⚠️

This story contains explicit homoerotic content and taboo themes such as incestuous relationships that are intended for adult audiences only. It includes material that may be sensitive or triggering for some readers, such as detailed depictions of sexual acts, strong language, and other adult themes. Reader discretion is strongly advised.

Kabanata I

“KIKO, anak, kumusta na ang niluluto mo?” ang narinig kong sigaw ni Inay mula sa labas ng bahay.

“Malapit na ho ito, Inay,” ang sagot ko naman dito.

Abala ito ngayong nagwawalis sa aming bakuran habang ang aking ama ay nagsisibak ng kahoy na s’yang ginagamit namin bilang panggatong sa pagluluto.

Patapos na rin akong magluto ng aming ulam na magsisilbing baon namin para sa mamayang pananghalian. Ginisang kangkong ito na mayroong tokwa at sabaw na oyster sauce.

Pupunta kasi kami sa aming palayan ngayong araw upang magtanim. Kakailanganin namin ng sapat na pagkain para sa maghapong pagta-trabaho roon.

“S’ya, pagkatapos mo riyan ay maligo ka na nang maaga tayong makaalis patungo sa palayan.”

“Opo, ’nay!”

Sumalok ako ng kaunting sabaw gamit ang hawak kong sandok at inihipan muna iyon bago tikman ang lasa.

Agad namang nagliwanag ang aking mukha nang malasahan ko iyon. Mabuti na lamang at napakasarap nito. Paniguradong matutuwa na naman sina Itay sa luto ko.

Tinanggal ko na mula sa pugon ang kawali pati na ang mga panggatong na hindi tuluyang natupok ng apoy upang magamit pa sa susunod.

“Tapos na ho ako, Inay!” sambit ko habang nililigpit ang iilang kalat sa aming munting kusina.

“S’ya, maligo ka na nang maaga tayong makaalis.”

“Sige ho.”

Kumuha muna ako ng tuwalya sa aming kwarto bago dumiretso sa banyo upang maligo.

Alas-sais pa lamang ng umaga. Ang mga kapatid ko ay mahimbing pang natutulog sa aming kwarto. Kung tutuusin ay napakaaga pa. Ngunit kailangan din naming agahan ang pag-alis dahil may kalayuan ang palayan na aming pupuntahan. Isa pa ay pangunahin naming kalaban ang araw. Bago pa man ito tumirik ay kailangang nakapagtanim na kami ng palay dahil mahirap maglagay ng mga punla habang nakabilad sa matinding sikat nito.

Sinimulan ko nang buhusan ng tubig ang aking sarili gamit ang tabo. Sobrang lamig ngunit nasanay na ang katawan kong maagang naliligo. Mula sa araw-araw kong pagpasok sa ewkwela, hanggang sa tuwing magpupunta kami sa palayan o ’di kaya’y sa pagsama ko sa haciendang pinagtatrabahuan ni Itay tuwing Sabado o Linggo—naging parte na ng aking buhay ang paliligo nang pagkaaga-aga.

Ako nga pala si Kiko, disi-siyete anyos at kasalukuyang nasa ikahuling baitang ng hayskul. Kristoffer ang tunay kong pangalan ngunit mula pagkabata ay nasanay na akong ‘Kiko’ ang tawag sa akin ng aking pamilya at ilang kakilala.

Medyo patpatin ako. Hindi kasi ako mahilig kumain. Hindi dahil sa nag-iinarte ako sa pagkain na mayroon kami, nasanay lamang akong hindi na kumakain minsan. Lalo na kapag walang pagkain na naiuuwi ang aking mga magulang—wala kaming ibang nagagawa kundi ang magpalipas ng gutom. Ngunit madalang lang naman iyon mangyari dahil parehong masisipag sina Itay at Inay. May mga araw lang talagang hindi kami dinadalaw ng swerte.

Hindi rin ako masyadong matangkad sa taas na 5’6. Katunayan ay marami akong mga kaklase at kamag-aral na kalalakihang nasa edad ko na mas matatangkad. Maging ang aking nakababatang kapatid ay ilang pulgada ring mas matangkad kesa sa akin.

May kaputian ang aking kutis at medyo maalon ang buhok. Mahahaba rin ang aking mga pilikmata. Hindi naman sa pagmamayabang pero may mga nagsasabing may hitsura daw ako at mukhang babae. Ngunit mabilis ko rin naman iyong hindi sinasang-ayunan. Parati kasi akong naikukumpara sa aking ama at nakababatang kapatid. Aminado naman akong mas pogi ang dalawang iyon kesa sa akin nang ilang milya kaya hindi ko na lamang iyon pinapansin. Sa aking ina kasi ako nagmana at hindi ko nakuha ang pagiging mestisohin ng aking ama.

Simple lamang din ako kung manamit at mahiyain ako sa ibang tao, lalo na sa mga hindi ko kakilala. Ngunit sa klase ay nakakapag- adjust naman ako. Hindi ulit sa pagbubuhat ng bangko ngunit kasali ako sa honor roll ng aming section . Naniniwala kasi akong ang edukasyon ang susi sa kahirapan—paniniwalang palaging pinapaalala ng aking mga magulang. Iyon lamang ang hinihingi nilang kapalit sa pagpapalaki nila sa akin nang maayos kaya nais ko ring sipagan ang pag-aaral nang sa gayon ay mabigyan ko sila ng magandang kinabukasan.

Pagkatapos kong maligo ay sumunod nang magkasabay na pumasok sa banyo sina Itay at Inay. Napangiti na lamang ako habang naririnig ko ang mga tawanan at hiyawan ng mga ito sa loob. Kahit ilang taon nang kasal ang aking mga magulang ay nanatili pa ring matatag ang kanilang samahan. Minsan ay nagkakaroon ng hindi pagkakaintindihan ngunit kaagad rin naman nila itong naso-solusyunan at hindi na pinapaabot pa sa puntong lumala iyon. Ni minsan ay hindi ko narinig na nagsigawan ang mga ito o nag-away nang husto. Tuwing may hindi pagkakaintindihan ay hindi lamang nila pinapansin ang isa’t-isa. Tapos mamamalayan ko na lamang na nagkabati na pala sila. Minsan nga ay daig pa ng mga ito ang magkasintahang tinedyer kung magsuyuan.

Nang maihanda ko na ang aming mga dadalhin patungong palayan ay sakto namang lumabas na ang aking mga magulang mula sa kanilang kwarto. Nakabihis na ang mga ito ng aming kasuotan tuwing magtatanim—lumang t-shirt bilang panloob, salakot at long sleeves na panangga sa sikat ng araw, lumang jogging pants , at bota—iyan ang aming karaniwang sinusuot sa pagtatanim ng palay.

“Ayos na ba ang lahat?” banggit ni Itay sabay buhat ng ilan sa aming mga dadalhin.

“Naayos ko na ho, ’tay,” tugon ko naman at binitbit na rin ang aking mga bibitbitin sa mahabang paglalakad.

“S’ya, tara na at nang maaga rin tayong makauwi mamaya,” sambit ni Inay at nagsimula na kaming kumilos.

Bago kami lumabas ng bahay ay ginising muna ng aking ina ang nakababata kong kapatid na si Kevin upang ipaalam dito ang aming pag-alis. Binigyan n’ya na rin ito ng kaunting pera sakaling may kailanganin silang bilhin habang wala kami. Mayroon namang mga gulay sa kusina katulad ng kangkong at dahon ng gabi kaya hindi na nito po-problemahin ang uulamin nila mamayang pananghalian.

“Aalis na kami. Bantayan mo nang maigi si Karl, maliwanag ba?” bilin dito ni Inay matapos n’yang ibigay ang isang-daang piso. Si Karl ay ang limang-taong gulang naming bunso.

“Opo, Inay. Ingat ho kayong tatlo,” paalam ni Kevin sa amin habang kinukusot-kusot pa ang kaliwang mata at halatang nilalabanan ang antok.

“Sige, ingat din kayo rito. Mauna na kami.”

Matapos iyon ay nagsimula nang maglakad ang aming mga magulang palabas ng bahay.

“Nakasabit sa may dingding sa kusina ’yung pandesal. Mayroon ding kape roon. Bantayan mo nang mabuti si Karl,” ang huling bilin ko sa aking nakababatang kapatid bago sumunod kina Inay.

“Ingat kayo, Kuya!” sigaw nito nang makalabas na ako.

Tinanguan ko na lamang ito at binilisan na ang paglalakad upang makahabol sa aking mga magulang. Sobrang bilis kasi ng mga itong maglakad. Palibhasa’y sanay na sanay na sa ganitong gawain. Tatlong-taon pa lamang kasi magmula noong una akong tumulong sa pagtatanim ng palay kaya medyo hindi rin ako sanay sa napakahabang lakaran patungo sa aming palayan. Kumpara kina Itay at Inay na simula pagkabata ay ito na ang nakasanayang trabaho.

“’Nak, parang bumagal ka yata sa paglalakad, ah. Ayos ka lang ba?” panimula ng aking ama nang makasabay ko na ito sa paglalakad.

“Ayos lang ho ako, Itay. May ibinilin lang ako kay Kevin bago umalis,” paliwanag ko rito habang nakatingin sa aming dinaraanan.

“Ganu’n ba? Ang akala ko’y naubusan ka na kaagad ng gasolina, eh,” biro naman nito.

Nagtawanan na lamang kaming dalawa at muli nang binilisan ang paglalakad. Napansin kong halos ilang metro na rin pala ang layo sa amin ni Inay. Kumpara kasi kay Itay ay mas kaunti lamang ang mga bitbit nito. Kaunti rin naman ang mga dala ko ngunit sinadya ko talagang makasabay sa paglalakad ang aking ama nang sa gayon ay hindi naman ito mabagot. Isa pa ay mabibigat ang kanyang mga dala-dala at baka kailanganin nitong magbawas ng mga bitbit sa gitna ng daan.

Medyo patag lang naman ang aming nilalakaran kaya hindi rin masyadong nakakahapo ngunit nag-aalala pa rin ako rito. Bitbit nito halos lahat ng aming mabibigat na dala-dala katulad ng maliit na water jug na lagayan ng aming inuming tubig at ang mga kamoteng-kahoy na ibebenta namin mamaya sa bayan bago umuwi ng bahay.

“’Tay, ako na ho ang magdadala n’yan,” alok ko rito at pilit na kinuha ang bitbit nitong supot ng plastik ngunit bigla n’ya iyong inilayo.

“Huwag na, anak,” sambit nito sabay ngiti sa akin.

“Pero, ’tay, hindi ho ba kayo nabibigatan?” nag-aalala ko pa ring tugon dito.

Bigla itong napatawa nang mahina.

“Napakabait talaga nitong binata ko.” Nagpakawala ito ng isang buntong-hininga habang nakangiti. “Ayos lang ako, anak. Wala lang sa akin ito. Sa laki ba naman ng katawan ng tatay mo, iisipin mong nabibigatan ako? Chiken lang yata ang mga ito sa akin!” pagmamalaki nito sabay tawa na ikinatawa ko na rin lamang.

“Akala ko ho kasi…” Napakamot na lamang ako sa aking batok habang pilit na ngumingiti.

Bakit ko naman kasi naisipang mahihirapan itong magbuhat gayong napaka-maskulado nito? Kahit yata doble pa sa bigat na buhat-buhat nito ngayon ang kanyang dala-dala ay wala lamang iyon sa kanya.

Bigla itong napangiti. “Ikaw talagang bata ka. Pero salamat, anak. Napakabait at napaka-maalalahanin mo talaga.”

Isang matamis na ngiti ang namuo sa aking mga labi matapos nitong banggitin iyon.

Nagkakaisip pa lamang ako ay manghang-mangha na ako sa taglay na ganda ng katawan ng aking ama. Mula noong maliit pa lamang ako hanggang sa aking pagbibinata ay walang pinagbago ang hugis ng maskulado nitong pangangatawan—naglalakihan pa rin ang bawat masel nito at napakaganda rin ng porma.

Trenta y tres anyos pa lamang ito kaya’t nasa rurok pa rin ng pinakamagandang anyo ng kanyang pangangatawan. Kilala rin ito sa bayan simula noong ito’y binata pa lamang. Hindi lang kasi katawan ang panlaban nito—ipinares pa rito ang ubod ng gwapong mukha. May lahi kasi itong kastila at kilala rin daw ang aking Lolo dahil sa taglay nitong kakisigan noong araw. Anila ay nananalaytay raw talaga sa aming dugo ang pagiging gwapo at makisig. Dumating nga sa puntong may biglang sumabunot noon sa aking ina habang kami ay namamalengke. Ang rason? Matinding inggit dahil siya ang napangasawa ni Itay. Iyon ang masamang dulot ng pagkakaroon ng magandang lalakeng asawa para kay Inay. Ngunit para sa aking ama ay may kaakibat na swerte iyon. Tuwing may ibinibenta kasi kami sa bayan ay kaagad nitong napapa-oo ang mga mamimili. Lalong-lalo na ang mga kababaihan at mga miyembro ng ikatlong lahi. Noong una ay nagseselos pa ang aking ina dahil sa paraang iyon ng paglalako ng aking ama, ngunit kalauna’y natanggap n’ya na lamang ito dahil para sa aming pamilya rin naman ang lahat ng iyon.

Nagpatuloy lamang kami sa paglalakad. Kagaya ng nakagawian ay kung anu-ano ang napag-usapan namin ng aking ama habang tinatahak pa rin namin ang daan patungo sa sakahan.

Hanggang sa hindi ko namalayang nakarating na pala kami sa aming destinasyon. Natanaw ko na ang munting kubong ginawa noon ni Itay upang magsilbi naming silungan at pahingahan tuwing magtatanim sa palayan. Maliit lamang ang kubo ngunit pwede na itong gawing bahay dahil mayroon itong sariling kalan, katre, at maging isang poso sa may bandang likuran.

Nang makarating kami roon ay pumasok na kami sa loob at kaagad akong napaupo sa gilid ng katre, hingal na hingal dahil sa halos isang oras na paglalakad.

“Ayos ka lang ba, anak? Heto, uminom ka muna,” nag-aalalang sambit ni Itay sabay alok nito sa akin ng tubig.

“Maraming salamat ho, ’tay.”

Kinuha ko iyon mula sa kanya at saka ay uminom. Hindi pa ang mahabang paglalakad ang tunay na pakay namin dito ngunit parang lantang gulay na kaagad ako.

“Mauna na akong magtanim sa inyong dalawa. Kiko, magpahinga ka muna rito saglit. Sumunod na lamang kayong dalawa, ha?” paalam ni Inay at lumabas na ito ng kubo upang makapagsimulang magtanim.

Naiwan kami ni Itay sa loob.

“Sigurado ka bang kaya mong magtanim, anak? Pwede namang ipagpaliban mo na lang muna ang pagtatanim ngayong araw kung hindi mo talaga kaya.” Bakas pa rin sa tono nito ang pag-aalala.

“Ayos lang po talaga ako, ’tay. Kaunting pagod lang ho ito siguro. Mauna na ho muna kayo at susunod na lamang ako,” sagot ko rito sabay ngiti nang pilit.

“Sigurado ka?” muling paninigurado nito.

Tumango na lamang ako upang tapusin na ang aming usapan at nang makapagsimula na rin kami sa aming mga gawain.

“S’ya, mauna na rin ako. Sumunod ka na lamang kung sa tingin mo’y kaya mo nang tumayo. Huwag mong pilitin ang sarili mo kung hindi mo pa kaya.”

Lumapit ito sa lagayan ng aming mga damit. May maliit na aparador kasi rito at may mga laman iyong iilang damit pambahay. May kandado rin naman ang kubo tuwing wala kami kaya walang mangangahas na pumasok dito.

Pinagmasdan ko lamang ito sa kanyang ginagawa at nanatiling nakaupo sa gilid ng katre.

Maya-maya ay bigla na nitong hinubad ang suot na long sleeves at t-shirt . Bahagya akong nagulat nang tumambad ang maskulado nitong katawan.

“Nabasa kasi ng pawis ang damit ko. Mukhang mas marami yata tayong dala-dala ngayong araw kumpara noong mga una. Kailangan kong magbihis dahil kung hindi ay madali akong mangangamoy,” paliwanag nito habang nagtatanggal ng damit.

Nakabilad pa rin ang napakaganda nitong pangangatawan. Humarap ito sa akin habang nagsusuot ng bago n’yang damit kaya’t bumulaga ang perpektong walong pirasong pandesal nito.

Napatingin na lamang ako sa aking kanang gawi upang iwasan iyon.

Maya-maya pa ay natapos na rin itong magbihis at nagpaalam na upang lumabas ng kubo.

Naiwan akong mag-isa. Pinagmasdan ko pa itong muli habang naglalakad palayo. Sa hindi ko maipaliwanag na kadahilanan ay may naramdaman akong mabilis na pagkabog sa aking dibdib. Nakaramdam din ako ng kaunting pag-iinit ng katawan kahit presko naman ang hangin na pumapasok sa loob ng kubo.

Gulong-gulo man sa aking biglaang naramdaman ay hindi ko na lamang iyon masyadong pinansin at napatayo na. Kahit na medyo nananamlay ako ay kailangan ko pa ring tumulong sa pagtatanim. Ano pang silbi ng pagsama ko rito kung magpapahinga lang din naman ako.

Lumabas na ako ng kubo at naglakad sa ibabaw ng pilapil patungo sa kinaroroonan ng aking mga magulang.

Kaagad namang napatigil sa pagtatanim si Itay nang masilayan ako nito. Kumaway-kaway ito sa aking gawi na sinuklian ko rin ng pagkaway. Napatawa ako nang mahina dahil dito. Minsan talaga ay medyo nagiging isip-bata ito. Kahit disi-syete anyos na kasi ako ay itinuturing pa rin ako nitong parang batang paslit.

Nang makalapit na ako sa kanila ay itinuro na ni Inay ang kinalalagyan ng mga punla. Kumuha ako ng isang bigkis at saka ay lumusong sa putikan. Pumwesto ako malapit kay Itay.

Ilang saglit pa ay nagsimula na rin akong maglagay ng mga punla. Kung ikukumpara sa aking mga magulang ay masasabi mong baguhan pa lamang ako. Mabilis ang paggalaw ng mga ito samantalang ako ay hindi gaanong kaliksi. Isa rin kasi sa nagpapabagal sa aking pagtatanim ay ang mga putik na mahigpit na kumakapit sa suot kong bota. Nahihirapan akong iangat ang mga ito tuwing sa ibang parte naman ako maglalagay ng punla.

“Ayos ka na ba, anak?” ang bigla kong narinig na boses ng aking ama habang tahimik akong nagtatanim.

Kaagad akong napatingin dito at ngayon ko lamang napansing magkaharap na pala kami.

“A-ayos lang ho ako, Itay,” sagot ko rito at muli nang nagpatuloy sa aming ginagawa.

“Mabuti naman.” Napangiti ito nang matamis.

Matapos iyon ay wala na ulit kaming kibuan. Pare-pareho kaming naghahabol ng oras dahil kailangan naming maubos ang lahat ng punla ngayong araw. Karaniwang isang beses kada dalawang linggo lamang kasi kaming nagpupunta rito kaya importante ang bawat oras na nandirito kami.

Pamana ng namayapang lolo ni Itay ang maliit na lupaing ito. Ayon sa kanya ay nagmula pa ito sa aming mga ninuno at kahit kailan ay hindi n’ya raw ito magagawang ipagbenta. Kaya napagdesisyunan n’yang ipagpatuloy na lamang ang pagtatanim ng palay na sinimulan pa ng mga magulang ng kanyang Tatang Tasyo. Nabanggit n’ya rin kamakailan lamang na sa akin n’ya raw ipapamana ang lupaing ito at nais n’yang hindi ko rin ito ipagbenta at ipamana na lamang sa aking magiging anak. Dahil doon ay napagtanto kong importante para sa kanya ang sakahang ito.

Makalipas ang halos tatlong oras na pagtatanim ay napuno rin namin ng punla ang buong palayan. Wala ring punlang natira at kung mayroon man ay ’yung mga hindi iyon malulusog at hindi na pwedeng itanim.

Tirik na tirik na ang araw kaya’t nagmamadali kaming sumilong sa maliit na kubo. Kaagad naming hinubad ang doble-dobleng mga kasuotan at itinira lamang ang mga lumang t-shirt at pantalon.

Katulad ng inaasahan ay halos makapusan ako ng hininga samantalang tila wala lamang nangyari sa aking ama’t ina maliban sa pinagpapawisan din ang mga ito dahil sa matinding init ng araw.

Lumapit sa akin si Inay at pinunasan ang aking likod gamit ang bimpo.

“Itong batang ito talaga, oo. Mag-iilang taon ka na rito, hindi ka pa rin nagbabago. Ang bilis mo pa ring mapagod. Daig mo pa ang babae. Samantalang si Kevin, naku, kahit pinapaakyat ko pa sa puno ng niyog pagkatapos magtanim ay talaga namang hindi nauubusan ng enerhiya.”

Napayuko na lamang ako dahil sa sinabi nito. Salitan kasi kami ng kapatid ko sa pagsama rito sa palayan at ako ang nakatokang sumama ngayong araw.

“Mahal, alam mo namang hindi sanay sa mabibigat na gawain itong anak natin,” pagtatanggol sa akin ni Itay.

Napabuntong-hininga ang aking ina. “Pasensya ka na, anak. Alam ko namang nahihirapan ka talaga sa mga ganitong uri ng gawain. Hayaan mo at pagtungtong mo ng kolehiyo ay hindi mo na ito mararanasan. Ang kailangan mo na lamang gawin ay galingan mo sa pag-aaral, maliwanag ba?”

“Opo, ’nay. Pasensya na po kayo kung hindi ako kasing-lakas ni Kevin,” sagot ko rito.

“Ayos lang iyon, anak. Hindi mo na kailangang magpalakas ng katawan. Malakas ka naman pagdating sa pautakan. Kita mo nga at napakarami mo nang nahakot na medalya sa paaralan,” singit muli ng aking ama na nakapagpangiti sa akin.

“S’ya, kumain na tayong tatlo at tiyak na mapapanis na ang ulam,” putol ni Inay sa usapan.

Sabay-sabay na kaming kumain ng pananghalian. Hindi na ako masyadong umimik dahil medyo dinamdam ko ang sinabing iyon ng aking ina. ’Di hamak naman kasi na mas lamang sa akin si Kevin sa kahit anong aspeto. Mula sa hitsura, pangangatawan, pagkakaroon ng maraming kaibigan, pagiging aktibo sa isports, at iba pa. Kahit hindi rin ito kasali sa honor roll ay medyo matataas din naman ang mga nakukuha nitong marka sa paaralan. Lahat na lang yata ng mabubuting katangian ay nasalo nito. Samantalang ako…

“O, Kiko, anak, ba’t parang ang tahimik mo yata? Ayos ka lang ba?” Biglang napansin ni Itay ang aking pananahimik habang nasa kalagitnaan kami ng aming pananghalian.

“A-ayos lang po ako, Itay,” pagsisinungaling ko rito at pilit na ngumiti.

“Magpahinga ka kaagad pagkarating natin sa bahay. Sa palagay ko ay tatrangkasuhin ka yata. Hayaan mo’t bibilhan kita ng gamot mamaya. Mahirap na at baka bigla ka na lamang magka-trangkaso.”

Akmang tatanggihan ko na sana iyon nang muling magsalita si Inay.

“Kiko, magsabi ka kasi ng totoo. Sigurado ka ba talagang ayos ka lang? Baka mamaya ay wala ka palang trangkaso o ano pa man, edi nagsayang lamang tayo ng pambili ng gamot. Napakamahal pa naman ng mga bilihin ngayon.”

“Rowena! Kita mo namang nananamlay ang anak m-”

“W-wala ho talaga, ’nay, ’tay. Hayaan n’yo na lamang ako. M-medyo kulang din ho kasi ang tulog ko kagabi dahil sa pagre-review kaya nananamlay ako ngayon. Pero wala naman ho akong nararamdamang masama,” muli kong pagsisinungaling.

Ang totoo ay magmula pa man kanina pagkarating namin dito ay nakaramdam na ako ng hindi maganda sa aking katawan. At mas lalo pa itong lumala dahil sa pagbibilad ko sa arawan, at siguro, dahil sa ginawang pangungumpara na naman sa amin ni Inay ng nakababata kong kapatid.

“Mabuti naman kung ganu’n. Dalian na lang natin dito nang makapunta na rin tayo sa bayan upang ibenta ’yung mga kamoteng-kahoy at nang maaga tayong makauwi ng bahay,” anang aking ina at ipinagpatuloy na namin ang aming pagkain ng pananghalian.

Biglang hinawakan ni Itay ang aking kamay. “Hayaan mo, anak. Bibili pa rin ako ng gamot mo mamaya. Hindi natin alam kung tatrangkasuhin ka ba o hindi. Mas mabuti nang magsiguro. Sige na, dalian mo na riyang kumain,” sabay gulo nito ng buhok ko.

Napatingin naman ako sa aking ina at halata sa itsura nito ang pagkadismaya ngunit pinili na lamang manahimik.

Nang matapos kaming kumain ay niligpit na namin ang aming mga pinagkainan at hinugasan ang kanya-kanyang mga botang ginamit sa pagtatanim sa may poso sa likuran.

At nang maihanda na namin ang aming mga dala-dala ay ikinandado nang muli ni Itay ang maliit na kubo at sabay-sabay na kaming umalis doon upang magtungo sa bayan. Medyo may kalayuan iyon mula rito ngunit mahigit-kumulang trenta minutong lakaran lang naman iyon kung bibilisan mo lamang ang paglalakad.

Bitbit pa rin ng aking ama ang isang malaking basket ng kamoteng kahoy na kanyang pasan-pasan sa likuran samantalang dala-dala ko ang timbangan na ginagamit namin sa pagki-kilo. Na kay Inay naman ang aming mga baunang pinagkainan at ang walang lamang maliit na water jug.

Makalipas ang ilang sandali ay natanaw na namin ang mga kabahayan. Mas binilisan pa namin ang paglalakad dahil medyo mahapdi pa rin ang sinag ng araw kahit hapon na. Suot pa rin naman namin ang aming mga damit sa pagtatanim kaya hindi ito masyadong masakit sa balat.

Nang marating na kami sa bayan ay nagsimula nang umingay ang buong paligid.

“O, Karlos, nariyan na pala kayo! Halikayo rito at ako’y bibili!” salubong sa amin ni Aling Nida. Ang tinawag nito ay ang aking ama.

“Naku, Aling Nida, malalaki yata ang mga kamoteng-kahoy namin ngayon. Tiyak na matutuwa kayo rito. Ilang kilo ho ba ang sa inyo?” ani Itay habang papalapit kami rito.

“Isang kilo lang talaga ang badyet ko pero ida-dalawa ko na, hehe,” tila kinikilig na banggit ng matandang babae.

“S’ya, dalawang kilo. Anak, akin na ang timbangan at bumibili si Aling Nida.”

Iniabot ko rito ang bitbit-bitbit kong timbangan.

“Naku, habang tumatagal ay mas lalo yatang pumupogi itong panganay ninyo. Hindi ba ito rin ’yung Valedictorian noong elementarya at dyunyor high?” biglang sabi ni Aling Nida habang nakatingin sa akin. Kaagad naman akong napayuko dahil sa hiya.

“Oho, Aling Nida. Matalino kasi itong panganay namin. Saan pa naman ba magmamana kundi sa ’kin.” Si Inay ang sumagot dito sabay akbay sa akin.

“Napakaswerte talaga ninyong dalawa sa mga anak ninyo, ano? ’Yung isa n’yong mestiso, naku, pagkapogi-poging bata. Manang-mana rito kay Karlos. Kaklase kasi ng bunso ko at madalas kong nakikitang naglalaro ng basketball sa covered court tuwing tanghali. Tapos itong isa naman, sobrang talino. Hindi na ako magtataka kung pati ’yung maliit n’yong bunso eh pinaghalong pogi at matalino.”

“Naku, Aling Nida. Hindi mo na kami kailangan pang bolahin. Bibigyan ka na namin ng tawad. Singkwenta na lang ang dalawang kilo tutal at parati ka namang bumibili sa amin,” sambit ni Itay sa matanda sabay abot dito ng isang supot ng kamoteng-kahoy.

“Naku, hindi naman ako humihingi ng tawad. Pero heto ang bayad ko. Maraming salamat, Karlos, ah? Tiyak na bibili ulit ako sa susunod na balik ninyo.”

Tinanggap na ni Inay ang bayad at inilagay iyon sa maliit nitong lumang pitaka. “Maraming salamat ho, Aling Nida.”

“Walang anuman. S’ya, mauna na ako sa inyo at ako’y mamamalengke pa sa talipapa.”

“Sige ho, ingat ho kayo,” magalang na paalam ng aking ama rito.

Umalis na ang matanda at nagpatuloy na kami sa paglilibot. May mga nakikita akong iilang mga kaklase o ’di kaya’y kamag-aral. Ngunit imbes na mahiya ay wala lamang iyon sa akin. Bakit ko naman ikakahiya ang aking mga magulang gayong marangal naman kaming nagtatrabaho? Mas mabuti na ito kesa naman sa gumawa ng masamang gawain kapalit lamang ng pera.

Wala pang isang oras ay nalimas na kaagad ang halos bente-kilong kamoteng kahoy na dala-dala ni Itay kanina. Katumbas iyon ng mahigit kalahating sako. At katulad ng inaasahan, puro kababaihan o ’di kaya’y bading ang aming mga suki. Tuwang-tuwa ang mga ito kapag nakikipagbiruan ang aking ama sa kanila. Na sinasabayan na lamang din ng aking ina sa ngalan ng aming kita.

Bago kami tuluyang umalis ay bumili muna si Itay ng gamot sa botika katulad ng ipinangako nito kanina. Habang si Inay naman ay bumili ng meriendang tinapay sa panaderya. Pagkatapos ay tinahak na naming muli ang daan pauwi sa aming liblib na sitio.

“Aaaaahhh… Sa wakas. Wala na rin akong mabibigat na bitbit,” sambit ni Itay habang naglalakad na kami pauwi. Napatingin ako rito at nasaksihan itong inuunat ang naglalakihang braso.

Napatawa na lamang ako nang mahina at saka napangiti. Wala na itong ibang bitbit maliban sa pasan-pasan sa likod na malaking tiklis na walang laman. Samantalang kami ni Inay ay dala-dala ang ginamit naming water jug at mga baunan pati na ang timbangan.

Nang makauwi na kami ng bahay ay isa-isa ulit kaming naligo at pagkatapos ay pinagsaluhan ang biniling tinapay ng aming ina.

Sa wakas at makakapagpahinga na rin kami matapos ang isang araw na pagtatanim at paglilibot.

Kabanata II

UMAGA pa lamang ay nakapagsaing na ako ng kanin na aming babaunin sa pagpasok sa paaralan. Kasalukuyan akong naliligo sa aming banyo sa likod-bahay. Sa labas nito ay mayroon kaming poso kung saan naman si Itay naliligo ngayon. Nag-prisinta naman ako rito kanina na s’ya na lamang ang maligo sa loob ng banyo at ako na lamang ang sa poso ngunit tinanggihan n’ya iyon. Kaya naman ay wala na akong ibang nagawa pa kundi ang sundin na lamang ang kanyang nais.

Pagkatapos kong mag-shampoo at magbanlaw ng buhok ay hindi ko nakita sa lalagyanan ang sabon. Saka ko lang naalala na nasa labas pala iyon at gamit-gamit ni Itay. Iisa lamang kasi ang sabon naming lahat maliban kay Inay na may sariling sabong pampaputi.

Marahan kong binuksan ang pinto ng banyo upang sumilip sa labas at nadatnan ko ang aking amang nakatalikod. Wala itong saplot sa katawan maliban sa itim na brief. Sinasabon nito ang kanyang mga braso at kilikili.

Bigla akong napalunok sa aking nasaksihan. Sobrang tambok kasi ng pang-upo nito at tila isang gintong nagniningning ang kanyang malapad na likod dahil nangingintab iyon dulot ng bula mula sa sabon.

Nagdalawang-isip ako kung iistorbohin ko ang paliligo nito. Sa likod ng aking isipan ay gusto ko munang pagmasdan ang kabuuan nitong walang saplot. Dahil manipis ang tela ng suot nitong brief ay hindi naiwasang bumakat ang kanyang puwet at bahagyang mabunyag ang kulay ng balat nito.

Nang maramdaman kong tatalikod ito paharap sa akin ay bigla kong isinara ang pinto. Ang sumunod na narinig ko na lamang ay ang tunog ng pagbomba nito ng poso.

Sobrang lakas ng pagkabog ng aking dibdib sa hindi ko maipaliwanag na dahilan. Pakiramdam ko ay nakagawa ako ng napakalaking kasalanan dahil sa paninilip ko sa sarili kong ama.

Susunod pa si Kevin pagkatapos kong maligo at paliliguan ko rin si Karl ngunit hindi pa ako nakakapagsabon dahil ginagamit nga iyon ni Itay. Napasabunot na lamang ako ng aking buhok.

Pilit kong pinatatag ang aking sarili. Huminga muna ako nang malalim. Kinakabahan man ay naglakas-loob pa rin akong magsalita.

“I-Itay?” Bakas pa rin sa aking tinig ang labis na kaba.

“’Nak? Anong problema?” mabilis naman nitong tugon mula sa labas.

“Wa-wala ho kasi rito ang sabon. T-tapos n’yo na ho bang g-gamitin?” Hindi ako makapagsalita nang diretso.

Gusto ko na lamang magpakain sa lupa dahil sa sobrang kahihiyan. Masyado yata akong nagpapahalata.

“Kiko? Ayos ka lang ba, anak?” Napamulagat na lamang ako dahil sa sinabi n’yang iyon.

Mas lalong lumakas ang pagkabog sa aking dibdib. Ano ang isasagot ko rito? Sasabihin ko ba rito ang totoong dahilan kung bakit ako nauutal?

Mabuti na lamang at kaagad rin akong nakaisip ng isasagot.

“A-ahh… Wa-wala ho ito, Itay. Giniginaw lamang ako. Hehe. P-pwede ko na ho bang magamit ang sabon?”

“Ganu’n ba? Ay, pasensya ka na, anak. Heto nga pala ang sabon.” Narinig ko ang mga yapak nito na papalapit sa aking kinaroroonan.

Napahinga ako nang maluwag. Salamat naman at nakapag-isip din ako kaagad ng palusot.

Naramdaman kong nasa labas na ito ng banyo. Kaswal ko namang binuksan ang pinto at halos magulantang ako nang makita ko sa aking harapan ang isang malaking bulto ng katawan.

“O, heto, anak.” Iniabot na nito sa akin ang sabon.

Bumalik ang mabilis na pagkabog sa aking dibdib na tila nakikipagkarera. Halos kumawala na ang puso ko sa tindi ng pagtibok nito.

Kinakabahan man ay nagawa ko pa ring tanggapin ang sabon mula sa kanyang kamay. Ngunit nang mahawakan ko na ito ay aksidente itong dumulas sa aking mga palad at tuluyang nahulog.

Mabilis akong napasinghap dahil sa gulat at dali-dali iyong pinulot sa sahig. At nang iangat ko na ang aking ulo ay halos tukain na ako ng isang malaking umbok na ilang sentimetro lamang ang layo mula sa aking mukha.

Nagkaharap kami ng alaga ng aking ama! Kitang-kita ko ang hugis nito at bakat na bakat ito sa suot nitong itim na brief. Pati na ang amoy nitong pinaghalong shampoo at sabon.

Mabilis pa sa alas-kwatro na kaagad akong napatayo nang tuwid at isinara na ang pinto.

“Sa-salamat ho, ’tay,” ang nasabi ko na lamang nang tuluyan ko na iyong naisara.

“Walang anuman, anak. Dalian mo na riyan nang makaligo na rin ang mga kapatid mo,” kaswal na banggit nito.

“O-opo, ’tay…”

Hindi na ito sumagot pa at narinig ko na lamang ang mga hakbang nito papalayo ng banyo.

Para akong pinakawalan mula sa isang mahigpit na pagkakasakal nang maramdaman kong nakalayo na ito. Halos habulin ko ang aking hininga at tila mawawalan na ako ng malay sa sobrang kaba.

Pinakalma ko muna ang aking sarili bago ipagpatuloy ang paliligo.

Nanatili sa isipan ko ang imahe ng hubad na katawan ng aking ama. Lalong-lalo na ang tagpong iyon kanina. Nakaharap ko lang naman ang bagay na nasa pagitan ng dalawang hita nito.

Nang sasabunin ko na ang maselang bahagi ng aking katawan ay saka ko lamang napansing tigas na tigas na pala ito. Napatakip na lamang ako ng aking bibig dahil sa gulat. Tinigasan ako nang husto dahil sa aking ama. A-anong ibig sabihin nito? Bakit sobrang tigas?

Naguguluhan man ay pinilit ko na lamang iyong palambutin at nagpatuloy na sa paliligo.

Nang matapos ay lumabas na rin ako kaagad ng banyo. Humingi ako ng tawad kay Kevin dahil sa napakatagal kong paglalagi sa loob. Mabuti na lamang at mahaba ang pasensya ng nakababatang kapatid kong iyon at hindi ito nagalit sa akin. Nagbiro pa itong sa susunod raw kasi ay magsabay na lamang kaming maligo upang makatipid ng oras na ikinatawa ko naman. Hindi naman na kami mga uhuging bata para roon.

Habang nasa loob ng aming kwarto ay dala-dala ko pa rin sa aking isipan ang mga kaganapan sa banyo kani-kanina lamang. Hindi ito maalis-alis sa aking utak. Mukhang nakatatak na iyon sa isipan ko at hindi na mabura-bura kahit ano pang pilit kong pagwaksi rito.

Napabuntong-hininga na lamang ako. Mayroon kasi akong lihim na walang ibang nakakaalam kundi ang sarili ko lamang. Maliit pa lamang ay likas na akong mahinhin at hindi makabasag-pinggan. At nang magsimula na akong magkaisip ay may kakaiba akong naramdaman na umusbong na lamang sa aking pagkatao. Hindi pa man ako nag-aaral ay humahanga na ako sa taglay na kagandahan ng katawan ng aking Itay. Nanatili iyon hanggang sa ako’y magbinata. Ngunit ang simpleng paghangang iyon ay tila nabahiran ng kakaibang pagnanais habang ako’y mas nagkakaisip.

Noong ako ay tumungtong ng ikalimang baitang ay nagkaroon ako ng paghanga sa aking kamag-aral na lalake. Doon pa lang ay napagtanto ko nang hindi ako normal. Pilit kong sinubukang magkagusto sa mga babae ngunit hindi iyon nangyari. Bagkus ay mas lumakas pa ang paghanga ko sa magagandang kalalakihang nakakasalamuha ko. At hindi roon nakaligtas ang aking ama.

Nagsimula ang kakaibang paghanga ko rito noong nasa ikapitong-baitang ako. Noong mga panahong iyon ay wala pa akong ibang nararamdaman para sa kanya maliban sa pagkamangha sa taglay na ganda ng katawan nito.

Maaga akong umuwi noon dahil wala kaming pasok sa hapon. Tanghali pa lamang ay nakarating na ako ng bahay. Walang tao sa loob at tahimik ang buong paligid. Nasa bahay kasi nina Lola si Inay na nagdadalantao noon kay Karl at nasa trabaho naman nito sa hacienda si Itay. Si Kevin na noo’y nasa elementarya pa lamang ay nasa paaralan nito. Mag-isa akong nasa bahay, iyon ang buong pag-aakala ko. Nang patungo na ako sa aming kwarto upang matulog ay nakarinig ako ng isang ungol. Halos magsitayuan ang lahat ng balahibo sa aking katawan nang marinig ko ang kakaibang tunog na iyon. Sinundan pa iyon ng mga halinghing at saka ko lamang natukoy na boses iyon ni Itay at kung saan iyon nanggagaling. Nasa loob ng kanilang kwarto ni Inay ang mga ungol na aking narinig. Nangangatog ang mga tuhod na lakas loob kong nilapitan ang bahagyang nakaawang na pinto ng kanilang kwarto nang dahan-dahan. Nang makalapit na ako rito ay kaagad ko ring sinilip ang nagaganap sa loob. At halos kumawala sa aking katawan ang kaluluwa ko dahil sa aking nasaksihan. Si Itay, nakatalikod at tila may ritwal na isinasagawa habang nakaupo sa gilid ng katre. Hindi na lingid sa aking kaalaman ang pagpaparaos ng isang lalake noong mga panahong iyon. Hindi ko man kita ang alaga nito ay alam kong nagsasalsal ang aking ama sa mga oras na iyon. Dali-dali akong napaatras at lumabas ng bahay. Habol-habol ko ang aking hininga at tila nakikipag-unahan ang pagtibok ng aking puso sa sobrang bilis nito. Nasaksihan ko lang naman ang aking sariling ama na nagmamariang-palad.

At doon na nga nagsimula ang lahat. Sa mga sumunod na taon ay hindi ako mapakali sa tuwing nakikita ko itong nakahubad kaya madalas ko iyong iwasan.

Ngunit kahit na ganoon ay hindi ko pa rin naman hinayaang magkalayo ang aming loob at pinanatili ko pa rin ang matibay na relasyon namin bilang mag-ama. Minsan ay nawawala lang talaga ako sa aking sarili tuwing maghuhubad ito sa aking harapan dahil naiisip ko ang tagpong iyon sa loob ng kanilang kwarto limang taon na ang nakararaan.

Iniisip ko na lamang na natural na paghanga ang nararamdaman ko sa aking ama dahil sa pambihira nitong pangangatawan. Maging ang ilang kalalakihang kakilala kasi nito ay nagpapakita rin ng paghanga sa kanyang pisikal na kaanyuan. Kaya hindi ko na lamang iyon masyadong pinapansin. Naniniwala akong sa paglipas ng panahon ay malulusaw din ang kakaiba kong nararamdaman para dito. At hindi na ako makapaghintay na dumating ang araw na iyon. Nang maging normal na rin ang takbo ng isip ko.

Pagkatapos kong magbihis ay hindi ko muna isinuot ang polo ng aking uniform upang paliguan si Karl sa may poso. Nasa kindergarten na kasi ang bunso naming kapatid at ang nagbabantay rito sa paaralan ay ang kumare ni Inay sa bayan na si Aling Sylvia. Kaklase naman ng anak nito si Karl at dahil may trabaho si Inay ay ito na lamang ang nagprisintang magbantay sa bunso kong kapatid. Ang mas nakakatuwa pa ay libre lamang iyon at hindi na ito humihingi ng anumang kapalit. Patunay na may mga tao pa rin talagang may busilak na kalooban.

Nang binibihisan ko na si Bunso ay binigyan na ako ng pera ni Inay pambili ng ulam sa canteen mamayang pananghalian. Pagkatapos ay magkasabay na silang umalis ni Itay patungo sa kanya-kanyang trabaho ng mga ito. Naninilbihan bilang taga-tanim at taga-buhat ng mga prutas ang aking ama sa isang hacienda at naglalabandera naman ang aking ina sa bayan at paminsan-minsan ay sa hacienda rin na pinagtatrabahuan ni Itay.

Matapos kong mabihisan si Karl ay isinuot ko na ang aking polo at hinintay na lamang namin si Kevin na kasalukuyang nagbibihis sa loob ng kwarto.

“Kevin, dalian mo na riyan at nang makaalis na tayo,” sambit ko habang nakaupo kami ni Karl sa aming munting sala na yari sa kawayan.

“Sandali lang, Kuya. Hindi ko kasi mai-siper itong pantalon ko, eh,” sagot nito mula sa loob.

“Ha? Paanong hindi mai-siper? Patingin nga.” Tumayo ako upang magtungo sa kwarto.

Pagbukas ko ng pinto ay nadatnan ko ito na wala pang suot pang-itaas at mukhang nahihirapan nga sa pag-zipper ng kanyang pantalon.

Sandali muna akong napatigil upang pagmasdan ang magandang pangangatawan nito. Kaya ayoko minsan na tumatabi rito tuwing naglalakad kami sa bayan dahil ikukumpara na naman kaming dalawa. ’Di hamak naman kasi na mas malaman at maganda ang pangangatawan nito kesa sa aking medyo patpatin at tila walang kalaman-laman. Sa murang edad nito ay hulmang-hulma na ang kagandahan ng kanyang katawan. Aakalain mong isang bente-uno anyos. Limang taong mas matanda kumpara sa tunay nitong edad na disi-sais.

“Ano bang pinaggagagawa mo at habang tumatagal ay palaki nang palaki yata iyang pangangatawan mo? May balak ka bang sundan ang mga yapak ni Itay?” bungad ko rito habang naglalakad palapit sa kanya.

“Syempre naman. Balang araw magiging kapantay ko na rin ang katawan ni Itay. Mas hihigitan ko pa! Kita mo ’to?”

Bigla nitong pinalaki ang mga braso dahilan upang malaglag ang kanyang pantalon paibaba at bumuyangyang ang kanyang suot na pulang boxers at ang umbok dito.

Bahagyang nanlaki ang aking mga mata sa aking nakita.

Dali-dali niya namang isinuot pabalik ang kanyang slacks sabay ngiti na tila nahihiya.

“A-ako na nga riyan. Laki-laki ng katawan mo nahihirapan kang magsara ng siper?”

Tuluyan na akong lumapit dito at inagaw sa kanya ang pagkakahawak ng zipper. Nang subukan ko iyong itaas ay mahirap nga talaga itong maisara. Muli ko iyong sinubukan sa ikalawang pagkakataon ngunit ayaw talaga nitong magsara kahit ano mang pilit ko. Kailangan ko ring dahan-dahanin ang pagtaas sa maliit na hawakan nito dahil baka masira pa iyon at mas lalo lamang lumaki ang problema.

Ginawa ko na ang lahat ng paraan ngunit bigo akong maisara iyon.

Dahan-dahan kong iniangat ang aking ulo upang tignan ito.

“Mukhang ayaw talagang maisara-”

Napatigil ako nang mapansin kong taimtim itong nakatitig sa akin. Bahagya akong nagulat dahil sa ekspresyon ng mukha nito. Mukhang may nais ipahiwatig. Ipinag-kibit balikat ko na lamang iyon at nag-iwas dito ng tingin at muli nang sinubukang ayusin ang zipper.

Saka ko lamang napansin ang matigas na bagay na nadadampian ng aking mga daliri. Naninigas na pala ang ari nito. Sa sobrang pagkagulat ay kaagad ko iyong nabitawan.

Ngunit bigla na lamang nitong hinawakan ang aking palapulsuhan nang mahigpit.

Tuluyan nang nalaglag ang kanyang pantalon at halos magimbal ako nang makita ko ang nagwawala nitong alaga sa loob ng kanyang damit-panloob. At kung hindi ako nagkakamali ay nakasilip na ang ulo nito ngayon.

“Kuya, isara mo, sige na,” tila nagmamakaawang aso nitong sambit.

Ilang segundo pa ay bigla itong napangisi nang makahulugan.

Kaagad ko namang binawi ang aking kamay mula rito.

“L-loko ka talaga! Ikaw na nga d’yan!”

Tumalikod ako at dali-daling lumabas ng kwarto. Bakas pa rin sa aking mukha ang pagkagulat. Ano bang iniisip ng batang iyon? Unang beses na nagkanoon ito sa aking harapan. Alam ko namang likas na may pagka-pilyo ito pero hindi ko lamang inaakalang paglalaruan ako nito nang ganoon.

Napaupo na lamang akong muli sa may sala. Nagsimula na rin akong makaramdam ng galit. Maling-mali ang ginawa nito. Napaka-imoral. Hindi dapat nangyayari ang ganoon sa pagitan ng dalawang magkapatid.

Maya-maya pa ay lumabas na ito at nakabihis na ng kanyang uniform.

“Mabuti na lamang at may nakita akong perdible, hehe. Tara na, Kuya,” kaswal nitong banggit na tila ba walang nangyari. Hindi alintana ang nagawa nitong kahibangan kani-kanina lang.

“Hindi nakakatuwa ang ginawa mong iyon.” Naisipan kong pagsabihan ito. Kung inaakala nitong makakatakas s’ya sa kanyang ginawa ay nagkakamali ito.

“Ano bang ginawa ko?” sagot nito habang kinakamot ang batok at pilit ang mga ngiti.

“Kevin, hindi tayo pinalaking bastos nina Itay. Paano na lamang kung babae ako? Sa tingin mo ba ayos lang ang ginawa mong iyon?” pangangaral ko rito. Mas mabuti nang matuto ito ng leksyon.

“Edi mas mabuti,” tugon nito.

“Anong mas mabuti?” naguguluhan kong tanong dito.

“Na babae ka. Para may Ate ako.”

“Ano?” Naikunot ko ang aking noo.

“Eh babae ka naman, ’di ba? Mukha kang babae sa paningin ko. Mula sa kilos mo at pananalita.”

Naikuyom ko na lang ang aking kamao dahil sa sinabi nito. Hindi ko alam na ganoon pala ang tingin nito sa akin. Isang babae kaya malaya n’yang mapaglalaruan.

“Hindi na iyon mauulit o isusumbong kita kina Itay sa susunod, maliwanag ba?” banta ko rito.

“Edi isumbong mo. Sasama na lang ako sa mga bading na nagkakagusto sa akin sa bayan.” Tuluyan na itong naglakad palabas ng bahay.

Naiwan akong nakakuyom pa rin ang kamao at nagtatagis ang mga bagang na pinandidilatan ito.

Ilang saglit pa ay sumunod na lamang ako rito kasama si Karl at ikinandado na ang aming bahay.

Kabanata III

NANG makarating ako sa paaralan ay bakas pa rin sa aking mukha ang pagkainis dahil sa tinuran ng kapatid ko kanina. Napansin naman iyon ng ilan sa mga kaklase ko at naisipan ako ng mga itong kumustahin ngunit sinabi ko na lamang na medyo hindi maganda ang aking pakiramdam.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa kalaswaang nagawa ni Kevin. S’ya na nga itong unang gumawa ng kabastusan ay ito pa ang may ganang insultuhin ako. Ang malala pa roon ay hindi nito naisipang humingi ng tawad man lang. Basta-basta na lamang itong lumabas ng bahay nang walang pasabi at hindi na ako kinibong muli hanggang sa makarating kami rito sa paaralan.

Bihira lamang kaming mag-away ng nakababatang kapatid kong iyon kaya hindi ko gusto itong nangyayari sa pagitan naming dalawa ngayon. Mamayang uwian ay muli ko itong kakausapin at kailangan nitong humingi ng tawad sa akin, sa ayaw at sa gusto nito.

Habang nasa kalagitnaan ng klase ay nakaramdam ako ng bahagyang pag-iinit ng katawan. Mukhang tatrangkasuhin na naman yata ako. Napakahina talaga ng resistensya ko. Mabuti na lamang at may natira pang gamot na binili ni Itay noong isang araw. Iinom na lamang akong muli mamaya pagka-uwi ko.

Nang sumapit ang tanghali ay mag-isa akong nagtungo sa kantina. Lumiban kasi sa klase ang matalik kong kaibigan na si Rey kaya wala akong makakasabay na mananghalian ngayong araw. Nagyaya naman ang ilan kong mga kaklase upang sumabay na lamang ako sa kanila ngunit tinanggihan ko iyon. Baka kasi mahawaan ko pa ang mga ito ng trangkaso ko sakaling mayroon nga ako. Kaya minarapat ko na lamang na mapag-isa muna.

Bumili na ako ng ulam at nagtungo sa isang bakanteng mesa sa canteen. Nasa may bandang gilid iyon at walang masyadong tao rito.

Maya-maya pa ay nagsimula na rin akong kumain. Tahimik akong ngumunguya ng pagkain nang bigla na lamang may umupo sa tapat ko.

Napatingin ako sa bagong dating na si Louis, isa sa mga kaklase ko.

“Pwede bang makiupo?” panimula nito at inilapag sa mesa ang sariling baunan.

“N-naku, Louis. Hindi naman akin ang mesang ’to. Maupo ka lang d’yan,” banggit ko rito sabay tawa nang mahina.

Hindi ko ito magawang tignan sa mga mata. Nahihiya kasi ako rito.

Napatawa lamang ito at inasikaso na ang paghahanda ng kanyang baunan.

“Anong ulam mo?” bigla nitong sambit sabay tingin sa aking kinakain.

Napakapit naman ako sa aking baunan nang mahigpit. Hindi dahil sa natatakot akong baka kunin n’ya ito, kundi dahil sa gulay lamang ang aking ulam samantalang masarap na hotdog ang kanya.

“A-ah… ano… ginataang kalabasa. Binili ko sa canteen kanina,” medyo nahihiya ko pa ring sagot. Hindi talaga ako makatingin dito nang diretso. Napansin ko rin kasing mariin ang mga titig nito sa akin, at hindi ako komportable roon.

“Ah, ganu’n ba? Gusto mo bang tikman ’tong hotdog ko?”

Dahan-dahan akong napatingin dito at nabigla nang mapansing nakangisi ito. Ngising pamilyar sa aking paningin. Ganito rin ang mga ngising itinapon sa akin ni Kevin kaninang umaga habang inaayos ko ang sira nitong siper.

Mabilis kong binawi ang aking paningin mula rito at nagpatuloy nang muli sa pagkain.

“H-hindi na, Louis. N-nakakahiya naman,” tugon ko na lamang dito at itinuloy na ang aking pananghalian.

“Ayaw mo? Sayang. Masarap pa naman ’tong hotdog ko. If you want, bibili pa ako ng dalawang itlog sa canteen para perfect combination!”

Kaagad akong napalunok.

“S-sige lang. P-patapos na rin naman ako,” tanggi kong muli.

“Ganu’n ba? Sayang naman.” Bigla itong napasimangot.

Matapos iyon ay nanatili na kaming tahimik na kumain. Ngunit hindi rin ako nakakain nang maayos dahil panay ang titig nito sa akin. Nagkaroon pa ng pagkakataong nagsalubong ang aming mga tingin at kitang-kita ko kung paano nito pinaglaruan ang subo-subong hotdog habang nakapukol ang atensyon sa akin.

Nagmadali na lamang akong kumain upang makatakas sa sitwasyon. Kahit medyo marami-rami pa ang natirang kanin at ulam ay isinara ko na ang aking baunan at isinilid iyon sa loob ng bag ko sabay tayo.

Naglakad na ako ngunit pansamantalang tumigil sa kanyang tabi upang magpaalam.

“M-mauna na ako, Louis,” paalam ko rito habang nakatayo.

At nang tumalikod na ako ay kaagad akong napasinghap nang bigla na lamang nitong tinapik ang aking pwet.

“Sige. Sabay ulit tayong kumain sa susunod, ah?” kaswal nitong sabi sabay kindat pa.

Mabilis kong natabig ang kamay nito at dali-daling naglakad palayo. Ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi at mukhang mas tumaas yata lalo ang aking temperatura. Napansin ko ring pinagtitinginan ako ng ilang mga estudyante. Siguro ay dahil bakas sa aking mukha ang sobrang kaba dahil sa ginawa ng kaklase kong iyon.

Tumuloy na lang muna ako sa banyo upang maghugas ng kamay. Pagpasok ko sa loob ay saktong kakalabas lamang ng ilang estudyanteng kalalakihan kaya maswerteng na-solo ko ang buong banyo.

Naghugas muna ako ng aking kamay at naghilamos. Unti-unti nang nalusaw ang aking kaba.

Napatingin ulit ako sa salamin upang siguruhing hindi na ako namumula dahil sa sobrang hiya.

Nang masiguro kong maayos na ang aking hitsura ay kinuha ko na ang aking bag at saka lumabas.

Muli kong naisip ang ginawang iyon ni Louis. Kaklase ko ito mula pa noong Grade 11 ngunit hindi ko ito masyadong nakakausap. Ang alam ko lamang dito ay isa itong transferee. At hindi katulad kong purong probinsyanong hindi pa nakakaluwas sa ibang bayan o lugar, si Louis ay tubong-Maynila na napunta lamang dito sa probinsya. May mga bali-balita ring pumapatol ito sa kapwa-lalake at aktibo pagdating sa bagay na iyon. Hindi ko iyon masyadong binibigyan ng pansin dahil hindi ko rin naman ito kilala nang lubusan. Ngunit dahil sa ginawa nito kanina ay napapaisip na akong paniwalaan ang bali-balitang iyon.

Habang nakikinig sa klase ay hindi ko napigilang kabahan. Hindi rin ako makapag-pokus sa mga sinasabi ng aming guro. Nasa bandang likuran kasi nakaupo si Louis at ramdam na ramdam ko ang mga titig nito sa akin ngayon. Kung pwede lamang na magsumbong sa aming guro ay ginawa ko na. Ngunit naisip kong nakakahiya iyon at medyo hindi kapani-paniwala. Kaya nanatili na lamang akong tahimik.

“Ok, class. Find a partner para sa gagawin nating activity next week,” sambit ni Ma’am Catalan sa buong klase.

Nagsimula namang maghanap ng kapareha ang lahat.

Napatingin ako sa katabi kong upuan na kasalukuyang bakante. Wala rito si Rey kaya mukhang mahihirapan din akong makahanap ng makakapareha.

“A-ano, K-kristoffer, may partner ka na ba?”

Napatingala ako upang tingnan ang pinanggalingan ng boses na iyon at nakita ang kaklase kong si Hazel na nakatayo sa harapan ko.

Agad akong napangiti rito. Akmang sasagutin ko na sana ito upang pumayag nang biglang may nagsalita mula sa aking likuran.

“Naku, Hazel. Ako na ang napili ni Kristoffer, eh. Maghanap ka na lang ng iba. Du’n sa mga lalaki sa bandang likuran, mukhang wala pa silang partners.”

Napalunok na lamang ako habang pinakikinggan ang nagsasalitang si Louis.

“G-ganu’n ba? S-salamat na lang, K-kristoffer…” Nakayukong umalis sa aking harapan ang kaklase naming babae.

Kaagad na nilagay ni Louis ang kanyang bag patungo sa bakanteng upuan na nasa tabi ko.

“Ma’am! Partner po kami ni Gregorio,” biglang sigaw nito nang maupo sa aking tabi.

“Ok. Please write both of your names on a small sheet of paper then submit it to me.”

“Copy, Ma’am.” Kumuha ito ng papel at ballpen at saka ay isinulat ang pangalan.

Maya-maya ay napatingin ito sa akin.

“’Di ko alam spelling ng pangalan mo, eh. Here, ikaw na magsulat ng sa ’yo, hehe,” nakangiti nitong banggit habang iniaabot sa akin ang ballpen at maliit na papel.

Dahil paalis na rin ang aming guro ay wala na akong ibang nagawa kundi ang tanggapin na lamang iyon. Isinulat ko ang aking pangalan dito at muling ibinigay sa kanya.

“Nice. Ah… So letter K pala starting letter ng name mo. Nasanay ako sa Ch, eh, haha,” saad nito habang pinagmamasdan iyon.

“M-mahigit isang taon na tayong magkaklase, ah. H-hindi mo pa rin alam?” nahihiya kong tugon dito. Ang totoo ay ayaw ko itong kausapin. Ngunit dahil magiging partner ko ito sa aming reporting ay kailangan kong umpisahang makipag-usap dito.

“Bakit ko naman aalamin? Crush ba kita?” pang-aasar nito sa sarkastikong tono.

Kaagad akong nag-iwas ng tingin dahil sa sinabi nito.

“B-bakit? C-crush lang ba ang dapat inaalam ang tamang spelling ng pangalan?” pasaring ko naman dito habang hindi pa rin tumitingin.

“O, sige na, crush na kita. ’Wag ka nang magtampo.” Tumayo na ito at ipinasa sa aming guro ang maliit na papel.

Naiwan naman akong namumula. Hindi ko alam kung bakit medyo nagustuhan ko ang sinabi nito. Alam ko namang biro lamang iyon pero hindi ko pa rin naiwasang medyo mapangiti. Siguro ay dahil isa lang naman iyong biro at nararapat lamang na pagtawanan. Isa pa ay ito ang unang lalakeng nagbiro sa akin ng ganoon. Kaya naman ay hindi ko napigilang bahagyang kiligin.

────୨ৎ────

HABANG nasa byahe pauwi ay pansamantala muna kaming tumigil ng sinasakyan naming tricycle upang sunduin si Karl sa bahay nina Aling Sylvia. Pang-umaga lamang kasi ang pasok ng bunso naming kapatid kaya buong hapon ay nasa bahay na ito ng kaibigan ng aking ina at nakikipaglaro sa mga batang naroon.

Natutulog na naman ito nang madatnan namin kaya kinarga ko na lamang ito habang binabaybay ng tricycle ang daan pauwi ng aming bahay. Madali kasi itong mapagod kakalaro maghapon kaya madalas ay tulog ito tuwing kinukuha na namin kina Aling Sylvia.

Pagkatapos ng aming klase kanina ay dumiretso kaagad kami ni Kevin sa todahan upang maghanap ng masasakyan. Mabuti na lamang at kaagad naming nakita si Mang Berto na madalas na naming sinasakyan ng kapatid ko simula pa man noong nagsisimula pa lamang kaming mag-aral. May kalapitan lang kasi ang bahay nito mula sa amin kaya ay ito na ang nagsisilbi naming tagahatid-sundo madalas.

Tatlo lamang kaming pasahero dahil maliit lang din ang tricycle. Nasa loob kami ng aming bunso samantalang nakaupo sa bandang likuran ng driver si Kevin. Napansin kong kanina pa ito panay ang tingin sa akin. Hindi ko lamang ito pinapansin. Mamaya ko na ito kakausapin. Nakakahiya kasi kay Mang Berto sakaling mauwi sa sagutan ang pag-uusap naming magkapatid.

Ilang minuto pa ay nakarating na rin kami sa aming sitio. Hindi na tumuloy si Mang Berto patungo sa aming bahay dahil lubak-lubak na ang daan patungo roon. Isa pa ay kaya naman namin iyong lakarin.

Iniabot ko na ang aming bayad sa matanda sabay harurot nito ng tricycle palayo.

“Ingat ho kayo!” paalam ko rito bago tumalikod.

Nagsimula na kaming maglakad. Karga-karga ko pa rin si Karl na mahimbing pa rin ang tulog.

Tahimik naming nilakad ang daan pauwi habang nasa bandang likuran si Kevin. Maya-maya ay bigla na lamang nitong kinuha ang bunso naming kapatid.

“Ako na magbubuhat,” anito kaya ay binitawan ko si Karl upang ibigay rito. Medyo nananakit na rin kasi ang mga braso ko kakabuhat.

“S-salamat,” nauutal kong sambit dito.

“Sorry nga pala sa ginawa ko kanina,” walang anu-ano’y bigla nitong banggit habang nasa kalagitnaan kami ng paglalakad.

Napatingin ako rito ngunit kaagad rin iyong binawi.

Agad na natunaw ang kanina’y galit ko rito. Para akong nabunutan ng tinik sa puso dahil sa ginawa nitong paghingi ng tawad.

Hindi ko napigilan ang aking sarili at bigla na lamang akong nangilid nang bahagya. Mukhang narinig naman nito ang aking paghikbi at kaagad na napatingin sa akin.

“Ayos ka lang ba, Kuya? Ba’t ka umiiyak?” tila naguguluhan at nag-aalala nitong tanong sa akin.

Hindi muna ako sumagot at napatawa na lamang habang naluluha pa rin. Maya-maya ay naisipan ko ring sagutin ang tanong nito.

“Ikaw kasi, eh. Huwag mo nang uulitin ’yun, ah? At mas lalong huwag kang papatol sa mga nagkakagusto sa ’yo sa bayan.”

Sandali itong natigilan sa aking sinabi ngunit kaagad ring nagsalita.

“Hindi ko na uulitin ’yun, Kuya, pramis. A-at mas lalong hindi ako papatol sa mga nagkakagusto sa akin sa bayan.”

Imbes na sumagot ay inakbayan ko na lamang ito at magkasabay na naming tinahak ang masukal na daan patungo sa aming munting tahanan.

Pagdating namin ng bahay ay naroon na rin pala ang aming mga magulang. Maaga raw kasi silang pinauwi ng kani-kanilang mga amo ngayong araw.

Pagkatapos kong magbihis ng pambahay ay kaagad akong uminom ng gamot upang hindi na lumala pa ang aking trangkaso.

Natutuwa ako dahil hindi rin tumagal ang hindi namin pagkakaintindihan ng kapatid ko. Hindi ko na kinailangan pang komprontahin ito upang humingi ito sa akin ng tawad. Patunay na isang mabuting tao ang aking nakababatang kapatid.

Kabanata IV

GABI na at kasalukuyan kong hinuhugasan ang aming mga pinagkainan. Tanging tunog ng mga kuliglig ang maririnig sa buong paligid bukod sa mahihinang ingay na dulot ng pagkiskisan ng aking mga hinuhugasang plato.

Nasa loob na ng kanilang kwarto ang aking mga magulang at nagpapahinga matapos ang maghapong pakikipagbuno sa trabaho. Gayundin ang aking mga kapatid na sa palagay ko’y mahimbing na ring natutulog sa kwarto naming tatlo.

Nakasanayan ko nang ako ang huling umaakyat tuwing gabi dahil ako ang taga-hugas ng plato sa aming pamilya.

Pagkatapos kong maghugas ay napagdesisyunan kong maglinis muna ng katawan. Nakagawian ko na rin kasing maglabar bago matulog mula noong maliit pa lamang ako. Malinis kasi ako sa katawan na namana ko sa aking ama. Kahit na madalas kasi itong nadudumihan dahil sa mga gawain nito sa hacienda ay hindi naman nito nakakalimutang alagaan ang pangangatawan. Isa pa ay napaka-presko kaya kapag malinis at mabango kang natutulog.

Kumuha muna ako ng tuwalya bago magtungo sa likod-bahay kung saan naroon ang aming banyo.

Nang makarating na ako roon ay may narinig akong pag-agos ng tubig mula sa poso. Napansin ko ring nakaawang ang pinto palabas.

Nagpatuloy pa ako sa paglalakad at laking gulat ko nang masilayan ko si Itay sa labas.

Wala itong suot na kahit ano maliban sa brief nito. Mayroon itong katabing malaking lampara dahil madilim ang buong paligid.

Imbes na tumuloy ay naisipan ko munang magtago sa likod ng nakaawang na pintuan.

Sumilip ako na parang isang mabangis na hayop na nag-aabang ng biktima. Taimtim akong napatitig sa napakagandang katawan ng aking ama na dahil sa liwanag na nanggagaling mula sa lampara ay nagmistulang kumikinang na ginto.

Sinabon nito ang pagkalaki-laking katawan. Mula sa dibdib, mga braso, hita. Kuskos dito, kuskos doon. Pinagmasdan ko kung paano nito hagurin ang buong katawan gamit ang mabulang bimpo.

Napalunok ako dahil sa aking nasasaksihan. Pumintig nang kay bilis ang puso ko. Para akong makakapusan ng hininga dahil sa sobrang takot at kaba.

Ngunit ilang sandali pa ay napaatras na lamang ako nang bigla akong matauhan. Heto na naman ako’t parang isang manyakis na binobosohan ang sarili kong ama. Nahihibang na talaga ako!

Pinilit kong pakalmahin ang aking sarili at nang humupa na ang aking nararamdaman ay naisipan ko nang lumabas ng pinto.

Kaagad na napatingin sa akin si Itay na ikinasinghap ko nang mahina.

“Oh, anak. Nariyan ka pala. Maglilinis ka rin ba ng katawan? Halika rito’t sumabay ka na sa ’kin,” pangingimbita nito habang sinasabon pa rin ang hubad na katawan.

“A-ah, hindi na, ’tay. Sa banyo na ako maglalabar,” tanging naisagot ko at nagpatuloy nang maglakad patungo sa kinaroroonan ng aming banyo.

“Ganu’n ba? Sige. Dalian mo na rin at anong oras na. Maaga pa ang pasok mo bukas.”

“O-opo, ’tay,” at pumasok na ako sa loob ng aming palikuran.

Nang maisara ko ang pinto ay saka lamang ako napahinga nang maluwag.

Sinampal ko nang mahina ang aking sarili dahil sa kahibangang nagawa. Paano ko nagawang silipan ang sarili kong ama? Wala itong kamuwang-muwang sa kalapastanganang nagawa ko. Agad akong nakaramdam ng pagsisisi.

Napabuntong-hininga na lamang ako nang hawakan ko ang naninigas ko nang alaga. Unti-unti kasi itong nagkaroon ng buhay kanina habang pinagmamasdan ko si Itay. Napakalaki ng aking pagkakamali. Kailangan ko itong ayusin. Hindi pwedeng ganito na lang palagi ang mangyayari. Sa palagay ko naman ay normal na paghanga lamang ito at kagaya ng mga dati kong hinangaan ay kaagad rin itong mawawala.

Hinubad ko na ang aking saplot sa katawan maliban sa brief at napatingin sa balde. At halos pagsakluban ako ng langit at lupa nang masaksihan kong wala itong lamang tubig. Kung minamalas ka nga naman.

Hindi ako pwedeng lumabas sa sitwasyon kong ’to. Buhay na buhay pa rin ang bagay na nasa pagitan ng aking mga hita. At alam kong hindi iyon huhupa hangga’t malaya kong napagmamasdan ang hubad na katawan ng aking ama.

“Anak? May tubig ba riyan? Ba’t hindi ka pa nagsisimulang maglabar?”

Para akong tinamaan ng kidlat sa sobrang gulat nang bigla na lamang itong magsalita. Nasa labas na pala ito ngayon ng pinto ng banyo.

Hindi ako makasagot at para akong napipipi. Wala akong maisip na mga salitang bibitawan.

“Anak? Sumagot ka nga. Ayos ka lang ba?” Nag-iba na ang tono ng pananalita nito kaya minabuti ko nang sumagot na lamang.

“A-ayos lang ako, Itay. A-at saka… o-opo, w-ala ho ritong tu-tubig…” Halata sa aking boses ang matinding kaba dahil sa takot at kahihiyan.

“Sinabi ko naman sa ’yo na magsabay na lamang tayo sa may poso, eh. Lumabas ka na riyan at sumabay ka na sa akin dito sa labas.”

Wala na akong takas. Tadhana na mismo ang nagdesisyong ibuking ako sa sarili kong ama. Bahala na.

Kinuha ko ang tuwalya at ipinangtakip iyon sa aking nakaumbok na harapan. Napapikit na lamang ako habang binubuksan ang pinto.

Pagdilat ko ay sinalubong ako ng hubad na katawan nito na tanging manipis na brief lamang ang suot.

Napatingin naman ito mula sa aking ulo patungo sa bagay na tinatakpan ng dalawa kong kamay gamit ang maliit na tuwalya.

Inihanda ko na ang aking sarili sa nakaambang panenermon nito ngunit laking gulat ko nang iba ang tinuran nito.

Kaagad itong napangisi sabay tapik sa aking braso.

“Binata ka na nga. Sinabi mo sana sa akin na nagmamariang-palad ka pala nang hindi kita naistorbo.”

Napaatras na lamang ako dahil sa sinabi niyang iyon. Mas lalong napuno ng kahihiyan ang buo kong katawan at parang mahihimatay ako sa sobrang taranta.

“I-itay, h-hindi po ako-”

“Hindi mo na kailangang magsinungaling, anak. Naiintindihan kita. Aktibo rin ako sa ganyang uri ng ehersisyo noong nasa edad mo ako.”

“’T-tay, nagkakamali ho-”

“Ayos lang iyan, anak. Huwag ka nang mahiya sa tatay mo. Sino pa naman ba ang makakaintindi sa iyo kundi ang sarili mong ama. Mas mabuti pa ay lumabas ka na lamang riyan at magsabay na tayong maglinis ng katawan sa may poso.”

Hindi na ako nakatanggi pa at napayuko na lamang sabay lakad palabas ng banyo.

Inakbayan ako nito at nagtungo na kami sa kinaroroonan ng poso upang sabay na maglinis ng katawan.

Hiyang-hiya ako. Ngayon ay iniisip nito na pinapaligaya ko ang aking sarili habang nasa loob ng banyo kanina. Iniisip din nito siguro na aktibo ako sa pagmamariang-palad gayong bilang lamang yata sa aking mga daliri ang mga pagkakataong isinagawa ko ang kahindik-hindik na bagay na iyon. Hindi ko kasi gusto ang pakiramdam kapag nilalabasan ako dahil sa loob ng aking isipan ay tila nakagawa ako ng napakalaking kasalanan tuwing isinasagawa iyon.

Nang makarating na kami sa may poso ay nagpatuloy na itong muli sa pagsasabon ng katawan. Samantalang ako ay nanatiling nakatayo na parang poste. Hindi ko alam kung paano ako makakagalaw gayong naghuhumindig pa rin ang aking ari at hindi ito pwedeng makita ng aking ama kaya tinatakpan ko pa rin ito gamit ang tuwalya.

Ngunit laking gulat ko na lamang nang bigla na naman itong magsalita.

“Oh, kita mo’t naninigas pa rin iyang ari mo, oh. Tapos itatanggi mo pang may milagro kang ginagawa sa loob. Huwag mo nang takpan iyan at magsimula ka nang maglinis ng katawan. Anong oras na.”

Ramdam ko ang pamumula hindi lamang ng aking mukha kundi pati ng buo kong katawan. Pakiramdam ko ay kahit anong oras ay sasabog ako dahil sa matinding kahihiyang inaabot ko ngayon.

At dahil likas akong masunuring anak ay buong tapang kong tinanggal ang tuwalyang nasa harapan ko at marahan itong isinampay sa malapit na sampayan.

Nakaramdam ako ng kaunting kasiyahan nang hindi ako nito pinansin. Nagpatuloy lamang ito sa ginagawa at tila hindi alintana ang humuhugis kong alaga sa loob ng aking brief.

Dahil doon ay unti-unti nang lumakas ang aking loob at napagdesisyunan ko nang maglinis na rin ng katawan.

Kinuha ko ang tabo at binuhusan ng tubig ang aking sarili.

Ilang saglit pa ay nagulat ako nang inalok nito sa akin ang sabon. Hindi ko napansing natapos na pala ito.

Kasabay ng pagtanggap ko sa iniabot nito ay s’yang pagbanlaw n’ya naman ng kanyang katawan.

Unti-unti na ring humupa ang aking alaga. Napahinga na ako nang maluwag.

“Dalian mo na riyan. Pumasok ka na lang sa loob mamaya. At saka, hinay-hinay lang sa pagmamariang-palad. Masama ang sobra,” sambit nito sa mahinang boses sabay kindat sa akin.

“T-tay naman…” ang nasabi ko na lamang sa kalagitnaan ng aking paglalabar.

“Biro lang, anak. S’ya, pasok na ako.”

Kinuha nito ang kanyang tuwalya at isinuot iyon sabay talikod. Hinubad rin nito ang suot na basang brief habang nakarolyo ang tuwalya sa kanyang bewang at nagpatuloy na sa paglalakad papasok ng bahay. Habang naglalakad ay piniga muna nito ang damit-panloob.

Kaagad naman akong nag-iwas ng tingin. Dahil sa aking nasaksihan ay muling nagkabuhay ang aking alaga. Isang buntong hininga na lamang aking pinakawalan.

────୨ৎ────

MAAGA akong pumasok sa paaralan. Bukod kasi sa mayroon kaming quiz mamaya ay sinabihan din ako ni Louis kahapon na agahan ko raw ang aking pagpunta rito upang mapag-usapan namin ang ang tungkol sa aming report na ipi-prisinta sa susunod na linggo.

Kasalukuyan akong nagre-review sa aking upuan. Ako pa lamang kasi ang tao sa loob ng aming silid-aralan. Hindi rin naman ito ang unang pagkakataon na nangyari ito dahil kadalasan ay maaga talaga akong pumapasok.

Binabasa ko ang aking notebook sa subject naming Basic Calculus upang memoryahin ang mga equations at formulas nang bigla akong may narinig na mga yabag.

Napalingon ako sa pinanggalingan ng mga iyon at nakita ang kadarating lamang na si Louis bitbit ang bag nito.

“Good morning, Kristoffer, mabuti naman at nandito ka na pala. Kanina ka pa ba?” bati nito sa akin at umupo sa aking tabi.

“K-kadarating ko lang din,” ang tipid kong sagot dito at muli nang nagbasa ng aking notebook.

“Dito ulit ako uupo, ah? Nalaman ko kasing na-ospital pala si Rey,” bigla nitong banggit kaya kaagad akong napatingin dito nang marahas.

“A-ano? Anong nangyari kay Rey?”

Agad akong nakaramdam ng pangamba. Ano kaya ang nangyari sa matalik kong kaibigan?

“Ayos naman daw na s’ya. Sabi ng kakilala ko ay nagsusuka at nagkaroon daw ito ng diarrhea. Siguro ay hindi raw muna ito makakapasok nang isang linggo. Kaya naman ay dito na muna ako uupo sa upuan n’ya habang wala s’ya. ’Yun ay kung ayos lamang sa ’yo.”

Napaiwas ako ng tingin dito at muli nang itinuon ang pansin sa aking notebook.

“B-bakit ka naman sa akin nagpapaalam? Eh hindi ko naman iyan upuan,” tugon ko nang hindi tumitingin dito.

Nakaramdam na naman ako ng hiya rito. Lalo na at sumagi sa aking isipan ang ginawa nito sa canteen kahapon.

“Kung ganu’n, ayos lang ba na dito muna ako umupo?”

“Wala naman akong dahilan upang humadlang. M-maupo ka lamang riyan kung gusto mo.”

“Okay. Dito na muna ako uupo hangga’t wala si Rey.”

Tuluyan na itong umupo sa aking tabi. Sandaling tumahimik ang buong paligid ngunit bigla rin itong nagsalita.

“Nga pala, tungkol sa report natin, naibigay na sa ’kin ni Ma’am ang topic natin.”

Napahinto ako sa pagbabasa at napatingin sa kanya.

“Pwede ko bang malaman kung tungkol saan iyon?”

“Wait lang.” May kinuha ito sa loob ng kanyang bag at ibinigay sa akin. Isa itong notebook. “Isinulat ko sa last page ang title ng topic natin at ilang guidelines na rin, pati na ang page niyon sa libro. Basahin mo na lang.”

Tinanggap ko na ito at binuklat patungo sa pinaka-huling pahina na sinasabi nito. At nabasa ko nga ang pamagat ng aming report at ilang guidelines. Hindi ko inaasahang marunong pala itong gumawa ng ganito. Binasa ko na rin ang isang mensaheng nakasulat sa maliliit na titik na nasa bandang ibaba ng papel.

At halos mamilog ang aking mga mata dahil sa nakasulat dito.

---

gusto mo bang makipag-sex sa ’kin mamaya? ;)

---

Nabitawan ko ang notebook nito nang mabasa ko iyon. Mabilis ko rin naman itong pinulot at ibinalik sa kanya.

“What’s the matter? Ayos ka lang ba?” sambit nito habang tinatanggap iyon at nakangisi pa.

“A-ayos lang ako…” Muli kong ibinaling ang aking paningin sa binabasa kong notebook.

Lumakas ang pagkabog sa aking dibdib. Muling nanumbalik ang kakaiba kong naramdaman noong magbigay ito sa akin ng motibo sa canteen kahapon. Kulang na lamang ay makapusan ako ng hininga sa sobrang kaba. Hindi ko alam kung para sa akin nga ba ang mensaheng iyon pero malakas ang kutob kong para sa akin nga iyon. Intensyon n’ya itong ipakita upang mabasa ko.

Halos mapaigtad ako nang bigla na lamang nitong hinawakan ang aking balikat at minasahe ito.

“Para ka namang babae kung umasta.” Nanatili ang mga ngisi nito. Tila may masamang balak itong gagawin sa akin.

Napasinghap na lamang ako nang bigla nitong dinakma ang aking hita at hinagod rin iyon nang marahan.

“Aminin mo na lang kasi na gusto mo rin ako. I like you din naman, eh. Ang daming nagkakandarapang matikman ako pero ako na mismo ang lumalapit sa ’yo. Ayaw mo nu’n?” Nagpatuloy lamang ito sa ginagawa habang ako naman ay tila isang tuod at hindi makagalaw.

Gustuhin ko mang pigilan ito ay hindi ko iyon magawa sa hindi ko rin alam na kadahilanan. Isa pa ay hindi ko masyadong ma-proseso sa aking utak ang mga sinabi nito. Gulong-gulo ako at kinakabahan.

Ilang saglit pa ay biglang may nagsalita mula sa may pintuan ng aming classroom.

“Good morning, guys! O, ang aga n’yo namang pumasok.”

Mabilis pa sa alas-kwatro na tinabig ko ang kamay nito na nakahawak sa aking hita at nag-ayos ng pag-upo. Kaagad kong ibinaling ang aking mga mata pabalik sa binabasa kong notebook.

“Aries, mah men. Ang aga mo rin, ah. Nagre-review kami ni Kristoffer para sa long quiz mamaya. Come here, samahan mo kami rito,” sagot ni Louis sa kakapasok pa lamang naming kaklase.

“Ganu’n ba? Naks naman. Ang sisipag natin, ah. Kaso hindi ako mahilig mag-review, eh. Pero sige, turuan n’yo pa rin ako. Lalo na ’tong si Gregorio. Matinik ’to sa math, eh.”

Lumapit si Aries at kumuha ng upuan at itinapat iyon nang paharap sa amin.

Sabay-sabay kaming nag-review hanggang sa magsidatingan na rin ang iba naming mga kaklase at ang aming guro. Kapansin-pansin ang aking pananahimik. Sinabi ko na lamang na medyo hindi na naman maganda ang aking pakiramdam bilang palusot. Ang hindi nila alam ay inalok lang naman ako ng kalaswaan ni Louis.

Kabanata V

“OKAY, goodbye, class. Please don’t forget your homework tomorrow,” paalam ni Ma’am Jalandoni sa amin.

Nagpaalam na rin kami rito at nagsimula nang magsipagtayuan ang aking mga kaklase. Tumayo na rin ako at isinilid ang aking notebook at libro papasok ng aking bag.

“Kristoffer, sabay na tayong mag-lunch,” biglang ani Louis na nakatayo na rin bitbit ang bag nito.

Bahagya naman akong nagulat dito at saka ay tumango na lamang. Bigla ko kasing naalala ang ginawa nito noong Martes ng umaga. Hinipuan lang naman ako nito sa ikalawang pagkakataon. Mabuti na lamang at hindi kami napansin ni Aries, dahil kung nabuking kami nito ay tiyak na magiging malaking problema iyon.

Ang totoo ay hindi pa rin talaga ako komportableng makasama ito. Kahit pa mukhang likas na palakaibigan lamang ito at nais na mapalapit sa akin. May kutob kasi akong hindi lamang iyon ang totoo nitong pakay sa akin lalo na’t may naririnig akong mga bulung-bulungang kinakaibigan daw nito ang mga nais nitong makarelasyon—bagay na wala pa sa aking isipan dahil ayokong magkaroon ng ibang tungkulin maliban sa aking pag-aaral.

“Alam mo, sinabihan ko si Mama kanina na damihan ang ulam ko kasi gusto kong i-share ang ilan sa ’yo,” banggit nito habang naglalakad kami patungo ng canteen.

Napangiti ako dahil sa sinabi nito. Hindi ko inaasahang ang nanay n’ya pa pala ang nagluluto ng baon nito.

“Hindi, ayos lang, Louis. Nakakahiya naman sa ’yo. At saka may pera naman ako pambili ng ulam,” tanggi ko rito.

“Come on, huwag ka nang mahiya. Isipin mo na lang na ginagawa ko ’to kasi gusto kitang maging kaibigan,” ani naman nito habang nakangiti.

“A-ah…” Hindi na ako nakasagot pa.

“So, payag ka na, ah?”

Napatahimik pa ako nang ilang segundo at saka ay dahan-dahang tumango na lamang. Gusto ko rin kasing malaman kung ano ang niluto ng kanyang ina para sa kanya. Pakiramdam ko kasi ay Mama’s Boy itong si Louis. Isa pa, kahit kelan ay hindi pa ako nagawang paglutuan ng baon ni Inay kaya gusto ko ring maranasan ang lutong baon ng isang ina.

