramdam na ramdam ko ang malamig na putik na yumayakap sa aking bota.

“Bunutin natin ‘to isa-isa para hindi maagawan ng sustansya ang mga palay,” paliwanag nito. “Kapag napabayaan kasi ang mga ito ay tiyak na mas mabilis pang lalago ang damo kaysa sa mismong tanim.”

Yumuko ako at nagsimulang magbunot. Isa-isa kong hinugot ang mga ligaw na damong may mahahaba na ring ugat at inilagay ang mga iyon sa gilid ng pilapil. Paminsan-minsan ay sinusulyapan ko si Itay na mabilis at sanay na sanay na ang mga galaw, tila kabisado na nito nang lubusan ang bawat ritmo ng pagbubunot.

Ilang sandali pa ay itinuro nito ang isang bahagi ng mga pananim.

“Tingnan mo ‘yan. Medyo mababa ang tubig sa parteng iyan. Kailangan nating buksan nang kaunti ang daanan para makapasok ang tubig mula sa kanal.”

“Ako na ho ang gagawa, ‘tay,” pagpi-prisinta ko rito.

“Sigurado ka, anak?”

“Oho, nang ma-praktis ko na rin ho ang itinuro ninyo sa akin noon.”

Lumapit ako patungo roon at ginamit ang maliit na pala upang bahagyang hukayin ang lupa. Unti-unti rin namang pumasok ang tubig. Dahan-dahan nitong pinuno ang bahaging iyon ng taniman.

“Ganyan nga,” sabi nito na may kasiyahan sa tinig. “Importante ang tamang lalim ng tubig lalo na sa mga unang linggo.”

Nagpatuloy lamang kami sa aming trabaho—pagbubunot ng damo, pag-aayos ng pilapil, at pag-iinspeksyon sa bawat hanay. May napansin din kaming ilang dahon na may maliliit na butas.

“May mga insektong dumapo rito,” wika ni Itay habang sinusuri ang isang punla. “Mamaya ay maglalagay tayo ng kaunting pesticide. Kaunti lang at baka masira ang lupa at maapektuhan pa ang ibang pananim.”

“Opo,” pagsang-ayon ko rito.

Lumipas ang ilang oras nang hindi ko namamalayan. Pawis na pawis na ang aking buong katawang balot na balot ng mga pananggang kasuotan.

Huminto si Itay at tumingin sa malawak na taniman. “Kung magpapatuloy ang ganitong lagay, magiging maganda ang ani natin, anak.”

Napatingin din ako sa mga hanay ng luntiang palayan na kumikislap sa ilalim ng araw. Sa sandaling iyon ay tila nawala ang pagod ko nang masilayan ko kung gaano ito kaganda. Marami-rami na rin pala ang nagawa namin ngayong araw.

“Hindi na ako makapaghintay na dumating ang panahon ng anihan, ‘tay,” sabi ko.

Ngumiti siya. “Ako rin, anak. Bawat punlang narito ay bunga ng kasipagan ng ating pamilya. Kaya habang maaga pa, alagaan natin ang mga ito nang mabuti.”

Muli itong yumuko upang ipagpatuloy ang paggawa ng espantaho o panakot sa mga ibon at insektong itatayo namin banda rito mamaya. Maging ako ay nagpatuloy na rin sa pagbubunot ng mga natirang damo.

Magkasabay naming tinapos ang mga gawain kasabay ng banayad na ihip ng hangin at walang katapusang pag-awit ng bukirin.

────୨ৎ────

“AAAHHH…”

Napangiti ako habang pinagmamasdang mag-unat ng katawan ang aking ama matapos ang aming pagtatrabaho.

Saktong alas-dose kaming natapos sa pagme-mentena at pagsasa-ayos ng aming mga pananim. Mula sa pagbubunot ng mga sukal na damo, pagpapatibay ng mga pilapil, pagbubukas ng daluyan ng tubig, hanggang sa maingat na pag-iinspeksiyon sa bawat hanay ng mga palay, sinigurado naming maayos ang lahat bago kami magpahinga sa loob ng kubo.

“Maaga tayong natapos, anak, ah. Ginalingan mo naman masyado,” saad nito matapos hubarin ang pang-itaas at umupo sa gilid ng katre. Litaw ang pawis na pawis at nangingintab nitong katawan.

“Ikaw nga ho riyan ang tila makina sa sobrang bilis ng paggalaw, ‘tay, eh,” ang natatawa kong banggit dito sabay inom ng tubig.

Pasimple ko itong sinipat habang umiinom.

“Syempre, ayokong maarawan ang baby ko kaya binilisan ko na.” Tumawa rin ito.

Muntikan kong masamid ang iniinom ko dahil sa sinabi nito.

“Oh, oh, ayos ka lang ba, anak?” agad na banggit nito na akmang tatayo na.

“A-ayos lang po ako, ‘tay,” tugon ko rito sabay ubo.

“Tsk tsk. Dahan-dahan lang kasi sa pag-inom. Ikaw talagang bata ka.”

Tumayo ito at kumuha ng bimpo sa aparador. Laking-gulat ko nang lumapit ito sa akin at ito na mismo ang nagpunas ng aking bibig.

“Ayaw mo na bang tinatawag kitang ‘baby’, huh?”

Pabiro nitong pinitik ang ilong ko nang mahina.

Nagmistula akong tuod at hindi makagalaw. Gulat na gulat pa rin kasi ako sa ginagawa nito ngunit hindi ko lamang iyon pinahahalata.

“‘T-tay naman, h-hindi na ho ako bata upang tawagin n’yo pa ng ganyan,” sagot ko nang hindi tumitingin dito. Halos kumawala na mula sa loob ng aking dibdib ang puso ko.

Tumawa itong muli nang mahina.

“Hindi ka na nga bata, ngunit dahil ikaw pa rin ang pinaka-unang baby ko ay magpapatuloy iyon hanggang sa pagtanda mo, naiintindihan mo ba?”

Nanatili akong walang kibo kahit natapos na ito sa pagpunas ng aking bibig at leeg.

“Sa susunod, huwag kang nagmamadaling uminom. Hindi ka naman mauubusan ng tubig dahil marami tayong baon sa water jug. Maliwanag ba, baby?”

Ginulo nito ang aking buhok matapos akong asarin.

Tipid na lamang akong ngumiti. Hindi ko pa rin ito magawang tignan.

Ilang segundo pa ay narinig ko ang paghinga nito nang malalim.

“Alam mo kasi, anak, hindi naging maganda ang kabataan ng Itay,” bigla nitong banggit. “Hindi ko naranasan ang totoong pagmamahal at aruga mula sa aking mga magulang. Maaga akong namulat sa kahirapan at nagbanat ng buto. Sumabay pa na maaga rin akong nakapag-asawa at anak.”

Napamulagat ako nang humakbang ito patungo sa aking likuran at agad akong niyakap mula roon.

“Kaya noong dumating ka sa buhay ko, mas lalo kong natutunang pahalagahan ang bawat sandali ng buhay. Nangako akong ipaparanas ko sa ‘yo ang hindi ko naranasang pagmamahal mula sa aking mga magulang. Ikaw ang nakapagpabago sa akin, anak. Hindi ko alam kung saan ako pupulutin ngayon kung hindi ka lamang dumating sa buhay ko.”

Hinalikan ako nito sa pisngi na naging dahilan upang dumaloy ang tila kuryente sa aking buong katawan.

“Kaya hayaan mo na ang Itay na tawagin kang ‘baby’, hmm?”

Halo-halo ang aking naging emosyon. Pagkasabik, kaba, pagkagulo ng isipan, ngunit ang mas nangingibabaw ay ang matinding pagsisisi.

Namalayan ko na lamang ang aking sariling nagsimula nang mangilid.

Sising-sisi ako dahil sa mga nagawa ko sa aking ama. Sising-sisi ako sa mga naging kalapastanganan ko rito. Pinagsisisihan kong pinagnasaan ko ito.

Hindi ko napigilan ang aking damdamin at bigla na lamang akong napahagulgol at hinarap ito upang yakapin nang mahigpit.

Wala na akong paki kahit medyo malagkit pa ito dahil sa kanyang pawis. Ibinaon ko ang aking mukha sa dibdib nito at doon ibinuhos ang lahat ng bigat na matagal ko nang kinikimkim, ang mga salitang hindi ko masabi, at ang mga luha ng kahihiyan.

“A-anak, anong problema?” agad nitong sambit.

Hinawakan ako nito sa magkabilaang pisngi at iniharap sa kanya ang aking mukha.

Hindi ko alam kung paano ako magsisimulang humingi ng tawad rito. At hindi ko rin alam kung may sapat na kakayahan ba akong aminin sa kanya ang lahat-lahat. Hindi sapat ang mga salita upang ipaliwanag ang kaguluhan sa aking puso’t isipan.

“P-patawad po, Itay…” halos pabulong kong nasambit sa pagitan ng aking mga hikbi. “Patawad po sa lahat ng mga nagawa ko…”

“Shh, tahan na. Wala kang dapat ipagpatawad. Hindi mo na rin kailangang magpaliwanag. Naiintindihan kita kahit ano pa man iyang dahilan mo.”

Muli ako nitong niyakap kaya’t napasandal akong muli sa dibdib nito habang patuloy pa rin sa pag-iyak na parang batang paslit.

“Tandaan mong hindi ko kailanman magagawang magtanim ng galit sa ‘yo. Mahal na mahal ka ng Itay, anak. Sobra.”

Hinagod nito nang marahan ang aking likod.

“Kaya tumahan ka na riyan.” Hinalikan ako nito sa may bandang noo.

Maya-maya pa ay unti-unti na rin akong tumahan at kumalma.

Tinulungan ako nitong punasan ang aking mga luha gamit ang bimpong hawak nito kanina.

“Akala ko ba hindi ka na baby? May binata bang iyakin?”

Sinubukan ako nitong patawanin ngunit isang tipid na pagngiti lamang ang itinugon ko rito.

“Biro lang, anak. Walang masama sa pag-iyak at paglabas ng mga hinanakit mo. Mas maganda nga iyon kumpara sa kinikimkim at sinasarili mo lamang.”

Ginulo nitong muli ang aking buhok.

“S’ya, mananghalian na tayo at kanina pa ako nagugutom. Baka mapanis na rin ‘yung kanin at ulam natin.”

Matapos n’ya iyong sabihin ay inihanda na namin ang aming mga baunan at magkatabing umupo sa maliit na lamesa.

Medyo naiilang pa rin ako rito ngunit kahit papaano ay panatag na ang aking kalooban dahil mukhang napatawad naman na ako nito sa aking kasalanan. Kahit pa hindi talaga nito alam ang tunay na rason kung bakit ako humingi ng tawad at napahagulgol sa harapan nito kanina. Naniniwala akong kahit ipagtapat ko iyon sa kanya ay maiintindihan pa rin ako nito nang lubusan. Ganoon ako kamahal ni Itay. Sobrang bait nito upang pandirihan o itakwil ako bilang anak nang dahil lamang sa rasong iyon. Pakiramdam ko tuloy ay hindi ako karapat-dapat na maging anak nito.

Habang tahimik na kumakain ay napatingin ako rito. Sarap na sarap kasi ito sa kinakain kaya’t napangiti ako nang bahagya. Mukhang kanina pa talaga ito gutom na gutom.

Agad na sumagi sa aking isipan ang pangyayaring iyon kahapon. Naabutan namin kasi ito sa may sala na mukhang kakagaling lamang sa pag-iyak. Hindi ko pa pala ito natatanong ukol doon. Isa pa sa mga napansin ko ay tila hindi na sila muling nagpansinan ni Inay kagabi sa hapag-kainan at maging kanina. May nangyari kaya ulit sa kanila?

“Masyado bang matakaw ang Itay, anak?”

Naputol ang pagmamasid ko rito dahil sa biglaan nitong pagsasalita.

“H-hindi ho.”

Ibinaling ko nang muli ang aking paningin sa pagkain at ipinagpatuloy iyon.

Narinig ko ang pagtawa nito nang bahagya.

“Sabihin mo na kung ano mang nais mong sabihin,” anito bago sumubo ng kanin.

Nakatingin pa rin ako sa aking kinakain habang pinaglalaruan ito gamit ang kutsara. Nag-iipon ako ng sapat na lakas ng loob upang muli itong kausapin.

Hanggang sa tuluyan ko na ngang nasabi ang nais kong sabihin dito.

“‘T-tay, may nangyari ho ba ulit sa inyo ni Inay?”

Sandali itong napatigil ngunit agad ring sumagot.

“W-wala naman. Paano mo nasabi?”

“Eh kasi ho, k-kahapon pagdating namin galing sa paaralan, mugto po ang mga mata ninyo. A-at saka, h-hindi rin ho kayo masyadong nagpapansinan ni Inay simula pa kagabi. K-kaya naisip ko ho kung may nangyari ba ulit na hindi maganda sa pagitan ninyong dalawa.”

Rinig na rinig ko ang paglunok nito. Hindi na rin ito nakasagot pa at naghari ang matinding katahimikan sa buong paligid.

Napagtanto kong baka masyadong personal ang dahilan nito kaya muli akong nagsalita.

“K-kahit hindi n’yo na ho sagutin, ‘tay. N-napatanong lamang ho ako dahil nag-aalal-”

“Gusto mo ba talagang malaman, anak?”

Hindi ko na naituloy ang aking sasabihin nang magsalita ito.

Dahan-dahan muli akong napatingin dito. Kitang-kita ko kung paano itong pilit na ngumiti. Napansin ko rin ang unti-unti nitong pangingilid.

“Tutal ay ikaw naman ang pinaka-pinagkakatiwalaan ko sa mundong ito, sa ‘yo ko na lamang ito sasabihin. Ang totoo n’yan ay balak ko na rin naman itong sabihin sa ‘yo, anak. Naghahanap lamang ako ng tiyempo. At mukhang ito na nga ang tamang oras para doon.”

Nakaramdam ako ng takot ngunit tila nagbabadya rin ang aking mga luha. Natatakot ako sa sasabihin nito.

“Hindi kumpleto ang detalye ng mga sinabi ko sa ‘yo tungkol sa iyong ina noong gabing iyon.”

Napasinghap ako nang marahan. Tila biglang bumigat ang aking dibdib sa pangambang dala ng mga susunod pa nitong sasabihin.

“Totoong prosti ang Inay mo. Ngunit higit pa roon ang kasalanang nagawa n’ya sa akin, anak.”

Tuluyan nang tumulo ang butil-butil nitong luha. Kitang-kita ko rin kung paano magtaas-baba ang lalagukan nito sa kanyang leeg. Tandang nagpipigil itong umiyak ngunit hindi na nakayanan.

“Noong gabing iyon na hinanap ko s’ya sa bayan, may nakapagturo sa akin sa kanyang kinaroroonan. Itinuro nito ang bahay ni Pareng Raul at nakikipag-inuman daw ito roon. At… n-nang puntahan ko iyon ay nahuli ko silang dalawang naghahalikan sa labas mismo ng kanilang pintuan.”

Nanginginig akong napatakip ng aking bibig. S-si T’yong Raul?

“Gustuhin ko man silang sugurin ay hindi ko nagawa dahil natakot ako. Natakot akong masira ang pamilya natin,” hagulgol nito.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili at mabilis ko itong niyakap at dinamayan sa pag-iyak.

“‘T-tay…” iyak ko rito.

“Buong akala ko ay maaayos ko pa ang lahat, anak. Sinubukan ko pa iyong ayusin. Binigyan ko pa s’ya ng ikalawang pagkakataon sa kabila ng matinding sakit na idinulot n’ya sa akin.”

Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan nito kaya mas hinigpitan ko na lamang ang aking mga yakap.

“Sinadya ko talagang humingi ng kalahating-araw na pahinga kay Mang Paeng kahapon. Iyon ay upang subukin ang katapatan ng Inay mo. Umasa ako, anak. Umasa ang Itay na mali lamang ako ng iniisip at totoong nagsisisi na ang iyong ina sa kasalanang nagawa n’ya. K-kaya nang muli ko s’yang makitang papasok sa bahay ni Raul tanghali kahapon ay para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Hindi ako makapaniwalang magagawa iyon ng Inay mo sa akin.”

Hinimas ko ang likod nito at hinayaan ko lamang itong humagulgol upang mailabas ang kanyang hinanakit. Damang-dama ko ang sakit na dinaranas nito ngayon matapos pigilan ang kanyang nararamdaman simula pa kahapon. Pinili nitong magpakatatag at hindi ipakita sa amin na labis s’yang nasaktan sa nangyari. Wala akong kaide-ideyang labis na rin pala itong nagdurusa dahil sa panglolokong ginawa ng aming ina.

“Masama ba akong asawa at ama, Kiko, anak? Nagkulang ba ako sa inyo? Binigay ko naman ang lahat ng makakaya ko, ah. Sinikap kong maging mabuting haligi ng tahanan para sa inyo.”

“Ssshhh… tahan na po, Itay. Huwag na huwag po kayong mag-iisip ng ganyan. Wala ho kayong kasalanan. Walang-wala, naiintindihan n’yo ho ba? Kayo na ho yata ang pinakamabuting tatay sa buong mundo. Wala na akong ibang mahihiling pa kundi ang magkaroon ng amang katulad ninyo,” pagpapatahan ko rito.

“Ang sakit, anak. Sobrang sakit…”

Hinigpitan kong muli ang pagkakayakap ko rito. Gusto kong iparamdam dito na nandito lamang ako sa tabi n’ya kahit ano pang mangyari. Hinding-hindi ko ito iiwanan kailanman. Magugunaw muna ang mundo bago iyon mangyari. Ganoon ko ito kamahal.

Inilapat ang aking mga palad sa magkabilaan nitong pisngi.

“Wala ho kayong kasalanan, ‘tay. Hindi n’yo pagkakamali ang pagkakamali ni Inay. Kung sa tingin n’yo ho ay nagkulang kayo bilang asawa kaya n’ya nagawa ang bagay na iyon ay nagkakamali kayo. Saksi ako sa walang sawang pagmamahal mo sa amin. Wala kang ibang ginawa kundi ang maging ama at asawa.”

Lumukot ang mukha nito at mas lalo pang napaiyak dahil sa mga sinabi ko. Niyakap ako nitong muli nang napakahigpit.

“Maraming salamat, anak. Maraming-maraming salamat dahil nariyan ka palagi sa tabi ng Itay. Kayo na lamang ng mga kapatid mo ang pinaghuhugutan ko ng lakas ngayon.”

Mas lalo ko pa itong niyakap nang mahigpit. Kahit pa medyo nahihirapan na rin akong huminga. Gusto ko lamang makulong sa mga bisig at katawan nito.

“Ang totoo ay hindi ko talaga alam kung paano ako magpapatuloy sa buhay, anak. Ngunit dahil sa inyo ay kailangan kong magpakatatag. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko upang magpatuloy sa hamon na ito. Lahat ay para sa inyo.”

Napapikit ako habang dinadama ang kanyang mga yakap. Hinalikan ako nitong muli sa noo habang patuloy sa pagluha.

Matapos ang madamdaming tagpong iyon ay tuluyan na rin itong tumigil sa pag-iyak at nag-ayos ng sarili. Ako naman ang nagpunas ng mga luha nito. Pareho na kaming umiyak ngayong araw. Kapwa na naming naipagtapat sa isa’t-isa ang aming mga mabibigat na dala-dala sa loob lamang ng isang araw. Kahit pa hindi ko talaga lubusang nasabi sa kanya ang lahat.

Tahimik naming tinapos ang aming pananghalian. Sa una ay hindi pa ito masyadong kumikibo ngunit agad rin namang bumalik ang sigla nito nang simulan ko itong kausapin.