“Nice! Pramis, masasarapan ka sa sausage ko, este- sa sausage na niluto ni Mama. Hehe.”

Sandali muli akong napatigil at kaagad na napabuntong-hininga dahil sa sinabi nito. Hindi ko na talaga nagugustuhan ang walang katapusan nitong mga birong hindi naman naaayon.

Tumigil ako sa paglalakad kaya ay napahinto rin ito.

“Oh, may problema ba, Kristoffer?” nagtataka nitong tanong habang nakatingin sa akin.

“L-Louis… pwede bang… itigil mo na ’yang mga m-malalaswa mong biro? Hindi ko na nagugustuhan. H-hindi rin ako natutuwa,” ang nauutal kong pagpa-prangka rito nang hindi tumitingin sa kanya.

“Hindi naman ako nagbibiro, eh. Nadulas lang talaga ako. Pero, pasensya pa rin. Promise, mag-iingat na ako sa mga sasabihin ko,” anito habang nakataas pa ang kaliwang palad.

“T-talaga ba?” Dahan-dahan ulit akong napatingin dito.

“Cross my heart,” sagot nito sabay taas-baba ng dalawang kilay.

Mukhang sinsero naman ito sa kanyang mga sinabi kaya nginitian ko na lamang ito at nagsimula na kami muling maglakad.

Hindi ko alam kung titigil na nga talaga ito ngunit nangako itong iiwasan na ang mga ganoong biro kaya sa tingin ko naman ay susunod ito sa kanyang pangako.

“Doon tayo pumwesto!” turo nito sa isang bakanteng mesa na pang-dalawahan lang. Nasa bandang gilid rin iyon.

Sumunod naman ako rito at nagtungo kami sa kinaroroonan niyon.

“Mabuti naman at may bakante pa rito,” banggit nito sabay hila nito sa upuan at sinenyasan akong umupo.

Umupo na lamang ako rito kahit bahagya akong nagulat sa ginawa nito.

“S-salamat,” sambit ko sabay ngiti.

“You’re welcome.”

Umupo na rin ito sa katapat na upuan.

Kinuha ko na sa loob ng bag ko ang aking baunan na naglalaman ng kanin. Hindi na ako bumili ng ulam sa canteen dahil sinabi naman ni Louis na bibigyan n’ya ako ng kanyang baong ulam.

Inilabas na rin nito ang kanyang baunan. Kumpara sa akin ay napakalaki niyon at mukhang totoo nga ang sinabi nitong marami ang pinaluto niyang ulam sa kanyang ina.

Binuksan na nito ang lalagyan ng kanyang ulam at bumungad ang iba’t-ibang uri ng pagkain.

Napanganga na lamang ako habang pinagmamasdan iyon.

“N-napakarami naman yata niyan, Louis.”

“Marami ba? Magpakabusog ka,” ani nito habang malapad na nakangiti.

“M-mauna ka na munang kumuha, Louis,” ang nahihiya ko namang pahayag.

“Mauna ka na. Para sa ’yo naman lahat ng ’to, eh.”

Napatingin na lamang ako rito at nagsimula nang kumuha ng ulam at inilagay iyon sa aking baunan.

“ Bento ang tawag dito. Chef kasi sa isang sikat na restaurant sa Japan si Mama at ito ang kadalasan n’yang ginagawa roon. Naisipan kong magpaluto sa kanya tutal nandito pa naman s’ya. Mamayang hapon na kasi ang byahe n’ya pabalik ng Japan,“ kwento nito habang kumukuha na rin ng pagkain.

“G-ganun ba? Kung ganun, s-sino lang ang mga kasama mo sa bahay ninyo?” usisa ko rito.

“Ako lang mag-isa. Matagal na kasing wala Papa ko, eh. Kahit naman noong nasa Maynila pa ako, hanggang dito. Nasanay na lamang akong mag-isa.”

Nagsimula na itong kumain kaya ay naisipan ko na ring galawin ang aking baunan. Hinintay ko kasi muna itong mauna.

“H-hindi ka ba nalulungkot m-mag-isa?” Hindi ako makatingin dito nang diretso. Medyo nahihiya pa rin kasi ako lalo’t panay na naman ang titig nito sa akin.

“Ba’t naman ako malulungkot? May mga iniimbitahan naman ako sa bahay tuwing nabo-bored ako, eh.” Ngumisi ito matapos sabihin iyon.

Umiwas na lamang ako rito ng tingin at itinuon na ang atensyon sa aking pagkain.

“So, nandito na rin naman tayo, why don’t we talk about our reporting?”

Kaagad akong napatingin sa kanya.

“M-mas mabuti pa nga.”

“Binasa mo na ba ’yung librong ibinigay ko sa ’yo kahapon?” panimula nito sa aming pag-uusap tungkol sa aming report.

Saka ko lamang naalala ang tungkol doon. Napakarami kasi ng aming assignments kahapon kaya nakaligtaan ko nang basahin iyon.

“N-naku, h-hindi pa, eh. Nakalimutan ko kasi. M-mamaya, sisimulan ko na, p-pramis.”

“Naku po, dapat binasa mo kaagad. Balita ko pa naman, isa sa pinakamahirap ang topic na ibinigay sa ’tin ni Ma’am.”

“P-pasensya na talaga, Louis,” paghingi ko ng paumanhin dito. Nakalimutan ko talaga kasi iyong basahin kahapon.

“Tsk. Ayos lang. Pero kasi, next week na kaagad ang reporting natin, eh. Thursday na ngayon. Hindi rin ako available sa weekends dahil may lakad ako.”

“P-paano naman tayo makakapaghanda n’yan?” ang nag-aalala kong tugon.

“Ganto na lang, bukas pagkatapos ng klase, dumiretso tayo sa bahay namin. May internet naman ako roon kaya makakapag-research tayo nang mas maayos. Isa pa, mayroon din kaming mini library sa bahay. Doon na lang tayo gumawa ng project, ayos ba?” mungkahi nito.

Tumango ako nang marahan.

Pumayag na lamang ako kaagad sa alok nito. Kailangan na kasi naming tapusin ang aming report dahil sa Lunes na namin iyon ipi-prisinta. Isa pa ay kumpleto rin ang resources nito sa kanilang bahay kaya sigurado akong kayang-kaya namin iyong matapos nang ilang oras lamang.

Nagpatuloy lamang kami sa aming pag-uusap tungkol sa aming report hanggang sa matapos na rin kaming kumain at bumalik na sa aming classroom.

“Salamat talaga sa pagkain, Louis. Sobrang sarap magluto ng Mama mo,” pasasalamat at papuri ko rito nang magkasabay na kaming naglalakad pabalik ng aming silid-aralan.

“Welcome. Sayang at ’di na ’yun masusundan pa for the time being kasi aalis na si Mama pabalik ng Japan mamaya. Hayaan mo at bibigyan pa rin naman kita ng ulam kahit hindi na bento.”

“Naku, huwag na, Louis. Sobrang nahihiya na ako sa ’yo.”

“Ano ka ba, kaibigan na kita kaya huwag ka nang mahihiya sa akin.”

Napakamot na lang ako ng aking batok at pilit na ngumiti.

“S’ya, hindi ako papasok ngayong hapon kasi ihahatid ko pa si Mama sa airport sa city. Sinamahan lang talaga kita papunta rito sa room,” banggit nito nang nasa harapan na kami ng aming classroom.

“Ganu’n ba? S-sige, mag-iingat ka.”

“Sige. ’Yung usapan natin, ah? Bukas ng hapon pagkatapos ng klase. Magpaalam ka rin sa mga magulang mo dahil baka gabi na tayo matapos.”

Tumango na lamang ako at pinagmasdan itong maglakad palayo habang kinakawayan ako.

Pumasok na ako sa aming silid-aralan nang may mga ngiti sa labi. Masaya ako dahil mayroon akong bagong kaibigan. Napakabait naman pala ni Louis, kahit minsan ay may pagka-pilyo ito. Mukhang hindi rin totoo ang mga bali-balita tungkol dito. Mukhang mabuti naman itong tao. Lalo na’t nalaman kong Mama’s boy pala ito. Unti-unti na ring nalulusaw ang pagkahiya ko rito. Kailangan ko pa itong lubos na makilala ngunit tiwala naman akong mas lalalim pa ang aming pagkakaibigan.

────୨ৎ────

“MANO ho, ’nay.” Nagmano ako sa aking ina pagkarating namin ng aming bahay. “Ang aga n’yo ho yatang umuwi,” dugtong ko bago hubarin ang aking sapatos.

“Maaga kasi akong pinauwi ni Madam Lucy, ’nak. May birthday party kasi sa kanila kanina. Birthday nung bunso niya. Katunayan ay nagdala ako ng spaghetti at puto para sa inyo. Andu’n sa mesa,” anito habang nakangiti.

“Talaga, ’nay? Asan?” bulalas ni Kevin nang marinig ang sinabing iyon ng aming ina.

Nagmamadali nitong hinubad ang sapatos at polo at nagtungo sa may lamesa.

“Nand’yan sa mesa. Oh, oh. Dahan-dahan lang kayo at kailangan n’yo pang tirhan ang Itay ninyo.”

“Salamat, ’nay.” Nginitian ko ito at hinubad ko na rin ang aking polo.

“Naynay, bigyan mo ako ng spagete! Baka ubusin ni Kuya Kebin!” iyak ng bunso naming si Karl.

Nagtawanan naman kami.

“Oh, ayan, Kuya Kevin, dahan-dahan lang daw,” ani Inay habang patuloy na tumatawa.

Napangiti na lamang ako at kinuha ang mga polo at sapatos naming magkakapatid upang dalhin ang mga iyon sa kwarto.

“Inyo na lang ang akin, Kevin. Hati kayo ni Karl. Busog pa ako, eh,” sambit ko at akmang aalis na sana ngunit biglang nagsalita si Inay.

“Sigurado ka, anak? Kumain ka rito. Kaya ka nangangayayat, eh.”

“Hindi na ho, Inay. Binigyan ho kasi ako ng kaklase ko ng napakaraming pagkain kaninang pananghalian. Sobrang nabusog po ako. Sa kanila na lang ’yan.”

“Ganu’n ba?”

“Opo.”

Matapos iyon ay tumuloy na ako sa aking paglalakad patungo sa aming kwarto at doon ay nagbihis.

Pagkatapos kong magbihis ng pambahay ay nanatili muna ako sa aming kwarto upang i-hanger ang aming mga uniporme. Hindi naman kami ganoon karumi magsuot kaya kahit hindi na ang mga ito labhan ay ayos lamang.

Nang isasabit ko na ang polo ni Kevin ay may napansin akong nakalagay sa bulsa nito sa may bandang dibdib.

Kaagad ko iyong dinukot at halos lumuwa ang aking mga mata sa aking nasaksihan. Kung hindi ako nagkakamali ay isa itong condom. Kahit hindi ako bihasa sa mga ganitong bagay ay alam kong ginagamit ito bilang kontraseptibo sa pakikipagtalik sa pagitan ng mag-asawa.

Agad ko itong nabitawan sa sobrang gulat. Ngunit mabilis ko rin naman itong pinulot. Bakit naman may ganitong bagay ang nakababata kong kapatid? Kung mayroon s’ya nito ay iisa lamang ang ibig sabihin niyon. Ginagamit n’ya ito sa pakikipagtalik. Ngunit kanino? Wala rin naman akong nababalitaang mayroon itong nobya o kung ano pa man.

Ilang sandali pa ay nakarinig ako ng mga yabag papalapit sa aming kwarto kaya dali-dali kong isinabit ang kanyang polo sa loob ng cabinet at nagkunwaring mayroong ibang ginagawa. Nasa loob na rin ng aking bulsa ang condom.

“Oh, Kuya, nandito ka pa pala. Kinain na namin ni Karl ’yung spaghetti at puto mo, hehehe.”

“Ayos lang. Busog pa talaga ako, eh.”

“Naks, sana all nililibre. Sino ba ’yang nanlibre sa ’yo? Kaibiganin ko nga rin nang mabusog din ako.”

Tinanggal na nito ang suot na sinturon kaya ay napatalikod ako. Kunwaring inayos ko na lamang ang pagkakasabit ng mga naka-hanger na damit sa aming cabinet upang hindi nito mahalatang nasa akin ang kanyang condom.

“W-wala ’yun. Bagong kaibigan ko,” sagot ko rito habang patuloy sa aking ginagawa.

“Ganu’n ba?”

Napasinghap ako nang biglang may dumikit sa akin. Dahil naka-sando lamang ako ay lumapat ang kanyang dibdib sa aking braso. At ang mas ikinagulat ko pa ay ang umbok nito sa harapan na nakadikit din sa kanang pisngi ng aking pwet. Manipis lamang ang tela ng aking suot na shorts kaya ramdam na ramdam ko iyon.

Mukhang mayroon itong kinukuha sa loob ng aming cabinet. Nasa tapat kasi ako niyon. Nakadikit pa rin ang katawan nito sa akin.

“Nasaan na kaya ’yung kulay stripe na shorts ko?” banggit nito.

Kaagad kong naalala kung nasaan ang kanyang hinahanap. Nasa loob iyon ng drawer ng cabinet kaya ay yumuko akong bigla upang makuha iyon.

Binuksan ko ang drawer at kinuha ang kanyang kulay stripe na shorts at laking gulat ko nang biglang mayroong bagay na humalik sa aking pisngi.

Saka ko lang napansin na magka-lebel na pala ang aking ulo at ang umbok sa kanyang harapan na ngayon ay halos tinutuka na ako. Naamoy ko ang nakakakilabot nitong aroma. Mukhang hindi nito alintana na dumidikit na pala iyon sa aking pisngi at abala pa rin sa paghahanap.

Dali-dali naman akong napatayo at ibinigay sa kanya ang kanyang hinahanap.

“Oh, nand’yan pala sa ’yo, Kuya, eh. Saan mo ’to nakita?” banggit nito sabay kuha ng kanyang shorts sa akin.

“S-sa drawer dito sa ibaba. N-nakita ko kasi nung isang linggo habang nagtutupi ako ng mga damit. Hindi ko alam na hinahanap mo pala.”

“Salamat, Kuya, ah? Akala ko naman nawawala na, eh.”

Isinuot na nito iyon at saka ay tumalikod. Naiwan naman akong naguguluhan sa aking biglaang naramdaman. Bakit tila may mga paru-parong namuo sa aking tiyan? Ang pakiramdam na tanging kay Itay ko lamang nararanasan.

Matapos magbihis ay lumabas na ito ng kwarto.

Napaupo na lamang ako sa gilid ng aming katre at dinukot ang condom sa loob ng aking bulsa. Hindi ko iyon tuluyang inilabas at dinama ko lamang ang hugis nito sa loob. Para itong kendi.

Kailangan ko itong itago mula kay Karl at baka mapagkamalang kendi at makain pa ito ng bunso naming kapatid.

Nagtataka pa rin ako kung bakit mayroong ganito si Kevin. Ibig sabihin ba ay mayroon itong karelasyon o katalik?

────୨ৎ────

KINAGABIHAN ay oras na ng aming pagtulog. Tapos na rin akong maghugas ng aming pinagkainan at maglabar. Sa aming hapag-kainan ko naisipang magbasa ng librong ibinigay sa akin ni Louis para sa aming reporting. Mas komportable kasi ako rito tuwing magsusunog ng kilay. Isa pa ay wala ring ilaw ang aming kwarto dahil napundi ang ilaw namin doon noong isang buwan. Sa sala naman ay may kahinaan din ang liwanag kaya dito lang talaga ang tanging pagpipilian ko.

Abala ako sa aking binabasa nang bigla na lamang may umupo sa aking kaharap na upuan.

Napatingin ako rito. Bahagya akong nagulat nang makita ko si Itay na hinihilot ang kaliwang sentido at may hawak na baso ng tubig.

“Itay, nandito ho pala kayo. M-masakit ho ba ang ulo ninyo?” ang nag-aalalang banggit ko rito at itiniklop ang aking librong binabasa.

“Wala ito, anak. Kinukumusta lang kita. Para sa pagsusulit n’yo ba iyan?” Uminom ito ng tubig.

“Hindi ho, ’tay. May reporting ho kasi kami sa Lunes. Kailangan kong memoryahin ang ilang mga nakasulat dito.”

“Ganu’n ba, anak?”

“Opo.” Nginitian ko na lamang ito at muli nang binuklat ang libro upang magbasa.

Bigla kong naalala na kailangan ko nga pala ritong magpaalam na baka gabihin ako ng uwi bukas dahil pupunta ako sa bahay nina Louis.

Ilang sandali pa ay muli itong nagsalita.

“Sa Sabado pala, ’nak, samahan mo ako sa hacienda, ha? May kaunting salu-salo kasi kaming mga empleyado roon. Gusto sana kitang isama nang makapag-liwaliw ka naman. Napapansin ko kasing puro pagsusunog na lamang ng kilay ang inaatupag mo. Maganda ring magsaya ka naman kahit papaano paminsan-minsan.”

“Salamat, ’tay. Wala hong problema. Isa pa, miss ko na ring magpunta ng hacienda. Noong Abril pa yata ang huling bisita ko roon, eh.”

“Mabuti naman kung ganu’n, anak. Ang totoo ay hinahanap ka na rin ng mga katrabaho ko. Asan na raw ’yung bibo kong anak,” kwento pa nito sabay tawa.

“Talaga, ’tay? Naku, nakakahiya naman. Baka naiingayan sila sa akin kapag nandoon ako.”

“Hindi ’yan, anak. Hinahanap ka nga nila, eh.”

“Hmm… Excited na ako, ’tay, hehe.” Ngumiti ako rito nang matamis.

“Ang cute cute naman ng baby ko,” biglang sabi nito kaya ay kaagad na nabura ang aking mga ngiti.

“’Tay naman! Anong cute at baby? Hindi na ako bata, ’no!”

“Eh, para sa akin, cute na baby ka pa rin, eh. Paano ba ’yan?”

“Hmm… parang alam ko na kung ano ang gusto mo.” Muli kong isinara ang librong hawak ko at tumayo.

Lumapit ako rito at kaagad na hinilot ang kanyang likod.

“Gusto mong magpamasahe, ’no?”

“Hindi, ah. Ayokong makaabala sa ’yo, anak. Bumalik ka na sa ginagawa mo. Nandito lang talaga ako upang kumustahin ka.”

“Sus. Maniwala ako. Gusto mo lang magpa-masahe, eh.” Tuloy ang panunudyo ko rito.

“Hay naku, ikaw yata ang may hinihingi sa akin, eh. Alam ko na ’yang istayl mo.”

Kaagad akong napatawa. Tatay ko nga ito.

“Manghuhula ka talaga, ’tay.”

“Ano iyon?” anito sa kunwaring ma-otoridad na tono.

“Ano ho kasi… bukas ng hapon, pupunta muna ako sa bahay ng kapareha ko sa reporting. Doon kasi namin tatapusin ang aming presentation. Pwede ho ba, ’tay? Baka rin kasi gabihin ako ng pag-uwi.”

“Taga-saan ba ’yang kapareha mo?”

Saan nga ba? Nakalimutan kong tanungin si Louis.

“Ah, eh, hindi ko rin alam, ’tay, eh. S’ya na lang daw ang maghahatid sa akin papunta roon at saka pauwi.”

“Kung ganu’n, edi sige. Basta huwag kang magpapa-hatinggabi, maliwanag ba?”

“Talaga, ’tay?! Maraming salamat po!” Niyakap ko ito mula sa likuran.

“S’ya, bumalik ka na sa ginagawa mo.”

Kumawala na ako sa pagkakayakap rito at muli nang umupo.

“Mauna na akong matulog. Matulog ka na rin pagkatapos mo riyan. S’ya, good night, baby ko.” Tumayo na ito at ginulo pa ang aking buhok bago tuluyang umalis.

“Good night, ’tay,” ang huling nasabi ko rito at nakangiting bumalik na sa pagbabasa ng libro.

Napakabait talaga ng tatay ko. Malaki ang tiwala nito sa akin kaya ko ito napa-payag kaagad. Sana naman ay maging maayos ang paggawa namin ng presentation ni Louis sa kanilang bahay bukas.

Kabanata VI

“SINO ba kasi muna ’yang kaklase mo? Nang masuri ko at baka kung ano pang gawin nu’n sa ’yo sa bahay nila, eh. Talagang makakatikim sa ’kin ’yun pag nagkataon.”

“Huwag ka ngang mag-isip ng ganyan. Napakalala mo namang gumawa ng istorya. Mukha namang mabait ’yun si Louis,” inis na sambit ko sa aking kapatid habang naglalakad kami sa malubak na daan patungo sa bahay nina Mang Berto.

Kanina pa kasi ito tanong nang tanong tungkol sa kaklase kong iyon. Gusto raw nitong personal na makilala upang kilatisin. Hindi na nakakapagtaka dahil maging ang matalik na kaibigan kong si Rey ay kinaibigan din nito noon. Halos lahat din ng mga naging kaibigan ko ay kakilala niya. Masyado kasi itong mahigpit pagdating sa akin kahit pa ako ang mas nakatatanda. Palibhasa’y nagmana kay Itay.

“Bilis mo namang magtiwala. Sabi mo ilang araw pa lang kayong magkaibigan tapos sinasabihan mo na kaagad na ‘mabait’? Anong malay mong front act lang pala iyon?”

“Aba-aba, may ‘front act front act’ ka nang nalalaman, ah? Bilisan mo na lamang maglakad nang maaga tayong makapunta ng paaralan,” sambit ko rito.

Mabuti na lang at hindi maulan kaya tuyo ang aming nilalakaran. Hindi na namin kailangan pang magsuot ng bota at kapote. Pahirapan kasi ang paglalakad rito sa malubak na daan na ito tuwing tag-ulan.

Kinuha ko na rin ang bag ng bunso naming si Karl na kasalukuyang buhat-buhat ni Kevin nang sa gayon ay mabawasan kahit papaano ang bigat na dinadala nito. Para sa isang limang taong gulang kasi ay masasabing malusog din ang aming bunsong kapatid. Katunayan ay ito ang pinakamalaki sa klase nito. Mukhang may isa na namang magmamana kay Itay.

“Magandang araw ho, Mang Berto,” bati ko kay Mang Berto nang makarating na kami sa kinaroroonan ng kanilang munting kubo.

“Oh, sakto’t katatapos ko lamang magkape. Magandang araw din sa inyo, mga bata,” bati nito pabalik habang may bitbit pang tasa.

Tumayo ito mula sa pagkakaupo sa kanilang bakuran at saka ay lumapit sa amin.

“Good morning, Mang Robert,” ani Kevin habang ibinababa si Karl.

“Good morning, Kebin boy. Mukhang palaki nang palaki yata iyang pangangatawan mo kakabuhat dito bunso n’yong kapatid, ah,” ani naman ni Mang Berto sabay tapik sa tiyan ng aking kapatid.

“Naku, Mang Bert. Hindi lang ’tong si utol nagpapalaki nitong katawan ko. Lahat yata kasi ng mabibigat na trabaho sa bahay sa akin nakatoka.”

“Ganyan talaga, anak. Tanggapin mo na lamang na sa ’yo matotoka ang mga pagbubuhat na gawain dahil sa laki niyang pangangatawan mo.”

“Maniwala ka d’yan, Mang Berto. Minsan nga nagdadabog pa ’yan kapag inuutusan ni Inay, eh,” pambubuking ko rito at napatawa.

“Kuya naman. Napaka-sinungaling naman nito, oh,” kunwaring nagtatampo nitong sambit.

Nagtawanan na lamang kami.

“Kayong mga bata talaga. S’ya, pasok muna ako sa loob at ako’y magbibihis. Pumasok na rin muna kayo at napakalamig dito sa labas,” yaya ni Mang Berto sa amin at sabay-sabay na kaming pumasok sa loob ng kanilang bahay.

“Oh, narito na pala kayo,” salubong sa amin ng asawa ni Mang Berto na si Aling Belinda. “Pasensya na’t hindi ko kayo narinig. Nasa likod kasi ako at nagsasampay ng mga damit.”

“Ayos lang po, Aling Belinda. Magandang araw ho sa inyo,” bati ko rito habang nakangiti.

Dumiretso na rin si Mang Berto sa loob ng kwarto nilang mag-asawa.

“Magandang araw din naman. Tapos na ba kayong mag-almusal? Upo muna kayo.”

Umupo kaming tatlo sa kanilang sala.

“Tapos na ho, Aling Belinda. Maraming salamat.” Si Kevin ang sumagot.

“Ganu’n ba? S’ya, maiwan ko na muna ulit kayo at tatapusin ko pa ang mga sinasampay ko. Berto, bilisan mo ang pagkilos riyan at naghihintay ang mga bata!” sigaw nito habang naglalakad palayo sa amin.

“Saglit lang! Kakapasok ko pa lang naman, mahal!” sagot naman ni Mang Berto.

Nagtawanan kaming muli at saka ay tahimik na naupo na lamang sa munting sala habang hinihintay itong magbihis.

Napatingin ako sa paligid ng kanilang bahay. Halos ganito rin ang ayos ng aming tahanan. Simple at maliit ngunit malinis. Ang mag-asawang Mang Berto at Aling Belinda lamang ang nakatira dito dahil nasa Maynila na at nagtatrabaho ang tanging anak nila na si Kuya Benhur. Kaya siguro parang mga anak na rin kami kung ituring ng dalawa. Nangungulila ang mga ito sa nag-iisa nilang anak na kinailangang lumuwas upang magbakasakali ng mas magandang opurtunidad sa Kamaynilaan.

Ilang minuto pa ang lumipas at lumabas na rin si Mang Berto mula sa kanilang kwarto. Nakabihis na rin ito.

“Pasensya na’t mukhang napatagal yata ako. Hinanap ko pa kasi itong lintik na sinturon ko. Nasa ilalim lang pala ng katre.”

“Ayos lang ho ’yun, Mang Berto. Mabuti na nga ring medyo nakapagpahinga kami matapos ang mahabang paglalakad mula sa bahay papunta rito,” tugon ko na lamang dito.

“Mabuti naman kung ganoon. S’ya, tara na’t baka mahuli pa kayo sa klase.”

Sabay-sabay na kaming lumabas ng kanilang bahay.

Inilabas na rin nito ang tricycle na nakaparada sa kanilang munting garahe na yari sa kawayan.

Pagkatapos ay sumakay na kami rito at sama-sama naming binaybay ang daan patungo sa bayan kung saan naroon ang aming paaralan.

Katulad ng nakagawian ay ibinaba muna namin si Karl sa day care center at inihabilin kay Aling Sylvia bago magpatuloy patungo sa high school kung saan kami nag-aaral ni Kevin.

“Maraming salamat po, Mang Berto. Heto ho ang bayad namin,” sambit ko habang ibinibigay ang aming pamasahe sa matanda.

“Maraming salamat, anak. S’ya, mauna na kayo at baka kayo’y ma-late sa klase,” banggit naman nito matapos tanggapin ang iniabot ko rito.

“Sige ho, salamat po ulit!” ang huling nasabi ko rito at saka ay magkasabay na kaming naglakad ni Kevin papasok ng gate ng paaralan.

“Kuya, ipakilala mo na sa ’kin ’yang Louis,” agad na sambit nito sa kalagitnaan ng aming paglalakad.

“Sa susunod na lang kapag nagkaroon ng pagkakataon. Mali-late na kaya tayo,” tugon ko naman dito.

“Bahala ka, pupunta ako mamayang recess sa room ninyo.”

“Ang kulit mo talaga. Basta mamayang uwian, ah? Huwag mong kalilimutang kunin si Karl kina Aling Sylvia. Mauna na lamang kayo sa akin dahil baka gabihin pa ako ng pag-uwi,” bilin ko rito.

“Oo na. S’ya, nandito na room namin. Bye, Kuya.”

“Sige. Huwag masyadong magpaka-pilyo.”

“Psh. Ano ako, bata?”

Pumasok na ito sa loob ng kanilang classroom. Naiwan naman akong napangiti. Napakakulit talaga ng batang iyon.

Nagpatuloy na ako sa paglalakad hanggang sa nakarating na rin ako ng aming classroom.

“Good morning, Kristoffer,” agad na bati sa akin ni Louis hindi pa man ako nakakapasok sa loob. Nasa pintuan kasi ito at nakatayo nang dumating ako.

“Good morning, Louis,” bati ko rin dito at naupo na sa aking upuan.

Mabuti naman at mukhang wala pa rito si Ma’am. Buong akala ko pa naman ay late na ako.

Kaagad kong binuksan ang aking bag at kumuha ng libro.

“Grabe ka naman, Kiko. Hindi lang pumasok si Rey nang ilang araw may ipinalit ka na kaagad,” biro ng kaklase naming si Cherry sabay hagalpak ng tawa.

“OA naman nitong pandak na ’to. Hindi ba pwedeng makipagkaibigan lang muna sa iba habang wala ang bestfriend mo?” salo ni Louis rito.

“Hoy, Mr. Fuckboy, sinong sinabihan mong pandak?!” nakapamewang na sagot ng aming kaklase.

“Ssh, manahimik nga kayo. Ang aga-aga, oh,” saway ko sa mga ito at muli nang ipinagpatuloy ang pagbabasa ng libro.

“Ito kasing si pandakaki, eh,” hirit pa ni Louis.

“Bleee!! Fuckboy, manyak, kantuteroooo!”

Napabuntong-hininga na lamang ako at hinilot ang aking sentido.

Ilang sandali pa ay dumating na rin ang aming guro at nagsimula na ang klase.

Mabilis lang na lumipas ang mga oras. Hanggang sa sumapit ang recess.

Nakagawian ko nang hindi kumakain ng snacks tuwing break time. Bagkus ay nakaupo lamang ako sa aking upuan at nagbabasa ng libro o notebook tuwing ganitong oras. Hindi naman ako mabilis magutom. Isa pa ay nag-iipon din ako ng pera na maaari kong magamit sa kolehiyo. Kaya ang perang baon ko pambili ng pang-recess ay itinatabi ko na lang muna.

Ngunit laking gulat ko nang dalhan ako ni Louis ng cupcake at isang bottled flavored drink .

“Hala ka, Louis. Mahal pa yata ’to kesa sa baon ko araw-araw. Pasensya na, hindi ko ’to matatanggap,” pagtatanggi ko rito. ’Di hamak naman kasi na hindi ako makakabili ng ganitong klaseng pagkain sa pang-araw-araw kong baon.

“Tanggapin mo na lang. Akala ko ba magkaibigan na tayo? Bakit nahihiya ka pa rin?” may bahid ng pagtatampo nitong banggit.

“Eh kasi…” Napatingin ako sa ibang direksyon.

“Kristoffer, nandito ang kapatid mo!”

Napalingon ako sa aking kaklase na biglang sumigaw at kaagad na napatayo.

“Ang pogi talaga n’yan, ’no? ’Di ba Grade 11 pa lang ’yan? Bakit mukhang nasa kolehiyo na?”

“Ang yummy naman ng katawan.”

“Ang sarap ng kapatid ni Kristoffer.”

Hindi ko na lang pinansin ang ilang mga sinabi ng aking mga kaklase habang naglalakad ako patungo sa pinto ng aming classroom kung saan naroon si Kevin.

“Anong ginagawa mo rito?” mariing bulong ko rito.

“Wala. ’Di ba, sinabi ko sa ’yo kanina na pupunta ako rito sa classroom ninyo?”

“Tsk. Tinotohanan talaga, eh.”

“Ako pa ba.”

“Hello, guys,” biglang banggit ni Louis na basta-basta na lamang na sumulpot sa aming tabi kaya ay nagulat ako.

“Kumusta, pre? Ikaw ba si Louis?” ani naman ng kapatid ko rito.

“Ako nga. Wait, na-kwento na ba ako ni Kristoffer sa ’yo?”

“Oo, nagpaalam kasi s’ya tungkol sa pagpunta n’ya mamaya sa bahay ninyo.”

“O-oh, hehe. Pumayag naman kayo, ’di ba?”

“Oo naman. Maging si Itay ay pumayag din.”

“That’s good to hear.”

“Ah, Louis, pare, halika nga muna. May sasabihin lang ako sa ’yo. Tayong dalawa lang. Kuya, hiramin ko muna ’tong kaibigan mo, ah?”

Biglang hinila ni Kevin ang aking kaklase at naglakad ang dalawa palayo ng aming classroom. Naiwan naman akong kinakabahan at nagtataka. Ano na naman kaya ang sasabihin nu’n sa kaklase ko? Hindi ko napigilang mag-alala.

────୨ৎ────

“A-ANO, Louis…”

“Hmm?”

Napatingin ako sa kaliwang bahagi ng mesa. Narito kami ngayon ni Louis sa canteen at kumakain ng pananghalian. Katulad ng inaasahan ay nilibre na naman ako nito ng ulam. Pritong manok ito at hotdog na binili namin sa canteen kanina. Tinanggihan ko pa iyon nung una ngunit sadyang mapilit ito kaya ay napapayag na lamang ako.

“A-ano palang sinabi sa ’yo kanina ng kapatid ko?” Kinakabahan man ay nagawa ko pa ring itanong ang kanina pa bumabagabag sa isipan ko. Baka kasi pinagbantaan ito ni Kevin. Sobrang nakakahiya kung ganoon nga ang nangyari.

“Ah, ’yun ba? Wala naman. Gusto lang daw makipagkaibigan ng kapatid mo,” sagot nito sabay subo ng pagkain.

“’Y-yun lang ba?”

Nilunok muna nito ang nginunguyang pagkain bago muling magsalita.

“Tsaka, sinabi n’ya rin na bantayan daw kita nang maayos at huwag na huwag ipapahamak.”

“G-ganun ba?” ang nahihiya kong tugon dito.

Ang kapatid kong iyon talaga. Anong pagbabantay ang sinasabi nito gayong napakatanda ko na? Isa pa, wala ba itong tiwala kay Louis? Hindi pa ba sapat ang kabaitang ipinapakita ng kaklase ko upang hindi n’ya ito pag-isipan ng masama?

“’Yun lang naman.”

“N-naku, pasensya ka na sa kapatid kong iyon, Louis, ah? Ganu’n talaga ’yun at napaka- overprotective pagdating sa akin at sa bunso kong kapatid,” paliwanag ko rito habang kinakamot ang aking batok.

“I completely understand him. Kahit naman ako, ganu’n din ang gagawin sakaling pupunta ng ibang bahay ang kapatid ko.”

Dahil sa sinabi nito ay bigla akong napaisip kung mayroon nga itong kapatid. Hindi kasi namin madalas mapag-usapan ang tungkol sa pamilya nito.

“May kapatid ka ba, Louis?” hindi ko napigilang itanong dito.

“Wala, eh. Katunayan ay isa akong rainbow baby, ibig-sabihin ay nakunan muna si Mama bago ako dumating. Kaya hindi na rin ako nasundan pa.”

Bigla akong napayuko nang bahagya dahil sa naging sagot nito. Hindi ko inaasahang ganoon pala ang pinagdaanan ng pamilya nito.

“P-pasensya na sa tanong ko…”

“Kristoffer.” Laking gulat ko nang bigla nitong hinawakan ang aking kamay. “Pwede bang huwag ka nang mahihiya sa akin? Gusto ko lang talagang makipagkaibigan.”

Napalunok na lamang ako dahil sa biglaan nitong nabanggit. Bakas ang matinding sinseridad sa mukha nito.

“At saka… pwede bang ‘Kiko’ na lang ang itawag ko sa ’yo? Nabanggit kasi ng kapatid mo kanina na ’yun daw ang tawag ng mga kapamilya at malalapit mong kaibigan sa ’yo.”

“Pwedeng-pwede, Louis!” nagagalak ko namang sagot dito.

Hindi ako makapaniwalang ganoon pala ito kaseryoso na maging kaibigan ako.

“Maraming salamat, Kiko.” Isang matamis na ngiti ang iginawad nito sa akin.

Tinapos na namin ang aming pananghalian at saka ay sabay na kaming bumalik ng aming classroom. Kahit papaano’y nalusaw na ang pagkahiya ko rito. Mukhang hindi naman nito dinibdib ang mga sinabi ni Kevin at katunayan ay gusto n’ya raw ding maging kaibigan ang kapatid ko.

Nagkamali ako sa unang impresyon ko rito. Dahil sa mga bali-balita tungkol sa kanya ay napaniwala akong masama itong tao. Ngunit kapag makilala mo pala ito nang lubusan ay masasabi mong napakabait pala talaga nito at napakasaya ring kasama.

Sumapit ang hapon at oras na ng uwian. Pinuntahan muna namin si Kevin upang magpaalam na sasama na ako kay Louis patungo sa bahay nito. Muli ko itong pinaalalahanan tungkol kay Karl na sinang-ayunan naman nito.

Kaya ay nagtungo na kami ni Louis sa quadrangle ng aming paaralan.

Laking gulat ko nang malaman kong mayroon pala itong kotse. Ang akala ko ay motor lamang ang aming gagamitin kaya bakas sa aking mukha ang matinding pagkagulat nang masaksihan ko iyon. Halos magdadalawang-taon ko na itong kilala ngunit ngayon ko lamang nalaman na mayroon pala itong ganitong sasakyan.

“Hanep ka talaga, Louis. May kotse ka pala?” banggit ko habang isinusuot ang seatbelt.

“Ngayong taon lang ’to. Late birthday gift sa ’kin ni Mama para sa 18th birthday ko last year,” sagot nito habang may inaayos sa manibela.

Ilang sandali pa ay napansin nitong nahihirapan akong isuot ang seatbelt. Unang beses ko kasing makasakay ng kotse kaya hindi ako pamilyar sa mga ganitong bagay.

Kaya naman ay tinulungan ako nito at ito na mismo ang nagkabit niyon para sa akin. Dahil doon ay bahagyang nagkalapit ang aming mga mukha.

Sandali pa itong napatigil sa harapan ko at napatingin sa aking mga mata. Ngunit mabilis din akong nag-iwas ng tingin at ibinaling iyon sa labas ng bintana.

Sinimulan na nitong paandarin ang sasakyan. Hindi ko napigilang ma-excite. First time ko kasi talagang makasakay ng sasakyang ganito. Dati ay sa mga pelikula ko lamang ito nakikita.

Napatingin ako sa gawi ni Louis at napansing seryoso itong nagmamaneho.

Napakagwapo talaga nito. Kahit na medyo natatakot ako rito noon ay hindi ko maipagkakailang nagagwapuhan ako rito. Lalo na nu’ng unang beses ko pa lamang itong makita. Hindi ko lubos-akalaing magiging kaibigan ko pala ito.

Napasinghap ako nang bigla itong tumingin sa akin at saka ay ngumiti. Kaya naman ay mabilis kong binawi ang pagtitig ko rito at saka ay napalunok.

“Unang beses mo bang sumakay ng kotse?” tanong nito at halos mapaigtad ako nang bigla nitong hinawakan ang kaliwa kong hita.

Marahas akong napatingin dito at nasaksihang nakatuon na itong muli sa daan. Ang kanang kamay nito ay abala pa rin sa paghimas sa akin.

“O-oo, L-louis…”

Napahinga ako nang maluwag nang tanggalin na nito ang kanyang kamay.

“Huwag kang mag-alala. Mula ngayon ay makakasakay ka na parati ng kotse.”

Pilit na lamang akong napangiti. Hindi ko alam kung ano ang ipinahihiwatig nito sa paghimas nito sa aking hita. Maaaring ginawa lamang n’ya iyon dahil magkaibigan naman kami. Ngunit malaki rin ang posibilidad na nagbibigay ulit ito ng kakaibang motibo. Hindi ko napigilang mas kabahan habang binabaybay namin ang byahe patungo sa kanilang bahay.

Gayunpaman ay pilit ko na lamang pinatatag ang aking sarili at sinubukang pigilang makapag-isip ng kung anu-ano. Napatingin na lamang ako sa labas at tahimik na kaming nagpatuloy sa aming byahe.

Kabanata VII

“MAUPO ka muna rito at maghahanda lamang ako ng merienda,” bilin ni Louis bago ito magtungo sa kanilang kusina.

Nasa loob na kami ng bahay nito at nakaupo ako ngayon sa kanilang sopa. Napakalambot nito at halatang mamahalin. Walang binatbat ang aming munting sala na yari sa kawayan kumpara dito.

Napalingon-lingon pa ako sa buong paligid. Pinagmasdan ko ang ilang mga kagamitan. Napakaganda at napakalinis ng bahay nina Louis. Moderno ang estilo at halatang limpak-limpak na salapi ang ginastos para dito. Hindi naman ito ganoon kalaki na tila isang magarang mansyon katulad ng sa hacienda, ngunit masasabi mong pang-mayaman pa rin.

Napakaswerte talaga nito sa buhay. Mas lalo tuloy akong nagkaroon ng motibasyon na mag-aral nang mabuti nang sa gayo’y mabigyan ko rin ng ganitong klaseng tahanan ang aking pamilya balang araw.

Napako ang aking paningin sa isang may kalakihang litrato na nakasabit. Dahil sa kuryosidad ay napatayo ako upang tukuyin kung sino iyon. At hindi nga ako nagkamali. Si Louis iyon noong bata pa. Sa palagay ko’y nasa tatlo o apat na taong gulang pa lamang s’ya sa larawan.

“Napaka-cute naman.” Hindi ko napigilang mapangiti habang pinagmamasdan ito.

“Alam ko namang cute ako.”

Bigla akong napaigtad dahil sa biglaan nitong pagsulpot sa aking likuran. Nang lingunin ko ito’y napansin kong mayroon na itong hawak na tray na naglalaman ng ilang pagkain at juice.

“L-louis… k-kanina ka pa ba d’yan?” gulat na tanong ko rito.

“Long enough para marinig ’yung sinabi mo. Come, let’s eat muna.” Niyaya ako nito na umupo pabalik sa sofa at inilapag na sa maliit na mesa ang hawak na tray at pitsel.

Nang makaupo na ako ay naupo na rin ito sa aking tabi.

Ibinaling ko ang aking atensyon sa inihanda nitong merienda. Puro matatamis na pagkain iyon katulad ng cupcake at cookies.

“Ikaw ba ang nag-bake ng mga ito, Louis?” mangha kong tanong sa kanya.

“Ah, hindi. Binili ko lamang ang mga iyan kahapon on my way back here,” pagtatapat nito.

“Ah, ganun ba? Akala ko naman nagmana ka rin sa Mama mo at magaling ka ring magluto,” ang natatawa kong banggit.

“Bakit, gusto mo ba ’yung mga lalaking magaling magluto?” bigla nitong sambit na nakapagpalusaw ng aking mga ngiti.

Kaagad rin akong ngumiti nang pilit upang hindi nito mahalatang nagulat ako sa kanyang itinanong.

“L-loko ka. Wala pa sa isip ko ang mga ganyan, ’no.” Napatingin ako sa ibang gawi upang umiwas sa kanyang mga titig.

“Anyways, sige na. Kumain na muna tayo at nang makapagsimula na tayong gumawa ng report natin.”

Napahinga ako nang maluwag dahil sa sinabi nito. “M-mas mabuti pa nga.”

Kumuha na ito ng isang pirasong cookie at nagsalin ng juice sa dalawang baso. Matapos iyon ay bigla itong tumayo.

“Kuha ka lang ng gusto mo, ah? Magbibihis muna ako saglit,” sabay kagat nito ng kanyang hawak na cookie.

Tumango na lamang ako at nagsimula na itong maglakad palayo. Napansin kong umakyat ito. Mukhang nasa ikalawang palapag yata ang kanyang kwarto.

Nagsimula na rin akong kumain. Cupcake kaagad ang aking unang napiling tikman. Isa o dalawang beses pa lang yata ako nakakain nito at hindi ko maipagkakailang napakasarap talaga nito. Lalo na ang sobrang tamis na toppings na strawberry flavor.

Habang kumakain ay muli kong pinagmasdan ang paligid. Napakong muli ang aking paningin sa cute na larawan na nakasabit kaya’y bahagya akong napangiti.

Ilang sandali pa ay nakarinig na ako ng mga yabag pababa.

At halos lumuwa ang mga mata ko nang sumulpot si Louis. Bilad na bilad ang katawan nito at tanging maiksing boxers na lamang ang suot ngayon.

Tila may dumaloy na kuryente sa buong katawan ko nang magsalubong ang aming mga mata kaya kaagad akong napaiwas dito sabay kagat sa cupcake na hawak ko. Hindi ko inaasahang napakaganda pala ng katawan nito. Mayroon itong mga muscles at abs. Unang beses kong masaksihan itong walang pang-itaas at hindi ko maipagkakailang napakaganda rin ng katawan nito katulad ng kay Kevin.

“Pasensya ka na. Ganito kasi talaga ako manamit ng pambahay. Ok lang ba sa ’yo?” sambit nito nang maupo na sa aking tabi.

“A-ano ka ba, Louis. S-syempre naman. Bahay n’yo naman ito. Sino ba naman ako para pagbawalan ka sa kung ano ang nais mong suotin sa sarili mong p-pamamahay…” nauutal kong sambit at kapansin-pansin ang hindi ko pagtingin dito nang diretso.

“Akala ko kasi uncomfortable para sa ’yo. Well, ayos lang naman pala, tapusin na natin ’tong merienda para makapagsimula na rin tayo.”

Hindi na ako sumagot pa at inubos ko na lamang ang hawak kong cupcake. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Sa kaloob-looban ko ay tila mayroon akong nais na mangyari. Ngunit hindi ko matukoy kung ano iyon.

“Gusto mo bang magbihis ng pambahay? I can let you borrow my clothes if you want.”

Kaagad akong tumango. Gusto ko man iyong tanggihan ay hindi ko magawa dahil nagsimula na rin akong mamawis at mahihirapan akong labhan ang aking uniform kapag nagpatuloy pa iyon.

“Tara sa kwarto.” Tumayo ito kaya ay sumunod na rin ako.

Sabay kaming umakyat patungo sa kwarto nito. Habang naglalakad ay hindi ko napigilang makapag-isip ng kung anu-ano kaya ay mahina kong kinurot ang aking sarili bilang pagsaway. Heto na naman ako sa malikot kong isipan.

Huminto kami sa harapan ng isang pinto at binuksan iyon ni Louis. Bumungad ang napakaganda nitong kwarto. Maaayos ang mga gamit at napakalinis din sa loob.

“A-ang ganda naman ng kwarto mo, Louis,” hindi ko napigilang banggitin matapos kaming pumasok dito.

“Thanks. Maarte talaga ako when it comes to my room. Katunayan ay walang ibang nakakapasok dito kundi ako lang,” sambit nito at dumiretso patungo sa kanyang malaking cabinet.

Habang naghihintay ay napatingin-tingin muna ako sa paligid. Nakakainggit naman itong kwarto ni Louis. Mayroon pa itong kompyuter at study table. Bukod roon ay mukhang may sarili rin itong banyo. May pinto kasi sa loob at hula ko ay pintuan iyon ng kanyang sariling CR.

“Here, Kiks.”

Hindi ko namalayang nasa harapan ko na pala ito.

Ibinigay nito sa akin ang isang pares ng t-shirt at shorts.

“S-salamat…” ang nakangiti kong tugon dito matapos ko iyong tanggapin.

Buong akala ko’y lalabas muna ito ng kanyang kwarto upang makapagbihis ako ngunit laking gulat ko na lamang nang dumiretso ito patungo sa kanyang kama at patihayang umupo sa gilid niyon habang nakatingin sa akin.

“Magbihis ka na, nang makapagsimula na tayo,” kaswal na sabi nito habang nakatingin sa akin.

Napalingon ako sa pinto ng banyo at akmang maglalakad na sana upang doon magbihis nang muli itong magsalita.

“My bathroom is off-limits. It’s my personal space. D’yan ka na magbihis.” Ma-otoridad ang tono nito kaya ay nagsimula na rin akong makaramdam ng kaba.

“A-ah, L-Louis… K-kasi…”

“What? You want to me to get out of my own room? Pareho naman tayong lalake dito, ah.”

“H-hindi naman sa gano-”

“Tsk. Bilisan mo na lang, Kiko. I’m waiting. Ayaw mo pa bang magsimulang gumawa ng report natin?” anito na tila naiinip.

Napalunok na lamang ako nang buo at saka ay tumalikod. Mukhang nagbago yata ang pakikitungo nito sa akin. Hindi ko inaasahang mag-iiba ang timpla nito dahil lamang sa gusto nitong makita ako habang nagbibihis.

Sinimulan ko nang tanggalin ang pagkakabutones ng aking polo. Nang mahubad ko na iyon ay sinunod ko na rin ang suot kong sando.

Tanging slacks na lamang ang natira sa akin. Napalingon ako upang tignan itong muli. At katulad ng aking inaasahan ay abala pa rin ito sa pagtitig sa akin.

Nanginginig man ay dahan-dahan kong tinanggal ang aking sinturon at binuksan ang zipper ng aking slacks. Hanggang sa tuluyan na iyong bumaba at tanging brief na lamang ang suot ko.

Ilang segundo pa ay sinuot ko na ang damit na pinahiram nito sa akin. Gulong-gulo pa rin ang isipan ko kung anong nais nitong mangyari. Minsan ay napakabait nito sa akin. At minsan, katulad ngayon, ay umaakto itong parang isang manyakis at may masamang balak.

Pagkatapos kong magbihis ay haharap na sana ako ritong muli upang sabihin dito na magsimula na kami sa paggawa ng aming report. Nangako kasi ako kay Itay na hindi ako aabutin ng malalim na gabi.

Ngunit hindi pa man ako tuluyang tumatalikod ay laking gulat ko nang biglang may umatake sa akin.

“Ahh!” hindi ko napigilang isigaw dahil sa sobrang gulat.

Halos humiwalay ang aking kaluluwa at nagsipagtayuan ang lahat ng balahibo sa aking katawan.

Mayroong yumayakap sa akin mula sa likuran at walang habas akong pinaghahalikan sa leeg.

“L-louis!!!” muli kong sigaw dahil sa sobrang kaba at pagkagulo na rin ng aking isipan. “A-anong ginagawa m-mo???”

“Sshh… tinapos ko nang gawin kagabi ’yung report natin. There’s nothing to worry about,” anito at muli akong pinasadahan ng halik sa aking leeg at balikat.

Pilit naman akong nagpumiglas.

“L-louis, b-bitawan mo ako, p-pakiusap!” pagmamakaawa ko rito.

Sobrang kinakabahan ako. Mukhang may masama itong balak gawin sa akin. Tila bumalik ang isang napaka-pamilyar na pakiramdam at matinding takot na ayaw na ayaw ko nang balikan.

“’Di ba ito ang gusto mo? Come on, Kiko, don’t act like you don’t want this.” Hindi ako nito pinakinggan at nagpatuloy pa rin sa paghalik sa aking leeg na parang isang manyakis.

“A-ano bang s-sinasabi mo? Hindi ito ang pakay ko rito, Louis! B-bitawan mo na ako, uuwi na ako!” Nagsimula na akong maluha dahil sa sobrang takot at kaba.

Pero imbes na sumagot ay bigla ako nitong itinulak patungo sa kanyang kama. Napadapa ako at kaagad n’ya naman akong dinaganan.

“Akala mo ba hindi ko alam na bading ka, huh? Alam kong takam na takam ka sa hotdog ko. Tas ngayong pinagbibigyan na kita, saka ka mag-iinarte?” mariing bulong nito sa aking tenga habang patuloy pa rin ang pag-agos ang aking mga luha.

“L-louis… mali ka ng iniisip… gusto ko nang umuwi, Louis… parang awa mo na…”

Sandali itong napatigil at bigla na lamang lumayo mula sa pagkakadagan sa akin.

“Putangina, Kiko! Ni katiting ba wala kang nararamdamang libog sa ’kin?! Bakit ka ba natatakot?! Anong pinag-iinarte mo d’yan? Fuck!” Napasabunot ito sa kanyang sariling buhok.

Hindi ko na inintindi ang mga sinabi nito at kaagad akong tumayo at saka ay kumaripas ng takbo patungo sa pintuan ng kanyang kwarto.

Ngunit hindi ko pa man nahahawakan ang pihitan ay kaagad na may sumunggab sa aking bewang at puwersahan akong hinila.

“Louis! Tama na, pakiusap! Pauwiin mo na ako!” Pilit muli akong nagpumiglas.

“Ssh ssh! S-sorry na, Kiko. Pramis, titigil na ako. Huminahon ka muna!”

“Bitawan mo ako sabi!” muli kong sigaw.

“Eto na, eto na. Bibitawan na kita. Stop panicking, ok?”

Kagaya ng kanyang sinabi ay binitawan nga ako nito kaya ay napatigil na rin ako sa pagpupumiglas.

“See? I won’t hurt you,” maamo nitong banggit.

Napabuntong hininga ito at muling nagsalita.

“I’m sorry, ok? Akala ko kasi talaga gusto mo ako. Bakit kasi panay ang titig mo sa ’kin parati? Lalo na kanina sa loob ng kotse. ’Yan tuloy inisip kong gusto mo akong… masubo.”

Hindi pa rin ako nagsasalita. Hindi ko alam kung paano ko ito kakausapin matapos n’ya akong muntikang halayin. Buong akala ko ay mamamatay na ako. Hindi ko kakayaning mawala sa mundong ’to nang hindi ko man lang nabibigyan ng magandang kinabukasan ang pamilya ko.

Bigla akong napaluha.

“P-pwede mo naman akong tanungin. B-bakit kailangan mo pa akong pwersahin?”

“Shh… S-sorry na. I-i was expecting na hahalikan mo rin ako pabalik. I’m really sorry, Kiko. Really.”

Napatingin ako sa mukha nito. Mukhang sinsero naman ito sa kanyang mga binitawang salita.

“B-basta huwag mo nang gagawin ulit ’yun, m-maliwanag ba?”

“Hindi na. Pramis!” sabay angat nito ng kanyang kanang kamay.

Ilang sandali pa ay tumahan na rin ako at pinaupo muna ako nito sa kanyang kama habang kumukuha ito ng tubig para sa akin.

Kahit naayos na namin ang nangyari ay hindi ko pa rin maiwasang kabahan sa tuwing naiisip ko iyon. Unang beses ulit akong natakot nang ganoon katindi sa buong buhay ko. Inakala ko talagang mamamatay na ako. Ayokong mahalay nang pwersahan.

Bumukas na ang pinto at pumasok si Louis na may bitbit na baso ng tubig.

Ibinigay niya iyon sa akin at panay pa rin ang paghingi nito ng tawad.

“B-basta huwag ka nang gagawa ng ganoong bagay sa kahit na sino, ah? Hindi bagay sa ’yo ang nanghahalay. Hindi ka dapat namumuwersa ng kung sino. Lalo sa hindi mo masyadong kilala,” pangangaral ko rito.

“I won’t, don’t worry. Pramis, hindi ko na ulit gagawin ’yun. Lalong-lalo na sa ’yo.”

Sinubukan ko na lamang na ngumiti dahil sa kanyang naging sagot.

Matapos ang ilang minuto ay bumaba na rin kami upang ligpitin ang aming merienda kanina. Inamin sa akin ni Louis na tinapos n’ya na pala kagabi ang aming report at kaya n’ya lamang ako pinapunta rito sa kanilang bahay ay upang gawin nga ang bagay na iyon.

“I have a question for you, Kiko. Please answer me honestly,” anito matapos naming ligpitin ang mga kalat sa sala.

“Ano ’yun, Louis?” kaswal kong tugon dito.

“Do you not find me attractive?”

Natigilan ako sa kanyang sinabi. Magsisinungaling ako sakaling itanggi ko iyon.

“A-ang totoo n’yan, n-napopogian ako sa ’yo. P-pero hanggang doon lang ’yun. Parang nabalewala din ang lahat ng iyon d-dahil sa ginawa mo kanina…” pagtatapat ko rito.

“I understand. Sising-sisi talaga ako. Pero alam mo, Kiko, I also find you attractive…”

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya at muli rin iyong binawi.

“A-ano namang attractive sa isang katulad ko?”

“You’re kind, naive, and I like smaller and cute guys like you. Bagay na bagay sa tulad kong matangkad.”

“S-sira,” ang tanging nasambit ko na lamang dito.

“Pwede pa rin naman nating gawin ’yun, Kiko. But this time, I am not forcing you.” Bigla nitong hinawakan ang kamay ko at laking gulat ko nang inilapat n’ya iyon sa kanyang bukol sa harapan. “Feel this? Nakaka-excite makakita ng tarugo bilang isang kagaya mo, Kiko. Gusto mo bang makita ’tong akin? Tapos mag-decide ka kung gusto mong tikman. Does that sound good?”

Tila na-blanko ang utak ko at tanging init at tigas lamang ang aking nararamdaman sa aking kamay. Napakalaki ng alaga ni Louis. Kaagad akong napalunok.

“Pwede mong hubarin ’tong boxers ko kung gusto mong makita. Go ahead, don’t be shy.”

Nakaramdam ako ng pamilyar na pagkulo sa aking tiyan. Aminin ko man o hindi ay kasalukuyan akong nag-aasam. Gusto kong makita ang alaga ni Louis. Gaano kaya ito kalaki?

Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay kusang gumalaw ang aking palad at marahan ko iyong hinimas.

“Ahh…” ungol nito dahil sa aking ginawa.

Kung kanina ay matinding takot ang aking nararamdaman dahil sa marahas nitong pag-atake sa akin ay s’ya namang kaba at excitement na nararamdaman ko ngayong mahinahon n’ya akong pinakiusapan.

Nanginginig man ay nagawa ko pa ring hubarin nang marahan ang suot na boxers nito.

At nasilayan ko ang kauna-unahang ari ng ibang lalaki sa tanang buhay ko. Napakalaki at napakahaba ng tarugo ni Louis! Naghuhumindig at at saludong-saludo ang ari nito. Napakalaki at napakahaba. Sinubukan ko itong ikumpara sa sarili kong ari ngunit masasabi kong walang binatbat ang alaga ko rito. Maganda rin ang hugis nito at napakasarap tignan sa mata. Para ba itong pagkain na nakakabusog pagmasdan.

Kaagad akong napalunok sabay baling ng tingin sa kanyang mukha. Nakangisi ito habang nakatitig sa akin. Bigla itong napakagat-labi bago kumindat.

“You like it?” anito sa kalagitnaan ng aming titigan.

Imbes na sumagot ay dahan-dahan kong inilapat ang aking palad rito. Kusa na lamang gumalaw ang aking kamay at tila mayroong bumulong sa likuran ng aking isipan na hawakan iyon. Habang papalapit ang aking palad rito ay mas lalong palakas nang palakas din ang panginginig ng kamay ko. Gustuhin ko mang mahawakan iyon ay hindi ko mapigilang kabahan nang lubusan.

Mukhang napansin niya naman iyon at bago ko pa man tuluyang mahawakan ang kanyang ari ay inunahan niya nang sunggaban ang aking kamay.

“Take it easy…”

Inalalayan niya iyon patungo sa kanyang tarugo nang mahinahon at maingat kaya ay nabawasan ang aking kaba. Hanggang sa tuluyan nang dumikit ang aking palad rito.

Umakyat ang aking temperatura at kaagad akong nakaramdam ng matinding init sa katawan. Nakakahawa ang init na hatid ng alaga ni Louis. Para itong nagbabagang kahoy sa sobrang init.

Nang bitawan n’ya na ang aking kamay ay hinimas ko ito nang marahan at napatingin sa kanyang mukha upang masilayan kung ano ang kanyang naging reaksyon.

“Ughh…” agad na ungol nito. “Sakalin mo, Kiko. Stroke it.”

Muli kong ibinaling ang aking atensyon sa naghuhumindig na tarugo at saka ay marahang ibinilog ang aking palad rito.

“Aaahhh…” Kaagad itong nagpakawala ng may kalakasang ungol matapos kong gawin iyon.

Medyo nagustuhan ko ang aking narinig mula rito kaya ay naisipan kong mas higpitan pa ang pagkakahawak. At nakuha ko nga ang nais kong mangyari nang mas lalong lumakas ang kanyang pag-ungol.

“Fuck, Kiko. Salsalin mo na ako.”

Bahagya akong nagulat sa kanyang sinabi. Medyo natauhan ako dahil sa aking narinig. Hindi ko akalaing mayroong uutos sa akin na salsalin ang ari nito na tila ba isang normal na gawain lamang iyon. Mabilis na bumalik ang aking katinuan at kaba.

“What’s wrong?” tanong nito. Mukhang napansin yata nito ang bahagyang pagluwag ng pagkakasakal ko sa kanyang alaga.

“A-ayos lang ba talaga ’tong g-gagawin natin, Louis?” ang nauutal kong sambit at hindi makatingin sa kanya nang diretso.

Nagpakawala ito ng malalim na paghinga.

“Don’t lie, Kiko. I know na gusto mo rin ’to. Kinakabahan ka lang because this whole thing feels new to you. Pero alam kong you like what’s happening between us right now, am I right?”

Napayuko na lamang ako dahil sa kanyang sinabi. Magsisinungaling ako sa aking sarili kapag sinabi kong hindi ako interesado sa ginagawa namin ngayon. Sobrang lakas din ng kuryosidad ko sa bagay na ito. At gusto ko itong maranasan. Ngunit hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan, nahihiya, at tila gustong tumiklop ngayon.

“You know what, I think I could give you a lesson.”

Napaangat ako rito ng tingin dahil sa kanyang sinabi.

“L-lesson?”

“If you would let me, pwede kitang turuan tungkol sa mga bagay na ’to.”

Hindi ko pa rin makuha kung anong nais nitong sabihin kaya ay nanatili akong nagtataka habang nakatingin sa kanya.

“L-lesson para saan?”

“Geez, Kiko. Lesson for sex, ano pa nga ba?”

Kaagad akong napasinghap at napatakip ng bibig dahil sa mga salitang aking narinig. Hindi ko inasahan ang lesson na tinutukoy nito. Akala ko ay lesson iyon para sa aming reporting sa Lunes.

“H-ha?” ang tanging naisagot ko na lamang. Hindi pa rin ako makapaniwala sa naging alok nito.

“So, are you down for it, Kiks?”

Napaisip ako nang malalim. Ano namang silbi ng lesson na tinutukoy nito? Magagamit ko ba ito sa buhay ko? Ngunit sa kabilang banda ay gusto ko ring maranasan kung ano ang pakiramdam ng pakikipagtalik sa kapwa ko lalaki. Lalo na sa katulad ni Louis na ubod ng gwapo, ganda ng katawan, at malaki ang kargada.

“P-pag-iisipan ko muna nang m-mabuti…” ang naisagot ko.

“Oh, come on now, Kiks. Hindi mo na kailangan pang magdalawang-isip. This is an offer of a lifetime. Hindi mo alam kung gaano kasarap ang sex. I’m sure you will love it once you experience it. Hahanap-hanapin iyon ng katawan mo. Also, you’re a cute guy. Sayang naman kung hindi mo ishi-share ang sarili mo sa iba, ’di ba?”

Dahil sa kanyang sinabi ay nakumbinsi ako nito kaagad. Hindi nga naman kasi sa lahat ng pagkakataon ay mayroong gwapong lalaki na mag-aalok sa akin ng ganoong bagay. Kung tutuusin ay napakaswerte ko dahil ako ang napili ni Louis para dito. Alam kong maraming tao ang magkakandarapang pumalit sa aking pwesto ngayon.

Bigla akong napatango nang marahan.

“S-sige…”

“Nice! You won’t regret this, Kiko. Trust me.” Bigla ako nitong tinapik sa balikat sabay masahe rito nang marahan.

Napangiti na lamang ako nang pilit sabay iwas ng tingin. Ang totoo ay mayroon pa rin akong kaunting agam-agam. Ngunit buo na ang desisyon ko. Malugod kong tatanggapin ang alok ni Louis at aalamin ko ang sarap ng pakiramdam na hatid ng pakikipagtalik. Base kasi sa aking nabasa noon ay iyon daw ang pinakamasarap na pakiramdam na nararanasan ng isang tao.

“Stay right here. May kukunin lang ako sa itaas. Hubarin ko muna ’tong boxers, ah?”

Tuluyan na nitong hinubad ang suot na boxers na kanina ay nakababa lamang hanggang sa kanyang hita. Malayang bumilad ang kanyang malaking tarugo na naghuhumindig pa rin.

Pinagmasdan ko itong maglakad at umakyat patungo sa itaas. Umaalog-alog ang kanyang bayag at nanatiling tutok na tutok sa harapan ang kanyang kahabaan. Pati ang malulusog na hita at ma-masel na pisngi sa pwet nito ay hindi nakaligtas sa aking paningin.

Nakaramdam ako ng matinding excitement. Hindi ko akalaing makakatalik ko ang ubod ng gwapo at ganda ng katawan na katulad ni Louis.

Isa si Louis sa campus heartthrob ng aming paaralan. Kahit na may mga bali-balitang pumapatol daw ito sa kapwa nito lalaking mag-aaral at maging sa mga bading na guro ay hindi niyon maaalis ang taglay na kagwapuhan nito. Marami pa ring nagkakagusto rito. At aaminin kong isa ako sa mga iyon. Ngunit nagustuhan ko lang naman ito noon dahil sa kapogian nito. Hindi ko lubos akalaing magiging magkaibigan kami at makikilala ko ang tunay nitong pagkatao. Mabait, mapagbigay, at masarap pala itong kasama. At narito nga kami ngayon at mayroong kahindik-hindik na mangyayari sa pagitan naming dalawa.

Ilang sandali pa ay bumalik na ito bitbit ang isang may kalakihang box. Muli akong napaiwas ng tingin nang masaksihan kong hubo’t-hubad pa rin ito at naghuhumindig pa rin ang kanyang ari. Bilib din ako sa katatagan ng alaga ni Louis. Kaya nitong panatilihing matigas ang kanyang ari sa loob nang ilang minuto. Samantalang ako minsan ay hindi ko pa napapatigas ang aking ari tuwing naiisipan kong magmariang-palad.

“Napatagal ba ako? Pasensya na, ah,” anito bago ilapag ang dala-dalang kahon sa lamesita.

“A-ayos lang, L-louis…”

Hindi na ito sumagot at tuluyan nang binuksan ang box.

“A-ano at p-para saan iyan?” hindi ko napigilang pag-uusisa.

“Oh, these? These are gay porn dvds. Actually, collector ako ng mga ’to.”

Bahagya akong nabigla sa sinabi nito. Parang narinig ko na dati ang salitang ‘porn’ ngunit hindi ko mawari kung saan o kung ano iyon.

“G-gay porn? A-ano ’yun?” nagtataka kong tanong.

“Seriously, Kiko?” tugon nito na tila hindi makapaniwala.

Napatawa na lamang ako nang pilit sabay kamot ng batok.

“P-pasensya na, Louis. Medyo hindi kasi ako sanay sa mga makabagong salita, eh. P-pero mukhang narinig o nabasa ko na ang ‘porn’ na iyan. Hindi ko lang maalala kung ano o kung saan,” paliwanag ko rito.

“Hay naku, Kiko. You really need to take my lessons.”

“A-ano nga ba ang mga ’yan?” Lumapit ako sa kanya upang tignan kung ano ang laman ng kahon na iyon.

“So these are called gay porn dvds. Alam mo naman siguro ang dvds diba? Tape! May nabibili n’yan sa bangketa. Though these are not your typical bangketa ‘tapes’. Exclusive kong nabili ang mga ito online when I was still in Manila.”

Bigla n’yang inilabas ang mga laman ng box na s’yang ikinagulat ko.

Kaagad akong napatakip ng aking mata.

“L-louis! A-ano ang mga iyan?” ang nalilito at gulat na gulat kong sambit.

“Take a look nang malaman mo.”

“N-nakita ko na. M-mga bold ba ang mga iyan?” Nanatili pa ring nakatakip ang aking mga mata.

Kaagad itong napahagalpak ng tawa.

“Bold? Who calls porn bold in this day and age? Seriously, saan ka ba talaga lumaki, Kiks?”

“Ayokong makita ’yan, Louis!”

“Trust me, Kiko. You’ll love this. Take a look.”

Hinawakan nito ang aking mga kamay at marahang tinanggal mula sa pagkakatakip sa aking mata.

“There.”

Muli akong napapikit nang masilayan ko na naman kung ano ang mga nagkalat sa lamesita. Mga larawan iyon ng mga taong nakahubad.

“Kiko, open your eyes. Akala ko ba willing kang matuto sa lessons ko? This is the first step.”

Nanatili pa rin akong nakapikit.

“Eh kasi…”

“Eh kasi ano?”

Hindi na ako nakapagsalita pa. Ang totoo n’yan ay mayroon akong hindi magandang karanasan sa mga bagay na iyan. At nang makita kong mga hubad na larawan ang laman ng kahon ay nanumbalik ang nakakahiyang pangyayaring iyon.

“Kiks, every gay man loves gay porn. And I know you are not an exception. Magugustuhan mo ’to, I promise. Just take a closer look.”

Dahil sa sinabi nito ay nagkaroon na ako ng lakas ng loob. Nangako akong matuto ng kanyang lessons tungkol sa sex . Kaya marapat lamang na tuparin ko iyon.

Dahan-dahan akong napadilat. Bumungad muli ang mga hubad na larawan. At nang suriin ko iyong mabuti ay saka ko lamang napansing mga hubad na larawan pala iyon ng kalalakihan. Buong akala ko ay mga larawan iyon ng hubad na kababaihan katulad ng aking nasaksihan noon.

Napatakip ako ng aking bibig. Hindi ko akalaing makakakita ako ng ganito. Noon ay nakakaramdam na ako ng kakaiba tuwing nasasaksihan ko sa mga brochure ni Inay ang mga larawan ng mga naka-brief na kalalakihan. Hindi ko lubos akalaing may mas malala pa pala sa mga iyon. Ang mga modelong lalaki kasi sa mga larawan na nakalapag sa lamesita ay pawang mga hubo’t-hubad at nakalabas ang mga naghuhumindig at naglalakihang sandata.

“L-louis… a-ano ang mga ito?” mangha kong banggit habang pinapasadahan pa rin ng tingin ang mga iyon.

“See? Told you you’ll love it. ’Yan ang gay porn. Ang sasarap ng models, ’di ba?”

Karamihan sa mga modelo ay mga puti at malalaki ang katawan. Totoo nga ang aking narinig noon na malalaki ang mga alaga ng mga ito. Sa ilan pang mga larawan ay nagtatalik na ang mga ito. At mayroon ding sumusubo ng ari. Hindi ko napigilang tigasan habang pinagmamasdan ang mga iyon.

“Pictures pa lang ’yan, Kiks. Paano na lang kapag makita mo ang videos na nasa loob niyan?”

Napalingon ako kay Louis dahil sa sinabi nito.

“P-pwede ba nating p-panoorin?” Hindi na ako nakapagpigil. Ang totoo ay gusto ko nang masaksihan ang mga bidyong iyon. Katulad ng aking sinabi, sobrang lakas ng aking kuryosidad sa mga bagay na ito.

“Ikaw, ah? I never thought na mahilig ka pala sa mga ganto,” saad nito habang nakangisi.

“L-loko ka. C-curious lang naman ako. Unang beses ko kasing makakakita ng ganitong klaseng p-palabas.”

“Oh? Then why don’t you pick already.”

Napatingin akong muli sa mga dvd na nakakalat. Sa sobrang dami niyon ay nahirapan akong pumili. Ngunit mayroon akong natipuhan kanina. Ang cover ay isang may napakalaking katawan na lalake na naghuhumindig din ang malaking alaga. Sa kanyang ilalim ay mayroong medyo payat na lalaki na nakaluhod na sa tantiya ko ay isang teenager na sumasalo sa likidong umaagos palabas ng tarugo ng lalaking nakatayo.

Kinuha ko iyon at ibinigay kay Louis.

“ Papa’s Boy ? Good choice. Bagong release lang ’to, ah. Hindi ko pa ’to napapanood, actually. Pero magagaling talaga ’tong dalawang actors.“

Saka ko lamang napansing mayroon pala iyong title. Hindi ko na napansin at nabasa dahil mas nag-pokus ako sa larawan.

“So mahilig ka pala sa Daddies ,” pang-aasar nito na nasa harap na ngayon ng TV upang isalang ang dvd na ibinigay ko rito.

“S-sira! Wala na kasi akong ibang mapili,” pagsisinungaling ko.

Medyo totoo naman kasi ang sinabi nito. Curious talaga ako kung paano magtalik ang isang mayroong malaking katawan na mas matanda at medyo batang hindi kalakihan ang pangangatawan katulad ko.

“By the way, Kiks. Bakit pala ayaw mong tignan ang mga iyan kanina? Was there a problem?” biglang natanong ni Louis habang abala sa ginagawa.

Nagdalawang-isip pa ako kung sasagutin ko ang tanong na iyon ngunit naisip ko ring nararapat lamang na bigyan ko ito ng eksplanasyon tungkol sa aking naging asal. Nakakahiya ang ginawa ko kanina. Baka isipin nitong ang arte-arte ko eh bibigay rin naman pala ako sa huli.

S’ya pa lamang ang kauna-unahang pagsasabihan ko tungkol sa pangyayaring iyon ilang taon na ang nakalilipas.

“Ah, eh… ang totoo n’yan… noong nasa elementarya pa lamang ako ay naisipan kong maglinis sa kwarto nina Itay. Tapos…”

“Tapos?”

“M-may nakita akong kahon sa ilalim ng katre nila ni Inay. At…”

“At?”

“M-mga hubad na larawan iyon ng mga babae. Kagaya ng mga iyan. Mga dvd ng bold. Ang pinagkaiba nga lang ay kababaihan ang mga iyon.”

“Well, lahat naman siguro ng tatay may collection na ganto. Si Papa rin noon noong buhay pa s’ya sandamakmak din ang collections ng mga straight porn. Sa kanya nga siguro ako nagmana sa pagha-haul ng mga ganitong bagay,” ang natatawa nitong pahayag.

Kaagad akong nakaramdam ng lungkot dahil sa sinabi nito. Ngayon ko lang nalamang namaalam na pala ang ama nito.

“Alright, here it comes.”

Umupo na ito sa aking tabi. Magsisimula na pala ang palabas.

Kinuha n’ya ang remote at saka ay may pinindot dito.

Ilang segundo pa ay nagsimula na ang aming papanoorin.

Bumungad ang dalawang aktor na nakahiga sa kama at maalab na naghahalikan.

“Ganyan dapat ang paghalik, Kiks. Take notes, ah?” ani Louis na nang lingunin ko’y sinasakal na pala ang sariling ari.

Muli kong ibinaling sa telebisyon ang tuon at pinagmasdan ang dalawang lalakeng naghahalikan.

Halos mapanganga ako dahil sa tindi ng halikan ng dalawa. Kulang na lamang ay lamunin ng mga ito ang bibig ng isa’t-isa. Halatang sanay na sanay na sa gawaing iyon.

“I heard na real-life couple daw ’tong dalawang actors. Kaya mae-enjoy mo talaga ’to since sobrang comfortable nila sa isa’t-isa,” biglang singit ni Louis na nanatiling nagsasalsal habang abala sa panonood.

Napatingin ako sa kanyang alaga. Sobrang laki talaga niyon. Mayroong pumasok sa aking isipan na kapilyuhan. Hindi ko alam ngunit biglang lumakas ang loob ko na muling hawakan ang alaga nito.

Kaya kaagad ko itong sinunggaban.

Kitang-kita ko ang bahagyang pagkagulat sa kanyang mukha.

“A-ako na…” matapang kong hayag dito.

Isang makahulugang ngisi naman ang iginanti nito at hinayaan lamang ako.

Habang sinasalsal ko ang kanyang ari ay nagkakatitigan kaming dalawa.

Basang-basa ko sa mapupungay nitong mga mata ang matinding pagkasabik at pagnanasa. Mukhang galak na galak ito sa aking ginagawa.

Ang taba ng kanyang ari. Halos hindi ko ito maikuyom nang tuluyan sa aking kamao. Mainit, maugat, mahaba.

“Do you like it?” naka-kagat labi nitong bigkas habang taimtim pa rin akong tinititigan.

Tumango naman ako nang marahan.

Kinakabahan pa rin ako. Hindi ko alam kung tama ba itong ginagawa namin. Pakiramdam ko ay gumagawa kami ng matinding kasalanan.

Habang abala pa rin ako sa pagtaas-baba ng aking palad rito ay napansin kong may basang likido ang dumampi sa aking mga daliri.

“Shit, tumatagas,” banggit nito habang manghang nakatingin sa sariling ari.

Saka ko lamang napansing may bumubulwak ngang malabnaw na katas na nanggagaling sa kanyang alaga.

“A-ano iyan?” may bahid ng kaba kong sabi.

Napangiti naman ito.

“That’s called pre-cum . Paunang-katas. Tumatagas talaga ’yan kapag libog na libog ang isang lalake.”

Pinagmasdan ko ito nang mabuti. Patuloy pa rin kasi iyon sa pagtulo. Kung ganoon ba ay libog na libog ngayon si Louis?

Itinuloy ko na ang pananalsal dito.

“You can taste it.”

“H-ha?” gulat kong sambit sa nabanggit nito.

“Tikman mo,” nakangisi nitong utos.

Nagsalubong ang aking dalawang kilay.

“S-sigurado ka bang pwede ’yang kainin?” pag-aalinlangan ko rito.

“Tss. Magugulat ka sa daming nagkakandarapang matikman iyan.”

Napaiwas ako ng tingin dito. Totoo ba talaga ang sinasabi nito? Baka mamaya sumakit pa ang t’yan ko kapag tinikman ko iyon. Pero sa kabilang banda ay wala naman sigurong masama sa pagsubok ng mga bagay na hindi ko pa nararanasan. Baka nga naman masarap talaga ang lasa niyon, kaya maraming nagkakandarapa na matikman ito.

“Come on, Kiks. Lick it.” May halong panunudyo ang ekspresyon sa mukha nito.

Napalunok na lamang ako nang buo.

Panginoon, ikaw na hong bahala sa akin.

Ibinaba ko na ang aking ulo palapit sa naghuhumindig pa rin nitong sandata.

Mas lalo iyong lumaki nang lumaki sa aking paningin ngayong mas malapit na ako rito.

Nang tuluyan nang tumapat ang aking mukha rito ay agad kong naamoy ang isang nakakakilabot na amoy.

Amoy na amoy ko ngayon ang alaga ni Louis. Amoy pawis na hinaluan ng pang-lalaking pabango. Ewan ko ba pero tila napakabango niyon para sa akin.

Bukod roon ay umaalingasaw din ang amoy ng isang pamilyar na likido. May ideya na ako sa amoy ng tamod dahil minsan na rin naman akong nag-mariang palad. At ganoong-ganoon ang amoy ng lumabas na puting likido mula sa aking alaga.

“Ano pang hinihintay mo, Kiko? Dila na.”

Napatingin ako rito. Inilagay na pala nito ang dalawang kamay sa likod ng kanyang ulo. Nakapag-bigay sa akin ng kiliti ang ayos nito ngayon.

Unti-unti kong ibinuka ang aking bunganga. Kusang lumabas ang aking dila.

Wala pang dalawang segundo ay inilapat ko na iyon sa kanyang naghuhumindig na ari.

Para akong nakuryente nang dumikit na ang aking dila sa kanyang alaga.

Unang beses ko itong gagawin at talaga namang kinakabahan ako nang lubusan.

“Fuckk…” mabilis na ungol nito habang nakapikit.

Nagustuhan ko ang naging reaksyon nito kaya’t lakas-loob kong itinaas ang pagdila upang masalo ang tumutulong paunang-katas na patuloy na tumatagas.

“Shitt… Sige pa, Kiks. Aaahh…” tila sarap na sarap nitong banggit.

Nalasahan ko na rin ang kanyang katas. Ang buong pag-aakala ko ay manamis-namis iyon o ’di kaya’y may masarap na lasa. Ngunit nagkamali ako. Medyo matabang ito nang kaunti at may pagka-alat.

“Lunukin mo,” muli nitong utos nang pabulong.

Ang hindi nito alam ay nalunok ko na iyon matapos ko mismong dilaan.

“Isa pa, dilaan mo pa, Kiks,” hirap na hirap nitong pakiusap.

Muli ko iyong dinilaan. Mula ibaba, paitaas.

Sa ikalawang pagkakataon ay nalasahan kong muli ang kanyang paunang-katas. Ngunit sa pagkakataong ito ay mukhang mas marami akong naipon sa aking dila.

Mas lalo ko na itong nalasahan. Maalat-alat nga talaga ito.

“Masarap ba?” Hinimas-himas nito ang aking buhok.

Tumango na lamang ako bilang tugon. Hindi ko kasi alam ang aking sasabihin dito.

Napatingin ito sa telebisyon kung saan nakasalang pa rin ang malaswang bidyo ng dalawang lalaking nagtatalik.

Tumingin din ako roon at nasaksihang kinakain din ng mas maliit na lalaki ang higanteng ari ng kanyang maskuladong kapareha.

“Kaya mo bang gawin ’yan?”

Nagulat ako sa biglaan nitong sinabi.

Pinagmasdan ko kung paano lamunin ng lalaki ang malaking kargada na nasa harapan nito. Walang kapagod-pagod nito iyong sinusubo, dinidilaan, dinuduraan. Halatang eksperto ito pagdating sa panunubo ng ari. Lamon na lamon nito ang tarugo ng maskuladong lalaki.

Napailing ako.

“H-hindi ko ata kaya ’yan, Louis.”

Nakatutok pa rin ako sa malaswang palabas. ’Di hamak na wala akong binatbat sa lalaking nasa telebisyon. Tila wala itong lalamunan kung sumubo ng ari.

“Sino bang nagsabing hardcore ka agad na chuchupa? Of course dadaan ka muna sa first steps. The gentler way.”

Tuluyan na akong napatingin sa nagsalitang si Louis.

“P-paano naman?”

“Don’t get me wrong, Versa Top ako pero maalam pa rin ako pagdating sa pagchupa. Ilang bibig ba naman na ang nakatikim nitong hotdog ko. Alam na alam ko kung nasaan ang kiliti ng mga burat.”

Napatango na lamang ako sa sinabi nito. Ano ’yung Versa Top?

Kasali ba sa Top ng aming paaralan si Louis? Mukhang hindi naman, ah.

“Ito ang second lesson natin, Kiks; how to suck a cock . Tapos na tayo sa pagdila ng pre-cum kaya mas pa-kumplikado na ang mga susunod na lessons.”

Nanatili lamang akong tahimik at nakikinig sa mga sinasabi nito.

“I think mayroon ka naman nang idea kung paano chumupa base sa napanood mo.”

Muli akong napatango. Ang totoo ay kinakabahan talaga ako. Ibang klase ang ginawang panunuso nung lalaking nasa telebisyon kanina. Hindi ako sigurado kung magagampanan ko ba nang maayos ang ginawa nito.

Sinakal ni Louis ang kanyang alagang tigas na tigas pa rin. Marahan n’ya iyong sinalsal sa aking harapan.

“Say ‘aahh’.”

“H-huh?” medyo naguguluhan kong sambit.

“Ako na muna ang kakantot sa bibig mo. Huwag kang mag-alala dahil dadahan-dahanin ko lang naman.”

Napalunok akong muli nang buo pagkatapos ay sinunod na lamang ang kanyang utos. Nagsisimula na akong magdalawang-isip kung tama ba ’tong pinasok ko.

Katulad ng nais nito ay ibinuka ko nga ang aking bunganga at naghintay ng kanyang gagawin.

Ilang segundo pa ay halos mamilog ang dalawa kong mata nang bigla nitong ipasok ang ulo ng kanyang malaking alaga paloob ng aking bibig.

“Oooohhh, ang init ng bibig moo, puchaa…”

Nanatili akong walang ginagawa. Nakanganga lamang ako dahil hindi ko alam ang susunod kong gagawin.

“Sige, sipsipin mo na, Kiks. Marunong ka naman sigurong sumipsip ’di ba?”