Sa totoo lang ay hindi pa rin ako makapaniwalang magagawa iyon ni Inay. Pinaniwala kami nitong isa s’yang butihing asawa at ina ngunit nasa loob pala ang kulo nito. Magsisinungaling ako kapag sinabi kong walang bahid ng galit ang nararamdaman ko para sa kanila nung lalaki n’ya ngayon. Galit na galit ako dahil sa ginawa nilang panloloko ng Raul na iyon sa aking ama. Hindi nararapat na lokohin nila ng ganoon si Itay. Si Itay na walang ibang ginawa kundi ang maging mabuting asawa at ama para sa amin. Ito ang kahuli-hulihang taong karapat-dapat na makaranas ng ganoon.

Si T’yong Raul ay kumpare ni Itay at isa sa mga naging kaibigan nito mula pagkabata. Katunayan ay Ninong din ito ng aming bunso na si Karl. May kaya ito at s’yang may-ari ng pinaka-malaking bigasan sa bayan kung saan din kami madalas na bumibili. Base sa mga narinig ko ay hiwalay raw ito sa asawa at may tatlong anak na nakatira sa siyudad kaya mag-isa lamang itong naninirahan sa kanyang bahay. Wala namang naging problema si Itay rito. Magiliw at likas na palabiro ang pagkaka-kilala ko rito noon. Kaya hindi ko lubos-akalaing ito pala ang aahas sa aming pamilya.

“Ayos na ho ba kayo, Itay?” tanong ko sa aking amang nakatayo sa may pintuan habang nakatanaw sa labas ng kubo.

Katatapos lamang naming kumain kaya nagpapatunaw muna kami ng aming t’yan.

Agad ako nitong nilingon sabay ngiti.

“Ayos lang ako, anak. ‘Wag mo akong alalahanin.”

Muli na nitong ibinaling ang paningin sa labas habang nakatayo pa ring nakahalukipkip sa may pinto.

Dahan-dahan ko itong nilapitan.

“Gusto n’yo ho bang ako na lang muna ang magbenta nung mga kamoteng-kahoy sa bayan? Medyo kaunti lang naman ang mga ibebenta natin ngayong araw kumpara noong una kaya kakayanin ko naman ho siguro iyon. Nang makauwi na rin ho kayo sa bahay upang makapag-pahinga nang maayos.”

Napansin ko ang biglaan nitong pagngiti sabay lingon muli sa akin.

“Ito talagang baby ko. Masyadong mabait sa ‘kin.”

Tuluyan na ako nitong hinarap.

“Sa tingin mo ba hahayaan kitang gawin iyon?” Kinurot nito nang marahan ang aking ilong.

Napatingin ako sa sahig habang kinakamot ang aking leeg.

“P-pero kasi, ‘tay… P-paano ho kung makasalubong ninyo roon sina Inay at T’yong Raul?”

Tumawa lamang ito nang mahina.

“Eh paano kung makasalubong mo rin ang mga iyon? Handa ka naman bang harapin sila matapos ang mga nalaman mo?”

Hindi na ako nakasagot pa. Nga naman. Madalas pa naman akong mautal at nagiging tuod tuwing kinakabahan. Ngunit kaya ko naman siguro iyong labanan para kay Itay.

“Huwag kang mag-alala. Para sa’n pa’t namumutok itong mga masel ng Itay kung hindi ko lang din mabibigwasan ‘yang T’yong Raul mo.” Ipinagyabang nito ang kanyang malalaking braso.

Napangiti lamang ako nang pilit sa sinabi nito. Alam ko naman kasing hindi n’ya iyon kayang gawin.

“Biro lang, anak. S’ya, maghanda na tayo sa pag-alis natin. Mahirap na kung maabutan pa tayo ng dilim mamaya pauwi.”

Halos mapatalon ako sa gulat nang bigla na lamang nitong pinalo nang mahina ang aking pang-upo bago maglakad palayo.

Marahas akong napalingon dito dala ng matinding gulat. Nagtungo ito sa harapan ng maliit na aparador at mukhang naghanap ng maisusuot. Kaswal itong sumipol ng kanta, hindi alintana ang aking pamumutla at paninigas dahil sa kanyang ginawa.

Napalunok na lamang ako at muling napaisip sa nangyari. Alam ko namang pabiro lamang iyon ngunit hindi ko mapigilang makapag-isip ng kung anu-ano. Unang pagkakataon din kasi iyong ginawa sa akin ni Itay. Si Inay lamang ang ginagawan n’ya ng ganoon tuwing nagbibiruan silang dalawa. Hindi nga naman kasi normal na hawakan o paglaruan ang pwet ng isang tao kung hindi mo naman ito kabiyak o kasintahan.

“Maliligo muna ako sa may poso, anak. Mahirap nang mangamoy-pawis mamaya sa bayan. Baka isipin nung kabit ng nanay mo na nakakalamang s’ya sa ‘kin,” tawa nito matapos makahanap ng susuotin.

“S-sige ho, ‘tay,” pagsang-ayon ko rito.

“S’ya, hindi ka ba sasabay?”

Nanginginig akong umiling.

“M-mamaya na lang ho siguro p-pagkatapos ninyo.”

Kaagad itong ngumisi.

“Sus, huwag ka nang mahiya. Para namang hindi mo pa ako nakitang hubo’t-hubad.”

Namilog ang aking mga mata dahil sa narinig ko mula rito.

“H-ho?”

At halos lumuwa ang mga iyon nang bigla na lamang nitong magkasabay na hinubad ang suot na kupas na pantalon pati na ang brief nito.

Bumuyangyang ang higante nitong pagkalalakeng bagama’t bahagyang tulog pa ay halos kasing-taba na ng pipino. Bilad na bilad ang buong katawan nito ngayon mula ulo hanggang paa. Mula sa nagyayabang nitong dibdib, kumpleto at hulmadong abs, at namumutok na mga braso at hita.

Wala na akong ibang nagawa kundi ang mapanganga na lamang dala ng matinding gulat. Hindi ako makapaniwalang nangyayari ito ngayon. Tila nasa loob ako ng napakagandang panaginip.

“Oh, wala ka bang ibang sasabihin tungkol sa katawan ng Itay? Hindi ba ito ang pinapangarap mo?”

Napalunok ako ng buo dahil tila matutuyuan na ako ng laway sa aking lalamunan. Ni isang salita ay walang lumalabas mula sa aking bibig dahil wala akong maisip na sasabihin dito.

Lumakad na ito patungo sa likuran ng kubo kung saan naroon ang maliit na poso. Napapalibutan naman iyon ng may kataasang mga damo kaya walang makakakita rito kahit pa nakahubo ito. Isa pa ay may kalayuan ang pinakamalapit na kabahayan at sakahan mula rito kaya malaya nitong magagawa ang lahat.

Kusang gumalaw ang aking mga paa at kaagad ko rin itong sinundan.

Tuluyan na itong nakalabas at napatayo naman ako sa may pintuan upang muli itong panoorin.

Nang dahil sa liwanag sa labas ay kitang-kita ko ang bawat detalye ng mala-troso nitong pangangatawan. Talaga namang namumutok ang bawat parte ng kalamnan nito. Hindi ko alam na may mas ikakaganda pa pala iyon sa ilalim ng araw.

Tahimik lamang kaming nakatingin sa isa’t-isa. Hanggang sa bigla itong muli magsalita.

“Sinasabi ko nga ba’t ikaw ‘yung naaninagan ko sa may likod-bahay noong gabing nagpamasahe ako sa ‘yo, eh. Sa tingin mo ba hindi kita nakita?” nakangiti nitong banggit.

Sandali naman akong nag-iwas ng tingin ngunit muli ring ibinalik sa kanya.

Nagsimula na ito sa pagbomba ng tubig mula sa poso. Dahil dito ay mas lalo pang umigting ang mga ugat at masel sa buong katawan nito. Mula sa braso, hita, at dibdib. Maging ang pwet nitong matambok ay naninigas din.

“Ayos ba, anak?” biglang sabi nito habang nagtataas-baba ang dalawang kilay. “Mag-enjoy ka lang sa panonood.”

Katulad ng sinabi nito ay dahan-dahan akong napaupo upang mapagmasdan ko ito nang mas komportable.

“Alam kong matagal-tagal mo na rin akong binobosohan, anak. Ramdam ko rin ang tensyon mo tuwing nakikita mo akong nakahubad. Pasensya na at ngayon lang kita napagbigyan upang malaya akong mapagmasdan. Huwag kang mag-alala dahil normal na paghanga lamang iyan. Naiintindihan kita.”

Nang mapuno na nito ang balde ay kumuha ito ng tabo at agad na binuhusan ang sarili.

Nagmistula itong nangingintab na ginto dahil sa repleksyon ng araw sa buong katawan nitong basang-basa.

“Hooh! Ang lamig!” ang hindi nito napigilang sigaw sabay alog ng sarili na tila isang aso.

Kaya naman ay napatawa ako nang mahina.

“Anong nginingiti-ngiti mo d’yan?” usisa nito habang naglalagay ng shampoo sa buhok.

“P-para ho kasi kayong aso, ‘tay. Malaking aso,” ang natatawa kong sambit.

“Ah, gano’n? Aso pala, ah. Ganto ba? Awooooo… huff huff huff huff ”

Hindi ko napigilang mapahalakhak sa ginawa nito. Muli kasi nitong inalog ang sarili at inilabas pa ang kanyang dila. Na para bang wala itong higanteng lawit na nakabitin dito ngayon. Napakaisip-bata nito talaga.

Nagbanlaw na ito at laking gulat ko na lamang nang tumakbo patungo ito sa aking gawi.

“Rawrrr… nandito na ang malaking aso!”

“Aaah!” tili ko nang bigla na lamang nitong ibilog ang mga braso sa aking katawan at hinila ako patungo sa may poso.

“Ayaw mo palang maligo, ah? Pwes, ako ang magpapaligo sa ‘yo.”

Kumuha ito ng isang tabo ng tubig at agad iyong isinaboy sa akin.

“‘Tay naman, eh!” pabiro kong reklamo rito ngunit muli akong napaiwas nang sabuyan ako nitong muli.

“Walang tatay-tatay dito. Malaking aso ako ngayon, hindi ako ang tatay mo.”

Nagpatuloy lamang kami sa paglalaro at habulan. Para kaming mga batang paslit na walang ibang iniintindi kundi ang maglaro at wala nang iba pa. Hiyawan. Asaran. Sabuyan. Naglaro kami nang naglaro hanggang sa mapuno ang aming mga puso ng matinding kasiyahan.

Ilang beses ko ring naramdaman ang kargada nitong dumidikit sa aking damit ngunit dahil basa ang mga iyon ay parang direkta na rin itong nahahawakan.

Tumigil ako sa pagtakbo at unti-unting nalusaw ang aking mga ngiti nang masilayan ko iyong tumatayo na. Mas lalo pa itong lumaki kumpara kanina.

Nagkatitigan kami ng aking ama ngunit mabilis n’ya rin iyong pinutol at tinakpan ang alaga gamit ang isang kamay.

“P-pasensya na, anak. Hindi ko napigilan. Normal na reaksyon lamang ito kapag dumadampi ito sa ibang bagay.” Napakamot ito ng kanyang batok at tila nahihiya.

Ngunit imbes na sumagot ay kaagad ko itong nilapitan at sinakal ang kanyang kargada.

Ramdam na ramdam ko kung paano ito tuluyang tumigas nang lubusan nang ibilog ko ang aking buong palad rito.

“A-a-anak, a-anong ginagawa mo?” tila napaso ito at bigla na lamang lumayo sa akin.

Medyo naguguluhan man ay nagawa ko pa rin itong sagutin dala ng pagka-dismaya.

“H-hindi ho ba ito ang gusto ninyo?”

“A-ano? H-hindi. Bakit ko naman ito gugustuhin gayong anak kita?” nakakunot-noo nitong sabi. Mukhang naguguluhan din ito sa nangyayari.

“H-ho?” ang nasabi ko na lamang.

Hindi na ito nagsalitang muli at nanatili lamang nakatingin sa akin nang may hindi ko maipaliwanag na ekspresyon sa mukha.

“E-eh, k-kung gano’n ay b-bakit ho kayo naghubo sa harapan ko?” nanginginig kong sambit dito.

Napabuntong-hininga ito nang malalim.

“Ang buong akala ko ay humahanga ka lamang sa katawan ng Itay, anak. Inspirasyon sa pagpapalaki rin ng katawan at maging katulad ko balang araw. Madalas mo kasi iyong banggitin sa akin, hindi ba? Kaya naman naisipan kong ipakita sa ‘yo ang buong katawan ko nang mas lalo kang magkaroon ng motibasyong gawin iyon.”

Unti-unti nang nagbadya ang aking mga luha.

“E-eh, b-bakit n’yo ho pinapakita sa ‘kin ‘yang alaga ninyo?” malungkot kong banggit dito.

Lumabo na ang aking paningin. Tuluyan na akong napaluha. Pinaghalo-halong hiya, sabik, kaba, pagkagulo, at galit ang nararamdaman ko ngayon. Hindi ko inaasahan ang mga sinabi nito matapos akong bigyan ng motibo. Pakiramdam ko ay pinaglaruan lamang nito ang aking damdamin.

“Naisip ko naman kasing pareho lamang tayong lalake. Normal lang iyon sa mga kalalakihan. Minsan nga ay sabay-sabay pa kaming naliligo ng mga lalaking ka-trabaho ko sa plantasyon matapos ang buong araw na pagbibilad sa arawan.”

Nagpatuloy lamang ako sa paghikbi. Umasa lamang pala ako. Buong akala ko naman ay pagbibigyan na ako nito. Iba pala ang pagkakaintindi nito sa sitwasyon. Hindi nito lubusang naintindihan ang nararamdaman ko.

“Kiko, anak, tapatin mo nga ang ako. B-bakla ka ba?”

Napaangat ako rito ng tingin.

“Hindi lang ako basta bakla, ‘tay, pinagnanasaan pa kita! Matagal na kitang gusto. Matagal ko nang gustong-gustong masuso ang burat mo. Matagal ko nang pinagpapantasyang makantot mo ako. Bawat gabi hinihiling ko sa d’yos na sana ako na lamang ang katabi mo sa kabilang kwarto at hindi si Inay. ‘Yung paghingi ko ng tawad sa ‘yo kanina? Nang dahil iyon sa mga pambobosong ginawa ko sa ‘yo! At hindi iyon dahil sa gusto kong magkaroon ng katawan na katulad mo, kundi dahil gustong-gusto kong matikman ang katawan mo mismo!”

Tuluyan na nga akong sumabog. Sa wakas ay nailabas ko na rin ang pinakaiingatan kong lihim sa aking ama. Lihim na matagal ko nang itinatago sa aking sarili. Tila bumagsak ang lahat ng pader na aking itinayo sa loob nang napakahabang panahon sa isang iglap lamang.

Takot na takot ako sa kahihinatnan nito. Wala nang balikan ‘to at isiniwalat ko na rito ang lahat. Ngunit mas natatakot akong hindi ko masabi sa kanya ang tunay kong nararamdaman bago matapos ang araw na ito.

“A-anak,” wika n’ya, may bahid ng kalungkutan at pagkagulo sa kanyang tinig. “M-mali iyang nararamdaman mo.”

“Walang mali kung ito mismo ang ipinagkaloob sa akin ng d’yos, ‘tay. Kung mali man itong nararamdaman ko, hindi ko iyon pagkakamali kundi pagkakamali n’ya dahil ito ang ibinigay n’yang damdamin para sa ‘kin.”

Bahagya akong nagulat sa aking mga binitawang salita. Napagtanto kong ito rin pala ang mga sinabi sa akin ni Kevin nang magtapat ito ng kanyang nararamdaman para sa akin. Hipokrito na kung hipokrito. Ngunit pareho lamang kami ng nararamdaman. Sa magkaibang tao nga lang.

“B-baby ko, naririnig mo ba ang mga sinasabi mo? H-hindi na ikaw ‘yan.”

“Akong-ako pa rin ‘to, ‘tay. Ito ang tunay na ako. Ito ang tunay na Kiko. Sawa na ako sa pagsunod sa kung ano ang tama. Buong buhay ko ay palagi akong nagpipigil ng damdamin ko. Ginawa ko ang lahat upang maging isang mabuting anak dahil sa mga itinuro mong asal sa ‘kin. Ngunit sa likod niyon ay nagkukubli ang totoong ako. Ang anak mong hindi mo lubusang kilala. Ang anak mong hayok na hayok sa laman ng lalake.”

Napaluhod ako sa harapan nito at idinikit ang aking mukha sa kargada nitong tuluyan na palang lumambot. Ngunit dahil sa laki nito ay halos kasing-laki pa rin ito ng buong mukha ko.

Hindi ito umalma sa aking ginawa kaya’t mas lalo ko pang ibinaon ang aking mukha rito. Dahilan upang biglaan itong mabuhay muli.

“Hayaan mo akong tulungan kang gantihan si Inay, ‘tay. Hindi pwedeng s’ya lamang ang may karapatang sumaya. Ipaparanas ko sa ‘yo ang tunay na nararapat sa isang katulad mo, kung hahayaan mo lamang ako.”

Napansin kong tumutulo na pala ang paunang-katas nito kaya marahan ko iyong sinalo sa aking dila.

Nanatili pa rin itong nakatayo na parang tuod habang nakakunot ang mga noo.

“P-pumasok tayo sa loob,” bigkas nito na halos ikatalon ko sa sobrang tuwa.

Kabanata XXI

“SIGURADO ka ba talaga sa gagawin natin, anak?” may bahid ng pangambang saad ng aking ama.

Nasa loob na kami ng kubo at nakaupo ito ngayon sa gilid ng katre habang hubo’t-hubad na nakabukaka. Samantalang ako ay nakaluhod na rin sa harapan nito at punong-puno ng pananabik itong pinagmamasdan. Busog na busog ang mga mata ko sa tanawin ng buong katawan nitong mala-trosong inukit at halos mamutok ang bawat kalamnan. Mula sa siksik sa laman nitong mga hita, binti, at braso, hulmadong walong-pirasong pandesal, at perpektong hugis na dibdib. Ngunit ang pinaka-sentro ng atensyon ay ang dambuhala nitong pagkalalake na katulad n’ya ay napakamaskulado rin — malaki, malusog, at maugat. Naghuhumindig at saludong-saludo ang higanteng ari nitong tila nakahain sa aking harapan.

“M-matagal na kitang pinagpapantasyahan, ‘tay. Hindi mo lang alam kung ilang taon kong ipinagdasal ang araw na ito. S-siguradong-sigurado ho ako,” nauutal ngunit puno ng kumpyansang bigkas ko rito.

Pilitin ko mang huwag kabahan ay hindi ko mapigilan ang aking sarili. Hindi pa rin kasi ako makapaniwalang nangyayari na nga ito. Matapos kong isiwalat ang pinakaiingatan kong sikreto rito kanina ay saka lamang ako tinablan ng kahihiyan. May saya akong nadarama dahil sa wakas ay nasabi ko na rin dito ang lihim na matagal ko nang ikinukulong sa aking sarili, ngunit napagtanto ko rin kung gaano pala katindi ang aking mga sinabi. Sumabog lang naman ako dala ng desperasyon kong matikman ito. Ni hindi ko na naisip ang mga nasabi ko rito. Kusa na lamang ang mga iyon na lumabas sa aking bibig nang manaig ang bugso ng aking damdamin at ang matagal ko nang kinikimkim na pagnanasa. Gayunpaman ay mas nangingibabaw pa rin ang kasiyahan sa akin. Kung hindi ko nagawa iyon ay marahil naghahanda na kami ngayon para sa pagbebenta ng mga kamoteng-kahoy sa bayan.

Hindi na ito nagsalita pa. Bagkus ay napakagat-labi na lamang ito at tila hinintay ang aking susunod na gagawin.

Kaya naman ay hindi na rin ako nag-aksaya pa ng oras at marahan kong sinakal ang higanteng sawa nito.

“Urghh…” mahina nitong daing nang mahawakan ko iyon.