Tumango ako habang subo-subo ko pa rin ang kanyang alaga.

Sinimulan ko nga iyong sipsipin.

“Aaaaahhhh, tanginaaaa, ang saraappp… ang sikipp,” malakas na hiyaw nito.

Inisip ko na lamang na sumususo ako ng tsupon. Madalas ko kasi iyong gawin tuwing binabantayan ko si Karl noon. Sarap na sarap ako sa gatas nito kaya kapag hindi n’ya iyon nauubos eh ako ang sumasalo.

“Pucha ka, Kiko. Tinutunaw mo burat ko sa loob ng bibig moo, aaahhh…”

Nakahawak na ito ngayon sa buhok ko. Base sa higpit ng pagkakakapit nito ay masasabi kong sarap na sarap ito sa aking ginagawa sa kanya.

“Kaya mo bang igalaw ang dila mo sa loob, Kiks? Pagalawin m– aaaagggghhhh!!! Tang inaaaaaa!!!”

Hindi na nito naituloy ang sasabihin dahil kusa kong pinasayaw ang aking dila sa loob.

Dahil sa aking ginawa ay naramdaman ko ang mas lalong pagtigas ng kanyang ari at muling pagtagas ng paunang-katas mula rito.

Maya-maya pa ay nagsimula na rin akong magtaas-baba.

Susundin ko lamang ang ginawa nung lalaki sa telebisyon sa kanyang kapareha.

“Fuckk, that’s it, Kiko. Chupain mo akoo…”

Nang ibaling ko ang aking paningin kay Louis ay nakataas nang muli ang dalawa nitong kamay sa likod ng kanyang ulo habang nakapikit.

Itinuloy ko ang aking pagtaas-baba sa kanyang alaga.

Katulad ng kanyang nais ay pahigop ko s’yang sinususo. Pinapagalaw ko rin sa loob ang aking dila upang mas lalo itong masiyahan.

Sa una ay nangangapa pa ako kung ano ang gagawin. Ngunit sa tulong ng napanood ko at ang payo na rin mismo ni Louis ay unti-unti ko nang nakukuha ang mga galaw nung lalaki sa telebisyon.

hwok hwok hwok hwok

Patuloy ako sa panunuso kay Louis.

Nakaalalay din ang isa kong kamay upang mas swabe ang aking pagsubo rito.

“Aaaahh aaahhh hhahhh, sige paaaa, chupa langgg. Chupain mo ako, Kiks. Gatasan mo lang ’yaaannn…”

Namalayan ko na lamang ang aking sarili na kuhang-kuha na ang mga galaw nung bihasang lalaki sa bidyo kanina.

Unang beses kong ginawa ang malaswang bagay na ito ngunit pakiramdam ko ay matagal ko na itong alam gawin. Siguro ay dahil gustong-gusto ko ang ginagawa namin ngayon.

Maging ang ari ko ay kasing-tigas na rin ng ari ni Louis. Naghuhumindig din ito sa loob ng aking suot na shorts.

May kakaiba akong nararamdaman na bago sa aking pakiramdam. Hindi ko alam kung ano iyon ngunit tila nasa rurok ako ng kaligayahan ngayon. Gustong-gusto ko ang pakiramdam na ito.

Habang sinususo si Louis ay panay pa rin ang ungol at mura nito.

Hanggang sa napatingin ito sa akin.

Tinitigan ako nito habang walang tigil ko pa rin s’yang sinususo na tila isang sanggol na uhaw na uhaw.

“Aaaahhh… that’s it, Kiko. You’re getting better,” ngisi nito sa akin.

Tila hindi ko narinig ang kanyang sinasabi at patuloy pa rin ako sa pagpapaligaya sa kanya. Hayok na hayok ako sa kanyang alaga. Wala naman itong lasa ngunit pakiwari ko’y isa itong masarap na hotdog na nakakatakam at ang sarap-sarap ng lasa.

“Your mouth is so addicting, Kiks. Ang sarap-sarap mong sumuso.”

Tila musika sa aking pandinig ang nabanggit n’yang iyon kaya mas lalo ko pang inigihan ang panunuso.

hwok hwok hwok hwok hwok hwok

shlurp shlurp shlurp shlurp

Dinig na dinig sa buong paligid ang kakatwang mga tunog na iyon. Kung hindi lamang ako nasa posisyon na ito ay baka kinilabutan na ako nang marinig ko ang mga tunog na likha ng kasalukuyan kong ginagawa.

“Aaaahhhh aahhhh hahhhh aaaahhhhh…”

Kasabay ng mga tunog na iyon ay ang walang tigil na mga ungol at halinghing ni Louis na mas nakakapagbigay sa akin ng motibasyong mas galingan pa ang panunuso.

Nagkalat na sa aking bibig ang laway ko. Basang-basa na rin ang mala-trosong kargada nito.

Ni hindi man lang ako nakakaramdaman ng pangangalay o pagod. Maging pandidiri ay hindi rin sumasagi sa aking isipan. Masyado ko yatang ginagalingan at sine-seryoso ang lesson na ito.

Tila may pinukaw sa buo kong pagkatao ang aring sinusubo ko ngayon. Para bang pinanganak ako para dito, upang gawin ito, upang magpaligaya ng ari ng isang lalaki.

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang paninigas ng tuhod ni Louis. Hudyat na malapit na itong labasan.

“Aaaahhh, ayan na akooo. Malapit na ako, Kiks… Aaaahhh…” babala nito habang mariing nakapikit.

Hinugot ko ang aking bibig mula sa kanyang alaga dahil natakot akong maputukan ng kanyang dagta.

Sinakal n’ya na lamang iyon at mabilis na sinalsal.

“Heto na ako, Kikss… Tanggapin mo ’tong tamod koooo, aaahhh…. AAAAAAAHHH AAHHHH AAAAARRGGHHH AAAAHHHH HHHAAAAAAHHHH…”

psk psk psk psk psk psk psk psk

Walong magkakasunod-sunod na pagsabog ang pinakawalan nito sa aking mukha, leeg, at dibdib. Tumalsik ang tamod ni Louis sa akin. Tinamuran n’ya ako sa mukha at katawan.

Wala na akong ibang nagawa pa kundi ang mapapikit habang walang habas akong sinasapot ng kanyang makremang likido.

Matapos itong makapagpalabas ay hingal na hingal itong sumandal sa mahabang sopa.

Tumulo ang malapot na tamod sa aking bibig at nalasahan ko iyon. Mala- chlorox ang amoy nito.

Sandali pa ay napatingin ako sa hingal na hingal pa ring si Louis.

Napangiti ito sa akin.

Tipid lamang akong ngumiti rito at saka nag-iwas ng tingin.

Unti-unti na muli akong tinatamaan ng hiya.

“I didn’t know you’re such a fast learner,” banggit nito.

Napalunok naman ako. Hindi ko alam ang aking isasagot sa kanyang sinabi.

Inilapit nito ang kanyang mukha sa akin.

“Look at you, all covered in jizz.”

Halos mamilog ang aking mga mata nang bigla na lamang ako nitong dinilaan sa pisngi.

Parang tinikman na rin nito ang sariling semilya.

Tumabi ito sa pag-upo sa akin sa lapag.

Nagulat ako nang muli nitong inilapit ang kanyang mukha sa akin. Sa pagkakataong ito ay halos ilang pulgada na lamang ang layo ng ulo naming dalawa.

Kaya naman ay napaatras ako nang bahagya.

“Tell me, Kristoffer Gregorio. Nagpapanggap ka lamang bang inosente?” puno ng panunudyo nitong ngisi.

Muli akong napalunok nang buong-buo.

“H-huh? A-anong ibig mong sabihin?”

Nakatingin ako sa ibang direksyon habang sinasabi iyon.

“Ilang bibig na ang na-experience nitong burat ko, Kiks. I know what an expert mouth is.”

Nanatili lamang akong tahimik. Mali ito ng naiisip. Totoong unang beses kong nagawa ang bagay na iyon. Maging ako ay hindi rin alam kung bakit tila isa akong bihasa kanina.

“Hey, no judgment, dude. Whether you’re a certified cocksucker or not, na-enjoy ko pa rin naman ang ginawa natin.”

Natigilan pa muna ako nang ilang segundo hanggang sa muli ko itong hinarap.

“L-Louis, m-mangako kang sa ating dalawa lamang ito, ah?” nag-aalala ko ritong sambit.

Natatakot akong may ibang makaalam tungkol dito. Tiyak na masisira ang buhay ko sakaling malaman ng mga taong nakapalibot sa akin ang kahalayang ginawa namin ngayon.

Napangisi ito nang malapad.

“Don’t worry, I won’t rat you out. Our secret stays here.”

Napahinga ako nang maluwag. Maasahan talaga ito kahit kailan. Napakaswerte kong maging kaibigan ang isang katulad nito. Sana nga ay tumupad ito sa aming usapan.

Kabanata VIII

MAG-AALAS diyes na ng gabi nang magdesisyon akong umuwi. Matapos kasi ang nangyari sa pagitan namin ni Louis ay nagluto pa kami ng aming hapunan at sabay na kumain. Tinignan ko na rin ang aming report at nag-practice kami ng aming mga sasabihin sa Lunes bilang paghahanda. At saka pinanood rin namin ang iba pang malalaswang bidyo at tinuruan n’ya pa ako ng ibang mga bagay na hindi ko alam na posible pala. Muli ko ulit s’yang sinuso nang isa pang beses habang tinuturuan n’ya ako ng kanyang ‘lessons’ .

Kaya naman ay hindi ko na namalayan pa ang oras. Palalim na palalim na pala ang gabi. Sana naman ay tulog na ang aking mga magulang. Hindi pa naman ako ganoon kabihasa pagdating sa pagsisinungaling sa kanila. Mauutal na naman ako ’pag nagkataon.

“Dito na lang ako, Louis,” banggit ko sa aking kaklase nang makarating na kami sa masukal na daan patungo sa aming sitio.

“Sigurado ka?”

Tumango ako.

“Lubak-lubak at maputik na kasi ang daanan patungo roon. Baka madumihan pa itong kotse mo.”

“Nah, I think my car can handle it.”

“Hindi na talaga, Louis. Maraming salamat na lang.”

Hindi na ito nagpumilit pa.

“S’ya, see you on Monday. Thanks for the service, Kiks. Sa uulitin,” kinindatan ako nito habang nakangiti.

Kaagad naman akong nag-iwas ng tingin dito at tinanggal na ang aking seatbelt.

“M-maraming salamat din, Louis.”

Binuksan ko na ang pinto ng kanyang kotse.

“Take care. Here pala, bring this. Mukha kasing madilim d’yan.”

Bago ako lumabas ay may iniabot ito sa aking flashlight.

“Salamat, Louis.”

“You’re welcome. Good luck na lang sa atin sa Monday. Good night, Kiks.”

Tuluyan na akong nakababa bitbit ang flashlight.

“Good night rin, Louis. Mag-iingat ka sa daan,” paalam ko rito.

“Ikaw din,” ang huling nabanggit nito bago paandaring muli ang kanyang kotse.

Hinintay ko pa muna itong tuluyang makalayo bago ko naisipang tumalikod upang tahakin ang masukal na daan papunta sa aming bahay.

Binuksan ko na ang flashlight na ibinigay nito. Ibabalik ko na lamang ito sa kanya sa Lunes.

Habang naglalakad sa daan ay hindi ko napigilang mag-alala. Kumusta naman kaya sina Itay? Unang beses ko itong umuwi nang ganitong oras. Sana naman ay hindi ko pinag-alala ang mga ito nang lubusan.

Habang papalapit ako sa aming bahay ay mas palakas nang palakas din ang pagkabog sa aking dibdib. Ni hindi ko na inalintana ang madilim na paligid kahit mag-isa lamang akong naglalakad. Mas natatakot ako sa magiging reaksyon ng aking mga magulang. Lalong-lalo na si Itay na kilalang mahigpit pagdating sa akin.

Matapos ang ilang minuto ay narating ko na ang aming bahay. Sana naman ay hindi pa naka-kandado ang pinto.

Nang makalapit na ako rito ay laking gulat ko nang mabilis ko iyong nabuksan. Napahinga ako nang maluwag kahit papaano.

Ngunit halos mapatalon ako sa gulat nang bumungad ang isang napakalaking bulto.

Walang iba iyon kundi si Itay, nakatayo na pala ito sa likod ng pintuan at mukhang inaabangan lamang ang pagdating ko.

“’T-t-tay…” ang tanging nabigkas ko habang nakaangat rito ang tingin.

“Bakit ngayon ka lang?” May otoridad sa tono nito.

“N-n-nag… T-tinapos ho kasi namin ’y-yung report…” Hindi ako makatingin dito nang diretso. Nanginginig din ako sa takot.

“Hindi ba’t sinabihan kitang huwag magpapa-hatinggabi?” muli nitong sambit.

“E-eh, ’tay, alas-diyes pa lang naman po, eh,” katwiran ko rito.

“Kahit na. Isasagad mo pa ba sana hanggang alas-dose? Ang sinabi ko sa ’yo, huwag kang magpapa-hatinggabi. Hindi umuwi ka nang magha-hatinggabi mismo.”

“H-hindi naman po sa ganu’n. ’tay.”

Pinipigilan ko ang aking sarili na mangilid. Kaunti na lang ay tutulo na ang mga luha ko. Ayoko ng ganitong pakiramdam. Ang pinakaayaw ko sa lahat ay ang pinapagalitan ako ng aking ama.

Bigla itong napabuntong-hininga at hinawakan ako sa magkabilaang balikat.

“Alam mo namang nag-aalala lang ako sa ’yo, ’di ba? Ama mo ako kaya natural sa akin ang siguruhing ligtas ka sa anumang oras.”

Hindi ko na napigilan at tuluyan na nga akong napaluha.

“P-pasensya na po, ’tay.”

Niyakap ako nito nang mahigpit.

“Tahan na. Magsilibi sana itong aral sa ’yo. Hindi porke’t pinayagan kita ay aabusuhin mo na iyon.”

“Opo, ’tay. Sorry po ulit. Hindi na po mauulit,” patuloy na iyak ko sa dibdib nito.

“S’ya, tigil na riyan at baka marinig ka pa ng Inay at mga kapatid mong natutulog.”

Kumalas na ako sa pagkakayakap dito at tuluyan na kaming dalawang pumasok sa loob. Tumigil na rin ako sa pag-iyak at nagpahid ng aking luha.

“Kumain ka na ba? Tinirhan ka namin ng ulam,” sambit nito.

“Kumain na ho ako sa bahay ng kaklase ko, ’tay.”

“Ganu’n ba? S’ya, matulog na tayo at isasama pa kita sa hacienda bukas nang umaga.”

Saka ko lamang naalala na sinabihan nga pala ako nitong pupunta kami roon bukas.

Tumango na lamang ako at pilit na ngumiti.

“S-sige ho.”

Ginulo nito ang aking buhok bago magdesisyong pumasok sa loob ng kanilang kwarto.

Naiwan naman akong nagpahid muli ng natutuyo ko nang mga luha.

Napakabait talaga ng Itay ko. Mabilis ako nitong napatawad sa aking kasalanan. Ngunit aaminin kong natakot talaga ako rito kanina. Akala ko ay pagagalitan na ako nito nang tuluyan. Buong buhay ko ay bilang lamang yata sa isa kong kamay ang mga pagkakataong pinagsabihan ako ng aking ama. Naisip ko ngang kabaliktaran ito ng aking ina. Si Inay kasi ay maya’t-maya akong pinapagalitan, samantalang si Itay ang palaging nagsisilbing tagapagtanggol ko. Napakaswerte ko talaga rito.

Nagtungo muna ako sa kusina upang siguruhing walang hugasin doon. Nang makitang malinis ang lababo ay dumiretso na lamang ako sa likod-bahay upang maghugas ng paa sa may poso.

Pagkatapos ay umakyat na rin ako sa kwarto naming magkakapatid upang magbihis at matulog.

Habang nakahiga ay hindi ko napigilang mapaisip tungkol sa nangyari sa pagitan namin ng aking kaklase kanina. Unti-unting nagkamalay ang aking alaga habang sinasariwa ko sa loob ng aking isipan ang pinagsaluhan naming kababalaghan.

Napakalaki ng ari ni Louis. Sa hula ko ay nasa pito hanggang walong pulgada iyon. Halos kasing-taba rin ito ng lata ng sardinas. Maugat at maganda ang pagkakatuli. Hindi ko lubos akalaing makakakita ako ng kargada ng ibang lalaki bukod sa akin. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari. Sinong mag-aakalang ang isang katulad kong umiikot lamang ang buhay sa bahay at eskwela ay makakaranas ng ganoong klaseng aktibidades?

Bago ang lahat ng iyon para sa akin. Ang makakita ng mga hubad na larawan at bidyo ng kalalakihan, ang pagdila at paglunok ng paunang katas, at ang pagsubo ng ari. Wala akong kaide-ideyang may mga bagay palang ganoon.

Ngunit bakit? Bakit parang natural lamang sa akin ang ginawa kong panenerbisyo kay Louis kanina? Bakit ako labis na nasiyahan noong mga oras na iyon? Bakit ko ito hinahanap-hanap ngayon?

Dinukot ko ang naghuhumindig ko nang alaga sa loob ng aking salawal. Doon ay naramdaman ko ang paunang katas na tumatagas na rin pala mula sa bukana ng aking ari. Tama nga ang sinabi ni Louis na lumalabas iyon tuwing nalilibugan ang isang lalake.

“Anong ginagawa mo?” ang narinig kong boses sa tabi ko.

Sa sobrang gulat ay literal akong napatalon sa ibabaw ng katre. Lumikha iyon ng may kalakasang tunog.

“K-k-kevin… G-gising ka pa pala,” pautal-utal kong sambit dito nang pabulong.

Gising pa pala ang kapatid ko. Katabi ko kasi ito sa pagtulog.

“Kanina pa ako rito nakadilat, ’di mo lang yata ako napansin.”

Madilim nga naman kasi ang aming kwarto. Tanging liwanag mula sa labas lamang kasi ang nagsisilbi naming ilaw dito.

“G-ganu’n ba?” ang nabanggit ko na lamang.

Hiyang-hiya ako rito. Nakita kaya nito ang ginawa kong pagdukot sa aking junior? Mabuti na lang at wala rito sa aming tabi si Karl. Tiyak na nagulat din iyon sa biglaan kong pagtalon kanina kung nandito lamang ito. Paminsan-minsan kasi ay kina Itay pa rin ito nakikitulog. Katulad ngayon.

Hindi na umimik ang aking nakababatang kapatid. Bagkus ay nanatili lamang ito sa pagtingin sa akin.

Nakaramdam ako ng pagkabog sa aking dibdib.

Maya-maya pa ay umusog ito papalapit sa akin. Nakatitig pa rin ito sa aking gawi sa ’di ko alam na kadahilanan.

Pinili ko na lamang na manahimik. Hindi ko rin alam kung ano ang ia-akto ko matapos ako nitong mahuling dinudukot ang sarili kong ari.

Naramdaman ko ang pagtagak ng butil-butil na pawis sa aking mukha at katawan. Kinakabahan ako. Hindi ako komportable sa ginagawa nito ngayon ngunit hindi ko rin ito mapagsabihan dahil tila napipipi ako.

“Salsal tayo, Kuya,” banggit nito na nakapagpatayo sa lahat ng balahibo sa aking katawan.

“H-h-ha?” tila nabibingi kong bigkas.

“Ang sabi ko, salsal tayo. Sabay tayong magsalsal. Sige na, wala naman dito si Karl, eh.”

Isang buong paglunok ng laway ang nalunok ko nang hindi oras. Nasisiraan na ba ito ng bait?

“B-baliw ka ba? A-ano bang pinagsasabi mo?”

Bigla nitong sinunggaban ang kamay ko.

“Eh kung ayaw mo, ako na lang ang salsalin mo.”

Halos lumuwa ang aking dalawang mata nang idikit nito ang kanan kong kamay sa kanyang ari.

“L-l-loko!”

Sinubukan kong bawiin ang aking kamay ngunit sadyang mas malakas ito.

“Sige na, Kuya. Wala naming malisya ’to, eh.”

Pilit pa rin akong nagpumiglas ngunit sa bandang huli ay unti-unti rin akong sumuko.

Napakatigas ng ari nito. Tigas na tigas ito sa loob ng kanyang manipis na boxers. Tanging boxers lamang kasi ang damit-pantulog nito at wala itong suot pang-itaas.

Sa hindi ko alam na kadahilanan ay mas lalo pang tumigas ang sarili kong alaga dahil sa ginawa nito.

Kusang gumalaw ang aking kamay. Katulad ng ginawa ko sa ari ni Louis kanina.

“Malaki ba, Kuya?” anito habang nakangiti.

Hindi na ako nakapagsalita. Bagkus ay itinuloy ko lamang ang paghimas sa alaga nito.

Napakagat-labi ito habang taimtim pa ring nakatingin sa akin.

“Ilabas mo na, ’ya,” utos nito sa mapanghibok na tono.

Maling-mali itong ginagawa namin. Ngunit hindi ako maka-hindi rito. Gusto ko rin ang kalapastanganang ginagawa namin ngayon.

Kaya naman ay nag-isip na lang ako ng paraan upang lumabas na napipilitan lamang ako sa kagustuhan nito.

“S-sige. P-pero gagawin ko lang ’to sa una’t huling beses, m-maliwanag ba?”

Hindi lamang ang aking boses ang nanginginig. Maging ang buo kong katawan ay nanginginig na sa takot.

Itinupi ko ang garter ng suot nitong boxers.

Unti-unti ko iyong ibinaba at agad na tumalbog ang malusog nitong kargada.

Hindi ako makapaniwala sa laki niyon.

“P-pambihira naman ’tong junior mo, K-kevin.”

Hindi ko matanggal ang aking paningin sa bagay na iyon. Malaki ang ari ni Louis, walang duda, ngunit ’di hamak na mas malaki ang ari nitong kapatid ko kumpara sa kanya. Pihadong mahigit walong-pulgada ito.

“Sakalin mo na, Kuya.”

Napahinga muna ako nang malalim.

Nanginginig pa rin ako habang inaabot ko iyon.

Maya-maya pa ay tuluyan ko na itong nasakal.

Ang laki! Kasing-taba iyon halos ng pipino.

“Oooohhh…” ungol nito nang subukan kong ikuyom ang kamao ko.

Bigla itong napatingin sa akin sabay ngisi.

“Sige na, Kuya, salsalin mo na.”

Sinimulan kong itaas-baba ang aking kamay.

“Aaaahhh…” Napapikit ito sa sarap.

Itinuloy ko lamang ang pananalsal sa kanya.

“Sige langgg…”

Habang ginagawa ko iyon ay nakatingin ako sa ekspresyon ng kanyang mukha. Ganoong-ganoon din ang naging reaksyon ni Louis habang sinusubo ko ito kanina.

May bumubulong sa aking isipan na isubo ang ari ng kapatid ko. Ngunit sa kabilang banda ay nananaig din ang konsensya ko.

Kaya nagpatuloy na lang ako sa pagtaas-baba ng aking kamay.

“M-malapit na ako, Kuyaaa…”

Mas binilisan ko pa ang pananalsal nang marinig ko iyon.

“Ayan naaaa…. Aaaahhh… aahhh aahmhhmm–”

Hindi na nito naituloy ang pag-ungol dahil tinakpan ko ang bibig nito gamit ang kaliwa kong kamay. Baka kasi marinig kami ng aming mga magulang na nasa kabilang kwarto lamang.

Tumalsik ang masaganang katas nito sa kanyang katawan.

Agad akong tumayo upang kumuha ng bimpo at ibinigay iyon sa kanya.

Mabilis din naman itong nagpunas ng sarili.

Tahimik na muli akong humiga nang nakatalikod rito.

“Maraming salamat, Kuya. Sa susunod ulit.”

Napalunok na lamang ako at pilit hindi pinansin ang sinabi nito.

’Anong kahibangan ‘to?’ bulong ko sa aking isipan habang nakapikit.

Kabanata IX

“ANAK?”

“’Nak?”

Naalimpungatan ako nang maramdaman kong may gumigising sa akin.

“’Nak, gising na. Maaga pa tayong tutungo sa hacienda.”

Kaagad akong napabalikwas ng bangon nang marinig ko ang boses ni Itay.

“’T-tay… pasensya na ho at medyo napahimbing ang tulog ko,” paghingi ko ng paumanhin dito.

“Ayos lang. Alas-singko pa lang naman ng umaga.”

Inalok nito ang kanyang kamay upang tulungan akong tumayo.

Nang makatayo na ako ay tumalikod na ito upang lumabas ng aming kwarto.

“Pinapaaga kami ni Boss Paeng sa sakahan upang makagawa ng ilang mga gawain bago magsimula ang munting piging. Kaya kailangan din nating agahan ang pagpunta roon,” sambit nito habang naglalakad palabas.

Nang makalabas na ito nang tuluyan ay nag-unat muna ako ng katawan sabay hikab. Gusto ko pa sanang matulog dahil araw naman ng Sabado. Ngunit nangako nga pala ako sa aking ama na sasama ako sa kanya sa hacienda ngayong araw.

Bago magdesisyong lumabas ay napatingin muna ako sa katre kung saan kasalukuyang natutulog si Kevin. Wala itong saplot pang-itaas at bahagyang nakabukaka pa. Litaw na litaw ang kagandahan ng katawan nito dahil sa kanyang ayos. Napansin ko ring gising na gising pa rin ang alaga nito sa loob ng kanyang boxers.

Napalunok ako dahil agad na sumagi sa aking isipan ang kakatwang pangyayaring namagitan sa aming dalawa kagabi. Ayoko na muna iyong alalahanin. At gusto ko na rin iyon kaagad ibaon sa limot.

Kinuha ko ang kumot at agad ko itong kinumutan.

Matapos iyon ay lumabas na rin ako ng aming kwarto.

Dumiretso ako sa kusina upang magkape. Doon ay naabutan ko si Itay na mukhang nagpapainit ng tubig.

“Magkakape ka rin ho ba, ’tay?” banggit ko rito.

Napalingon naman ito sa akin.

“Oo, anak. Magkakape ka rin ba? Ako na ang magtitimpla para sa ’yo.”

Napaupo ako sa isa sa mga upuan sa munti naming hapag-kainan.

“Salamat, ’tay.”

Ilang segundo pa ay tahimik lamang akong naupo habang pinagmamasdan ang aking amang nakatayo sa harapan ng pugon. Kaming dalawa pa lamang ang gising. Hindi kasi tumatanggap ng labada si Inay tuwing araw ng Sabado’t Linggo. Sina Kevin at Karl ay paniguradong babawiin ang tulog dahil wala namang pasok. Ganoon din sana ako kung hindi lamang nagdesisyon ang Itay na isama ako sa hacienda ngayong araw.

“Nga pala, anak. Sino itong Louis na nabanggit ni Kevin?”

Bahagya akong napaigtad sa biglaan nitong nasambit.

Wala akong naisip na pwedeng isagot rito kaya’t nautal-utal na naman ako.

“A-ah…”

Hindi ako makasagot nang maayos. Paano’y ang una ko agad naalala ay ang nangyari sa amin ni Louis kahapon.

“Galing daw iyon ng Maynila, tama ba?”

Muli akong nagulat sa narinig ko mula rito. Ang Kevin na iyon talaga. Isiniwalat ba nito kina Itay ang lahat ng nalalaman tungkol sa kaklase kong iyon?

“A-ah, oho, ’tay. Taga-Maynila raw kasi ang Papa n’ya. A-ang kanyang ina naman ay taga-rito ngunit nagtatrabaho sa ibang bansa.”

Tinanggal na nito mula sa pugon ang takure.

“Naku, anak, mag-iingat ka sa mga taga-Maynilang iyan. Iba mag-isip ang mga iyon kumpara sa ’ting mga probinsyano.”

Isinalin nito sa termos ang mainit na tubig.

“M-mabait naman ho ’yon si Louis, ’tay.”

“Mabait. Bakit, matagal mo na ba s’yang kakilala?”

Hindi na ako sumagot pa at at hinayaan na lamang itong magtimpla ng kape para sa aming dalawa.

Mukhang hindi nito gusto si Louis na maging kaibigan ko. Paano pa kaya kapag nalaman nitong sinubo ko ang ari ng kaklase kong iyon? Tiyak na aatakihin ito sa puso.

Dahil sa aking naisip ay hindi ko napigilang mapalunok. Ngayon ko lang napagtanto ang mga kahibangang nagawa ko kahapon.

“Heto na ang kape mo, anak.”

Lumapit na si Itay bitbit ang dalawang tasa ng kape at naupo sa tabi ko.

Nanatili pa rin akong tahimik. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Ang laki ng kasalanan kong nagawa. Hindi lamang kasama ni Louis, pati na rin ang kapatid ko. Pakiramdam ko ay napakarumi kong tao.

“O, anak, ayos ka lang ba?”

Nabigla ako nang bigla na lamang hawakan ni Itay ang aking leeg upang suriin kung may trangkaso ako. Agad kong naramdaman ang init ng kamay nito.

“A-ayos lang ako, ’tay.”

Nag-ayos ako ng pag-upo at ginalaw ko na ang tasang nasa harapan ko.

Tinignan naman ako nito nang puno ng pag-aalala.

“Gusto mo bang pumarito ka na lang muna sa bahay? Ayos lang naman kung hindi ka na muna sumama sa hacienda ngayong araw.”

“H-hindi, ’tay! A-ayos lang po talaga ako. S-siguro ay dahil sa lamig lamang ito,” mabilis na tanggi ko.

“Ganu’n ba? S’ya, inumin mo na iyang kape mo nang mabawasan ang ginaw mo.”

Sinunod ko na lamang ang sinabi nito at agad na humigop ng kape.

Uminom na rin ito at hindi na nagsalita.

Nagpatuloy ang walang imikan naming pagkakape hanggang sa naubos n’ya na ang kanya.

Tumayo na ito at nagtungo sa kanilang silid upang kumuha ng tuwalya. Nang bumalik ay bitbit na nito ang kanyang puting tuwalya na nakasabit sa kanyang balikat.

“Bilisan mo na riyan nang makaligo ka na. Sa banyo ka na maligo at sa may poso na lamang ako.”

“O-opo, ’tay,” sabay tango ko rito.

Tuluyan na itong naglakad patungo ng likod-bahay. Sinundan ko pa ito ng mga tingin hanggang sa tuluyan na itong makaalis.

Napahinga ako nang maluwag. Hindi ko talaga kayang magsinungaling dito. Natatakot akong mabuking nito ang ginawa naming kalaswaan nina Louis at Kevin kahapon. Sa oras na malaman n’ya iyon ay hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.

Sa kabila ng pag-aalala ko ay hindi ko pa rin napigilang ma-excite sa madadatnan ko mamaya sa labas ng likod-bahay. Tiyak kasing maliligo na naman si Itay nang tanging brief lamang ang saplot sa katawan. Gustong-gusto ko talagang nakikita ang napakaganda ng hubog nitong kabuuan palagi. Pakiramdam ko ay binibigyan ako niyon ng enerhiya.

Kaya naman ay hindi ko na inubos ang aking kape at dali-daling nagtungo sa aming kwarto. Kumuha ako ng tuwalya at agad ring dumiretso sa may likod-bahay upang maabutan ko ang aking ama na kasalukuyang naliligo sa may poso.

Habang naglalakad patungo roon ay hindi ko napigilang kabahan. Tila may mga paru-parong nagwawala sa loob ng aking tiyan. Hindi na ako makapaghintay sa napakagandang tanawin na naghihintay sa akin doon.

Nadatnan kong nakabukas ang pintuan palabas ng likod-bahay. Naririnig ko na rin ang tunog ng pag-bomba ng poso at ang pag-agos ng tubig mula rito.

Nilapitan ko ang pinto nang dahan-dahan. Marahan akong sumilip sa labas.

Agad akong sinalubong ng mahinang liwanag ng bukang-liwayway. At halos magsitayuan ang lahat ng balahibo sa aking katawan dahil sa aking nasaksihan.

Si Itay, nakatalikod at wala ni isang saplot sa katawan. Hubo’t-hubad itong naliligo ngayon. Hindi nito suot-suot ang manipis na brief na kadalasang suot nito tuwing naliligo sa may poso. Literal na wala itong itinira sa harapan ng kalikasan.

Bumigat ang aking paghinga. Hindi ako makapaniwala sa aking nakikita.

Litaw na litaw ang napaka-maskulado nitong pangangatawan, na tila ba’y inukit ng bihasang manlililok. Mula sa malapad nitong likod, naglalakihang mga braso at hita. Namumutok sa masel ang bawat sulok ng kanyang hubad na katawan.

Napansin ko rin ang napakalalaki ring mga pisngi ng matambok na pwet nito. Maging iyon ay siksik din sa laman at umbok na umbok.

Napalunok na lamang ako nang buo. May kung anong init na sumibol sa aking kaibuturan. Naghahalo-halo ang pagnanasa, pagkalito, takot, at paghanga sa akin.

Abala ito sa pagbo-bomba ng poso. Dahilan upang mas lumitaw ang kanyang mga masel at ugat dala ng pwersang ginagamit. Bawat galaw nito’y may dalang bigat at bagsik. Sa likod ng tikas na iyon ay may isang alon ng init na tila handang lamunin ang sinumang lumapit.

Kahit panay ang lunok ko ay pakiramdam ko’y matutuyuan ako ng laway. Lunok nang isa, dalawa, tatlong beses, sunod-sunod ngunit tila tuyot pa rin ang aking lalamunan. Masyado akong kinakabahan sa ginagawa kong pamboboso ngayon ngunit ayoko rin itong wakasan.

Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nanatili sa pagtingin. Ang alam ko lamang ay hindi na ako makahinga nang maayos. Hindi lamang dahil sa takot na mahuli ako, kundi dahil sa bugso ng damdaming hindi ko na kayang ikubli.

Tigas na tigas na ang aking ari. Nagwawala na ito sa loob ng aking salawal.

Kaya naman ay nang biglang humarap si Itay ay halos sumabog iyon sa pagdoble sa katigasan.

Bahagya akong nagtago upang hindi ako nito makita. At tagumpay. Mukhang hindi ako nito napansin sa likod ng pintuan. Hindi pa rin nito alintana ang sariling anak na tila isang uhaw na tigreng minamanmanan s’ya.

Bumuyangyang ang nakabiting tarugo ng aking ama. Malambot pa iyon ngunit kasing-laki na ng pipino sa katabaan. Hindi rin nakaligtas sa aking paningin ang malulusog nitong bayag. Na tila ba’y mahuhulog na sa bigat dahil siksik at masagana sa sariwang katas.

Sandali pa ay muli na itong tumalikod. Kumuha lamang pala ito ng tabo upang buhusan ang sarili.

Nagpatuloy ito sa paliligo. Unti-unting dumaloy ang malamig na tubig sa kanyang katawan. Mula sa balikat pababa sa kanyang gulugod, humahalik sa bawat kurbada, hanggang sa sumayad sa mga pisngi ng kanyang puwet na matitigas at bilugan.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong napalunok. Hindi ko na rin alam kung nilalamig ba ako sa napakalamig na simoy ng umaga o nauupos sa apoy ng sarili kong pananabik.

May bahagi sa akin ang gustong tumalikod. Tumakbo. Maghugas ng konsensya. Ngunit may isa ring bahagi ang gustong manatili. Magtagal. Damhin pa ang init, ang lihim na pagnanasa. Kahit pa bawal, kahit pa nakakasakal.

Napaurong ako nang bahagya nang mapansin kong huminto ito sa pagbobomba. Inangat niya ang kanyang ulo, bahagyang lumingon sa direksyong kinaroroonan ko.

Huli na upang muli akong magkubli sa likod ng nakaawang na pinto. Bistado na ako nito.

“Anak?” anito sa medyo naguguluhang tono. “Anong ginagawa mo riyan?”

Hindi ako makapagsalita. Tila dumoble ang ginaw sa paligid dahil sa tanong n’yang iyon. Gayunpaman ay nakayanan ko pa ring magsalita.

“W-wala… wala po…” ang sagot ko, ang mga labi ko’y nanginginig sa takot.

Hindi ito kumibo. Tumayo lamang s’ya roon, pinagmamasdan ako sa hindi ko maipaliwanag na ekspresyon. Hindi ko maintindihan kung galit ito, o may kabuntot na alalahanin sa kanyang mga mata.

Nakalaylay pa rin ang kanyang kargada habang kaharap ako. Ngunit wala na roon ang mga titig ko. Pinagpapawisan ako sa takot at kaba. Ano na kaya ang iniisip nito tungkol sa akin ngayon?

“Ano pang hinihintay mo riyan? Gusto mo bang paliguan pa kita?”

Napasinghap ako sa isinagot nito. Kahit papaano’y napahinga ako nang maluwag.

Nagsimula na akong maglakad. Iwas na iwas ako rito sa pagtingin habang naglalakad papasok ng banyo.

Napansin ko namang nakatuon sa akin ang mga titig nito at tila sinusundan ako.

Hindi ko na lamang iyon inalintana at tahimik nang pumasok sa loob ng munting palikuran.

Habang nasa loob ay napaupo ako sa inidoro. Huminga ako nang malalim. Kinabahan ako roon nang sobra. Akala ko ay pagagalitan ako nito dahil sa ginawa kong pamboboso. Hindi yata nito napansing kanina pa pala ako nakatayo sa likod ng pintuan at pangahas s’yang binobosohan.

Mabuti na lamang at isang mabait at masunuring anak ang tingin nito sa akin. Hindi nito alam ang kalapastangan kong nagawa.

Hindi na ako nagtagal sa paliligo at nang makalabas ako ng banyo ay wala na rin ito sa may poso.

Pagkatapos kong magbihis ay naghanda na kami sa aming pagpunta sa hacienda. At tinahak na naming magkasama ang daan patungo roon.

────୨ৎ────

TAGAKTAK ang aking pawis habang binabaybay namin ni Itay ang daan patungong hacienda. Nagsimula na kasing sumikat ang araw at medyo mahapdi ito sa balat. Gayunpaman ay tahimik pa rin akong naglakad nang walang kahit anong reklamo sa katawan.

“O, anak, ayos ka lang ba?”

Napansin nito ang bagal ng paglalakad ko. Paminsan-minsan kasi akong tumitigil nang ilang segundo upang mag-ipon ng sapat na lakas. Hindi rin biro ang daan patungo sa kanyang pinagtatrabahuan. Sa palagay ko ay kasing-layo ito ng aming palayan o kaya’y mahigit pa.

“Ayos lang ho ako, ’tay,” tugon ko rito. Tuloy pa rin ako sa paglalakad.

Sandali muna itong hindi umimik habang nakatingin sa akin at muling nagsalita.

“Gusto mo bang buhatin kita sa likod ko, anak?”

Nagulat naman ako sa sinabi nito.

“H-hindi na ho, ’tay. Ayos lang ho talaga ako. Huwag n’yo ho akong alalahanin,” agad na tanggi ko. Hindi naman na ako syete-anyos na musmos upang buhatin pa ng aking ama sa paglalakad.

“Medyo malayo pa tayo, ’nak, ah. Sigurado ka ba?”

Tumango ako.

“Opo, ’tay. Mabuti na rin ito bilang ehersisyo. Kesa naman sa nakatutok lamang ako palagi sa mga babasahing libro. Kailangan ko rin paminsan-minsang magpapawis.”

Matapos kong sabihin iyon ay ginulo nito ang aking buhok sabay ngiti.

“Napakabibo talaga nitong anak ko.”

Nahawaan na rin ako ng mga ngiti nito.

“Kaso ako naman ang nangangalay ngayon. Hinto muna tayo saglit, ’nak. Ayun, sa may lilim ng punong iyon.”

Itinuro nito ang isang malaking puno ng mangga.

Naglakad kami palapit doon. Napansin kong may mga bunga ang puno. Mga hinog pa. Sino kaya ang may-ari nito?

“’Tay, tingnan mo, oh. Hitik na hitik sa bunga,” hindi ko napigilang bigkas habang nakatingala.

“Oo nga, ’no. Ngayon ko lamang napansin.” Nakahawak ito sa kanyang magkabilaang bewang habang nasa itaas din ang tingin.

“Kanino kaya ang punong manggang ’to?” mahinang bigkas ko.

Napatingin ito sa akin.

“Gusto mo bang pumitas, ’nak?” tanong nito.

“H-ho? Huwag na, ’tay. Baka pagalitan pa tayo ng may-ari.”

Bigla itong napatawa.

“May nakikita ka bang mga kabahayan dito? Sino ba sa tingin mo ang may-ari?”

Napalingon-lingon ako sa paligid at saka ko lamang napagtantong nasa kalagitnaan nga pala kami ng masukal na kagubatan.

“Huwag kang mag-alala. Kung may nagmamay-ari man ng punong ito ay hindi n’ya naman malalamang pumitas tayo ng dalawang piraso.”

Kumuha ito ng mahabang kawayan at saka ay pumitas ng mangga.

Nang mahulog iyon ay agad rin nito iyong sinalo.

“Ayos. Hinog na hinog na, oh. Heto, anak.”

Ibinigay n’ya sa akin ang naunang napitas na prutas at saka ay kumuha ng isa pa para naman sa kanya.

“Tinitignan ko pa lang, natatakam na ako, ’tay.”

Napaupo na ako sa damuhan at sinimulan nang balatan ang mangga.

Maya-maya pa ay tumabi na rin ito akin at sinamahan ako sa pagbabalat at pagkain.

“Ang tamis!” bulalas ko nang malasahan ko iyon.

Isang ngiti naman ang agad nitong iginanti.

“Masarap ba, anak?”

“Sobra po!”

Ninamnam ko ang tamis ng masarap na prutas. Ngayon lang yata ako nakatikim ng ubod na tamis na mangga. At nasa kalagitnaan pa ito ng masukal na kagubatan. Sana lamang talaga ay walang nagmamay-ari ng punong ito. Dahil kung meron ay tiyak na malilintikan kaming mag-ama.

Matapos kong masipsip ang napakasarap at napakatamis na mangga ay akmang itatapon ko na sana ang buto nito nang bigla akong pinigilan ni Itay.

“O, anak, sayang naman kung itatapon mo na kaagad nang may natitira pang laman. Akin na, ako na ang mag-uubos.”

Kinuha niya ito mula sa aking kamay at agad iyong sinipsip sa kanyang bibig.

Wala na akong ibang nagawa pa kundi ang panoorin na lamang itong sipsipin ang natirang laman ng mangga na hindi ko naubos.

Napatingin ito sa akin. Ganoon din ako sa kanya.

Hindi ko alam kung namamalik-mata lamang ako pero tila nakikipaghalikan ito sa buto ng mangga. Nilalabas nito ang kanyang dila nang swabe at marahan. Sa pagkakaalam ko naman ay hindi ganoon ang tamang pagkain niyon. O baka naman masyado lamang itong sarap na sarap sa kinakain.

Napatingin na lamang ako sa ibang direksyon upang mag-iwas dito.

“Pasensya ka na, anak. Gutom na gutom kasi ang Itay. Sana ay hindi mo ako pag-isipan na patay-gutom.” Bigla itong tumawa.

Napalingon akong muli sa kanya at saktong itinapon na nito ang manggang hindi ko naubos kanina.

“S’ya, halika na, anak, at baka maabutan pa tayo ng tanghali.”

Tumayo na ito kaya’t sumunod na rin ako.

Napatingin-tingin ito sa paligid at muling nagsalita.

“Mukhang may maliit na batis roon. Maghugas muna tayo ng kamay.”

Naglakad kami patungo sa maliit na batis at naghugas ng aming mga kamay roon.

Pagkatapos ay itinuloy na namin ang mahabang paglalakad.

Habang binabaybay ang masukal na kagubatan ay kapansin-pansin ang aking pananahimik.

Nakaramdam kasi ako ng mga paru-paro sa aking t’yan habang pinagmamasdan kong kainin ng aking ama ang mangga ko kanina. Parang naghalikan na rin kami nang hindi lamang direkta sa lagay na iyon dahil puno ang mangga ng laway ko. Ngunit sa kabilang banda ay wala namang malisya iyon dahil sarili ko naman itong tatay, at anak n’ya ako. Para sa kanya siguro ay wala lamang iyon. Ako lamang talaga itong parating mahilig maglagay ng malisya sa mga bagay-bagay.

Naguguluhan man ay pinilit ko na lamang iyong balewalain. Baka nga naman kasi gutom na gutom lamang ito. Mabilis n’ya rin kasing naubos ’yung mangga n’ya kanina.

“’Nak, malapit na tayo. Kaya mo pa ba?”

Nabasag ang pag-iisip ko nang bigla itong magsalita.

Agad naman akong tumango sabay ngiti. Mas binilisan ko pa ang paglalakad upang masabayan s’ya.

“Ibang klaseng layo rin talaga ang nilalakad mo sa araw-araw, ’tay,” banggit ko rito.

Napangiti naman ito.

“Kung para sa inyo lang naman, balewala lamang ito sa akin. Isa pa, sanay na sanay ako rito, anak.”

“Kaya pala kahit ang mga binti at hita ninyo ay batak na batak at punong-puno rin ng mga masel,” pabirong banggit ko rito kaya ay napatawa ito.

“Syempre, anak, dapat pantayan ng pang-ibaba ko ang laki ng katawan ko.”

Napailing-iling akong tumawa.

“Pero, seryoso, ’tay. Maraming-maraming salamat po sa mga sakripisyo ninyo para sa amin. Mas lalo akong nagkaroon ng determinasyon na pag-igihan ang pag-aaral upang maihaon ko kayo sa hirap. Maghintay ka lang, ’tay, darating din tayo roon,” paglalahad ko rito. Pinigilan kong mangilid dahil malapit na kami sa hacienda at ayokong makita ako ng mga katrabaho nito na mugto ang mga mata.

Marahan nitong tinapik ang aking ulo sabay ngiti nang napakatamis.

“Maaari mong gawing determinasyon ang kahirapan natin ngunit nais ko ring malaman mo na wala akong hinihinging anumang kapalit mula sa ’yo, anak. Kung ano lamang ang makakaya mo, doon na rin ako. Ang pagkakayod ko sa trabaho ay para mabigyan kayo ng magandang kinabukasan, hindi upang mapakinabangan ko kayo sakaling may kanya-kanya na kayong mga disenteng trabaho balang araw. Basta’t galingan mo lang palagi, anak. Nandito lang si Itay sa likod mo.”

Mas lalo akong nangilid dahil sa mga nabanggit nito. Kung kelan talaga malapit na kami sa hacienda.

“’Tay naman, ang aga mo namang magpaiyak, eh.”

Muli itong tumawa at agad akong inakbayan ng yakap.

Dumikit ang aking pisngi sa malaking dibdib nito.

Dinama ko ang mainit nitong yakap.

“Mahal na mahal kita, anak.”

“Mahal na mahal din kita, ’tay.”

Isang may kahabaang halik sa bumbunan ang iginawad nito sa akin.

────୨ৎ────

“O, Karlos. Mabuti naman at nakarating na kayo.”

Agad kaming sinalubong ni Mang Paeng pagdating namin ng hacienda.

Lumapit sa amin ang matanda upang batiin kaming mag-ama.

“Magandang araw ho, Boss Paeng. Pasensya na kung medyo natagalan ang pagdating namin. Mukhang maagang tumirik ang araw ngayon kaya naisipan muna namin ng anak ko na sumilong sa puno upang magpahinga saglit,” banggit ng Itay ko rito.

“Ayos lang ’yon, Karlos, anak. Ang mahalaga ay nakarating na kayo,” tugon nito sabay tingin sa akin. “Aba, isinama mo nga itong chikiting mo, ah. Paniguradong matutuwa ang mga trabahante kapag nakita nila ang bibong batang ito.”

Napangiti ako rito nang malapad.

“Magandang araw ho, Mang Paeng. Kumusta ho kayo?”

“Ayos naman, anak. Ikaw, kumusta ka na? Habang patagal nang patagal ay mas lalo ka yatang lumalaki sa paningin ko, ah. Binata ka na nga talaga.”

Napakamot na lamang ako ng aking batok habang nahihiyang tumingin sa ibang direksyon.

“Naku, huwag mo nang ipaalala, Boss Paeng. Parang sinasabi mo na rin na patanda na rin ako nang patanda.”

Nagtawanan ang dalawa.

“Ikaw talaga, Karlos. Pero darating din ang araw na medyo uugod-ugod ka na rin katulad ko. Kaya napakaswerte mo at ikaw yata ang may pinakamagandang katawan sa buong bayan. Kaya habang nasa ganyang anyo ka pa ay lasapin mo na.”

Muli silang nagtawanan kaya nakitawa na lang din ako.

Ilang saglit pa ay sinamahan na rin kami ni Mang Paeng na dumiretso papasok ng hacienda. Ang matanda ang namamahala sa mga trabahante rito sa buong plantasyon. Kanang kamay kasi ito ni Don Leandro, ang s’yang may-ari ng haciendang ito. Bata pa lamang ako ay kilala ko na ito. Sadya kasi itong magiliw at parating nakangiti. Kaya naman ay napakagaan ng loob ko rito.

Katulad ng naging reaksyon ni Mang Paeng ay binati rin ako ng mga ka-trabaho ng aking ama nang makita ako ng mga ito. Labis ang kanilang tuwa nang muli akong masilayan dahil ilang buwan na rin noong huli akong bumisita rito. Musmos pa lamang kasi ako ay madalas na akong isama rito sa hacienda ni Itay. Nasaksihan ng mga ito ang paglaki ko. Kaya naman ay parang anak na rin nila ako kung ituring.

“Natutuwa ako sa pagbabalik mo, Kiko, anak,” ani Aling Nora matapos ako nitong yakapin. S’ya ang nagsilbi kong ina-inahan dito sa hacienda. Si Aling Nora ay ang dating taga-alaga ng mga anak ni Don Leandro.

“Kung alam ko lamang na pupunta ka pala rito ay isinama ko na rin sana si Rey,” banggit ni Mang Rio, ama ng matalik kong kaibigan na si Rey. Katulad ng aking ama ay taga-buhat din ito ng mga ani rito sa plantasyon.

“Nga pala, Mang Rio. Kumusta na ho si Rey?” naisipan ko nang tanungin ito tungkol sa kalagayan ng aking kaibigan.

“Ayos na s’ya, anak. Katunayan ay makakapasok na raw s’ya simula sa Lunes.”

Napahinga ako nang maluwag sa aking narinig. Sa wakas ay makakasama ko na rin sa paaralan ang pinakamatalik kong kaibigan. Sobrang nami-miss ko na kasi ito. Halos hindi kami mapagbuklod nito simula noong mga uhugin pa lamang kami. Kung nasaan ako ay naroon din s’ya. Ganoon din ako sa kanya. Kaya natutuwa akong makakapasok na ito sa Lunes.

“Salamat ho sa napakagandang balita, Mang Rio.”

Matapos kaming makapag-usap-usap ay pinatawag na ni Mang Paeng sina Itay at ibang mga trabahante upang magbuhat ng ilang mga ani na ide-deliver daw nila sa siyudad. Ang plantasyon kasing ito ang pinakamalaking pinagkukuhanan ng ilang mga produkto katulad ng tubo, mais, at pinya sa buong rehiyon.

Habang abala sina Itay ay naisipan ko na munang tumulong sa pag-aayos ng mga dekorasyon sa lokasyon kung saan magaganap ang kanilang munting piging. Nasa harapan lang din ito ng plantasyon at napapalibutan ng mga puno. Presko ang hangin dito dahil sa nasa lilim ito ng may mga kataasang puno.

Nalaman kong si Don Leandro pala ang nag-orkestra ng piging na ito upang bigyan sila ng araw upang makapagliwaliw at makalimutan pansamantala ang trabaho. Hindi rin naman kasi biro ang dinaranas nilang pagbabanat ng buto rito sa hacienda. Dahil nakapagtala raw ng pinakamataas na produksyon sa buong kasaysayan ng plantasyon noong nakaraang buwan ay nagdesisyon ang Don na taasan ang kanilang sahod at bigyan sila ng araw upang magsaya.

Abala ako sa pag-iihip ng mga lobo nang bigla na lamang akong siniko nang mahina ng isang lalaki.

Nang lingunin ko ito ay agad kong nakita si Kuya Paul. Kapwa ito trabahante ng aking ama at kasama n’ya sa pagbubuhat ng mga ani. Nasaksihan ko kung paano nagbago ang anyo nito mula sa isang patpating tinedyer noon hangang sa isang ubod ng maskuladong lalaki ngayon.

“Kuya Paul, ikaw pala,” bati ko rito.

“Kumusta ka na, Kiko?”

Tila tagos hanggang buto ang mga titig na ipinupukol nito kaya naman ay nag-iwas ako rito ng tingin.

“A-ayos lang naman ho, Kuya.”

“Kanina ka pa pinagmamasdan ng Don. Hindi mo man lang ba s’ya babatiin?”

May tinignan ito mula sa malayo. Sinundan ko rin ng tingin kung saan nito ipinukol ang mga mata.

At nasaksihan ko nga ang Don na nakatayo mula sa itaas ng balkonahe ng mansyon. Ngayon ko lamang ito napansin. May hawak itong sigarilyong pang-mayaman habang mukhang nakatingin nga sa aking gawi. O baka naman hindi lamang ako ang tinitignan nito kundi ang buong paghahanda ng piging?

Napaiwas na ako rito ng tingin at agad na nagsalita.

“B-baka naman ho hindi lamang ako ang pinagmamasdan ng Don.”

Agad na ngumisi si Kuya Paul.

“Malaking isda na mismo ang lumalapit, bata. Bihira ang mga pagkakataong ganto.”

Matapos sabihin iyon ay kinindatan ako nito at saka ay umalis.

Naiwan naman akong naguguluhan at kinakabahan. Ano kayang ibig sabihin nito? At ano ang nais ipahiwatig ni Don Leandro?

Natapos na ang paghahanda at oras na upang magsimula ang kasiyahan.

Bumalik na rin sina Itay kasama ang ilang mga trabahador. Maayos nang nakalatag ang mga pagkain at dekorado na rin ang buong paligid.

Kapansin-pansin ang aking pananahimik sa kabila ng maingay na salu-salo. Napagtanto ko na kasi ang ibig-sabihin ni Kuya Paul kanina.

Kung ganoon ba ay may gusto sa akin ang Don? Mukhang imposible. Hindi naman ako ganoon kagwapo. Hindi ako kagusto-gusto base sa sarili kong opinyon. Ngunit dahil sa mga sinabi ni Louis tungkol sa akin ay baka nga may katangian akong gusto ng iilan. Dahil ba sa mukha akong babae at maamo ang mukha? O sa medyo balingkinitan kong pangangatawan?

“Anak, nariyan ka pala.”

Halos mapaigtad ako sa gulat nang bigla na lamang akong kalabitin ng aking ama.

“Kanina pa kita hinahanap. Saan ka ba nagpunta?”

“’T-tay… kanina pa ho ako nandito.”

“S’ya nga pala, anak. Gusto kang batiin ni Don Leandro.”

Saka ko lamang napansin na nakatayo na pala ang Don sa likuran nito mismo.

Nakangiti itong lumapit sa akin.

“Good morning, Kiko. Kumusta ka na?”

Tila natuyuan ako ng laway sa lalamunan at hindi ako makapagsalita nang makita ko itong muli nang harapan makalipas ang ilang taon.

Yumuko na lamang ako upang magpakita ng respeto rito.

“Pasensya na ho kayo, Don Leandro. Likas na mahiyain ho kasi itong anak ko.”

Napatawa ng mahina ang Don.

“I see, I see. S’ya, it’s so nice seeing you again, my dear.”

Hinawakan nito ang aking balikat at marahan iyong hinagod.

Pagkatapos ay tumalikod na ito at naglakad palayo habang kausap pa rin ang aking ama.

Naiwan akong nanginginig at nangangatog ang mga tuhod. Bumalik kasi sa aking alaala ang nakaraan. Ang araw na iyon na hinding-hindi ko na gustong balikan.

Kabanata X

( TRIGGER WARNING:

This chapter contains childhood sexual abuse and molestation. Reader discretion is highly advised. )

TAHIMIK akong naglalakad kasama si Itay. Pauwi na kami ngayon sa aming bahay galing sa hacienda. Natapos na kasi ang piging at pasado alas-singko na ng hapon kaya’t nagdesisyon na kaming umuwi at mag-gagabi na rin. Mahirap nang maabutan kami ng dilim sa daan.

Halos wala akong imik simula pa kanina. Napansin naman iyon ng aking ama ngunit pinili na lamang nitong huwag magpumilit kung ano ang tunay na rason niyon. Hindi kasi nito ugaling manghimasok. Kusa na lamang akong lalapit sa kanya kapag handa na akong sabihin kung ano ang tunay kong nararamdaman.

Ngunit sa lagay na ito, imposibleng masabi ko rito ang totoong rason kung bakit ako tahimik simula pa man kanina.

Unang beses ulit namin iyong pagkikita ng Don nang harapan. Madalas ko itong nakikita sa hacienda ngunit sa malayuan lamang. Bihira din kasi itong magpunta sa plantasyon dahil nariyan naman si Mang Paeng na s’yang taga-pamahala.

Kaya gulat na gulat ako kanina nang batiin ako nito.

Kung nagtataka kayo kung bakit ganoon na lamang ang tinuran ko, may malalim kasi iyong dahilan.

Kwatro-anyos pa lamang ako nang nagsimula akong isama ni Itay sa hacienda. Abala noon si Inay sa pag-aalaga kay Kevin kaya’t sa akin na-toka ang aking ama. At upang mabantayan ako nang maayos ay madalas na ako nitong isama sa kanyang pinagtatrabahuan. Maayos naman ang pananatili ko roon. Magiliw sa akin ang mga ka-trabaho ni Itay dahil sadyang bibo raw akong bata. Itinuring nila akong parang anak-anakan. Kaya naman ay lumipas ang tatlong taon at isinasama pa rin ako ng aking ama sa hacienda.

Syete-anyos na ako noon. Dahil sa musmos na edad ay hindi naiwasan ang pagkahilig kong maglaro upang malibang habang abala ang Itay sa pagbubuhat sa plantasyon. Noong mga panahong iyon ay madalas kong nakakalaro sina Rey at Kuya Paul, kapwa mga anak ng mga trabahante.

Naglalaro kami noon ng tagu-taguan. Si Kuya Paul ang napiling taya kaya’t magkasama kaming naghanap ng pwedeng mapagtaguan ni Rey.

“Sa loob ng mansyon! Doon tayo maghanap ng mapagtataguan natin, Kiko! Tiyak na hindi tayo mahahanap ni Kuya Paul doon dahil bawal namang pumasok sa loob ang mga trabahante, ’di ba?” sambit sa akin Rey habang magkahawak-kamay kaming naghahanap ng pwedeng pagtaguan.

“Huwag! Hindi ba mga anak tayo ng mga trabahante? Edi bawal din tayo doon,” pagtatanggi ko.

“Eh, hindi naman tayo mga trabahante mismo. Kita mo nga at palaro-laro lang tayo. Ibig sabihin, pwede tayong pumasok ng mansyon!” nakangiti nitong hayag.

Napatahimik naman ako at napaisip.

“Sige na, Kiko! Ayaw mo rin bang makapasok ng mansyon? Pagkakataon na nating makita ang loob niyon! Sabi ni Aling Nora ay maganda raw sa loob. Sige na, Kiko, please…”

“S-sige na nga. Pero, huwag mo akong iiwanan sa loob, ah?”

Agad na nagliwanag ang mukha nito.

“Pramis! Tara na, Kiko, pasok na tayo.”

Magkahawak-kamay pa rin kaming naglakad papasok ng mansyon. Siniguro muna naming walang katulong na makakakita sa aming dalawa. Maiingat din ang aming bawat hakbang at baka maabutan kami ng mayordoma ng mansyon na si Miss Mariella na kilalang masungit at strikto.

Makalipas lamang ang mahigit isang minuto ay tuluyan na kaming nakapasok sa loob. Abot-tenga ang mga ngiti ni Rey samantalang ako ay halos mangatog na ang mga tuhod sa matinding takot.

“Wow…” bigkas nito habang humahanga sa taglay na ganda ng paligid.

Maging ako ay hindi rin maitago ang pagkamangha sa loob ng mansyon. Ngunit dahil nangangamba pa rin ako ay nakakapit lamang ako sa kamay ng aking kaibigan nang mahigpit.

Nagpatuloy kami sa paglalakad sa loob ng malawak na bahay. Mabilis din kaming nagtatago sa likod ng mga muwebles tuwing may dadaang mga katulong o empleyado. Mabuti na lamang at hindi kami nahuhuli ng mga ito dahil na rin siguro sa liit naming dalawa.

Napadpad kami sa paanan ng napakataas na hagdanan.

Isang makahulugang ngisi ang iginawad sa akin ni Rey bago magsimulang humakbang paakyat.

“H-huwag!” pagpipigil ko rito sa mahinang tono ngunit sadyang makulit ito at itinuloy pa rin ang pag-akyat.

Napabitaw ito sa kamay ko upang tumuloy paitaas.

Napatakip na lamang ako ng aking bibig habang pinagmamasdan itong umakyat nang walang takot. Hanggang sa tuluyan na itong naglaho sa aking paningin.

Sobrang lakas man ng pagkabog sa aking dibdib ay napalingon-lingon na lamang ako sa paligid bago magdesisyong sundan ito sa itaas.

Nangangatog pa rin ang mga tuhod at nanginginig ang aking buong katawan sa bawat paghakbang ko.

Hindi ko alam kung anong naghihintay sa akin sa itaas ngunit itinuloy ko na lamang ang pag-akyat upang puntahan ang matalik kong kaibigan at nang makalabas na kami ng mansyon.

Nang tuluyan akong makaakyat ay bumungad ang napakahabang koridor. Maraming pinto sa bawat gilid nito at ni anino ni Rey ay wala akong naabutan.

Takot na takot man ay nagpatuloy lamang ako sa paglalakad. Gulong-gulo ako kakaisip kung saang pinto pumasok ang aking kaibigan. Napakarami niyon at imposibleng mahulaan ko kung nasaan ito ngayon.

Napako ang aking panginin sa isang malaking pintuan. Kapansin-pansin iyon dahil sa laki nito kumpara sa ibang mga pinto kaya naisip kong dito rin pumasok si Rey.

Hindi na ako nag-alangan pa at kaagad ko iyong nilapitan.

Nang makaharap ko na ito ay napabuntong-hininga muna ako nang malalim upang mag-ipon ng lakas ng loob bago ko hinawakan ang pihitan niyon.

Pinihit ko iyon nang marahan at dahan-dahang binuksan ang pinto.

Bumungad ang tila isang opisina na punong-puno ng mga libro. Medyo madilim din sa loob.

“R-r-rey?” pabulong kong sigaw.

Napalunok na lamang ako bago magdesisyong pumasok. Kusang nagsara ang pinto kaya’t napasinghap ako sa gulat.

Muli kong inikot ang aking paningin sa buong paligid.

Saka ko lamang napansin ang isang desk na nasa bandang dulo ng kwarto.

At halos mapasinghap ako sa gulat nang mapansin ko rin ang isang nakatalikod na upuan sa harapan nito.

May nakita akong usok na bumubuga mula roon kaya napagtanto kong may taong nakaupo rito at mukhang naninigarilyo.

Napalunok na lamang ako dahil sa matinding takot.

Maya-maya pa ay dahan-dahang umikot ang upuan at bumungad ang isang lalaking nakaupo habang may hawak na sigarilyo.

Medyo kulay-abo ang buhok at balbas nito at mukhang nasa mahigit edad kwarenta o singkwenta-anyos na. May maganda itong pangangatawan at ubod pa rin ng gwapo.

Alam ko na sa pagkakataong iyon na walang iba ito kundi si Don Leandro, ang patriyarka ng mansyon at s’yang may-ari ng buong hacienda.

Inasahan kong pagagalitan ako nito ngunit laking-gulat ko nang isang magaan na ngiti lamang ang iginawad nito sa akin.

“May sinadya ka ba rito, bata?”

Halos mapaigtad ako nang bigla itong magsalita.

“P-p-p-pasensya na p-po, D-don Leandro,” ang tanging naanas ko.

Nanatili lamang itong nakatingin sa akin habang magaan pa ring nakangiti.

Maya-maya pa ay inilagay nito sa lalagyanan ang kanyang sigarilyo at saka ay tumayo.

Bahagya akong napaatras nang magsimula itong maglakad upang lapitan ako.

Habang papalapit ito ay mas lalong palakas nang palakas din ang pagkabog sa aking dibdib.

Hanggang sa tuluyan na itong nakatayo sa aking harapan.

Agad rin itong yumuko upang kausapin ako.

“I’m not familiar with you. Napaka-cute mo namang bata. Anak ka ba ng isa sa mga trabahante rito?” malumanay nitong tanong.

Tumango ako nang marahan

“O-opo… A-anak ho ako ni K-karlos G-gregorio.”

Matapos kong sabihin iyon ay muli itong napangiti.

“Kaya pala. Nagmana ka sa tatay mo. You’re just as handsome as him.”

Hindi ko alam ang aking sasabihin. Natatakot pa rin ako ngunit nang marinig ko ang nakakabighani nitong boses ay tila humupa nang bahagya ang pangamba ko.

“Come with me, I’ll show you something.”

Hinawakan nito ang aking kamay at naglakad kaming dalawa pabalik sa kanyang upuan.

Umupo itong muli roon.

Naiwan naman akong nakatayo sa may bandang gilid n’ya.

Sumenyas ito upang kumandong ako sa kanya.

Dahil mukhang mabait naman ito ay sumunod na lamang ako sa kagustuhan nito at napaupo sa kanang hita nito.

Ramdam na ramdam ko sa mura kong isipan ang napakatigas nitong hita na mukhang batak din sa masel. At ang labis na ikinagulat ko, ang umbok sa pagitan ng mga ito.

Nang maka-kandong na ako rito ay muli nitong pinaikot ang upuan upang harapin ang bintana sa likod. Binuksan nito nang bahagya ang kurtina kaya’t lumitaw ang napakagandang tanawin ng buong lugar na sakop ng hacienda.

“Kita mo ’yan? Pagmamay-ari ko ang lahat ng iyan. Beautiful, right?” sambit nito.

Nakiliti pa ako dala ng pagbuga ng hininga nitong dumampi sa aking tenga at leeg. Amoy na amoy ko rin ang aroma ng napakabangong sigarilyo na mukhang mamahalin.

“A-alam ko ho, Don Leandro. Madalas ka ho kasing ikwento sa akin nina Itay at ng mga trabahante rito.”

Tumawa ito nang mahina.

“Ganu’n ba? Kung ganoon ay sikat pala ako.”

“S-syempre ho, kayo ho ang may-ari ng hacienda, eh,” kusang lumabas mula sa aking musmos na bibig.

Muli na naman itong tumawa ngunit sa pakakataong ito ay mukhang natawa nga talaga ito nang husto sa aking sinabi.

“I like you. Napakabibo mong bata.”

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang napakalaki nitong kamay na bigla na lamang pumasok sa loob ng suot kong pang-itaas.

“Gusto mo ba ng chocolates? Paano kung bigyan kita, pero may hihingin akong kapalit?”

Pinisil nito ang kanang utong sa aking dibdib kaya bahagya akong napaigtad.

“Masakit ba?”

Tumango lamang ako.

“Gusto mo bang palitan natin ng sarap?”

“H-ho?”

Bago ko pa man matapos ang aking sinabi ay muli na nitong pinisil-pisil nang mas marahan ang kaliwang utong ko.

“D-don…” pag-aalma ko.

“Ssshhh…” bulong nito sa aking tenga.

“H-huwag po…”

Napasinghap na lamang ako nang ipinasok nito ang kanyang dila sa loob ng tenga ko.

“D-don L-leandro…!”

────୨ৎ────

“’WAG!”

Agad akong napabalikwas ng bangon. Hingal na hingal ako at pinagpapawisan nang husto.

“Kuya, anong nangyari?” ang rinig kong banggit ng katabi kong si Kevin. Mukhang nagising din ito ng ingay na idinulot ko.

Mabilis akong napalingon dito at nagmamadali itong niyakap.

Panaginip lamang pala iyon. Isang masamang panaginip. Ngunit hindi ibig-sabihing panaginip lamang iyon ay hindi na rin iyon totoong nangyari. Totoong-totoo ang lahat ng iyon sampung taon na ang nakalilipas. Pilit ko iyong kinalimutan ngunit muli na namang nagbabalik nang makita ko nang harapan ang Don sa piging kanina.

Napahagulgol na lamang ako nang tahimik sa dibdib ng kapatid ko.

Hinimas-himas nito ang aking likod habang pinapatahan ako.

“Ssh, huwag ka nang mag-alala, nandito na ako.”

Ilang sandali pa ay tumahan na rin ako. Mabuti na lamang at mukhang hindi ako narinig nina Inay at Itay. Wala rin dito sa aming tabi si Karl dahil nasa kabilang kwarto itong natulog muli.

Kumuha muna ng inuming tubig si Kevin mula sa kusina at pinainom iyon sa akin bago kami magdesisyong bumalik sa pagtulog.

Sana lamang talaga ay huling bangungot ko na ito tungkol sa bagay na iyon. Gusto ko na iyong kalimutan at tuluyang ibaon sa limot. Nagawa ko iyong kalimutan at hindi alalahanin sa loob ng napakaraming taon. Hindi ako makakapayag na muli na namang bumalik ang takot ko.

Kabanata XI

“MAUNA na ako, Kuya. ’Kita na lang tayo mamayang uwian,” paalam sa akin ni Kevin nang makapasok na kami sa gate ng aming paaralan.

Nakasalubong kasi namin ang mga kaibigan nito habang papasok kami.

“Sige,” tugon ko na lamang.

“Mauna na kami, Boss Kiko,” sambit ng isa sa mga kaibigan nito at nagpatuloy na sila sa paglalakad.

Nginitian ko na lamang ang mga ito at nagsimula na rin akong maglakad upang magtungo sa aming classroom.

Tahimik akong naglakad mag-isa. Hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa aking isipan ang bangungot na napanaginipan ko kagabi.

Bumalik ang isang masamang alaala mula sa nakaraan. Ang yugto ng buhay kong ayaw ko nang balikan. Ang pangyayaring labis na nakaapekto sa akin noon.

Sa isang iglap ay dala-dala ko na itong muli sa aking isipan. Hindi ko na ito maalis-alis anumang pilit ko.

Oo, na-molestya ako ng Don noong maliit pa lamang ako. Hindi nito pinatawad ang mura kong edad at pinagsamantalahan ang aking ka-inosentehan. Wala akong ibang nagawa kundi ang tanggapin ang nangyari. Ibinaon ko iyon sa limot dala ng matinding takot ko. Takot na mawalan ng trabaho si Itay sa oras na ipagsabi ko iyon sa kanila. At takot sa kung anong pwedeng gawin ng makapangyarihang Don sa aming pamilya. Pinagbantaan kasi ako nitong ipapapatay n’ya raw ang aking mga magulang at kapatid sa oras na malaman n’yang may ibang nakaalam tungkol sa panghahalay n’ya sa akin.

Hindi na ako nakapagsumbong kaninuman. Sa likod ng aking kamusmusan ay kinailangan kong dalhin ang napakabigat na bagay na iyon. Kung ngayon ngang disi-syete-anyos na ako ay dala-dala ko pa rin ang matinding takot sa nangyari, paano pa ang isang inosenteng syete-anyos?

“Kiko!!!”

Napalingon ako nang marinig ko ang isang napaka-pamilyar na boses.

“Kiko, bespren ko!”

Nagtatatakbo itong lumapit sa akin at niyapos ako ng mahigpit na yakap.

“R-rey!”

“Kiko! Na-miss kita nang sobra!”

Gumanti na rin ako rito at niyakap din s’ya.

“Ako rin, Rey. Sobra,” maluha-luha kong banggit.

Kumalas na ito sa pagkakayakap at hinarap ako habang nakahawak pa rin sa magkabilaan kong balikat.

“O, umiiyak ka ba?”

Mabilis kong pinahid ang nangingilid kong luha gamit ang mga daliri ko.

“W-wala ito.”

“Sus. Eto talagang bespren ko, masyadong iyakin. Halika nga rito.”

Muli na naman ako nitong niyakap.

“Huwag ka nang malungkot, bespren. Nandito naman na ako. Hindi na kita iiwanan kailanman.”

Maya-maya pa ay nagpatuloy na rin kami sa paglalakad patungo sa aming silid-aralan.

Ang hindi nito alam ay napaluha ako dahil sa naisip ko tungkol sa nakaraan namin ng Don. At kasiyahan na rin dahil nagkita na kaming muli sa wakas ng pinaka-matalik kong kaibigan. Kahit papaano ay medyo nabawasan ang pangamba ko nang makita ko itong muli makalipas ang isang linggo nitong pagliban sa klase.

“Na-miss ko talagang pumasok, Kiko. Alam mo bang bagot na bagot ako roon sa ospital? Sobrang sungit pa ng mga nurse. Hmp,” kwento nito sa kalagitnaan ng aming paglalakad.

“Ano ba kasing nangyari sa ’yo? Paano ka pala nagka-diarrhea?” naisipan kong itanong dito.

Bigla itong napatigil. “H-huh? Paano mo nalamang nagka-diarrhea ako?” gulat na gulat nitong sabi.

“Nabanggit kasi sa akin ni Louis noong nakaraang linggo. Nagka-diarrhea ka raw kaya s’ya na muna ang umupo sa upuan mo.”

Biglang nagsalubong ang dalawang kilay nito matapos ang aking sinabi.

“M-may problema ba?” tanong ko ritong muli.

“W-wala. ’Wag mo nang itanong. Nakakahiya ang nangyari sa ’kin.”

Nagpatuloy na ulit kami sa paglalakad.

“Sa ’kin ka pa talaga nahiya.”

“Oo na, oo na. Ganto kasi ’yun. Biyernes noon ng hapon. Pagdating ko ng bahay, walang pagkain. Wala rin doon si Itay. May nakita akong bahaw sa may aparador. ’Yun ang kinain ko. Alam ko namang medyo panis na ’yun. Pero gutom na gutom na ako, eh. Anong magagawa ko?”

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaawa sa naging dahilan nito. Kaya naman pala.

“Bakit kasi hindi ka na lang nagpunta ng bahay? Ipinagluto pa sana kita ng ulam.”

“Nagbibiro ka ba? Gutom na gutom na ako tas maglalakad pa ako papunta ng bahay n’yong napakalayo?”

“Pwede naman, ah. O, ayun tuloy nangyari sa ’yo,” sabay tawa ko rito.

“Hays. Kalimutan na nga lang natin ’yun. Ang importante ay ayos na ako ngayon. Tsaka alam mo ba, fried chicken ang ipinabaong ulam sa akin ni Itay kanina! Para daw hindi na kung anu-ano ang kinakain ko.”

Napatawa akong muli nang may kalakasan dahil sa sinabi nito.

“Sira ka talaga.”

Ilang saglit pa ay nakarating na rin kami sa aming silid-aralan.

Gulat na gulat ang lahat sa muling pagsulpot ni Rey.

“Aba, ayos ka rin, Villanueva, ah. Isang linggong absent,” salubong ng kaklase naming si Peter.

“Kaya nga. Ang dami mo nang na-miss na quizzes at activities. Nagpa-long quiz si Ma’am Jalandoni tsaka may reporting kay Ma’am Catalan. Lagot ka!” segunda ng isa pa naming kaklase na si Mary Rose.

“Mga shunga! Anong akala n’yo, nagbakasyon lang ako? Nagkasakit ako, huy!” sagot naman ng kaibigan ko sa mga ito.

“Totoo bang kumain ka raw ng tae ng kalabaw kaya ka nagka-diarrhea?” hirit ni Aries sabay halakhakan ng lahat maliban sa amin ni Rey.

“Pweh! At sino namang nagsabi n’yan, aber?!” asik ni Rey dito.

“Good morning, guys!”

Sabay-sabay kaming napalingon sa kakapasok lamang na si Louis. Nakangiti ito nang malapad habang naglalakad papalapit sa amin.

“Louis, mah men!” Sinalubong ito ng kanyang kaibigang si Aries at nag-kamayan silang dalawa.

Maya-maya ay lumapit ito sa amin ni Rey habang abot-tenga pa rin ang mga ngiti.

“Kumusta, Rey? Mabuti naman at magaling ka na.”

Nakatingin lamang nang matalim ang aking matalik na kaibigan dito.

“Nga pala, I asked Kiko last week kung pwedeng ako lang muna ang maupo sa upuan mo. But now that you’re already here, I guess kailangan ko nang bumalik sa back row kung saan ako nakaupo,” nakangiti nitong banggit.

“Ikaw ba nagpakalat tungkol sa pagtatae ko?!” hindi ko inaasahang singhal ni Rey dito.

Maging ang iba naming kaklase ay naki-intriga na rin at lahat ay nagsipag-tinginan.

“Woah, woah.” Napataas ng kamay si Louis. “At bakit ko naman iyon ipagkakalat?”

“Huwag ka nang magmaang-maangan pa, Louis. Hindi ako tanga!”

“W-well, totoo naman kasi, ’di ba?”

“Gusto mo bang ipagkalat ko rin kung bakit ka nasa ospital noong nakaraang linggo?!”

Napatahimik si Louis nang ilang segundo. Maya-maya pa ay muli itong nagsalita.

“Go ahead, then.”

Tumalikod na ito at naglakad patungo sa kanyang upuan sa may bandang likuran.

Naiwan namang nagtatagis ang mga bagang ng aking kaibigan habang matalim pa ring nakatingin dito.

“R-rey, maupo na tayo at mukhang paparating na si Ma’am,” sambit ko na lamang dito sabay hagod ng kanyang likod.

Inis pa rin itong napaupo sa kanyang upuan nang padabog.

Hindi ko na lamang iyon pinansin at naupo na rin sa tabi nito.

Ano kaya ang nangyari sa kanila ni Louis? Wala naman itong naikwento sa akin na nagtungo s’ya ng ospital noong nakaraang linggo. Ang alam ko lamang ay s’ya ang nagsabi sa akin na nagka-diarrhea raw si Rey. Kaya pala alam nito na nagkaganoon ang kaibigan ko. Nagkasalubong pala sila mismo sa ospital kung saan ito nagpapagamot. Ano kaya ang rason ni Louis kung bakit s’ya nasa ospital? Sa nabanggit ni Rey kanina ay mukhang hindi birong rason iyon.

Dumating na ang aming guro at nagsimula na rin ang klase. Mabuti na lamang at bumalik din kaagad ang sigla ng aking kaibigan nang kumustahin ito ng mga guro tungkol sa kanyang kalagayan. Katulad ko kasi ay kasali rin ito sa honor roll ngunit ’di hamak na mas malapit ito sa aming mga teachers kumpara sa akin. Medyo mahiyain kasi ako samantalang ito ay tila walang anumang kahiya-hiya sa katawan, kaya naman mas nakakasundo nito ang aming mga guro.

Sumapit ang tanghali at oras na upang magtungo kami sa canteen upang doon ay sabay na kumain ng pananghalian. Simula pagkabata ay kasa-kasama ko na si Rey sa kahit anong bagay. Maging sa pagpapatuli ay nagsabay pa kami noon. Hindi na rin nakakapagtaka dahil matalik ding magkaibigan ang aming mga ama na kapwa mga trabahante ng hacienda. Kaya naman ay parang kakambal na ang turing ko rito.

“Kiko, mabuti at naabutan ko kayo.”

Napatigil kami sa paglalakad nang biglang may nagsalita mula sa aming likuran.

Nang lingunin namin kung sino iyon ay walang iba ito kundi si Louis.

“L-louis, ikaw pala,” sambit ko rito. Pinilit ko itong tignan sa mga mata ngunit naiilang pa rin ako rito.

Hindi ko kasi maiwasang maisip ang nangyari sa amin noong Biyernes tuwing tinitignan ko ito.

“Maglu-lunch ba kayo? Pwede bang makisabay sa inyo?” sabi nito.

Akmang tatango na sana ako upang pumayag ngunit si Rey ang sumagot dito.

“Bakit? Kaibigan ka ba namin?”

Agad ko namang hinawakan sa braso ang aking kaibigan upang awatin ito.

“Well, ikaw, hindi. But Kiko is. Kaya nga s’ya ang tinatanong ko, eh,” tugon ni Louis rito.

“Best friend ako ng tinatanong mo. At ang sagot ko ay hindi.”

“R-rey.” Pinigilan ko itong muli.

Ayokong mag-iskandalo rito. Baka mapahamak pa kami at ipatawag ang aming mga magulang. Kilala ko ang matalik kong kaibigan. Palaban ang personalidad nito at wala itong inuurungan. Kaya ’di malayong magkaroon nga ng gulo rito kung sakali.

Kaya naman ay nakapagdesisyon akong tanggihan na lamang muna ang alok ni Louis para sa ika-aayos ng sitwasyon.

“A-ah, L-louis, pasensya ka na pero pwede bang sa susunod na lamang tayong magsabay? P-pangako ko iyan.” Nagtaas pa ako ng kanang kamay rito.

Hindi ito umimik nang ilang segundo at napatingin lamang nang matalim kay Rey. Maya-maya pa ay bigla itong ngumiti sa akin.

“Sure, Kiko, I understand.”

Nginitian ko na rin ito nang pilit. Hindi ko napigilang maawa rito.

“Then, mauna na ako.”

Naglakad na ito palayo habang nakahawak sa magkabilaang bulsa ng kanyang slacks.

Nahuli ko namang nakatingin pa rin dito nang masama si Rey.

“Tara na,” yaya ko na lamang dito at naglakad na kaming muli patungong canteen.

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang tila hidwaan nilang dalawa. Sa pagkakaalam ko naman ay halos hindi ang mga ito nagpapansinan maliban ngayong araw. May nagawa kaya si Louis na masama kay Rey habang nasa ospital ito?

Ilang saglit pa ay pumwesto na kami sa isang lamesa sa canteen nang magkaharap.

Tahimik lamang ito at ganoon din ako kahit pa nang magsimula na kaming kumain.

Hanggang sa ito na mismo ang nag-umpisa sa usapan.

“Pasensya ka na, bespren, ah? Sadyang uminit lang ang ulo ko sa lalaking iyon kanina,” banggit nito habang sumusubo ng kanin.

“H-hindi sa nanghihimasok ako, pero ano ba ang pinag-ugatan ng hindi n’yo pagkakaintindihan?” naisipan ko na rin ditong itanong. Kanina pa kasi ako gulong-gulo sa alitan nilang dalawa.

Bumuntong-hininga muna ito bago sumagot.

“Ganto kasi ’yon. Nagkasalubong kami sa ospital noong nakaraang Linggo. Kinausap ko s’ya, nagkausap kaming dalawa. Syempre, kaklase natin ’yun, eh. Sinabi ko sa kanya ang rason kung bakit ako na-ospital. Ganoon din s’ya. Sinabi n’ya sa akin na nagpapa-checkup daw s’ya roon.”

Tumango-tango lamang ako habang nakikinig sa kwento nito. Para saan kaya ang pagpapa-checkup na iyon ni Louis? Mukhang malusog naman kasi ito.

“Halos ilihim ko ang pagkaka-diarrhea ko dahil nakakahiya ang nangyari sa ’kin. Sinabihan ko rin s’ya na kung pwede ay huwag ipagsabi ang tungkol doon kahit kanino. Tapos malalaman kong ipinagkalat lang pala ng hayop na ’yun. Hindi s’ya mapagkakatiwalaan. Akala ko pa naman ay simula na iyon ng pagkakaibigan namin. Ahas pala ang animal,” paliwanag nito.

Ngayon ay mas naiintindihan ko na ang kanyang pinangagalingan. Kaya naman pala halos isumpa nito si Louis. Bakit n’ya naman kaya iyon magagawa nang walang dahilan? May galit ba ito kay Rey?