Napansin ko ang biglaang pagbulwak ng malabnaw ngunit masaganang paunang-katas mula sa bukana nito. Mukhang bumulwak iyon dala ng biglaan kong pagpiga rito.

“P-pasensya na, anak. Kunin mo na lang ‘yung bimp- oooohhhh…”

Hindi na nito naituloy sasabihin nang dilaan ko iyon mula sa kalahating parte ng kanyang kahabaan paitaas.

Sinimot ko ang tumulo nitong katas. Nagawa ko iyong ipunin sa aking dila at walang pag-aalinlangang nilunok.

Kitang-kita ko ang bahagyang pagkagulat sa eskpresyon ng kanyang mukha. Mukhang hindi ito makapaniwalang may kakayahan akong gawin ang masagwang bagay na iyon. Iniisip nito marahil kung paano ko nakayanang lunukin ang sarili kong mga kapatid.

Ngunit hindi ako nagpatinag. Itinuloy ko lamang ang aking ginagawa at muli ko na naman iyong dinilaan upang siguruhing wala ni isang patak ng katas na matitira.

“H-hahh…” agad nitong ungol habang nakapikit.

Isang ngiti ang namuo sa aking mga labi.

“Masarap ba, ‘tay?”

Hinabol muna nito ang paghinga bago sumagot.

“S-sinong hindi masasarapan, anak?” hirap na hirap nitong tugon.

Nasiyahan ako sa aking narinig kaya nakangiti kong ibinilog ang aking dalawang palad sa naghuhumindig nitong sandata. Kahit dalawang kamay ko na ang nakahawak dito ay halos hindi pa rin iyon naging sapat upang matakpan ang kabuuan nito. Malaking bahagi pa rin ang lumalagpas mula sa aking palad.

Napahigpit ang hawak ko rito at napalunok ako nang marahan habang taimtim ko iyong sinusuri na tila isang kakatwang bagay. Ang laki-laki talaga nito. Ang taba. Ang haba. Halos sumabog na ito sa dami ng mga ugat na nakapalibot dito. Mukhang maganda rin ang pagkakatuli rito at napakaganda ng hugis. Prominente ang malaking guhit sa may bandang gitna na s’yang labasan ng likido. Ganitong-ganito ang mga burat na nasaksihan ko sa malalaswang bidyo na ipinakita sa akin ni Louis. Tila mga higante sa sobrang lalaki. Kung namangha ako sa laki ng mga alaga nina Louis at Kevin, mas lalo naman dito. ‘Di hamak na mas malaki ito kumpara sa kanilang dalawa. Sa tantya ko ay umaabot ito ng humigit-kumulang siyam na pulgada at halos kasing-taba ng malaking pipino o ‘di kaya’y lata ng sardinas.

Unang beses ko itong nasilayan sa ganitong estado noong nagtalik sila ni Inay sa aming munting sala noong Huwebes ng gabi. At doon pa lamang ay halos mapanganga na ako sa pambihira nitong sukat. Hindi ko lubos akalaking mas may ikalalaki pa pala iyon nang husto sa malapitan. Ni minsan ay hindi sumagi sa aking isipan na mahahawakan ko ito nang ganito.

“Pambihira itong alaga mo, ‘tay. Pinaglihi ho yata kayo sa kabayo,” ang hindi ko napigilang saad sa kalagitnaan ng pagkamangha ko rito.

Nagpakawala ito ng mahinang tawa at saka ay nagsalita.

“Hindi ko maituturing na biyaya iyan, ‘nak. ‘Yan ang rason kung kaya’t bihira akong pagbigyan ng nanay mo.”

Muli akong napangiti rito.

“Huwag ho kayong mag-alala, ‘tay. Simula ngayon ay hindi n’yo na kakailanganin pa si Inay. Ako na ho ang papalit sa kanya.”

Marahan itong nag-iwas ng tingin. At makalipas lamang ang ilang segundo ay muli ulit nitong ibinaling ang tingin sa akin.

“A-anak, kung pwede sana ay isang beses lamang itong mangyayari. Gagawin ko lamang ito dahil sa matinding pagmamahal ko sa ‘yo. Alam mong lahat ay kaya kong gawin at tiisin alang-alang sa ikasasaya mo. Ngunit maling-mali pa rin ito sa mata ng d’yos at ng nakararami. Pagbali-baliktarin man ang mundo ay ama mo pa rin ako at anak kita. Hindi ito nararapat at isang napakalaking kalapastanganan sa mga mata ng panginoon. Pagkatapos ng ating gagawin ngayon ay inaasahan kong ibabaon din natin ito kaagad sa limot. Kakalimutin natin ang mga nangyari sa kubong ito ngayong araw. At sana’y walang ibang makakaalam dito kundi tayong dalawa lamang. Huwag kang mag-alala dahil hinding-hindi magbabago ang pagtingin ko sa ‘yo, baby ko. Ako pa rin ang ama mong handang-handa kang mahalin nang walang ibang kapalit.”

Nalungkot man sa aking narinig ay pinili ko na lamang na ngumiting muli. Naiintindihan ko naman kung saan ito nanggagaling. Tama nga naman kasi ang mga sinabi nito. Sa katotohanan pa lamang na kaya nitong labagin ang kanyang prinsipyo at paniniwala alang-alang sa ikasasaya ko ay napakalaking bagay na. Ganoon ako kamahal ng aking ama. Sobrang laki ng pasasalamat ko rito hindi lamang dahil sa pagpayag nito sa nais kong mangyari kundi pati na rin sa hindi nito pandidiri sa kabila ng ginawang pag-amin ko rito. Kung ibang ama ito siguro ay marahil bugbog-sarado na ako ngayon.

“Naiintindihan ko po, ‘tay. Gagawin ko lang naman ho ito upang maranasan ang bagay na ito kahit isang beses man lang. Matagal ko na ho itong inaasam at kahit itong isang beses lang ay sapat na sapat na ho para sa akin. I-isa pa po, g-gusto ko ho kayong tulungan para kahit papaano’y maibsan naman ang kalungkutan n’yo dahil sa nagawa sa inyo ni Inay.”

Isang matamis na ngiti ang iginawad nito sa akin sabay gulo ng buhok ko.

“S’ya, gawin mo na ang lahat ng gusto mo sa katawan ng Itay,” ang tuluyan nitong pagpapaubaya.

Napakagat-labi ako at mas lalo pang napangiti.

Ilang saglit pa ay idinikit ko nang muli ang aking ilong sa naghuhumindig nitong alaga. Inamoy ko ang bandang tuktok ng korona nito na tila ba isa itong nakakaadik na gamot.

“Hmmm… ang bango, ‘tay,” paglalahad ko.

“‘Yung shampoo iyan ng nanay mo, anak. Hindi yata ako nakapagbanlaw kanina nang maayos. Gusto mo bang maghugas muna ako sa may poso? Nang hindi mo malasahan ang shampoo sa bibig mo.”

“Hindi na ho, ‘tay. Hindi rin naman ganoon kalakas ang amoy. Nakapagbanlaw naman ho yata kayo nang maayos. Mas mabuti na rin iyon para may flavor. Flower flavor katulad ng shampoo, hehe.”

Napailing ito.

“Ikaw talagang bata ka. Sige, ikaw bahala. Basta huwag kang magrereklamo mamaya kapag bumula iyang bibig mo, ah?”

Tumango na lamang ako at ipinagpatuloy na ang aking ginagawa.

Unti-unti kong ibinuka ang aking bibig at dahan-dahang nilamon ang kargada ni Itay.

“Hooohhh…” Agad itong napapikit.

Marahan kong ipinasok sa aking bibig ang kahabaan nito. Mula ulo hanggang sa tuluyan akong kumalahati. Nagmistula akong isang sawang lumalamon ng biktima.

“P-pucha, anak… aahhh…” ang hindi nito napigilang ungol dahil sa ginawa kong pagpapagalaw ng aking dila sa loob. Teknik na natutunan ko mula kay Louis.

Hinigop ko muna iyon nang buong pwersa bago swabeng iluwa nang dahan-dahan.

“H-hahhhh… aaaahhhh…” Napalakas ang mga sigaw nito.

Paano’y habang isinasagawa ko iyon ay s’ya ring pagsayaw ng aking dila. Tila nililinis nito ang kanyang kahabaan sa loob ng aking bibig.

Nang tuluyan ko na iyong mailuwa ay agad na tumambad sa aking harapan ang basang-basa ng laway kong batuta.

Pumipintig-pintig pa iyon at tila nagmamakaawang susuhing muli.

Nabigla ako nang biglang may humawak sa aking ulo at pilit ulit akong ibinababa. Walang iba iyon kundi ang naglalakihang kamay ni Itay. Hudyat na nabitin ito at nais na ituloy ko ang aking panunuso.

Mabilis na gumuhit ang isang ngisi sa aking mga labi.

Inilabas kong muli ang aking dila. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at agad ko ring dinilaan ang tayong-tayong burat mula sa bayag nito paakyat sa pinakatuktok.

“Aaaahhhh… g-ganyan nga, a-anakk…”

Nakatingala ito habang nakapikit at dinadama ang matinding sarap na aking dulot.

Sinimulan ko muling lamunin ang dambuhala nitong sandata ngunit sa pagkakataong ito ay mas mabilis ko na iyong naipasok sa loob ng aking bibig, malaki rin ang naitulong ng malapot na laway na nakabalot dito.

“Haaaagghhh…” marahas nitong daing.

Kung kanina ay kalahati lamang ang nalamon ko, ngayon ay halos madampian na ng ibabang bahagi ng aking labi ang kanyang bayag. Pumipintig-pintig ang maugat at dambuhalang tarugo sa loob ng aking bibig.

Mabilis ko iyong iniluwa nang makaramdam na ako ng paninikip ng paghinga.

Nagkalat ang aking laway at mas dumoble pa iyon sa dami kumpara kanina.

Habol-habol ko pa rin ang aking hininga. Hindi biro ang ginawa ko. Pinagkasya ko lang naman sa loob bibig ko ang jumbo hotdog na halos kasing-taba ng pipino.