“Pasensya ka na sa nangyari, Rey. Sigurado naman akong may rason si Louis kaya n’ya iyon nagawa. May nangyari ba sa inyong hindi maganda bago iyon?”

“Wala. Sadyang masama lang talaga ang ugali ng lalaking iyon,” mangiyak-ngiyak nitong banggit.

Napatahimik na lamang ako. Wala na akong ibang masasabi rito dahil masama nga naman talaga ang ginawang iyon ni Louis. Kahit ako ay magagalit kapag sinabihan ko ito ng pinakaiingatan kong sikreto tapos ipagkakalat n’ya lamang iyon kung kani-kanino.

Kaagad akong napamulagat sa aking naisip.

’Y-yung nangyari kaya sa amin, ipagkakalat n’ya rin ba iyon sa iba?

Bigla akong kinabahan. Tiyak na masisira ang buhay ko kapag lumabas ang kwentong iyon. At ang pinaka-ayokong mangyari sa lahat ay ang makarating iyon sa aking pamilya, lalong-lalo na sa aking mga magulang.

“Pasalamat s’ya at hindi ako bayolenteng tao. Dahil kung iba ako ay tiyak na nasuntok ko na s’ya sa pagmumukha kanina,” dugtong ni Rey.

Hindi na ako nakaimik pa dahil talagang kinakabahan ako. Natatakot ako sa maaaring gawin ni Louis. Kung kay Rey nga ay nagawa n’ya iyon, posibleng sa akin din.

Sana lang talaga ay pinahalagahan nito ang pagkakaibigang nabuo namin at hindi n’ya iyon ipagsabi kahit kanino.

“Nga pala, alam mo bang kaya nagpa-checkup ang gagong ’yun kasi nagpapa-STD test daw s’ya? Takot kasing magkasakit dahil kung sino-sino lang tinitira at nagpapatira. Alam mo naman siguro ang mga bali-balita tungkol sa lalaking ’yun, ’di ba?”

Marahas akong napaangat ng tingin dahil sa sinabi nito.

“S… STD test?”

Mas dumoble pa ang kaba ko sa aking narinig.

“Oo. Para magpatingin kung may sakit kang nakuha sa pakikipagtalik katulad ng HIV at saka tulo. Hindi ba natalakay na natin iyon sa Health & Science noong junior high?”

Napalunok ako nang buo.

“N-nabanggit n’ya ba sa iyo kung n-nag-positibo raw s’ya?” kinakabahan ko pa ring sabi.

“Hmm, wala naman. Pero sa gawain n’ya, baka nag-positive ’yung unggoy na ’yun.”

Bigla akong napaubo dahil sa isinagot nito.

“Ayos ka lang ba?” agad nitong tanong.

Tumango na lamang ako.

“A-ayos lang.”

D’yos ko, ano ba ’tong pinasok ko? Sana naman ay wala akong nakuhang sakit mula kay Louis. ’Di hamak na dobleng mas malala pa iyon kesa sa malaman ng lahat na may namagitan sa aming dalawa.

Kailangan ko itong makausap mamaya. Kakausapin ko ito upang klaruhin ang nakwento sa akin ni Rey. Bakit hindi n’ya iyon sa akin sinabi? Ibig-sabihin kung nag-positibo man ito ay sinadya n’ya akong hawaan noong Biyernes.

Natapos na kaming kumain ng pananghalian ngunit tila lutang pa rin ako kakaisip nang malalim.

Halos manginig na ako sa takot. Maling-mali yata ang pakikipag-ugnayan ko kay Louis. Alam na alam ko ang mga bali-balitang nakapalibot tungkol sa pagkatao nito ngunit pinili ko pa rin itong patulan.

Ngunit hindi ko rin naman masisisi ang aking sarili. Nabihag ako ng kanyang patibong. Sadyang malakas mang-akit si Louis at hindi ko iyon natanggihan.

Inosente ako sa napakaraming bagay. Lalong-lalo na sa pakikipagtalik. Kaya madali ako nitong napa-oo. Ngayon ay minumulto na ako ng kasalanang nagawa ko. Pinagsisihan ko naman iyon kaagad ngunit bakit napakalaking parusa naman yata ng ibinibigay sa akin?

Natapos ang buong klase nang hindi pa rin ako masyadong umiimik. Napansin din iyon ni Rey at pinilit pa ako nitong magsabi kung anong nangyari ngunit sadyang natatakot pa rin ako at mukhang hindi ko pa iyon kayang sabihin sa kanya.

Sa huli ay sinabihan ko na lamang ito na mauna nang umuwi dahil may dadaanan pa ako sa library. Hindi na ito tumanggi pa at lumabas na lamang ng gate nang mag-isa.

Agad kong hinanap si Louis na swerteng nasa loob pa rin ng classroom at mayroong kausap.

Dahan-dahan ko itong nilapitan. Pumipintig-pintig pa rin nang mabilis ang puso ko sa sobrang kaba.

“Hey, Kiks. Uuwi ka na ba? Sabay ka na sa ’kin. By the way, ang galing mo sa reporting kanina, ah. Binuhat mo lang naman ak-”

“M-mag-usap tayo, Louis,” nakayukong banggit ko rito.

Sandali itong natigilan at muling nagsalita.

“Sure,” nakangiti naman nitong hayag.

“’Y-yung tayong dalawa lang sana.”

Muli itong napatigil.

“No prob.”

Nagpaalam na ito sa kausap nitong kaklase din namin at sabay na kaming naglakad palabas ng classroom.

Nakasunod lamang ako rito. Hindi ko na magawang kausapin itong muli. Natatakot pa rin kasi ako. Natatakot ako sa maaari kong malaman.

“Sa kotse ko na lang tayo mag-usap. That way mas private ang pag-uusap natin.”

Hindi ko ito inimikan at nagpatuloy lamang sa paglalakad.

Hanggang sa tuluyan na kaming nakarating kung saan nakaparada ang kotse nito.

Pinagbuksan pa ako nito ng pinto.

Nang makapasok na kaming dalawa sa loob ay muli itong nagsalita.

“So, anong gusto mong sabihin?”

Tila nakalimutan ko kung paano magsalita. Hindi ko alam kung ano ang aking sasabihin o kung papaano ko sisimulan ang aming usapan tungkol sa bagay na iyon.

“I’m guessing Rey told you about it.”

Mabilis akong napasinghap at napalingon dito.

Nakahawak lamang ito sa manibela ng kanyang sasakyan at sa harapan nakatingin.

Naghintay pa ako ng idudugtong nito.

“Well, it’s true. Nagpa-test talaga ako noong araw na iyon. I had a high fever the day before. And I suspected it’s an STD or something.”

Nangangatog ang aking mga tuhod habang pinakikinggan ko itong magkwento.

“But you don’t have to worry anymore. It was all negative. I could show you the test results right now if you want. I just had a flu.”

Unti-unti akong napahinga nang maluwag sa nasambit nito. Kung ganoon ay ligtas na ako mula sa STD na nabanggit ni Rey. Wala akong nakuhang sakit mula rito. Masyado lang talaga akong nasobrahan sa pag-iisip.

“The hearsay about me sleeping around is true.”

Kahit halos tumalon na ako sa tuwa ay pinili ko pa ring makinig sa sasabihin nito.

“I… I just couldn’t help it. Adik na adik ako sa sex. Gustong-gusto ko ang pakiramdam na sinususo ang burat ko. And the satisfaction it gives me whenever I see my sex partner worship my dick and body like I’m a god. It feels heaven.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko roon.

“B-but when I saw you, I knew you were the one. I always had a crush on you since last year pa. You’re completely my type, Kiks. Hindi mo lang alam kung ilang beses kong inimagine na binabarurot kita habang nakikipagtalik ako sa iba.”

Napalunok na lamang ako dahil sa mga nabanggit nito.

“But that friend of yours was always in my way. Hindi ako makalapit sa ’yo kapag nand’yan s’ya. Kaya noong nalaman kong a-absent s’ya nang 1 week, I took the opportunity to pursue you. I decided to stop fucking everyone else and focused on you instead. I wanted to commit to you.”

Sa pagkakataong iyon ay napaangat na ako ng tingin sa kanya.

“A-and, oo, sinadya ko talagang ipagkalat ang tungkol sa diarrhea ng kaibigan mo to humiliate him. All because I was jealous. I take all the responsibility for it. I was a dick. I’m deeply sorry, Kiks. And to your friend.”

Kung kanina ay kinakabahan ako dahil sa matinding takot, ngayon naman ay kinakabahan ako dahil sa hindi ko maipaliwanag na kadahilanan.

Siguro, kaunting kilig na rin dahil unang beses na may nagtapat sa akin ng ganoong nararamdaman. At sa isang katulad pa iyon mismo ni Louis na ubod ng gwapo at yaman.

“H-hindi ka dapat sa ’kin humihingi ng tawad. Kay Rey mo sabihin ang mga salitang iyan.”

“I know. Pero as you are his best friend, alam kong nasaktan ka rin dahil sa ginawa ko.”

Hindi ko napigilang mapangiti sa sinabi nito.

“G-gusto mo bang samahan kita bukas upang makipag-ayos sa kanya?”

“W-well, I don’t know kung magugustuhan n’ya iyon, but sure.”

Muli akong napangiti rito at saka ay napaupo na nang maayos.

Agad kong naalala ang flashlight na ipinahiram nito sa akin noong Biyernes ng gabi at dinukot iyon mula sa aking bag upang ibalik sa kanya.

Matapos iyon ay muli akong nagsalita.

“P-pasensya na nga pala sa ini-akto ko kanina. Natakot lang kasi talaga ako. Ang pinaka-ayaw kong mangyari sa buong buhay ko ay ang mabigo ko ang aking mga magulang. Kaya ganoon na lamang ang kaba at takot ko noong marinig ko mula kay Rey na nagtungo ka raw sa ospital upang magpa-test para sa ganoong uri ng sakit.”

“I completely understand. Maging ako ay abot-langit din ang takot habang hinihintay ko ’yung results. That’s why halos maglululundag sa tuwa ako when I saw it was all negative. It’s like I was given a second chance at life.”

Sandali akong napatahimik.

“K-kaya sana… maging maingat ka na sa susunod. Huwag kang kung kani-kanino lang nakikipagtalik. Sayang naman iyang kapogian mo kung halos lahat… n-natikman ka na.”

“Rich coming from someone na nakatikim na rin sa ’kin.”

Agad naman akong napatingin dito.

“P-pinilit mo lang naman kasi ako,” pagtatanggol ko sa aking sarili.

Napansin kong unti-unting nalusaw ang mga ngiti nito.

Hinawakan nito ang aking kamay at inilapat iyon sa pundilyo ng kanyang suot na slacks.

“Paano kung pilitin ulit kita ngayon?”

Naramdaman ko ang matigas na pala nitong ari sa ilalim ng kanyang suot na pang-ibaba.

Hinayaan ko lamang ito at pilit nilabanan ang mga titig na ipinupukol nito sa akin.

Marahan ako nitong hinila.

Tila isang dahon naman akong sumama sa hangin at nagpaubaya rito.

Inalalayan ako nitong kumandong sa kanya nang paharap.

Nagkatitigan kaming dalawa.

Ramdam na ramdam ko sa aking pwetan ang naninigas nitong kargada. Hindi ko napigilan ang aking sariling gumalaw upang masahiin iyon.

“Aaahh…” mahina nitong ungol habang nakatitig pa rin sa aking mga mata.

Maya-maya pa ay ako na mismo ang kusang bumaba upang halikan ito.

Mabilis s’yang napayakap sa akin at halos lamunin na ang aking bibig.

Wala na akong ibang nagawa kundi ang gumanti.

Habang walang habas kami sa paghalik sa bawat isa ay kusa na lamang gumalaw ang aking mga kamay at binuksan ang pagkakabutones ng kanyang suot na polo shirt.

Hindi ko alam kung saan nanggagaling itong tapang ko. Ang alam ko lamang ay uhaw na uhaw ako ngayon sa laman ng isang lalake.

Kabanata XII

MAG-TATAKIPSILIM na nang makarating kami sa lubak-lubak na daan patungo sa aming sitio. Buhat-buhat ko ang natutulog na si Karl at tahimik na naglalakad. Nasa bandang likuran naman namin si Kevin at katulad ko ay wala rin itong kibo habang binabaybay namin ang daan pauwi.

Kanina ko pa ito napapansing hindi umiimik. Ngunit naisip kong baka pagod lamang ito sa eskwela kaya ganoon ang ikinikilos nito. Maging si Mang Berto ay napansin din iyon kanina at tinanong pa ito kung ayos lamang daw ba s’ya. Sumagot naman ang kapatid ko na wala raw iyon at huwag na lamang s’yang alalahanin.

Pero hindi ko pa rin maiwasang magtaka. Kilala ko si Kevin. Kabaliktaran ko ito at walang oras na hindi ito nagsasalita maliban na lamang kung may hindi kami pagkakaintidihan. At sa pagkakatanda ko naman ay walang kahit anong hidwaan o awayan na namagitan sa amin ngayong araw.

Dala ng kuryosidad ay marahan ko itong nilingon upang tignan.

At laking gulat ko nang masilayan kong nakatingin din pala ito sa akin habang tahimik na naglalakad.

Mabilis ding bumalik ang aking paningin sa harapan at nagpatuloy na lamang sa paglalakad.

Base sa nakita kong ekspresyon sa mukha nito ay tila may malalim itong iniisip.

Teka, may nagawa ba akong kasalanan dito? Wala naman akong maalalang may nabanggit akong hindi maganda sa kanya. Tungkol ba iyon kaninang umaga?

Oo nga pala. Nananamlay ako simula pa nu’ng Linggo dala nga ng pag-iisip ko tungkol sa nakaraan namin ni Don Leandro. Baka hindi nito nagustuhan ang pananahimik ko. Ilang beses ako nitong sinubukang kausapin ngunit puro tango at iling lamang ang maisagot ko rito.

Hindi ko rin naman kasi pwedeng sabihin sa kanya ang tungkol sa namagitan sa amin ng Don. Tiyak na hindi ito magdadalawang-isip na sugurin ito sa hacienda sa oras na malaman nito ang nangyari. Kung mahigpit at bantay-sarado sa akin si Itay, mas lalo naman ang kapatid kong iyon.

Hanggang sa makarating kami ng aming bahay ay hindi pa rin ako nito pinapansin. Sinubukan ko pa itong kausaping muli ngunit puro tango o iling lamang ang isinagot nito sabay iwas muli.

Nalilito na talaga ako sa ina-akto nito.

Kahit na gano’n ay pinili ko na lamang itong intindihin. Kakausapin ko na lamang ito nang masinsinan kapag nagkaroon ng pagkakataon.

────୨ৎ────

MABILIS na sumapit ang gabi at katatapos lamang naming kumain ng aming hapunan. Kaagad kong niligpit ang aming mga pinagkainan at naghugas na rin ng plato.

Kanya-kanya nang umakyat sa kani-kanilang kwarto sina Itay at mga kapatid ko.

Matapos iyon ay nagbasa pa muna ako ng mga lectures mula sa klase kanina at gumawa na rin ng assignments.

Abala ako sa aking ginagawa sa ibabaw ng lamesa nang bigla na lamang sumulpot ang naka-tapis na si Itay. Mukhang katatapos lamang nitong maglinis ng katawan sa likod-bahay.

“O, anak, hindi ka pa ba matutulog?” banggit nito habang nagpupunas ng leeg, dibdib, at kili-kili gamit ang bimpo.

“Marami kasing assignments, ’tay. Pero patapos na rin naman ho ako,” tugon ko rito.

Pasimple ko itong sinipat bago muling bumalik sa pagsusulat.

“S’ya, pagkatapos mo riyan ay huwag mong kalilimutang patayin ang mga ilaw, maliwanag ba?” bilin nito.

“O-opo.”

Ang buong akala ko ay papasok na ito sa kanilang kwarto ngunit bahagya akong nagulat nang muli itong magsalita.

“S’ya nga pala, may nangyari ba sa inyo ng utol mo?”

Napasinghap ako nang mahina dahil sa nabanggit nito. Napansin n’ya rin pala iyon.

“A-ah, w-wala naman ho, ’tay. P-paano n’yo ho nasabi?” nauutal kong bigkas dito. Hindi rin ako makatingin dito nang diretso.

“Tatay n’yo ako. Sa tingin n’yo ba hindi ko mahahalata ang bawat ikinikilos ninyo?”

Hindi na ako nakaimik. Wala rin naman akong maisasagot dito. Maging ako mismo ay hindi alam kung bakit nagkakaganoon ang kapatid kong iyon.

Bahagya akong nagulat nang bigla itong lumapit sa akin at hinagod nang marahan ang likod ko.

“Kahit huwag mo nang sabihin, anak. Basta tandaan mo, bilang nakatatanda ay ikaw ang may responsibilidad na mag-resolba ng hindi n’yo pagkakaintidihan. Gusto kong bukas ay makita ko na nagkabati na kayo, ayos ba?”

Pinilit ko na lamang na ngumiti.

“S’ya. Matutulog na ako at maaga pa ako bukas. Isasama raw kasi ako sa siyudad upang i-deliber ’yung mga bagong ani kanina at nung Linggo. Huwag kang mag-alala, magdadala ulit ako ng pasalubong para sa ’yo.”

Nagliwanag ang aking mukha nang marinig ko iyon.

“Talaga, ’tay?”

“Pangako iyan. Sige na, gudnayt na, baby ko. Huwag ka nang magtagal riyan nang sapat din ang maging tulog mo kinabukasan.”

Hinalikan ako nito sa ang aking bumbunan at saka ay umalis na upang magtungo sa kanilang kwarto ni Inay.

Naiwan naman akong may mga ngiti sa labi. Napakabait talaga nito sa akin. Tuwing nagtutungo kasi ito sa siyudad ay hindi nito nakakalimutang dalhan ako ng pasalubong katulad ng school supplies, pagkain, damit, o kahit simpleng gamit. Ngunit kadalasan ay palihim lamang iyon dahil baka magselos daw sina Inay, Kevin, at Karl. Ako lamang kasi ang madalas na dalhan nito ng regalo dala ng wala itong budget upang bilhan kaming lahat. Hindi ko rin alam kung bakit ako ang napili nito. Siguro ay dahil paborito ako nito sa aming magkakapatid. Pero kahit na ganoon ay hindi ko naman pinagdadamot ang mga ibinibigay nito sa akin. Binibigyan ko rin sina Kevin at Karl ng mga iyon paminsan-minsan. Ngunit sikreto lamang na kay Itay pala ang mga iyon nanggaling.

Habang tahimik na nagbabasa ay bigla na lamang sumagi sa aking isipan si Louis. Naalala ko kasi bigla ang nangyari sa amin sa kotse nito kanina.

Unang beses kong makipaghalikan hindi lamang sa kapwa ko lalake, kundi sa kahit na sino. Buong buhay ko ay hindi ko inakalang mararanasan ko ang bagay na iyon. Hindi ko alam na posible pala ang ganoon. At aminin ko man o hindi ay talagang nagustuhan ko iyon.

Aminado akong hindi pa ako ganoon kabihasa kaya ang mga labi ni Louis ang mas nangibabaw kanina. Sumasabay lamang ako rito.

Kaso hindi rin namin iyon naituloy. Paano’y bigla kong naalala na kailangan pa pala naming daanan si Karl kina Aling Sylvia. Eh iyakin pa naman ang bunso naming iyon. Kaya bitin na bitin man ay pinili ko na lamang iyong tapusin. Kitang-kita ko pa ang dismayadong mukha ni Louis bago ako lumabas ng kanyang kotse. Sinubukan pa ako nitong hilahin pabalik sa loob ngunit mabuti na lamang at mabilis akong nakailag.

Hindi ko alam kung paano ko ito haharapin bukas matapos ko itong ibitin at iwan sa ere. Sana lang talaga ay naintindihan ako nito. Ngunit base sa pagkakakilala ko rito ay mukhang maiintindihan naman ako nito kung ipapaliwanag ko lamang sa kanya nang maayos ang totoong dahilan kung bakit ko iyon nagawa.

Ilang minuto pa ay natapos na rin ako sa aking mga assignments. Isinilid ko na sa loob ng bag ko ang aking mga gamit at saka isinabit iyon sa sabitan.

Bago pumasok ng kwarto naming magkakapatid ay naghugas pa muna ako ng paa sa may poso at sinunod ang bilin ni Itay na patayin ang mga ilaw.

Nadatnan ko sa aming kwarto ang mukhang mahimbing nang natutulog na si Kevin. Hindi ko ito masyadong maaninag dahil madilim ang buong paligid. Mag-isa lamang ito dahil nasa kabilang kwarto ulit natulog si Karl kasama nina Itay.

Tahimik akong lumapit sa katre at saka ay maingat na humiga at nagkumot ng sarili. Baka kasi maistorbo ko ang pagtulog ng kapatid ko.

Ilang segundo pa lamang akong nakapikit ay nakaramdam ako kaagad ng paggalaw.

Marahan akong napadilat at saka ay napalingon sa aking tabi.

Si Kevin pala iyon. Umusog ito palapit sa akin kaya halos isang dangkal na lamang ang layo ng aming mga mukha.

“K-kevin, gising ka pa pala,” sambit ko rito sa may kahinaang tono.

Hindi ito nagsalita at nanatiling nakatingin lamang sa akin.

Nakaramdam ako ng pamilyar na kaba. Kabang naramdaman ko rin noong may ginawa kaming kababalaghan sa katreng ito mismo ilang araw na ang nakalilipas.

“Anong ginawa n’yo nung Louis na ’yun kanina?”

Halos mapaigtad ako sa gulat dahil sa sinabi nito.

Paanong…

“H-huh? A-ano bang p-pinagsasabi mo?” uutal-utal ko ritong tugon.

Paano nito nalaman ang tungkol doon? Sa pagkakaalala ko naman ay sa may gate ng paaralan na kami nagkasalubong kanina. Imposibleng nakita kami nitong magkasama ni Louis.

“’Wag ka nang magmaang-maangan pa. Nakita kitang papalabas ng kotse ng lalaking iyon. Lukot-lukot din ang uniform mo. Tapos sinubukan ka pa n’yang hilahin pabalik sa loob.”

Bigla akong napatda. Huling-huli na ako. Wala na akong kawala pa. Iyon ba ang rason kung bakit hindi ako nito iniimik kanina?

“Hindi ako chismoso pero may mga naririnig ako tungkol sa lalaking iyan. Kung kani-kanino daw ’yan nagpapachupa.”

Nagsimula na akong pagpawisan. Paano kung malaman nitong kasali ako roon sa mga pinasuso na ni Louis?

“Tangina, kahit ’yung mga bading na mukhang shokoy sa bayan nakaisa na raw d’yan, eh. Pati ’yung na-kwento ko sa ’yong titser namin sa Math na gusto akong maging baby boy pinagbigyan din n’yan. Kadiri.”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili at bigla na lamang akong nangilid. Hiyang-hiya ako sa kapatid ko. Hiyang-hiya ako sa aking sarili. Ngayon ay alam na nito kung gaano ako ka-desperado pagdating sa isang lalake. Sana lamang ay hindi magbago ang pagtingin nito sa akin nang dahil lamang doon.

“P-pasensya na, K-kevin. H-hindi ko naman ginusto ’yun, eh. Masyado lamang akong mahina. Ang bilis kong ma-manipula. H-hindi ko napigilan.”

Napaiyak na ako nang tuluyan.

Kaagad itong bumangon at napaupo.

“Tsk. Umiiyak ka na naman, eh.”

Pinigilan ko ang aking sarili na umiyak nang malakas dahil baka marinig pa ako nina Itay sa kabilang kwarto.

“Hindi ako galit sa ’yo. Nag-aalala lang ako. Alam ko namang may pangangailan ka rin. Pero huwag naman sa patapong lalaki na katulad ng Louis na iyon. Anong malay mo kung may sakit pala iyong nakakahawa?”

“W-walang sakit si Louis! Nakasabay s’ya ni Rey sa ospital. N-nagpa-test daw s’ya. S-sabi n’ya wala raw…” mabilis kong tugon dito.

“Kahit pa. Ano, hihintayin mo pang magkaroon bago ka matauhan?”

Hindi na ako nakaimik. Tama nga naman kasi ito sa kahit anong aspeto pa tignan. Kilalang mahilig sa pakikipagtalik si Louis. Alam na alam ko ang mga maaaring kahinatnan sa oras na makipag-ugnayan ako rito nang ganoon. Ngunit dahil sa pagkauhaw ko sa laman ay nahirapan akong kalabanin iyon.

Naghari ang katahimikan. Hindi ko na alam ang aking sasabihin. Iisa lamang ang nasa loob ng utak ko ngayon. At iyon ay ang matinding kahihiyan sa kapatid ko.

“Nandito naman ako.”

Mabilis akong napatingin dito dahil sa nabanggit nito.

“Bakit hindi mo subukang gamitin ako? Malinis ako. Bilang lang din sa isa kong palad ang mga nakadede na nitong junior ko. At higit sa lahat, ’di hamak naman yata na mas malaki ’tong akin.”

Halos mapanganga ako sa aking narinig mula rito. Hindi ko alam kung saan ako mas magugulat sa mga nabanggit nito. Ang alok ba nito o ang katotohanang may mga nakatikim na rito.

“B-b-baliw,” ang agad kong nasambit.

“Baliw? Hindi ka nga nag-alangang salsalin ako noong nakaraang linggo, eh.”

“P-pinilit mo lang naman ako, eh.”

Nagulat ako nang bigla ako nitong tinabihan sa paghiga. Maya-maya pa ay sinimulan na nitong ikiskis ang kanyang pang-ibaba sa akin.

“Sus. Kunwari ka pang hindi mo rin ’yun ginusto. Sige na, Kuya.”

Mas dumoble pa ang gulat at kaba ko. Kelan pa naging ganoon ang boses nito? Mas malalim pa sa akin at punong-puno ng pang-aakit. Hindi ako sanay rito.

“K-kevin, t-tumigil ka. Bawal itong ginagawa natin.” Sinubukan ko itong sawayin. Ngunit sa loob-loob ko ay ikamamatay ko kung sakaling tumigil nga ito.

“Ssh… huwag kang mag-alala, wala namang makakaalam, eh,” bulong nito sa aking kanang tenga.

Tila may kuryenteng dumaloy sa buo kong katawan. Nagsimula na ring magwala ang mga paru-paro sa aking sikmura.

Gulong-gulo ako sa nangyayari. Natatakot ako. Ngunit hindi ko mapigilang mag-asam sa mga susunod na mangyayari. Alam na alam ko na kung saan ito patungo.

Pigil na pigil ako. Sa loob-loob ko ay may bumubulong sa aking isipan na subukang pigilan ang nagbabadyang mangyari dahil malaking kasalanan ito hindi lamang sa mata ng aming mga magulang kundi sa mata mismo ng d’yos. Ngunit sadyang ang hirap kalabanin ng tawag ng laman.

Maihahalintulad ko si Kevin kay Itay na s’yang pinaka-pantasya ko sa lahat. Kuhang-kuha nito ang kaanyuan ng aming ama. Mula sa mga mata, ilong, labi, pagiging barako, at higit sa lahat, ang pagkakaroon ng magandang pangangatawan sa kabila ng mura nitong edad.

Wala naman sigurong masama kung susubukan ko kahit isang beses lamang ang kapatid ko. Gusto ko lang malaman kung paano makipagtalik sa isang katulad ni Itay.

Kaya naman ay tahimik akong bumangon at marahan itong inalalayang umupo.

Kitang-kita ko sa mga mata nito ang pinaghalong gulat at antisipasyon.

Nang nakaayos na ito ng upo ay agad akong pumatong sa kanya.

Ramdam na ramdam ko kaagad sa aking pwetan ang naghuhumindig nitong higanteng kargada na minsan ko nang sinalsal. Hindi na ako makapaghintay na mahawakan itong muli.

Sinimulan kong igalaw ang aking pang-ibaba upang kiskisin ang junior nito sa ilalim habang nakapatong ang dalawa kong mga braso sa balikat nito.

Bigla itong napakagat-labi habang nakatingin pa rin sa akin nang puno ng pag-aasam.

“Basta siguruhin mo lang na hindi ito makakarating kahit kanino. Lalong-lalo na kina Itay at Inay, maliwanag ba?” sambit ko rito nang harapan. Halos isa o dalawang pulgada lamang ang pagitan ng aming mga mukha at labi.

Imbes na sumagot ay laking gulat ko na lamang nang bigla ako nitong hinalikan nang maalab at niyapos ng yakap.

Gulat na gulat man ay mabilis din naman akong nakasabay rito at namalayan ko na lamang ang aming mga sarili na magkayakap habang walang habas sa paghalik sa isa’t-isa.

Mabuti na lamang at naranasan ko na ang bagay na ito kasama si Louis kanina. Agad ko ring nakuha ang mga teknik na ginamit nito sa aking mga labi. Mabilis kong nasaulado ang kahalayang iyon sa hindi ko rin alam na kadahilanan. Na tila ba natural lamang ito sa akin.

Labas dila, sipsip dito, sipsip doon, salitan ng laway. Buong buhay ko ay hindi ko inaasahang mangyayari ito sa amin ng nakababata kong kapatid.

“Tangina, Kuya. Matagal ko na ’tong pinapangarap. Ang sarap-sarap mo palang humalik,” sambit nito sa kalagitnaan ng aming mainit na halikan.

Hindi ko iyon pinansin at patuloy lamang ako sa pakikipaglaban dito gamit ang aking bibig at dila.

Tuloy-tuloy din ang pagkiskis ko ng aking pwetan sa tigas na tigas nitong tarugo.

Napadilat ako nang bahagya ng aking mga mata. At laking gulat ko nang masilayan kong si Itay na pala ang aking kahalikan.

Biglang sumagi sa aking isipan ang mga salitang binitawan nito sa akin kanina.

“Basta tandaan mo, bilang nakatatanda ay ikaw ang may responsibilidad na mag-resolba ng hindi n’yo pagkakaintidihan. Gusto kong bukas ay makita ko na nagkabati na kayo, ayos ba?”

Umalingawngaw sa loob ng aking utak ang mga nabanggit na iyon ng aming ama.

Napasinghap ako sa gulat at mabilis na kumalas sa pakikipaghalikan sa nakababata kong kapatid. Agad rin akong lumayo rito at napaupo sa may bandang gilid ng aming higaan.

“K-kuya, anong nangyari?” Gulong-gulo at bakas na bakas ang pagkabitin sa tono nito.

“B-bawal talaga, Kevin.”

Hinahabol ko ang aking hininga. Bukod sa halos mawalan ako ng hangin dahil sa aming halikan ay kinakabahan din ako nang lubusan.

Nagpadalos-dalos na naman ako ng desisyon. Bawat araw ay dinadagdagan ko lamang ang aking mga kasalanan.

“Bawal? Ngayon mo pa talaga naisip ’yan matapos ang mga ginawa natin?” Mukhang hirap na hirap pa rin ito dala ng pambibitin ko rito.

“K-kahit na. Maling-mali na may mamagitan sa atin. Hindi kaya ng konsensya ko.”

Bago sumagot ay lumapit muna ito sa akin upang tabihan ako.

Inilapat nito sa aking likod ang kanyang kamay at marahan iyong hinagod.

“Walang mali sa nararamdaman mo, Kuya. Inalok lamang kita dahil alam kong nakikipag-ugnayan ka sa isang lalaking katulad ng Louis na iyon dala nga ng kuryosidad mo sa mga bagay na ganto. ’Di bale nang ako ang gamitin mo, ’wag lang s’ya, Kuya. Ayokong mapahamak ka.”

Bahagya akong nangilid muli.

“P-pero… bawal nga kasi talaga tayo, Kevin. Kapatid kita, kuya mo ako. Pagbali-baliktarin man ang mundo ay parehong dugo ang nananalaytay sa ating dalawa. At maling-mali sa mata ng panginoon ang nagawa nating iyon.”

Napahinga ito nang malalim matapos ang mga nabanggit ko.

“Alam ko naman. Pero kasalanan ba nating ito ang ipinagkaloob sa atin ng d’yos? Ang magkaroon ng pagnanasa sa sarili nating kapatid?”

Napalunok ako sa nasabi nito.

“Bata pa lang ako ay ikaw na ang laman ng puso’t isipan ko, Kuya. Hindi ko rin alam kung bakit. At habang palaki ako nang palaki ay mas lalong lumalalim ang nararamdaman ko para sa ’yo.”

Napalingon ako rito.

“Kevin, huwag. Maling-mali iyang nararamdaman mo.” Tuluyan na akong napaluha habang umiiling.

“Oo, alam ko. Pero eto ako, eh. Ito ang pagkatao ko. Ang hirap pigilan ng nararamdaman ko para sa ’yo.”

Hindi na ako nakasagot pa. Naghahalo-halo ang emosyon ko ngayon. Gulong-gulo ako. Hindi tama ang pagmamahal nito sa akin. Maling-mali. Sobrang mali.

“Huwag kang mag-alala. Hindi naman ako sa ’yo humihingi ng kahit anong kapalit. Hindi rin ako umaasang ibabalik mo sa akin ang pagmamahal ko. Basta ang makita lamang kitang masaya ay ayos na ako, Kuya.”

“Kevin…” Patuloy pa rin ako sa pagluha.

Kaagad ko itong niyakap nang mahigpit.

“Sorry, Kuya.”

“Sorry din, Kevin.”

Nanatili kami sa ganoong posisyon sa loob nang halos isang minuto hanggang sa muli itong magsalita.

“Pwede bang ituloy natin ’yun, Kuya? Kahit paisa lang, please?”

Napakalas ako rito sabay hampas nang mahina sa kanyang braso.

“Sira!”

Nauwi iyon sa mahinang tawanan.

“Pero, seryoso, Kuya, kapag kailangan mo ng tulong, kahit ano pa ’yan, nandito lang ako.”

Isang kindat ang iginawad nito sa akin na sinagot ko naman ng pag-iling habang nakangiting umiiyak.

Matapos ang tagpong iyon muli na kaming bumalik sa pagtulog. Hindi na namin pinansin ang nangyari kanina at tahimik na lamang na humiga nang magkatabi.

Hindi ko alam kung bakit ako nakakaramdam ng kaunting panghihinayang. Hindi lamang ito ang nabitin. Ako rin mismo. Ngunit isasantabi ko ang tawag ng aking laman alang-alang sa aking moralidad. Ayokong magkaroon kami ng relasyon ni Kevin na ikasisira ng aming pagiging magkapatid. Mahal na mahal ko ito bilang bunso kong kapatid, at hanggang doon lamang iyon dapat manatili.

Kabanata XIII

“KIKO.”

“Kiko, huy.”

“Kiko!”

Agad akong natauhan nang bigla na lamang akong kalabitin ni Rey. Nasa canteen kami ngayon at kumakain ng pananghalian. Hindi ko namalayang kanina pa pala ako nito kinakausap.

“R-rey, m-may sinasabi ka?” sagot ko rito at nag-ayos ng pag-upo.

“Kanina pa po ako salita nang salita rito. Para akong nakikipag-usap sa hangin,” reklamo nito.

“P-pasensya na, Rey. I-inaantok kasi ako,” ang naisipan ko na lamang na palusot.

“Sus, inaantok daw. May iniisip ka lang, eh. Ano ba kasi ’yan? Kaninang umaga pa kita napapansing ganyan. Balisa at tila wala sa sarili.”

Hindi ako makatingin dito nang diretso. Tama nga naman kasi ito. Simula kaninang umaga paggising ko ay nananamlay na ako. Hanggang sa pagpasok ko. Para akong wala sa katinuan at tila may malalim na iniisip.

May bagay kasi na bumabagabag sa isipan ko. At walang iba iyon kundi kung gaano ako karuming tao.

“W-wala ito. K-kulang kasi ang tulog ko kagabi dahil napuyat ako kaka-aral para sa lessons natin,” muli kong pagsisinungaling.

“Hayan ka na naman. Ilang beses ko bang sasabihin sa ’yo na huwag kang masyadong nagpupuyat at nagbababad kakabasa ng mga lessons dahil hindi naman lahat ng ’yun lumalabas sa quizzes?”

Napatingin ako rito sabay ngiti.

“Pasensya ka na, Rey. Hindi ko na uulitin, pramis.”

“Aba’y dapat lang. Pag ikaw talaga nagkasakit dahil d’yan. Ayokong mawalan ng bespren, ’no.”

Napatawa ako nang mahina dahil sa nabanggit nito. Napaka-OA talaga nito kahit kailan.

Gusto kong humingi ng tawad rito dahil hindi ko ito mapagsabihan ng mga totoong nararamdaman ko. Hindi ko masabi-sabi rito ang lahat ng mga nasa isipan ko, kahit pa ito ang pinaka-malapit at matalik kong kaibigan.

Hindi dahil sa hindi ko ito mapagkakatiwalaan. Takot lamang akong ihayag ang tunay na ‘ako’ sa kahit kanino. Takot akong malaman ng iba ang tunay na pagkatao ko. Siguro ay dahil lumaki ako sa konserbatibong pamilya at tinuruan ng magagandang asal ng aking mga magulang. Ayokong sirain ang mga itinurong kabutihan sa akin nina Itay at Inay.

Katunayan ay hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ni Rey na nagkakagusto ako sa kapwa namin lalake. Hindi nito alam ang tunay kong pagkatao at kasarian. At wala rin akong balak na ihayag kahit kanino ang tungkol sa bagay na iyon. Isasama ko na lamang ang lihim na iyon hanggang hukay.

Kaya naman ay gulat na gulat pa rin ako sa mga nangyayari sa akin ngayon. Nagsimula lamang ito sa simpleng paghanga ko kay Itay. Na napalitan ng pagnanasa habang mas nagkakaisip ako.

Ang buong akala ko ay hanggang doon na lamang magtatapos ang paglalakbay ng aking seksuwalidad. Nang bigla na lamang dumating si Louis. S’ya ang pumukaw ng natutulog kong pagnanasa. Nilabas n’ya ang pagiging hayok ko sa laman ng isang lalake. Maraming bagay ang napagtanto kong kaya ko palang gawin.

At bilang may bagong dumating, mayroon ding nagbabalik. Hindi ko inaasahan ang biglaang paglitaw ni Don Leandro sa buhay ko. At parang hindi ko gusto ang pakay nito. Sana mali ang iniisip ko, pero may tsansang muli na naman ako nitong pahirapan. Kaya nitong gamitin ang kapangyarihan upang makagawa ng kasamaan katulad ng pambababoy na ginawa nito sa akin noon. At iyon ang pinaka-ayokong mangyari.

Isa pa sa mga iniisip ko ay ang mga kahindik-hindik na pangyayaring namagitan sa amin ng nakababata kong kapatid na si Kevin. Hindi ko gusto na may ibang mamagitan sa amin bukod sa pagiging magkapatid. Walang matinong kuya ang gugustuhing magkaroon ng ganoong klaseng ugnayan sa kapatid n’ya. Kaya naman ay habang maaga pa lamang ay gusto ko nang wakasan ang kung ano mang nararamdaman nito para sa akin. Hindi ko maiwasang kilabutan tuwing naiisip ko ang aming mga pinagsaluhan. Ngunit huli na ang lahat dahil may mga kakatwang bagay nang namagitan sa aming dalawa. Ang marapat ko na lamang gawin ay iwasan iyon nang hindi na ito magpatuloy pa.

Sumapit ang uwian at akmang aalis na sana ako ng classroom kasama si Rey nang bigla na lamang sumulpot sa aming harapan si Louis. Nakangiti ito habang nakatingin sa akin.

Panay naman ang iwas ko rito dahil sa ginawa kong pambibitin sa kanya kahapon sa loob ng kanyang kotse. Hindi ko alam kung paano ko ito haharapin.

“Uuwi na ba kayo, Kiks?” biglang tanong nito.

“Hindi ba halata?” Si Rey ang sumagot para sa akin.

Ang buong akala ko ay mauuwi na naman iyon sa bangayan nilang dalawa kaya’t laking gulat ko nang muling magsalita si Louis nang hindi pa rin naaalis ang mga ngiti.

“Good. Sumabay na kayo sa ’kin.”

Napatingin sa akin ang matalik kong kaibigan. Napatingin din ako rito. Nabasa ko kaagad sa mukha nito na gusto nitong tanggapin ang alok ng aming kaklase. Sino ba naman kasi ang hindi gugustuhing sumakay ng kotse pauwi?

“S-sige! Papayag akong sumabay kami ni Kiko sa ’yo. Basta ihahatid mo rin ako patungo sa aming sitio, maliwanag ba?”

“Sure,” nakangiti pa ring tugon ni Louis.

Tumango-tango ang aking kaibigan. Lulunukin talaga nito ang lahat ng pride sa katawan makasakay lamang ng kotse. Naikwento rin kasi nito kanina na nahulog n’ya raw sa kanal ang kanyang pamasahe kaya maglalakad lamang daw s’ya ngayon pauwi. Wala kasi akong perang pwedeng ipahiram dito dahil iniiwan ko sa bahay ang mga ipon ko upang hindi ko iyon magastos.

Napatingin silang dalawa sa akin. Kanina pa pala ako walang imik.

“A-ah, Louis, Rey, kayong dalawa na lang muna kung pwede. Dadaan pa kasi ako sa bahay ng kumare ni Inay sa bayan upang kunin ang bunso kong kapatid,” tanggi ko sa alok ng aming kaklase.

“We can fetch him. Kasya naman ang apat na tao sa sasakyan ko.”

Umiwas ako rito ng tingin sabay kamot ng aking batok.

“Ano kasi… hindi sanay ’yung kapatid ko sa sasakyan. Baka sumuka pa iyon, nakakahiya naman.”

“Kiko naman, ang daming arte. Kasya nga raw ang apat. Isa pa ay sigurado akong mas pipiliin ni Baby Karl na sumakay ng kotse,” ani Rey.

“E-eh… paano si Kevin?” muli kong palusot.

“Kasya ang lima!” sagot ni Louis.

Sandali muna akong napatigil bago magsalita.

“P-pasensya na talaga kayo. Hindi ko matatanggap ang alok mo, Louis.”

“Alright. Sa susunod na lang. Then, see you guys tomorrow,” paalam nito. Nakaramdam naman ako ng kaunting awa rito.

“Hoy! Akala ko ba kaming dalawa ang ihahatid mo?! Andito pa po ako, oh!” agad na sigaw ni Rey dito.

“Well, you’re not Kiks. Bakit kita ihahatid? Magkaibigan ba tayo?” tugon naman nito.

“Kinang ina mo, ah!”

“L-Louis!”

Napatigil silang dalawa nang sumigaw ako.

Nag-ipon pa ako ng lakas ng loob upang sabihin iyon kaya nang mapalingon sa akin si Louis ay agad ring bumalik ang aking kahihiyan.

“P-pwede bang si Rey na lang muna ang ihatid mo?” hiling ko rito nang hindi pa rin makatingin sa kanya nang diretso.

Hindi ito umimik kaya muli akong nagsalita.

“W-wala kasi s’yang pamasahe dahil nalaglag n’ya raw kanina.”

Napahinga ito nang malalim.

“Alright. But I will only do it because of you.”

Unti-unti akong napangiti rito.

“Feeling ampota. Kotse lang ang meron ka, hoy! Kaya kitang ibalibag nang nakapikit!”

“R-rey,” saway ko sa aking matalik na kaibigan.

Agad rin naman itong tumahimik.

“M-maraming salamat, Louis. Ingat kayo sa byahe.”

“You’re welcome, Kiks. Though hindi ko maipapangakong maihahatid ko talaga itong kaibigan mo. I will not hesitate to kick him out of my car once he keeps annoying me.”

“Bleeeeee!”

Hinampas ko nang mahina sa braso ang matalik kong kaibigan dahil sa ginawa nitong pang-aasar.

“S-sige na, mauna na kayo.”

Itinulak ko na silang dalawa upang umalis.

“See you tomorrow,” huling nabanggit ni Louis.

“Ingat kayo,” ang nasabi ko na lamang.

Pinagmasdan ko ang dalawa na maglakad palayo. Binantayan ko muna ang mga galaw ni Rey at baka mapikon na naman si Louis rito. Mabuti na lamang at mukhang hindi na nito inaway pa ang kaklase naming iyon.

Nang tuluyan na silang makaalis ay napabuntong-hininga ako nang malalim.

Ang totoo n’yan ay gusto ko rin namang sumakay sa kotse ni Louis. Bihira lamang ako nakakasakay ng ganoong klaseng sasakyan kaya’t hindi ko gugustuhing sayangin ang mga pagkakataong iyon. Maliban ngayon.

Gusto ko muna kasi itong iwasan. Sobrang lakas ng dating ni Louis para sa akin. Kapag nakikita ko s’ya, pakiramdam ko ay nauuhaw ako. Bumabalik sa aking isipan ang mga pinagsaluhan namin noong araw na iyon. At gusto ko na iyong wakasan. Ayoko nang makipag-ugnayan nang ganoon sa kanya. Isa pa ay mas mainam na rin iyon nang magkaroon ng pagkakataon ang dalawa na makapag-usap. Sana lamang talaga ay magkaayos na sila at magtagumpay ang aking plano.

“Huy!”

“Ay pwet ng baklang kabayo!”

Nagulantang ako nang bigla na lamang may sumulpot mula sa aking likuran. At walang iba iyon kundi si Kevin. Tawang-tawa pa ang loko habang inaasar ako.

“Taena, si Vice Ganda ba ’yang tinutukoy mo?” anito habang tawa pa rin nang tawa.

“Tsk.” Inirapan ko ito. “Mukha ba akong nakikipagbiruan?” sambit ko habang naka-halukipkip ang dalawang braso.

“Sorry na, Kuya. Tulala ka kasi, eh. Ayan tuloy.”

Napailing na lamang ako at nagsimula na ring maglakad. Sumunod naman ito habang tuloy pa rin sa panunuyo.

────୨ৎ────

REY

NAKASUNOD lamang ako sa Louis na iyon habang naglalakad kami patungo sa lugar kung saan nakaparada ang kotse nito. Ayoko kasi itong sabayan sa paglalakad. Baka mag-iba lamang ang timpla ko at kung ano pa ang masabi ko rito.

Kung bakit ba naman kasi ako napasubo nang ganto. Paano, ’yung bente pesos na pamasahe ko, nahulog sa kanal habang papasok ako kaninang umaga. Tuloy, kinailangan kong maghanap ng paraan upang makauwi kaagad ng bahay. Balak ko nga sanang maglakad lamang pauwi pero ’di biro ang layo ng aming baryo. Tiyak na gagabihin ako sakaling lakarin ko lamang ang daan papunta roon. Kaya heto ako ngayon, kumapit sa patalim ng isang demonyo.

Habang tahimik na naglalakad ay bahagya akong napasinghap nang makita ko ang demonyo- este, ang Louis na iyon na lumingon sa aking gawi.

Nagdalawang-isip pa ako kung sasalubungin ko ang mga tingin nito ngunit sadyang matigas ang pagmumukha nito at ilang segundo lang naman akong tinitigan.

“M-may problema ka ba?” kompronta ko rito.

“Wala ka na bang ikabibilis pa? Kupad mong maglakad.”

Matapos sabihin iyon ay muli na itong napatingin sa dinaraanan.

Agad namang umusok ang aking ilong at mga tenga. Kuhang-kuha talaga nito ang pika ko.

Pasalamat talaga s’ya at may kailangan ako sa kanya. Dahil sa oras na makababa ako ng lecheng kotse nito mamaya ay sisipain ko talaga iyon nang malakas.

Maya-maya pa ay narating na rin namin ang lintik na kotse nitong napakalayo.

“Bakit kasi dito mo sa labas ipinarada eh may quadrangle naman sa loob?” iritadong tanong ko rito.

“Member ba ako ng faculty? Para sa mga staffs at teachers lang ’yun doon, huy.”

“Asus, ang sabihin mo, para mabilis kang makapag-cutting classes.”

Inirapan ako nito.

“Whatever.”

Binuksan nito ang pinto sa may bandang harapan ng kanyang kotse at sinenyasan akong pumasok.

“Sa likod ako uupo,” sambit ko rito.

Sinamaan ako nito ng tingin.

“Are you gonna go in or not?”

“Sa likod nga ako uupo. Bingi ka ba?”

“I have important things here in my car. Mahirap na at baka mangialam ka pa. At least sa harapan mababantayan ko ang mga galaw mo.”

“Aba’y gago ka rin pala, ano? Anong akala mo sa ’kin, klepto?”

“Well, I don’t know you. Mahirap nang magtiwala. Eh kung ayaw mo naman pala edi maglakad ka na lang pauwi. For all I care.”

Isinara nitong muli ang pinto ng kanyang kotse.

“T-t-teka lang naman. Ito naman hindi na mabiro. Eto na papasok na, oh.”

Ako na mismo ang nagbukas ng pinto at saka ay pumasok sa loob.

Nang makapasok na ako ay nagsalubong ang aming mga tingin at mukhang hindi nga ito natuwa sa ini-akto ko.

Pabalibag nitong isinara ang pintuan.

“Psh,” tanging nabanggit ko na lamang.

Ilang segundo pa ay pumasok na rin ito sa kabilang pinto.

Tahimik itong nagsuot ng seatbelt.

Hindi ma ako makatingin dito. Ngayon ko lang kasi napagtantong ang kapal-kapal pala ng pagmumukha ko. Ako na nga lang ’tong nakikisakay ako pa ’tong nagtatapang-tapangan.

Sorry naman. Kasalanan ko bang pinaglihi sa pika ’tong si Louis at sobrang daling kumulo ng dugo ko rito?

“Wear your seatbelt. I will not take responsibility for your death once na-disgrasya tayo.”

Agad akong napatingin dito. “Edi mag-ingat ka sa pagmamaneho.”

Binunot ko na ang seatbelt at isinuot iyon.

“Arte-arte,” bulong ko sa aking sarili.

Sinimulan na nitong paandarin ang kotse.

Nang tuluyan itong umandar ay muli itong nagsalita.

“Saan pala kita ihahatid?”

“Sa may diversion road muna tayo dumaan. Ituturo ko na lang sa ’yo mamaya kung saan tayo liliko. Maliit na daan lang kasi iyon papunta sa aming sitio. Pero kakasya naman siguro itong kotse mo.”

Hindi na ito sumagot. Kaya’t tahimik na lang din akong naupo habang nakadungaw sa labas ng bintana.

Bigla kong naisip si Kiko. Kung nandito lang siguro ito ngayon ay hindi ako makakaranas ng ganitong pagkailang. Ano na naman ba kasing pinag-iinarte ng kaibigan kong iyon? Minsan talaga ay hindi ko iyon maintindihan, eh.

“How long have you both known each other?”

Napalingon ako nang biglang may nagsalita sa aking tabi.

“H-ha?”

Hindi ko inaasahang kakausapin ako nito.

“You and Kiks.”

“A-ah… nakalimutan ko na, eh. Pero kindergarten ata. Basta sa mga panahong iyon siguro.”

Tumango-tango ito.

Iiwas na sana ako ng tingin dito ngunit wala naman sigurong masama kung makipag-usap ako sa kanya kahit maikli lang. Kesa naman sa mabagot ako buong byahe.

“B-ba’t mo natanong?”

“Nothing. Bawal ba?”

Tinitigan ko ito nang ilang segundo habang abala pa rin ito sa pagmamaneho.

Pucha, ang pogi talaga ng hayop na ’to. May itsura. Ay, hindi. Hindi lang basta may hitsura. Gwapo ito. Hindi ko lang siguro maamin dahil sa inis ko rito.

“M-may gusto ka ba sa kaibigan ko?” kusang lumabas mula sa aking bibig.

Muntik ko nang sampalin ang aking sarili dahil sa aking nabanggit. Bwisit, nadulas ako du’n, ah.

Napangisi ito.

“And why do you care?”

“M-malamang, bespren ko ’yun. Kaya trabaho kong kilatisin ang mga ulupong na umaaligid sa kanya.”

Tumingin ito sa aking gawi habang nakangisi pa rin.

“Me? An ulupong? You wish.”

Mabilis naman akong nag-iwas ng tingin. Hayop na ’yan. Ampogi, punyemas.

“In all seriousness, though, hindi ko rin talaga alam kung anong totoong nararamdaman ko towards Kiks.”

Muli akong napatingin dito. Sa daan na ulit ito nakatingin.

“One thing’s for sure, though. I’ve had a crush on him ever since bago pa lang ako rito as a transferee last year. He caught my eyes immediately. But that was just a physical attraction, I guess.”

Inalis ko nang muli ang aking tingin mula rito. Sino ba naman kasing hindi mahuhumaling sa taglay na pagka-gandang lalake ni Kiko? Alam n’yo ’yung sobrang pogi na dumating na sa puntong mukha nang babae? Ganoon s’ya. Mas maganda pa nga yata iyon kesa sa mga kaklase naming babae, eh.

“I tried my best so he could like me back. But for some reason, parang iniiwasan n’ya ako. Like something’s bothering him whenever he’s with me. Katulad kanina. Pilit n’ya akong pinagtutulakan palayo no matter how hard I try to get through him. And honestly, it gets tiring, you know. Tao lang din naman ako at may hangganan ang pasensya. I can’t help but think, ‘maybe he doesn’t like me back.’”

Hindi ko talaga alam kung anong isasagot ko rito. Hindi naman kasi ako eksperto sa mga ganoong bagay. Pero bilang matalik na kaibigan ni Kiko ay tungkulin kong magsalita para sa kanya.

“S-siguro ay naguguluhan lang s’ya tungkol sa mga bagay na iyon. Kilala ko ang bespren kong ’yun. Parang anak ni Papa Jesus ’yun sa sobrang bait at palagiang pagsunod sa kung anong tama. Kaya kahit pakitaan mo pa ’yun ng kung anong ka-romantikohan, iisipin n’yang mali iyon dahil kapwa kayo lalake.”

Naghari ang katahimikan matapos ko iyong sabihin. Napaisip tuloy ako kung may nasabi ba akong mali.

Hanggang sa wakas ay nagsalita rin itong muli.

“How about you?”

Binigyan ko ito ng nagtatanong na mga tingin.

“Do you think being with someone of the same gender is a sin?”

Bahagya akong napasinghap dahil sa nabanggit nito.

Mabilis din akong nag-iwas ng tingin dito.

“H-hindi naman ako d’yos upang magdikta sa kung ano ang tama.”

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang kamay nito na humawak sa kamay ko.

At halos magulantang ako nang inilapat n’ya iyon sa kanyang hita.

Nagsalubong ang aming mga tingin.

“You hate me, right? Why aren’t you resisting?”

Napalunok ako nang buo.

Mula sa hita ay inalalayan n’ya ang aking kamay patungo sa kanyang umbok sa harapan. Mas dumoble pa ang aking gulat nang mahawakan ko ang bagay na iyon. A-ang laki…

Napatingin ako sa mukha nito. Abala na ito sa pagmamaneho ngayon at hinahayaan lamang akong hawakan ang kanyang alaga.

Napakagat-labi na lamang ako at sinimulan iyong himasin.

Tangina, ang laki talaga.

Ano kayang itsura nito sa loob?

Pagkatapos ko iyong himas-himasin nang ilang segundo ay muli akong napatingin sa ekspresyon ng kanyang mukha. Sa harapan lamang ito nakatingin at tila hindi ako alintana.

Wala naman sigurong masama kung bubuksan ko, ’di ba? Sisilip lang naman ako.

Kinalas ko ang sinturon ng suot nitong slacks. Nanginginig pa ako habang ginagawa iyon.

Nang tuluyan iyong kumalas ay hindi na ako nag-atubuling buksan ang butones at zipper nito.

Halos matuyuan na ako ng laway. Hindi na ako makapaghintay na makita ang kargada nito.

Bumungad ang itim na brief nito. Ngunit ang mas pumukaw sa atensyon ko ay ang umbok ng tigas na tigas nitong ari.

Muli ko iyong hinimas-himas nang swabe at marahan.

Akmang tutupiin ko na sana ang garter ng brief nito nang bigla itong magsalita.

“Akala ko ba galit ka sa ’kin? Why are you itching for my dick all of a sudden?”

Napatigil ako sa aking ginagawa.

Mabilis pa sa alas-kwatrong binawi ko ang aking kamay mula rito at nag-ayos ng pag-upo.

“P-pasensya na.”

Bigla itong tumawa nang mahina.

“So, pareho pala kayo ng best friend mo. Birds of the same feather flock together indeed.”

Gusto ko na lamang magpakain sa lupa. O kung pwede lamang tumalon ako mula rito sa bintana ng kotse. Putangina talaga.

Hiyang-hiya ako sa aking sarili. Kuhang-kuha ni Louis hindi lamang pala ang pika ko, kundi pati ang kahinaan ko.

Ilang saglit pa ay nasilayan ko na ang maliit na daan patungo sa aming baryo.

“D-d’yan mo na lang ihinto sa may kantong iyan. K-kaya ko nang lakarin ’to.”

“Are you sure na hindi mo itutuloy ’to? Tigas na tigas pa, oh.”

Sandali akong napatingin sa umbok nito at saka mabilis ding nag-iwas. Hindi ko na lamang iyon pinansin.

Huminto na ito at agad kong binuksan ang pintuan. Nagmamadali akong lumabas na tila may humahabol.

“Come on… ano, pagjajakulin mo rin ba akong mag-isa katulad ng bff mo?”

Imbes na sumagot ay isinara ko na ang pinto ng sasakyan nito at naglakad patungo sa aming baryo.

Bwisit ka, Ace Louis Martinez. May araw ka rin.

────୨ৎ────

KIKO

TAHIMIK na ang gabi at abala pa rin ako sa pagsusulat ng aking assignment. Tanging mga tunog ng kuliglig ang aking naririnig mula sa labas sa sobrang tahimik ng paligid.

Bigla kong naisip sina Rey at Louis. Kumusta kaya ang naging byahe ng dalawang ’yun? Sana naman ay naging magkasundo sila kahit papaano. Kilala ko ang matalik na kaibigan kong iyon. Literal na kabaliktaran ko ito at walang preno ang bibig. Lahat din ng gusto nitong sabihin ay hindi nito pinapalampas. Sa kabilang banda ay tiwala naman akong kakayanin ito ni Louis. Sana lamang talaga ay walang nangyaring masama sa kanila.

Nasa huling parte na ako ng aking sinasagutan nang bigla na lamang magbukas ang pintuan ng aming bahay.

Tumambad si Itay na kakapasok pa lamang.

Kaagad akong tumayo upang lapitan ito.

“’Tay, mabuti naman at nakarating na ho kayo.”

Nagmano muna ako rito at kinuha ang kanyang suot na bag at saka isinabit iyon sa dingding.

“Ang Inay at mga kapatid mo?”

“Tulog na ho. Nasa mesa na rin ho ang pagkain ninyo.”

Napangiti ito sa akin at saka ginulo ang buhok ko.

“May nakakalimutan ka ba, anak?”

Napaisip naman ako dahil sa sinabi nito.

“Ano ho iyon?”

“Cha-raaan!”

Inilabas nito ang isang wallet na kulay itim.

Napamulagat ako sa matinding gulat at pagkagalak.

“P-para sa akin ba ’yan, Itay?” hindi ko makapaniwalang bulalas.

“Hindi ba’t may usapan tayo kagabi?”

Saka ko lamang naalala ang tungkol doon. Oo nga pala!

“Salamat, ’tay!”

Bigla ko itong niyakap nang mahigpit.

“Naisip ko lang na binata ka na nga pala. Gamitin mo ang wallet na ito upang makapag-ipon ka ng sarili mong pera. Sa paraang iyon ay maaari mong mabili ang mga gusto mo.”

“Opo, ’tay. Maraming salamat po.”

Maya-maya pa ay sinamahan ko na itong kumain ng kanyang hapunan habang gumagawa ako ng aking assignment sa hapag-kainan.

“Anong oras na akong nakauwi, anak. Trapik kasi sa siyudad dahil sumabay pa ’yung piyesta kanina. Kaya ayun, tumambay muna kami saglit matapos naming ma-deliber ’yung mga ani. Doon ko binili ’yung wallet mo. Ang lalaki rin kasi ng tawad ng mga paninda roon. Biruin mo, kwarenta-porsyento ang bawas,” kwento nito habang kumakain.

“Ang laki nga, ’tay. Sobrang laki rin ng natipid mo. Ang ganda pa ng kalidad nung wallet.”

“Kaya nga, ’nak, eh. Mukhang mamahalin.”

Ilang segundo rin kaming tumahimik at naging abala sa kanya-kanyang ginagawa nang muli itong magsalita.

“S’ya nga pala, anak. Kayong dalawa ni Kevin ang isasama ko sa palayan ngayong darating na Sabado. Tatanggap na raw kasi ng labada ang Inay ninyo kahit Sabado’t Linggo. Mabuti na rin iyon pandagdag ng kita, kesa naman sa nandito lamang s’ya sa bahay buong araw at walang ibang ginagawa tuwing katapusan ng linggo. Ang kaso, baka madalang na lang natin s’yang makakasama sa palayan.”

“Wala hong problema, ’tay. Gagawin namin ni Kevin ang lahat ng aming makakaya sa Sabado. Mas mabuti na rin nga iyon dahil pang-lalake naman talaga ang mga gawain sa palayan, nang matutukan na rin ni Inay ang kanyang paglalabada.”

Isang matamis na ngiti ang iginanti nito at nagpatuloy na itong muli sa pagkain ng kanyang hapunan.

Makalipas ang ilang minuto ay natapos na ako sa aking takdang-aralin. Maging si Itay ay natapos na ring kumain.

Kanya-kanya na kaming nagtungo sa aming mga kwarto. Alam kong bugbog-sarado ngayon ang buong katawan nito dahil sa magdamagan at walang tigil na pagta-trabaho ngayong araw. Sa susunod ko na lamang s’ya aalukin ng masahe kapag nagkaroon ng pagkakataon. Alam kong kailangang-kailangan iyon ng kanyang pangangatawan.

Kabanata XIV

“CLASS dismissed. Don’t forget your homework on our next meeting.”

Sabay-sabay na kaming nagpaalam sa aming guro. Sa wakas ay oras na ng pananghalian. Kanina pa kasi ako nagugutom.

Tumayo na ako at isinilid sa loob ng aking bag ang mga gamit ko. Habang isinasagawa iyon ay napansin ko si Rey sa aking tabi. Tila nananamlay ito simula pa kaninang umaga. Tipid lamang ang mga salita nito at hindi rin masyadong nakapag-recite sa klase kanina, taliwas sa madalas nitong gawain. Nakakapanibago ang mga ikinikilos nito ngayong araw.

“Rey, tara na sa canteen,” banggit ko na lamang dito.

Napangiti ito nang pilit at saka ay tumayo na rin.

Gusto ko sana itong tanungin kung anong problema ngunit ayoko muna itong biglain. Sana lang ay hindi malalim na rason ang dahilan niyon.

Sabay na kaming nagtungo sa canteen at bumili ng ulam. Hanggang sa pag-upo namin sa isa mga lamesa roon ay halos wala pa rin kaming kibuan. Nakakahalata na tuloy akong may hindi magandang nangyari sa kanila ni Louis kahapon.

“R-rey, may problema ba?” Sa wakas ay naisipan ko rin itong tanungin.

Tila nagulat naman ito sa naging tanong ko ngunit mabilis ding umiling.

“W-wala naman. Bakit, mukha bang meron?”

Nag-iwas ako rito ng tingin.

“Eh kasi… kaninang umaga ka pa halos walang kibo.”

Bigla itong tumawa. ’Yung halatadong pilit na tawa.

“A-ah… haha, wala ito. Gutom lang ako. Kain na tayo,” patay-malisya nitong sabi.

Nagsimula na kaming kumain. Wala na ulit umimik sa amin. Alam kong hindi ito nagsasabi ng totoo. May nangyari nga sa kanila ni Louis kahapon. At kung ano man iyon, mukhang hindi iyon maganda.

Hindi ko tuloy maiwasang kainin ng konsensya dahil ako ang nagpumilit na magsama silang dalawa. Hindi ko man lang naisip na mayroon silang hindi pagkakaintindihan. Baka tuloy nauwi na naman ang dalawa sa mainit na pagtatalo kahapon.

“K-kumusta nga pala ang naging byahe ninyo ni Louis kahapon?” lakas-loob kong bigkas dito.

Napatigil ito sa pagkain nang ilang segundo ngunit muli ring nagsalita.

“A-ayos naman,” tipid nitong sagot.

Sa mga oras na iyon ay hindi ko na alam ang sasabihin ko. Hindi ko alam kung paano ko ito kakausapin gayong ako ang dahilan kung bakit sila nauwi sa ganoon, kung ano man ang bagay na iyon.

“Hey, Kiks. Hey, Rey of sunshine.”

Napalunok ako nang bigla kong marinig ang malaking boses ni Louis.

Lumapit ito sa aming gawi at napaupo sa tabi ni Rey.

“Ang daya n’yo, hindi n’yo man lang ako niyayang mag-lunch. We’re a trio, right?”

Muling napatigil sa pagkain ang matalik kong kaibigan. Kapansin-pansin din ang bahagyang pag-iiba ng timpla nito.

Maya-maya pa ay isinarado nito ang kanyang baunan at ipinasok sa loob ng kanyang bag kahit bahagya n’ya lamang iyong nagalaw.

“Mauna na muna ako, Kiko. Tatambay lang ako sa classroom. Sumunod ka na lang mamaya pagkatapos mo riyan.”

Matapos sabihin iyon ay umalis na ito at naglakad palayo nang hindi man lang lumilingon sa amin.

Napabuntong-hininga na lamang ako habang pinagmamasdan itong maglakad.

“May dalaw ba ’yung kaibigan mong ’yun?” agad na sambit ni Louis.

Nag-ipon muna ako ng lakas ng loob upang kausapin ito.

“L-louis, anong nangyari sa inyo ni Rey kahapon?” diretsahan kong tanong dito.

Agad itong nagkibit-balikat.

“Nothing.”

“Eh bakit nagkakaganu’n ang kaibigan ko?”

Ilang segundo pa ang lumipas bago ito muling nakasagot.

“Look, that guy hates me. What’s new?”

“Hindi basta-bastang nagtatampo nang ganoon ang kaibigan kong iyon. May ginawa ka ba sa kanya kahapon? Tapatin mo ako, Louis.”

Muli na naman itong tumahimik. Hanggang sa nagsalita ito ulit.

“I… I have something to tell you.”

Naghintay lamang ako ng sasabihin nito.

“Y-yes, muntikang may mangyari sa amin. And it was all my fault. I seduced him.”

Ako naman ang napatahimik ngayon. Hindi ko inaasahan ang narinig kong mga salita mula rito.

May hula naman na akong binalak nga nitong pagsamantalahan ang kaibigan ko, ngunit bakit may kaunting kirot akong naramdaman nang marinig ko ang mga salitang iyon mula mismo sa kanyang bibig?

“I’m sorry,” sambit nito.

Napalunok ako. Sa hindi ko maipaliwanag na kadahilanan ay nakaramdam ako ng kaunting lungkot.

“B-ba’t ka naman nagso-sorry?”

“For taking you for granted. I’m sorry because I made you feel special, only to realize na pisikal na paghanga lang pala ang nararamdaman ko para sa ’yo. I’ve been meaning to tell you this but ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na sabihin sa ’yo.”

Hindi ko alam kung ano ang i-aakto ko sa nasabi n’yang iyon. Dapat ay masaya ako dahil sa wakas ay tuluyan nang matutuldukan ang kakaibang ugnayan naming dalawa. Ngunit bakit? Bakit may hatid na kaunting kirot ang mga sinabi nito?

“W-wala kang dapat ipagpaumanhin. Hindi naman naging tayo. W-wala kang tungkulin sa akin.”

Nakatingin ako sa aking baunan habang sinasabi ang mga salitang iyon. Pinipigilan ko rin ang aking sarili na mangilid dahil wala naman akong rason upang umiyak. Ayoko ring ipakita ritong naaapektuhan ako.

“Kahit na. I respect you so much, Kiks. And knowing you’re not ready for relationships and commitment yet, tatanggapin ko iyon nang buo.”

Dahan-dahan akong napaangat ng tingin dito sabay ngiti.

“Ayos lang, Louis. Maraming salamat din dahil ipinaramdam mo sa ’king espesyal ako kahit papaano.”

Gumanti na rin ito ng pagngiti at saka nagsalita.

“I hope we can still be friends.”

Sandali akong natigilan. Ngunit agad ring bumalik ang mga pilit kong ngiti rito.

“A-ano ka ba, kabilang ka sa kakarampot na mga kaibigan ko. Mananatili kitang kaibigan kahit anong mangyari.”

Napangiti na lamang din ito.

“S-s’ya, mauna na rin ako.”

Tinakpan ko na ang aking baunan at isinilid sa loob ng aking bag.

“T-teka, hindi pa ubos ang pagkain mo. Sasabayan mo pa ako.”

“Busog na ako, eh. Sa susunod na lang.”

Nang maipasok ko na iyon sa loob ng aking bag ay tumayo na rin ako at naglakad palayo.

Habang naglalakad ay mas lalong bumigat ang aking pakiramdam. Para akong maiiyak na hindi. Wala naman akong dahilan upang umiyak dahil unang-una, wala kaming matibay na ugnayan ni Louis. Wala s’yang responsibilidad sa akin. Kaya kahit ano pang gawin n’ya, wala akong karapatan upang magselos o kung ano pa man.

Selos nga ba? Marahil ay oo. Hindi ko naman kasi maipagkakailang sa katiting na panahong nagkasama kami ng kaklase kong iyon ay medyo nahulog na rin ang loob ko sa kanya. S’ya ang kauna-unahang lalaki na nagparamdam sa akin na espesyal ako. Naramdaman ko rin naman iyon kina Itay at Kevin. Ngunit iba pa rin kasi ’yung atensyong nakukuha mo sa hindi mo kadugo o kapamilya. At si Louis ang pumuno sa puwang na iyon.

At siguro kaya nasasaktan ako, dahil sa dinami-dami ng pwede nitong pagbigyan ng pansin, ang matalik na kaibigan ko pa. Wala naman akong kahit anong inggit o negatibong pananaw tungkol kay Rey ngunit hindi ko lang kasi inaasahang s’ya pala ang magiging dahilan kaya makakaramdam ako ng ganito ngayon.

Sana lamang talaga ay tuluyan nang maputol ang nabuo naming ugnayan ni Louis bukod sa pagiging magkaibigan. Gusto ko nang wakasan ang lahat ng mga dala-dala ko sa aking isipan. Minumulto na ako ng konsensya ko dahil sa mga imoralidad kong nagawa. Siguro ay ito na ang simula upang bumalik ako sa dati kong buhay na malayong-malayo sa kamunduhan.

────୨ৎ────

HAPON na at kasalukuyan kong binabaybay ang daan patungo sa aming sitio kasama ang mga kapatid ko. Karga-karga ni Kevin ang natutulog na si Karl habang ako naman ay tahimik na naglalakad sa harapan nila.

Tanging tunog ng mga insekto ang naghahari sa buong paligid, hudyat na paparating na ang gabi. Bukod pa roon ay ang mga ingay din na likha ng aming mga paghakbang sa tuyong daanan.

“’Ya, ayos ka lang ba?” biglang basag ni Kevin sa nakakabinging katahimikan.

Napalingon naman ako rito at binagalan ang paglalakad upang sabayan sila.

“O-oo naman. Bakit mo naman natanong?”

“Sus, ayan ka na naman. Eh kanina pa biyernes-santo ’yang pagmumukha mo pagkalabas pa lang natin ng gate ng paaralan. ’Wag mo nga akong pinagloloko parati. Hindi na ako uhugin, ’no.”

Sandali muna akong napaisip. Napansin na pala nito ang pagiging tuliro ko simula pa kanina. Katunayan ay napansin din iyon ni Rey at ilan kong mga kaklase ngunit nagsinungaling na naman akong masama ang aking pakiramdam.

“M-medyo hindi lang siguro maganda ang pakiramdam ko. Pero ayos naman ako, wala kang dapat ipag-alala.” Nagsinungaling na rin ako rito.

“May gamot na binili si Inay noong isang araw. Baka may tira pa du’n sa bahay. Uminom ka kaagad pagdating natin,” medyo ma-otoridad nitong tono.

Kaagad naman akong napangiti dahil sa sinabi nito.

“Ang sweet-sweet talaga nitong baby brader ko. Halika nga rito.”

Bigla ko itong inakbayan sabay kiliti ng tagiliran nito.

“A-ano ba, Kuya,” iritable ngunit nagpipigil ng tawa nitong bigkas.

Nagpatuloy lamang ako sa pang-aasar dito.

“Tigil sabi. Baka magising si Karl. Alam mo namang iyakin ’to, eh.”

Sumunod na lamang ako sa kagustuhan nito ngunit nanatiling nakaakbay sa kanya ang kaliwa kong braso.

Tahimik na muli naming binaybay ang daan pauwi ngunit sa pagkakataong ito ay may mga ngiti na sa aking mga labi. Kahit papaano ay nalusaw ang lungkot ko nang dahil dito.

Makalipas lamang ang ilang minuto ay nakarating na rin kami sa aming munting tahanan. Kapansin-pansing wala pang tao roon nang madatnan namin. Hindi pa yata nakauwi sina Inay at Itay. Madalas talagang gabihin si Itay dahil may kalayuan ang kinaroroonan ng hacienda mula rito, ngunit medyo nakakapagtakang wala pa rin ang aming ina. Kapag ganitong oras kasi ay kalimitang tapos na ang paglalabada nito sa bayan.

“Eto ang gamot mo, Kuya,” sabay bigay sa akin ni Kevin ng tubig at gamot.

Tinanggap ko na lamang iyon at ininom kahit ang totoo ay wala naman talaga akong trangkaso o kung ano pa man.

“Wala pa rin ba si Inay?” tanong ko rito matapos akong uminom.

“Wala pa rin yata. Madalas naman s’yang nauunang umuwi sa ’tin, eh. Pwera ngayon.”

Ipinagkibit-balikat ko na lamang iyon at nagtungo na sa aming kwarto upang magbihis. Baka naman kasi ginabi lamang ito ng uwi. Maya-maya ay baka dumating na rin iyon.

Ngunit lumipas ang mahigit isang oras at nakapagsaing na ako lahat-lahat, wala pa ring Inay na dumarating. Pasado alas-sais na rin ng gabi at tuluyan nang dumilim ang paligid. Hindi ko na tuloy naiwasang bahagyang kabahan.

“May sinabi ba s’ya kanina na gagabihin daw s’ya ng pag-uwi ngayong araw?” muli kong tanong kay Kevin habang nakaupo kami sa yari sa kawayan naming upuan sa sala.

Umiling ito.

“Wala naman. Nasa’n na kaya ’yun?”

“Naynay…”

Kapwa kami napalingon sa bagong dating na si Karl na mukhang kakagising lamang mula sa mahimbing na pagkakatulog. Nagkukusot pa ito ng kaliwang mata nang humarap sa amin.

“O, Baby Karl, gising ka na pala.”

Agad akong tumayo upang lapitan ito.

“Gutom ka na ba?” malumanay ko ritong tanong habang nakayuko upang maging magka-lebel kami.

Tumango ito habang nakasimangot.

Saktong nagbukas ang pintuan kaya’t sabay-sabay kaming napalingon dito.

Ang buong akala ko ay si Inay na iyon ngunit laking gulat ko na lamang nang si Itay ang pumasok, bitbit ang dalawang supot at ang kanyang bag na ginagamit sa trabaho.

“’Tay, mano ho.” Lumapit dito si Kevin sabay mano rito at kinuha ang dalawang plastic bag na hawak nito.

“Ang Inay ninyo?” anito habang ibinababa ang suot na bag.

Napalunok naman ako nang buo.

“Wala pa nga po, eh. Kanina pa namin hinihintay. Madalas naman s’yang nauuna rito kesa sa ’min.” Si Kevin ang sumagot.

Sandali itong natigilan.

“Ganu’n ba? S’ya, lutuin n’yo na lamang iyang paksiw at pupunta ako ng bayan.”

“Sama ako, ’tay,” agad na banggit ni Kevin.

“’Wag na. Manatili na lamang kayo rito. Babalik din naman ako kaagad.”

Pumasok na si Itay sa loob ng kanilang kwarto upang magbihis. Sinundan ko pa ito ng mga tingin at hindi ko napigilang mag-alala. Sana naman ay nasa ligtas na kalagayan ang Inay.

“Oh, ba’t ganyan ang mukha mo, Kuya?”

Nabasag ang aking pag-iisip nang biglang magsalita ang nakababata kong kapatid.

“Hindi ka man lang ba kinakabahan? Nawawala ang Inay, oh.”

Lumapit ako rito at kinuha mula sa kanya ang dalawang supot ng isda at mga sangkap sa pagluluto ng paksiw.

“Ba’t naman ako kakabahan? Sa tapang ba naman ni Inay? Wala kang dapat ikabahala du’n. Baka ’yun pa nga ang bumugbog sa mga masasamang-loob.”

Sinamaan ko ito ng tingin.

“Ilugar mo nga ’yang mga biro mo,” sabay irap ko rito.

Akmang didiretso na sana ako sa kusina upang lutuin ang aming ulam nang sakto namang lumabas si Itay mula sa kanilang kwarto. Nakabihis na rin ito ng panibagong damit.

“Babalik din ako kaagad. Kevin, bantayan mong maigi ang mga kapatid mo.”

“Opo, ’tay.”

“Mag-iingat ho kayo, ’tay,” sambit ko rito.

“Kayo rin. S’ya, mauna na muna ako. Kumain na lang kayo nang wala kami ng Inay ninyo.”

Tuluyan na itong lumabas ng bahay.

Mas lalong lumakas ang pagkabog sa aking dibdib habang pinagmamasdan ko itong maglakad palayo. May masamang kutob kasi ako. Unang beses itong ganitong oras na ngunit hindi pa rin nakakauwi si Inay, gayong kadalasang nauuna pa itong umuwi kesa sa ’min. At kung gagabihin naman ito, imposibleng hindi ito magpaalam, lalong-lalo na kay Itay. Nasaan na kaya ito ngayon?

“Alam mo, Kuya, lalo lamang lalala ang sitwasyon kung mag-iisip ka ng kung anu-ano. Malay mo naman kung nakipag-inuman lang pala kasama ang mga kumare n’ya sa bayan? Ang mabuti pa ay lutuin mo na ’yang paksiw at gutom na gutom na kami ni Karl.”

Napailing na lamang ako rito at nagtungo na sa kusina upang magluto. Ngunit sa loob-loob ko ay hindi ko pa rin maalis sa aking isipan ang tungkol sa kalagayan ng aking mga magulang. Sana naman ay gabayan sila ng panginoon at walang masamang mangyari sa kanilang dalawa.

Mabilis na lumipas ang tatlong oras ngunit pakiramdam ko ay napakabagal ng pag-usad niyon. Oras na ng pagtulog ngunit gising na gising pa rin ako. Natapos na akong magluto, kumain na kaming tatlo ng mga kapatid ko, nakapaglinis na rin kami ng katawan ni Karl, at kasalukuyan na silang natutulog ni Kevin sa loob ng kwarto naming magkakapatid ngunit narito pa rin ako at nakaupo sa may munting sala, naghihintay sa pagdating ng aming mga magulang.

Nilalaro ko na lamang ang aking mga daliri habang pilit na pinapakalma ang aking sarili. Nakatingin lamang ako sa may pintuan, umaasang magbubukas iyon anumang oras. Tatlong oras na ang lumipas, wala pa rin ang mga ito. Paano kung may nangyari nang masama sa kanila? Talagang hindi ko kakayanin.

Puntahan ko na kaya sila sa bayan? O kaya magsumbong sa mga pulis? Ngunit masyado pa yatang maaga. Maghihintay lamang ako ng isa pang oras. Kapag lumipas ang isang oras at wala pa rin ang mga ito ay hindi na ako mag-aatubiling lumabas ng pintuan na iyan upang hanapin silang dalawa.

Maya-maya pa ay halos mapatalon ako sa gulat nang biglang magbukas ang pinto.

Mabilis pa sa alas-kwatro akong napatayo at nag-abang ng kung sino man ang iluluwa niyon.

Pumasok ang Itay.

“’T-tay…” agad na sambit ko rito at nagmamadali itong nilapitan.

Napatingin ako sa may bandang likuran nito, umaasang kasama nito si Inay, ngunit mukhang mag-isa lamang itong nakabalik.

“A-ang Inay ho?” tanong ko rito.

Ngumiti ito sa akin.

“Hindi muna uuwi ang Inay ngayong araw.”

Kitang-kita ko sa mga mata nito ang matinding pagod at kalungkutan. Ngunit sa kabila niyon ay pilit pa rin itong ngumingiti upang ikubli iyon.

“B-bakit daw ho?” sunod kong itinanong upang mas malinawan. Gulong-gulo pa rin kasi ako sa nangyayari.

Hindi na nito sinagot ang tanong ko ngunit nanatili lamang nakangiti.

“Ang dami namang tanong ng baby ko. O, ba’t gising ka pa pala? Hindi ba’t may pasok ka pa bukas?” paglilihis nito ng usapan.

Hindi na ako nagpumilit pa at napatingin na lamang sa sahig.

Ilang segundo pa ay hinawakan nito ang aking magkabilaang pisngi at muling iniharap sa kanya ang aking mukha.

“Wala kang dapat na ipag-alala. Nasa maayos na kalagayan ang Inay mo.”

Muli akong nag-iwas ng tingin dito. Kitang-kita ko ang matinding pagod sa mukha nito. Ilang oras lang naman kasi nitong pinaghahanap ang aming ina. Isabay mo pa ang haba ng binaybay nito pauwi kanina mula sa pagkalayo-layong haciendang pinagta-trabahuan. Tiyak na bugbog-sarado ang katawan nito ngayong araw. Kaya naman ay nakaisip ako ng ideya upang kahit papaano’y mabawasan naman ang sakit ng pangangatawan nito.

“Ah… ’t-tay, gusto n’yo ho bang magpa-masahe?” alok ko rito.

Ngumiti ito nang matamis.

“Gustong-gusto, anak, ngunit anong oras na. May pasok ka pa bukas. Sa susunod na lamang, ayos lang ba?” tanggi nito.

“H-hindi ho, ’tay, a-ayos lang ho sa akin kahit ma-late ako bukas, mas importante ho ang kalusugan ninyo. Alam ko hong pagod na pagod kayo ngayon.”

Ilang segundo pa muna itong natahimik.

“Sige na nga. Ayoko rin talagang palampasin ang alok mo. Ngayon pang bugbog-sarado ang katawan ko. Gigisingin na lamang kita nang maaga bukas. Ang kaso, mag-lalabar muna ako sa likod-bahay. Ayoko namang masahiin ako ng anak ko na puro dumi ang katawan.” Tumawa ito nang mahina.

Napangiti naman ako sa naging desisyon nito. Ngunit sa kaloob-looban ko ay hindi ko napigilang kabahan at manabik na rin. Mamasahiin ko lang naman ang aking ama ngunit bakit tila may mga paru-paro nang nagsisimulang magwala sa loob ng aking sikmura?

“S-sige ho, ’tay.”

“S’ya, mauna ka na sa kwarto at susunod na lamang ako.”

Tinapik muna ako nito sa balikat bago umalis sa aking harapan upang magtungo sa may likod-bahay kung saan naroon ang posong s’yang paliguan nito.

Muli ko itong sinundan ng tingin sabay lunok nang buo.

Hindi ito ang unang pagkakataong mamasahiin ko ang Itay ngunit bakit tila mas kapana-panabik ngayon? Bakit may kakaibang tuwang hatid sa akin ang isiping mahahagod kong muli ang napakagandang pangangatawan ng sarili kong ama?

Nanatili pa rin akong nakatayo na tila isang tuod. Wala na ito sa paningin ko ngunit nasa isipan ko pa rin ito.

Maya-maya pa ay narinig ko na ang tunog ng pag-bomba nito ng poso sa likod-bahay, hudyat na nagsimula na itong maglinis ng katawan. Ibig-sabihin ay wala na rin itong suot pang-itaas ngayon at tanging manipis brief na lamang ang saplot nito.

Nangangatog ang aking mga binti at tuhod. May bumubulong sa aking isipan na sumunod sa likod-bahay upang bosohan ulit ang macho kong ama. Ngunit sa kabilang banda ay inuusig din ako ng aking konsensya at moralidad.

Mali. Maling-mali ang nais kong gawin. Hindi ko pwedeng ituloy ang kahindik-hindik kong balak. Nangako na ako sa aking sarili na ititigil ko na itong mga kamunduhang pinaggagawa ko. Ngunit sadyang napakasakit magpigil.

Tila desperado akong masilip kung ano man ang naghihintay sa may likod-bahay. Gusto kong makitang muli ang napakagandang katawan ng aking ama. Nabubusog ang mga mata ko tuwing nasisilayan ko ang bawat parte ng kanyang maskuladong pangangatawan.

At dahil gutom na gutom ako ngayon ay pagbibigyan ko ang aking ninanais. Sisilip lang naman ako. Hindi ko naman aangkinin ang aking ama. Walang masama roon.

Kusang humakbang ang kaliwa kong paa. Sumunod ang kanan. Marahan ang naging paghakbang ko patungo sa may likod-bahay.

Habang papalapit ako nang papalapit doon ay mas palakas nang palakas din ang naririnig kong ingay na nanggagaling mula sa poso. Pati na ang mga pagpatak ng malamig na tubig.

Hanggang sa namalayan ko na lamang ang aking sarili na nasa tabi na ng nakaawang na pintuan palabas.

Kapansin-pansing madilim ang buong paligid. Mukhang hindi yata gumamit ng lampara si Itay. Madilim kasi sa labas tuwing gabi dahil walang ilaw roon kaya lampara ang nagsisilbing liwanag dito tuwing maglalabar kami nang gabi.

Ilang sandali pa ay inihanda ko na ang aking sarili upang sumilip. At makalipas lamang ang ilang segundo ay bahagya nang nakadungaw ang aking ulo palabas.

Agad na namilog ang aking mga mata at napasinghap na lamang ako dala ng matinding gulat dahil sa aking nasaksihan.

Walang iba iyon kundi si Itay—hubo’t hubad at sinasabon ang napakalaking katawan sa ilalim ng buwan. Oo, buwan ang nagsisilbi nitong ilaw. Maliwanag iyon kaya kitang-kita ko kung paano kuminang ang balot na balot ng bulang kabuuan nito.

Halos matuyuan ako ng laway habang pinagmamasdan ang kanyang malalapad at mayayabang na dibdib, namumutok na mga braso, walong-pirasong abs, malulusog at putok na putok din sa masel na mga hita, at ang mas lalong ikinabaliw ko—ang kanyang higanteng kargadang bagama’t natutulog pa ay halos kasing-taba na ng pipino.

Tila nalulunod ako sa napakagandang tanawin. Kaya naman nang umakyat ang aking paningin sa mukha nito ay halos mapaubo ako sa matinding gulat nang mapansin kong nakatingin na pala ito sa aking gawi.

Sa sobrang taranta ay napaupo ako sa sahig at halos makapusan ng hininga.

“Sino ’yan?” ang narinig ko mula rito. “May tao ba d’yan?”

Saka ko lamang napagtantong madilim nga pala mula rito sa aking kinaroroonan. Siguro ay hindi ako nito naaninagan.

Napahinga ako nang maluwag at marahang tumayo upang tumakas sa kabaliwang pinasok ko.

Dumiretso na lamang ako sa loob ng kanilang kwarto habang nagpipigil pa rin ng paghinga. Akala ko ay katapusan ko na. Nang magsalubong ang aming mga mata kanina ay para na ring nasira ang buhay ko. Hindi ko kaya. Hindi ko kakayaning magkalamat ang relasyon namin ng aking ama nang dahil lamang sa pesteng pagnanasa ko para sa kanya.

Dahan-dahan kong hinagod ang aking dibdib upang tulungan ang sarili kong kumalma. Hanggang sa tuluyan nang humupa ang matinding kaba ko.

Napaupo na lamang ako sa gilid ng kanilang katre habang hinihintay itong matapos sa paglilinis ng katawan.

“Tigilan mo ’yan, Kiko. Ama mo ’yun! Mag-isip ka nang mabuti,” pangangaral ko sa aking sarili sa mahinang boses.

Nakatingin lamang ako sa sahig. Gusto kong saktan ang aking sarili dahil sa kalapastanganang nagawa ko. Maling-mali ang ginawa kong ’yun. Walang puwang sa mundo ang ganoong uri ng kahibangan. Kailangan kong pigilan ang aking sarili hangga’t maaga pa.

“Kanina ka pa ba rito?”

Mabilis akong napatingin sa bagong pasok na si Itay. Hindi ko namalayang nandito na pala ito sa loob ng kanilang kwarto. Tanging manipis na tuwalya lamang ang saplot nito. Kitang-kita ko ang umbok nito sa harapan kaya sigurado akong wala itong suot na brip ngayon.

Agad ko ring binawi ang aking paningin dito at pilit na sumagot nang diretso.

“A-ah, oho, ’tay,” tugon ko nang hindi tumitingin sa kanya.

Isinara na nito ang pinto at lumapit sa akin.

“Pasensya ka na, anak, kung natagalan ako. Napasarap kasi ang ligo ko, eh. Ang ganda pa ng liwanang ng buwan.”

Nakatayo na ito ngayon sa harapan ko, tanging tuwalya pa rin ang suot.

Dahil nakayuko ako ay hindi ko naiwasang mapatingin sa malaking umbok sa kanyang harapan. Kapansin-pansing mas lumaki pa iyon kumpara kanina pagkapasok pa lamang nito.

Binawi kong muli ang aking mga tingin dito.

“S’ya, magsimula na tayo. Medyo inaantok na rin kasi ako at saka may pasok ka pa bukas.”

Sumampa na ito sa katre at saka ay dumapa.

“Ayos lang ba kahit naka-tuwalya lamang ako, ’nak? Dagdag labahan na naman kasi kung magsusuot pa ako ng damit-pantulog. Alam mo naman ’yung Inay mo, maselan pagdating sa usapang labahan.” Tumawa ito nang mahina.

Nag-ipon muna ako ng lakas ng loob bago ko ito naisipang sagutin.

“A-ayos lang ho, ’tay.”

“O sige na, anak, at anong oras na rin.”

Tuluyan na rin akong umakyat ng katre at pumatong sa may bandang kaliwa.

Sandali ko munang pinagmasdan ang napakalawak nitong likod na tila nililok sa dami ng mga masel. Napakaganda talaga ng katawan nito. Parang nililok lamang sa ganda ng pagkakahulma.

Maya-maya pa ay kinuha ko na ang alcamporado at naglagay ng ilang patak sa aking palad. At sinimulan ko na nga ang pagmasahe rito.

“Aaaaahhhhhh…” ungol nito sa napakalalim nitong boses.

Napalunok ako dahil doon ngunit ipinagpatuloy ko lamang ang aking ginagawa.

“’Yaaannn… d’yan nga, anak. Nadale mo, aaahhhh…” muli nitong ungol nang masahiin ko ang mga balikat nito.

“Napakagaling mo talaga, anak. Lahat na lang yata ng talento’y nasalo mo.”

Bahagya naman akong napangiti dahil sa papuri nito.

“Huwag n’yo na ho akong bolahin, ’tay. Wala naman ho akong hinihinging kapalit nito.”

“Alam ko naman, anak. Hindi ka naman humihingi sa akin ng kapalit tuwing minamasahe mo ako, eh. Sadyang, aaaahhhh… n-napakagaling lang kasi ng mga kamay mo.”

Napangiti na lamang ako at itinuloy na ang pagmamasahe rito. Hanggang sa muli itong magsalita.

“Kumusta ka naman, anak ko? Kumusta ang eswkela? Alam ko naman na chiken lang sa ’yo ang pag-aaral. Gusto ko lang malaman kung ano ang lagay ng baby ko. Pakiramdam ko kasi ay medyo hindi na tayo nakakapag-usap nang maayos kumpara sa dati.”

Dumoble pa ang mga ngiti ko nang marinig ko ang mga salitang iyon.

“Ayos lang naman, ’tay. Medyo mas mahirap na ngayon ang mga topics namin dahil nasa ika-huling baitang na kami ng highschool, pero… ayos naman ho.” Matapos banggitin iyon ay agad na sumagi sa aking isipan ang naging usapan namin ni Louis sa canteen kanina.

Kaya naman ay bahagyang nalusaw ang mga ngiti ko.

“M-may nangyari lang na hindi ko inaasahan… p-pero… ayos naman…”

Tila mayroong bumara sa aking lalamunan sa hindi ko rin alam na kadahilanan matapos kong banggitin iyon.

“May nangyari ba, anak? Makikinig ang Itay,” ang inasahan kong isinagot nito.

Nagpakawala ako ng mga pilit na tawa.

“Huwag na ho, ’tay. Maliit na bagay lang naman ho iyon.”

Sandali itong natigilan bago sumagot.

“Basta tandaan mo, anak… nandito lang ang Itay na handang makinig sa lahat ng mga hinanaing mo sa buhay. Kaya huwag na huwag kang mag-alinlangang sabihin sa akin ang lahat ng nararamdaman mo. Walang ibang makakaintindi sa ’yo kundi ako, maliwanag ba?”

Nagsimula na akong mangilid matapos ko iyong marinig.

Kung pwede lamang talaga, ’tay…

Ngunit may mga bagay na mas mabuti nang maging lihim kesa sa maging dahilan pa ng pagkasira natin.

Bigla kong naalala ang tungkol kay Inay. Hindi pa pala ako naliwanagan kung nasaan ito ngayon. Panatag naman akong nasa mabuti itong kalagayan katulad ng nasabi nito kanina, ngunit kailangan ko pa rin ng mas klarong kasagutan.

“A-ah, ’tay… nasaan nga ho pala ang Inay? Hindi n’yo ho kasi ako sinagot kanina.”

Napatingin ako sa mukha nitong nakatagilid. Nakapikit na pala ito.

“’T-tay? Gising pa ho ba kayo?”

“Basta mangako ka,” biglaang bigkas nito habang nakapikit pa rin.

“H-ho?”

“Huwag na huwag mong sasabihin kahit kanino ang sasabihin ko, lalong-lalo na kina Kevin at Karl.”

Pilit kong prinoseso sa aking utak ang mga sinabi nito ngunit mas lalo lamang akong naguluhan.

“’T-tay… a-ano ho bang sinasabi ninyo? N-natatakot po ako.”

Napabitaw ako sa pagkakahawak sa likod nito nang bigla na lamang itong tumalikod at humiga nang patihaya.

Bahagya akong napasinghap nang bumulaga ang katawan nito at magtama ang aming mga mata.

Kitang-kita ko kung paano rin ito mangilid. Muling bumalik ang ekspresyong nakita ko mula rito kanina nang mag-isa itong umuwi ng bahay.

“M-may mga bali-balitang prosti ang Inay mo…”

Napatakip na lamang ako ng aking bibig dahil sa aking narinig mula rito.

“H-ho?”

“M-matagal ko nang nababalitaang nagpapabayad raw ang Inay mo kapalit ng panandaliang-aliw ngunit ipinagkibit-balikat ko lamang iyon. Ngunit kanina… may nakapagturo sa akin kung nasaan ang Inay mo at nakita ko mismo sa bahay ng customer n’ya ang kanyang tsinelas. H-hindi na ako tumuloy pa dahil natakot ako. Natakot akong komprontahin sila. Natakot akong masira ang pamilya natin. Pasensya ka na, anak. Masyadong naduwag ang Itay.”

Kaagad itong napaluha.

Mabilis ko itong niyakap at sinabayan na rin ito sa pag-iyak.

“Wala kang kasalanan, ’tay. Wala kang dapat ipagpatawad. Hindi ikaw ang nagkasala sa mata ng diyos.”

Tahimik kaming umiyak habang magkayakap at baka marinig kami nina Kevin at Karl sa kabilang kwarto.

Maging ako ay sobra ring nasaktan dahil sa aking nalaman. Ngunit mas nasasaktan ako para sa aking ama at mga kapatid ko.

“Mangako ka ulit sa ’kin, ’nak… huwag kang magtatanim ng sama ng loob sa Inay mo. Aayusin ko ’to. Maaayos pa ’to, anak. Ayokong masira ang pamilya natin.”

Hindi na ako nakasagot pa at nagpatuloy lamang sa pag-iyak. Awang-awa ako sa aking ama. Hindi ko maintindihan kung bakit iyon nagawa ni Inay.

Ngunit tama ang sinabi ng Itay. Hihintayin muna naming magpaliwanag ang aming ina. Sana lamang ay maisalba pa itong pamilya namin. Wala akong ibang hinahangad kundi mapabuti ang pamilyang ito. Hindi ko kakayanin sakaling magkabuwag-buwag kami nang dahil lamang sa isang pagkakamali.

Kabanata XV

“KIKO, ayos ka lang ba?”

Nabasag ang pagmumuni-muni ko nang bigla akong tawagin ni Rey. Nandito kami ngayon sa canteen ng paaralan at sabay na namang kumakain ng pananghalian.

“H-ha?” tila wala sa sariling bigkas ko rito.

“Ang sabi ko, ayos ka lang ba? Mukhang kaninang umaga ka pa yata tuliro. May problema ba?”

Nagpakawala ako ng mga pilit na ngiti rito.

“A-ah, wala ito, Rey. Ayos lang ako.” Itinuloy ko na ang aking pagkain.

Binigyan lamang ako nito ng hindi kumbinsidong mga tingin sabay hinga nang malalim.

“Pasensya na nga pala sa tinuran ko kahapon,” ang hindi ko inaasahang wika nito.

Napatigil ako sa aking ginagawa.

“Ang totoo n’yan, kasalanan ko rin naman kung bakit humantong sa ganoon ang lahat.”

Napatingin ako rito ngunit nanatiling walang imik.

“Nasabi na ba sa ’yo ni Louis ang nangyari noong isang araw?”

Dahan-dahan ko ring binawi ang aking mga tingin. Hindi ko alam kung magsasabi ba ako rito ng totoo o hindi.

“Sana ay huwag mo akong pag-isipan nang masama, Kiko. Natukso lamang ako. Hindi ko naman sinasadya iyon, eh.”

Dahil sa sinabi nito ay muli na akong napatingin sa kanya.

“W-wala kang dapat ipaliwanag, Rey. Naiintindihan kita. Isa pa, wala naman kaming malalim na ugnayan ni Louis.”

“K-kung ganu’n… hindi ka galit?”

“H-ha? Ba’t naman ako magagalit?” naguguluhan kong tugon dito.

“Eh kasi… alam mo na… a-akala ko kasi ay nanliligaw sa ’yo si Louis.”

Napatawa ako nang mahina dahil sa nabanggit nito.

“Bespren, alam mo namang wala pa iyan sa mga prayoridad ko sa buhay. Tsaka… tiyak na malilintikan ako nina Itay sa oras na malaman nilang may nobyo na ako. At lalaki pa talaga,” muli kong tawa.

“Maraming salamat, bespren, ah? Ang buong akala ko kasi, kaya kaninang umaga ka pa hindi umiimik eh dinibdib mo ’yung nangyari sa amin ni Louis. Huwag kang mag-alala dahil hindi rin naman talaga kami talo ng banong ’yun.”

Napangiti na lamang ako rito. Kung alam lamang nito na mas malalim pa ang dahilan kung bakit tila wala ako sa sariling pumasok ng paaralan kaninang umaga.

“S’ya, magaala-una na. Bilisan na natin dito at baka mahuli pa tayo sa klase,” putol ko na lamang sa aming usapan at nang makabalik na rin kami sa aming classroom.

“Mabuti pa nga,” segunda naman nito.

Pagkatapos naming mananghalian sa canteen ay bumalik na rin kami sa aming silid-aralan. Doon ay sinalubong kami ng nagtatampong si Louis. Bakit daw hindi namin s’ya niyayang kumain. Humingi na lamang ako ng tawad rito at nangakong sasabayan namin s’ya bukas. Mabuti na lang at pumayag din si Rey doon, kahit medyo nagdalawang-isip pa ito. Ibig-sabihin ay simula na talaga ng pagkakaibigan nilang dalawa.

Maya-maya pa ay dumating na rin ang aming guro at nagsimula na ulit ang klase. Buong hapon pa rin akong tahimik at nagsasalita lamang kapag tinatawag ako ng guro para sa recitation.

Hanggang sa matapos ang klase ay kapansin-pansin pa rin ang aking pananahimik. Gusto ko sanang sabihin kay Rey ang mga bumabagabag sa isipan ko ngunit nangako nga pala ako kay Itay na hindi ko ipagsasabi kahit kanino ang aking nalaman tungkol sa aking ina.

Kaya naman ay wala na akong ibang nagawa pa kundi ang sarilihin na lamang ang bagay na iyon.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa rebelasyong ibinunyag ni Itay kagabi. Sa tanang buhay ko ay hindi ko inasahang isa palang bayarang babae si Inay. Ang totoo n’yan ay may narinig na rin akong mga bali-balitang ganoon nga raw ang aking ina ngunit hindi ko na lamang iyon pinagtuunan ng pansin. Ang kwento, bayarang babae raw ang aking ina mula nang magdalaga at natigil lamang nang makilala n’ya si Itay. Nasa elementarya pa ako nang may kaklase akong nagsabi niyon bilang panukso ngunit hindi ko na lamang iyon dinibdib. Inisip ko kasing hindi naman iyon totoo kaya walang dahilan upang seryosohin ang ganoong akusasyon. Iyon ang buong pag-aakala ko.

Sobrang nasasaktan ako para sa aking ama. Lumalaban nang patas si Itay. Nagpapaka-alila ito buong araw sa kanyang trabaho at umuuwing bugbog-sarado ang katawan, may maisiksik lamang sa aming sikmura. Samantalang si Inay ay ipinagpalit ang dignigad at pagkababae sa ngalan ng madaling salapi.

Umaga na kanina nang makarating ito ng bahay kanina. Humingi ito ng tawad sa aming ama at nagsinungaling pang nakipag-inuman lamang kasama ang mga kumare n’ya sa bayan at doon nakitulog. Kitang-kita ko ang sakit sa mukha ng aking ama ngunit sinakyan na lamang nito ang paliwanag ng asawa upang hindi na mauwi pa sa pagtatalo ang sitwasyon.

Ngunit sa loob-loob ko, gusto kong umiyak sa harapan nila mismo. Gusto kong komprontahin si Inay kung bakit n’ya nagawa ang bagay na iyon. Pero pinili ko pa ring magpigil alang-alang sa aking ama. Alang-alang sa aming pamilya. Kaya naman ay pumasok na lamang akong tila wala sa sarili kaninang umaga.

Gayunpaman ay umaasa pa rin akong magiging maayos din ang lahat. Na babalik din ang lahat sa dati. Kahit pa napakasakit ng ginawa ng aming ina, ina pa rin namin iyon at s’yang ilaw ng aming tahanan. Kung masisira ang aming pamilya, mawawalan din kami ng liwanag. At iyon ang isa pinaka-ayokong mangyari.

────୨ৎ────

LAMPAS alas-singko na nang makauwi kami ng bahay. Sinalubong kami ni Inay sa aming pagdating at nalaman naming hindi pala ito pumasok sa paglalabada ngayong araw. Sumakit daw kasi ang kanyang ulo dahil sa kanilang inuman kagabi kaya’t ipinagpaliban na lamang muna nito ang pagtatrabaho.

“Gutom na ba kayo, mga anak? Nagluto ako ng meriendang sopas para sa inyo. Halikayo, kain tayo,” malumanay nitong banggit sa amin.

“Wow, ’nay. Kaya pala ang bango-bango pagpasok pa lang namin,” ani Kevin at nagmamadaling hinubad ang suot na polo.

“Mabango ba? Para sa inyo iyon. Maraming karneng sahog ’yun. Namalengke kasi ako kanina. Tsaka meron pa para sa mamayang hapunan, magluluto ang Inay ng paborito ninyong adobo!” masaya nitong balita.

“Yeeeyyy!!!”

Nagmamadaling nagtungo sa kusina sina Kevin at Karl samantalang ako ay nanatili lamang nakatayo sa aming munting sala na tila isang tuod. Hindi ko alam kung ano ang iaakto o gagawin ko. Nagsimula na ring may bumara sa aking lalamunan.

“O, Kiko, anak. May problema ba?”

Bahagya akong napaigtad nang magsalita ito. Agad ako nitong nilapitan at hinawakan sa pisngi.

Mabilis naman akong nag-iwas ng tingin dito.

“Anong nangyari, anak? May umaway ba sa ’yo sa eskwela?”

Napalunok ako at pinigilang mapaluha ngunit sadyang labis akong nasasaktan kaya’t namalayan ko na lamang ang aking sarili na may tumutulo mula sa aking mga mata.

“K-kiko…”

Marahan kong tinabig ang kamay nitong nakahawak sa aking pisngi.

“W-wala ho ito, Inay.”

Nagpahid ako ng aking luha sabay alis sa harapan nito.

Dumiretso ako sa loob ng aming kwarto at doon ay humagulgol at ibinuhos ang mga hinanakit ko. Sobrang hirap magpigil. Hindi ko kayang pigilan ang damdamin ko.

Awang-awa ako sa mga kapatid ko. Hindi alam ng mga ito na galing sa maruming kalakalan ang kinakain nilang masarap na pagkain ngayon. At bilang panganay ay wala man lang akong ibang magawa. Hindi ko pwedeng komprontahin ang Inay tungkol doon dahil may pangako akong binitawan sa aking ama. Ayoko itong biguin sa tanging hiling nito.

“Kiko?”

Napatigil ako sa pag-iyak nang marinig ko ang mga katok ni Inay mula sa labas. Agad akong nagpahid ng aking mga luha gamit ang kumot.

“Kiko, anak, may problema ba?”

“W-wala ho, ’nay. Ayos lamang ako. M-medyo masakit lamang ang ulo ko,” pagsisinungaling ko rito.

“Ano? Bakit hindi mo agad sinabi? Batang ito talaga. Sandali at kukuha lamang ako ng gamot.”

Bumangon na ako mula sa pagkakahiga at napaupo sa gilid ng katre.

Ilang saglit pa ay muli na itong kumatok at wala na akong ibang nagawa pa kundi ang pagbuksan na lamang ito.

“Masakit pa ba?” banggit nito matapos kong inumin ang dinala nitong gamot at tubig para sa akin.

Umiling lamang ako.

Napabuntong-hininga naman ito sabay hawak sa balikat ko.

“Pasensya na nga pala, anak, kung nakipag-inuman ako kagabi nang hindi man lang nagpapaalam sa inyo. Siguro ay labis kayong nag-alala.”

Hindi ko ito pinansin at nanatiling nakahawak lamang sa walang lamang baso habang nakaupo at tila nakatingin sa kawalan.

Kinuha nito ang baso mula sa akin at inilagay iyon sa ibabaw ng maliit na aparador.

“Ang totoo n’yan… hindi ko naman talaga binalak na makipag-inuman, anak, eh. Kaso, alam mo naman, mapanukso ang mga kumare kong iyon. Ayun, wala na akong ibang nagawa. Hanggang sa nalasing ako, kaya hindi na nakauwi ang Inay.”

Kahit ano pang kasinungalingang sabihin nito, alam na alam ko na ang totoo. Kaya hindi ko na lamang binigyan ng pansin ang naging paliwanag nito.

Umupo ito sa tabi ko sabay akbay sa akin.

“Patawarin mo na si Inay, anak…” Ipinatong nito ang kanyang ulo sa aking balikat.

Hindi ko pa rin ito kinikibo.

“Gusto mo, bigyan kita ng limang-daan? Para mabili mo ang mga gusto mo. Sakto at napansin kong may bago kang wallet. Para may mailagay ka sa loob-”

Mabilis kong inalis ang pagkakapatong ng ulo nito mula sa akin sabay tayo. “Ayos lang ho talaga ako, ’nay. Wala ho kayong dapat ipag-alala,” at saka lumabas na ako ng kwarto.

Iniwan ko itong mag-isa. Sa totoo lang ay may bahid ng awa rin akong naramdaman para dito. Ngunit hindi ko pa ito kayang kausapin nang maayos matapos ang nagawa nito. Siguro ay kakailanganin ko pa ng maikling panahon upang tuluyan ko nang matanggap ang nangyari. Sa ngayon ay hindi ko pa kaya. Ngunit umaasa akong sa lalong madaling panahon ay babalik din ang lahat sa dati.

────୨ৎ────

DIS-ORAS na nang gabi ngunit gising na gising pa rin ang aking diwa. Hindi ako makatulog. Nakailang posisyon na ako ngunit sadyang hindi ko magawang antukin.

Mahimbing nang natutulog si Kevin na katabi kong nakahiga ngayon. Ngunit ako ay gising na gising pa rin—na para bang wala akong pasok kinabukasan.

Paano kasi, anong oras na ngunit hindi pa rin nakakauwi ang Itay. Pasado alas-onse na ng hatinggabi. Kung tutuusin ay kanina pa dapat iyon nakauwi. Ngunit hanggang ngayong oras na ng pagtulog ay wala pa rin ito. Hindi ko tuloy napigilang mag-alala.

Napabuntong-hininga na lamang ako bago bumangon upang uminom ng tubig sa kusina. Nakaramdam kasi ako ng uhaw dahil sa pagpapalit-palit ko ng posisyon sa ibabaw ng katre.

Marahan kong binuksan ang pinto ng aming kwarto at nadatnan ang madilim na paligid.

Akmang didiretso na sana ako sa kusina nang marinig kong magbukas ang pintuan ng aming bahay.

“Sa wakas, dumating ka rin. Saan ka ba nanggaling? Akala ko kung napa’no ka na,” ang mahinang boses na narinig ko. Boses iyon ni Inay.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanilang kinaroroonan upang mas marinig ko ang usapan nila. Nasa tapat sila ngayon ng pintuan.

“Nakainom ka ba? Amoy alak ka, ah,” dugtong pa nito.

“At kung oo?” tugon naman ng halatadong lasing na si Itay.

Hindi nakasagot ang Inay sa sinabi nito. Pumasok naman ang aking ama sabay upo sa sala.

“Hindi mo man lang ba naisip ang mga bata? Ang trabaho mo bukas? Ano, papasok ka sa hacienda nang nakainom? Nang masakit ang ulo mo?”

Nagpakawala si Itay ng sarkastikong tawa.

“Ako yata dapat ang nagtatanong sa ’yo n’yan.”

Muling napatda ang Inay.

“Ikaw ba, Rowena, hindi mo man lang ba kami naisip ng mga bata? Pamilyadong tao ka na pero kung kani-kanino ka pa rin nagpapatira?”

Hindi ko man maaninag dahil bahagyang madilim ang buong paligid ay kitang-kita ko kung paano halos mapaigtad ang aking ina dahil sa matinding gulat sa narinig.

“H-huwag kang maingay! Baka marinig ka ng mga bata!” mariing bulong nito.

“Tinanggap kita noon nang buo kahit alam ko ang tunay na pagkatao mo. Hindi kita kailanman pinandirihan at hindi rin bumaba ang tingin ko sa ’yo. Iyon ay dahil nangako ka sa ’kin na ititigil mo na ang gawain mong iyon. Tapos… tapos malalaman ko na lang na… na bumalik ka pala sa dati mong trabaho… Kaya nga ako halos magkandakuba-kuba kakabanat ng buto ay para may maipakain ako sa inyo nang maayos.”

Narinig ko ang mga paghikbi ng aking ama. Maging ako ay nadala rin sa mga salitang binitawan nito at nagsimula na ring mangilid.

“Mahal mo pa ba ako, Rowena?” puno ng hinagpis nitong tanong.

“M-mahal… Mahal na mahal,” sagot naman ni Inay rito.

“Eh bakit mo nagawa iyon? Hindi mo man lang ba naisip ang mararamdam ko? Sobrang sakit ng ginawa mo. Ginawa mo akong walang kwentang asawa.”

“Mahal… makinig ka sa ’kin. Hindi ko ginustong bumalik sa gawain kong iyon. Alam na alam mong iyon ang pinakamadilim na yugto ng buhay ko. Hindi ko gugustuhing magbentang muli ng laman kapalit ng pera. Ngunit… ngunit napasubo ako. Sobrang hirap ng buhay. Hirap na hirap ako sa paglalabada. Hindi sapat ang kinikita natin upang may maisiksik sa sikmura at sa pag-aaral na rin ng mga anak natin. Lalo na’t tutungtong na ng kolehiyo ang isa sa susunod na pasukan. Kaya naman… nang mabigyan ako ng pagkakataon… n-n… nagpabayad ako.”

Napailing na lamang ang aking ama at ipinagpatuloy ang pag-iyak. Hindi ko na napigilan ang aking sarili at tumulo na rin ang butil-butil na mga luha mula sa aking mga mata.

“Alam mo bang ilang beses na rin akong inalok kapalit ng panandaliang aliw? Lalong-lalo na tuwing nagpupunta ako sa siyudad. Maraming mayayamang bakla at kababaihan na gusto akong matikman. Ngunit lahat ng mga iyon ay tinanggihan ko. Maging si Don Leandro na s’yang boss ko, na s’yang nagpapa-sweldo sa ’kin, hindi ko pinagbigyan noon. Iyon ay dahil may dangal akong pinakaiingatan. Hindi kaya ng konsensya kong magtaksil sa ’yo, dahil mahal na mahal kita. Dahil mahal na mahal ko kayo ng mga anak mo.”

“K-karlos… patawarin mo ako…”

Nagsimulang lumuhod ang aking ina.

“Sobrang sakit ng ginawa mo, Rowena…”

“Patawarin n’yo ako, mahal ko…” Gumapang ito palapit sa nakaupong si Itay. “Ikaw lang ang mahal ko, Karlos. Ilang lalaki na ang dumaan sa buhay ko ngunit ikaw lamang ang pinakamamahal ko, maniwala ka. Alam mo bang niligtas mo ako noon mula sa madilim na yugto ng buhay ko? Ikaw ang nakapagpabago sa akin noon, mahal. Paniwalaan mo ako.”

Nanahimik lamang ang aking ama.

“I-ipapakita ko sa ’yong mas mahal kita kesa sa ibang nakatikim sa ’kin, mahal. Hubarin mo itong salawal mo.”

Napatakip ako ng aking bibig dahil sa biglaang tinuran nito.

“Hubarin mo ’to, Karlos. Isusubo ko ’tong burat mo kagaya ng nakasanayan ko dati. Ipapadama ko sa ’yong ako pa rin ang asawa mo…”

Napalunok na lamang ako nang buo nang magpaubaya ang Itay at tuluyang hinubad ni Inay ang suot na salawal at brip nito.

Ilang saglit lang ay halos lumuwa ang aking mga mata nang bumuyangyang ang naghuhumindig na higanteng talong ng aking ama. Pakiramdam ko ay malalaglagag nang wala sa oras ang aking panga dala ng matinding gulat sa aking nasaksihan.

Hindi ito ang unang beses na nasilayan ko ang ari nito ngunit ito ang kauna-unahang pagkakataong nakita ko ito nang tayong-tayo nang ganoon. Bilib na bilib ako sa laki nito kahit malambot pa iyon, hindi ko inaasahang may mas ikalalaki pa pala ito. Literal na higante ang ari ng aking ama.

Pinagmasdan ko kung paano sakalin ni Inay ang malaking kargadang nasa harapan sabay salsal dito nang marahan.

“Ipagpapalit ko naman ba itong burat-kabayo mo? Ikaw yata ang may pinakamalaking alaga rito sa bayan.”

Sinimulan nitong dilaan ang tuwid na tuwid na sandatang hawak.

“A-aaahhh…” mahina at nagpipigil na ungol ni Itay.

Maya-maya pa ay lamon-lamon na ng Inay ang buong ari ng asawa. Swabeng naglabas-masok ang higanteng burat sa bibig nito.

Muli akong napalunok habang pangahas kong binobosohan ang nakakapanindig-balahibong kaganapan sa pagitan ng aking mga magulang. Parang kanina lang ay nagtatalo pa ang mga ito. Napunta pa iyon sa nakakaluhang dramahan. Ngunit sa huli mauuwi lamang pala ang lahat ng iyon sa isang mainit na tagpo.

“Aaahhhh… s-sige paaa…” patuloy na ungol ng aking ama.

Pakiramdam ko ay nakakagawa ako ngayon ng isang matinding kasalanan. May bumubulong sa aking isipang bumalik na sa loob ng aming kwarto at matulog upang bigyan ng pribadong pagkakataon ang dalawa. Ngunit tila napako na ang aking mga paa at hindi ko magawang lisanin ang kinatatayuan ko ngayon. Gusto kong silipin ang mga susunod na mangyayari. Gusto kong silipin ang hubad na katawan ni Itay, lalong-lalo na ang kanyang higanteng burat.

“Ako naman!” deklara nito at agad na napatayo.

Hinubad nito nang tuluyan ang suot na salawal at brip. Kaya naman mas malaya kong nasaksihan kung gaano kalaki at kaganda ang hugis ng tarugo nito. Bagay na bagay iyon sa punong-puno rin ng masel na mga binti at hita.

“Tuwad!” mariin nitong utos sa asawa.

Napatuwad naman ang Inay at laking gulat ko nang biglang ibaba ng aking ama ang suot na palda at panty nito.

Bahagya akong nag-iwas ng tingin dahil bumuyangyang din ang pwet at kepyas ng aking ina.

“Sige, Karlos, mahal, ganyan nga, abusuhin mo ako!” tila wala sa sarili nitong bigkas.

“Talagang aabusuhin ko itong maluwag na puke mo!” sabay dura nito ng malapot na laway direkta sa kepyas ni Inay.

Idinikit nito ang buong mukha rito sabay lamutak dito.

“Aaahh!! A-ang saraapp, K-karlos…”

Habang dinidilaan at kinakain ng aking ama ang nakahaing tahong sa harapan ay patuloy naman ito sa pagsasalsal sa kanyang sarili.

Sa burat lamang nito ako nakatingin. Sobrang laki talaga nito. Napakaganda rin ng hugis. Napaisip tuloy ako kung paano kung nasa ilalim ako nito ngayon at ako naman ang kumakain ng burat n’ya? Ang sarap-sarap sa pakiramdam siguro. Kakasya kaya ang bibig ko rito? ’Di hamak naman kasi na mas malaki ito kumpara sa burat nina Louis at Kevin. Baka mabilaukan ako ’pag nagkataon.

“Susuhin mo rin ang burat ko! Gantihan mo akong puta ka!”

Nagulat ako nang bigla na lamang itong magmura. Nakakapanibago ang inaasal nito ngayon. Malayong-malayo sa mapagbigay at butihing ama na s’yang pagkakakilala ko rito. May itinatago pala itong pagkatao.

Hinubad nito ang suot na sando kaya tumambad ang pagkaganda-ganda nitong pangangatawan. Ngayon ay malayang-malaya ko nang nasisiliyan nang buong-buo ang kanyang kahubdan. Kabilang na ang kanyang naghuhumindig na higanteng sandata. Napakasarap nitong pagmasdan.

Mabilisan ding naghubad ang Inay at agad silang napahiga sa mahabang upuan na yari sa kawayan.

Unang humiga si Itay at pumatong naman si Inay nang nakabaliktad. Kung hindi ako nagkakamali ay magsasagawa sila ng 69 na posisyon. Turo iyon ni Louis sa akin noong nagpunta ako sa kanilang bahay.

Maya-maya pa ay sinimulan na nilang paligayahin ang isa’t-isa. Habang kinakain ng aking ama ang kepyas ng asawa ay subo-subo naman ng aking ina ang dambuhalang tarugo ng maskuladong mister.

Rinig na rinig ko ang mga tunog ng laway at likido na nanggagaling mula sa kanilang mga bibig at pribadong bahagi ng katawan.

Ibang klase rin pala kung sumuso ang aking ina. Naisip ko tuloy bigla ang sinabi sa akin ni Louis na may talento raw ako pagdating sa panunubo ng burat. Ibig bang sabihin ay namana ko iyon mula rito?

Halos sumabog na ang pantog ko dala ng matinding kalibugan dahil sa aking mga nasasaksihan. Kaya naman ay inilabas ko na ang aking junior at marahan iyong sinalsal habang pangahas pa ring namboboso.

Makalipas ang ilang minuto ay pumatong na ang Inay sa nakaupong si Itay at walang habas na naglululundag sa kahabaan nito.

“Aaahhh aahh aahh aaaahhh aahh, ang lakiii… ang sarappp…” ang mga daing nito habang pinapaligaya ang mister.

“Aaaahhh aahhh haahhh… s-sigeee… l-lundag lang… t-tang ina kaaahh…”

Pinagmasdan ko kung paano maglabas-masok ang puganteng burat sa kepyas. Tila nahi-hipnotismo ako nito. Hindi ko mapigilan ang aking sariling mapaisip nang marumi. Iniisip kong ako ang nakapatong ngayon sa aking ama at walang habas na tumatalon-talon sa ibabaw nito. Okupado ang utak ko ng isiping naglalabas-masok ang higanteng burat ng aking ama sa loob ng aking lagusan.

Kaya naman halos mapalundag din ako sa gulat nang bigla na lamang may yumakap sa akin mula sa likuran.

Hindi ko man kita ay nakilala ko kaagad kung sino ito base sa walang saplot nitong katawan. Mabilis ko namang ipinasok sa loob ng aking salawal ang alaga ko.

“K-k-kevin?” natatarantang bulong ko rito.

“Sshh… huwag kang maingay, baka marinig tayo nina Itay,” bulong nito sa kaliwang tenga ko.

Mas lalong nagsitayuan ang aking mga balahibo sa katawan dahil sa ginawa nito.

“A-a-anong ginagawa mo?” Sinubukan kong magpumiglas mula rito ngunit sadyang walang binatbat ang lakas ko kumpara sa kanya.

“Ako ang magiging Itay mo ngayong gabi.”

Sapilitan ako nitong pinaharap sa kanya at siniil ng maalab na halik.

Napahawak ako sa kanyang dibdib upang itulak ito palayo ngunit mas lalo lamang nitong idiniin ang kanyang mga halik.

“K-k-kevin, t-tumigil ka, mmhhmm…”

“Alam kong inggit na inggit ka kay Inay ngayon,” banggit nito sa kalagitnaan ng aming maalab na halikan.

“Mhhmm… m-mali ang iniisip mo, Kevin. Maling-mali itong ginagawa natin.”

“Hindi iyan ang sasabihin mo kung ako lamang si Itay. Bakit pag s’ya, pwede? Pag ako, hindi?”

“H-hindi… M-mali ang iniisip mo.”

Nakaramdam na ako ng nagbabadyang luha mula sa aking mga mata.

“Alam kong matagal mo nang pinagnanasaan si Itay.”

Napamulagat ako dahil sa sinabi nito.

“Hindi na ako paslit na walang kamuwang-muwang sa mga nangyayari sa paligid ko.”

“K-kevin…”

“At oo. Alam ko ring isang prosti si Inay. Katunayan ay bago n’yo pa iyon nalaman ay alam ko nang nagpapabayad s’ya sa mga lalaki sa bayan.”

Tuluyan na akong napaluha.

“Ngunit hindi ako nagsalita dahil ayokong masira ang pamilya natin. Masyado pang bata si Karl para maranasan ang ganoon. Kaya pilit ko na lamang inintindi si Inay. Kahit pa alam kong bumalik s’ya sa dati n’yang trabaho.”

Bigla ko itong niyakap upang tumigil na ito sa pagsasalita.

“Pasensya ka na, Kevin, at hindi ko kaagad nasabi sa ’yo.”

“Sshh, tahan na, Kuya… ayos lamang sa akin.”

Hinagod nito ang aking likod.

Ilang segundo pa ay napaangat ako ng tingin dito.

Hanggang sa namalayan ko na lamang ang aking sarili na kusang umatake ng maalab na halik sa kanya.

Naghalikan kaming dalawa na tila wala nang bukas. Habang isinasagawa iyon ay pumasok kami sa loob ng aming kwarto nang walang kumakawala.

Malalim na ang gabi. At kasabay ng kalaliman niyon ay ang kakatwang mga pangyayaring nagaganap ngayon sa iisang bubong ng aming munting pamamahay.

Bahala na ang tadhana kung anuman ang balak nito sa aming magkapatid. Basta ang mahalaga sa akin ngayon ay mapunan ang uhaw kong nararamdaman para sa aking ama… sa katauhan at katawan ni Kevin.

Kabanata XVI

“HETO ang baon mo para sa mamayang pananghalian, ’nak,” nakangiting hayag ni Inay sabay abot nito sa akin ng isang baunan.

“B-bago ’to, ’nay, ah,” komento ko naman dito habang tinatanggap iyon.

Napansin ko kasing tila bago ang mga baunan dahil ngayon ko lamang ang mga ito nakita. Mayroon din itong ibinigay para kay Itay kanina na kakaalis lamang patungo sa trabaho nito.

“Binili ko ang mga ito kahapon. Isinabay ko na sa pamamalengke. Nagustuhan mo ba, anak? Ang cute nga ng kulay, oh. Paborito mo.”

Muli akong napatingin sa kulay-asul na baunan at bahagyang napangiti. Unang beses din kasi kaming paglutuan ni Inay ng baon sa eskwela. Isa ito sa mga matagal ko nang pinapangarap.

“Heto naman ang sa ’yo, Baby Karl ko. Si Kuya muna ang hahawak, ah?” baling nito kay Karl habang ipinapakita rito ang maliit na kulay-berdeng baunan na may disenyong cartoon.

“Opo, ’naynay. Yeeeyyy, may bagong baunan na ako!” tuwang-tuwang banggit ng bunso namin kaya ay mas lalo pa akong napangiti.

“M-maraming salamat, ’nay,” pasasalamat ko sa aming ina.

Kahit medyo naiilang pa ako rito ay sobrang nagagalak ako sa ginawa nito para sa amin ngayong araw. Maaga pa itong nagising kanina upang ipaghanda lamang kami ng aming almusal at baon sa paaralan at hacienda.

“Walang anuman, anak.”

Maya-maya pa ay dumaan sa aming harapan si Kevin. Katulad ko ay nakabihis na rin ito ng uniporme.

“Kevin, anak, heto ang baon m-”

Hindi na naituloy ni Inay ang sasabihin dahil nilampasan lamang kami ng nakababata kong kapatid.

“Mauna na ako kina Mang Berto. Sumunod na lamang kayo ni Karl. Bilisan n’yo ang pagkilos,” anito nang hindi man lang lumilingon sa aming gawi.

Napatingin lamang ako rito at nanatiling walang kibo.

“Kevin, teka, anak, nakalimutan mo ang baunan mo!” muling sigaw ng aming ina rito at akmang hahabulin na sana ito sa labas bitbit ang baunan ngunit mabilis ko itong pinigilan.

“A-ako na lamang ho ang magbibigay sa kanya n’yan mamaya, Inay.”

Napatigil ito at napatingin sa akin.

“H-heto,”

Tinanggap ko iyon mula sa kanya.

Sandali muna ulit itong natigilan bago muling magsalita.

“M-may nangyari ba sa kapatid mo, anak?” malungkot nitong hayag.

Nang dahil sa sinabi nito ay kaagad kong naalala ang mga naging kaganapan kagabi. Bahagya akong nataranta ngunit mabilis ko rin iyong winaksi sa loob aking isipan.

“W-wala naman ho, Inay. S-siguro ay may kaunting tampo rin ito dahil sa nangyari n-noong isang araw. Ngunit huwag ho kayong mag-aalala. Kakausapin ko na lamang iyon mamaya.”

Tila napaisip ito nang malalim.

“G-ganu’n ba? Mukhang maayos pa naman ang pakikitungo n’ya sa akin kahapon, ah. Sarap na sarap pa nga ito sa luto kong sopas at adobo. Ano kayang nangyari sa kapatid mong iyon?” may bahid ng pag-aalala nitong tugon.

“H-huwag ho kayong mag-aalala, ’nay. Paniguradong maliit na bagay lang naman ho iyon,” paglilihis ko na lamang sa usapan.

“Sana nga.”

Ipinasok ko na sa loob ng aking bag ang tatlong baunang inihanda nito para sa aming magkakapatid.

“S’ya nga pala, ’nay, hindi ho ba kayo papasok sa trabaho ngayong araw?” naisipan ko ritong tanungin.

“Liliban muna ulit siguro ako ngayon, anak. Alam mo naman ’yung erpats mo, masyadong dinibdib ’yung pakikipagta- e-este, pakikipag-inuman ko kasama ang mga kumare ko sa bayan, hehe. Kaya heto, dito na muna ako. Mas mabuti na rin iyon nang makapagpahinga naman ako sa trabaho.”

Tipid lamang akong ngumiti rito.

“Magpahinga ho kayo nang maayos, ’nay.”

“Salamat, anak.”

“S’ya, mauna na ho kami. Karl! Tara na at naghihintay ang Kuya Kevin mo kina Mang Berto,” tawag ko sa aking bunsong kapatid at kaagad rin naman itong nagtatatakbo patungo sa aming gawi.

“Mag-iingat kayo, mga anak. ’Yung baunan ni Kevin, ha, huwag mong kalilimutan,” huling bilin ng aming ina.

“Opo, ’nay.”

Magkahawak-kamay na kaming lumabas ng bahay ni Karl upang sundan ang kuya n’ya kina Mang Berto.

Habang tahimik na naglalakad ay muli kong naisip ang tinuran nito sa harapan namin ni Inay kanina. Basta-basta na lamang kami nitong nilampasan at tila hindi inalintana. Unang beses na ganoon ang ini-akto nito. Hindi ganoon kalala kung magtampo ang kapatid kong iyon. Maliban ngayon.

At mukhang alam ko na kung ano ang rason niyon.

Maalab kaming naghahalikan ni Kevin sa loob ng aming kwarto kagabi. Halos makapusan na ako ng hininga dahil sa tindi ng aming salitan ng laway. Habang isinasagawa iyon ay naglalakbay ang aming mga kamay sa iba’t-ibang bahagi ng katawan ng isa’t-isa.

Kinakapa ko ang kanyang tarugong bagamat nasa loob pa ng boxers ay halos kumawala na sa sobrang katigasan. S’ya naman ay hindi magkamayaw sa paghimas sa aking pwerta.

“Isubo mo na ako, Kuya,” bulong nito sa kalagitnaan ng aming maalab na halikan.

Dahil sa narinig ko mula rito ay kusang bumaba ang aking mga halik patungo sa leeg nito.

“Ungmhhh…” halinghing nito habang sinasabsab ko ang kanyang leeg na tila isang baboy-ramo.

Mula sa leeg ay mas lalo pang bumaba ang aking mga halik hanggang sa mapadpad ako sa kanyang mga dibdib. Sandali ko muna iyong pinagmasdan upang hangaan ang taglay na ganda ng hugis nito sa kabila ng mura nitong edad.

Wala itong saplot pang-itaas kaya’t sinamantala ko na ang pagkakataon at kaagad nilamutak ang kanan nitong utong.

“Aaaahhhh, p-puchaaa…” pasigaw nitong ungol.

Inilabas ko ang aking dila at pinatulis muna iyon bago ko ito muling dilaan nang mabilis.

“H-haahhh… K-kuyaa, ang sarappp…”

Kaliwang utong naman ang trinabaho ko. Halos hindi na maipinta ang itsura nito dulot ng ginagawa ko rito. At habang isinasagawa iyon ay patuloy din ang aking paghimas sa naghuhumindig nitong alaga sa loob ng kanyang suot na manipis na boxers.

“Aaahhh… haaaahhh… K-kuya, isubo mo na ako, please…” pakiusap nito. Mukhang hirap na hirap na ito.

At dahil hindi na rin ako makapaghintay na masubo ang kargada nito ay muli akong bumaba patungo sa kanyang hulmadong abs na kumpletong walong piraso. Pinasadahan ko ng aking dila ang bawat guhit dito.

Ilang saglit pa ay tuluyan na akong napaluhod sa harapan nito. Magka-lebel na kami ng kanyang aring kasalukuyan pa ring nakakulong sa suot na boxers.

Idinikit ko ang aking ilong dito at inamoy-amoy muna iyon. Tila dumaloy ang kuryente sa aking katawan nang maamoy kong muli ang pamilyar na aroma nito. Aromang nakakaadik sa ilong.

Akmang tutupiin ko na sana ang garter nang muli akong mapaangat ng tingin upang tignan ang ekspresyon sa mukha nito.

At ganoon na lamang ang pagkagulantang ko nang hindi mukha ni Kevin ang aking nasaksihan kundi ang mukha ng aming ama, nakangisi at taimtim akong pinagmamasdan sa aking ginagawa.

Kaagad akong napaatras at napaupo sa sahig habang namimilog ang mga mata.

“K-kuya, ayos ka lang ba?”

Mabilis na napayuko si Kevin upang alalayan ako.

Hindi na ako makaimik. Para akong nakakita ng multo.

“Kuya, anong nangyari?”

Hinawakan ako nito sa magkabilaang-balikat at pilit na iniharap sa kanya.

Nagkatinginan kami nang mata sa mata sa loob nang ilang segundo.

“P-pasensya ka na, Kevin. H-hindi ko talaga kaya,” mahinang tugon ko rito.

Nagsimula na akong mangilid.

Lumuwag ang pagkakahawak nito sa akin at napaupo sa gilid ng katre.

“Dahil ba kay Itay?”

Hindi ko ito kinibo.

Nanatili kaming walang imikan sa loob ng mahigit isang minuto. Hanggang sa muli itong magsalita.

“Sa tingin mo ba may pag-asa ka sa kanya?”

Marahan ko itong nilingon at pilit na sinagot ang kanyang tanong.

“H-hindi sa gano’n…”

“Eh ano pa nga ba? Huwag ka nang umasang pagbibigyan ka ni Itay dahil si Inay lamang ang mahal n’ya. Sino ba sa tingin mo ang kinakantot n’ya ngayon sa may sala?”

“M-mali ka ng iniisip…”

“Andito ako, Kuya. Ako na mismo ang nagpi-prisinta ng katawan ko sa ’yo. Gaano na lang ba ako kahirap gustuhin katulad ng pagnanasa mo kay Itay? Halos hindi naman kami nagkakalayo sa pisikal na kaanyuan, ah. Bakit ba ang hilig-hilig mo akong ibitin at iwan sa ere palagi?”

“Manahimik ka!” pabulong ngunit mariin kong sigaw habang patuloy pa ring lumuluha.

Hindi na ito sumagot at nagsalubong na lamang ang dalawang kilay habang nakatingin sa ibang direksyon.

“Ayokong gamitin ka para sa pansariling interes ko lamang. Ayokong gamitin kita bilang kapalit ni Itay. Maling-mali ang namagitan sa atin, Kevin. Hindi mo ba naiintindihan iyon? Pilit kong nilalabanan ang pesteng pagnanasa ko para sa sarili nating ama. Dahil iyon ang tama. Hindi tayo pinalaki ng ating mga magulang upang maging ganito.”

Dahan-dahan akong napatayo at tinabihan ito sa pag-upo sa katre.

“Kung anuman ang mga namagitan sa atin ay dapat na natin iyong ibaon sa limot. May oras pa upang magbago. Iyang pagmamahal mo sa ’king higit pa sa pagiging magkapatid, hindi iyan totoo. Mahal mo lamang ako bilang Kuya mo na isa sa mga umaruga at nagpalaki sa ’yo.”

Umusog ako palapit dito at inilapat ang aking palad sa likod nito sabay hagod niyon.

“Ako pa rin ang Kuya mo, at walang magbabago roon.”

Ngunit sa hindi ko inaasahan ay bigla na lamang nitong tinabig ang aking kamay at agad na napatayo.

Nagtungo ito sa kaliwang bahagi ng katre at padabog na humiga nang nakatalikod sa aking gawi.

“K-kevin…” tawag ko rito.

Hindi ako nito pinansin.

Napabuntong-hininga na lamang ako at patuloy na umiyak habang pinakikinggan ang mga ungol ng aming mga magulang na abala pa rin sa pagtatalik sa may sala.

────୨ৎ────

“BASTA mga men, sobrang lamig talaga sa Japan. Sa Hokkaido kasi naka-base si Mama at may apartment din s’ya roon. Takte, ilang minuto pa lang akong nasa labas kulay pink na ilong tsaka tenga ko, eh. Pati nga siguro putotoy ko kulay pink na rin,” kwento ni Louis.

Naghalakhakan naman silang lahat ng tawa maliban sa akin.

Kasalukuyan kaming nasa canteen at sabay-sabay na kumakain ng pananghalian. Ako, si Rey, si Louis, at mga kaklase naming sina Aries at Jimboy, kapwa mga kaibigan ni Louis.

“Pati siguro kuyukot mo, men, kulay pink na rin,” dugtong pa ng mataba naming kaklase na si Jimboy kaya muli silang nagtawanan.

“Tapos ’yung singit mo kulay itim,” pang-aalaska rito ni Rey kaya’t nauwi na naman sa hiyawan ang aming lamesa.

Pilit na lamang akong nakikitawa kahit ang totoo ay hindi talaga ako komportable sa ingay ng mga ito. Isa pa ay masyadong okupado ng ibang bagay ang utak ko upang makisabay pa sa mga kalokohan nila.

“Bakit, nakita mo na ba singit ko, Rey?” ganti ni Louis sa aking kaibigan.

“H-hindi, ’no! H-hula ko lang,” nauutal nitong tugon.

“O, nasa Hokkaido yata ngayon si Rey, oh. Namumula ang tenga, hahahaha,” pambubuking ni Aries dito at muli na naman silang naghalakhakan.

Kaunti na lang talaga at tatayo na ako mula rito sa kinauupuan ko. Hindi ako makakain nang maayos dahil sa ingay nila. Kilala kasing maiingay itong sina Louis, Aries, at Jimboy sa aming classroom at kapwa mga miyembro ng boys at the back . Hindi ako sanay na makasama sila. Pinagbigyan ko lamang talaga ang alok ng mga itong sabay-sabay kaming kumain ng pananghalian kanina upang hindi ako mabansagang walang pakikisama.

Tahimik lamang akong nagmamasid at kunwaring nakikitawa sa kanilang mga biro habang kumakain.

Sa loob-loob ko ay iniisip ko pa rin ang nakababata kong kapatid. Kumusta kaya ito ngayon? Mabuti na lamang at tinanggap nito mula sa akin ang baunan nito kanina. Sa tingin ko ay sa likod ng kanilang classroom na naman iyon kumakain ng pananghalian kasama ang mga ka-tropa nito.

Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga habang iniisip ko ang mga naging kaganapan kagabi. Nang makita ko ang mukha ni Itay kay Kevin ay pumasok sa aking utak ang lahat ng mga pangaral sa buhay na itinuro sa amin ng aming ama. Alam kong hindi nito gugustuhing may mangyari sa amin ng kapatid ko. Kaya ako na mismo ang tumuldok dito hangga’t maaga pa.

Mahirap mang pigilan ang aking damdamin, susubukan ko pa ring bumalik sa normal ang buhay ko katulad ng dati. Gusto ko nang wakasan ang mga makamundong bagay na pinasok ko. Kabilang na roon ang pagkauhaw sa laman ng isang lalake. Lalong-lalo na kay Itay na s’yang nagsimula ng lahat ng ’to.

Natapos na ang aming ugnayan ni Louis at magkaibigan na lamang kami ngayon. Tinuldukan ko na rin ang maling nararamdaman ni Kevin para sa akin, kahit pa nagtampo ito sa akin nang labis. Tiwala naman kasi akong mauunawaan din nito balang araw ang aking naging pasya. At higit sa lahat ay unti-unti ko na ring natatanggap na hindi mapapasaakin si Itay at si Inay lamang ang tanging mahal n’ya. Kita mo nga’t tinanggap pa rin nito ang asawa sa kabila ng malaking kasalanang nagawa nito sa kanya. Sana lamang ay magtuloy-tuloy na ang lahat ng ’to.

Nagpatuloy lamang silang apat sa kanilang kulitan habang ako ay tahimik nang tinapos ang ipinabaong pagkain sa akin ni Inay.

Sa wakas ay natapos din ang aming pananghalian.

Sabay-sabay na kaming dumiretso sa aming classroom at hindi kalaunan ay dumating na rin ang aming guro.

Nagsimula nang muli ang klase at sa loob ng tatlong oras ay tahimik lamang akong nakinig at paminsan-minsang nagre-recite kung kinakailangan.

Hanggang sa sumapit na ang oras ng uwian.

Abala ako sa pag-aayos ng aking mga gamit papasok sa aking bag nang bigla na lamang lumapit sina Rey at Louis kasama sina Aries at Jimboy.

“Kiko, sasama ka ba sa ’min?” panimula ng matalik kong kaibigan.

“S-saan kayo pupunta?” tugon ko naman dito.

“May bagong bukas na café raw kasi sa bayan at gusto tayong ilibre ni Louis! Sige na, bespren, pagkakataon na natin ’tong makapunta ng café. ’Di ba pangarap lang natin ’yun?”

Napatingin ako sa tatlong lalaking nasa likuran nito at muli nang ibinaling ang atensyon sa aking ginagawa.

“K-kayo na lang muna.”

Isinara ko na ang zipper ng aking bag at isinuot iyon. Alam ko kasing mag-iingay na naman ang mga ito mamaya at hindi ako komportable roon. Isa pa ay kailangan ko pang kunin si Karl sa bahay nina Aling Sylvia.

“Oh, come on, Kiks. You don’t wanna miss this. Minsan lang akong manlibre ng mga kaibigan,” ani Louis.

“P-pasensya na talaga kayo, Louis. Kailangan ko pa kasing daanan ang kapatid ko sa bahay ng kumare ni Inay,” palusot ko.

“Geez, you’re such a killjoy.” Napailing na lamang ito sabay talikod at lakad palayo.

Sumunod naman dito sina Aries at Jimboy.

Naiwan kami ng matalik kong kaibigan.

“Bespren, ano bang nangyayari sa ’yo?” diretsahan nitong tanong.

Nag-iwas lamang ako rito ng tingin.

“Ilang araw na kita napapansing ganyan. Tapos kanina sa canteen hindi mo pa kami kinikibo. Napatanong pa tuloy si Jimboy kung ayaw mo raw ba silang makasama. Hindi lang ako pumasok nang isang linggo tila nagbago ka na rin. Ano ba kasing bumabagabag sa isipan mo? Bespren mo ako, ’di ba? Pwede mo sa akin ibuhos ang lahat ng nararamdaman mo. Para sa’n pa’t simula pagkabata ay magkasangga na tayo sa buhay? Akala ko ba walang lihiman?”

Unti-unti akong nangilid at tila may bumara sa aking lalamunan nang dahil sa mga sinabi nito.

“P-pasensya na, Rey. A-ayos lang talaga ako.”

Ni hindi ko ito matignan sa mga mata dahil nahihiya at kinakabahan ako.

“Hindi na ikaw ang bespren na nakilala ko.”

Matapos sabihin iyon ay tumalikod na rin ito at naglakad palayo.

Gustuhin ko mang sundan ito ay hindi ko magawa dahil wala rin naman akong rason na maibibigay rito. Hindi ko pwedeng sabihin ang tunay kong narararamdaman kahit kanino.

Tuluyan na akong napaluha ngunit mabilis din iyong pinahid gamit ang aking mga kamay dahil may iilan pang cleaners sa loob ng aming classroom na abala sa paglilinis.

Nang masigurong wala nang natirang luha sa aking mukha ay lumabas na rin ako ng aming silid-aralan nang mag-isa.

Kaagad akong nagtungo sa classroom nina Kevin. Ngunit mga cleaners na lang din ang naabutan ko roon. Swerteng nakilala ko ang isa sa mga kaibigan nitong si Dagul kaya naisipan ko itong pagtanungan.

“Dagul, nakita mo ba ang kapatid ko?”

“Naku, kanina pa umalis, Boss Justin, eh. Cleaners nga iyon ngayon kaso tumakas lang. Parati naman ’yung tumatakas.”

“G-ganu’n ba? Sige, maraming salamat.”

Tumalikod na ako rito at muling naglakad palabas ng paaralan. Saan naman kaya iyon nagtungo? Nauna na kaya itong umuwi? Hindi na rin nakapagtataka kung ganoon. Masyado nitong dinibdib ang nangyari kagabi.

Dumiretso na lamang ako sa todahan. Doon ay kaagad kong naabutan si Mang Berto at tinanong ko na rin ito kung nasaan ang kapatid ko.

“Hindi, anak, eh. Sigurado ka bang wala na sa paaralan ninyo?”

“Wala ho, Mang Berto, eh. Naisip ko nga hong baka nauna nang umuwi. Ang kaso, kanino naman kaya iyon sasakay?”

Si Mang Berto lamang kasi ang madalas na nasasakyan namin patungo at paalis ng napakalayo naming sitio dahil hindi rin naman nagkakalayo ang aming mga bahay. Masyado na kasing masukal at may kalayuan ang daan patungo roon kaya medyo may kalakihan ang singil ng ibang tricycle driver maliban kay Mang Berto.

Maya-maya pa ay muli itong nagsalita.

“O, ayan na pala s’ya, eh.”

Napalingon naman ako sa itinuro nito at nasaksihan si Kevin na naglalakad patungo sa aming gawi.

“Magandang hapon, Kebin boy.”

“Magandang hapon ho, Mang Berto.”

Nilampasan lamang ako nito at hindi pinansin bago sumakay sa likuran ng triycle.

Habang dumadaan ito ay may naamoy akong pabango mula rito. Bago lamang iyon sa pang-amoy ko. Hindi rin naman kasi ito mahilig magsuot ng pabango.

Medyo naguguluhan man ay pumasok na lang din ako sa loob ng tricycle dahil dadaanan pa namin ang aming bunsong kapatid kina Aling Sylvia.

Nang nasa byahe na kami ay hindi ko napigilang nakawan ng tingin ang kapatid ko. Katulad ko ay tahimik lang din ito habang nakaupo sa likuran ni Mang Berto.

Muling sumagi sa aking isipan ang amoy ng pabango nito. Kung hindi ako nagkakamali ay pabango iyon na pambabae. Bigla kong naalala ’yung condom na nakita ko mula sa bulsa nito noong nakaraang linggo. Nakatago pa rin iyon sa loob ng aking drawer. Posible kayang may nobya ito?

Makalipas ang ilang minuto ay kinuha na namin si Karl sa bahay ng kumare ni Inay. Katulad ng nakagawian ay natutulog itong muli dahil sa maghapong paglalaro. Pinahiga ko na lamang ito sa aking kandungan sa loob ng tricycle.

Hanggang sa narating na namin ang aming sitio. Ibinaba na kami ni Mang Berto sa masukal at maputik na daan patungo sa aming munting bahay. Medyo maaraw naman kanina kaya tuyo iyon ngayon.

“Ingat ho kayo!” paalam ko sa matanda.

Tumalikod na ako upang simulan ang paglalakad nang bigla na lamang kinuha ni Kevin mula sa akin ang natutulog na si Karl.

Hindi ito nagsalita at pagkatapos kunin ang aming bunso ay tahimik lamang itong naglakad nang diretso.

Kaya naman ay sumunod na lamang din ako rito.

Tahimik naming tinahak ang daan patungo sa aming bahay. Nakakabingi ang katahimikan at tanging huni ng mga kuliglig lamang ang naghahari sa buong paligid.

Kaya naman ay naisipan ko na itong kausapin.

“Huy.”

Tinusok ko ito nang marahan sa kanyang tagiliran na mabilis naman nitong iniwasan.

“Ano ba?!” nagsasalubong ang dalawang kilay nitong asik kaya unti-unti ring nalusaw ang mga ngiti ko.

“N-nagbibiro lang naman,” tugon ko rito sabay iwas ng tingin.

Hindi na itong umimik muli.

Maya-maya pa ay naisipan ko ritong tanungin ang bagay na kanina pa naglalaro sa aking utak.

“May kasintahan ka na, ’no?”

Katulad ng aking inaasahan ay hindi lamang ako nito pinansin.

“Ang bango-bango naman ng gerlpren mo. Umaalingasaw ’yung pabango n’ya sa ’yo kanina. Anong pabango kaya iyon? Mukhang-”

“P-pwede bang manahimik ka?!” iritable nitong sabi.

Bahagya akong napatda ngunit pilit na ngumiti na lamang.

Sinunod ko na lang ang gusto nito at piniling manahimik. Bibigyan ko muna siguro ito ng panahon upang makapag-isip. Malakas naman ang tiwala kong ito na mismo ang lalapit sa akin sa lalong madaling panahon kapag humupa na ang kanyang galit sa akin.

Hanggang sa makarating kami ng aming bahay ay wala nang umimik ni isa sa amin.

Pagbukas ko ng aming pintuan ay laking-gulat ko nang bumungad si Itay sa loob at nakaupo sa may sala.

Kaagad itong napatayo upang salubungin kami.

“N-nariyan na pala kayo, mga anak.”

Nagmamadali itong lumapit sa amin at isa-isa kaming hinalikan sa may bumbunan. Nagmano na rin ako rito.

Dumiretso naman si Kevin sa aming kwarto upang ilapag sa katre ang bunso naming mahimbing pa ring natutulog.

Muli akong napatingin sa aming ama na halatadong pilit ang mga ngiti. Kapansin-pansin ding medyo mamasa-masa pa ang mga mata nito at mukhang kakagaling lamang sa pag-iyak.

Hindi ko na lamang iyon inalintana at nagsimula nang hubarin ang aking bag at polo.

“A-ang aga n’yo ho yatang umuwi, ’tay,” kaswal na sabi ko rito.

Napaupo na itong muli sa munting sala.

“Ah, maaga kasi kaming pinauwi ni Mang Paeng kaninang tanghali dahil maaga rin naming natapos ang mga gawain, ’nak. Nais ko pa nga sanang mag-obertime kaso naisipan kong magpahinga na lang muna rito sa bahay dahil napagod ako nang husto.”

Tumango-tango ako.

“Ang Inay ho pala?” tanong ko rito. Kanina ko pa kasi ito napapansing wala rito gayong lumiban naman ito sa pagtatrabaho ngayong araw.

“A-ah, hindi ko nga rin alam, anak, eh. Wala akong ibang naabutan dito sa bahay kanina. B-baka namalengke lamang iyon.”

“Ganu’n ho ba?” tanging tugon ko na lamang.

Matapos iyon ay nagtungo na rin ako sa aming kwarto upang magbihis at i-hanger ang aking uniporme. Mamayang gabi ko na lamang ito lalabhan kasama ang uniporme ng mga kapatid ko, tutal at araw ng Sabado naman bukas.

Pagkalabas ko ng kwarto ay sakto namang dumating si Inay bitbit ang ilang mga pinamili sa palengke. Kitang-kita ko kung paanong tila nakakakita ito ng multo nang malamang nakauwi na rin pala ang Itay nang pagkaaga-aga.

“M-mahal, kanina ka pa ba? A-ang aga mo naman yatang nakauwi,” sambit n’ya rito matapos akong magmano at kunin ang kanyang mga pinamili.

“Ngayon-ngayon lang ako dumating, mahal. Halos magkasunod lamang kami ng mga bata. Maaga rin kasi kaming pinauwi ni Mang Paeng kanina,” nakangiting hayag ng aking ama.

“G-ganu’n ba?” Halatado ang mga pilit na ngiti nito at tila pinagpapawisan.

“Oo, mahal. Galing ka ba ng palengke? Mukhang bangus ’yang binili mo, ah.”

“A-ah, oo, mahal, hehe. Bangus nga. Ipagluluto ko kasi kayo ng paborito mong sinigang.”

“’Yun! Tiyak na mapaparami na naman ako ng kanin nito.”

Pawang mga pilit pa rin ang naging tawa ni Inay at tila namemeke naman ng sigla si Itay. Lalo na’t naabutan namin ito kaninang tila biyernes-santo ang pagmumukha at mukhang kakagaling lamang sa pag-iyak. Ano kayang nangyari sa kanilang dalawa?

Gulong-gulo man ay dinala ko na lamang sa kusina ang mga pinamili ni Inay upang maghanda na sa aming pagluluto.

────୨ৎ────

“PANGINOON, maraming salamat po sa grasyang nasa harapan namin ngayon. Nawa’y ipagkaloob pa ho ninyo sa aming pamilya ang biyayang ito sa mga susunod na araw at buwan. Sa ngalan ng ama, ng anak, ng espiritu santo, amen. S’ya, chibugan na,” anang aming ina matapos itong magdasal.

Kasalukuyang kumakain ng hapunan ang aming pamilya. Sinigang na bangus ang ulam at kaming dalawa pa ni Inay ang nagluto nito kanina. Bukod sa tinola ay mayroon ding chopsuey na niluto ko naman. Bihira lamang ang mga pagkakataong dala-dalawa ang aming ulam kaya napakalaking grasya na nito kung maituturing.

Habang kumakain ay nag-usap-usap na rin kami tungkol sa kanya-kanya naming buhay-eswkela at trabaho.

“May napili ka na bang kurso sa kolehiyo, anak?” tanong sa akin ni Itay habang nasa kalagitnaan kami ng aming hapunan.

“Ah, eh, wala pa po, eh. Pero ang mga gusto ko ho sana eh iyong Nursing tsaka po Education .”

“Narsing? Naku ka, may milyones ka ba, anak? Mahal ang kursong iyan, ah,” biglang singit ni Inay.

“Hindi naman po ako sigurado roon, ’nay. Pangarap na kurso ko lamang. Isa pa, nabanggit ng aming coordinator sa paaralan na mas makakatipid raw kapag sa isang State University ho mag-aaral.”

“Hayaan mo, anak. Kahit anong kurso pa ang gustuhin mo, magtiyatiyaga ang Itay na pag-aralin ka. Sayang naman iyang utak mo kung hindi rin pautakan na kurso ang kukunin mo, ’di ba?” sambit naman ng aking ama.

Napangiti ako dahil sa sinabi nito.

“Ikaw, Kevin, anak, anong gusto mong kurso? Ika-huling baitang mo na sa susunod na pasukan, ah. Kailangan mo nang mamili.”

“Ewan. Crim na lang siguro. Doon lang naman ako magaling, sa pisikalan.”

“Bagay na bagay sa ’yo iyon, anak. Naku, pangarap ko pa namang magkaanak ng pulis,” nakangiting hayag ng aming ina.

“Hindi lang tungkol sa pisikalan ang kursong iyan. Syempre kailangan mo ring maglaan ng oras upang pag-aralan ang mga batas.”

“Sus. Kakayanin iyan ng Kebin natin, ano,” muling pagtatanggol ni Inay rito.

Nagpatuloy lamang kami sa aming pagkain ng hapunan at kwentuhan na rin. Hanggang sa nabanggit ni Itay ang tungkol sa pagpunta namin sa palayan bukas.

“Nga pala, maaga tayong pupunta ng palayan bukas ng umaga upang tignan at suriin ang mga pananim. Dapat nga noong Martes pa natin iyon ginawa, eh. Pero ayos lang iyon. Magaganda naman ang kalidad nung mga punla. Kiko, Kevin, kayong dalawa ang isasama ko dahil tatanggap na ng labada ang Inay ninyo tuwing Sabado’t Linggo simula bukas.”

“Oho, ’tay,” malugod na tugon ko rito habang patuloy na kumakain.

“Ah, ’tay, pwede bang hindi muna ako sumama sa inyo? May practice kasi kami ng basketball sa bayan para sa darating na liga sa susunod na buwan. Kailangan daw naming agahan ang pag-eensayo sabi sa amin ni Coach Tonyo,” sambit naman ni Kevin.

“Ganu’n ba? Kung gano’n ay galingan mo. Kelan daw ba ang susunod na liga?”

“Baka raw sa ikalawang linggo sa susunod na buwan.”

“Medyo matagal-tagal pa pala. Pero sige, kaming dalawa na lamang muna ng kuya mo ang pupunta roon sa palayan. Kaya mo bang mag-isa, anak?” baling nito sa akin.

Bahagya akong tinamaan ng kaba nang mapatingin ito sa akin. Kaya mabilis na lamang akong napatango.

“O-oho, ’tay, ayos lang ho sa akin.”

“Kung wala palang tao rito bukas ay isasama ko na lamang si Karl sa bayan. Kina Aling Puring naman ako maglalabada at naroon ang mga apo n’yang pwedeng makalaro ni bunso,” ani Inay.

“S’ya, kung ganoon ay may kanya-kanya pala tayong iskedyul bukas. Bilisan na natin dito at maaga pa tayong tutungo sa mga pupuntahan natin.”

Matapos iyon ay tinapos na rin namin ang aming hapunan. Ako na ang naglinis ng aming mga pinagkainan at naghugas ng mga plato.

Hindi ko napigilang kabahan sa isiping dalawa lamang kami ni Itay na tutungo sa palayan bukas. Unang pagkakataon itong kaming dalawa lamang ang magpupunta roon.

Wala naman akong ibang inaasahan kundi ang maghapon na namang pagtatrabaho ngunit pakiramdam ko ay sasabog na ako sa matinding tuwa. Siguro ay dahil natutuwa akong isiping maso-solo ko si Itay bukas. Hindi na tuloy ako makapaghintay.

Kabanata XVII

“MAG-IINGAT kayo sa daan.”

Iniabot sa akin ni Inay ang dalawang baunan na naglalaman ng aming pananghalian ni Itay mamaya sa palayan. Ito kasi ulit ang nag-prisintang magluto ng aming babauning pagkain ngayong araw.

“Kayo rin ho, ’nay.”

Isinilid ko na ang mga iyon sa maliit na bag na hawak ko.

“Handa ka na ba, anak?”

Sumulpot ang aking ama at kagaya ko ay nakabihis na rin ito habang bitbit ang mga dadalhin sa bukid. Kabilang na roon ang ilang kamoteng-kahoy na ibebenta muna namin sa bayan mamaya bago umuwi.

“Opo, ’tay,” sagot ko rito.

“S’ya, mauna na kayo at baka maabutan pa kayo ng pagtirik ng araw,” anang Inay.

“Oho. Mauna na ho kami, ’nay.”

Matapos sabihin iyon ay magkasabay na kaming naglakad ni Itay palabas ng aming bahay. Kumaway pa akong muli sa aking ina na nakatayo sa may pintuan bago tuluyang mapatingin sa aming dinaraanan.

Napahinga ako nang malalim habang nilalanghap ang malamig na simoy ng umaga. Panibagong araw na naman ng maghapong paglalagi sa bukirin. Makikipagbuno na naman kami sa matinding sikat ng araw. Mukhang maaraw kasi ngayon dahil maaliwalas ang panahon. Paniguradong presko ang hangin sa kubo mamaya. Hindi na ako makapaghintay na makapunta ulit doon matapos ang dalawang linggo. Kahit naman kasi nakakapagod ang pagtatrabaho sa palayan ay tila gantimpala na rin ang napakasarap na hangin at katahimikan sa aming munting kubong iyon tuwing naroon kami.

Maaga pala akong nagising kanina. Wala pang alas-kwatro ay nagsimula na akong maghanda ng aming mga dadalhin. Katunayan ay nauna pa akong bumangon kesa kina Itay at Inay. Kadalasan kasi ay sila ang nauunang gumising tuwing magpupunta kami sa palayan. Maliban ngayon dahil masyado akong nasasabik sa araw na ito.

Napatingin ako sa aking amang abala rin sa paglalakad katulad ko. Napakarami nitong dala ngunit parang wala lamang iyon sa kanya. Na tila ba mga papel lamang ang mga dala-dala n’ya. Bukod kasi sa mga kamoteng-kahoy ay buhat-buhat din nito ang water jug na naglalaman ng aming inuming tubig. Palibahasa’y napaka-maskulado ng katawan kaya waring magagaan lamang ang mga iyon sa kanyang naglalakihang mga balikat at brasong namumutok sa masel.

“Anong tinitingin-tingin mo d’yan?”

Mabilis pa sa alas-kwatro akong nag-iwas dito nang bigla na lamang itong magsalita nang hindi ko inaasahan.

“W-wala ho, Itay,” sambit ko habang nakatingin nang muli sa aming dinaraanan.

“Gusto mo na naman ba akong tulungan?” ang natatawa nitong banggit.

Napangiti naman ako nang pilit sabay kamot ng aking batok.

“Gustuhin ko man ho ay alam kong hindi n’yo na rin kailangan ng tulong ko.”

Muli itong napatawa.

“Napakabait talaga nitong binata ko. Mukha lang magaan para sa akin ang mga ito pero nabibigatan pa rin ako, anak. Lalo na kapag matagal akong nagbubuhat. Maskulado ang Itay mo ngunit may limitasyon pa rin itong lakas ko. Pero hindi pa rin kita papayagang tulungan ako ngayon. ’Di bale nang akong ang mapagod.”

Pinagmasdan ko ang maingat nitong paghakbang. Kita ko ang bahagyang pag-igting ng mga ugat sa braso nito habang mahigpit na nakahawak sa mga dala-dala.

Kahit napapagod ay hindi pa rin nawawala ang ngiti sa mga labi nito.

“S-sus, maniwala ako, ’tay. Nakwento kaya sa ’kin ni Mang Paeng na ikaw daw ang pinakamalakas na taga-buhat sa plantasyon. Kahit daw dala-dalawang sako ng mga pananim ay kaya mong pagsabaying iangat na parang wala lang,” kwento ko rito kaya muli na naman itong natawa.

“Sabagay, tama nga naman s’ya, anak. ’Yun ang hindi ko maipagkakaila. Minsan nga ay tatlo-tatlong sako ng mais pa ang binubuhat ko, eh. Kaya nga mas malaki ang sahod ko minsan kesa kina Pareng Rio,” pagyayabang nito.

Napailing na lamang ako habang nakangiti. Likas na may pagka-kwela din talaga ito kung minsan.

Nagpatuloy lamang kami sa paglalakad hanggang sa muli itong magsalita na ikinagulat ko nang husto.

“Nga pala, may nangyari ba sa inyo ng kapatid mo?”

Napalunok ako nang buo nang marinig ko ang mga salitang iyon. Sinubukan kong pakalmahin ang aking sarili upang hindi ako kabahan habang nagsasalita.

“W-wala naman ho, Itay. P-paano n’yo ho nasabi?” maang-maangan kong tugon dito.

“Napansin ko kasing tila nag-iiwasan kayo. Lalong-lalo na kagabi habang nag-uusap-usap tayo sa may hapag-kainan. Hindi ako sanay na nagkaka-ilangan kayong dalawa.”

Ilang saglit akong napaisip ng pwedeng isagot dito ngunit sadyang naba-blanko ang utak ko. Paano ko aamining s’ya rin mismo ang rason kung bakit kami nagkakaganoon ng kapatid kong iyon?

“A-ah, wala ho iyon, ’tay, hehe. Siguro ay masama lamang ang timpla n’ya kahapon. B-baka ayos na rin ho iyon ngayon,” ang aking naging palusot.

Matagal bago ito muling magsalita. Ilang hakbang din ang binilang ko habang pinipilit na huwag magtunog-kabado sa mga susunod kong sasabihin upang hindi ako nito mahalata.

“Kung may problema kayo, ’wag kayong mahihiyang magsabi sa akin,” malumanay nitong saad. “Ayokong may dinadala kayong sama ng loob na kayo-kayo lamang ang nakakaalam.”

Unti-unti akong napahinga nang maluwag sa isinagot nito.

“O-opo, ’tay,” mahinang tugon ko na lamang.

Katulad ng aking inaasahan ay hindi na ito nag-usisa pa. Sa halip ay itinuro na lamang nito ang papasikat na araw sa may dulo ng bukirin.

Napakaganda kasi nitong pagmasdan. ‘Sunrise’ o ‘bukang-liwayway’ kung ito ay tawagin. Sandali muna kaming napahinto sa paglalakad upang pagmasdan iyon.

“Magandang senyales ’yan,” wika ni Itay habang nakatanaw dito. “Kwento ng Tatang ko noon, kapag ganito raw ang umaga, magaan ang magiging trabaho sa bukid.”

Tumango ako at muling napatingin sa marahang paglitaw ng araw mula sa likod ng kabundukan. Tila ba may dalang panibagong pag-asa ang bawat sinag na sumisilip mula rito. Unti-unti nang nagiging kulay ginto at bughaw ang buong kalangitan—hudyat ng tuluyang pagsisimula ng panibagong araw na puno ng sipag at tiyaga.

Napangiti ako habang pinagmamasdan ang napakagandang tanawin. Sa ’di kalayuan ay maririnig din ang mga ibon na tila nakikiisa sa pagsalubong sa umaga. Saglit akong napapikit upang damhin ang mahinang init ng unang sinag sa aking balat, bago muling bumaling sa aking ama.

“Ang ganda, ’tay.”

Napatingin din ito sa akin at bahagyang ngumiti nang matamis.

“Napakaganda nga, anak. Magandang panahon para magtrabaho ngayon. Mukhang hindi uulan,” wika nito.

Isang matamis na ngiti rin ang iginawad ko rito at nagpatuloy na kaming muli sa aming paglalakad patungo sa palayan.

Tanging tunog ng aming mga yapak at ang huni ng mga ibon ang pumupuno sa katahimikan. Paminsan-minsan ay may nakakasalubong kaming mga kakilala na papunta rin sa kani-kanilang sakahan at magaan silang bumabati sa amin. Gayundin naman kami sa kanila. Kilala kasing palakaibigan at magiliw si Itay at magaling itong makisama sa mga tao.

“Magandang umaga sa inyo, Karlos,” bati ng isang matandang lalaki na may hila-hilang kalabaw. Kung hindi ako nagkakamali ay si Mang Isagani ito na kaibigan ng namayapang lolo ni Itay.

“Magandang umaga rin ho, T’yong Isagani,” masiglang tugon ng ama ko rito. “Ang laki na ni Dedeng, ah,” baling nito sa malusog na kalabaw ng matanda.

“Oo, itong si Dedeng lang muna ang isasama ko sa sakahan dahil tinamad ’yung mga apo kong tulungan ako ngayong araw,” sabay tawa nito.

“Ganu’n ho ba? S’ya, mag-iingat ho kayo sa daan. ’Deng, gabayan mo ang Tatay Isagani mo, maliwanag ba?” paalam ni Itay sa mga ito.

“Salamat, anak. Mag-iingat din kayo.”

Matapos iyon ay kanya-kanya na muli naming tinahak ang daan patungo sa aming mga paroroonan. Magkabilang panig kasi ng malawak na kabukiran nakapuwesto ang sakahan nina Mang Isagani at ang amin. Nakahiwalay ang aming palayan at kubo sa iba pang mga sakahan at kabahayan dahil nasa pinaka-bandang dulo pa iyon. Halos walang bakas ng ibang tao roon at wala rin ibang dumaraan dahil may kalayuan ito sa mga pangunahing daan. Puro luntiang palayan lamang ang makikita mo roon bukod sa malalayong punongkahoy at ang kalangitan. Sa sobrang layo nga nito sa iba, madalas ay pakiramdam ko’y kami lamang ang nabubuhay sa bahaging iyon ng mundo tuwing naroon kami.

Ipinagpatuloy lamang namin ang aming paglalakad at makalipas ang halos isang oras ay sumalubong na ang pamilyar na tanawin ng aming sakahan—malawak, tahimik, at tila ba walang katapusan ang hanay ng mga palay na marahang sumasayaw sa hangin.

“Andito na tayo, ’tay,” wika ko sa aking ama, hindi ko na napigilang maitago ang aking saya. Sa wakas ay makakapagpahinga na rin kami.

“Ilalapag pa natin itong mga dala-dala natin sa kubo, anak. Hindi pa tapos ang laban.” Mahina itong tumawa at nagpatuloy lamang sa paglalakad.

Saka ko lamang napansing ilang metro pa pala ang aming lalakarin upang makarating sa aming munting kubo.

Medyo dismayado man ay sinundan ko na lamang ito at magkasabay na naming tinawid ang mga pilapil.