“‘N-nak, kaya mo bang susuhin ang alaga ng Itay nang walang tigil? ‘Y-yun bang tipong dumedede. ‘Y-yun ang pinakagusto ko.”

Bumalik na ang aking paghinga nang maayos. Napangising muli ako rito.

“Roromansahin ko ho muna kayo bago ang bagay na iyon, ‘tay.”

“H-ha? Anong ibig mong sabi-”

Tumayo ako at napaupo sa tabi nito.

Mabilis kong hinawakan ang kanyang tarugo at marahan iyong sinalsal habang nakangiti.

“Hnnggmmhh…” Pumikit ito at nagpakawala ng mga halinghing.

“Masarap ba, ‘tay?”

Tumango naman ito kaagad.

“O-oo. P-pero mas sasarap pa ‘yan kung sususuhin mo uli- aaaahhhh…”

Hindi na nito naituloy ang sasabihin nang bigla kong sinuso kanyang kanang utong.

“P-puchang gala, ang saraaappp… G-ganyan nga, anakkk… aaaahhhh…”

Para akong gutom na gutom na sanggol na walang habas na dumedede. Walang habas din ang marahas kong pananalsal dito.

“Ganitong pagdede muna ang gagawin ko, ‘tay,” saad ko sa kalagitnaan ng aking panunuso.

Dinilaan ko ang pasas nito gamit ang pinatulis kong dila. At saka sinuso ito ulit.

“Haaaahhh aahhhh… aaahhhh aahhhh…”

Halos hindi ito magkamayaw sa kakasigaw. Sarap na sarap ito sa aking ginagawa.

Dala na rin ng malapot kong laway kaya’t madulas ang pagtataas-baba ko ng aking palad sa kanyang alaga.

“Masarap ho ba, ‘tay, huh?” panunudyo ko rito.

“O-oo, anakkk… aaahhh… s-sobraaaa haaaahhhh…”

Tila nababaliw na ito sa sarap. Mas binilisan ko pa ang pananalsal sa dambuhalang burat nito at mas inigihan ang panunuso ng kanyang dibdib.

“Haaahhh… p-puchaaa… D-dahan-dahan lang, anakkk, at baka ako’y sumabooggg… aahhhh…” mala-halimaw nitong palahaw.

Nasaksihan ko kung paano tumulo ang laway nito habang nakatingala at nakapikit. Libog na libog na talaga ito.

Kaya’t sinamantala ko na ang pagkakataon at muli akong napaluhod sa harapan nito. Oras na upang ipakita rito ang tunay na galing ko. Tutuparin ko na ang kanyang nais at sa kanyang higanteng talong naman ako dedede ngayon.

Mabilis pa sa alas-kwatro kong nilamon nang buo ang burat nito at walang habas iyong sinuso habang nakahawak sa magkabilaan n’yang hita.

“Aaaaahhhh haaaahhh aahhhh…” ang inasahan kong mga hiyaw nito. Hindi na halos maipinta ang kanyang itsura. Baliw na baliw ito sa matinding sarap.

Habang abala ako sa pagtaas-baba sa kanyang kahabaan ay sapilitan kong inabot ang pandesal at dibdib nito at marahas iyong hinimas-himas. Pinasadahan ko ng panghihipo ang buong katawan nito upang damhin ang mga iyon.

“G-ganyan ngaaaa, anakkk… aahhhh… s-sige langgg…”

Paminsan-minsan kong ginagawang lollipop ang korona ng ari nito sa kalagitnaan ng aking panenerbisyo. Sinisipsip ko ang kanyang buong lakas. At halos tumirik ang mga mata nito dahil doon.

Lamon-lamon ko ang buo nitong kahabaan. Bumubulwak na ang aking laway na tumutulo mula sa bibig ko patungo sa sahig. Maging ang aking leeg ay puno na rin niyon.

Determinado akong ipakita rito ang kakayahan kong magpaligaya. Nang sa gayon ay baka i-konsidera pa nitong masundan ito, taliwas sa kanyang sinabi kanina.

Para akong uhaw na uhaw na hayop at tila nagwawala. Suso kung suso. Lamon kung lamon. Ipinapadama ko ritoang tunay na kaligayahan na sa akin n’ya lamang mararanasan.

Patuloy lamang ako sa pagchupa. Paminsan-minsan kaming nagkakatitigan habang ginagawa ko iyon. Basang-basa ko sa mga mata nito ang matinding sarap at kaligayahan. Sa sobrang tindi ng aking panunuso ay halos panay lamang ang pagtirik nito.

“S-sige paaa… Dumede ka lang, anakkk, aaaaahhh… Dede lang kay Itayyy… hahhhh…” wala sa huwisyo nitong mga ungol.

Umaalingawngaw sa maliit na kubo ang mga tunog ng aking laway at walang tigil kong pagsuso sa malaking burat ng aking ama. Bukod roon ay hindi rin ito matigil sa kakahiyaw dala ng matinding sarap na nararamdaman.

Maya-maya pa ay namalayan ko na lamang ang mga kamay nito na humawak sa aking buhok.

Bigla itong bumangon mula sa pagkakaupo habang nakasaksak pa rin sa loob ng aking bunganga ang tarugo nito.

“Pasensya ka na, anak. Hindi ko na kaya. Ako naman ang kakantot,” ang nasabi nito.

Isinandal n’ya ang aking ulo sa may bandang gilid ng katre. Wala na akong ibang nagawa pa kundi ang magpaubaya na lamang.

“Maghanda ka, baby ko. Ipapasok ko na ang junior ng Itay sa lalamunan mooohhh… Argghhh…”

Agad akong napamulagat nang biglaan itong umulos.

” gwrokkk* ”

Diretso sa aking lalamunan ang burat nito. Hindi ako nakapaghanda roon kaya’t ganoon na lamang ang naging gulat ko.

Hindi pa man lumilipas ang ilang segundo ay nagsimula na itong muli sa pagkadyot.

“Aaahh aahh aahh ahhh hahhh aargghh aahhh…”

Kinantot nito nang marahas ang aking bunganga habang nakahawak sa aking ulo.

“Aaahh aahh hahhh ahhh… ang sarappp… aahhh aahhh hahhhh…”

Unti-unting bumilis ang ginawa nitong pag-atras-abante.

” hwok hwok hwok hwok hwok gworkk hwok hwok ”

Pakiramdam ko ay winawarak nito ang loob ng aking lalamunan. Gusto kong masuka ngunit pilit ko iyong nilalabanan. Ayokong biguin ang aking ama. Handa akong magpaka-baboy rito.

“M-masarap ba, anak? Aaahh ahh ahh hahhh aahhh… H-hindi ba’t ito ang gusto mooo? Hahhh… ahhh ahhh…”

Nagsimula na itong pagpawisan at may tumulo na ring mga pawis nito sa aking mukha. Sinabayan pa iyon ng sarili kong luha, sipon, at laway. Naghahalo-halo na sa akin ang iba’t-ibang klase ng likido sa katawan. Halos maligo ako roon.

Nagpatuloy lamang ito sa walang-habas na pangangantot sa aking bunganga. Hindi alintana na halos makapusan na ako ng hininga. Wala rin naman akong reklamo ukol doon. Kahit pa halos mawasak na ang panga, bunganga, at lalamunan ko ay gustong-gusto ko pa rin ang ginagawa nito. Sinasabayan ko pa ang intensidad nito sa pamamagitan ng panghihigop at pagpapagalaw ng aking dila sa loob upang mas makapagbigay pa iyon ng ibayong sarap.

Hanggang sa naramdaman ko na ang mas lalo pa nitong paninigas sa loob ng aking bunganga. Lalabasan na ito.

“Heto na ‘kooo, anakkk… Tanggapin mo ‘tooo…”

Sinubukan nitong hugutin ang kanyang ari sa mula sa aking bibig ngunit mabilis kong nahawakan ang dalawang hita nito upang pigilan iyon.

“Aaaahhh aahh aahhh ahhhaaa aahhh hahhh aaahh aahhhh arrghhhh hahhh…”

Pumulandit ang masaga nitong tamod papasok ng aking lalamunan. Siyam na magkakasunod na pagsabog ang naganap at idineposito nito iyon lahat sa loob ko.

Nalunok ko ang karamihan niyon ngunit dahil sa kasaganahan nito ay may iilang bumulwak sa aking bibig at tumulo palabas.

Tuluyan na nitong hinugot ang naghuhumindig pa rin nitong burat. Balot na balot ng pinaghalong laway at katas.

Kapwa kami hinihingal at naghahabol ng hininga. Halos makapusan ako ng hangin. Hindi ko akalaing nagawa kong magpigil nang ganoon katagal. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako.

Napaupo na itong muli sa gilid ng katre habang hinihingal pa rin. Samantalang ako ay nanatiling nakaupo sa sahig at hindi ko pa rin mahabol-habol ang aking paghinga. Mukhang marami-raming hangin ang nawala sa akin. Napaka-delikado rin pala ng ginawa ko.

Ilang saglit pa ay naramdaman kong muli ang kamay nito. Ipinatong n’ya iyon sa aking balikat at marahang minasahe.

“A-ayos ka lang ba, anak?”

Marahan akong napatingin dito sa kalagitnaan ng aking paghinga. Tumango na lamang ako bilang pagsang-ayon at muling ibinaling ang atensyon sa paghahabol ng hangin.

Bigla itong tumayo at naglakad ngunit masyado akong pagod upang lingunin pa ito kung saan ito tutungo.

Maya-maya ay naramdaman ko ito sa aking likuran. Marahan itong lumuhod sabay abot sa ‘kin ng isang baso ng tubig.

“Heto, uminom ka muna.”

Tatanggapin ko na sana iyon mula sa kanyang kamay ngunit ito na mismo ang nagpainom sa akin.

Pagkatapos kong uminom ay inilapag nito sa katre ang baso sabay abot ng bimpo. Pinunasan nitong muli ang aking mukha at leeg katulad ng ginawa nito kanina matapos akong umiyak.