Nang makarating kami sa loob ng kubo ay kaagad naming ibinaba ang aming mga dala-dala sa sahig na yari sa kawayan.

Binuksan na rin ni Itay ang mga bintana. Nagliwanag ang paligid at pumasok na ang preskong hanging napakalamig at napakasarap sa balat.

Ipinatong ko naman ang mga baunan at ilan ko pang mga dala-dala kanina sa maliit na mesa. Saka ko tinignan si Itay na ngayo’y nakaupo na sa may bangko malapit sa bintana, pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kanyang kamay.

“Magpahinga ka muna rito, anak,” sabi nito habang hinuhubad ang kamisa de tsinong basa na rin ng pawis. “Ako na muna ang maghahanda ng mga gamit para sa pagtatrabaho.”

“O-opo, ’tay,” sagot ko.

Ninakawan ko ng tingin ang malalapad nitong dibdib na tumataas-baba sa bawat paghinga nito. Pati na ang mga kili-kili nitong sakto lamang ang dami ng buhok at mauugat na brasong kahit pagod ay mukhang handa pa ring magbuhat ng kahit ano.

Tumayo ito at nagtungo sa kinaroroonan ng maliit na aparador upang kumuha ng bagong damit. Agad n’ya rin iyong isinuot. Ang mga mata ko nama’y nakapukol pa rin dito.

“Matutunaw ako kakatitig mo n’yan,” pabiro nitong banggit nang mapansin marahil ang hindi ko pag-alis ng tingin.

Dali-dali akong umiwas at nagkunwaring inaayos ang pagkakalapag ng mga baunan at ilang gamit sa mesa.

“H-hindi ho,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking sarili. “T-tinitingnan ko lang ho kung saan ko pwedeng ilagay ang iba nating mga dala-dala.”

Mahina itong tumawa at umiling bago isinabit ang hinubad na kamisa sa may pako sa dingding.

“Kung pagod ka pa sa paglalakad, umupo ka muna rito at magpahinga. Marami-rami pa ang mga gagawin natin ngayong araw.”

“O-opo, ’tay.”

Umupo ako sa mahabang upuan at lumabas na ito ng kubo.

Nang tuluyan na itong makalabas ay kaagad kong sinampal ang aking sarili. Nagpahalata na naman ako rito. Ano na lamang ang iisipin nito kapag nalamang pinagpapantasyahan s’ya ng sarili n’yang anak?

Napakagat-labi na lamang ako bago huminga nang malalim. Pinakalma kong muli ang aking sarili sa pamamagitan ng pagpikit ng aking mga mata.

Marahan akong huminga. Pinakinggan ko ang tunog ng hangin na dumaraan sa mga bintana at dingding ng kubo. Pati na ang marahang pagkaluskos ng mga dahon ng palay sa labas at ang walang humpay na huni ng mga kuliglig at ibon na nagmistulang musika ng bukirin.

Ilang minuto ang lumipas at tuluyan na nga akong kumalma. ‘Umayos ka, Kiko. Huwag mong dudungisan ang imahe mo sa iyong ama,’ mariing bulong ko sa aking sarili sa loob ng aking isipan.

Ilang saglit pa ay bumalik na rin si Itay sa loob ng kubo, bitbit ang ilang kagamitan katulad ng kalaykay, pesticide, at lubid na gagamitin namin mamaya.

“Unahin muna natin ’yung bahagi sa may bandang silangan,” ani nito habang inaayos ang mga iyon. “Medyo makapal na kasi ang mga ligaw na damo roon.”

Tumango ako at agad na tumayo mula sa pagkakaupo. Isinuot ko na ang aking pananggang mga damit at kinuha ang isa sa mga sumbrerong buri na nakasabit sa dingding upang kahit paano’y maprotektahan ang aking ulo at mukha sa unti-unting pag-iinit ng araw.

“Dalhin mo rin ’yung maliit na pala, anak,” dagdag nito habang inaangat ang kalaykay sa kanyang balikat. “Dalawang linggo na mula nang itanim natin ang mga punla. Siguradong marami na ang mga damong sumisingit at baka may bahagi ring kailangang ayusin ang patubig.”

“Oho, ’tay.”

Matapos kong kunin ang pala ay lumabas na kami ng kubo. Agad kaming sinalubong ng maliwanag na sikat ng araw.

Kumikislap ang tubig sa pagitan ng mga pilapil na sumasalamin sa asul na kalangitan. Ang mga palay naman ay marahang inuugoy ng hangin.

Naglakad na kami sa makitid na pilapil. Maingat ang aming mga galaw upang hindi madulas. Ramdam ko ang lambot ng lupa sa ilalim ng aking suot na bota at ang bahagyang amoy ng basang putik na pamilyar na sa akin simula pagkabata.

“Maganda ang tubo rito,” banggit ni Itay habang nakatanaw sa isang hanay ng mga punla. “Mukhang nakapag-ugat na nang maayos.”

Napangiti ako. “Oo nga ho. Mas luntian nga ho rito kumpara sa ibang parte.”

Pagdating namin sa bandang silangan ay agad naming napansin ang ilang bahagi na may tumubo nang mga ligaw na damo.

Lumusong si Itay sa mababaw na putikan at sumunod na rin ako rito. Kaagad kong naramdaman ang malamig na putik na yumakap sa aking bota.

“Bunutin natin ’to isa-isa para hindi maagawan ng sustansya ang mga palay,” paliwanag nito. “Kapag napabayaan kasi ang mga ito ay tiyak na mas mabilis pang lalago ang damo kaysa sa mismong tanim.”

Yumuko ako at nagsimulang magbunot. Isa-isa kong hinugot ang mga ligaw na damong may mahahaba na ring ugat at inilagay ang mga iyon sa gilid ng pilapil. Paminsan-minsan ay sinusulyapan ko ang aking ama na mabilis at sanay na sanay na ang mga galaw. Tila kabisado na nito nang lubusan ang bawat ritmo ng pagbubunot.

Ilang sandali pa ay itinuro nito ang isang bahagi ng mga pananim.

“Tingnan mo ’yan. Medyo mababa ang tubig sa parteng iyan. Kailangan nating buksan nang kaunti ang daanan para makapasok ang tubig mula sa kanal.”

“Ako na ho ang gagawa, ’tay,” pagpi-prisinta ko rito.

“Sigurado ka, anak?”

“Oho, nang ma-praktis ko na rin ho ang itinuro ninyo sa akin noon.”

Lumapit ako patungo roon at ginamit ang maliit na pala upang bahagyang hukayin ang lupa. Unti-unti rin namang pumasok ang tubig. Dahan-dahan nitong pinuno ang bahaging iyon ng taniman.

“Ganyan nga,” sabi nito sa may kasiyahang tinig. “Importante ang tamang lalim ng tubig lalo na sa mga unang linggo.”

Nagpatuloy lamang kami sa aming trabaho—pagbubunot ng damo, pag-aayos ng pilapil, at pag-iinspeksyon sa bawat hanay. May napansin din kaming ilang dahon na may maliliit na butas.

“May mga insektong dumapo rito,” wika ni Itay habang sinusuri ang isang punla. “Mamaya ay maglalagay tayo ng kaunting pesticide. Kaunti lang at baka masira ang lupa at maapektuhan pa ang ibang pananim.”

“Opo, ’tay,” pagsang-ayon ko rito.

Lumipas ang ilang oras nang hindi ko namamalayan. Pawis na pawis na ang aking buong katawan dahil balot na balot din ako ng mga pananggang kasuotan.

Huminto si Itay upang tingnan ang malawak na taniman. “Kung magpapatuloy ang ganitong lagay, magiging maganda ang ani natin, anak.”

Napatingin din ako sa mga hanay ng luntiang palayan na kumikislap sa ilalim ng araw. Sa sandaling iyon ay tila nawala ang lahat ng pagod ko nang masilayan ko kung gaano ito kaganda. Marami-rami na rin pala ang aming nagawa ngayong araw.

“Hindi na ako makapaghintay na dumating ang panahon ng anihan, ’tay,” ang masaya kong bigkas.

Ngumiti s’ya. “Ako rin, anak. Bawat punlang narito ay bunga ng kasipagan ng ating pamilya. Kaya habang maaga pa, alagaan din natin ang mga ito nang mabuti.”

Muli itong yumuko upang ipagpatuloy ang paggawa ng espantaho o panakot sa mga ibon at insektong itatayo namin banda rito mamaya. Maging ako ay nagpatuloy na rin sa pagbubunot ng mga natirang damo.

Magkasabay na naming tinapos ang mga gawain kasabay ng banayad na pag-ihip ng preskong hangin at walang katapusang pag-awit ng bukirin.

────୨ৎ────

“AAAHHH…”

Napangiti ako habang pinagmamasdang mag-unat ng katawan ang aking ama matapos ang aming pagtatrabaho.

Saktong alas-dose kaming natapos sa pagme-mentena at pagsasa-ayos ng mga pananim. Mula sa pagbubunot ng mga sukal na damo, pagpapatibay ng mga pilapil, pagbubukas ng daluyan ng tubig, hanggang sa maingat na pag-iinspeksiyon sa bawat hanay ng mga palay, sinigurado naming maayos ang lahat bago namin naisipang magpahinga sa loob ng kubo.

“Maaga tayong natapos, anak, ah. Ginalingan mo naman masyado,” saad nito matapos hubarin ang pang-itaas at umupo sa gilid ng katre. Lumitaw ang pawis na pawis at nangingintab nitong katawan.

“Ikaw nga ho riyan ang tila makina sa sobrang bilis ng paggalaw, ’tay, eh,” ang natatawa kong banggit dito sabay inom ng tubig.

Pasimple ko itong sinipat habang umiinom.

“Syempre, ayokong maarawan ang baby ko kaya binilisan ko na.” Tumawa rin ito.

Muntikan kong masamid ang aking iniinom dahil sa sinabi nito.

“O, o, ayos ka lang ba, anak?” agad na banggit nito at akmang tatayo na.

“A-ayos lang po ako, ’tay,” tugon ko rito sabay ubo.

“Tsk tsk. Dahan-dahan lang kasi sa pag-inom. Ikaw talagang bata ka.”

Tumayo ito at kumuha ng bimpo mula sa aparador. Laking-gulat ko nang lumapit ito sa akin at ito na mismo ang nagpunas ng aking bibig.

“Ayaw mo na bang tinatawag kitang ‘baby’, huh?”

Pabiro nitong pinitik ang ilong ko nang mahina.

Nagmistula akong tuod at hindi makagalaw. Gulat na gulat pa rin kasi ako sa ginagawa nito ngunit hindi ko lamang iyon pinahahalata.

“’T-tay naman, h-hindi na ho ako bata upang tawagin n’yo pa ng ganyan,” sagot ko nang hindi tumitingin dito. Halos kumawala na mula sa loob ng aking dibdib ang puso ko.

Tumawa itong muli nang mahina.

“Hindi ka na nga bata, ngunit dahil ikaw pa rin ang pinaka-unang baby ko ay magpapatuloy iyon hanggang sa pagtanda mo, naiintindihan mo ba?”

Nanatili akong walang kibo kahit natapos na ito sa pagpunas ng aking bibig at leeg.

“Sa susunod, huwag kang nagmamadaling uminom. Hindi ka naman mauubusan ng tubig dahil marami tayong baon sa water jug. Maliwanag ba, baby?”

Ginulo nito ang aking buhok matapos akong asarin.

Tipid lamang akong ngumiti. Hindi ko pa rin ito magawang tignan.

Ilang segundo pa ay narinig ko ang paghinga nito nang malalim.

“Pasensya ka na, anak. Alam mo kasi, hindi naging maganda ang kabataan ng Itay,” bigla nitong banggit. “Hindi ko naranasan ang totoong pagmamahal at aruga mula sa aking mga magulang. Maaga akong namulat sa kahirapan at nagbanat ng buto. Sumabay pang maaga rin akong nakapag-asawa at anak.”

Napamulagat ako nang humakbang ito patungo sa aking likuran at agad akong niyakap mula roon.

“Kaya noong dumating ka sa buhay ko, mas lalo kong natutunang pahalagahan ang bawat sandali ng buhay. Nangako akong ipararanas ko sa ’yo ang hindi ko naranasang pagmamahal mula sa aking mga magulang. Ikaw ang nakapagpabago sa akin, anak. Hindi ko alam kung saan ako pupulutin ngayon kung hindi ka lamang dumating sa buhay ko.”

Hinalikan ako nito sa pisngi na naging dahilan upang dumaloy ang tila kuryente sa aking buong katawan.

“Kaya hayaan mo na ang Itay na tawagin kang ‘baby’, hmm?”

Halo-halo ang aking naging emosyon. Pagkasabik, kaba, pagkagulo ng isipan, ngunit ang mas nangingibabaw ay ang matinding pagsisisi.

Namalayan ko na lamang ang aking sariling nagsimula nang mangilid.

Sising-sisi ako dahil sa mga nagawa ko sa aking ama. Sising-sisi ako sa mga naging kalapastanganan ko rito. Pinagsisisihan kong pinagnasaan ko ito.

Hindi ko napigilan ang aking damdamin at bigla na lamang akong napahagulgol at hinarap ito nang tuluyan upang yakapin nang mahigpit.

Wala na akong paki kahit medyo malagkit pa ito dahil sa kanyang pawis. Ibinaon ko ang aking mukha sa dibdib nito at doon ibinuhos ang lahat ng bigat na matagal ko nang kinikimkim, ang mga salitang hindi ko masabi, at ang mga luha ng kahihiyan.

“A-anak, anong problema?” agad nitong sambit. Bakas sa malaking boses nito ang pagkagulo ng kanyang isipan.

Hinawakan ako nito sa magkabilaang pisngi upang iharap sa kanya ang aking mukha.

Hindi ko alam kung paano ako magsisimulang humingi ng tawad rito. At hindi ko rin alam kung may sapat na kakayahan ba akong aminin sa kanya ang lahat-lahat. Hindi sapat ang mga salita upang maipaliwanag ang kaguluhan sa aking puso’t isipan.

“P-patawad po, Itay…” halos pabulong kong nasambit sa pagitan ng aking mga hikbi. “Patawad po sa lahat ng mga nagawa ko…”

Halos ilang segundo muna ako nitong tinignan bago muling magsalita.

“Shh, tahan na. Wala kang dapat ipagpatawad. Hindi mo na rin kailangan pang magpaliwanag. Naiintindihan kita kahit ano pa man iyang dahilan mo.”

Muli ako nitong niyakap kaya’t napasandal akong muli sa dibdib nito habang patuloy pa rin sa pag-iyak na parang batang paslit.

“Tandaan mong hindi ko kailanman magagawang magtanim ng galit sa ’yo. Mahal na mahal ka ng Itay, anak. Sobra pa sa sarili ko.”

Hinagod nito nang marahan ang aking likod.

“Kaya tumahan ka na riyan.” Hinalikan ako nito sa may bandang noo.

Maya-maya pa ay unti-unti na rin akong tumahan at kumalma.

Tinulungan ako nitong punasan ang aking mga luha gamit ang bimpong hawak nito kanina.

“Akala ko ba hindi ka na baby? May binata bang iyakin?”

Sinubukan ako nitong patawanin ngunit isang tipid na pagngiti lamang ang itinugon ko rito.

“Biro lang, anak. Walang masama sa pag-iyak at paglabas ng mga hinanakit mo. Mas maganda nga iyon kumpara sa kinikimkim at sinasarili mo lamang.”

Ginulo nitong muli ang aking buhok.

“S’ya, mananghalian na tayo at kanina pa ako nagugutom. Baka mapanis na rin ’yung kanin at ulam natin.”

Matapos n’ya iyong sabihin ay inihanda na namin ang aming mga baunan at magkatabing umupo sa maliit na lamesa.

Medyo naiilang pa rin ako rito ngunit kahit papaano ay panatag na ang aking kalooban dahil mukhang napatawad naman na ako nito sa aking kasalanan. Kahit pa hindi talaga nito alam ang tunay na rason kung bakit ako humingi ng tawad at bigla na lamang napahagulgol sa harapan nito kanina. Naniniwala kasi akong kahit ipagtapat ko pa iyon sa kanya ay maiintindihan pa rin ako nito nang lubusan. Ganoon ako kamahal ng aking ama. Sobrang bait lamang nito upang pandirihan o itakwil ako bilang anak nang dahil lamang sa rasong iyon. Pakiramdam ko tuloy ay hindi ako karapat-dapat na maging anak nito.

Habang tahimik na kumakain ay napatingin ako rito. Sarap na sarap kasi ito sa kinakain kaya’t napangiti ako nang bahagya. Mukhang kanina pa talaga ito gutom na gutom. Sa dami ba naman ng ginawa naming gawain kanina.

Agad na sumagi sa aking isipan ang pangyayaring iyon kahapon. Naabutan namin kasi ito sa may sala na mukhang kakagaling lamang sa pag-iyak. Hindi ko pa pala ito natatanong ukol doon. Isa pa sa mga napansin ko ay tila hindi na sila muling nagpansinan ni Inay kagabi sa hapag-kainan at maging kanina. May nangyari kaya ulit sa kanilang hindi maganda?

“Masyado bang matakaw ang Itay, anak?”

Naputol ang pagmamasid ko rito dahil sa biglaan nitong pagsasalita.

“H-hindi ho.”

Ibinaling ko nang muli ang aking paningin sa pagkain at ipinagpatuloy iyon.

Narinig ko ang pagtawa nito nang bahagya.

“Sabihin mo na kung ano mang nais mong sabihin,” anito bago sumubo ng kanin.

Nakatingin pa rin ako sa aking kinakain habang pinaglalaruan ito gamit ang kutsara. Nag-iipon ako ng sapat na lakas ng loob upang muli itong kausapin.

Hanggang sa tuluyan ko na ngang nasabi ang nais kong sabihin dito.

“’T-tay, may nangyari ho ba ulit sa inyo ni Inay?”

Sandali itong napatigil ngunit agad ring sumagot.

“W-wala naman. Paano mo naman nasabi?”

“Eh kasi ho, k-kahapon pagdating namin galing sa paaralan, mugto po ang mga mata ninyo. A-at saka, h-hindi rin ho kayo masyadong nagpapansinan simula pa kagabi. K-kaya naisip ko ho kung may nangyari ba ulit na hindi maganda sa pagitan ninyong dalawa.”

Rinig na rinig ko ang biglaang paglunok nito. Hindi na rin ito nakasagot pa kaya’t naghari ang matinding katahimikan sa buong paligid.

Napagtanto kong baka masyadong personal ang dahilan nito kaya muli akong nagsalita.

“K-kahit hindi n’yo na ho sagutin, ’tay. N-napatanong lamang ho ako dahil nag-aalal-”

“Gusto mo ba talagang malaman, anak?”

Hindi ko na naituloy ang aking sasabihin nang sumagot ito.

Dahan-dahan muli akong napatingin dito. Kitang-kita ko kung paano itong pilit na ngumiti. Napansin ko rin ang unti-unti nitong pangingilid.

“Tutal ay ikaw naman ang pinaka-pinagkakatiwalaan ko sa mundong ito, sa ’yo ko na lamang ito sasabihin. Ang totoo n’yan ay balak ko na rin naman itong sabihin sa ’yo, anak. Naghahanap lamang ako ng tiyempo. At mukhang ito na nga ang tamang oras para doon.”

Nakaramdam ako ng takot at tila nagbabadya rin ang aking mga luha. Natatakot ako sa sasabihin nito.

“Hindi kumpleto ang detalye ng mga sinabi ko sa ’yo tungkol sa iyong ina noong gabing iyon.”

Napasinghap ako nang marahan. Tila biglang bumigat ang aking dibdib sa pangambang dala ng mga susunod pa nitong sasabihin.

“Totoong prosti ang Inay mo. Ngunit higit pa roon ang kasalanang nagawa n’ya sa akin, anak.”

Tuluyan nang tumulo ang butil-butil nitong luha. Kitang-kita ko rin kung paano magtaas-baba ang lalagukan nito sa kanyang leeg. Tandang nagpipigil itong umiyak ngunit hindi na nakayanan ang bugso ng damdamin.

“Noong gabing iyon na hinanap ko s’ya sa bayan, may nakapagturo sa akin sa kanyang kinaroroonan. Itinuro nito ang bahay ni Pareng Raul at nakikipag-inuman daw ito roon. At… n-nang puntahan ko iyon ay nahuli ko silang dalawang naghahalikan sa labas mismo ng kanilang pintuan.”

Nanginginig akong napatakip ng aking bibig. S-si T’yong Raul?

“Gustuhin ko man silang sugurin ay hindi ko nagawa dahil natakot ako. Natakot akong masira ang pamilya natin sa oras na gawin ko iyon,” hagulgol nito.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili at mabilis ko itong niyakap at dinamayan sa pag-iyak.

“’T-tay…” iyak ko rito.

“Buong akala ko ay maaayos ko pa ang lahat, anak. Sinubukan ko pa iyong ayusin. Binigyan ko pa s’ya ng ikalawang pagkakataon sa kabila ng matinding sakit na idinulot n’ya sa akin.”

Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan nito kaya mas hinigpitan ko na lamang ang aking mga yakap.

“Sinadya ko talagang humingi ng kalahating-araw na pahinga kay Mang Paeng kahapon. Iyon ay upang subukin ang katapatan ng Inay mo. Umasa ako, anak. Umasa ang Itay na mali lamang ako ng iniisip at totoong nagsisisi na ang iyong ina sa kasalanang nagawa n’ya. K-kaya nang muli ko s’yang makitang papasok sa bahay ng Raul na iyon tanghali kahapon ay para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Hindi ako makapaniwalang magagawa iyon sa akin ng Inay mo.”

Hinimas ko ang likod nito at hinayaan ko lamang itong humagulgol upang mailabas ang kanyang hinanakit. Damang-dama ko ang sakit na dinaranas nito ngayon matapos pigilan ang kanyang nararamdaman simula pa kahapon. Pinili nitong magpakatatag at hindi ipakita sa amin na labis s’yang nasaktan sa nangyari. Wala akong kaide-ideyang nagdurusa na pala ito dahil sa panglolokong ginawa ng aming ina.

“Masama ba akong asawa at ama, Kiko, anak? Nagkulang ba ako sa inyo? Binigay ko naman ang lahat ng makakaya ko, ah. Sinikap kong maging mabuting haligi ng tahanan para sa inyong lahat.”

“Ssshhh… tahan na po, Itay. Huwag na huwag po kayong mag-iisip ng ganyan. Wala ho kayong kasalanan. Walang-wala, naiintindihan n’yo ho ba? Kayo na ho yata ang pinakamabuting tatay sa buong mundo. Wala na akong ibang maihihiling pa kundi ang magkaroon ng isang amang katulad ninyo,” pagpapatahan ko rito.

“Ang sakit, anak. Sobrang sakit…”

Hinigpitan kong muli ang pagkakayakap ko rito. Gusto kong iparamdam dito na nandito lamang ako sa kanyang tabi kahit ano pang mangyari. Hinding-hindi ko ito iiwanan kailanman. Magugunaw muna ang mundo bago iyon mangyari. Ganoon ko s’ya kamahal.

Inilapat ko ang aking mga palad sa magkabilaan nitong pisngi. Patuloy pa rin sa pag-agos ang mga luha nito at bakas na bakas ang matinding hinagpis sa kanyang mukha.

“Wala ho kayong kasalanan, ’tay. Hindi n’yo pagkakamali ang pagkakamali ni Inay. Kung sa tingin n’yo ho ay nagkulang kayo bilang asawa kaya n’ya nagawa ang bagay na iyon ay nagkakamali kayo. Saksi ako sa walang sawang pagmamahal na ipinaranas mo sa amin. Wala kang ibang ginawa kundi ang maging isang huwarang ama at asawa.”

Lumukot ang mukha nito at mas lalo pang napaiyak dahil sa aking mga sinabi. Niyakap ako nitong muli nang napakahigpit.

“Maraming salamat, anak. Maraming-maraming salamat dahil nariyan ka palagi sa tabi ng Itay. Kayo na lamang ng mga kapatid mo ang pinaghuhugutan ko ng lakas ngayon.”

Ginantihan ko rin ang mga yakap nito, kahit pa medyo nahihirapan na rin akong huminga. Gusto ko lamang makulong sa mga bisig at katawan nito.

“Ang totoo ay hindi ko talaga alam kung paano na ako magpapatuloy sa buhay, anak. Ngunit dahil sa inyo ay kailangan kong magpakatatag. Gagawin ko ang lahat ng aking makakaya upang magpatuloy sa kabila ng matinding hamon na ito. Lahat ay para sa inyo.”

Napapikit ako habang dinadama ang mga yakap nito. Hinalikan ako nitong muli sa noo habang patuloy sa pagluha.

Matapos ang madamdaming tagpong iyon ay tuluyan na rin itong tumigil sa pag-iyak at nag-ayos ng sarili. Ako naman ang nagpunas ng mga luha nito. Kapwa na naming naipagtapat sa isa’t-isa ang aming mga mabibigat na dala-dala sa loob lamang ng isang araw. Kahit pa hindi ko talaga lubusang nasabi sa kanya ang lahat.

Tahimik naming tinapos ang aming pananghalian. Sa una ay hindi pa ito masyadong kumikibo ngunit agad rin namang bumalik ang sigla nito nang simulan ko itong kausaping muli.

Hindi pa rin ako makapaniwalang magagawa iyon ni Inay. Pinaniwala kami nitong isa s’yang butihing asawa at ina ngunit nasa loob pala ang kulo nito. Halos hindi ko matanggap ang pagiging prosti nito sa kabila ng kanyang tungkulin bilang asawa ni Itay. Mas lalong hindi ko ito mapapatawad dahil sa pangangabit nito. Magsisinungaling ako kapag sinabi kong walang bahid ng galit ang nararamdaman ko para sa kanila nung lalaki n’ya ngayon. Galit na galit ako dahil sa ginawa nilang panloloko ng Raul na iyon sa aking ama. Hindi nararapat na lokohin nila ng ganoon si Itay. Si Itay na walang ibang ginawa kundi ang maging mabuting asawa at ama para sa amin. Ito ang kahuli-hulihang taong karapat-dapat na makaranas ng ganoon.

Si T’yong Raul ay kumpare ng aking ama at isa sa mga naging kaibigan nito simula pagkabata. Katunayan ay Ninong din ito ng aming bunso na si Karl. May kaya ito at s’yang may-ari ng pinakamalaking bigasan sa bayan kung saan din kami madalas na bumibili. Base sa mga narinig ko ay hiwalay raw ito sa asawa at may tatlong anak na nakatira sa siyudad kaya mag-isa lamang itong naninirahan sa kanyang bahay. Wala namang naging problema si Itay rito. Magiliw at likas na palabiro ang pagkaka-kilala ko rito noon. Kaya hindi ko lubos-akalaing ito pala ang aahas sa aming pamilya. Patunay na hindi sapat ang matagal na pagsasama at pagkakaibigan upang masukat ang tunay na pagkatao ng isang tao.

“Ayos na ho ba kayo, Itay?” tanong ko sa aking amang nakatayo ngayon sa may pintuan habang nakatanaw sa labas ng kubo.

Katatapos lamang naming kumain kaya nagpapatunaw muna kami ng aming t’yan.

Agad ako nitong nilingon sabay ngiti.

“Ayos lang ako, anak. ’Wag mo akong alalahanin.”

Muli na nitong ibinaling ang paningin sa labas habang nakatayo pa ring nakahalukipkip.

Dahan-dahan ko itong nilapitan.

“Gusto n’yo ho bang ako na lang muna ang magbenta nung mga kamoteng-kahoy sa bayan? Medyo kaunti lang naman ang mga ibebenta natin ngayong araw kumpara noong una kaya kakayanin ko naman ho siguro iyon. Nang makauwi na rin ho kayo sa bahay upang makapagpahinga nang maayos.”

Napansin ko ang biglaan nitong pagngiti sabay lingon muli sa akin.

“Ito talagang baby ko. Masyadong mabait sa ’kin.”

Tuluyan na ako nitong hinarap.

“Sa tingin mo ba hahayaan kitang gawin iyon?” Kinurot nito nang marahan ang aking ilong.

Napatingin ako sa sahig habang kinakamot ang aking leeg.

“P-pero kasi, ’tay… p-paano ho kung makasalubong ninyo roon sina Inay at T’yong Raul?”

Tumawa lamang ito nang mahina.

“Eh paano kung makasalubong mo rin ang dalawang iyon? Handa ka naman bang harapin sila matapos ang mga nalaman mo?”

Hindi na ako nakasagot pa. Nga naman. Madalas pa naman akong mautal at nagiging tuod tuwing kinakabahan. Ngunit kaya ko naman siguro iyong labanan alang-alang sa aking ama.

“Huwag kang mag-alala. Para sa’n pa’t namumutok itong mga masel ng Itay kung hindi ko lang din mabibigwasan ’yang T’yong Raul mo?” Ipinagyabang nito ang malalaking braso.

Napangiti lamang ako nang pilit sa sinabi nito. Alam ko naman kasing hindi n’ya iyon kayang gawin.

“Biro lang, anak. S’ya, maghanda na tayo sa pag-alis natin. Mahirap na at baka maabutan pa tayo ng dilim pauwi.”

Halos mapatalon ako sa gulat nang bigla na lamang nitong pinalo nang mahina ang aking pang-upo bago maglakad palayo.

Marahas akong napalingon dito dala ng matinding gulat. Nagtungo ito sa harapan ng maliit na aparador at mukhang naghanap ng maisusuot. Kaswal pa itong sumipol ng kanta, hindi alintana ang aking pamumutla at paninigas dahil sa kanyang ginawa.

Napalunok na lamang ako at muling napaisip sa nangyari. Alam ko namang pabiro lamang iyon ngunit hindi ko mapigilang makapag-isip ng kung anu-ano at lagyan iyon ng malisya. Unang pagkakataon din kasi iyong ginawa sa akin ni Itay. Si Inay lamang ang ginagawan n’ya ng ganoon tuwing nagbibiruan silang dalawa. Hindi nga naman kasi normal na hawakan o paglaruan ang pwet ng isang tao kung hindi mo naman ito kabiyak o kasintahan.

“Maliligo muna ako sa may poso, anak. Mahirap nang mangamoy-pawis mamaya sa bayan. Baka isipin nung kabit ng nanay mo na nakakalamang s’ya sa ’kin,” tawa nito matapos makahanap ng susuotin.

“S-sige ho, ’tay,” pagsang-ayon ko rito.

“S’ya, hindi ka ba sasabay?”

Nanginginig akong umiling.

“M-mamaya na lang ho siguro p-pagkatapos ninyo.”

Kaagad itong ngumisi.

“Sus, huwag ka nang mahiya. Para namang hindi mo pa ako nakitang hubo’t-hubad.”

Namilog ang aking mga mata dahil sa narinig ko mula rito.

“H-ho?”

At halos lumuwa ang mga iyon nang bigla na lamang nitong magkasabay na hinubad ang suot na kupas na pantalon pati na ang brief nito.

Bumuyangyang ang higante nitong pagkalalakeng bagama’t bahagyang tulog pa ay halos kasing-taba na ng pipino. Bilad na bilad ang buong katawan nito ngayon mula ulo hanggang paa. Malaya ring tumambad ang nagyayabang nitong dibdib, kumpleto at hulmadong abs, at namumutok na mga braso at hita.

Wala na akong ibang nagawa pa kundi ang mapanganga na lamang dala ng matinding gulat. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari. Tila nasa loob lamang ako ng napakagandang panaginip.

“Oh, wala ka bang ibang sasabihin tungkol sa katawan ng Itay? Hindi ba ito ang pinapangarap mo?” panunudyo nito habang pinapagalaw ang kanyang mga dibdib.

Napalunok ako ng buo dahil tila matutuyuan na ako ng laway sa aking lalamunan anumang oras. Ni isang salita ay walang lumalabas mula sa aking bibig dahil wala rin akong maisip na sasabihin dito.

Lumakad na ito patungo sa likuran ng kubo kung saan naroon ang maliit na poso. Napapalibutan naman iyon ng may kataasang mga damo kaya walang makakakita rito kahit pa nakahubo ito. Isa pa ay may kalayuan ang pinakamalapit na kabahayan at sakahan mula rito kaya malaya nitong magagawa ang lahat.

Kusang humakbang ang aking mga paa at kaagad ko rin itong sinundan.

Tuluyan na itong nakalabas at napatayo naman ako sa may pintuan upang muli itong panoorin.

Nang dahil sa liwanag ng araw ay kitang-kita ko ang bawat detalye ng mala-troso nitong pangangatawan. Talaga namang namumutok ang bawat parte ng kalamnan nito. Hindi ko alam na may mas ikakaganda pa pala iyon sa ilalim ng liwanag ng arawan.

Tahimik lamang kaming nakatingin sa isa’t-isa. Hanggang sa bigla itong muli magsalita.

“Sinasabi ko nga ba’t ikaw ’yung naaninagan ko sa may likod-bahay noong gabing nagpamasahe ako sa ’yo, eh. Sa tingin mo ba hindi kita nakita?” nakangiti nitong banggit.

Sandali naman akong nag-iwas ng tingin ngunit muli ring ibinalik sa kanya.

Nagsimula na ito sa pagbomba ng tubig mula sa poso. Dahil dito ay mas lalo pang umigting ang mga ugat at masel sa buong katawan nito. Mula sa braso, hita, at dibdib. Maging ang pwet nitong matambok ay naninigas din.

“Ayos ba, anak?” bigla nitong sabi bago patigasin at ibida ang kanyang kanang braso. “Mag-enjoy ka lang sa panonood.”

Katulad ng sinabi nito ay dahan-dahan nga akong napaupo upang mapagmasdan ko ito nang mas komportable.

“Alam kong matagal-tagal mo na rin akong binobosohan. Ramdam ko rin ang tensyon mo tuwing nakikita mo akong nakahubad. Pasensya na at ngayon lang kita napagbigyan upang malaya akong mapagmasdan, anak. Huwag kang mag-alala dahil normal na paghanga lamang iyan. Naiintindihan kita. Balang araw ay magkakaroon ka rin ng katawan na katulad ko.”

Nang mapuno na nito ang balde ay kumuha ito ng tabo at agad na binuhusan ang sarili.

Nagmistula itong nangingintab na ginto dahil sa repleksyon ng araw sa buong katawan nitong basang-basa.

“Hooh! Ang lamig! Brrrr…” ang hindi nito napigilang sigaw sabay alog ng sarili na tila isang aso.

Kaya naman ay napatawa ako nang mahina.

Napansin n’ya naman iyon.

“Anong nginingiti-ngiti mo d’yan?” usisa nito habang naglalagay ng shampoo sa buhok.

“W-wala ho. P-para ho kasi kayong aso, ’tay. Malaking aso,” ang natatawa ko ritong sambit.

“Ah, gano’n? Aso pala, ah. Ganto ba? Awooooo… huff huff huff huff “

Hindi ko napigilang mapahalakhak dahil sa ginawa nito. Muli kasi nitong inalog-alog ang sarili at inilabas pa ang kanyang dila. Na para bang wala itong higanteng lawit na nakabitin dito ngayon. Napakaisip-bata nito talaga.

Nagbanlaw na ito at laking gulat ko na lamang nang tumakbo ito patungo ito sa aking gawi.

“Rawrrr… nandito na ang malaking aso!”

“Aaah!” malakas kong tili nang bigla na lamang nitong ibilog ang mga braso sa aking katawan at sapilitan akong hinila patungo sa may poso.

“Ayaw mo palang maligo, ah? Pwes, ako ang magpapaligo sa ’yo.”

Kumuha ito ng isang tabo ng tubig at agad iyong isinaboy sa akin.

“’Tay naman, eh!” pabiro kong reklamo rito.

Muli akong napaiwas nang sabuyan ako nitong muli.

“Walang tatay-tatay dito. Malaking aso ako ngayon, hindi ako ang tatay mo.”

“Kyaaah!” muli ko na namang tili dahil sa pangatlong pagsaboy ng tubig na ginawa nito.

Upang makaiwas dito ay nagtatatakbo ako kaya’t mabilis din ako nitong hinabol habang may hawak-hawak na tabong may lamang tubig.

Nagpatuloy lamang kami sa paglalaro at habulan. Para kaming mga batang paslit na walang ibang iniintindi kundi ang maglaro at wala nang iba pa. Hiyawan. Asaran. Sabuyan. Naglaro kami nang naglaro sa ilalim ng araw hanggang sa mapuno ang aming mga puso ng matinding kasiyahan.

Ilang beses ko ring naramdaman ang kargada nitong dumidikit sa aking damit tuwing naabutan n’ya ako. At dahil basa ang mga iyon ay parang direkta na rin itong nahahawakan.

Hangang sa napatigil ako sa pagtakbo at unti-unting nalusaw ang aking mga ngiti nang masilayan ko iyong unti-unti nang tumatayo. Mas lalo pa kasi itong lumaki kumpara kanina.

Nagkatitigan kami ng aking ama ngunit mabilis n’ya rin iyong pinutol at tinakpan ang alaga gamit ang isang kamay.

“P-pasensya na, anak. Hindi ko napigilan. Normal na reaksyon lamang ito kapag dumadampi ito sa ibang bagay.” Napakamot ito ng kanyang batok at tila nahihiya.

Ngunit imbes na sumagot ay kaagad ko itong nilapitan at sinakal ang kanyang kargada.

Ramdam na ramdam ko kung paano itong mas tumigas nang lubusan nang ibilog ko na ang aking buong palad rito.

“A-a-anak, a-anong ginagawa mo?” tila napaso ito at bigla na lamang lumayo sa akin. Muntikan pa akong mawalan ng balanse dahil may kalakasan ang pagkalas na ginawa nito.

Medyo naguguluhan man ay nagawa ko pa rin itong sagutin dala ng pagka-dismaya.

“H-hindi ho ba ito ang gusto ninyo?”

“A-ano? H-hindi. Bakit ko naman ito gugustuhin gayong anak kita?” nakakunot-noo nitong sabi. Mukhang naguguluhan din ito sa nangyayari.

“H-ho?” ang nasabi ko na lamang.

Hindi na ito nagsalitang muli at nanatili lamang nakatingin sa akin nang may hindi ko maipaliwanag na ekspresyon sa mukha.

“E-eh, k-kung gano’n ay b-bakit ho kayo naghubo sa harapan ko?” nanginginig kong sambit dito.

Napabuntong-hininga ito nang malalim.

“Ang buong akala ko kasi ay humahanga ka lamang sa katawan ko, anak. Inspirasyon sa pagpapalaki rin ng katawan at maging katulad ko balang araw. Madalas mo kasi iyong banggitin sa akin noon, hindi ba? Kaya naman naisipan kong ipakita sa ’yo ang buong katawan ko nang mas lalo kang magkaroon ng motibasyong gawin iyon.”

Unti-unting nagbadya ang aking mga luha.

“E-eh, b-bakit n’yo ho pinapakita sa ’kin ’yang alaga ninyo?” malungkot kong banggit dito.

Lumabo na ang aking paningin. Tuluyan na akong napaluha. Pinaghalo-halong hiya, pananabik, kaba, pagkagulo, at galit ang nararamdaman ko ngayon. Hindi ko inaasahan ang mga sinabi nito matapos ako nitong bigyan ng motibo. Pakiramdam ko ay pinaglaruan lamang nito ang damdamin ko.

“Naisip ko naman kasing pareho lamang tayong lalake. Normal lang iyon sa mga kalalakihan. Minsan nga ay sabay-sabay pa kaming naliligo ng mga lalaking ka-trabaho ko sa plantasyon matapos ang buong araw na pagbibilad sa arawan.”

Nagpatuloy lamang ako sa paghikbi at hindi na inintidi ang naging paliwanag nito. Umasa lamang pala ako. Buong akala ko naman ay pagbibigyan na ako nito. Iba pala ang pagkakaintindi nito sa sitwasyon. Hindi nito lubusang naintindihan ang nararamdaman ko.

“Kiko, anak, tapatin mo nga ang ako. B-bakla ka ba?”

Napaangat ako rito ng tingin.

“Hindi lang ako basta bakla, ’tay, pinagnanasaan pa kita! Matagal na kitang gusto. Matagal ko nang gustong-gustong masuso ang burat mo. Matagal ko nang pinagpapantasyang makantot mo ako. Bawat gabi hinihiling ko sa d’yos na sana ako na lamang ang katabi mo sa kabilang kwarto at hindi si Inay. ’Yung paghingi ko ng tawad sa ’yo kanina? Nang dahil iyon sa mga pambobosong ginawa ko sa ’yo! At hindi iyon dahil sa gusto kong magkaroon ng katawan na katulad mo, kundi dahil gustong-gusto kong matikman ang katawan mo mismo!”

Tuluyan na nga akong sumabog. Sa wakas ay nailabas ko na rin ang pinakaiingatan kong lihim sa aking ama. Lihim na matagal ko nang itinatago sa aking sarili. Tila bumagsak ang lahat ng pader na aking itinayo sa loob nang napakahabang panahon sa isang iglap lamang.

Takot na takot ako sa kahihinatnan nito. Wala nang balikan ’to dahil isiniwalat ko na rito ang lahat-lahat. Ngunit mas natatakot akong hindi ko masabi sa kanya ang tunay kong nararamdaman bago pa man matapos ang araw na ito.

“A-anak,” wika n’ya, may bahid ng kalungkutan at pagkagulo sa kanyang tinig. “M-mali iyang nararamdaman mo.”

“Walang mali kung ito mismo ang ipinagkaloob sa akin ng d’yos, ’tay. Kung mali man itong nararamdaman ko, hindi ko iyon pagkakamali kundi pagkakamali n’ya dahil ito ang ibinigay n’yang damdamin para sa ’kin.”

Bahagya akong nagulat sa aking mga binitawang salita. Napagtanto kong ito rin pala ang mga sinabi ni Kevin nang magtapat ito ng kanyang nararamdaman para sa ’kin. Hipokrito na kung hipokrito. Ngunit pareho lamang naman kami ng nararamdaman. Sa magkaibang tao nga lang.

“B-baby ko, naririnig mo ba ang mga sinasabi mo? H-hindi na ikaw ’yan.”

“Akong-ako pa rin ’to, ’tay. Ito ang tunay na ako. Ito ang tunay na Kiko. Sawa na ako sa pagsunod sa kung ano ang tama. Buong buhay ko ay palagi akong nagpipigil ng damdamin ko. Ginawa ko ang lahat upang maging isang mabuting anak dahil sa mga itinuro mong asal sa ’kin. Ngunit sa likod niyon ay nagkukubli ang totoong ako. Ang anak mong hindi mo lubusang kilala. Ang anak mong hayok na hayok sa laman ng kalalakihan. Lalong-lalo na sa ’yo.”

Napaluhod ako sa harapan nito at idinikit ang aking mukha sa kargada nitong tuluyan na palang lumambot. Ngunit dahil sa laki nito ay halos kasing-laki pa rin ito ng buong mukha ko.

Hindi ito umalma sa aking ginawa kaya’t mas lalo ko pang ibinaon ang aking mukha rito. Dahilan upang biglaan itong mabuhay muli.

“Hayaan mo akong tulungan kang gantihan si Inay, ’tay. Hindi pwedeng s’ya lamang ang may karapatang sumaya kasama ang kabit n’ya. Ipaparanas ko sa ’yo ang tunay na nararapat sa isang katulad mo, kung hahayaan mo lamang ako.”

Napansin kong tumutulo na pala ang paunang-katas nito kaya marahan ko iyong sinalo sa aking dila.

Nanatili pa rin itong nakatayo na parang tuod habang nakakunot ang noo.

“P-pumasok tayo sa loob,” bigkas nito na halos ikatalon ko sa sobrang tuwa.

Kabanata XVIII

“SIGURADO ka ba talaga sa gagawin natin, anak?” may bahid ng pangambang saad ng aking ama.

Nasa loob na kami ng kubo at nakaupo ito ngayon sa gilid ng katre habang hubo’t-hubad na nakabukaka. Samantalang ako ay nakaluhod na rin sa harapan nito at punong-puno ng pananabik itong pinagmamasdan. Busog na busog ang mga mata ko sa tanawin ng buong katawan nitong mala-trosong inukit at halos mamutok ang bawat kalamnan. Mula sa siksik sa laman nitong mga hita, binti, at braso, hulmadong walong-pirasong pandesal, at perpektong hugis na dibdib. Ngunit ang pinaka-sentro ng atensyon ay ang dambuhala nitong pagkalalake na katulad n’ya ay napakamaskulado rin—malaki, malusog, at maugat. Naghuhumindig at saludong-saludo ang higanteng ari nitong nakahain sa aking harapan.

“M-matagal na kitang pinagpapantasyahan, ’tay. Hindi mo lang alam kung ilang taon kong ipinagdasal ang araw na ito. S-siguradong-sigurado ho ako,” nauutal ngunit puno ng kumpyansang bigkas ko rito.

Pilitin ko mang huwag kabahan ay hindi ko mapigilan ang aking sarili. Hindi pa rin kasi ako makapaniwalang nangyayari na nga ito. Matapos kong isiwalat ang pinakaiingatan kong sikreto rito kanina ay saka lamang ako tinablan ng kahihiyan. May saya akong nadama dahil sa wakas ay nasabi ko na rin dito ang lihim na matagal ko nang ikinukulong sa aking sarili, ngunit napagtanto ko rin kung gaano pala katindi ang aking mga sinabi. Sumabog lang naman ako dala ng desperasyon kong matikman ito. Ni hindi ko na naisip ang mga nasabi ko rito. Kusa na lamang ang mga iyon na lumabas mula sa aking bibig nang manaig ang bugso ng aking damdamin at ang matagal ko nang kinikimkim na pagnanasa. Gayunpaman ay mas nangingibabaw pa rin ang kasiyahan sa akin. Kung hindi ko nagawa iyon ay marahil naghahanda na kami ngayon sa aming pag-alis upang magbenta ng mga kamoteng-kahoy sa bayan.

Hindi na ito nagsalita pa. Bagkus ay napakagat-labi na lamang ito at tila hinintay ang aking susunod na gagawin.

Kaya naman ay hindi na rin ako nag-aksaya pa ng oras at marahan kong sinakal ang higante nitong sawa.

“Urghh…” mahina nitong daing nang mahawakan ko iyon.

Napansin ko ang biglaang pagbulwak ng malabnaw ngunit masaganang paunang-katas mula sa bukana nito. Mukhang bumulwak iyon dala ng biglaan kong pamimiga rito.

“P-pasensya na, anak. Kunin mo na lang ’yung bimp- oooohhhh…”

Hindi na nito naituloy sasabihin nang dilaan ko iyon mula sa kalahating parte ng kanyang kahabaan paitaas.

Sinimot ko ang tumulo nitong katas. Nagawa ko iyong ipunin sa aking dila at walang pag-aalinlangang nilunok.

Kitang-kita ko ang bahagyang pagkagulat sa eskpresyon ng mukha nito. Mukhang hindi ito makapaniwalang may kakayahan akong gawin ang masagwang bagay na iyon. Iniisip nito marahil kung paano ko nakayanang lunukin ang sarili kong mga kapatid.

Ngunit hindi ako nagpatinag. Itinuloy ko lamang ang aking ginagawa at muli ko na naman iyong dinilaan upang siguruhing wala ni isang patak ng katas na matitira.

“H-hahh…” agad nitong ungol habang nakapikit.

Isang ngiti ang namuo sa aking mga labi.

“Masarap ba, ’tay?”

Hinabol muna nito ang paghinga bago sumagot.

“S-sinong hindi masasarapan, anak?” hirap na hirap nitong tugon.

Labis akong nasiyahan sa aking narinig kaya’t nakangiti kong ibinilog ang aking dalawang palad sa naghuhumindig nitong sandata. Kahit dalawang kamay ko na ang nakahawak dito ay halos hindi pa rin iyon naging sapat upang matakpan ang kabuuan nito. Malaking bahagi pa rin ang lumalagpas mula sa aking palad.

Napahigpit ang hawak ko rito at napalunok ako nang marahan habang taimtim ko iyong sinusuri na tila isang kakatwang bagay. Ang laki-laki talaga nito. Ang taba. Ang haba. Halos sumabog na ito sa dami ng mga ugat na nakapalibot dito. Maganda rin ang pagkakatuli rito at napakaganda ng hugis. Prominente ang malaking guhit ng ugat sa may bandang gitna nito na s’yang labasan ng likido. Ganitong-ganito ang mga burat na nasaksihan ko sa malalaswang bidyo na ipinakita sa akin ni Louis—tila mga higante sa sobrang lalaki. Kung namangha ako sa laki ng mga alaga nina Louis at Kevin, mas lalo naman dito. ’Di hamak na mas malaki ito kumpara sa kanilang dalawa. Sa tantya ko ay umaabot ito ng humigit-kumulang siyam o sampung pulgada at halos kasing-taba ng malaking pipino o ’di kaya’y lata ng sardinas.

Unang beses ko itong nasilayan sa ganitong estado noong nagtalik sila ni Inay sa aming munting sala noong Huwebes ng gabi. At doon pa lamang ay halos mapanganga na ako sa pambihira nitong sukat. Hindi ko lubos akalaking mas may ikalalaki pa pala iyon nang husto sa malapitan. Ni minsan ay hindi sumagi sa aking isipan na mahahawakan ko ito nang ganito kalapit. Halos tukain na nito ang aking mukha.

“Pambihira itong alaga ninyo, ’tay. Pinaglihi ho yata kayo sa kabayo,” ang hindi ko napigilang saad sa kalagitnaan ng pagkamangha ko rito.

Nagpakawala ito ng mahinang tawa at saka ay nagsalita.

“Hindi ko maituturing na biyaya iyan, ’nak. ’Yan ang rason kung kaya’t bihira akong pagbigyan ng nanay mo.”

Muli akong napangiti rito.

“Huwag ho kayong mag-alala, ’tay. Simula ngayon ay hindi n’yo na kakailanganin pa si Inay. Ako na ho ang papalit sa kanya.”

Marahan itong nag-iwas ng tingin. At makalipas lamang ang ilang segundo ay muli nitong ibinaling ang tingin sa akin.

“A-anak, kung pwede sana ay isang beses lamang itong mangyayari. Gagawin ko lamang ito dahil sa matinding pagmamahal ko sa ’yo. Alam mong lahat ay kaya kong gawin at tiisin alang-alang sa ikasasaya mo. Ngunit maling-mali pa rin ito sa mata ng d’yos at ng nakararami. Pagbali-baliktarin man ang mundo ay ama mo pa rin ako at anak kita. Hindi ito nararapat at isang napakalaking kalapastanganan sa mata ng panginoon. Pagkatapos ng ating gagawin ngayon ay inaasahan kong ibabaon din natin ito kaagad sa limot. Kakalimutin natin ang mga nangyari sa kubong ito ngayong araw. At sana’y walang ibang makakaalam dito kundi tayong dalawa lamang. Huwag kang mag-alala dahil hinding-hindi magbabago ang pagtingin ko sa ’yo, baby ko. Ako pa rin ang ama mong handang-handa kang mahalin nang walang anumang kapalit.”

Nalungkot man sa aking narinig ay pinili ko na lamang na ngumiting muli. Naiintindihan ko naman ang pinanggagalingan nito. Tama nga naman kasi ang kanyang mga sinabi. Sa katotohanan pa lamang na kaya nitong labagin ang kanyang prinsipyo at paniniwala alang-alang sa ikasasaya ko ay napakalaking bagay na. Ganoon ako kamahal ng aking ama. Sobrang laki ng pasasalamat ko rito hindi lamang dahil sa pagpayag nito sa nais kong mangyari kundi pati na rin sa hindi nito pandidiri sa kabila ng ginawang pag-amin ko rito. Kung ibang ama ito siguro ay marahil bugbog-sarado na ako ngayon.

“Naiintindihan ko po, ’tay. Gagawin ko lang naman ho ito upang maranasan ang bagay na ito kahit isang beses man lang. Matagal ko na ho itong inaasam at kahit isang beses lang ay sapat na sapat na ho para sa akin. I-isa pa po, g-gusto ko ho kayong tulungan para kahit papaano’y maibsan naman ang kalungkutan ninyo dahil sa nagawa sa inyo ni Inay.”

Isang matamis na ngiti ang iginawad nito sa akin sabay gulo ng buhok ko.

“S’ya, gawin mo na ang lahat ng gusto mo sa katawan ng Itay,” ang tuluyan nitong pagpapaubaya.

Napakagat-labi ako at mas lalo pang napangiti.

Ilang saglit pa ay idinikit ko nang muli ang aking ilong sa naghuhumindig nitong alaga. Inamoy ko ang bandang tuktok ng korona nito na tila ba isa itong nakakaadik na gamot.

“Hmmm… ang bango, ’tay,” paglalahad ko.

“’Yung shampoo iyan ng nanay mo, anak. Hindi yata ako nakapagbanlaw kanina nang maayos. Gusto mo bang maghugas muna ako sa may poso? Nang hindi mo malasahan ang bula sa bibig mo.”

“Hindi na ho, ’tay. Hindi rin naman ganoon kalakas ang amoy. Nakapagbanlaw naman ho yata kayo nang maayos. Mas mabuti na rin iyon para may flavor. Flower flavor katulad nung shampoo, hehe.”

Napailing ito.

“Ikaw talagang bata ka. Sige, ikaw bahala. Basta huwag kang magrereklamo mamaya kapag bumula iyang bibig mo, ah?”

Tumango na lamang ako at ipinagpatuloy na ang aking ginagawa.

Unti-unti kong ibinuka ang aking bibig at dahan-dahang nilamon ang kargada nito.

“Hooohhh…” Agad itong napapikit.

Marahan kong ipinasok sa aking bibig ang kahabaan nito. Mula ulo hanggang sa tuluyan akong kumalahati. Nagmistula akong isang sawang lumalamon ng biktima.

“P-pucha, anak… aahhh…” ang hindi nito napigilang ungol dahil sa ginawa kong pagpapagalaw ng aking dila sa loob; teknik na natutunan ko mula kay Louis.

Hinigop ko muna iyon nang buong pwersa bago swabeng iluwa nang dahan-dahan.

“H-hahhhh… aaaahhhh…” Napalakas ang mga sigaw nito.

Paano’y habang isinasagawa ko iyon ay s’ya ring pagsayaw ng aking dila. Tila nililinis nito ang kanyang kahabaan sa loob ng aking bibig.

Nang tuluyan ko na iyong mailuwa ay agad na tumambad sa aking harapan ang basang-basa ng laway nitong batuta.

Pumipintig-pintig pa iyon at tila nagmamakaawang susuhing muli.

Nabigla ako nang biglang may humawak sa aking ulo at pilit ulit akong ibinababa. Walang iba iyon kundi ang malaking kamay ni Itay. Hudyat na nabitin ito at nais na ituloy ko ang aking panunuso.

Mabilis na gumuhit ang isang ngisi sa aking mga labi.

Inilabas kong muli ang aking dila. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at agad ko ring dinilaan ang tayong-tayo nitong burat mula sa bayag paakyat sa pinakatuktok.

“Aaaahhhh… g-ganyan nga, a-anakk…”

Nakatingala ito habang nakapikit at dinadama ang matinding sarap na aking dulot.

Sinimulan ko muling lamunin ang dambuhala nitong sandata ngunit sa pagkakataong ito ay mas mabilisan ko na iyong naipasok sa loob ng aking bibig. Malaki rin kasi ang naitulong ng malapot na laway na nakabalot dito na nagmistulang pampadulas.

“Haaaagghhh…” marahas nitong daing.

Kung kanina ay kalahati lamang ang nalamon ko, ngayon ay halos madampian na ng ibabang bahagi ng aking labi ang kanyang bayag. Pumipintig-pintig ang maugat at dambuhalang tarugo sa loob ng aking bibig.

Mabilis ko iyong iniluwa nang makaramdam na ako ng paninikip ng paghinga.

Nagkalat ang aking laway at mas dumoble pa iyon sa dami kumpara kanina.

Habol-habol ko pa rin ang aking hininga. Hindi biro ang ginawa ko. Pinagkasya ko lang naman sa loob ng bibig ko ang jumbo hotdog na halos kasing-taba ng malaking pipino.

“’N-nak, kaya mo bang susuhin ang alaga ng Itay nang walang tigil? ’Y-yun bang tipong dumedede. ’Y-yun ang pinakagusto ko.”

Bumalik na ang aking paghinga nang maayos. Napangisi ako ritong muli.

“Roromansahin ko ho muna kayo bago ang bagay na iyon, ’tay.”

“H-ha? Anong ibig mong sabi-”

Tumayo ako at napaupo sa tabi nito.

Mabilis kong hinawakan ang kanyang tarugo at marahan iyong sinalsal habang nakangiti.

“Hnnggmmhh…” Pumikit ito at nagpakawala ng mga halinghing.

“Masarap ba, ’tay?”

Tumango naman ito kaagad.

“O-oo. P-pero mas sasarap pa ’yan kung sususuhin mo uli- aaaahhhh…”

Hindi na nito naituloy ang sasabihin nang bigla kong sinuso kanyang kanang utong.

“P-puchang gala, ang saraaappp… G-ganyan nga, anakkk… aaaahhhh…”

Para akong gutom na gutom na sanggol na walang habas na dumedede. Sinabayan ko iyon ng walang habas ding marahas na pananalsal sa burat nito.

“Ganitong pagdede muna ang gagawin ko, ’tay,” saad ko sa kalagitnaan ng aking panunuso.

Dinilaan ko ang pasas nito gamit ang pinatulis kong dila. At saka ay sinuso itong muli.

“Haaaahhh aahhhh… aaahhhh aahhhh…”

Halos hindi ito magkamayaw kakasigaw. Sarap na sarap ito sa aking ginagawa.

Dala na rin ng malapot kong laway na nakabalot dito kaya’t madulas din ang pagtataas-baba ko ng aking palad sa kanyang kahabaan.

“Masarap ho ba, ’tay, huh?” panunudyo ko rito.

“O-oo, anakkk… aaahhh… s-sobraaaa haaaahhhh…”

Tila nababaliw na ito sa sarap. Mas binilisan ko pa ang pananalsal sa dambuhalang burat nito at mas inigihan ang panunuso sa kanyang dibdib.

“Haaahhh… p-puchaaa… D-dahan-dahan lang, anakkk, at baka labasan ako kaagaddd… aahhhh…” mala-halimaw nitong palahaw.

Nasaksihan ko kung paano tumulo ang laway nito habang nakatingala at nakapikit. Libog na libog na ito.

Kaya’t sinamantala ko na ang pagkakataon at muli akong napaluhod sa harapan nito. Oras na upang ipakita rito ang tunay na galing ko. Tutuparin ko na ang kanyang nais at sa kanyang higanteng talong naman ako dedede ngayon.

Mabilis pa sa alas-kwatro kong nilamon nang buo ang burat nito at walang habas iyong sinuso habang nakahawak sa magkabilaan n’yang hita.

“Aaaaahhhh haaaahhh aahhhh…” ang inasahan kong mga hiyaw nito. Hindi na halos maipinta ang kanyang itsura. Baliw na baliw ito sa matinding sarap.

Habang abala ako sa pagtaas-baba sa kanyang kahabaan ay sapilitan kong inabot ang pandesal at dibdib nito at marahas iyong hinimas-himas. Pinasadahan ko ng panghihipo ang buong katawan nito upang damhin ang mga iyon.

“G-ganyan ngaaaa, anakkk… aahhhh… s-sige langgg…”

Paminsan-minsan kong ginagawang lollipop ang korona ng ari nito sa kalagitnaan ng aking panenerbisyo. Sinisipsip ko ang kanyang buong lakas. At halos tumirik ang mga mata nito dahil doon.

Lamon na lamon ko ang buo nitong kahabaan. Bumubulwak na ang aking laway na tumutulo mula sa aking bibig patungo sa sahig. Maging ang aking leeg ay puno na rin niyon.

Determinado akong ipakita rito ang kakayahan kong magpaligaya ng burat. Nang sa gayon ay baka i-konsidera pa nitong masundan itong muli, taliwas sa kanyang sinabi kanina.

Para akong uhaw na uhaw na hayop at tila nagwawala. Suso kung suso. Lamon kung lamon. Ipinapadama ko rito ang tunay na kaligayahan na sa akin n’ya lamang mararanasan.

Patuloy lamang ako sa pagchupa. Paminsan-minsan kaming nagkakatitigan habang ginagawa ko iyon. Basang-basa ko sa mga mata nito ang matinding sarap at kaligayahan. Sa sobrang tindi ng aking panunuso ay halos panay lamang ang pagtirik ng mga mata nito.

“S-sige paaa… Dumede ka lang, anakkk, aaaaahhh… Dede lang kay Itayyy… hahhhh…” wala sa huwisyo nitong mga ungol.

Umaalingawngaw sa maliit na kubo ang mga tunog ng aking laway at walang tigil kong panunuso sa malaking burat ng aking ama. Bukod roon ay hindi rin ito matigil sa kakahiyaw nito dala ng matinding sarap na nararamdaman.

Maya-maya pa ay namalayan ko na lamang ang mga kamay nito na humawak sa aking buhok.

Bigla itong bumangon mula sa pagkakaupo habang nakasaksak pa rin sa loob ng aking bunganga ang tarugo nito.

“P-pasensya ka na, anak. Hindi ko na kaya. Kakantutin ko na ’tong masikip na bibig mo,” ang nasabi nito.

Isinandal nito ang aking ulo sa may bandang gilid ng katre. Wala na akong ibang nagawa pa kundi ang magpaubaya na lamang.

“Maghanda ka, baby ko. Ipapasok ko na ’tong junior ng Itay sa lalamunan mooohhh… Argghhh…”

Agad akong napamulagat sa biglaan nitong pag-ulos.

“ gworkkk* “

Dumiretso papasok sa aking lalamunan ang burat nito. Hindi ako nakapaghanda roon kaya’t ganoon na lamang ang naging gulat ko.

Hindi pa man lumilipas ang ilang segundo ay nagsimula na ito sa pagkadyot.

“Aaahh aahh aahh ahhh hahhh aargghh aahhh…”

Kinantot nito nang marahas ang aking bunganga habang nakahawak sa aking ulo.

“Aaahh aahh hahhh ahhh… ang sarappp… aahhh aahhh hahhhh…”

Unti-unting bumilis ang ginawa nitong pag-atras-abante.

“ hwok hwok hwok hwok hwok gworkk hwok hwok “

Pakiramdam ko ay winawarak nito ang loob ng aking lalamunan. Gusto kong masuka ngunit pilit ko iyong nilalabanan. Ayokong biguin ito. Handa akong magpaka-baboy rito.

“M-masarap ba, anak? Aaahh ahh ahh hahhh aahhh… H-hindi ba’t ito ang gusto mooo? Hahhh… ahhh ahhh…”

Nagsimula na itong pagpawisan at may tumulo na ring mga pawis nito sa aking mukha. Sinabayan pa iyon ng sarili kong luha, sipon, at laway. Naghahalo-halo na sa akin ang iba’t-ibang klase ng likido sa katawan. Halos maligo ako sa mga iyon.

Nagpatuloy lamang ito sa walang-habas na pangangantot sa aking bunganga. Hindi alintana na halos makapusan na ako ng hininga. Wala rin naman akong reklamo ukol doon. Kahit pa halos mawasak na ang aking panga, bunganga, at lalamunan ay gustong-gusto ko pa rin ang ginagawa nito. Sinasabayan ko pa ang intensidad nito sa pamamagitan ng panghihigop at pagpapagalaw ng aking dila sa loob upang mas makapagbigay pa iyon ng matinding sensasyon at ibayong sarap sa kanya.

Hanggang sa naramdaman ko na ang mas lalo pa nitong paninigas sa loob ng aking bunganga. Hudyat na lalabasan na ito.

“Heto na ’kooo, anakkk… Tanggapin mo ’tooo…”

Sinubukan nitong hugutin ang kanyang ari mula sa aking bibig ngunit mabilis kong nahawakan ang dalawang hita nito upang pigilan iyon.

“Aaaahhh aahh aahhh ahhhaaa aahhh hahhh aaahh aahhhh arrghhhh hahhh…”

Pumulandit ang masagana nitong tamod papasok sa aking lalamunan. Siyam na magkakasunod na pagsabog ang idineposito nito sa loob ng aking bibig.

Nalunok ko ang karamihan niyon ngunit dahil sa kasaganahan nito ay may iilang bumulwak at tumulo palabas.

Tuluyan na nitong hinugot ang naghuhumindig pa ring burat. Balot na balot ng pinaghalong laway at katas.

Kapwa kami hinihingal at naghahabol ng hininga. Halos makapusan ako ng hangin. Hindi ko akalaing nagawa kong magpigil nang ganoon katagal. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako.

Napaupo na itong muli sa gilid ng katre habang hinihingal pa rin. Samantalang ako ay nanatiling nakaupo sa sahig at hindi ko pa rin mahabol-habol ang aking paghinga. Mukhang marami-raming hangin ang nawala sa akin. Napaka-delikado rin pala ng ginawa kong iyon.

Ilang saglit pa ay naramdaman kong muli ang kamay nito. Ipinatong n’ya iyon sa aking balikat at marahang minasahe.

“A-ayos ka lang ba, anak?”

Dahan-dahan akong napatingin dito sa kalagitnaan ng aking paghinga. Tumango na lamang ako bilang pagsang-ayon at muling ibinaling ang atensyon sa paghahabol ng hangin.

Bigla itong tumayo at naglakad ngunit masyado akong pagod at wala sa isip ko upang lingunin pa ito kung saan ito tutungo.

Maya-maya pa ay naramdaman ko na itong muli sa aking likuran. Marahan itong lumuhod sabay abot sa ’kin ng isang baso ng tubig.

“Heto, uminom ka muna.”

Tatanggapin ko na sana iyon mula sa kanyang kamay ngunit ito na mismo ang nagpainom sa akin kaya’t nagpaubaya na lamang ako.

Pagkatapos kong uminom ay inilapag nito sa katre ang baso sabay abot ng bimpo. Pinunasan nitong muli ang aking mukha at leeg katulad ng ginawa nito kanina matapos akong umiyak.

“Pagpasensyahan mo na ang Itay, anak, ah? Hindi ko kasi napigilan, eh. Tila wala rin ako sa tamang huwisyo kanina.”

Sa wakas ay unti-unti na ring lumuwag ang aking paghinga. Nginitian ko ito sabay hawak sa malaki nitong braso.

“A-ayos lang, ’tay. Ang importante ho ay nasarapan at napasaya ko kayo.”

Ngumiti na rin ito sa akin at natapos na itong magpunas. Nagpahid rin ito ng kanyang pawis at matapos iyon ay ibinalik na nitong muli ang bimpo sa ibabaw ng katre.

“Hindi ko iyan tatanggihan, anak. Napakagaling mo nga. Masyado kang bihasa sa bagay na iyon. Saan mo pala iyon natutunan?” Sinamahan ako nito sa pagkakaupo sa sahig.

Bahagya akong nagulat sa naging tanong nito kaya’t nag-iwas ako rito ng tingin.

Hinawakan naman nito ang aking balikat.

“May nobyo ka ba, anak?”

Marahas akong napalingon dito sabay iling nang mabilis.

“W-wala po, ’tay, ’no!”

Bigla naman itong natawa.

“Ayos lang naman kung meron o kung sakaling nagkaroon ka na ng ganoon. Hindi naman siguro iyon nakakasagabal sa pag-aaral o sa buhay mo. Wala iyong problema para sa akin.”

Napatingin ako sa sahig sabay simangot. Tutal ay nasabi ko na rin lang ang lahat-lahat dito ay oras na rin siguro upang ikwento ko rito ang tungkol kay Louis. Magkaibigan na lang naman kami ngayon ng kaklase kong iyon at para mabawasan na ang mga dala-dala kong sikreto ay mas mainam na ipaalam ko na rin iyon kay Itay.

“A-ah, ’t-tay, naalala n’yo ho ba si Louis? ’Y-yung kaklase ko hong pinuntahan ko ang bahay upang gumawa ng aming reporting?”

Sandali itong napaisip.

“Ah, ’yung taga-Maynila ba? H-huwag mong sabihing…”

Tumango ako.

“O-opo, s’ya po ang nagturo sa akin sa mga bagay na iyon. A-ang dami n’ya hong pina-panood na malalaswang bidyo sa akin. At doon ko ho nakuha ang ilang mga ginawa ko sa ’yo kanina.”

Umiling-iling ito.

“Kaya pala ginabi ka na ng uwi noong araw na iyon, ah. May palusot ka pang paggawa ng reporting eh iba naman pala ang inaatupag ninyo.”

Muli akong napayuko.

“P-pasensya na po kayo, ’tay.”

“O, ba’t ka humihingi ng pasensya?”

Tumingin ako ritong muli.

“K-kasi ho, n-nagawa ko ang malaswang bagay na iyon.”

Huminga ito nang malalim at saka ay inakbayan ako.

“Hindi ako galit sa ginawa mong iyon, anak. Ngayon pa ba ako magagalit matapos ang pinagsaluhan natin? Normal lang naman sa kabataan ang pagiging malibog. Maging ako noong nasa edad mo eh aktibo na rin sa bagay na iyon. Basta ba ’wag lamang magpapasobra ay walang mali roon. Ang pinag-alala ko lamang ay ’yung anong oras ka nang umuwi. Alam mo namang maraming ahas sa ’ting daanan tuwing gabi, ’di ba? Isa pa ay nag-alala lamang ako at baka mapa’no ka pa ng mga masasamang-loob sa labas. Talamak pa naman ang mga krimen ngayon.”

Kaagad akong napangiti dahil sa nabanggit nito. Pinulupot ko ang aking mga braso sa kanyang katawan.

“Salamat sa pag-intindi, ’tay. Huwag ho kayong mag-alala dahil una’t huling beses na rin naman ho iyong mangyayari. Maaga na akong uuwi parati.”

“Aasahan ko ’yan.” Hinimas nito ang aking likod.

Nanatili kami sa ganoong posisyon sa loob nang halos isang minuto hanggang sa muli itong magsalita.

“S’ya, maghanda na tayo sa ’ting pag-alis at anong oras na. Ibebenta pa natin sa bayan ’yung mga kamoteng-kahoy.”

Kumalas na ako sa pagkakayap dito at napatayo na rin ito.

Dahil sa biglaan nitong pagtayo ay naging magka-lebel kami ng kargada nito. Saka ko lamang napansing bahagyang naninigas pa rin pala iyon. Hindi na ito ganoon katigas katulad ng kanina ngunit kapansin-pansin pa rin ang laki niyon.

Hindi ko napigilan ang aking sarili at bigla ko itong hinawakan. Pinaglaruan ko ang nakalaylay nitong bayag na mukhang sagana pa rin sa tamod kahit napakarami ng pinalabas nito kanina.

Hindi ito pumalag o umiwas at napangisi lamang sa akin.

“Masyado mo yatang inaabuso ang kabaitan ko, anak, ah.”

Inilahad nito ang kanyang kamay upang tulungan akong tumayo.

Tinanggap ko naman iyon at tumigil na rin ako sa paghawak sa alaga nito.

Nang makatayo na rin ako ay saka ko lamang ito sinagot.

“Ang ganda ho kasi ng burat ninyo, ’tay. Kasing-gwapo at maskulado n’yo ho. Bagay na bagay sa inyo.”

Muli kong sinipat ang kargada nitong tayong-tayo na at hinawakan ulit iyon.

“Oh, gusto pa ata ng round 2, ’tay, oh,” biro ko rito.

Napatawa naman ito nang bahagya bago hawakan ang aking kamay upang tanggalin iyon mula sa pagkakahawak sa kanyang alaga.

“Kung pwede lamang, anak. Ngunit kailangan na nating umalis dito. Mahirap na at baka gabihin pa tayo.”

Naglakad na ito patungo sa may aparador at kinuha ang kanyang susuotin.

Natuwa naman ako sa isinagot nito kaya mas lalo pang namuo ang mga ngiti mula sa aking mga labi.

Nagpunas itong muli ng katawan bago magsuot ng mga damit. Dumiretso naman ako sa may poso upang maghilamos ng mukha at leeg. Mahirap na at baka mangamoy tamod at laway pa ako mamaya.

Habang nasa kalagitnaan ng paglilinis ay hindi ko napigilang kiligin sa naging pahayag nito kani-kanina lang. Kung ganoon ba ay may tsansang pagbibigyan ako nitong muli? Sana naman ay naging sapat ang ipinamalas kong galing sa panunuso rito kanina. Halos mamatay lang naman ako at makapusan ng hangin para lamang doon.

Nang matapos akong maghilamos ay pumasok na akong muli sa loob ng kubo. Doon ay naabutan ko si Itay na naghahanda na ng aming mga dadalhin sa bayan at pauwi. Nakabihis na rin ito ng damit.

Nagbihis na rin ako ng panibagong damit. Nag-ayos pa muna ako ng sarili at nagsuklay. Medyo nagulo rin kasi ito kanina. May kahabaan kasi ang buhok kong medyo maalon.

Makalipas ang ilang minuto ay handa na rin kami sa aming pag-alis. Magkasabay na kaming lumabas ng kubo bitbit ang kanya-kanya naming dadalhin. Nakasabit sa kanyang likuran ang tiklis o malaking basket na naglalaman ng mga kamoteng-kahoy, at nasa akin naman ang walang lamang water jug at ang ilang maliliit na gamit katulad ng mga baunan. Bukod pa roon ay nasa akin din ang timbangang gagamitin mamaya sa pagbebenta. May suot naman akong malaking bag kaya hindi ako nahirapan sa pagdadala ng mga iyon.

Ikinandado na ng aking ama ang maliit na kubo. Tahimik ko itong pinagmasdan habang isinasagawa n’ya ang bagay na iyon.

Nang masigurong maayos na ang pagkaka-kandado ay bigla na lamang ako nitong kinindatan bago magsimulang maglakad.

Abot-tenga ang mga ngiti ko dahil sa matinding kilig at sinundan ko na rin ito.

Tinawid na naming muli ang mahahabang hanay ng mga pilapil upang magtungo sa bayan.

Hindi pa rin naaalis sa aking mukha ang mga ngiti. Huling-huli talaga nito ang bawat kiliti ko. Mukha na akong ewan ngayon at nakangiting naglalakad nang walang dahilan. Kung may ibang tao rito siguro ay pagkakamalan na akong may sira sa ulo.

Napatingin ako sa aking harapan at tumambad ang malaking basket kaya hindi ko ito masyadong nakikita.

Muli kong sinariwa sa loob ng aking isipan ang mga naging kaganapan ngayong araw. Napakaraming nangyari sa loob lamang ng isang araw. Sa tanang buhay ko ay hindi ko inaasahang matutupad ang matagal ko nang pinapangarap. Natikman ko na rin sa wakas ang aking ama. Pinagbigyan nito ang pinakaaasam-asam ko. Ganoon ako nito kamahal. Hindi ko akalaing tatanggapin pa rin ako nito sa kabila ng matitinding rebelasyong ibinunyag ko rito kanina. Sa totoo lang ay kaya lang naman ako nagkaroon ng lakas ng loob na sabihin ang mga bagay na iyon ay dahil alam ko sa aking puso’t isipan na maiintindihan pa rin ako nito kahit anong mangyari. Alam na alam kong walang makakatalo sa pagmamahal nito sa akin.

Sana lamang talaga ay masundan pa ang bagay na iyon. Pakiramdam ko ay hindi pa tapos ang aking tungkulin para sa aking ama. Kailangan ko pang iparanas dito ang mga bagay na nararapat sa kanya. Ang ibayong sarap na ako lamang ang may kakayahang magbigay. Gagawin ko ang lahat upang maagaw ko si Itay sa taksil n’yang asawa.

Sa wakas ay natapos din naming tawirin ang mga pilapil. Nasa masukal na daanan na kami ngayon patungo sa bayan. Mas binilisan ko pa ang paglalakad nang sa gayon ay masabayan ko ito.

“’Tay,” nakangiting banggit ko rito.

Napatingin naman ito sa akin at ginantihan din ako ng matamis na ngiti. Nakaramdam ako ng kaginhawaan nang masilayan kong muli ang napaka-gwapo nitong mukha.

“Pagod ka na ba?” wika nito.

Umiling ako.

“Hindi pa ho.”

Ngumiti na lamang ito at muli nang ibinaling ang atensyon sa dinaraanan.

Nanatili kaming tahimik sa loob nang ilang minuto. Nakakabinging katahimikan ang pumagitan sa aming dalawa. Tanging mga huni at pag-awit ng mga ibon at ang pagkaluskos ng mga tuyong dahon na aming natatapakan ang naghari sa buong kapaligiran. Kaya naman ay naisipan ko na ulit itong kausapin nang sa gayon ay hindi naman kami mabagot sa aming paglalakbay.

“A-ah, ’tay,” tawag ko rito sa mahinang boses.

Mukhang malalim ang iniisip nito.

Lumingon lamang ito sa akin at naghintay ng aking sasabihin.

“P-pasensya na ho pala sa nagawa kong paninigaw sa inyo kanina.”

Ipinatong nito ang kanyang kamay sa aking ulo upang guluhin ang buhok ko.

“Ayos lang ’yun, anak. Naiintindihan kita nang lubusan. Kung hindi mo iyon ginawa ay baka nakakulong pa rin ang bagay na iyon sa loob ng isipan mo, sinasarili at walang ibang mapagsabihan tungkol doon. Mabuti na rin iyon nang mabawasan ang mabibigat na pasan-pasan mo sa loob ng iyong damdamin.”

Tipid lamang ako ritong ngumiti.

“I-isa pa po pala sa mga rason kung bakit ako humihingi ng tawad, ’tay, ay dahil nagkaroon pa po kayo ng karanasan sa kapwa ninyo lalake nang dahil sa ’kin. Alam ko naman hong tuwid kayong lalake kaya hindi n’yo gugustuhing makipagtalik sa katulad ng sa inyo ang kasarian,” salaysay ko rito habang nakatingin sa bandang ibaba ng aming dinaraanan.

Narinig ko ang marahan nitong pagtawa.

“At sino namang nagsabing wala pa akong karanasan sa kapwa ko lalake?”

Bigla ako ritong napaangat ng tingin.

“P-po?” ang tanging nasambit ko na lamang.

Nakatingin lang din ito sa aming dinaraanan.

“Tutal at nasabi mo na rin naman ang lahat ng pinakaiingatan mong lihim ay nararapat lamang siguro na sabihin ko na rin sa ’yo ang matagal ko nang sinasariling sikreto. Maging ang Inay mo ay hindi rin alam ang tungkol doon.”

“A-ano hong ibig n’yong sabihin, ’tay?” gulong-gulo ko pa ring tugon dito. Hindi ko inaasahan ang naging rebelasyon nito.

“Alam mo naman sigurong si Tatang Tasyo at si Itay lamang ang nagpalaki sa akin, ’di ba?”

Tumango ako rito. Ang Tatang Tasyo na tinutukoy nito ay ang kanyang lolo samantalang ang Itay nito ay ang kanyang ama.

“Ang totoo n’yan ay si Tatang lamang talaga ang bukod-tanging nagpalaki at gumabay sa akin simula pagkabata hanggang sa naging kamatayan n’ya. Dumating lamang si Itay sa buhay ko noong dose-anyos na ako. Galing s’ya noon ng Maynila upang mag-trabaho. Nalugi raw kasi ang pinagtatrabahuan n’ya roon kaya’t kinailangan nitong umuwi upang dito na sa probinsya pumirmi at manirahan.”

Tahimik lamang akong nakinig sa ikinu-kwento nito.

“Nu’ng dumating si Itay sa bayan kung saan pa kami noon nakatira ng Tatang ko, akala mo’y si Elbis Presley, eh. Pinagkakaguluhan ng kababaihan dahil sa taglay nitong kapogian. Macho gwapito rin kasi iyon at talaga namang matinik sa mga chiks at binabae.” Napangiti ito.

“At dahil sa pagiging matunog ng pangalan nito ay nakarating iyon kay Don Leandro. Inalok s’ya ng Don ng stay-in na trabaho sa hacienda. Hindi na rin iyon tinanggihan ni Itay dahil sino ba naman ang hindi papayag na tumira sa magarang bahay, ’di ba? Sa loob ng halos dalawang taon ay doon s’ya nanirahan bilang bodyguard ng pamilya ng Don. A-at sa mga panahong iyon ay ni hindi kami masyadong nagkausap o nagkita man lang.”

Narinig ko ang biglaang pag-iiba ng tono nito. Tila may bumara sa kanyang lalamunan habang sinasabi ang mga salitang iyon.

“Alam mo kasi, anak, masyado kong dinibdib ang ginawang pang-iiwan sa akin ni Itay noong sanggol pa lamang ako. Kaya noong dumating s’ya rito ay hindi ko rin ito pinapansin at kinakausap. Naging masama ang trato ko sa kanya. Hindi ako naging mabuting anak sa kabila ng pagpupumilit nitong mapalapit at bumawi sa akin.”

Unti-unti na itong nangilid.

“Kaya noong mabalitaan kong umalis daw ito ng mansyon ni Don Leandro upang bumalik ng Maynila ay para akong pinagsasaksak nang milyun-milyong beses. Kung kelan hihingi na sana ako ng tawad rito ay saka ulit ako nito iiwan.”

Nagsimula na ring magbadya ang aking mga luha.

“Katorse-anyos lamang ako noon ngunit hindi na ako nagdalawang-isip pang sundan ito sa Kamaynilaan. Pinilit ko si Tatang na bigyan ako ng pamasahe pati na ang address kung saan nagta-trabaho ang aking ama. Ibinenta pa nito ang kanyang kalabaw upang masuportahan lamang ako sa gagawin kong iyon.”

Isang buntong-hininga ang pinakawalan nito bago muling magsalita.

“Ang kaso, na-holdap ako pagdating ko ng Maynila. Nasimot ang hawak kong pera at wala ni isang kusing na natira sa akin.”

Napatahimik ito nang ilang segundo.

“Mabuti na lamang at nasa lugar na ako noon kung saan daw nagta-trabaho si Itay. Pumasok ako sa establisyementong pinagta-trabahuan nito kung saan maraming maskuladong kalalakihan akong naabutang sumasayaw nang walang kahit anong saplot sa katawan. Doon ko lamang napag-alamang macho danser pala ang trabaho ng aking ama. Hindi ko ito nahanap roon ngunit nakita ako ng nagpakilalang dati n’yang amo na kung tawagin nila ay Mommy . Kilala nga nito si Itay base sa aming naging pag-uusap kaya’t sumama ako rito nang walang pag-aalinlangan. Ang hindi ko alam ay doon na pala magsisimula ang aking kalbaryo. Ginawa ako nitong bayaran at madalas na ibugaw sa matatandang kliyenteng naghahanap ng bata. Minsan din ako nitong pinilit na magsayaw nang nakahubad sa entablado. Sa likod ng mura kong edad ay kung sinu-sino na ang nakatikim ng pagkalalake ko. Wala akong ibang nagawa dahil wala rin namang ibang tutulong sa akin doon kundi ang sarili ko lamang. Kaya noong makatakas ako mula sa impyernong iyon ay para akong binigyan ng ikalawang pagkakataong mabuhay. Naging palaboy ako sa loob nang ilang buwan ngunit sa awa ng d’yos ay may tumulong sa aking makauwi ng probinsya. Pagkarating ko rito ay kusa akong humingi ng trabaho kay Don Leandro. Ngunit dahil medyo patpatin at bata pa ako noon ay hindi pa raw ako kwalipikadong maging bodyguard katulad ng iniwang trabaho ng aking ama. Kaya naman ay sa plantasyon n’ya na lamang ako inilagay. Iyon din ang mga panahong nakilala ko ang Inay mo. At nang dumating ka sa buhay ko ay tuluyan na ring nagbago ang buhay ko. Kinulayan mo ang madilim kong nakaraan, anak.”

Napangiti ito sa akin.