“Pagpasensyahan mo na ang Itay, anak, ah? Hindi ko kasi napigilan. Tila wala rin ako sa tamang huwisyo kanina.”

Sa wakas ay unti-unti na ring lumuwag ang aking paghinga. Nginitian ko ito sabay hawak sa malaki nitong braso.

“A-ayos lang, ‘tay. Ang importante ho ay nasarapan kayo.”

Ngumiti rin ito sa akin at natapos na itong magpunas. Nagpahid na rin ito ng kanyang pawis at matapos iyon ay inilagay na nitong muli ang bimpo sa ibabaw ng katre.

“Hindi ko iyan tatanggihan, anak. Napakagaling mo nga. Masyado kang bihasa sa bagay na iyon, saan mo pala iyon natutunan?” Sinamahan ako nito sa pagkakaupo sa sahig.

Bahagya akong nagulat sa naging tanong nito kaya’t umiwas ako rito ng tingin.

Hinawakan naman nito ang aking balikat.

“May nobyo ka ba, anak?”

Marahas akong napalingon dito sabay iling nang mabilis.

“W-wala po, ‘tay, ‘no!”

Bigla naman itong natawa.

“Ayos lang naman kung meron o nagkaroon ka na ng ganoon. Hindi naman siguro iyon nakakasagabal sa pag-aaral o sa buhay mo. Walang problema iyon sa akin.”

Napatingin ako sa sahig sabay simangot. Tutal ay nasabi ko na rin lang lahat-lahat dito ay oras na rin siguro upang ikwento ko rito ang tungkol kay Louis. Magkaibigan na lang naman kami ngayon ng kaklase kong iyon at para mabawasan na ang mga dala-dala kong sikreto ay mas mainam na ipaalam ko na rin iyon kay Itay.

“A-ah, ‘t-tay, naalala n’yo ho ba si Louis? ‘Y-yung kaklase ko hong pinuntahan ko ang bahay upang gumawa ng aming reporting?”

Sandali itong napaisip.

“Ah, ‘yung taga-Maynila ba? H-huwag mong sabihing…”

Tumango ako.

“Opo, s’ya po ang nagturo sa akin ng bagay na iyon. A-ang dami n’ya hong pinanood na malalaswang bidyo sa akin. At doon ko ho nakuha ang ilang mga ginawa ko sa ‘yo kanina.”

Umiling-iling ito.

“Kaya pala ginabi ka na ng uwi noong araw na iyon, ah. May palusot ka pang paggawa ng reporting eh iba naman pala inaatupag ninyo.”

Muli akong napayuko.

“P-pasensya na po, ‘tay.”

“Oh, ba’t ka humihingi ng pasensya?”

Tumingin akong muli rito.

“K-kasi ho, n-nagawa ko ang malaswang bagay na iyon.”

Huminga ito nang malalim at saka inakbayan ako.

“Hindi ako galit sa ginawa mong iyon, anak. Ngayon pa ba ako magagalit matapos ang pinagsaluhan natin kanina? Normal lang naman sa kabataan ang pagiging seksuwal. Maging ako noong nasa edad mo eh aktibo na rin sa bagay na iyon. Basta ba ‘wag lamang magpapasobra ay walang mali roon. Ang pinag-alala ko lamang ay ‘yung anong oras ka nang umuwi. Alam mo namang maraming ahas sa ‘ting daanan tuwing gabi, ‘di ba? Isa pa ay nag-alala lamang ako at baka mapa’no ka pa ng mga masasamang-loob.”

Kaagad akong napangiti dahil sa nabanggit nito. Pinulupot ko ang aking mga braso sa katawan nito.

“Salamat sa pag-intindi, ‘tay. Huwag ho kayong mag-alala dahil una’t huling beses na rin naman ho iyong gano’ng oras na akong uuwi.”

“Aasahan ko ‘yan.” Hinimas nito ang aking likod.

Nanatili kami sa ganoong posisyon sa loob nang halos isang minuto hanggang sa muli itong magsalita.

“S’ya, maghanda na tayo sa ‘ting pag-alis at anong oras na. Ibebenta pa natin sa bayan ‘yung mga kamoteng-kahoy.”

Kumalas na ako sa pagkakayap dito at napatayo na ito.

Dahil sa biglaan nitong pagtayo ay naging magka-lebel kami ng kargada nito. Saka ko lamang napansing matigas pa rin pala ito. Hindi na ito ganoong katigas katulad ng kanina ngunit kapansin-pansin pa rin ang laki niyon.

Hindi ko napigilan ang aking sarili at bigla ko iyong hinawakan. Pinaglaruan ko ang nakalaylay nitong bayag na mukhang sagana pa rin sa tamod kahit napakarami ng pinalabas nito kanina.

Hindi ito pumalag o umiwas at napangisi lamang sa akin.

“Masyado mo yatang inaabuso ang kabaitan ko, anak, ah.”

Inilahad nito ang kanyang kamay upang tulungan akong tumayo.

Tinanggap ko naman iyon at tumigil na rin ako sa paghawak sa alaga nito.

Nang makatayo na rin ako ay saka ko lamang ito sinagot.

“Ang ganda ho kasi ng burat ninyo, ‘tay. Kasing-gwapo at maskulado n’yo ho. Bagay na bagay sa inyo.”

Muli kong sinipat ang kargada nitong tayong-tayo na at hinawakan ulit iyon.

“Oh, gusto pa ata ng round 2, ‘tay, oh,” biro ko rito.

Napatawa naman ito nang bahagya at saka hinawakan ang aking kamay upang tanggalin ito mula sa pagkakahawak sa kanyang alaga.

“Kung pwede lamang, anak. Ngunit kailangan na nating umalis dito. Mahirap na at baka gabihin pa tayo.”

Naglakad na ito patungo sa may aparador at kinuha ang kanyang susuotin.

Napaisip naman ako sa isinagot nito kaya mas lalo pang namuo ang mga ngiti mula sa aking mga labi.

Nagpunas itong muli ng katawan bago magsuot ng mga damit. Dumiretso naman ako sa may poso upang maghilamos ng mukha at leeg. Mahirap na at baka mangamoy tamod at laway ako mamaya.

Habang nasa kalagitnaan ng paglilinis ay hindi ko napigilang kiligin sa naging pahayag nito kani-kanina lang. Kung ganoon ba ay may tsansang pagbibigyan ako nitong muli? Sana naman ay naging sapat ang ipinamalas kong galing sa panunuso rito kanina. Halos mamatay lang naman ako at makapusan ng hangin para lamang doon.

Nang matapos akong maghilamos ay pumasok na akong muli sa loob ng kubo. Doon ay naabutan ko si Itay na naghahanda na ng aming mga dadalhin sa bayan at pauwi.

Nagbihis na rin ako ng panibagong damit. Nag-ayos pa muna ako ng sarili at nagsuklay. Medyo nagulo rin kasi ito kanina. May kahabaan kasi ang buhok kong medyo maalon.

Makalipas ang ilang minuto ay handa na rin kami sa aming pag-alis. Magkasabay na kaming lumabas ni Itay ng kubo bitbit ang kanya-kanya naming dala-dala. Nakasabit sa likuran ni Itay ang tiklis o malaking basket na naglalaman ng mga kamoteng-kahoy, at nasa akin naman ang walang lamang water jug at ang ilang maliliit na gamit katulad ng mga baunan. Bukod pa roon ay nasa akin din ang timbangan. May suot naman akong bag kaya hindi ako nahirapan sa pagdala niyon.

Ikinandado na ng aking ama ang maliit na kubo. Tahimik ko itong pinagmamasdan habang isinasagawa nito iyon.

Nang masigurong maayos na ang pagkaka-kandado ay bigla na lamang ako nitong kinindatan bago magsimulang maglakad.

Abot-tenga ang mga ngiti ko dahil sa matinding kilig at sinundan ko na rin ito.

Tinawid na naming muli ang mahahabang hanay ng mga pilapil upang magtungo sa bayan.

Hindi pa rin naaalis sa aking mukha ang mga ngiti. Huling-huli talaga ni Itay ang bawat kiliti ko. Mukha na akong ewan ngayon at nakangiting naglalakad nang walang dahilan. Kung may ibang tao rito siguro ay pagkakamalan na akong may sira sa ulo.

Napatingin ako sa aking harapan at tumambad ang malaking basket kaya hindi ko ito masyadong nakikita.

Muli kong sinariwa sa loob ng aking isipan ang mga naging kaganapan ngayong araw. Napakaraming nangyari sa loob lamang ng isang araw. Sa tanang buhay ko ay hindi ko inaasahang matutupad ang matagal ko nang pinapangarap. Natikman ko na rin sa wakas ang aking ama. Pinagbigyan nito ang pinakaaasam-asam ko. Ganoon ako nito kamahal. Hindi ko akalaing tatanggapin pa rin ako nito sa kabila ng matitinding rebelasyong ibinunyag ko rito kanina. Sa totoo lang ay kaya lang naman ako nagkaroon ng lakas ng loob na sabihin ang mga iyon ay dahil alam ko sa aking puso’t isipan na maiintindihan pa rin ako nito kahit anong mangyari. Alam na alam kong walang makakatalo sa pagmamahal nito sa akin.

Sana lamang talaga ay masundan pa ang bagay na iyon. Pakiramdam ko ay hindi pa tapos ang aking tungkulin. Kailangan ko pang iparanas dito ang mga bagay na nararapat sa kanya. Ang ibayong sarap na ako lamang ang may kakayahang magbigay. Gagawin ko ang lahat upang maagaw ko si Itay sa taksil n’yang asawa.

Sa wakas ay natapos din naming tawirin ang mga pilapil. Nasa masukal na daanan na kami ngayon patungo sa bayan. Mas binilisan ko pa ang paglalakad upang masabayan ko ang aking ama.

“‘Tay,” nakangiting banggit ko rito.

Napatingin naman ito sa akin at ginantihan din ako ng matamis na ngiti. Nakaramdam ako ng kaginhawaan nang masilayan kong muli ang napaka-gwapo nitong mukha.