“Hindi ko na nahanap si Itay kailanman. Kasabay ng pagtanggap ko roon ay ibinaling ko na lamang sa ’yo ang aking atensyon at nangakong hinding-hindi kita iiwanan kahit ano pang mangyari.”

Tuluyan na akong napaluha at napahawak na lamang ako sa braso nito.

“Salamat, ’tay,” mangiyak-ngiyak kong banggit dito.

Huminto ito sa paglalakad at mabilis ko naman itong inatake ng mahigpit na yakap. Mas lalo pa akong napaluha nang dahil sa naging kwento nito. Hindi ko lubos-akalaing ganoon pala kapait ang kanyang pinagdaanan. Sa likod ng magiliw at napakabait nitong personalidad ay nakakubli ang mga sugat ng nakaraan. Pakiramdam ko’y mas lubusan ko na itong kilala matapos ang aking mga nalaman tungkol dito ngayong araw.

“Oh, magpahid ka na ng luha mo, anak. Malapit na tayo sa bayan.”

Iniangat nito ang kanyang suot na kamisa upang gawing pamahid sa aking luha.

“Tahan na.”

Matapos ako nitong mapunasan ay nagpatuloy na kaming muli sa aming paglalakad nang magkahawak-kamay.

Hindi nagtagal ay unti-unti nang umaayos ang aming dinaraanan. Mula sa masukal at makakapal na mga damo ay napalitan na iyon ng mas malapad at mas maayos na daan. Sa ’di-kalayuan ay natanaw na rin namin ang ilang kabahayan.

Hindi ko namalayang napahigpit na pala ako ng hawak sa kanyang kamay. Natatakot akong pakawalan ito at baka maglaho ang lahat na tila isang panaginip lamang. Ngunit totoong-totoo na ang lahat ng ito. Magkahawak-kamay kaming dalawa na naglalakad kasabay ng unti-unting pagbaba ng araw. Hindi lamang nabunyag ang kanya-kanya naming lihim sa isa’t-isa, may lihim din kaming nabuo na kaming dalawa lamang ang tanging makakaalam. Hiwagang sa aming dalawa lamang mananatili.

Kabanata XIX

“IBANG klase ho talaga ang kakahayan ninyong magbenta, ’tay. Limang minuto pa lang nalimas na kaagad ’yung mga kamoteng-kahoy,” ang masayang-masaya kong banggit sa aking ama.

Kasalukuyan na kaming naglalakad pauwi ng bahay. Naubos kasi kaagad ’yung mga ibinenta naming kamoteng-kahoy sa bayan kaya’t heto kami ngayon at medyo napaaga ng uwi. Ginamitan lang naman kasi ng kamandag ni Itay ang aming mga suki. Binola-bola n’ya ang mga ito at sinakyan ang kanilang mga hirit at biro katulad ng madalas n’yang gawin. Kaya naman wala pang halos limang minuto ay wala na ring natira kahit ni isang piraso mula sa malaking basket. Hindi ko tuloy maiwasang mapahanga sa taglay na galing nito.

Napangiti ito sa aking sinabi at bahagyang tumawa. “Diskarte lang ’yan, anak. Isa pa, mas kaunti lang naman ang ibinenta natin ngayong araw kumpara noong mga una kaya mabilis din ang mga iyong naubos.”

“Sus. Kahit naman ho puno ’yang tiklis eh madali n’yo pa rin ang mga iyong nauubos, ’tay, eh. Lapitin ho kasi kayo ng mga suki. At alam ko hong alam n’yo rin ang tunay na rason niyon,” papuri ko ritong muli habang nakangisi.

“Hmm… dahil ba sa ’yo? Ang galing at ang bilis mong mag-kwenta, anak, eh. Hindi mo na kailangan pa ng kalkyuleytor.”

“Maliliit na numero lang naman kasi ’yun, ’tay. Ang ibig ko hong sabihin ay kayo talaga ang dahilan kung bakit marami tayong suki. Hindi lang dahil magaan kayong kausap at magaling makisama, kundi dahil sa taglay n’yong kaanyuan. Bukod kasi sa napaka-gwapo ninyo ay napakaganda pa po ng inyong pangangatawan. Ika nga nila, total package , hehe.”

Bigla itong ngumisi. “Mukhang may nakalimutan ka pang banggitin bukod sa kagwapuhan at ganda ng katawan, anak.”

Kunot-noo ako ritong napatingin at nagtaka sa ibig nitong ipahiwatig.

Hanggang sa ibinaling nito ang tingin sa ibaba at itinuro ang kanyang alaga gamit ang kanyang nguso.

Bahagya mang namula ay kaagad akong napatawa.

“L-loko ka talaga, ’tay! Edi ikaw na po! Ano namang maitutulong n’yang higanteng kargada ninyo sa pagbebenta ng kamoteng-kahoy, aber?” sabay hampas ko nang mahina sa braso nito.

Sinabayan na lamang ako nito sa pagtawa habang umiiling.

“Biro lang, anak. Pogi ka rin naman kaya huwag mo akong masyadong pinupuri. Para saan pa’t sa ’kin ka nagmana sa pagiging magandang lalake?”

Inakbayan ako nito sabay gulo ng aking buhok.

Unti-unti namang nalusaw ang mga ngiti ko dahil sa sinabi nito.

“O, anong problema?” nag-aalala nitong banggit. Napansin yata nito ang pag-iiba ng aking timpla.

“Ano ho kasi, ’tay…”

Naghintay lamang ito ng aking sasabihin.

“A-ang totoo n’yan ay malaking bubog ko rin ho ang tungkol doon.”

Kumunot ang noo nito. “Tungkol saan?”

“Madalas po kasi akong ikumpara sa inyo ni Kevin. Sabi nila ay medyo naiiba raw ang itsura ko sa inyo. Alam ko naman hong ilang paligo kayong mas pogi kesa sa ’kin. Mga mestiso’t artistahin ho kayong tatlo nina Kevin at Karl samantalang ako…” ang nakayuko kong pahayag dito.

Bigla itong napatigil sa paglalakad. Hinawakan ako nito sa magkabilaang balikat at mabilis na hinarap.

“Naririnig mo ba ang mga sinasabi mo, anak? Pogi ka. Hindi mo lang ako masyadong kamukha dahil mas nagmana ka sa nanay mo ngunit magandang lalake ka. Mas maganda ka pa nga kesa sa ibang mga babae, eh. Hindi ang pagiging mestiso o kung ano pa man ang tanging sukat ng kagandahan o kagwapuhan ng isang tao,” malumanay ngunit mariin nitong wika. “Maraming uri ang kagandahan, anak. At kabilang ka sa isa sa mga iyon. Hindi mo kailangang maging kamukha ako dahil hindi lang din naman ako ang tanging batayan ng pagiging gwapo. May sariling bersyon ka rin ng kagwapuhan.” Napangiti ito nang matamis.

Napalitan na rin ang aking pagsimangot ng mga ngiti. Masyadong nakakataba ng puso ang mga sinabi nito. Alam na alam talaga nito kung paano pawiin ang mga alinlangan ko.

Nagsimula na ulit kaming maglakad habang nakaakbay ito sa akin.

“Alam mo ba noong maliit ka pa lamang, pinagkakamalan kang babae ng mga tauhan sa hacienda dahil mahaba pa ang buhok mo noon. Madalas ka ring bihisan ng Inay mo ng matitingkad na kulay dahil akala n’ya raw ay babae ang kanyang magiging panganay. Kaya naman ay saka lamang nalaman ng mga katrabaho ko na lalake ka pala noong pina-gupitan na kita,” ang natatawa nitong wika.

Napatawa na rin ako at tinablan ng kaunting hiya. Oo nga pala. Mahaba ang buhok ko dati noong bata pa ako. Hanggang likod ko iyon kaya madalas daw talaga akong mapagkamalang babae.

“Eh kasalanan n’yo rin ho ’yon, ’tay, eh. Kayo ang may gustong huwag akong pagupitan noon,” natatawa ko ring sagot habang umiiling.

“Natural,” mabilis nitong tugon. “Ang ganda-ganda kasi ng buhok mo noon, anak, eh. Para kang munting prinsesa.”

“P-prinsesa talaga?” Napakamot ako sa aking batok at muling namula.

“Oo naman. Kung hindi nga lang kita kilala ay baka naisip ko ring babae ka talaga,” biro pa nito.

Natawa na lamang akong muli ngunit bahagya ring napailing.

“Pero alam mo, anak,” bigla nitong dagdag, medyo bumagal ang aming paglalakad. “Hindi naman masama kung minsan ay napagkakamalan ka nilang ganoon. Ibig lang sabihin ay maganda ang mukha mo.”

Napaisip ako sa sinabi nito.

“H-hindi ho kaya ako lalo lang pagtawanan ng mga tao? M-mukha po kayong brusko at lalaking-lalaki ni Kevin samantalang ako… m-mas malamya pa sa babae,” mahinahon kong banggit habang nakatingin sa daan.

Sandali itong natahimik. Narinig ko ang banayad na paglangitngit ng aming mga tsinelas sa maalikabok na daan at ang mahihinang paghuni ng mga ibon mula sa mga puno sa kapaligiran.

Pagkaraan ng ilang hakbang ay marahan itong napabuntong-hininga.

“Anak,” tawag nito.

“H-ho?”

“Sa buhay, kahit ano pang gawin mo ay may masasabi at masasabi pa rin ang ibang tao. Kahit gaano ka pa kagwapo o katalino, may pupuna at pupuna pa rin talaga sa ’yo.”

Unti-unti akong napatingin dito.

“Kapag hinayaan mong mangibabaw ang mga sinasabi nila, para mo na ring tinanggap na mahawakan nila ang galaw ng buhay mo.”

Muli akong napayuko.

May punto nga ito. Ngunit hindi ganoon kadaling alisin ang bigat ng mga salitang naririnig ko mula sa iba. Bata pa lamang ako ay ramdam ko na ang kakaibang turing sa akin ng aking ina kumpara sa mga nakababata kong kapatid. Kung masasakit na salita lang naman ay halos lahat na lamang ay natanggap ko na mula rito. Hindi sa sinisisi ko ito ngunit malaking parte rin siguro iyon kung kaya’t may kababaan ang kumpyansa ko sa aking sarili.

Isa pa ay madalas din akong maikumpara kay Kevin. Hindi lamang ni Inay kundi kahit sinong mga nakakakilala sa amin. Mula sa mga kaklase ko hanggang sa mga tao sa bayan, halos pare-pareho lamang ang kanilang mga sinasabi. ‘Mas kamukha ni Kevin si Itay’, ‘Mas artistahin si Kevin’, ‘Matalino ka, si Kevin naman gwapo.’ Marahil ay mga simpleng komento lamang iyon para sa kanila. Mga biro na madaling bitawan at madaling kalimutan. Ngunit para sa akin ay para iyong maliliit na bubog na unti-unting naiipon sa dibdib ko sa paglipas ng mga panahon.

Hindi ko man aminin, ngunit tuwing maririnig ko ang mga ganoong paghahambing ay kusa na lamang akong tumatahimik dahil labis akong nasasaktan. Parang may kung anong bahagi sa aking sarili ang dahan-dahang lumiliit.

Alam ko namang hindi iyon kasalanan ni Kevin. Mabait pa sa mabait ang kapatid kong iyon at hindi kailanman nagyabang sa kung anumang taglay n’ya. Ngunit hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang inggit sa tuwing kami ay magkasama at napupunta sa kanya ang lahat ng mga papuri.

Kaya noong magtapat ito sa akin ng kanyang maling nararamdaman ay hindi ko rin alam ang aking magiging reaksyon. Sa loob ng napakahabang panahon ay inisip kong mas matimbang ito kesa sa ’kin sa kahit na anong aspeto. Kaya ganoon na lamang ang matinding gulat ko nang malaman kong may gusto pala ito sa akin. At siguro’y dahil doon kaya’t hindi ko magawa-gawang pagbigyan ang kagustuhan nitong makatalik ako. Malaking bahagi roon ang pagiging magkapatid naming dalawa ngunit may parte rin sa akin ang lihim na natutuwa tuwing ibinibitin ko ito. Pakiramdam ko ay nakalamang din ako kahit papaano.

“Hindi mo kailangang maging katulad ng kapatid mo.” Nabasag ang aking pag-iisip nang muling magsalita si Itay. “Si Kevin ay si Kevin. Ikaw ay ikaw.”

Unti-unti na lamang ako ritong napangiti.

Hindi ko man maaalis agad-agad ang nabuo kong insekyuridad sa katawan, ngunit kahit papaano ay gumaan pa rin ang pakiramdam ko sa mga sinabi nito. Mabuti na lamang talaga at mayroon akong amang handang ipaalala sa akin kung gaano ako nito kamahal. Ngayon ay mas may kumpyansa na ako sa aking sarili. Ano pang rason upang pagtuunan ng pansin ang mga sinasabi ng iba kung may nag-iisang ama naman akong naniniwala sa akin at sa aking kakayahan. Iyon pa lamang ay napakalaking pampalakas ng loob at panalo na.

Ilang sandali pa ay natanaw na namin ang bubong ng aming munting bahay mula sa malayo. Unti-unti na ring nagiging kulay kahel ang langit habang mas papalubog ang araw.

“’Nak,” biglang wika ng aking ama habang bahagyang pinisil ang balikat ko. “Kung may magsabi ulit na mas gwapo ako kaysa sa ’yo—”

Napatingin ako rito.

“—sabihin mo na lang na hindi nila ako nakita noong bata pa ako. Mas gwapo ka sa akin noon, maniwala ka. Tapos patpatin pa ako.”

Kapwa kami napatawa.

“Sinungaling!” natatawa ko pa ring sabi.

“Hindi ah! Sayang nga lang at wala akong litrato noong kabataan ko. Ipapakita ko sana sa ’yo kung gaano ako ka-uhuging bata noon,” depensa nito habang patuloy pa ring tumatawa.

Magkahalong tawanan ang sumabay sa aming paglalakad kasabay ng malamig na simoy ng hangin. Sa sandaling iyon ay kahit papaano’y nakalimutan ko ang mga pagdududa ko sa aking sarili. Hangga’t narito si Itay sa tabi ko, pakiramdam ko ay sapat na kung sino o kung ano man ako. At walang kahit anong masasakit na salita mula sa iba ang makakapagpabago roon.

Maya-maya pa ay tuluyan na rin kaming nakarating ng aming bahay. Laking-gulat ko nang masaksihang nakauwi na rin pala sina Inay at Karl mula sa bayan. Ang buong akala ko ay iiwasan itong muli ng aking ama ngunit kabaliktaran iyon sa aking inaasahan. Kaswal nitong binati ang asawa at hinalikan pa sa pisngi na tila ba walang nangyari. Hanggang ngayon ay pilit pa rin nitong ikinukubli ang pagtataksil ng aming ina. Natatakot siguro itong komprontahin si Inay dahil sa oras na gawin n’ya ang bagay na iyon ay s’ya ring pagkawasak ng aming pamilya. Ngunit kung ako ang tatanungin? Mas mabuti nang magkaganoon. Kesa naman sa parusahan ko ang aking sariling makasama ang isang taong pinagkatiwalaan ko nang husto ngunit ilang beses din akong binigo. Gayunpaman ay susuportahan ko pa rin ang anumang magiging pasya ni Itay. Ako lamang ang tanging itinuturing na kakampi nito kaya ayoko itong biguin.

Nakaupo ako sa may sala at tahimik na nagtutupi ng mga damit nang bigla na lamang akong kausapin ng aking ina.

“Kiko, anak, pauwiin mo nga muna ’yung kapatid mo sa bayan. Mag-aalas-sais na rin kasi. Baka kung mapa’no pa iyon. Ako na lang ang magtutuloy riyan.”

Sandali akong natigilan ngunit napatayo na lamang.

“S-sige ho.”

“Heto ang pamasahe mo. Ang Itay mo sana ang uutusan ko kaso nasa likod-bahay at naliligo. Siguradong bugbog-sarado rin ang katawan niyon ngayon kaya ikaw na lang muna kung pwede.”

Ibinigay nito sa akin ang pamasahe.

“W-wala hong problema, ’nay.”

“S’ya, mag-iingat ka. Magdala ka na rin ng flashlight at dumidilim na. Nasa estante.”

Umupo na ito upang ipagpatuloy ang aking ginagawa.

Nagsimula na rin akong maglakad at kinuha muna ang flashlight sa itinuro nito bago lumabas ng bahay. Hindi na ako nagbihis dahil nakapagbihis naman na ako kanina pagdating pa lang namin.

Medyo dumidilim na ang paligid ngunit may kaunting liwanag pa rin naman mula sa kalangitan kaya hindi ko na muna ginamit ang hawak kong flashlight. Mabilis kasi itong mapundi dahil may kalumaan na.

Tahimik kong binaybay ang daan habang nakahalukipkip dahil sobrang lamig ng simoy ng hangin.

Habang naglalakad ay bigla kong naisip ang aking nakababatang kapatid. Paniguradong iiwasan ulit ako nito mamaya at baka hindi na naman ako nito pansinin. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin ang sugat na idinulot ko rito. Hindi pa rin ako nito magawang patawarin. Ngunit sa loob-loob ko ay nararapat lang din naman iyon sa akin. Hindi ako naging mabuting kuya sa kanya. Pinagsisisihan ko ang ginawa kong pagtanim ng inggit dito. Nang dahil sa kawalan ko ng kumpyansa sa aking sarili ay ibinuntong ko ang sisi rito. Hindi naman nito ginustong maging perpekto. Ako lang ’tong nagpatalo sa sarili kong mga insekuridad at hinayaang lamunin ng inggit ang aking isipan.

Kaagad akong napahinto nang matanaw ko itong naglalakad mula sa ’di kalayuan. Pauwi na rin pala ito. Mabuti naman kung ganoon.

Binilisan ko na lamang ang aking paglalakad upang salubungin ito.

Ilang hakbang pa ay mas papalapit na ito sa akin. Saka ko lamang napansing wala pala itong suot pang-itaas at nakasabit ang jersey nito sa kanyang balikat.

Mukhang nagulat din ito nang mapansin ako ngunit ipinagpatuloy lamang ang paglalakad na tila hindi ako nakita o napansin man lang.

Nag-ipon muna ako ng sapat na lakas ng loob upang kausapin ito.

At nang magsalubong na kami ay mabilis ko itong nilapitan kaya ay napatigil ito sa paglalakad.

“M-mabuti naman at nakauwi ka na. Pinapasundo ka kasi sa ’kin ni Inay at mukhang hindi ko na kailangan pang magpunta ng bayan.”

Katulad ng aking inaasahan ay nanatili lamang itong nakatingin sa akin at hindi ako kinibo. Napansin ko ring naliligo ito sa sariling pawis.

Kaya naman ay kinuha ko ang jersey nito sa kanyang balikat upang gamitin iyong pamunas sa kanya.

Ngunit bago ko pa man ito mapunasan ay mabilis n’ya rin iyong binawi sa akin.

“Tsk,” biglang banggit nito at ipinagpatuloy na ang paglalakad.

“Kevin.”

Bago pa man ito tuluyang makalayo ay hinawakan ko ito sa kanyang braso.

Marahas itong napalingon sa akin habang nagsasalubong ang dalawang kilay at kaagad na tinabig ang aking kamay.

Akmang magpapatuloy na sana ito sa paglalakad nang muli akong magsalita.

“Ituloy natin ’yun.”

Bigla itong napahinto.

Napalunok naman ako nang buo.

“K-kung ’yun ang magiging dahilan upang mapatawad mo na ako ay handa akong pagbigyan ka. K-kelan mo ba gusto? Mamayang gabi? Ngayon na mismo? M-magsabi ka lamang.”

Marahan itong tumalikod.

Agad rin ako ritong nag-iwas ng tingin.

Ilang segundo pa ay lumapit ito sa akin.

“Sa tingin mo ba ’yun lang ang gusto ko mula sa ’yo? Higit pa roon ang gusto ko.”

Napatingin ako rito nang marahas.

“Eh ano pa bang gusto mo?!” hindi ko napigilang singhal dito. Nagsimula na ring mangilid ang aking mga luha. “Ako na mismo ang nag-aalok ng aking sarili sa ’yo kahit pa labag sa kalooban ko dahil mahal na mahal kita at ayokong magtanim ka ng matinding galit sa ’kin. Tapos ngayon sasabihin mong mas may higit ka pang gusto bukod roon? Bakit mo ba ako pinapahirapan nang gant-”

“Gusto kong sa ’kin ka lang!”

Halos mabingi ako sa lakas ng pagsigaw nito.

“Sinadya ko talagang kayong dalawa lamang ni Itay ng magtungo sa palayan ngayong araw upang maranasan mo mismo sa sarili mo kung paano ka n’ya tatanggihan at babalewalain dahil anak ka n’ya at ama mo s’ya! Kahit kelan ay hinding-hindi ka n’ya magugustuhan kagaya ni Inay kaya itigil mo na ’yang kahibangan mo!”

Napamulagat na lamang ako at napatakip ng aking bibig matapos ang mga sinabi nito.

Mabilis din akong napayuko at tahimik na umiyak.

“Kung gusto mong mapatawad kita, iwasan mo na si Itay. Kailangan mo nang magising sa pag-iilusyon mo.”

Matapos sabihin iyon ay tumalikod na itong muli at naglakad palayo.

Naiwan naman akong tumutulo pa rin ang mga luha.

Kaagad akong nakaramdam ng takot. Saka ko lamang napagtanto kung gaanong kalaking kasalanan ang ginawa namin ni Itay. Paano ko sasabihin sa kapatid kong pinagbigyan ako ng aming ama kanina? Natatakot ako sa magiging reaksyon nito kapag nalaman n’ya ang tungkol sa bagay na iyon. Tiyak na hindi nito magugustuhan ang nangyari.

Napabuntong-hininga na lamang ako at nagpahid ng aking luha.

Pinilit kong pakalmahahin ang aking sarili.

Tiwala akong kaya akong protektahan ni Itay. Alam kong hindi nito hahayaang mabuking kami sa aming nagawang iyon. Hangga’t nakasandal kami sa isa’t-isa ay walang makakaalam sa madilim naming sikreto. Isa pa, una’t huling beses lang naman iyong mangyayari. May iisang salita ang aking ama at kapag sinabi nito ang isang bagay ay hindi n’ya iyon bibiguin. Gustuhin ko mang may mangyari ulit sa amin ay hindi na ako magpupumilit pa. Sapat na sapat na sa akin ang isang buong araw na naangkin ko s’ya.

────୨ৎ────

“SA ngalan ng ama, ng anak, ng espiritu santo, amen,” wika ng aming ina.

Matapos mag-antanda ay nagsimula na kami sa aming hapunan.

Adobong baboy ang ulam at mayroon pang pinya bilang panghimagas. Bukod roon ay may pritong isda rin. Saganang-sagana sa pagkain ang maliit naming lamesa. Kwento ni Inay kanina, bumale raw kasi s’ya ng sahod sa kanyang amo. Ang hindi nito alam ay alam na rin naming lahat maliban kay Karl kung saan ang mga ito nanggaling.

Habang tahimik na kumakain ay napatingin ako sa tahimik ding si Kevin. Kanina pa ito halos walang imik magmula nang dumating kami rito sa bahay. Katulad ng aking inaasahan ay hindi pa rin ako nito pinapansin. Mas lalo yatang lumala ang galit nito sa akin nang dahil sa nangyari kanina.

Muli ko nang binawi ang aking tingin dito at marahang napahinga nang malalim.

“Mukhang napapadalas ang pag-aadobo natin, ah,” biglang saad ni Itay sa kalagitnaan ng aming pagkain.

Kabado akong napatingin dito dahil sa biglaan nitong nabanggit. Kaswal lamang itong nakangiti habang ngumunguya ng kanin.

Sandaling natahimik ang hapag-kainan ngunit agad ring sumagot si Inay.

“A-ah, o-oo, mahal. Napapadalas din kasi ang pagiging galante ng mga amo ko sa bayan. S-siguro ay dahil matagal naman na akong naglalabada sa kanila.” Napangiti ito nang alanganin.

“Ganu’n ba, mahal? Pwede mo ba akong ipasok d’yan sa paglalabada mo nang kumita rin ako ng malaking pera? Nakakapagod na rin kasing magbanat ng buto sa hacienda para sa kakarampot na sweldo. Eh d’yan kusot-kusot lang pala malaking kwarta na.”

Bahagyang natigilan ang aming ina. Napansin kong sandaling huminto ang kamay nitong may hawak na kutsara bago ito muling gumalaw. Pilit nitong pinanatili ang pilit ring mga ngiti sa labi ngunit kapansin-pansin ang pagsisimula nitong mamawis.

“A-ay naku, mahal,” mahinang tawa nito. “H-hindi naman gano’n kalaki ang kita roon. Ts-tsamba-tsamba lang kapag mabait ang amo.”

Muli na nitong ibinaling ang tuon sa pagkain.

“Hmm, ganu’n ba?” sagot ni Itay habang patuloy na kumakain, tila ba wala lang sa kanya ang usapan.

Saglit nitong inangat ang tingin sa aming ina. “Akala ko ba’y napapadalas ang pagiging galante ng mga amo mo nitong mga nakaraang araw?”

Lalong naging alanganin ang mga ngiti ni Inay. Sa puntong ito ay mas lumantad na ang mga butil-butil nitong pawis sa noo at leeg.

“M-masipag lang siguro ako kaya natutuwa sila, m-mahal.”

Tahimik lamang akong nakikinig habang dahan-dahang ngumunguya ng pagkain. Ngunit nagsimula na rin akong kabahan. Hindi ko alam kung saan patungo ang mainit na usapang ito. Wala naman yatang balak si Itay na ibuking ang aming ina sa gabing ito mismo. Kilala ko ito at alam kong ginagawa n’ya lamang iyon upang paglaruan at gisahin ang taksil na asawa.

Ramdam ko ang bigat ng hangin sa buong paligid. Para bang may mga nakasabit na salitang ayaw bigkasin ng kahit sino dahil alam na alam na rin naming tatlo nina Itay at Kevin ang lahat ng pinaggagagawa ni Inay.

Sa gilid ng aking paningin ay nakita kong bahagya itong nakayuko habang kumakain. Mukhang kinakabahan pa rin ito. Hindi yata nito inaasahan ang panggigisa ng sariling asawa.

“Sabagay. Napakasipag mo naman kasing maglaba,” muling wika ni Itay matapos ang ilang sandali. “Mabuti na rin iyon dahil nakakakain tayo ng masasarap. Basta’t huwag mo lamang masyadong papagurin ang sarili mo, mahal.”

Nagtagpo ang mga mata nilang dalawa. Si Itay ay nakangiti nang matamis habang pinagpapawisan at halos hindi na mabasa ang mukha ng aming ina. Alam kong pinagsasaksak na nito sa loob ng kanyang isipan ang mister.

“O-oo naman,” mahina na lamang nitong tugon.

Muli kaming natahimik at nagpatuloy lamang sa aming hapunan.

Tanging ang kalansing ng mga kutsara’t tinidor laban sa plato ang maririnig sa hapag-kainan. Ngunit kahit walang umiimik at nagsasalita, pakiramdam ko’y nabibingi pa rin ako sa matinding katahimikan.

Ilang minuto pa ang lumipas at biglang tumayo si Kevin. Mukhang nauna na itong natapos sa pagkain.

Maya-maya ay bahagya akong nagulat nang magsalita rin ito sa wakas.

“Nga pala, ’nay, ’tay, may practice ulit kami bukas sa covered court sa bayan. Baka gabihin ulit ako ng uwi.”

“Walang problema, anak. Basta huwag ka lang masyadong magpapagabi at delikado ang daan,” tugon ng aming ama rito.

“Opo.”

Matapos iyon ay umalis na ito at mukhang dumiretso sa aming kwarto.

Bumalot na naman ang katahimikan sa buong paligid. Wala pa ring nais na magsalita matapos ang mainit na tagpong iyon kanina.

Hanggang sa muling nagsalita si Inay sa hindi ko inaasahan.

“M-maaga rin pala akong pinapapunta sa bayan ni Madam Lucy bukas, mahal. Marami raw kasing labahan sa kanila dahil dumating ’yung mga hipag at biyenan n’ya galing Maynila. A-at saka, pinapasama n’ya rin pala si Karl. May mga kasama raw kasi silang chikiting kaya naisip kong mabuti na rin iyon nang makapaglaro naman si Bunso.”

Tumango-tango si Itay.

“Sige, mahal, walang problema. Mag-iingat kayo bukas.”

Tipid na ngumiti ang aming ina.

“Kung ganoon pala ay ikaw lamang ang maiiwan dito, anak,” baling nito sa akin. “Liliban na lamang muna ako sa trabaho upang mabantayan at masamahan kita rito. Tutal at kaunti na lang din naman ang mga tatapusing trabaho sa plantasyon. Kaya na siguro iyon nina Pareng Rio.”

Isang malakas na pagtibok ang namuo sa aking dibdib dahil sa mga huli nitong sinabi. Nagsimula akong mapalunok dala ng napaka-pamilyar na pakiramdam. Kung ganoon ay maso-solo ko na naman si Itay bukas.

“S-s’ya, mag-iiwan na lamang ako ng kaunting pera dito bukas upang kahit papano’y may panggastos kayo sakaling may kailanganin kayong bilhin.”

Napatingin ako sa aking amang nakangiti pa rin. Isang kindat ang iginawad nito sa akin bago ipagpatuloy ang kinakain.

Hindi ko napigilang kabahan, mag-asam, at manabik. May kaunting hula na ako tungkol sa nais nitong mangyari base sa mga ngisi nito ngunit kakailanganin ko pa ring magsiguro. Sana ay tama ang aking iniisip. Sana ay maulit muli ang naganap sa ilalim ng aming munting kubo kahapon. Hindi na ako makapaghintay kinabukasan.

Kabanata XX

UNTI-UNTI akong naalimpungatan nang dahil sa tilaok ng mga manok. Marahan kong idinilat ang aking mga mata. Ilang saglit pa ay tuluyan na akong bumangon at napaupo sa gilid ng katre.

Agad akong napalingon sa aking tabi. Napabuntong-hininga na lamang ako nang wala akong ibang nadatnan dito kundi ang isang unan. Sa may sala kasi natulog si Kevin kagabi. Sinadya na naman ako nitong iwasan. Galit na galit pa rin ito sa akin hanggang ngayon. Mukhang mas lumala pa iyon nang dahil sa naging alok ko sa kanya kahapon.

Gusto ko lang naman kasing magkaayos na kami kaya naisipan ko ang bagay na iyon. Hindi ako sanay na nagtatampo ito sa akin nang ganoon kalala. Mas lalong hindi ako sanay na galit na galit ito sa akin na halos isumpa na ako nito hanggang kamatayan. At dala na rin siguro ng matinding desperasyon kong mapatawad ako nito kung kaya’t nasabi ko ang mga salitang iyon—kahit pa medyo labag sa aking kalooban.

Muli akong humugot ng malalim na hininga.

Sa kwarto ulit nina Itay nakitulog ang bunso naming si Karl kaya na-solo ko ang buong higaan kagabi. Iyon din yata ang dahilan kung bakit medyo napahimbing ang tulog ko. Iba rin talaga kasi ang pakiramdam kapag wala kang kahati sa hinihigaan mo—malaya kang nakakakilos nang maayos at kahit magpapalit-palit ka pa ng posisyon ay walang sasagabal. Medyo maliit lang din kasi itong katre namin dahil simula noong mga bata pa lamang kami ni Kevin ay ito na ang nagsisilbi naming higaan. Gawa ito para sa amin ni Itay noong tumungtong na ako ng Grade 3 samantalang Grade 2 si Kevin. Kinailangan na naming bumukod ng kwarto noon dahil lumalaki na rin kami ng kapatid ko. Noong mga panahong iyon kasi ay nakikipagsiksikan pa kami sa kwarto ng aming mga magulang.

Tumayo na ako at naglakad patungo sa may bintana. Dumungaw ako rito at naghikab habang nag-uunat ng katawan.

Napansin kong umagang-umaga na pala. Medyo may kataasan na ang araw at napakaganda rin ng panahon. Ang sarap ng naging tulog ko kagabi dahil iniwanan ko lamang na nakabukas itong bintana—dahilan upang malayang makapasok ang preskong hangin. Madalas kasi itong nakasarado dahil ayaw ni Kevin ng nilalamig at hubad-baro ito palaging natutulog. Kaya sinamantala ko na ang pagkakataong wala s’ya kagabi.

Matapos ang ilang sandali ay tuluyan na akong lumabas ng kwarto upang tingnan kung gising na rin sila.

Saka ko lamang naalala na kaming dalawa lang pala ni Itay ang maiiwan dito sa bahay ngayong araw. Hindi ko napigilang manabik at kabahan. Hanggang ngayon ay nagtataka pa rin ako kung bakit nito piniling lumiban sa trabaho gayong bilang lang yata sa aking mga daliri ang mga pagkakataong hindi ito pumasok nang walang malalim na dahilan. Isa pa, makahulugan ang iginawad nitong pagngisi at pagkindat sa akin sa hapag-kainan kagabi. Tila may nais itong ipahiwatig. At hindi na ako magmamaang-maangan pa dahil mukhang alam ko na kung anong ibig sabihin niyon. Hindi na ako inosenteng bata at mas lalong hindi na rin iyon bago para sa akin. Hahayaan ko na lamang ang tadhanang magpasya sa kung ano man ang maaaring mangyari mamaya. Kung wala man iyong ibig-sabihin ay ayos lang din sa akin. Wala naman sigurong masamang umasa.

Pagdating ko sa aming sala ay wala akong ibang naabutan doon. Tahimik ang buong paligid at ni isang anino ay wala akong nadatnan dito. Kung ganoon ba ay natutulog pa rin silang lahat?

Napaangat ako ng tingin sa orasan. Alas nuwebe y sais na pala ng umaga. Napahaba nga talaga ang tulog ko—halos tinanghali na ako ng gising. Nilabhan ko pa kasi kagabi ang mga uniporme naming magkakapatid dahil nakalimutan ko ang mga iyong labhan noong Biyernes. Pagkatapos ay nagsagot pa ako ng ilang assignments at naglinis na rin ng katawan. Kaya naman ay anong oras na akong nakatulog.

Maya-maya pa ay mayroon akong naamoy na napakabango. Bahagyang kumunot ang aking ilong at noo upang tukuyin kung saan iyon nanggagaling. At mukhang galing iyon sa loob ng kusina. Tila mayroong nag-gigisa ng bawang at sibuyas mula roon.

Nagsimula muli akong maglakad upang puntahan iyon. Sa palagay ko kasi ay nagluluto si Inay ng aming almusal at ng babaunin na rin nila ni Karl mamaya sa bayan. Sakto at nakaramdam na rin ako ng kaunting gutom. Makikisabay na lamang ako sa kanila ng agahan.

Habang papalapit ako rito ay mas lalo pang tumitindi ang napakasarap na amoy.

‘Anong guisado kaya iyon? Chopsuey? Sinangag? Ginisang kangkong? Mas lalo tuloy akong nagutom,’ bulong ko sa aking isipan.

Nang makarating na ako roon ay kaswal kong hinawi ang kurtina sa bungad ng aming kusina.

At ganoon na lamang ang aking gulat sa aking nadatnan mula rito.

Halos mapaigtad ako nang maabutan ko ang isang maskuladong lalaki na nakatalikod at nakaharap sa maliit na kalan—hubo’t hubad at wala ni isang saplot sa katawan.

Tanaw na tanaw ko mula sa aking kinatatayuan ang malapad nitong likod na batak na batak at tila inukit ang bawat guhit ng mga masel. Pati na rin ang naglalakihan nitong mga pisngi sa pwet na siksik din sa laman.

Walang iba iyon kundi si Itay. Abala itong nagluluto at sumisipol pa ng kanta. Mukhang hindi nito napansin ang biglaan kong pagsulpot.

Mabilis na nagwala ang mga paru-paro sa loob ng aking t’yan. Pakiramdam ko ay sasabog na ang pantog ko sa agarang pagragasa ng matinding libog at pagkasabik. Sinasabi ko na nga ba’t may balak ulit itong sundan ang nangyari sa kubo kahapon. Tama nga ang hula ko—nagustuhan nga nito ang ginawa kong panenerbisyo sa kanya sa loob ng maliit na kubo naming iyon.

Ilang segundo ang lumipas at hindi pa rin ako nito alintana. Nakatayo lamang akong parang tuod habang pinagmamasdan ang napakasarap na kabuuan nitong abala pa rin sa pagluluto.

Sa ’di ko alam na kadahilanan ay kusa na lamang akong nagkaroon ng lakas ng loob upang tawagin ang pansin nito.

“’T-tay…” mahinang tawag ko rito.

Ang buong akala ko ay hindi nito narinig ang aking boses kaya nang bigla itong lumingon ay halos mapaatras ako nang bahagya.

Isang matamis na ngiti ang iginawad nito sa akin.

Napasinghap ako nang marahas nang magtama ang aming mga mata.

“Gising ka na pala, baby ko,” malambing nitong bigkas. “Mukhang napasarap ang tulog mo, ah. Pasensya na at hindi na kita ginising. Alam ko kasing may mga gawain ka pang tinapos bago ka natulog kagabi.”

Napalunok muna ako nang buo bago ko ito naisipang lapitan. Marahan ang aking mga hakbang dahil labis pa rin akong kinakabahan sa nangyayari. Para akong nasa loob ng isang napakagandang panaginip—at kailanman ay ayaw ko nang magising.

Pilit akong ngumiti rito. Dahan-dahan akong napaupo sa isa sa mga upuan ng aming munting hapag-kainan habang ang aking mga tingin ay nakatutok pa rin sa kanya. Maging ito ay nakatingin pa rin sa akin habang nakangiti nang malapad.

Pinasadahan ko ng tingin ang buo nitong katawan. Mula sa ulo, leeg, likod, pwet, hita, at paa. Siksik ang bawat kalamnan nito ng matitigas na laman. Napakasarap talaga nito kahit kailan. Wala nang ikasasarap pa ang buong katawan nito. Saka ko lamang din napansing tanging kupas na tsinelas lamang pala ang suot nito ngayon.

Bahagyang nabasag ang paglalaway ko rito nang bigla itong magsalita.

“Baka mabusog ka naman kakatitig sa ’kin, ’nak. Hindi ka na gaganahang mag-almusal n’yan,” ang natatawa nitong banggit bago muling humarap sa kalan upang ipagpatuloy ang niluluto.

Kaagad naman akong nag-ayos ng pag-upo sabay tikhim nang mahina. Kung saan-saan pa dumapo ang aking mga mata ngunit sa huli ay muli ko ring ibinalik ang aking tingin dito.

Napahinga muna ako nang malalim bago ko ito naisipang kausapin.

“Ah, ’t-t-tay, p-pasensya na ho sa tanong ko p-pero… bakit ho pala kayo w-walang saplot?” ang uutal-utal at kinakabahan ko pa ring sabi rito.

Mabilis ulit akong nag-iwas ng tingin nang muli ako nitong lingunin.

“Ah, hehe, ito ba? Kakatapos ko lang kasing maglaba sa likod-bahay, ’nak. Isinabay ko na ’yung suot ko kanina para hindi na ako pabalik-balik sa paglalaba. Nabasa rin kasi iyon kaya hinubad ko na. Isa pa ay napakainit ng panahon kaya hindi ko na naisipang magdamit, tutal at tayong dalawa lang naman ang nandito. Pasensya ka na kung nabigla kita,” nakangiti nitong paliwanag.

Dahan-dahan akong napayuko. Pilit kong pinapakalma ang mabilis na pagtibok ng aking dibdib ngunit sadyang kinakabahan pa rin ako nang lubusan kahit ano mang pilit kong labanan ito. Iniisip ko kasi ang mga maaaring mangyari mamaya. Hindi ko mapigilang manabik at makapag-isip ng kung anu-ano.

“A-ah, g-gano’n ho ba?” tugon ko na lamang.

Unti-unti ulit akong napaangat ng tingin. Abala na itong muli sa pagluluto at ipinagpatuloy pa ang kaswal na pagsipol ng kanta, na tila ba normal lamang ang pagluluto ng almusal nang walang kahit anong saplot sa katawan. Alam ko namang pinapatakam lamang ako nito. Alam kong batid na batid nito ang kanyang ginagawa. Hindi ko rin naman magawang magbigay ng motibo rito dahil kinakabahan pa rin ako sa nangyayari at maaaring mangyari. Hindi ako sanay ng ganito. Tila panaginip pa rin sa akin ang lahat.

Bahagya akong napaigtad nang muli na naman itong magsalita.

“Gutom ka na ba? H’wag kang maalala, malapit na ’to, mga dalawa o tatlong minuto na lang,” anito habang nakatalikod pa rin.

Napatango ako nang marahan.

“A-ayos lang, ’tay. M-makakapaghintay pa naman ho ang gutom ko,” tugon ko rito habang titig na titig pa rin sa buong kahubdan nito.

“Pasensya ka na at ngayon-ngayon lang ako nakapagsimulang magluto ng agahan. Tinapos ko pa kasi muna ’yung mga labahan tsaka sinampay ko kanina. Wala na akong maisuot na mga damit sa hacienda, eh. Paulit-ulit na lang ’yung pulang kamisa ko. Napapansin na iyon tuloy ng ilan sa mga katrabaho ko.” Tumawa ito nang mahina.

Hindi ko masyadong inalintana ang mga sinabi nito dahil abala pa rin ako sa paglalaway sa buong katawan nito. Napakasarap talagang pagmasdan ng maskuladong katawan ng aking ama. Wala nang mas ikagaganda pa ang kabuuan nito. Siyang-siya ako sa panonood ngayon.

“Maaga palang umalis ang Inay at mga kapatid mo kanina. Katunayan ay si Kevin na lang ang naabutan ko nang magising ako. At hindi rin nagtagal ay umalis na rin s’ya. Kaya mag-isa lamang ako rito dahil mahimbing pa ang tulog mo nang silipin kita sa kwarto ninyo. Ayaw naman kitang gisingin dahil tila sarap na sarap ka pa sa pagtulog.” Marahang muli itong tumawa.

Tahimik pa rin akong nagmamasid rito. Masyado akong lunod na lunod sa pagtitig sa kanya upang intindihin pa ang mga sinasabi nito. Mas binigyan ko ng pansin ang nakakatakam nitong pangangatawan imbes na ang kanyang mga salitang binibitawan.

“Luto na ata ’tong ulam, anak.”

Halos magtatatalon ako sa loob ng aking isipan nang sinimulan na nitong isalin sa platito ang nilutong ulam. Sa wakas at masisilayan ko na rin ang bandang harap nito. Kanina pa akong nananabik dito nang lubusan. Gustong-gusto ko na itong makita dahil kanina pa rin itong nakatalikod magmula nang dumating ako rito.

Wala pang ilang segundo ay tuluyan na nga itong humarap sa aking gawi habang hawak-hawak sa kanang kamay ang ulam at sa kaliwa naman ang sinangag.

At halos lumuwa ang aking mga mata nang masaksihan kong naghuhumindig na pala ang higante nitong kargada sa kanyang ibaba.

Pakiramdam ko ay aatakihin ako sa puso habang naglalakad ito papalapit sa akin nang nakangisi.

Pinagmasdan ko kung paano umalog-alog ang dambuhalang kahabaan at malulusog na bayag nitong naka-asinta sa akin.

Nang tuluyan na itong makalapit ay kung saan-saan dumapo ang aking paningin. Hindi ako mapakali dala ng matinding kabang nararamdaman ko. Walang mapaglagyan ang mga tingin ko dahil sa labis na taranta.

Halos dalawa o tatlong dangkal na lamang ang layo nito mula sa akin. Isang abot ko lamang dito ng aking kamay ay malaya ko nang mahahawakan ang katawan at tayong-tayo nitong batuta.

Inilapag na nito sa maliit na mesa ang mga dalang pagkain. Saka ko lamang napansing chopsuey nga ang niluto nitong ulam. Tama ang isa sa mga hula ko kanina.

“S’ya, kumain ka na, anak, at pihadong gutom na gutom ka na.”

Kumuha ito ng pinggan at saka ay naglagay ng sinangag dito. Pagkatapos ay ulam naman ang kanyang sinunod.

“Damihan ko ba?”

Mabilis akong umiling na tila wala sa sarili.

“H-hindi na ho, ’tay. M-medyo b-busog pa naman ho ako…”

Nang maisalin na nito ang pagkain sa pinggan ay inilagay n’ya na iyon sa aking harapan.

Napatingin na lamang ako rito at halos matuyuan na ako ng laway sa aking lalamunan.

“O, hindi ka pa ba kakain?”

Bahagya akong napaigtad nang bigla itong gumalaw at mas lumapit pa sa akin.

“O baka naman ibang agahan ang gusto mong kainin?”

Tumayo ito sa aking harapan. Halos tukain na ako ng higanteng batuta nito. Ilang pulgada na lamang ang layo nito sa akin ngayon at kulang na lamang ay halikan nito ang aking namumulang pisngi. Hindi ko man ito matignan, alam ko ring nakangisi ito ngayon.

Muli akong napalunok nang buo. Pakiramdam ko ay hihimatayin na ako dala ng tindi ng libog na nararamdaman ko. Hirap na hirap akong magpigil ngunit hirap na hirap din akong gumawa ng hakbang upang isakatuparan ang aking nais. Natatakot ako sa ’di ko maipaliwanag na kadahilanan.

Amoy na amoy ko na ang nakakaadik na aroma ng burat nito. Barakong-barako at may kaunting pawis din akong naaamoy. Unang beses ko lamang itong naamoy kahapon ngunit pakiramdam ko ay sauladong-saulado ko na ang taglay na bango at aroma nito.

“Kain ka lang d’yan, anak. Kakain na rin ang Itay at gutom na gutom na ako.”

Bigla itong tumalikod kasabay ng kusang bahagyang paggalaw ng aking kamay upang pigilan ito ngunit mabilis itong nakalayo.

Napalunok na lamang akong muli at nag-ayos ng pag-upo.

Nakaramdam ako ng pagsisisi. Ginto na, naging bato pa. Ito na mismo ang lumalapit sa akin at tutuka na lamang ako. Kung dinakma ko lang sana ito kanina ay subo-subo ko nang muli ang burat nito ngayon. Bakit ba kasi nababahag ang buntot ko? Hindi ko rin maipaliwanag kung bakit ako natatakot eh ito na mismo ang nagbibigay sa akin ng motibo. Kakagat na lamang ako sa patibong nito.

Kumuha ito ng panibagong pinggan para sa kanyang sarili at naglagay rin ng sinangag at ulam dito.

Naghuhumindig pa rin ang pagkalalake nito. Ibang klase rin talaga ito kung tumigas. Maging kahapon nang matapos ko itong susuhin ay bahagya lamang iyong lumambot. Animo’y may bakal sa loob ng tigas na tigas nitong sandata.

Pagkatapos nitong kumuha ng pagkain ay umupo na ito sa katapat kong upuan.

Nang makaupo na ito ay agad namang nagtama ang aming mga mata. Napangiti ito sa akin kaya mabilis ako ritong nag-iwas ng tingin at kunwaring sumubo ng kanin.

Nagsimula na rin itong kumain kung kaya’t ganoon na rin ang ginawa ko.

Tahimik kaming kumain nang magkatapat. Wala nang umimik sa amin at naghari ang nakakabinging katahimikan sa paligid maliban sa tunog ng pagkiskisan ng aming mga kutsara’t pinggan. Ngunit pati iyon ay nakadagdag lamang sa kaba ko. Sumabay pa ang init ng panahon sa nakakakabang tagpo kaya nagsimula na rin akong mamawis.

Paminsan-minsan ko itong ninanakawan ng tingin at napansin kong nakangisi pa rin ito. Tuloy-tuloy pa rin ito sa panunudyo sa akin. Desidido talaga itong ilagay ako sa alanganing sitwasyon.

Gusto ko nang lumaban at gumanti. Gusto kong ipakita rito na may kakayahan din akong sabayan ang kapilyuhan n’ya. Ngunit hindi ko alam kung paano. Para akong naba-blanko. Matagal kong hinintay ang pagkakataong ito ngunit bakit kung kelang narito na ako sa sitwasyong ito ay saka ako napanghihinaan ng loob?

Kaya naman ay nang may marinig akong kalansing ng kutsara sa sahig ay tila nagliwanag ang aking mukha. Mabilis akong napatingin dito at naabutan itong abot-tenga pa rin ang mga ngisi. Ito na mismo ang gumawa ng paraan upang isagawa ko ang unang hakbang.

“Naku, nahulog ’yung kutsara ko, anak. Pwede mo bang pulutin sa ilalim?” pilyong utos nito.

Tuluyan na akong nagkaroon ng kumpyansa at ginantihan ko muna ang mga ngisi nito bago bahagyang iatras ang aking upuan upang sumisid sa ilalim.

Doon ay agad na tumambad sa akin ang naghuhumindig pa rin nitong kargada—saludong-saludo at walang humpay sa katigasan. Nakatutok pa rin ito sa aking gawi at anumang oras ay tila babarilin lamang ako nito ng puting likido.

Mas lalo pa akong natakam sa aking nasaksihan kung kaya’t parang pusa akong gumapang sa ilalim ng lamesa palapit dito.

Nakaramdam ako ng kiliti sa aking kaibuturan nang dahan-dahan itong bumukaka. Dahilan upang mas kumawala ang jumbo hotdog nitong naka-asinta pa rin sa akin. Dahil dito ay mas lalo pa itong lumaki sa aking paningin.

Nang tuluyan na akong makalapit dito ay napahawak muna ako sa magkabilaan nitong tuhod.

Unti-unti kong inilapit ang aking ulo rito upang amuyin iyon.

“Hmfffhhh… aaahhh…”

Pagkaamoy ko rito ay sabay na tumirik ang aking mga mata.

May sumama pang paunang-katas sa dulo ng aking ilong at lumikha iyon ng tila hibla ng sapot.

Halos malunod ako sa taglay na aroma ng burat ng aking ama. Lalaking-lalaki ang amoy nito. Pinaghalo-halong pawis, katas, at kaunting amoy ng sabon.

Muli ko itong inamoy-amoy at mas lalo pang tumirik ang mga mata ko. Nakakaadik talaga ito nang sobra.

“Mabango ba, anak?”

Bahagya akong nagulat nang bigla ko na lamang marinig ang malalim nitong boses mula sa itaas. Marahan akong napalunok at unti-unting nanumbalik ang aking katinuan.

“O-opo, ’t-tay…” ang tanging naanas ko sabay lunok ulit nang isa pang beses.

“Naligo muna ako kanina bago ako magluto ng agahan. Hinugusan kong maigi iyang junior ko nang sa gayon ay masarap ang maging kain mo.”

Kaagad akong namula sa sinabi nito. Kulang na lamang ay sumabog ako sa sobrang kilig at libog. Nag-abala pa talaga ito. Kung ganoon ay balak n’ya na talagang may mangyari sa amin ngayong araw.

Dahil dito ay muli nang nanumbalik ang aking kumpyansa. Napangisi ako at agad na sinakal ang ga-bakal sa tigas nitong sandata.

“Siguro ay tigas na tigas ho itong burat ninyo kanina habang hinuhugasan ninyo, ano?” malanding biro ko rito.

Naramdaman ko ang biglaang pagtawa nito nang mahina.

“Hindi lang basta matigas, anak. Napasalsal pa ako nang wala sa oras.”

Mas lalo pa akong napangisi sa naging tugon nito. Hindi ko inaasahang maririnig ko ang mga salitang iyon mula sa aking ama sa buong buhay ko. Ngunit gustong-gusto ko iyon. Tila musika sa aking pandinig ang malalaswang tunog at salita na nanggagaling sa bibig nito.

Hinawakan ko na gamit ang aking mga kamay ang dambuhala nitong burat. Ibinilog ko ang dalawa kong palad rito.

Ilang segundo pa ay marahan ko iyong sinalsal at minasahe.

Tinitigan ko itong muli nang maigi. Pinagmasdan ko kung paano pumutak-putak ang maliit na butas ng bukana nitong punong-puno ng paunang-katas.

Kaya naman ay mabilis kong inilabas ang aking dila at pinatulis muna iyon bago ito dilaan.

“Haaaahhhh…” kaagad nitong daing nang maitusok ko na ang aking matulis na dila sa maliit na butas ng kanyang tarugo.

Dahil sa aking narinig ay mas lalo akong ginanahan sa aking ginagawa.

Dinilaan ko nang pagkabilis-bilis ang butas at buong korona ng burat nito.

“Haaaaaaahhhhhhh… aaaaaaahhhhhhhhh…” ang inaasahan kong palahaw nito.

Labis akong natuwa sa loob ng aking isipan. Napakasarap talagang pakinggan ng malalalim na ungol ng aking ama. Dumadagundong ang mababa ngunit malakas nitong boses na tila isang mabangis na leon.

“A-ang sarap ng dila mo, a-anak…” mariing halinghing nito sa pagitan ng malalalim na paghinga.

Dahan-dahan akong sumilip sa itaas upang tignan ang itsura ng mukha nito.

Nakatingala na pala ito habang bahagyang nakabuka ang bibig.

“Masarap ho ba, ’tay?” sambit ko sa malanding tono sabay dilang muli sa ilalim ng korona ng burat nito na parang sorbetes.

“Haaaahhhh… s-sobraaa…” muli nitong anas matapos ko iyong gawin.

Bumaba ang mga tingin nito patungo sa aking gawi.

Hirap na hirap ito sa paghinga dala ng matinding sarap na nadarama.

“S-sige na, anak… isubo mo na ang Itay… p-pakiusap…” pagmamakaawa nito.

Hindi ko na ito sinagot pa. Sa halip ay mas lalo kong binilisan ang pagdila sa butas ng burat nito, nilalaro ang maliit na uka habang ang mga labi ko naman ay sumisipsip sa gilid ng korona. Lasang-lasa ko ang maalat-alat at malapot na paunang-katas nitong dumadaloy sa aking dila at walang pag-aalinlangan kong nilulunok. Sa bawat pagdila ko rito ay mas lalo pang tumitigas at lumalaki ang dambuhala nitong tarugo.

“Haaahhh… t-tangina… ’wag mong itigil, anakkk… s-sige pa… dilaan mo pa ang burat ng Itayyy…” ang sunod-sunod na lamang nitong nasambit.

Bigla nitong sinalampak ang kaliwang kamay sa likod ng aking ulo at bahagya iyong pinindot paibaba. Mukhang gusto nitong itulak ang buo kong pagmumukha sa kanyang alaga. Kaya ay nagpaubaya na lamang ako rito.

Dahil sa pagduldol nito ng aking mukha ay amoy na amoy ko ang pawis at barakong-barakong aroma ng burat nitong bumabalot sa ilong ko.

Inilabas ko nang muli ang aking dila at pinahid nang paitaas at paibaba ang buong kahabaan ng tigas na tigas nitong alaga, mula sa ulo hanggang sa ugat. At nang makabalik ako sa pinaka-tuktok ay tuluyan ko nang sinubo ang buong korona nito sabay sipsip nang malakas dito.

“Haaaaaaaaahhhhhhhhhhh!!! Aagghhhh…” Halos mabingi ako sa lakas ng palahaw nito.

Mabuti na lamang at ilang daang-metro pa ang layo ng pinakamalapit naming kapitbahay kung hindi ay tiyak na may makakarinig sa amin.

Hindi nagtagal ay nagsimula na akong mag-atras abante habang lamon-lamon ko pa rin ito nang buo sa aking bibig.

Ramdam na ramdam ko ang init at katigasan nitong pumupuno sa aking bunganga.

Mula sa swabeng panunuso ay unti-unting bumilis ang aking mga galaw. Paulit-ulit na tumatama sa likod ng aking lalamunan ang ulo ng kanyang burat habang sinusubukan ko itong isubo nang mas malalim.

“P-putangina… ang sarap ng bibig mo… S-sige langgg… tunawin mo ang burat ng Itayyy… aaahhh haaahhhh…” ang mga ungol nito habang nakakapit nang mahigpit sa aking buhok ang kanyang mga daliri, marahang tinutulak ang aking ulo pababa upang mas lalo ko pang malunok ang kanyang mahabang tarugo.

Wala akong tigil sa panunubo rito. Dumadaloy na pababa sa kanyang bayag at sa aking baba, leeg, at dibdib ang malalapot kong laway na may halong paunang-katas. Basang-basa na rin ang buong kahabaan ng kanyang titi at bayag.

Sa bawat pag-atras-abante ko rito ay dinig na dinig sa buong kusina ang malulutong na tunog na dulot ng aking bibig na walang habas sa panunuso pati na ang kanyang mabibigat na paghinga.

Dahil sa tindi ng aking ginagawa ay naramdaman ko ang marahas na pag-igkas ng balakang nito. Mas lalo nitong isinubsob ang malalaking kamay sa aking buhok, pilit na ibinabaon ang kanyang pagkalalaki nang mas malalim sa aking lalamunan. Halos mabulunan ako sa laki nito ngunit hindi ako nagpatinag at mas lalo ko pang pinag-igihan ang pagpapaligaya rito. Bawat paghinga at ungol nito ay tila musika sa aking pandinig.

Nararamdaman ko na ang pagsisimulang manginig ng kanyang mga hita.

Dahil dito ay mas lalo ko pang pinatindi ang aking panunuso. Mas bumilis pa ang paggalaw ng aking ulo habang ang aking dila ay walang tigil sa paghaplos sa bawat ugat na nakaumbok sa mainit at matigas nitong kahabaan.

Sa puntong ito ay ramdam ko na ang tensyon sa kanyang buong katawan—hudyat na malapit na itong sumabog.

Habang mabilis pa rin ang aking pag-atras-abante rito ay naramdaman ko na ang pagtibok ng kanyang tarugo sa loob ng aking bibig.

“Haaaahhh aahhhhh… heto na ’ko, anakkk… Lalabasan na akooo… t-tanggapin mo ’tooo… aaahh aahhh hahhh aaahhh aaaahh hahhhh…”

Kasabay ng baloyenteng mga ungol nito ay s’ya ring pagdaloy ng mainit at malalapot na likidong tila gustong punuin ang aking lalamunan sa sobrang dami.

Habang nilalabasan ito ay hindi ako huminto sa panunuso. Nilunok ko ang bawat patak na idineposito nito sa loob ng aking bibig, ninanamnam ang tagumpay ng aking panenerbisyo.

Nang tuluyan ko na iyong mailuwa ay nagsibagsakan ang pinaghalong laway at dagta palabas ng aking bunganga.

Hingal na hingal akong napaupo sa sahig habang habol-habol ang aking hininga.

Patuloy pa rin sa pagtulo ang likido mula aking bibig kaya naman ay sinalo ko ang mga iyon gamit ang aking kamay at muling nilunok.

Napatingin ako sa naghuhumindig pa ring tarugo sa harapan ko at mabilis iyong sinakal.

Muli ko itong sinubo at sinimot ang bawat katas na nakapalibot dito. Wala akong sinayang ni isang patak at lahat ng iyon ay sinimot ko.

Katulad ko ay hinihingal din ang aking ama at nakasandal na ito ngayon sa upuan.

Nagtama ang aming mga mata at pilit itong ngumiti kahit pa tila hirap na hirap ito.

“M-masarap ba ang almusal mo, anak?” banggit nito sa kalagitnaan ng kanyang paghinga.

Tumango naman ako habang nakangiti at hawak-hawak pa rin sa aking dalawang palad ang naghuhumindig nitong tarugo.

“Sobra po, ’tay.”

Matapos ang ilang sandali ay binitawan ko na ang alaga nito at marahang napatayo mula sa ilalim ng lamesa sa tulong na rin nito.

Ramdam ko ang lapot at lagkit sa aking buong katawan—lalong-lalo na sa aking mukha, leeg, at dibdib.

Tumingin ako sa aking ama. Nagmistula itong mandirigmang kagagaling lamang sa isang matinding labanan—pawisan at bahagyang hinihingal. Ngunit kahit ganoon ay may bakas pa ring wagas na kasiyahan sa mga mata nito.

Hindi ko napigilang mapangiti. Kung kanina ay kinakabahan ako nang lubusan ay napalitan na iyon ngayon ng ibayong kasiyahan.

Hindi ako makapaniwalang mangyayari ulit ang bagay na ito. Pakiramdam ko ay nasa loob pa rin ako ng isang napakagandang panaginip.

Inabot ko muna ang baso ng tubig sa mesa at uminom nang kaunti bago muling magsalita.

“Masarap din ho ba akong kumain ng almusal, ’tay?” wika ko rito habang nakangisi at binabagtas ng tingin ang buong kahubdan ng maskulado nitong pangangatawan.

Tumawa ito nang mahina. “Ibang klase talaga iyang bibig mo, anak. Akala ko naman ay nabigla ka dahil sa ginawa ko, pero mukhang mas handa ka pa pala kesa sa ’kin.”

Bahagya akong napatawa at hinawakan ang kanyang balikat.

“Sabi sa inyo, ’tay, eh. Nasa loob lang ho ang kulo ko.”

Sabay kaming nagtawanan matapos ko iyong banggitin.

“Ikaw talagang bata ka. O, ngayong busog ka na, baka naman gusto mo nang kainin ang tunay mong almusal?” biro nito sabay turo sa chopsuey at sinangag na tuluyan nang lumamig.

“Ay, oo nga pala, hehe.”

Dali-dali akong nagtungo pabalik sa aking upuan upang ipagpatuloy ang kinakain ko.

Napailing na lamang ito habang nakangiti at itinuloy na rin ang hindi natapos na pagkain. Kumuha ito ng panibagong kutsara dahil nasa ibaba pa rin ’yung sinadya nitong ihulog kanina.

Bawat subo ko ng kanin at sabaw ay tila mas malinamnam at mas matamis. Siguro ay dahil sa tamis iyon ng ‘panghimagas’ na nauna ko nang kainin. Nalalasahan ko pa rin kasi sa aking dila ang lasa ng tamod ng aking ama.

Paminsan-minsan ay nagtatama ang aming mga mata habang sabay na kumakain. Ngunit hindi na ako umiiwas. Sa halip ay ako pa ang kusang ngumingisi at pinapaalala rito ang mga sandaling aming pinagsaluhan kani-kanina lamang.

Habang kumakain ay napansin ko ang matinding sikat ng araw na tumatagos sa bintana. Napakaganda ng umaga kahit pa medyo mainit. Sa labas ay maririnig ang mapayapang huni ng mga ibon at kaluskos ng mga dahon, taliwas sa nangyaring kaganapan dito sa loob ng maliit naming kusina ilang minuto pa lamang ang nakalilipas.

Hindi ko napigilang mapangiti dahil sa aking naisip.

“Anong iniisip ng baby ko?”

Bahagya akong nagulantang nang bigla itong magsalita at pinapanood na pala akong kumain.

“A-ah, wala ho, ’tay, hehe. I-iniisip ko lang ho…” panimula ko, sabay tingin nang diretso sa mga mata nito. “Sobrang nasiyahan ho ako sa mga pinagsaluhan natin kahapon at kanina. Sana ay huwag nang matapos ang araw na ito. Sana ay laging ganito na lang palagi.”

Sinabi ko na lamang dito ang totoo. Tutal at wala na ring ibang rason upang magsinungaling pa ako.

Napangiti ito nang magaan at matamis. “Huwag kang mag-alala, baby ko. Hangga’t nandito ang Itay ay gagawin ko ang lahat para maging masaya ka. Sulitin natin ang araw na ito habang tayong dalawa lang ang nandito sa bahay hanggang mamayang hapon. Mahaba-haba pa naman ang araw.”

Isang kindat ang iginawad nito bago ipagpatuloy ang kinakain. Kaagad naman akong namula at hindi ko naitago ang aking mga ngiting abot-tenga. Kung ganoon pala ay magkakaroon ulit ng panibagong kaganapan mamaya. Hindi na ako makapaghintay na susuhin s’yang muli.

Pagkatapos naming kumain ay hindi ako nito pinayagang magligpit. Siya na lamang daw ang bahala sa mga pinagkainan upang makapagpahinga naman ako matapos ang ginawa ko kanina.

Pinanood ko na lamang itong kumilos nang hubo’t hubad sa harapan ng lababo. Bawat galaw ng mga masel nito sa likod ay tila isang obra-maestra na hindi ko mapagsasawaang pagmasdan.

Upang hindi ito mabagot ay nakipag-kwentuhan na lamang ako rito at kung anu-ano lamang ang aming mga napag-usapan. Mula sa kanya-kanya naming buhay-trabaho at eskwela, ang pagtungtong ko ng kolehiyo, tungkol sa aming pamilya, kaibigan, at maging ang aming palayan. Ngunit may napansin akong pilit nitong iniiwasan—at iyon ay ang aking ina. Mukhang ayaw nitong mapag-usapan ang tungkol sa pangangaliwa at pagtataksil ni Inay. At bilang pag-respeto rito ay hindi ko na lamang binanggit dito ang tungkol doon. Ayaw ko rin naman iyong pag-usapan.

Lumipas ang mahigit dalawang-oras at nanatili lamang kami sa aming bahay. Naghilamos muna ako ng aking mukha at nagpunas ng leeg at dibdib dahil nangangamoy tamod at laway pa rin ako. Pagkatapos ay kinuha ko na ang mga natuyo naming uniporme sa sampayan at pinalantsa ang mga iyon para sa aming pagpasok bukas. Nagbihis na rin si Itay ng maikling salawal at lumang kamisa bago ito magtungo sa likod-bahay upang asikasuhin ang kanyang mga pananim na kamoteng-kahoy. Iyon kasi ang isa pang pinagkukunan namin ng kita bukod sa palay.

Kasalukuyan akong nagpapahinga sa aming munting sala habang nakikinig sa radyo. Wala kasi kaming telebisyon dahil nasira iyon ng malakas na bagyo noong nasa junior high pa lamang ako. Wala rin naman kaming pambili ng panibagong ganoon dahil regalo lamang iyon sa aking mga magulang. Kaya tiis-tiis na lang muna kami sa lumang radyo na pagmamay-ari pa ng lolo ni Itay.

Kinuha ko ang pamaypay na nasa tabi ko at nagpaypay ng aking sarili. Sobrang init kasi ng panahon kahit pa ber month na. Pabago-bago kasi ang kilma rito sa aming lugar. Minsan sobrang lamig, minsan naman, katulad ngayon, sobrang init. Hindi ko ito mahula-hulaan. Epekto ito siguro ng tinatawag ng aming guro sa Earth Science na ‘Climate Change’ o ang pagbabago ng klima at temperatura ng mundo sanhi ng mataas na konsentrasyon ng greenhouse gases mula sa aktibidad ng mga tao.

Napatingin na lamang ako sa orasan at nakitang pasadong-tanghaling tapat na pala.

Kaagad kong naisip ang aking ama. Nasa ilalim pa rin kaya ito ng arawan? Kung dito nga sa loob ay tila mapi-prito na ako sa sobrang init, paano pa kaya sa labas?

Kaya naman ay nagdesisyon na akong tumayo at pinatay muna ang radyo bago magsimulang maglakad patungong likod-bahay upang puntahan ito.

Kapwa pala naming napagkasunduan na huwag na munang kumain ng pananghalian dahil busog na busog pa naman kami sa aming agahan kanina—sa pagkain man o sa naging karanasan. Sobrang nabusog ako hindi lamang sa chopsuey kundi sa jumbo hotdog na ring inihain ng aking ama.

Nang makarating na ako sa may kusina ay sumakto naman ang pagpasok nito mula sa likod-bahay. Bahagya pa akong nagulantang dahil wala na itong suot pang-itaas at balot na balot ng pawis at dumi ang buong katawan.

“’T-tay, tapos na ho ba kayo? Sakto at pupuntahan ko ho sana kayo sa likod,” salubong ko rito.

“Oo, anak. Pupuntahan din sana kita sa may sala.”

Nakangiti ito nang malapad. Saka ko lamang napansin ang malaking umbok na likha ng tayong-tayo na pala nitong tarugo sa loob ng kanyang salawal.

“Bakit ho, ’tay?”

Unti-unting nanumbalik sa aking katawan ang pag-iinit na naramdaman ko kanina.

“Ang lagkit kasi ng katawan ko, eh. At paniguradong ikaw, amoy Itay na rin,” biro nito habang hinahaplos ang kanyang pawisang dibdib at t’yan. “Tara sa likod, maligo tayo sa may poso. Sakto at sobrang init. Nang mabawasan naman ang init sa katawan natin.”

Hindi na ako nag-atubili at ginantihan ko na lamang ang mga ngisi nito. Sumunod ako rito patungo sa likuran ng aming bahay. Bukod kasi sa kung anong pwedeng mangyari sa ilalim ng init ng arawan ay sabik na sabik na rin ang balat ko sa lamig ng tubig. Kanina ko pa rin kasi talagang gustong maligo. Swerteng niyaya ako nito. At mukhang may pa-gantimpala pa itong kaakibat.

Nang tuluyan na kaming makalabas ay bumungad ang nakakasilaw na sikat ng araw, ngunit mas nasilaw ako sa tanawin ng aking amang mabilis na naghubad ng kanyang suot na salawal. Wala itong pakialam kung may makakita man sa kanya—tutal ay napapaligiran naman ang buong paligid ng matatayog na puno ng niyog at saging na nagsisilbing bakod namin.

Nang tuluyan na itong maghubad ay muling bumulaga ang dambuhalang kargada nitong tila nagbabaga sa katigasan dahil sa init ng panahon. Hindi man lang ito napagod mula kaninang umaga. Nakatayo pa rin ito nang buong gilas at nag-aanyayang masusong muli.

Bukod roon ay pinagmasdan ko rin ang maskulado nitong pangangatawan sa ilalim ng sikat ng araw. Kumikinang-kinang ang pawis sa balat nito. Samantalang ang mga masel nito ay mas lalo pang bumakat sa katigasan.

“O, ano pang tinitingin-tingin mo riyan? Hubad na. Para mapalamig na natin iyang katawan mo at napakainit,” anyaya nito bago tumalikod upang magpatuloy sa kinaroroonan ng poso.

Hindi na ako nagdalawang-isip pa at isa-isa kong hinubad ang aking damit at shorts hanggang sa maging hubo’t hubad na rin ako sa harapan nito. Agad na dumampi ang mainit na hangin sa aking balat. Naghuhumindig na rin ang aking alaga dahil sa matinding pagkahayok sa laman ng aking ama.

Napalingon ito sa aking gawi at ilang segundo akong tinitigan—na para bang sinusuri nito ang bawat bahagi ng aking pagkatao.

Ngunit wala nang natirang kaba sa aking buong katawan. Tanging pananabik na lamang ang namamayani sa akin kaya naman ay buong tapang akong naglakad palapit dito.

“’Tay, ako na ho muna ang magbobomba ng tubig. Maligo na po kayo,” alok ko rito habang hindi kumakawala sa aming titigan.

“Sige, anak. Salitan tayo mamaya,” sagot naman nito at pumuwesto sa sementadong harapan ng poso. Maging ito ay puno ng pagnanasa ring nakatingin sa akin.

Habang hinihila ko ang hawakan ng poso paitaas at paibaba ay sinimulan na nitong buhusan ng malamig na tubig ang sarili.

“Brrr…” ang nabanggit nito sabay alog ng katawan.

Dahil doon ay bahagya akong natalsikan ng tubig ngunit hindi iyon naging dahilan upang tumigil ako sa pagtitig dito.

Bawat pag-agos ng tubig sa buong katawan nito ay tila isang eksena sa pelikula. Dumadaloy iyon mula sa kanyang malalapad na balikat, bumabagtas sa matitigas na masel ng kanyang dibdib, pababa sa kanyang abs hanggang sa kanyang naghuhumindig na pagkalalaki.

Kaagad akong nakaisip ng pilyong ideya.

“’Tay, gusto n’yo ho bang paliguan ko kayo?” wika ko rito, na tila ba isang inosenteng alok lamang iyon at walang malisya.

Agad itong napangisi.

“Walang problema, anak. Oras na rin siguro upang si Itay naman ang paliguan mo matapos kitang paliguan nang ilang beses noong maliit ka pa lamang,” ang nakangiti nitong pahayag.

Napangisi na rin ako rito.

“Malugod ko hong ibabalik ang sakripisyo ninyo sa akin noon, ’tay.”

Kumuha ako ng sabon at dahan-dahang lumapit dito.

Halos mag-lapaan kami sa tindi ng mga titig na itinatapon namin sa isa’t-isa. Basang-basa ko sa mga mata nito ang matinding pagkasabik at pagnanasa. Mukhang hindi na rin ito makapaghintay na paliguan ng kanyang sariling anak.

Pumwesto ako sa may bandang likuran nito. Pinasadahan ko muna iyon ng tingin bago simulang sabunin ang malapad at matigas nitong likod.

Ramdam na ramdam ko sa aking mga palad ang bawat ukit ng mga masel dito. Sadyang nakakamangha talaga ang katawan nito. Para itong inukit ng bihasang manlililok sa sobrang detalyado nito. Sa laki at lapad rin nito ay siguradong kakasya ako rito sakaling humiga ako rito.

Bumaba na ang aking pagsabon patungo sa dalawang umbok ng matitigas na pisngi ng kanyang pwet.

Lumuhod ako sa harapan nito at minasahe iyon nang swabe.

Bawat paghaplos ko rito ay tila nahi-hipnotismo ako. Mas malalaki pa yata ang mga ito kesa sa aking ulo.

“P-pambihira naman ho itong pwet ninyo, ’tay. Ang lulusog at ang lalaki,” hindi ko napigilang bigkasin.

Naramdaman ko ang mahinang pagtawa nito dahil sa aking nabanggit.

“Inggit na inggit nga riyan ang Inay mo, eh. Mas malalaman pa raw ang akin kesa sa kanya.”

Bahagya rin akong napatawa sa naging hirit nito.

“Kahit sino naman ho ay walang binatbat ang katawan kung ikukumpara sa inyo.”

Mas lalo pang bumaba ang aking pagsabon sa naglalakihan din nitong mga hita. Lahat yata ng bahagi ng katawan nito ay namumutok sa masel at laman. Talagang nagbunga ang ilang taong pagbubuhat nito ng mabibigat na bagay sa hacienda at palayan.

Habang isinasagawa iyon ay sumilip ang nakalaylay nitong bayag sa likuran.

Kaya naman ay mula sa likod ay dahan-dahan na akong tumayo at lumipat sa kanyang harap.

Muling nagtama ang aming mga mata at napansin kong nakangisi pa rin pala ang loko kaya’t hindi rin ako nagpatalo rito.

Malandi ko itong nginitian at marahan ko nang isinabon ang nagyayabang nitong dibdib. Pinaikot ko ang aking mga daliri sa kanyang magkabilaang utong na katulad ng kanyang sandata ay tigas na tigas na rin.

“Aaaahhhh…” Nagpakawala ito ng mahihinang ungol.

Nanatili ang aming mga titig sa bawat isa hanggang sa sinimulan ko nang sabunan ang magkabilaan nitong brasong namumutok din sa masel.

Mula roon ay umakyat ako patungo sa kili-kili nito, at pababang muli sa walong-piraso nitong pandesal.

Binilang ko ang mga iyon at pinasadahan ng pagsabon ang bawat guhit dito.

Tanaw na tanaw ko na ang naghuhumindig pa rin nitong tarugo sa ibaba at balot na balot ito ng bulang galing sa sabon.

Kaya naman ay hindi na ako nakapagpigil at mabilis ko iyong sinunggaban.

Sinalsal ko iyon gamit ang dulas ng bula at sabon.

Napakagat-labi ako sa harapan nito habang ginagawa iyon.

“Masarap ho ba, ’tay?” pilyong banggit ko rito habang swabeng sinasalsal ang kanyang kahabaan gamit aking dalawang kamay.

“Aaaahhhh… s-sobra, anak…”

Isang ngisi ang iginawad ko rito bago tuluyang mapaluhod sa harapan nito.

Ngayon ay magka-lebel na kami ng sandata nito.

Muli ko itong sinakal gamit ang dalawa kong kamay at walang habas iyong pinagsasalsal.

“Aaaaahhh aahhh ahhh ahhh ahhh hhaaaahh aaahhh…” malalakas na ungol nito matapos ang biglaan kong pagtaas-baba ng aking mga palad sa kanyang higanteng sandata.

Patuloy lamang ako sa pagjajakol ng kanyang burat.

Dahil sa dulas ng bula ay naging swabe ang bawat pag-ulos nito sa aking mga palad.

Para akong nagdidikdik ng pamintang buo dahil sa tindi at bilis ng ginawa kong pananalsal dito.

Hindi na maipinta ang itsura nito at halos mag-ibang anyo na ito kakaungol dulot ng matinding sarap na nararamdaman.

Kaya ay muli na namang may pumasok na pilyong ideya sa loob ng aking utak.

“Kantutin mo ang mga palad ko, ’tay!” kusang lumabas na mga salita mula sa aking bibig.

Kapwa na kaming wala sa tamang huwisyo kung kaya’t hinawakan nito ang aking dalawang kamay at sinunod nga ang aking nais.

“Talagang kakantutin ko itong palad mo!” deklara nito bago marahas na kinantot ang aking nakabilog na mga palad.

“Aaah aahh arrgghh urrgghh aahh aahh hahhh…”

Bawat pag-atras abante nito ay s’ya ring paghalik ng ulo ng burat nito sa aking pisngi, labi, at ilong.

Kantot na kantot ito ngayon. Gigil na gigil ito sa bawat pag-ulos. Desidido itong kantutin ang mga palad ko.

Nang tingalain ko ang itsura nito ay bahagya akong nagulat nang masaksihan ko ang tumutulong laway mula sa bibig nito. Tuluyan na nga itong nag-ibang anyo. Ganitong-ganito ang itsura nito noong binosohan ko silang magtalik ni Inay.

Maya-maya pa ay mas lalo pang humigpit ang pagkakahawak nito sa aking mga kamay. Mas lalo ring tumigas ang sandata nitong walang habas pa rin sa paglabas-masok sa aking mga palad.

Hanggang sa…

“Heto na naman akooo… t-tanggapin mo ’tong mga kapatid mo, anaaakkk… aaahhh… haaaaahhhh aahhh aahh aaahh hahhhh…”

Awtomatiko akong napanganga kasabay ng pagtalsik ng masagana nitong katas papasok sa aking bibig.

Pitong magkakasunod-sunod na pagsirit ang idineposito nito sa loob ng aking bunganga.

Nagkalat pa ang iba palabas ng aking bibig dahil sa dami niyon ngunit mabilis ko rin namang sinimot ang mga iyon pabalik.

Hingal na hingal ito habang nakahawak sa magkabilaang bewang ang mga kamay.

Muli akong napatingala dito at nginitian s’ya nang pilyo.

“Pangatlong pagsabog mo na iyon ngayong araw, ’tay, ah.”

Hinabol muna nito ang paghinga bago ako sagutin.

“A-ang sarap-sarap kasing labasan, ’nak, eh.”

Bumaba ang aking tingin sa naghuhumindig pa rin nitong sandata. Mukhang papalag pa ito hanggang Round 4.

“Sarap na sarap nga, ’tay,” banggit ko rito sabay ngisi.

“Pagpasensyahan mo na ang burat ng Itay, anak. Halos ilang buwan din kasi akong walang kantot mula sa Inay mo. Naputol lamang ang pagdurusa kong iyon noong Huwebes. Ngunit bitin na bitin pa rin ako roon.”

Iniabot na nito ang kanyang kamay upang tulungan akong tumayo.

Gulat na gulat man sa sinabi nito ay pinagmasdan ko na lamang itong magbanlaw ng sarili gamit ang tabo.

Ilang buwan? Kaya pala tila halimaw ito kung kumantot kanina. Binitin ito nang lubusan ni Inay. At mukhang alam ko na kung ano ang rason niyon. Bukod sa laki ng sukat ng aking ama ay paniguradong malaki rin ang papel ng kanyang kabit.

Bigla akong may naisip.

“’T-tay…” mahinang tawag ko rito habang abala pa rin ito sa pagbabanlaw.

Napatingin ito sa akin at sandaling napatigil sa ginagawa.

“Ano ’yon, anak? Huwag mong sabihing gusto mo pa ng ika-apat na rawnd? Pahinga muna tayo saglit. May kaunting oras pa naman.”

Tumawa ito at itinuloy na ang paghuhugas ng naghuhumindig pa ring kargada.

“K-kantutin n’yo ho ako.”

Natigilan itong muli ngunit mabilis din akong sinagot.

“Kinantot ko na ang mga palad mo kanina, ah.”

“Sa pwet ho. Gusto ko hong kantutin n’yo ako sa pwet.”

Tuluyan na itong napatigil at dahan-dahang lumapit sa akin.

“S-sigurado ka, anak? N-nagbibiro ka lang yata, eh.” Bakas sa boses nito ang pagkabahala.

Marahan muna akong huminga nang malalim.

“Siguradong-sigurado ho. Gusto ko hong maranasan ang makantot katulad ng sa bidyong napanood ko sa bahay ng kaklase ko.”

Rinig ko ang biglaan nitong paglunok.

“P-pero, anak, hindi iyon gano’n kadali.”

“Kakayanin ko. Kakayanin ko ho alang-alang sa kuryosidad ko, ’tay.”

“I-iba na lamang, anak. Gustong-gusto mo rin naman akong sinususo, hindi ba?”

“Gustong-gusto ko ho. Kaya gusto ko ring higit pa roon ang gawin natin. Pakiusap, ’tay, pagbigyan n’yo ho sana ako sa aking nais.”

Binigyan ako nito ng nag-aalalang mga tingin. Mukhang malaki ang agam-agam nito tungkol doon.

“K-kung nandidiri ho kayo ay mayroon naman ho akong condom sa aparador. Pwede natin iyong gamitin.”

Kumunot nang bahagya ang noo nito matapos ko iyong sabihin.

“Condom? S-saan naman iyon galing?”

Kaagad na nanumbalik ang katinuan ko. Saka ko lamang napagtanto ang mga sinabi ko rito. Hindi ko pala pwedeng sabihin dito na pagmamay-ari iyon ni Kevin.

“A-a-ah, n-napulot ko ho sa daan noong nakaraang linggo!” ang agaran kong palusot.

Napabuntong-hininga na lamang ito.

“Pag-iisipan ko muna, anak.”

Unti-unting namuo ang mga ngiti sa aking labi.

“S-salamat, ’tay… K-kahit hindi ho muna ngayon ay ayos lamang! Magsabi lamang ho kayo kung handa na kayo.”

Napangiti na lang din ito at saka ay tinapos na ang pagbabanlaw. Sinamahan ko na rin ito sa paliligo at makalipas ang ilang minuto ay pumasok na rin kami sa loob ng bahay at nagbihis sa kanya-kanya naming mga kwarto.

At kung sinusuwerte ka nga naman dahil ilang minuto lamang ang lumipas ay nakauwi na rin sina Inay at Karl galing sa bayan. Maaga raw kasi silang pinauwi ng kanyang amo dahil may lakad na pinuntahan ang mga ito sa siyudad. Mabuti na lamang at natapos na rin kami sa aming mga kababalaghan ni Itay. Dahil kung hindi ay tiyak na nalintikan kami nang wala sa oras.

Ito na yata ang isa sa pinakamasayang araw sa buong buhay ko. Hindi ko inaakalang matutupad ang matagal ko nang pinapangarap. Hindi ko lubos-akalaing pagbibigyan ako ng aking ama sa mga gusto ko. At katulad ng pagpapaubaya nito ng kanyang burat sa akin ay tiwala akong pagbibigyan din nito ang aking nais na makatalik s’ya nang totoo—ang makantot n’ya ako sa aking lagusan.

Kabanata XXI

REY

KASALUKUYAN akong naglalakad sa bayan. Kagagaling ko lamang sa hardware store upang bumili ng mga pako. Inutusan kasi ako ng aking ama na bumili ng mga ito dahil gagamitin n’ya raw sa pagkukumpuni sa kulungan ng kanyang mga manok. Wala naman akong ibang pagpipilian kundi ang sumunod na lamang dito dahil parang kapatid ko na rin ang mga iyon. Anak kasi ang turing nito sa mga panabong na manok. Ganoon naman halos lahat ng mga tatay. Minsan nga napapaisip ako kung sino ba ang tunay na anak nito, eh. Ako ba o ang lintik na mga manok na iyon?