“Pagod ka na ba?”

Umiling ako.

“Hindi pa ho.”

Ngumiti na lamang ito at muli nang ibinaling ang atensyon sa dinaraanan.

Nanatili kaming tahimik sa loob ng ilang minuto. Nakakabinging katahimikan ang pumagitan sa aming dalawa. Tanging mga huni at pag-awit ng mga ibon at ang pagkaluskos ng mga tuyong dahon na aming natatapakan ang naghari sa buong paligid. Kaya naman ay naisipan ko ulit itong kausapin.

“A-ah, ‘tay,” tawag ko rito sa mahinang boses. Mukhang malalim ang iniisip nito.

Lumingon lamang ito sa akin at naghintay ng aking sasabihin.

“P-pasensya na po pala sa nagawa kong paninigaw sa inyo kanina.”

Ipinatong nito ang kanyang kamay sa aking ulo upang guluhin ang buhok ko.

“Ayos lang ‘yun, anak. Naiintindihan kita. Kung hindi mo iyon ginawa ay baka nakakulong pa rin ang bagay na iyon sa loob ng isipan mo, sinasarili at walang ibang mapagsabihan tungkol doon. Mabuti na rin iyon nang mabawasan ang mabibigat na pasan-pasan mo sa loob ng iyong damdamin.”

Tipid lamang ako ritong ngumiti.

“I-isa pa po pala sa mga rason kung bakit ako humihingi ng tawad, ‘tay, ay dahil nagkaroon po kayo ng karanasan sa kapwa ninyo lalake nang dahil sa ‘kin. Alam ko naman hong tuwid kayong lalake kaya hindi n’yo gugustuhing makipagtalik sa katulad ng sa inyo ang kasarian,” salaysay ko rito habang nakatingin sa ibaba.

Narinig ko ang marahan nitong pagtawa.

“At sino namang nagsabing wala pa akong karanasan sa kapwa ko lalake?”

Bigla ako ritong napaangat ng tingin.

“P-po?” ang tanging nasambit ko na lamang.

Nakatingin pa rin ito sa aming dinaraanan.

“Tutal at nasabi mo na rin naman ang lahat ng pinakaiingatan mong lihim ay nararapat lamang siguro na sabihin ko na rin sa ‘yo ang matagal ko nang sinasariling sikreto. Maging ang Inay mo ay hindi rin iyon alam.”

“A-ano pong ibig n’yong sabihin, ‘tay?” gulong-gulo ko pa ring tugon dito. Hindi ko inaasahan ang naging rebelasyon nito.

“Alam mo naman sigurong si Lolo Tasyo at si Itay lamang ang nagpalaki sa akin, ‘di ba?”

Tumango ako rito.

“Ang totoo n’yan ay si Lolo Tasyo lamang talaga ang bukod-tanging nagpalaki at gumabay sa akin mula pagkabata hanggang sa naging kamatayan n’ya. Dumating lamang si Itay sa buhay ko noong trese-anyos na ako. Galing s’ya noon ng Maynila upang mag-trabaho. Nalugi raw kasi ang pinagtatrabahuan n’ya roon kaya’t kinailangan n’yang umuwi upang dito na sa probinsya pumirmi at makipagsapalaran.”

Tahimik lamang akong nakinig sa ikinu-kwento nito.

“Nung dumating si Itay sa bayan kung saan pa kami noon nakatira ni Lolo Tasyo, akala mo’y si Elbis Presley, eh. Pinagkakaguluhan ng kababaihan dahil sa taglay nitong kapogian. Macho gwapito rin kasi iyon at talaga namang matinik sa mga chiks at binabae.” Napangiti ito.

“At dahil sa pagiging matunog ng pangalan nito ay nakarating iyon kay Don Leandro. Inalok s’ya ng Don ng stay-in na trabaho sa hacienda nito. Hindi na rin iyon tinanggihan ni Itay dahil sino ba naman ang hindi papayag na tumira sa magarang bahay, ‘di ba? Sa loob ng halos dalawang taon ay doon s’ya nanirahan bilang bodyguard ng Don. A-at sa mga panahong iyon ay ni hindi kami nagkausap o nagkita man lang.”

Narinig ko ang biglaang pag-iiba ng tono nito. Tila may bumara sa kanyang lalamunan habang sinasabi ang mga salitang iyon.

“Alam mo kasi, anak, masyado kong dinibdib ang ginawang pang-iiwan sa akin ni Itay noong sanggol pa lamang ako. Kaya noong dumating s’ya rito ay hindi ko rin s’ya pinapansin at kinakausap. Naging masama ang trato ko sa kanya. Hindi ako naging mabuting anak sa kabila ng pagpupumilit n’yang mapalapit at bumawi sa akin.”

Unti-unti na itong nangilid.

“Kaya noong mabalitaan kong umalis daw ito ng mansyon ni Don Leandro upang bumalik ng Maynila ay para akong pinagsasaksak nang milyun-milyong beses. Kung kelan hihingi na sana ako ng tawad rito ay saka ulit ako nito iiwan.”

Napatakip ako ng aking bibig at nagbadya rin ang aking luha.

“Kinse-anyos lamang ako noon ngunit hindi na ako nagdalawang-isip pang sundan ito sa Kamaynilaan. Pinilit ko si Lolo Tasyo na bigyan ako ng pamasahe pati na ang address kung saan nagta-trabaho si Itay. Ibinenta pa nito ang kanyang kalabaw upang masuportahan lamang ako sa aking gagawin.”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan nito bago muling magsalita.

“Ang kaso, na-holdap ako sa Maynila. Nasimot ang hawak kong pera at wala ni isang kusing na natira sa akin.”

Napatahimik ito nang ilang segundo.

“Mabuti na lamang at nasa lugar na ako noon kung saan daw nagta-trabaho si Itay. Pumasok ako sa establisyementong pinagta-trabahuan nito kung saan maraming maskuladong kalalakihan akong naabutang sumasayaw nang walang kahit anong saplot sa katawan. Doon ko lamang nalaman na macho danser pala ang aking ama. Hindi ko ito nahanap roon ngunit nakita ako ng nagpakilalang dati n’yang amo na kung tawagin nila ay Mommy. Kilala nga nito si Itay base sa aming naging pag-uusap kaya’t sumama ako rito nang walang pag-aalinlangan. Ang hindi ko alam ay doon na pala magsisimula ang aking kalbaryo. Ginawa ako nitong bayaran at madalas na ibugaw sa matatandang kliyenteng naghahanap ng bata. Minsan din ako nitong pinilit na magsayaw nang nakahubad sa entablado. Sa likod ng mura kong edad ay kung sinu-sino na ang nakatikim ng pagkalalake ko. Wala akong ibang nagawa dahil wala rin namang ibang tutulong sa akin doon kundi sarili ko lamang. Kaya noong makatakas ako mula sa impyernong iyon ay para akong binigyan ng ikalawang pagkakataong mabuhay. Naging palaboy ako sa loob nang ilang buwan ngunit sa awa ng d’yos ay may tumulong sa aking makauwi ng probinsya. Pagdating ko rito ay kusa akong humingi ng trabaho kay Don Leandro. Ngunit dahil medyo patpatin pa ako noon ay bawal daw akong maging bodyguard. Kaya naman ay sa plantasyon n’ya na lamang ako inilagay. Iyon din ang mga panahong nakilala ko ang Inay mo. At nang dumating ka sa buhay ko ay tuluyan na ngang nagbago ang buhay ko. Kinulayan mo ang madilim kong nakaraan, anak.”

Napangiti ito sa akin.

“Hindi ko na nahanap si Itay kailanman. Kasabay ng pagtanggap ko roon ay ibinaling ko na lamang sa ‘yo ang aking atensyon at nangakong hinding-hindi kita iiwanan kahit ano pang mangyari.”

Tuluyan na akong napaluha at hinawakan ko ang braso nito.

“Salamat, ‘tay.”

Huminto ito sa paglalakad at mabilis ko naman itong inatake ng mahigpit na yakap. Mas lalo pa akong napaluha nang dahil sa naging kwento nito. Hindi ko lubos-akalaing ganoon pala kapait ang kanyang pinagdaanan. Sa likod ng magiliw at napakabait nitong personalidad ay nakakubli ang mga sugat ng nakaraan. Pakiramdam ko’y mas lubusan ko na itong kilala matapos ang aking mga nalaman.

“Oh, magpahid ka na ng luha mo, anak. Malapit na tayo sa bayan.”

Iniangat nito ang kanyang suot na kamisa upang gawing pamahid sa aking luha.

“Tahan na.”

Matapos akong mapunasan ay nagpatuloy na kaming muli sa aming paglalakad nang magkahawak-kamay.

Hindi nagtagal ay unti-unti nang umayos ang aming dinaraanan. Mula sa masukal at makakapal na mga damo ay napalitan na iyon ng mas malapad at mas maayos na daan. Sa ‘di-kalayuan ay natanaw na rin namin ang ilang kabahayan.

Hindi ko namalayang napahigpit na pala ako ng hawak sa kanyang kamay. Natatakot akong pakawalan ito at baka maglaho ang lahat na tila isang panaginip lamang. Ngunit totoong-totoo na ang lahat ng ito. Magkahawak-kamay kaming dalawa na naglalakad kasabay ng unti-unting pagbaba ng araw. Hindi lamang nabunyag ang kanya-kanya naming lihim sa isa’t-isa, may lihim din kaming nabuo na kaming dalawa lamang ang tanging makakaalam. Hiwagang sa aming dalawa lamang mananatili.

1. ⚠️
2. Kabanata I
3. Kabanata II
4. Kabanata III
5. Kabanata IV
6. Kabanata V
7. Kabanata VI
8. Kabanata VII
9. Kabanata VIII
10. Kabanata IX
11. Kabanata X
12. Kabanata XI
13. Kabanata XII
14. Kabanata XIII
15. Kabanata XIV
16. Kabanata XV
17. Kabanata XVI
18. Kabanata XVII
19. Kabanata XVIII
20. Kabanata XIX
21. Kabanata XX
22. Kabanata XXI