Pero kahit na gano’n ay sinusuportahan ko na lamang ito sa kung ano man ang nakapag-papasaya rito. Bata pa lamang kasi ako nang pumanaw ang aming ina dahil sa isang malubhang karamdaman. Hindi na nag-asawa pa si Itay at itinuon na lamang nito sa aming magkakapatid at sa mga manok nito ang pansin. Kwento nga ng Kuya ko, paraan daw iyon ng aming ama upang malibang at hindi makapag-isip na maghanap ng ipapalit kay Inay. Bagay na sinang-ayunan ko naman.

Tahimik akong naglalakad patungong todahan upang maghanap ng masasakyang tricycle pauwi nang bigla kong makita si Kevin, nakababatang kapatid ng matalik kong kaibigan. Kakalabas lamang nito mula sa loob ng isang beauty parlor at mukhang kasama pa ang baklang may-ari. Masayang nag-uusap ang dalawa at halata sa pagmumukha ng bading na kinikilig ito. Sino ba naman kasi ang hindi kikiligin sa taglay na kapogian at ganda ng katawan ng kapatid na iyon ni Kiko?

Bahagya akong napamulagat nang may iabot dito ang bading na tila pera. At kung hindi ako nagkakamali ay mukhang isang libo iyon. Paldo.

Ilang saglit pa ay kaagad akong napaiwas ng tingin nang mapatingin din ito sa aking gawi.

Binilisan ko na lamang ang paglalakad at nagkunwaring hindi ko sila nakita.

Ngunit wala pang ilang segundo ay narinig ko na ang boses nito.

“Kuya Rey!” tawag nito sa akin.

Kaagad akong napalunok ngunit huminto na lamang upang kausapin ito. Marahan akong tumalikod at pilit na napangiti.

Nakangiti rin itong lumapit sa akin.

“K-kevin, kumusta ka?” bati ko rito.

“Ayos lang. Ikaw, pauwi ka na ba?”

“A-ah, oo, hehe. Inutusan kasi ako ni Itay na bumili ng mga pako.”

“Ganu’n ba? Sige, mag-iingat ka sa byahe, Kuya.”

Gusto ko sana itong tanungin kung anong ginagawa nito sa beauty parlor na iyon na kilalang kuta ng mga bading dito sa bayan ngunit pinangunahan ako ng hiya. Hindi ko naman kasi ito gaanong ka-close at nag-uusap lamang kami nito dahil matalik kong kaibigan ang kuya niya.

“I-ikaw, saan ka pupunta?” ang naisipan ko na lamang ditong itanong.

“Ah, sa basketball court. May practice kasi kami mamaya hanggang hapon.”

Tumango-tango ako.

“Malapit na nga pala ang liga, ’no? Good luck sa inyo, ah.”

“Oo nga eh. Salamat, Kuya Rey. Samahan mo si Kuyang manood ng laro ko, ah? Sa susunod na buwan pa naman iyon.”

Napangiti ako rito.

“Oo naman.”

“Sige, mauna na ako, Kuya. Baka hinahanap na kasi ako ng mga kasama ko, eh. Kinumusta lang talaga kita dahil matagal-tagal na rin simula noong huli tayong nagkausap.”

“S-sige, mag-iingat ka rin. Galingan mo sa pag-eensayo.”

Isang matamis na ngiti na lamang ang iginawad nito sa akin bago umalis.

Pinagmasdan ko muna itong maglakad palayo. Napakalaki talaga nitong bulas. Aakalain mong mahigit bente-anyos na kahit ang totoo ay menor de edad pa lamang ito dala ng ganda ng pangangatawan.

Tumalikod na rin ako nagpatuloy na sa paglalakad. Muli akong napaisip sa aking nasaksihan kani-kanina lamang.

Kung may iniabot na pera ang bading na iyon ay posible kayang nagpabayad s’ya rito? Hindi na rin iyon imposible dahil kilalang pantasya ng lahat ang kapatid ni Kiko at marami ang nagkakagusto rito. Kabilang na ako roon. Gwapo kasi ito at kamukhang-kamukha ng kanilang amang mestisohin. Bukod pa rito ay maganda rin ang pangangatawan nito at matangkad pa. Talaga namang nasalo nito ang lahat ng katangian ni Mang Karlos na kilala ring pantasya rito sa bayan.

Ngunit naisip kong masyado pa itong bata para sa bagay na iyon. Disi-sais-anyos lamang ito at wala pa sa hustong gulang. ’Yung bading na kasama nito kanina ay paniguradong nasa trenta-anyos mahigit na. O baka nga kwarenta-anyos pa dahil napapanot na iyon, eh. Tapos mukha pang kargador. Literal na kapit sa patalim ang kapatid ni Kiko. Kung tutuusin ay pinagsamantalahan lamang s’ya nito kung talagang nagpabayad s’ya rito. Isang-libo kapalit ng mala-adonis na lalake? Luging-lugi s’ya roon.

Sinabihan ko naman kasi ang kaibigan kong iyon noon na lumuwas sila ng Maynila upang isali ang kapatid n’ya sa mga talent search katulad ng PBB, eh. Malaki ang tsansa nitong ma-discover dahil standout ang taglay na kapogian nito. Mabait din naman iyong si Kevin at magaling ding makisama. Paniguradong mabilis itong sisikat kapag naging artista na. Wala itong patutunguhan kung dito lamang ito mananatili sa liblib naming probinsya.

beep beep

“Ay titi ng kalabaw!”

Halos mapatalon ako sa gulat nang bigla na lamang may bumusinang sasakyan mula sa aking likuran.

Marahas akong napalingon dito habang nagsasalubong ang dalawang kilay upang komprontahin ang siraulong basta-basta na lamang nambusina.

Ngunit agad rin iyong nalusaw nang makilala ko ang kulay abong sasakyan. Sasakyan ito ni Louis!

Huminto ito sa aking tabi kasabay ng pagbaba ng salamin ng bintana nito.

Agad na tumambad ang gwapo- este, ang unggoy na nakasuot pa ng shades at parang baliw na nakangisi. Tinanggal n’ya muna iyon bago magsalita.

“Saan ka pupunta? Need a ride?”

Mabilis akong tumikhim at kaagad na nag-ayos ng aking sarili.

“H-hindi na. May pamasahe naman ako pauwi.”

Tumalikod ako rito at nagpatuloy nang muli sa paglalakad.

Kung sinusuwerte ka nga naman. Sa dinami-dami ng pagkakataong magkasalubong kami, sa ganitong estado pa. Mukha akong ewan ngayon at suot ko pa ang pinaka-chaka kong damit-pambahay—lumang t-shirt at tinastas na pantalon. Isabay mo pa ’tong hawak-hawak kong supot ng mga pako. Para akong batang hamog na napag-utusang bumili. At sigurado akong medyo amoy-araw na rin ako. Nakalimutan ko kasing magdala ng payong kanina. Hindi ko naman inaasahang magiging maalinsangan pala ang panahon.

Ilang saglit pa ay nagulat ako nang muli na naman itong bumusina.

beep

Napalingon ako rito at kaagad itong inismiran. Sinusundan pala ako ng loko at binagalan lamang ang pagpapatakbo ng sasakyan upang sabayan ako sa aking paglalakad.

“Ano bang problema mo, ha?” kompronta ko rito.

“Hindi ka ba naiinitan? Mas lalong iinit ulo mo n’yan. Mukhang may dalaw ka pa naman,” pang-aasar nito.

“Hehe, nakakatawa,” sarkastiko kong bigkas dito sabay irap at muli nang itinuloy ang paglalakad.

“Oh, come on. I thought we were friends. Para saan pa pala ’yung ilang beses nating pag-hang out kasama ang mga kaklase natin?”

Patuloy pa rin ito sa pagsunod sa akin.

Napairap akong muli.

“Anong kaibigan? Napilitan lang ako,” pagsisinungaling ko rito upang lubayan na ako nito.

Ilang segundo rin itong tumahimik bago muling magsalita.

“Was that the reason kung bakit hindi ka sumama sa café noong Biyernes?”

Sandali akong natigilan sa sinabi nito ngunit agad ring nagpatuloy sa paglalakad.

Hindi ko na ito sinagot pa dahil hindi ko rin naman alam kung paano ko sasagutin ang tanong na iyon.

“I actually saw you as a friend. And here I thought na nakahanap ako ng bagong kaibigan. You’re no different than Kiko, after all. Pareho kayong paasa.”

Matapos iyong sabihin ay pinaharurot na nito ang sasakyan palayo.

Kusang humakbang ang aking mga paa na tila gusto itong pigilan. Ngunit huli na ang lahat dahil mabilis na itong nakalayo.

Naiwan akong nakaramdam ng kaunting pagsisisi. May parte sa utak ko na gustong sampalin ang aking sarili dahil sa nagawa ko.

Ang totoo ay gusto ko rin namang mapalapit dito. Pinipigilan ko lamang ang aking sarili. Ito kasi ang pinaghihinalaan kong dahilan kung bakit tila naging malamig ang pakikitungo sa akin ni Kiko. Noong Biyernes ng umaga sa canteen ay napansin kong tahimik ito habang nakikipagbiruan ako kina Louis. At nang yayain namin ito sa café pagsapit ng hapon ay tinanggihan n’ya ulit iyon. Tila may tampo rin sa tono ng pananalita nito.

Kaya naisip kong baka pinagseselosan nga ako nito. Batid kong nagkakamabutihan silang dalawa base sa mga tinginan pa lamang nila isa’t-isa. Kaya naman ay hindi na ako sumamang gumala noong Biyernes. Mas matimbang para sa akin ang pagkakaibigang mayroon kami ni Kiko kesa sa iisang lalake lamang.

Oo, aaminin ko. Gusto ko rin si Louis. Matagal na. Mula noong dumating ito sa aming paaralan bilang transferee noong nakaraang taon ay nagkagusto ako rito dahil napakapogi nito at galing pang Maynila. Ngunit ang mas nakapagpahulog ng loob ko rito ay ang taglay nitong pagiging palakaibigan at palangiti. Parang ang gaan-gaan lang nitong kasama at talagang hindi ka mababagot kapag naging kaibigan mo ito. Hindi rin ito nagpapa-apekto sa mga tsismis na nakapaligid tungkol sa kanya. Patuloy pa rin ito sa pagiging masiyahin sa kabila ng mga iyon.

Sa loob ng mahigit isang taon ay nahiya akong makipagkaibigan dito. Dahil doon ay hindi kami masyadong nag-uusap kahit pa magda-dalawang taon ko na rin itong kaklase. Ganoon naman kasi talaga kapag crush mo ang isang tao—nahihiya kang mag-approach dito sa ’di mo maipaliwanag na dahilan.

Noong magkasalubong kami sa ospital ay napaniwala akong totoo nga ang tadhana. Tadhana na mismo ang gumawa ng paraan upang magkaroon ng tulay sa pagitan naming dalawa. Umasa akong simula na iyon ng aming love story. Kilig na kilig pa ako habang nasa ospital at iyon nga siguro ang dahilan kung bakit naging mabilis ang paggaling ko.

Kaya noong nalaman kong ipinagkalat pala nito ang tungkol sa naging karamdaman ko ay labis akong nasaktan. Pakiramdam ko ay pinaglaruan lamang ako nito upang ipahamak sa bandang huli. Malaki ang sugat na idinulot nito sa akin. At mas lalo pa iyong lumala noong napansin kong tila nagkakamabutihan na silang dalawa ni Kiko. Mahal na mahal ko ang matalik na kaibigan kong iyon ngunit hindi ko napigilang masaktan nang lubusan nang dahil doon. Pakiramdam ko ay inagaw nito ang para sa akin. Kahit pa hindi ko naman dito sinabing nagkagusto ako kay Louis.

Hindi ko lubos-akalaing iisang lalaki lamang pala ang magiging dahilan ng biglaang paglabo ng aming pagkakaibigan. At ayokong sayangin iyon nang dahil lamang doon. Handa akong magpaubaya alang-alang sa ilang taon naming pinagsamahan.

Ngunit bakit ako labis na nasasaktan? Gusto ko si Louis ngunit ayaw ko rin namang masira ang pagkakaibigan namin ni Kiko. Gulong-gulo ang utak ko.

Naramdaman ko na lamang ang biglaan kong pangingilid. Hindi ko na nakayanan ang pagbugso ng aking damdamin. Tuluyan na akong napaluha sa kalagitnaan ng aking paglalakad.

Maya-maya pa ay halos mapasinghap ako sa gulat nang masaksihan kong muli ang kulay abong sasakyang nakaparada sa gilid ng daan. At ang mas lalong ikinagulat ko ay nang makita ko si Louis na nakahalukipkip habang nakasandal dito na tila mayroong hinihintay.

Nang magtama ang aming mga mata ay kaagad akong napatigil.

Lumapit ito sa akin at napansin kong seryoso ang mukha nito.

Habang pinagmamasdan ko itong maglakad patungo sa aking gawi ay pakiramdam ko’y nakalutang ako sa alapaap. Kahit pa hindi na ito nakangiti na madalas nitong ekspresyon sa mukha ay napakaamo pa rin nitong tignan.

“Ihahatid kita whether you like it or not. That’s the least I could do as a concerned citizen. Napakainit ng panahon and I couldn’t stand leaving a classmate alone under the scorching sun. Gusto mo yatang ma-ospital na naman at lumiban nang isang linggo. Wala ka pa namang dalang payong. Don’t worry, you don’t have to owe me anything.”

Umiwas lamang ako rito ng tingin. Halos lumundag na palabas ang puso ko dahil sa tuwa nang masilayan ko itong muli ngunit hindi ko napigilang makaramdam ng hiya rito ngayon.

“W-wait, umiiyak ka ba?” biglang sabi nito kaya naman ay kaagad akong nagpahid ng aking pisngi.

“W-wala ito, napuwing lang ako.”

Hinawakan nito ang kamay ko at pilit iyong tinanggal mula sa aking mukha.

Mabilis naman akong umalma at sinubukang tabigin ang kamay nito.

“W-wala nga. Ang kulit mo talaga, eh, ’no.”

Ngunit laking gulat ko nang bigla itong may pinahid na panyo sa aking pisngi gamit ang isang kamay.

“Geez, you’re such a crybaby. Ang tapang-tapang mong tao, iyakin ka pala.”

Tumawa ito nang mahina.

Binitawan ko na lamang ang kamay nito at hinayaan ito sa ginagawa.

Sa ’di ko maipaliwanag na kadahilanan ay nakaramdam ako ng matinding kasiyahan sa aking puso.

Pinagmasdan ko kung paano ako nito alagaan. Maingat ang bawat pagpahid nito sa aking mga luhang unti-unti nang natutuyo. Pakiramdam ko ay sasabog na ako sa sobrang kilig. Para kaming nasa pelikula.

Matapos ako nitong punasan ay muli na itong nagsalita.

“Let’s go na at masyado nang mahapdi sa balat ang araw. Baka magka-sunburn pa tayo.”

Ibinigay muna nito sa akin ang panyo bago magsimulang maglakad.

Napalingon ito sa akin at napangiti na lamang akong sumunod rito. Ipinasok ko na rin ang panyo sa loob ng aking bulsa.

Nang makalapit kami sa sasakyan nito ay ito na mismo ang nagbukas ng pinto sa harapan para sa ’kin.

“S-salamat,” banggit ko rito bago pumasok roon.

Agad akong sinalubong ng napakabangong loob ng kotse nito. Amoy-santan iyon na s’yang paborito kong bulaklak kaya’t hindi ko napigilang masiyahan. Napaka-presko kasi ng amoy nito.

Pumasok na rin ito sa kabilang pinto at napaupo sa harapan ng manibela. Pagkatapos ay kapwa na kaming nagsuot ng kanya-kanyang seatbelt.

“Sa may diversion road ba ulit kita ihahatid?” panimula nito sa usapan at pinaandar nang muli ang sasakyan.

“O-oo.”

Ilang saglit pa ay tuluyan na nga nitong pinatakbo ang kotse.

May pinindot ito sa bandang harapan at agad na tumugtog ang musika.

Binasa ko naman ang nakasulat sa maliit na screen.

‘Soft Spot – keshi’

Iyon yata ang pamagat ng kanta.

Napatingin na lamang ako sa labas ng bintana habang nakikinig sa pinatugtog nito. Maganda iyon, in fairness naman. Kaso hindi ko iyon alam. Wala naman akong masyadong alam sa mga bagong kanta dahil walang internet sa aming sitio. Nakakagamit lamang ako niyon tuwing Computer ang aming subject sa paaralan. Isa pa ay wala rin akong cellphone. Binilhan naman ako ni Itay noon kaso ’yung de-keypad lamang iyon. Tapos aksidenteng naihulog ko pa sa balon habang nag-iigib ako ng tubig.

“Ang lalim ng iniisip mo, ah.”

Bahagya akong nagulantang nang bigla na lamang itong magsalita.

Nag-ayos ako ng pag-upo at napatingin nang muli sa harapan.

“W-wala. Ang ganda kasi ng pinapatugtog mo.”

“Really? Are you a keshi fan too?” Tila nagliwanag ang mukha nito.

“H-hindi. Hindi ko nga kilala ’yan, eh. Nagandahan lang ako sa kanta.”

“Oh, you’ll love his songs. Gusto mo bang pakinggan ’yung favorite song ko?”

Tumango ako rito.

“S-sige ba.”

“Hold on.”

May pinindot itong muli sa maliit na screen kasabay ng pag-iiba ng kanta. Binasa ko ulit ang bagong nakasulat dito.

‘2 soon – keshi’

“This is my comfort song whenever I feel alone. Kapag nami-miss ko sina Papa at Mama, ito ang palaging pinapatugtog ko. It makes me feel calm for some reason.”

Magkasabay naming pinakinggan ang bagong kanta. At maganda rin iyon katulad nung una. Mas kalmado ito at talaga namang bagay na maging ‘comfort song’ ng kahit sino.

Kaagad kong naisip ang nabanggit nito. Alam kong chef ang kanyang ina sa ibang bansa. Ngunit hindi ko pa alam ang tungkol sa ama nito. Kung nami-miss n’ya ito ay siguro’y nasa ibang lugar din ito nagtatrabaho.

“A-ah, Louis, ano palang trabaho ng Papa mo?”

Naisipan ko na itong tanungin nang sa gayon ay hindi naman kami mabagot buong byahe.

“Guardian Angel.”

Kumunot ang aking noo sa isinagot nito.

“G-guardian Angel? M-may ganu’n bang trabaho?”

“Psh. Hindi ba honor student ka? Bakit ang slow mo?” sarkastiko nitong sabi.

Bahagya naman akong napairap dito.

“Aba malay ko. Hindi ko naman alam na may ganoon palang trabaho.”

“Guardian Angel. As in nasa langit na. Though hindi ko alam kung nasa langit ba talaga s’ya. But yeah, he’s long dead.”

Napatahimik ako dahil sa naging sagot nito. Ang slow ko nga sa parteng ’yun. Ni-literal ko naman masyado ang sinabi nito.

“S-sorry,” sambit ko na lamang dito.

“It’s ok. Naka-move on na ako du’n. I was like 5 when he passed and wala talaga akong masyadong maalalang memories with him. So, I can’t really grieve for him. But I know that he’s watching over me from above.”

“K-kung ganu’n pala ay Guardian Angel din ang trabaho ng Inay ko,” pagbabahagi ko rito.

Mabilis naman itong napatingin sa akin.

“No shit. Really? I mean, I’m sorry pero that’s big news to me. Wow. TMI ’yun, ah.”

“S-sira. Kahit naman ’yung mga kaibigan ko at iba nating mga kaklase alam ang tungkol doon.”

Tumahimik ito nang ilang segundo at itinuon na ang pansin sa pagmamaneho. Hanggang sa muli itong magsalita.

“I’m so sorry to hear that.”

“Ayos lang. Matagal naman na ’yun. At saka, sapat na sapat na sa ’kin ang makapiling ang Itay at mga kuya ko.”

Bigla itong napangiti.

“Buti nga may mga kapatid ka pa, eh. Ako kasi miracle baby kaya hindi na ako nasundan pa. Tapos sa ibang bansa pa naka-base Mama ko. I was left here all alone.”

Nakaramdam ako ng lungkot para dito. Ang lungkot-lungkot nga nu’n.

“A-alam mo, minsan nararamdaman ko ring mag-isa lamang ako sa bahay,” kwento ko rito.

“Why so?”

Napahinga muna ako nang malalim bago ipagpatuloy ang sinasabi.

“Kasi, may tatay nga ako. Pero minsan naiisip kong mas mahal pa n’ya ’yung mga panabong n’yang manok kesa sa ’kin. Palagi rin s’yang nasa hacienda upang magtrabaho. At saka, ’yung panganay kong kuya, may asawa’t mga anak na kaya bihira na lamang bumisita sa bahay. Tapos ’yung pangalawang kuya ko naman, nasa puder ng mga tiyahin namin sa siyudad upang mag-aral ng kolehiyo. Bihira lang din kung umuwi.”

Bigla na lamang itong napatawa nang bahagya.

“A-ano namang nakakatawa?” agad na sita ko rito.

“I just can’t believe that I’m hearing those words from you,” natatawa pa rin nitong tugon.

Kaagad ko itong inirapan. Ang seryo-seryoso kong nagku-kuwento tapos iyon lamang pala ang sasabihin nito. Maging kay Kiko ay hindi ko pa nasasabi ang mga saloobin kong iyon tapos parang wala lang pala iyon sa kanya.

“Hey, I’m just kidding, okay?”

Nanatili ako sa pagtingin sa labas ng bintana at hindi ito pinansin.

“To be honest, I feel the same way. Except wala talaga akong kahit sino by my side to begin with. Iyon nga siguro ang rason on why I always feel the need of a company. Takot akong mapag-isa.”

Dahil sa nabanggit nito ay dahan-dahan na akong napatingin dito.

“Sex became my escape from reality. Whenever I have sex with someone, pakiramdam ko ay nawawala pansamantala ang mga problema ko. I don’t feel alone anymore. But after every session, I always realize that it was just a temporary relief. No amount of pleasure could ever fill my loneliness.”

Unti-unting namuo ang isang tipid na ngiti sa mga labi nito.

“Until Kiko came to my world. He was the one I have hoped and prayed for my whole life. He fits every ideal I’ve ever dreamed of. Lahat ng gusto kong katangian sa isang tao ay nasa kanya. Not only is he beautiful, he’s also kind and naive. And maybe that’s why something in me shifted. It became deeper than admiration. I felt this quiet, steady need to protect him.”

Para akong pinagsasaksak nang ilang beses sa dibdib nang dahil sa aking mga narinig. Ngunit patuloy pa rin akong nakinig dito.

“But somewhere between the way my eyes lingered and how my thoughts kept circling back to him, a harder truth surfaced. What I felt wasn’t as pure as I had convinced myself it was. It wasn’t admiration, nor that quiet, steady urge to protect. It was all desire. What I felt for Kiko wasn’t the kind of love I had always dreamed of. It was pure lust all over again.”

Napansin ko ang biglaang pagtaas-baba ng lalamunan nito.

“And it hurts because I thought he would be the one to end my cycle of seeking temporary relief. Pero nagkamali ako. He just gave my loneliness a name. And I realized all of it when I felt like he kept pushing me away despite my advances.”

Tuluyan nang tumulo ang luha ko.

“Gusto kita, Louis.”

Hindi ko na napigilan at sinabi ko na rito ang matagal ko nang kinikimkim sa aking sarili.

“Matagal na kitang gusto. Simula nang dumating ka pa lamang dito galing Maynila, nagkagusto na ako sa ’yo. Palagi kang laman ng puso’t isip ko.”

Pakiramdam ko ay tatalon na palabas ng dibdib ko ang aking puso sa sobrang bilis ng pagtibok nito.

“Oo, nagalit ako sa ’yo. Totoo ’yung galit ko sa ’yo. Ngunit dahil iyon sa pagsira mo sa tiwala ko. Pinagkatiwalaan kita ngunit sinira mo iyon. At aaminin ko, nainis ako dahil sa dinami-dami ng pwede mong pagbigyan ng pansin ay ang matalik na kaibigan ko pa.”

Nanatili itong walang kibo at sa daan lamang nakatingin. Wala rin akong makitang ekspresyon sa mukha nito. Blanko lamang iyon.

“Sinubukan kong pigilan ang sarili ko. Pilit kong nilabanan ang nararamdaman ko sa ’yo dahil ayokong sirain ang pagkakaibigang mayroon kami ni Kiko. Ngunit sadyang ang hirap magpigil ng nararamdaman, Louis. Kahit ilang beses ko pang itanggi sa sarili ko, hindi ko magawang dayain ang damdamin ko.”

Naghintay pa ako nang ilang segundo ngunit abala lamang ito sa pagmamaneho at tila hindi narinig ang mga sinabi ko

Marahan akong napangiti at ibinaling nang muli ang atensyon sa harapan. Sinasabi ko na nga ba at wala itong pakialam sa nararamdaman ko.

“I-I’m sorry, Rey, b-but I’m non-committal. I’m not worthy even an ounce of your love. Masasaktan lamang kita. A-and I don’t want to take you for granted the way I did with your best friend. Masyado na akong sising-sisi sa mga nagawa ko and I don’t want to make the same mistake ever again.”

Hinugot ko ang panyo nito kanina mula sa aking bulsa at nagpunas ng aking luha.

“A-ayos lang. Ang mahalaga ay nasabi ko rin sa ’yo ang gusto kong sabihin. Ang totoo n’yan ay hindi naman talaga ako umaasang susuklian mo ang pagtingin ko sa ’yo, eh. Mabuti na rin siguro iyon nang mabawasan na ang mga iniisip ko.”

Ilang segundo pa ang lumipas bago ito muling magsalita.

“B-but we can stay friends, right?”

Napangiti ako sa nabanggit nito.

“Kung hindi mo na ako bu-buwisitin,” sabay tawa ko rito.

Maya-maya pa ay natanaw ko na ang maliit na daan patungo sa aming munting sitio.

“D’yan na lang ako sa may kanto,” turo ko rito. “Kaya ko na itong lakarin.”

“But it’s scorching outside. Ihahatid na kita.”

“Huwag na. Makitid ang daan papunta roon. Baka hindi mo na mailiko pabalik itong sasakyan mo.”

Inihinto na nito ang sasakyan sa maliit na daang itinuro ko rito.

“Then, take this umbrella. Pasensya ka na at may flowery design. Kay Mama kasi iyan at naiwan n’ya dito sa kotse ko noong ihatid ko s’ya sa airport.”

Tinanggap ko na lamang iyon dahil nagbabaga rin talaga sa sobrang init sa labas. Mag-tatanghaling tapat na rin kasi at tirik na tirik ang araw.

“S-salamat.”

Matapos kong kunin iyon ay nagtanggal na ako ng seatbelt at tahimik na lumabas.

“Mag-iingat ka,” agad na sabi nito ngunit hindi ko na ito nilingon.

Tuloy-tuloy lamang ako sa paglalakad na tila binging walang kahit anong naririnig.

“S-see you tomorrow,” ang huli nitong nabanggit.

Makalipas ang ilang segundo ay narinig ko na ang pag-andar ng sasakyan.

Kasabay ng pag-alis nito ay s’ya ring pagbagsakan ng butil-butil kong mga luha.

Napaupo na lamang ako sa sementadong daan sabay hagulgol.

Kabanata XXII

KIKO

“HETO ho ang bayad namin, Mang Berto,” sabay abot ko ng trenta-pesos na pamasahe naming magkakapatid rito.

“Maraming salamat, anak. S’ya, galingan ninyo sa eskwela.”

“Oho, mauna na po kami. Ingat ho kayo sa pamamasada!”

Matapos sabihin iyon ay tuluyan na akong bumaba ng tricycle at naglakad papasok ng gate ng aming paaralan.

Mag-isa na lamang ako dahil nauna nang bumaba si Kevin kanina. Ayaw yata ako nitong makasabay. Ano pa nga bang inaasahan ko? Ilang araw na itong ganoon sa akin. Kahit ano pang gawin ko ay talagang hindi ako nito magawang patawarin. Lahat na lang siguro ng panunuyo ay ginawa ko na ngunit sadyang napakatigas nito. Na para bang ang laki-laki ng kasalanan ko sa kanya. May hangganan din naman ang pasensya ko. Hindi sa lahat ng oras ay ako na lang palagi ang magpapakumbaba porket ako ang mas nakatatanda. Kailangan din nitong matutong umunawa. Hindi ako santo para maghintay kung kailan n’ya gustong lumambot.

Bago pa man masira ang araw ko ay pilit ko na lamang iyong binalewala sa aking isipan. Bahala s’ya sa buhay n’ya.

Unti-unting akong napangiti nang maisip ko si Itay at ang aming mga pinagsaluhan noong Sabado’t Linggo. Iyon na yata ang pinaka-dabest na weekend sa tanang buhay ko.

Hanggang ngayon ay pakiramdam ko’y panaginip pa rin ang lahat. Sinong mag-aakalang matutupad ang noo’y pantasya ko lamang? Ni minsan ay hindi sumagi sa aking isipan na pagbibigyan ako ng aking ama sa kagustuhan kong iyon. Tinanggap ko na noon na kailanman ay hindi ko s’ya matitikman dahil parehong dugo ang nananalaytay sa aming dalawa at wala akong pag-asa rito. Literal na milagrong maituturing ang nangyari. Tinamaan lang naman ako ng napakalaking swerte.

Naramdaman ko ang marahang pagtayo ng aking alaga habang sinasariwa ko sa aking isipan ang mga naging kaganapan sa loob ng kubo at ng aming bahay.

Kaya naman ay pilit ko rin iyong winaksi upang hindi na iyon matuluyan. Naglalakad kasi ako ngayon patungo sa aming classroom at napakaraming mag-aaral na nakakasalubong at nakakasabay kong maglakad. Tiyak na mapapahiya ako kapag may umumbok na lang bigla sa loob ng aking pantalon.

Swerteng nakita ko si Rey at mukhang papunta na rin ito sa aming silid-aralan.

Nagmadali akong maglakad upang masabayan ito at nakangiti itong nilapitan.

“Good morning, bespren,” masayang bati ko rito.

Ngunit laking gulat ko nang hindi ako nito pinansin o kahit tinignan man lang. Patuloy lamang itong naglakad na tila walang narinig.

Hinawakan ko ang manggas ng uniform nito at mahina iyong hinila upang tawagin ang kanyang pansin.

“Uy, kunwari nagtatampo,” panunudyo ko rito.

“Tsk.”

Marahas nitong hinila ang kanyang braso sabay lakad nang mabilis.

Nang dahil dito ay tuluyan na akong napahinto.

Napatulala na lamang ako rito.

Habang pinagmamasdan ko itong maglakad palayo ay napaisip din ako nang malalim. Gulong-gulo man ang utak ko sa biglaang nangyari ay sinubukan ko pa ring isipin kung bakit ito nagkakaganoon.

Saka ko lamang naalala na tinanggihan ko nga pala ang alok nito noong Biyernes ng hapon. Hindi ako sumama sa kanila sa café na tinutukoy nito. Matagal na talaga nitong pangarap na makapasok sa isang café ngunit hindi namin iyon magawa-gawa dala ng pagkamahal-mahal ng mga pagkain at inumin sa mga iyon. At kung kelan nabigyan na ito ng pagkakataon ay hindi ko pa ito nasamahan sa matagal na nitong inaasam. Pakiramdam ko tuloy ay napakasama kong matalik na kaibigan.

Napabuntong-hininga na lamang ako at nagpatuloy nang muli sa paglalakad. Kailangan kong humingi ng tawad rito mamaya. Magpapaliwanag ako sa kanya nang maayos. Hindi ko hahayaang pati ito ay magkaroon din ng matinding tampo sa akin. Hirap na hirap na ako sa trato sa akin ng kapatid ko, hindi ako makapapayag na dumagdag pa ito.

────୨ৎ────

“ALRIGHT, class dismissed. Don’t forget to bring your homework on our next meeting. Goodbye, class,” paalam ng aming guro.

“Goodbye, Ma’am,” sabay-sabay naming bigkas dito.

Isinilid ko na ang aking notebook at ballpen sa loob ng bag ko.

Nang maisara ko iyon ay aksidente akong napatingin sa kinaroroonan ni Rey. Sa kabilang row kasi ito umupo upang iwasan ako. Nang dumating kami rito kanina ay hindi pa rin ako nito pinapansin. Sa ibang mga kaklase namin ito sumama kaya mag-isa lamang ako ngayon. Wala rin akong katabi sa aking upuan.

Pagkatayo ko ay akmang lalapitan ko na sana ito nang bigla kong marinig ang boses ni Louis.

“Hey, Kiks. Maglu-lunch ka na ba?” sambit nito habang naglalakad papalapit sa akin. Kasama nito ang mga kaibigang sina Aries at Jimboy.

Bahagya akong nag-iwas ng tingin ngunit napatango na lamang.

“O-oo. K-kayo rin ba?”

“Yup. We’re just here to ask you na sumabay ka na sa amin. My treat.” Napangiti ito nang malapad.

Napatingin naman ako sa gawi nina Rey at nahuli ko itong nakatingin din sa amin. Mabilis itong nag-iwas at tuluyan na silang lumabas ng classroom.

“S-sige,” pagpayag ko na lamang sa alok ni Louis. Ayoko rin naman kasing mapag-isang kumain. Isa pa ay hihingi na rin ako ng tawad sa kanila dahil sa tinuran ko noong Biyernes. Baka kasi inisip ng mga ito na sinadya ko silang balewalain.

“Sweet! Let’s go, guys,” masayang wika nito.

Nagsimula na rin kaming maglakad palabas ng silid-aralan upang dumiretso sa canteen.

Nasa bandang likuran lamang ako ng mga ito dahil nahihiya pa rin talaga ako sa kanila. Pakiramdam ko kasi ay hindi ko masasabayan ang kanilang mga biro dahil hindi naman ako likas na maingay katulad nila.

“Ililibre mo rin ba kami, Louis, mamen?” sambit ni Aries habang sabay-sabay kaming naglalakad.

“Oo naman. If not paniguradong hindi kayo sasama sa ’kin.”

Nagtawanan silang tatlo.

“Napaka-galante talaga nitong Boss natin,” ani naman ni Jimboy.

“Syempre, yayamanin, eh.” Si Aries.

Muli na naman silang naghalakhakan.

Bahagya na lamang akong napailing at mahinang tumawa na rin. Ang kukulit talaga ng mga ito.

Pagkarating namin sa canteen ay sinamahan ko muna silang bumili ng ulam bago kami naghanap ng bakanteng mesang pwedeng mapagkainan. Ililibre rin sana ako ni Louis ngunit pinaglutuan ulit kami ni Inay ng baong pananghalian kaninang umaga kaya tinanggihan ko iyon.

Sabay-sabay na kaming napaupo at inilabas ang kanya-kanyang baunan.

“Taenang Jimboy ’to, andaming ulam na pinabili kay Louis, eh,” banggit ni Aries nang magsimula na kaming kumain.

“Pake mo ba? Gutom na gutom ’yung tao, eh,” pagtatanggol naman ni Jimboy sa sarili sabay subo ng kanin.

“Ang sabihin mo, baboy ramo ka. Buti pa ’tong si Gregorio, oh, may sariling baon.”

“Hey, hey, cut it out, guys. Malaki-laki pa naman savings ko this week kaya ayos lamang kahit gumastos ako,” saway ni Louis sa mga ito.

“Oh, kita mo, ayos lang kay Boss Louis, tas ikaw andaming reklamo? Tanginamo, ikaw ba nanlibre?”

Nagpatuloy sa bangayan ang dalawa.

Napailing na lamang si Louis bago tumingin sa akin.

“Don’t mind them. Ganyan talaga ’yan sila palagi. But they’re best friends, kaya ’wag kang mag-alala.”

Ngumiti ako rito nang pilit at itinuloy na ang aking pagkain.

Kaagad kong naisip si Rey nang dahil sa sinabi nito kaya hindi ko napigilang makaramdam ng kaunting lungkot. Nakita ko kasi ito kanina at kasama nitong kumain ang ilan naming mga kaklase sa may pinakadulong mesa. Masaya itong nakikipagbiruan sa kanila at ni hindi man lang ako pinansin. Talagang desidido itong iwasan ako.

“Did something happen between you and Rey?”

Kaagad akong natigilan nang marinig ko ang mga salitang iyon.

Nang tingnan ko si Louis ay kaswal lamang itong kumakain.

Nag-iwas akong muli rito ng tingin.

“P-pa’no mo naman nasabi?”

Tumawa ito nang mahina.

“You two are like peas in a pod. Daig n’yo pa sina Upin at Ipin na halos hindi kayo mapaghiwalay. Sa tingin mo ba hindi ko mapapansing nag-iiwasan kayo?”

Napatingin ako sa patuloy pa ring nagbabangayang sina Aries at Jimboy at mukhang hindi kami alintana ng mga ito.

Kaya naman ay napatango na lamang ako.

“O-oo.”

Tumahimik muna ito nang ilang segundo bago magsalita.

“We need to talk later,” bigla nitong saad.

Marahan ako ritong napatingin. Sa kinakain pa rin nito nakatuon ang pansin.

“S-sige ba,” pagpayag ko na lamang.

Hindi ko alam kung tungkol saan ang sasabihin nito ngunit malaki ang kutob kong importanteng bagay iyon. Hindi ako sanay na ganito ang inaakto nito kaya naniniwala akong may gusto itong sabihin na kaming dalawa lamang ang dapat makarinig.

Muli akong napatingin kina Aries at Jimboy na sa mga oras na ito ay tumigil na rin sa pag-aasaran. Nagdesisyon akong sabihin na sa kanila ang kanina ko pa nais sabihin.

“A-ah, Aries, Jimboy, Louis,” pagtawag ko sa pansin ng mga ito.

Sabay-sabay naman silang napatingin sa akin.

Huminga muna ako nang malalim upang mag-ipon ng sapat na lakas ng loob bago ituloy ang aking sasabihin.

“P-pasensya na nga pala sa ginawa kong pag-iwas sa inyo noong Biyernes.”

Nanatili lamang ang titig ng mga ito.

“A-ang totoo n’yan ay napakarami kong iniisip na problema noong nakaraang linggo. Nagsabay-sabay ang mga iyon kaya hindi ko naiwasang maapektuhan nang lubusan. Alam ko namang hindi dapat dinadala sa paaralan ang mga problemang dapat iniiwan sa bahay. Ngunit sadyang hindi ko napigilan. Kaya naman ay nagmistula akong wala sa sarili noong Biyernes. Gusto ko rin naman talaga kayong maging kaibigan. Sadyang okupado lamang ang utak ko noong araw na iyon kaya nagmukha tuloy akong hindi interesado.”

Unti-unting napangiti si Jimboy.

“Ayos lang ’yun, Gregorio, naiintindihan ka namin. Ang totoo n’yan ay naisip din naming iyan nga ang dahilan mo. Ang bait-bait mo lang para pag-isipan ka namin ng masama,” banggit nito.

“Oo nga. Huwag mo kaming intindihin. Kahit naman ako nadadala ko minsan dito sa paaralan ang mga personal kong problema, eh. Wala kang dapat ipag-alala,” segunda naman ni Aries.

“You don’t owe anyone an apology, Kiks,” wika ni Louis at napangiti nang matamis.

Nagsimula na akong mangilid dahil sa matinding galak at tuwa. Mabuti na lamang at mababait ang mga ito.

“M-maraming salamat sa pag-intindi n’yo,” mangiyak-ngiyak kong banggit sa kanila.

Nagpatuloy na kaming apat sa pagkain. Unti-unti nang nawala ang pagkailang ko sa mga ito. Pakiramdam ko ay tuluyan nang nasira ang blokeng itinayo ko. Ngayon ay mas bukas na akong kaibiganin sila. At sana ay magtuloy-tuloy na iyon.

────୨ৎ────

SUMAPIT ang hapon at oras na ng uwian. Katulad ng aming napagkasunduan ni Louis ay nagdesisyon kaming mag-usap na kaming dalawa lamang.

Sabay kaming naglalakad ngayon patungo sa kanyang kotse na nakaparada sa labas ng gate ng paaralan.

Tahimik lamang akong nakasunod rito habang pinagmamasdan itong maglakad. Napansin ko ang bahagyang pananahimik nito simula pa kaninang tanghali kaya naisip kong baka mahalagang bagay ang aming pag-uusapan. Hindi naman kasi ganito ang kadalasang inaasal nito. Tila may mabigat itong dinadala sa kanyang isipan. At kung ano man iyon ay mukhang hindi ako handa roon. Sana lamang talaga ay hindi iyon malalim na dahilan.

Nang makarating na kami sa kinaroroonan ng kanyang sasakyan ay pinagbuksan pa muna ako nito ng pinto.

“S-salamat,” banggit ko rito bago pumasok sa loob.

Ngumiti lamang ito nang tipid bago isara ang pinto at naglakad nang muli upang pumasok sa kabila.

Habang hinihintay ko ito ay hindi ko napigilang mapahinga nang malalim. Kinakabahan pa rin kasi ako sa hindi ko malamang dahilan.

Pagkapasok ay umupo na ito sa harapan ng manibela.

Ilang segundo rin ang binilang ko bago ko ito naisipang kausapin.

“A-ano nga pala ang gusto mong sabihin? D-dalian mo lang kung pwede dahil pupuntahan pa namin ang bunso naming kapatid.”

“Ako ang rason kung bakit ka iniiwasan ni Rey,” diretsahan nitong sagot.

Nagulat man sa aking narinig ay kaagad rin akong tumugon sa nabanggit nito.

“H-huh? P-paano?” gulong-gulo kong tanong dito.

Muli na naman itong tumahimik nang ilang segundo bago naisipang sumagot.

“He confessed to me yesterday.”

Gustuhin ko mang magulat ay hindi ko na nagawa. May kutob na rin naman akong may pagtingin nga ang matalik kong kaibigan dito simula pa man noon.

Inalis ko ang aking tingin dito at napasandal sa upuan.

“A-anong sinagot mo sa kanya?”

“O-of course I turned him down. Hindi ko pa kayang mag-commit. Lalo na’t I don’t see him the way I see you. I just wanted to befriend him, that’s all. Hindi ko naman inaakalang he’ll take it the wrong way.”

“Matagal ka nang gusto ni Rey,” bigla kong nasabi rito.

“Wh-what do you mean?”

“Noong bago ka pa lang dito bilang transferee, ikaw palagi ang bukambibig n’ya. Hindi n’ya man naamin sa akin ay alam kong nagkagusto s’ya sa ’yo noon. Buong akala ko ay natigil na iyon nang tumigil na rin s’ya sa pagbanggit sa ’yo.”

Hindi na ito sumagot pa. Naghari ang nakakabinging katahimikan matapos ang aking naging rebelasyon dito.

Hanggang sa magsalita itong muli.

“How about you?”

Dahan-dahan akong napatingin dito at napansing taimtim din itong nakatingin sa akin.

“M-may pagtingin ka rin ba sa ’kin? Answer me honestly, Kiks. Nang tumigil na akong umasa sa ’yo. Hindi ko pa naririnig sa ’yo officially if you’re turning me down or not. Basta ang alam ko lang ay pinagtutulakan mo ako palagi palayo.”

Bigla akong napatahimik. Ano nga ba ang tingin ko kay Louis? Wala akong maisip na isasagot dito.

“Do you not find me attractive? I know you do. You wouldn’t accept my offer noong nasa bahay tayo kung hindi. Why don’t you give me a chance? I promise magbabago na ako for you.”

Hinawakan nito ang kamay ko.

“Just please, let me have this chance.”

Idinikit nito ang nanlalamig kong kamay sa kanyang pisngi habang nakapikit.

“When you left me hanging in this car, naisip kong ayaw mo sa ’kin and you don’t like me back. And so I tried to forget you. Pilit kitang tinanggal sa isipan ko. I even tried using your best friend. But for some reason, I can’t see him the way I see you. It’s hard, Kiks. Malakas ang tama ko sa ’yo.”

Nang dumilat na ito ay kitang-kita ko ang sinseridad sa mga mata nito.

“I may be promiscuous but para sa ’yo, handa akong magbago. I can try to commit to you.”

Humugot ako ng malalim na hininga at dahan-dahang binawi ang aking kamay mula rito.

“Pasensya ka na, Louis, ngunit hindi kita gusto. Oo, napopogian ako sa ’yo. Oo, nagustuhan ko ’yung nangyari sa ’tin sa bahay ninyo dala ng matinding kuryosidad ko. Ngunit hanggang doon lamang iyon. Wala na akong ibang maiaalok sa ’yo bukod sa pagiging kaibigan.”

Tila asong inagawan ng pagkain ang naging ekspresyon sa mukha nito.

Marahan itong napasandal sa kanyang kinauupuan at napahinga rin nang malalim. Tumingin ito sa akin habang nakasandal.

“I’m asking for a chance, Kiks. Alam kong hindi mo ako gusto. Wala namang mawawala kung susubukan natin, ’di ba? We’re both single naman.”

Binawi ko ang mga tingin ko rito.

“I knew it. There is someone you like,” bigla nitong saad.

Marahas akong muling napatingin dito.

“W-wala,” depensa ko. ’S-sadyang… h-hindi pa ako handang umibig, Louis. ’Y-yun lang ’yun.“

Muling naghari ang katahamikan. Kapwa kaming nakatingin lamang sa harapan at wala nang gustong magsalita.

Halos isa o dalawang minuto rin ang lumipas bago nito naisipang basagin ang nakakabinging katahimikan sa loob ng kanyang sasakyan.

“Then, see you tomorrow.”

Napahinga ako nang maluwag sa nabanggit nito. Kanina ko pa rin talaga gustong lumabas at hinihintay ko lamang itong magsabi niyon.

“S-see you din.”

Binuksan ko na ang pinto ng kanyang kotse.

Nang makalabas ako ay hindi ko na ito nagawang lingunin. Ngayon lamang kasi tumama ang hiya sa akin matapos kong tanggihan ang pagtatapat nito.

Ngunit masisisi n’ya ba ako? Wala akong ibang pagtingin sa kanya kundi ang pagiging kaibigan. At hanggang doon lamang iyon. Kung tatanggapin ko ang alok nitong pagbigyan s’ya sa kanyang nais ay hindi pa rin ako handang pumasok sa isang relasyon. May pangako akong binitawan kay Itay at iyon ay ang bigyan sila ng magandang kinabukasan balang araw. At alam kong magiging sagabal lamang kung magkakaroon pa ako ng iba pang obligasyon bukod sa pag-aaral.

Bahala na ang panginoon kung paano ko ito haharapin bukas. Alam kong ginawa ko ang nararapat. Ayoko itong paasahin. Kaya hangga’t maaga pa ay wawakasan ko na kung ano mang pagtingin ang mayroon ito sa akin.

────୨ৎ────

LOUIS

ILANG minuto nang nakaalis si Kiko but I’m still here inside my car, resting my head sa manibela.

I just can’t believe that I’ve been turned down by the same person twice. And mind you, unang beses akong tinanggihan ng kahit sino. Not even my ex-boyfriends and girlfriends had the guts to turn me down. They chase after me, not the other way around.

Napailing na lamang ako and took a deep sigh like an old man.

“Oh, Kiks. This is your loss, not mine,” bulong ko sa sarili ko to uplift my spirit.

Akmang paaandarin ko na sana ang kotse but I kinda felt hungry. Kaunti lang kasi ang kinain kong lunch kanina dahil kaunti lang din ang binili ko para sa sarili ko. Ang tatakaw ba naman nung dalawang kumag. Ang totoo ay medyo short na rin ako sa allowance dahil bumili ako ng bagong PS5 Pro last week para may libangan naman ako sa bahay kahit mag-isa ako. Isa pa, balak ko sanang imbitahan si Kiko para maglaro pero mukhang malabo na iyong mangyari.

Lumabas muna ako ng sasakyan upang bumili ng makakain. Saktong may naispatan akong sari-sari store mula sa ’di kalayuan.

Naglakad ako palapit dito. Napatingin-tingin pa ako sa paligid dahil baka makita ulit ako ni Kiko. Why am I even being conscious?

Nang makarating ako roon ay may napansin akong estudyanteng nakatambay rito. And he’s smoking. Kaya naisipan ko na ring bumili ng sigarilyo. Hindi naman ako chainsmoker but I smoke from time to time. Lalo na pag stress ako.

Habang bumibili ay napansin ko ring panay ang tingin sa akin ng lalake. Kaya naman ay napatingin na rin ako rito. He seems very familiar. And holy shit, it’s none other than Kiko’s younger brother. Ano nga ulit pangalan nu’n?

“Um, and one case of Marlboro pa po, Ate,” sambit ko sa tindera matapos akong bumili rito.

As I try to glance at the guy again ay nagulantang ako nang bigla na lamang may umakbay sa akin.

“Uy, ikaw pala ’yan, Louis, pare.”

And yes, you guessed it right, it’s the little brother.

“H-hey…” tugon ko rito while laughing awkwardly.

“Naninigarilyo ka rin pala? Itong akin na lang hithitin mo, oh.”

I was caught off guard when he suddenly pressed his cigarette to my lips.

Wala na akong ibang nagawa kundi ang hithitin na lamang iyon.

Pagkatapos ng ilang segundo ay ibinalik ko na ulit iyon sa kanya habang pinipigilang maubo. Lakas ng tama nito, ah.

“Th-thanks,” sambit ko na lamang dito at tinanggap na mula sa tindera ang binili ko.

“Uuwi ka na ba?” bigla nitong tanong.

“Ah, yes. Bumili lang ako ng pagkain saglit dahil nagutom ako.”

Kaagad itong napangisi.

“Libre mo naman ako.”

Hindi na ako nagdalawang-isip pa at binigay ko rito ang lahat ng sukli sa 500 na ibinayad ko sa Ale kanina.

“Uy, paldo, ang laki nito, ah,” anito matapos tanggapin iyon.

“I gotta go. See you when I see you, u-um, ano nga ulit pangalan mo?”

“Kevin.” Inilihad nito ang kanyang kamay.

I shook his hand.

“Mauna na ako, Kevin. By the way, pumasok ulit ang kuya mo sa loob ng gate kanina. Baka hinahanap ka na nu’n ngayon.”

“Alam ko. Nakita ko kaya kayo kanina.”

I just smiled awkwardly.

“Th-then, see you around.”

Tumalikod na ako rito at nagsimulang maglakad pabalik ng sasakyan.

Napalingon pa ako ritong muli at nahuli ko itong tinitignan pa rin ako habang naninigarilyo.

What the fuck is that dude’s problem?

Napailing na lamang ako while walking back to my car.

Nang makabalik na ako sa sasakyan ay kaagad kong binuksan ang binili kong junk food tsaka soft drink and started eating.

Habang kumakain ay bubuksan ko na sana ang car stereo para makinig ng music when someone suddenly knocked on my car’s door.

“Holy crap!” I blurted out sa sobrang gulat. Muntikan ko pang mabitawan ang chichiryang hawak ko.

“K-kevin?” biglang sambit ko while looking at the guy who just knocked.

Ibinaba ko ang side window ng sasakyan.

“Pwede mo ba akong ihatid pauwi? Nag-away kasi kami ng kuya ko, eh. Baka ayaw akong makabay nu’n ngayon.”

Napaisip pa muna ako but wala naman akong ibang pupuntahan ngayong gabi kaya pumayag na lamang ako.

“S-sure.”

“’Yown.”

Binuksan na nito ang pinto at umupo sa tabi ko.

“Totoo nga ang sinabi tungkol sa ’yo ng kuya ko. Mabait ka talaga.”

Hindi ko napigilang mapangiti sa sinabi nito.

“R-really? Sinabi n’ya ’yon?”

“Oo. Ang swerte talaga ng kuya ko sa ’yo.”

Bahagya akong napatawa at itinuloy na ang kinakain ko.

“N-not really. More like ako ang swerte sa kanya. He’s a kind and caring friend. But if you want, I can be your friend too.”

“Talaga?” masaya nitong tugon.

“Yup, you can even call me kuya if you like. Mukha namang mas matanda ako sa ’yo.”

“Mukhang ’di lang naman nagkakalayo edad natin.”

“Hmm, ilang taon ka na ba?”

“Disi-sais.”

Muli na naman akong napatawa. Ngunit sa pagkakataong ’to ay mas malakas na iyon.

“16? Mukha kang bente, ah. You look mature for your age. I could’ve sworn na mas matanda ka pa kesa sa kuya mo.”

“Luh, grabe ka naman. Mukha ba akong haggard?” tila nagtatampo nitong sabi.

“No, silly. Dahil sa laki ng pangangatawan mo. You’re slightly bigger than me and I’m 19.”

“Maganda rin naman katawan mo, ah.”

“Yeah, but not as good as yours.”

Tumahimik ito nang ilang segundo bago magsalitang muli.

“Gusto mo bang tignan ang abs ko? Walong piraso ’to, hehe.”

Napalunok ako sa biglaang nasambit nito.

“S-sure, why not? I’ll be the judge.”

Marahan nitong tinanggal ang pagkaka-butones ng kanyang polo shirt.

Iniangat nito ang kanyang suot na sando at agad na bumulaga ang abs nito. And fuck, it’s sturdy as hell.

“Woah, nice form there.”

“Hawakan mo,” utos nito.

“C-can I?”

Tumango lamang ito.

Inilapat ko ang aking kamay rito.

“Shit, ang tigas.”

Bumaba ang pagkapa ko rito at laking gulat ko nang aksidente kong madampian ang isang bagay na nasa bandang ilalim na matigas na rin.

Mabilis kong binawi ang kamay ko rito.

“I-I’m sorry.”

Tumawa lamang ito at ibinaba nang muli ang kanyang damit.

“Ang tigas ’di ba?”

Hindi ko na lamang iyon pinansin.

Is he playing with me? What’s up with that devilish smirk?

Maya-maya pa ay muli itong nagsalita.

“Ah, Kuya Louis, may tanong pala ako sa ’yo.”

“Y-yes?” Hindi pa rin ako makatingin dito.

“Totoo ba ’yung mga bali-balita tungkol sa ’yo?”

Nagulat ako sinabi nito. I mean, kalat naman na ang tungkol doon but I don’t know why I’m feeling so nervous right now.

“Hindi naman ako nanghuhusga. Gusto ko lang malaman. At saka wala namang masama roon kung totoo man ’yun.”

He’s right. Maging ako ay walang pake tungkol doon. I just let peole run their mouths dahil at the end of the day, walang direktang epekto sa akin ang mga iyon.

“Y-yes, it’s true. But honestly, medyo tumigil na ako lately. Realizations could really take you elsewhere.”

“Dahil ba sa kuya ko?”

Napatigil ako sa biglaang nabanggit nito. Napatingin ako sa kanya nang ilang segundo bago iyon bawiing muli.

“Wh-why would you think that?”

“Hindi ako tanga. Alam kong gusto mo ang kuya ko. Alam ko ring nililigawan mo s’ya.”

Fuck, paanong…

I gulped.

“A-and if I do?” buong tapang kong bigkas dito.

“Lubayan mo na ang kuya ko. Alam ko ang tunay na intensyon mo.”

“M-mali ka ng iniisip.”

“Kilala ko ang mga katulad mo. ’Wag mo nang itanggi dahil basang-basa kita.”

Marahas akong napatingin dito.

“Bawiin mong ’yang sinabi mo!”

I pinned him against the car seat using my right arm.

“Mahal ko ang kuya mo. And nothing can ever change that!”

Pinandilatan ko ito ngunit nanatili lamang itong walang eskpresyon. His face remained blank. Hanggang sa biglaang namuo ang isang ngiti sa mga labi nito.

Laking-gulat ko nang bigla rin ako nitong hinila at ipinatong sa kanya. I couldn’t do anything dahil sa sobrang lakas nito.

“Wh-what are you doing?” Sinubukan kong magpumiglas but the dude is strong as hell.

Kaya naman ay nakapatong na ako ngayon sa kanya. I could feel his hard cock throbbing on my butt crack.

He stared at my lips for a few seconds bago muling magsalita.

“Kahit ’to?”

I was taken aback when he suddenly pressed his lips against mine.

“Mhmmfff… K-kevin… s-stop…” I pleaded. Pero ipinagpatuloy lamang nito ang paghalik.

Hinawakan nito ang pwet ko gamit ang dalawang kamay at marahan iyong hinimas.

No, this is bad… really, really bad…

Hindi pa rin ako gumaganti sa mga halik nito. I feel so nervous as fuck and I don’t know what to do. Yes, I find this guy hot. Way hotter than any guys that topped me. But I couldn’t help myself but feel guilty about the fact that this is the brother of the guy that I ‘love’.

Pero bakit gano’n? I couldn’t resist him. I’m way too weak for him. Ikagugunaw ng mundo ko sakaling tumigil ito ngayon.

Hanggang sa namalayan ko na lamang ang aking sarili na unti-unti nang gumagalaw ang mga labi.

I moved my lips… slowly… until it became equally passionate.

“’Wag na ’wag kang magsusumbong sa kuya mo,” bulong ko rito while unbuttoning his shirt.

Bahala na si Lord. I can’t afford to let this moment pass. I’m way too horny right now.

────୨ৎ────

KIKO

“SOH-CAH-TOA. Sine equals opposite over hypotenuse, cosine equals adjacent over hypotenuse, tangent equals opposite over adjacent.”

Tahimik na ang gabi ngunit narito pa rin ako sa may hapag-kainan at walang tigil sa pagme-memorya ng mga equations para sa quiz namin bukas sa Pre-Calculus . Kaninang alas-nuwebe pa ako narito at mag-aalas onse na rin siguro.

“O, anak, hatinggabi na, ah. Hindi ka pa ba matutulog?”

Kaagad akong napaangat ng tingin nang bigla kong marinig ang boses ni Itay.

Napangiti ako rito at lumapit naman ito sa akin sabay upo sa katabi kong upuan. Saka ko lamang napansing may bitbit pala itong baso ng tubig.

“Patulog na rin po ako, ’tay, medyo inaantok na rin ho ako, eh. Dalawang equations na lang ang me-memoryahin ko at matutulog na ako.”

Ginulo nito ang aking buhok bago magsalita.

“Napakasipag talagang mag-aral nitong baby ko.”

“Syempre, ’tay, tutuparin koho ang pangarap kong maging Valedictorian.”

“Sigurado na ’yan, anak. Tiwala ako sa galing mo.”

“Sana nga, ’tay, hehe.”

Nagsulat na akong muli sa aking notebook matapos sabihin iyon.

“Nga pala, ’tay, bakit pa ho pala kayo gising? Maaga pa ang pasok n’yo bukas, ah.”

Uminom muna ito ng tubig bago sumagot.

“Hinihintay ko ang kapatid mo.”

Saka ko lamang naisip na hindi pa nga pala nakakauwi si Kevin simula pa kanina. Halos mag-iisang oras ko itong hinanap sa paaralan matapos akong lumabas sa kotse ni Louis ngunit bigo akong makita ito. Kaya inisip kong nauna na itong umuwi upang iwasan ulit ako. Ngunit pagdating namin dito sa bahay ni Karl kanina ay wala kaming ibang nadatnan.

Wala akong ibang sinisisi kundi ang sarili ko. Alam ko namang konektado pa rin sa tampo nito sa akin ang hindi nito pag-uwi nang maaga. Ganoon na lamang ang tampo nito upang iwasan ako nang ganoon kalala. Kahit pa pag-alalahin nito ang aming mga magulang.

“’T-tay…” Unti-unti akong nangilid nang bahagya.

“Ano ’yun, anak?”

“S-sa palagay ko ho ay ako ang rason kung bakit nagkakaganoon si Kevin…”

“H-huh? P-paano mo naman nasabi?”

Hindi na ako nakapagsalita pa. Kung sasabihin ko rito ang tunay na rason ay tiyak na hindi n’ya iyon magugustuhan. Ayoko ring ibuking dito na may ibang pagtingin sa akin ang kapatid ko bukod sa pagiging kuya. Hindi pa ako handang sabihin ang tungkol doon kahit kanino. Kahit pa kay Itay.

Isa pa sa mga dahilan kung bakit ako naluluha ay ang tungkol sa amin ni Rey. Katulad ni Kevin ay iniiwasan din ako nito ngayon dahil sa ginawa kong pagtanggi sa alok n’ya noong Biyernes. Pakiramdam ko tuloy ay napakasama kong tao kung may dalawang malalapit sa puso ko na pilit akong sinusumpa at iniiwasan. Hindi ko naman ginustong magalit sila sa akin nang lubusan.

“Sshh… tahan na… ’wag ka nang magpaliwanag. Basta tandaan mo, wala kang kasalanan. Wala kang tinatapakang tao. Naniniwala akong may sariling rason ang kapatid mo kung bakit ka n’ya iniiwasan. At kung ano man iyon ay hindi mo iyon ginusto.”

Inakbayan ako ng aking ama sabay himas ng aking braso.

Ilang saglit pa ay biglang nagbukas ang pintuan.

Sabay kaming napalingon ni Itay rito at bumungad ang bagong dating na si Kevin na suot-suot pa ang uniform na nakabukas ang butones.

“Saan ka galing?” ma-otoridad na sambit ng aming ama rito.

“D’yan lang.”

Akmang didiretso na sana ito patungo sa aming kwarto nang biglang tumayo si Itay.

“Anong d’yan lang? Alam mo ba kung anong oras nang lintik na bata ka? Eh kung napa’no ka sa labas?”

“Eh ano pa bang gusto mo? Andito na ako ’di ba?”

“Aba’y sumasagot ka pang tarantado ka, ah.”

Tila aambahan n’ya na sana ito ngunit kaagad ko itong pinigilan.

“’T-tay, t-tama na ho.”

Tuluyan nang pumasok si Kevin sa kwarto at padabog na isinara ang pinto.

“Hindi pa tayo tapos. Kakausapin kita bukas nang magtino ka, maliwanag ba?!”

Marahan kong hinagod ang likod ng aming ama.

“’T-tay…” mangiyak-ngiyak kong banggit dito.

Napabuntong-hininga muna ito bago magsalita.

“P-pasensya ka na, anak. Sadyang wala lang respeto ang kapatid mong iyon. Sige na, tapusin mo na ang pagre-rebyu mo riyan at nang makatulog ka na rin.”

Tumango na lamang ako.

Hinalikan pa muna ako nito sa bumbunan bago umalis.

Sinundan ko ito ng mga tingin at muli nang napaupo.

Napabuntong-hininga na lamang ako kasabay ng pangingilid pa rin ng aking luha.

Kabanata XXIII

“THE electric field is defined as the region around a charged object where another charge would experience a force. So if we place a positive test charge near a source charge, what do you think will happen?”

“Any hands?”

“Wala?”

“Mr. Gregorio.”

Kaagad akong natauhan nang bigla na lamang akong tawagin ng guro.

“A-ako ho, Ma’am?” tila wala sa sariling bigkas ko rito.

Nagtawanan naman ang aking mga kaklase.

“Gutom na si Gregorio,” sambit pa ng isa sa mga ito.

“Shh, quiet, class! Yes, you, may iba pa bang Gregorio dito? What do you think will happen?”

Dahan-dahan akong napatayo at napakagat-labi na lamang habang nag-iisip ng isasagot. Hindi ko kasi narinig ang tanong nito kanina.

“I-I’m sorry, Ma’am, b-but could you please repeat the question po?”

Muli na namang nagtawanan ang lahat maliban sa aming dalawa ng guro.

“Silence!” sigaw nito.

“A-ah, M-ma’am!” ang narinig kong pamilyar na boses.

Nang lingunin ko kung sino iyon ay nasaksihan ko si Rey na nagtataas ng kamay.

“Yes, Mr. Villanueva.”

“Um… it will either be attracted or repelled po depending on the charge,” sagot nito.

“Precisely, as simple as that! Nasa front page iyan ng libro! Jusko naman, Mr. Gregorio! What is happening to you? Kung nagbasa ka lamang ay madali mo iyong masasagot! Sit down!”

“P-pasensya na po, Ma’am.”

Bumalik na ako sa pag-upo. Napalunok na lamang akong muli at nakaramdam ng pagbara sa aking lalamunan.

“If I catch you spacing out again I will not hesitate to kick you out of my class, understood?”

“Y-yes, Ma’am,” tugon ko rito.

“Alright. As what Mr. Villanueva answered, a positive charge will repel another positive charge and attract a negative one. That interaction is what we call an electrostatic force , and it follows Coulomb’s Law , which tells us how strong that force is depending on the distance and magnitude of the charges…”

Sinubukan ko na lamang na makinig kahit pa okupado ng ibang bagay ang utak ko. Hindi ako makapag-pokus sa klase at napagalitan pa tuloy ako ng guro. Unang beses akong napagalitan nang ganoon. Unang beses ko ring hindi nakasagot sa recitation. Ang totoo ay alam ko naman ang tungkol sa Coulomb’s Law dahil nabasa ko na ang tungkol doon sa mga pagre-rebyu ko. Sadyang hindi ko lang narinig ang tanong nito kanina dala nga ng pag-iisip ko nang malalim. Sana lamang ay hindi niyon maapektuhan ang aking grado.

Tatlong araw na pala magmula noong iniwasan ako ni Rey. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nito magawa-gawang pansinin. Sinubukan ko pa itong kausapin noong Martes ngunit kahit ano pang pilit ko ay talagang desidido itong layuan ako. Kaya naman ay hindi ko na pinangalandakan pa ang aking sarili rito. Sawa na akong magpumilit sa mga taong tila sarado ang pandinig. Mag-aaksaya lamang ako ng panahon. Maghihintay na lang ako kung kelan handa na ako nitong kausapin. Sa ngayon ay hahayaan ko na lamang muna ito.

Kapansin-pansin din ang pag-iiwas sa akin ni Louis sa mga nakalipas na araw. Inaasahan ko naman na iyon dahil sa ginawa kong pamba-basted rito ngunit hindi ko mapigilang makaramdam ng lungkot nang dahil doon. Masyado na akong napalapit kay Louis at itinuturing ko na ito bilang kaibigan. Hindi ako sanay na hindi ako nito pinapansin.

Isa pa pala sa mga dahilan ng pag-iisip ko nang malalim ay dahil sa naganap na alitan sa pagitan nina Itay at Kevin. Noong umagang iyon matapos umuwi nang hatinggabi ang kapatid ko ay sinubukan itong kausapin ng aming ama. Ngunit nauwi lamang iyon sa mainit na pagtatalo at kinailangan pa naming pumagitna ni Inay upang hindi na umabot pa sa puntong magbugbugan ang mga ito. Matapos ang pangyayaring iyon ay hindi na rin nag-usap pa ang dalawa. Madalas talagang pagalitan ni Itay ang kapatid kong iyon mula pa man noong maliliit pa lamang kami dahil likas dito ang pagiging pilyo. Ngunit unang beses itong sumagot nang ganoon sa aming ama. Ni minsan ay hindi ko naisip na matututo itong sumabat sa magulang. Bata pa lamang kami nang ituro sa amin ni Itay na masama ang pagsagot nang pabalang sa nakatatanda at ni minsan ay hindi n’ya raw sinagot nang ganoon ang kanyang Tatang tuwing pinapagalitan s’ya nito. Hindi ko tuloy maiwasang makapag-isip na pinagseselosan ni Kevin ang aming sariling ama nang dahil sa akin.

Ilang oras ang lumipas at oras na ng lunch break. Mabuti na lamang at na-perfect ko ang quiz namin kanina sa Physics matapos ang discussion kaya naman ay pinuri ako ni Ma’am. Ginawa pa ako nitong halimbawa na dapat daw ay natututo tayo kapag pinapagalitan. Hindi ko rin naman iyon maitatanggi dahil matapos akong mapahiya kanina ay mas lalo akong nagkaroon ng matibasyong sagutan nang maigi ang quiz upang makabawi ako. At hindi ko nga nabigo ang aking sarili.

Mag-isa ako ngayong naglalakad patungo sa canteen. Wala akong ibang kasama dahil wala rin naman akong ibang malalapit na mga kaibigan bukod kina Rey at Louis. Niyaya naman ako ng ilan naming mga kaklase na sumabay na sa kanila ngunit gusto ko munang mapag-isa nang makapag-isip-isip din ako.

Nang makahanap ako ng bakanteng mesa ay nagsimula na akong kumain ng pananghalian. Chopsuey ang ulam ko ngayon dahil hindi kami napaglutuan ng baon ni Inay kanina dala ng naubusan daw s’ya ng budget pambili ng ipang-uulam. Kaya naman ay ako na lamang ang nagluto ng baon namin nina Itay at ng mga kapatid ko. Buti na lang at may natira pang mga gulay kagabi kaya iyon na lamang ang naisipan kong lutuin.

Tahimik akong kumakain habang nag-iisip ng kung anu-ano nang bigla na lamang may umupo sa harapan kong upuan.

“Pwede bang makiupo rito?”

Halos mamilog ang dalawa kong mata sa aking nasaksihan.

“R-rey!” hindi ko napigilang bigkasin matapos ang biglaan nitong pagsulpot. “N-nasa’n ang mga kasama mo?”

Napatingin-tingin ako sa paligid at napansin kong mag-isa lamang ito.

“Naawa ako sa ’yo. Ilang araw ka nang loner. Baka isipin nilang wala kang kaibigan,” nakangiti nitong sabi sabay dukot mula sa bag ng kanyang baunan.

Napangiti naman ako nang pilit dito.

“S-salamat nga pala sa pagligtas mo sa akin sa recitation kanina,” ang nahihiya kong sambit.

“Alam ko kasing nasa kalakawan na naman ang ulirat mo. Alam ko namang alam mo rin ang tungkol sa Coloumb’s Law dahil paborito mong subject ang Physics. “

“K-kung hindi mo iyon sinagot kanina ay tiyak na mas lalo akong pinagtawanan ng mga kaklase natin.”

“Sus, hayaan mo ’yun sila. Inggit lang ang mga ’yun dahil matalino ka. Hinihintay ka nilang magkamali.”

Nagsimula na rin itong kumain. Mas lalo naman akong napangiti habang pinagmamasdan ito. Na-miss ko ito nang sobra.

Maya-maya pa ay napatingin ito sa akin.

“O, umiiyak ka ba?”

“H-ha?”

Hinawakan ko ang gilid ng mata ko at mayroon ngang luha. Hindi ko namalayang nagsimula na pala akong mangilid dala ng matinding tuwa.

“W-wala ito. Napuwing lang ako siguro,” sabay pahid ko ng aking luha.

Ngumiti na rin ito sa akin nang matamis.

“Sorry, bespren, ah?”

Hinawakan nito ang aking kamay.

“Nang dahil sa pagseselos ko ay dinamay pa kita. Nasabi naman na siguro sa ’yo ni Louis ang lahat, ’di ba? Ang totoo n’yan ay ilang araw na rin talaga kitang gustong kausapin ngunit naduduwag lamang ako. Pakiramdam ko kasi ay wala akong karapatang humingi ng tawad sa ’yo matapos kitang idamay sa isang bagay na wala ka namang kasalanan.”

Hinawakan ko na rin ang kamay nito pabalik.

“Sorry din, bespren. Una dahil sa ginawa kong pagtanggi sa alok mo sa café noong nakaraang linggo. Ang totoo ay gusto ko rin namang sumama sa inyo. Sadyang may dinadala lamang akong mabigat na bagay noong araw na iyon. Pangalawa, sorry dahil hindi ko man lang naisip na gusto mo pala si Louis. Hindi ko man sinasadyang masaktan kita ay lubos pa rin akong humihingi ng tawad. Sana ay mapatawad mo ako, bespren ko.”

Unti-unti ako muling nangilid.

“Ang unang sorry mo lang ang matatanggap ko, bespren. Hindi mo naman kasalanang nagustuhan ka ni Louis. Kung tutuusin ay ako ang may malaking kasalanan sa ’yo dahil sa kabila ng pagkagusto n’ya sa ’yo ay sinubukan ko pa ring ipagpilitan ang sarili ko sa kanya. Ni hindi ko na naisip kung gusto mo rin ba s’ya o hindi.”

Marahan kong hinaplos ang kamay nito gamit ang aking hinlalaking daliri.

“Huwag kang mag-alala, bespren. Hindi ko naman gusto si Louis, eh. Kaibigan lang ang tingin ko sa kanya at hindi na iyon hihigit pa.”

Tumawa ito nang mahina.

“Kahit naman hindi mo s’ya gusto ay walang pa ring mangyayari, bespren, eh. Tinanggap ko na na hindi kami para sa isa’t-isa. At sa totoo lang ay unti-unti na rin siguro akong nakaka-move on. Hindi lang naman s’ya ang lalake sa mundo.”

Sabay kaming napatawa.

“’Yan ang bespren ko. Palaban,” ang natatawa ko pa ring bigkas dito.

“Natutuwa akong nagkasundo na ulit tayo, bespren. Na-miss kita nang sobra.”

“Sus. Iniwanan mo nga akong mag-isa at sumama ka kina Cherry, eh.”

“I-ito naman, sorry na nga, ’di ba?”

Kaagad akong humalakhak.

“Biro lang, bespren. O, nakaganti na ako sa ’yo. Quits na tayo.”

“Bwisit ka talaga, eh, ’no.”

Nagpatuloy lamang kami sa aming kulitan nang bigla na lamang may sumulpot sa aming bandang gilid.

Sabay kaming napaangat ng tingin dito at walang iba iyon kundi si Louis. Nakatayo ito at tila biyernes-santo ang pagmumukha.

“A-are you guys done for lunch? P-pwede bang makisabay sa inyo?”

Napatahimik na lamang kami ni Rey at sabay na nalusaw ang aming mga ngiti.

Umupo ito sa may bandang gitna at hinarap kaming dalawa.

“Oh, nasa’n ’yung dalawang alalay mo?” Si Rey ang unang kumausap dito.

“I ditched them. Namimihasa na ang dalawang ’yun sa mga libre ko.”

“At kaninong kasalanan ’yun? Eh waldas ka nang waldas, eh,” pambabara nito.

“Would you please shut up? Not now.”

“Hoy, ikaw po ang unang nambulabog ng kumakain.”

“Look, I know you’re mad at me for dumping you, but please, shut the fuck up. Hindi ikaw ang pinunta ko dito.”

“Aba’y ga–”

“R-rey…” pagsaway ko rito. “H-hayaan mo muna s’ya.”

Tumahimik naman ito ngunit nagsasalubong pa rin ang dalawang kilay na ipinagpatuloy ang pagkain.

“A-anong sinadya mo rito, Louis? Kung may sasabihin ka ay sabihin mo na iyon dahil malapit na ring mag-ala una. Kailangan na naming bumalik ng classroom,” kalmadong sambit ko rito.

Napalunok naman ito bago magsimulang magsalita.

“Y-you know how I’ve been evading you for the past couple of days, right?”

Tahimik lamang akong nakinig dito.

“The truth is, hindi iyon nang dahil sa pamba-basted mo sa akin.”

Bahagya akong napakunot ng noo.

“K-kung gano’n ay bakit?”

“I’ve been meaning to tell you this since Tuesday morning but I just didn’t have the guts for it. But now, I have made my decision. I can’t let this guilt eat me up alive.”

Naghintay ako ng itutuloy nito. Nagsimula na rin akong kabahan.

“Your brother and I almost had sex last Monday.”

“Ano?!” sabay kaming napabulalas ni Rey.

“S-shh! I said ‘almost’! H-hindi iyon natuloy.”

“P-paano? Saan? B-bakit?” gulong-gulo kong banggit dito.

“K-kung nagbibiro ka man ay huwag mo nang ituloy,” ani Rey.

“Do I look like I’m joking? May pagka-tarantado ako but I would never joke for such a thing.”

Marahas akong napatingin dito.

“K-kung ganu’n ay paano? P-pakiusap, Louis, p-paano kayo nauwi sa ganoon?”

Huminga ito nang malalim.

“Remember when you got out of my car? Hindi pa muna ako umuwi noong hapong iyon and decided to buy some snacks. Nakita ko ang kapatid mong naninigarilyo sa tindahan and he approached me. Sinundan n’ya ako sa car ko and he said na ayaw mo raw s’yang makasabay na umuwi and so he asked for a ride.”

Huminto muna ito nang ilang segundo bago ituloy ang kanyang kwento.

“A-and… the rest happened. The next thing I knew ay nakapatong na ako sa kanya and we were making out. I-i swear I didn’t intend any of it to happen. Sadyang nadala lamang ako sa pangyayari because I was really, really horny. But then mas nangibabaw ang konsensya ko and so I stopped kissing him and told him what we were doing was wrong. Firstly because he is a minor and I’m not. And most importantly, k-kapatid mo s’ya. I can’t fuck with someone na kapatid ng taong gusto ko.”

Halos mawalan ako ng lakas at tila nanghihina ako dahil sa aking mga narinig. Hindi ko inaasahan ang mga sinabi nito.

“And you know what he did after? He became violent and choked me, asking for some money. Sinabi n’yang may bayad ’yung paghalik n’ya. Your brother is twisted as hell. He almost got me killed. I decided to threaten him na isusumbong ko s’ya sa mga pulis but the bastard stormed off my car and I never saw him again.”

Hindi ko na napigilang mapaluha. Tila maduduwal ako sa aking mga nalaman tungkol sa kapatid ko.

“S-sinubukan ba n’yang m-magpabayad sa ’yo?” biglang sabi ni Rey kaya ay kapwa kaming napatingin ni Louis rito.

“Y-yes. I didn’t even know na ’yun pala ’yung plano n’ya. To seduce and fuck me only to ask for some money right after. It’s straight up extortion.”

“B-bespren, may hindi pa pala ako nasasabi sa ’yo,” baling ng matalik kong kaibigan sa akin.

Nagsimula muli akong manlumo. Ano na naman ba iyon?

“I-ilang araw ko na ’tong tinatago at hindi ko masasabi-sabi dahil nga sa pag-iiwas ko sa ’yo. Ngunit oras na rin siguro upang malaman mo ang tungkol dito.”

“R-rey…” Takot na takot ako sa maririnig ko. May kutob na akong hindi rin maganda ang mga sasabihin nito.

“Noong Linggo ng umaga, inutusan ako ni Itay na bumili ng pako sa bayan. N-nakita ko ang kapatid mo na papalabas mula sa isang beauty parlor at may iniabot ritong pera ’yung baklang may-ari. Kinausap n’ya ako ngunit nagkunwari na lamang akong hindi ko sila nakita dahil natakot akong tanungin s’ya kung bakit s’ya naroon. Ng-ngunit sa palagay ko… p-palagay ko ay nagpapabayad ang kapatid mo kapalit ng kanyang katawan.”

Napatakip na lamang ako ng aking bibig at hindi ko na napigilang mapaiyak nang tuluyan.

Agad akong nilapitan ni Louis upang hagurin ang aking likuran at napatayo naman si Rey.

“H-hindi… m-mali ang mga sinasabi ninyo. Hindi ganoon ang kapatid ko…”

Nagsimula nang magsipag-tinginan ang ilang mga mag-aaral na kumakain sa paligid ngunit wala na akong pakialam tungkol doon. Masyado akong nasasaktan sa aking mga nalaman.

Labis akong naapektuhan noong malaman kong bayarang babae ang aming ina. Hindi ko matanggap na ang babaeng nagluwal sa amin sa mundong ito ay kung kani-kanino lamang pala nagpapatira.

Hindi ko lubos akalaing magiging ganoon din pala ang kapatid ko. Buong buhay ko ay wala akong ibang hinangad kundi ang mabigyan ng magandang kinabukasan ang pamilya ko upang hindi kami kumapit sa patalim dala ng matinding kahirapan. Pakiramdam ko ay nabigo ko na naman ito sa ilang beses nang pagkakataon.

“B-bespren, tahan na. Halika, magpunta muna tayo sa Clinic. L-louis, tulungan mo nga ako rito,” pag-alalay sa akin ni Rey.

“Alright, guys, show is over! Bumalik na kayo sa pagkain ninyo!” ang narinig kong anunsyo ni Louis sa mga mag-aaral bago ako unti-unting mawalan ng malay.

────୨ৎ────

KEVIN

“HETO ang bayad ko, Papa Kevin. Pasensya ka na at 500 lang, ah? Hayaan mo’t kapag dumami ang customer ay may isang libo ka ulit sa akin. Sakto at malapit na ang coronation ng Mutya ng San Bernardo. Tiyak na magkakaroon ng maraming customer na kandidata.”

May iniabot sa aking limang-daan ang baklang panot na may-ari ng parlor na madalas kong tambayan. Nagpahid pa ito ng kanyang bibig habang humahagikhik matapos akong isubo at lunukin ang tamod ko nang walang pag-aalinlangan. Hindi ko rin alam kung bakit adik na adik ito sa tamod ko. Simot sarap nito iyon palagi.

“Maraming salamat, Peachy. Sulit ang pag-cutting classes ko para puntahan lamang kayo rito.” May paglalambing sa aking tono.

Hinawakan nito ang aking kargada na nasa loob na ngayon ng aking brief at pantalon.

“Sinabi ko naman kasi sa ’yo, dito ka na lang tumira sa bahay ko. Gagawin ka naming hari dito. Sasambahin ka namin ng mga baklang alipores ko.”

Napangiti ako sa nabanggit nito. Ang mga baklang alipores na tinutukoy nito ay ang mga empleyado sa parlor nitong sina Mayumi, Jerwin, at Cassandra na kapwa ring mga miyembro ng rasyon ko ng tamod.

“Sinasamba n’yo pa rin naman ako kahit hindi ako rito nakatira.”

Tinanggal ko na ang pagkakahawak ng kamay nito sa aking alaga at inayos ang bag ko.

Niyakap naman ako nito mula sa likuran.

“Mas sasambahin ka pa namin. Gagalingan namin sa pagta-trabaho para sa ’yo. Sa ’yo lamang mapupunta ang lahat ng kikitain namin sa parlor. Gusto mo bilhan ka namin ng motor? Hindi ba malapit na ang kaarawan mo? ’Yun kasi ang plano ng mga bakulaw.”

Kaagad na nagliwanag ang aking mukha sa aking narinig at hinarap ko ito.

“Talaga?”

“Oo. Kakaltasin na lang daw nila sa sweldo nila ang ipang-aambag pambili ng motor mo. Gusto mo bang pumili na kung ano ang gusto mong brand o model? Bagay sa ’yo ’yung malalaking motor. Sakto sa maskulado mo ring katawan.”

“Kayo nang bahala. Kahit ano pa ’yan basta totoong motor ay tatanggapin ko.”

Isinuot ko na ang aking bag.

“S’ya, aalis na ako. Anong oras na, eh. Baka hanapin na naman ako ng utol ko.”

Nakayakap pa rin sa akin ang bading.

“Bye, Papa Kevin, mami-miss na naman kita. Sana dito ka na lang palagi.”

Ibinaon nito ang kanyang mukha sa dibdib ko.

“Alam mo ba, ilang taon kong naging pantasya ang Itay mo simula pa man noong mga bata pa lamang kami. Hindi ko aakaling matitikman ko rin s’ya balang araw sa katauhan mo.”

Tila may pumitik sa aking utak nang marinig ko ang sinabi nito at bigla na lamang akong napakunot ng noo.

“Ano ba! Sabing aalis na ako, eh.”

Kaagad ko itong naitulak.

Kitang-kita ko kung paano mamuo ang takot sa ekspresyon ng mukha nito.

“P-pasensya na, Peachy. Sinabi ko naman kasi sa inyong bawas-bawasan n’yo na ang pagyakap sa akin tuwing naka-uniform ako dahil naaamoy ng kuya ko ang mga pambabaeng pabango ninyo, ’di ba?” agad na panunuyo ko rito.

Napangiti lamang ito nang pilit.

“A-ayos lang, Papa Kevin. S-sige na, mauna ka na at baka maiwan ka pa ng tricycle ninyo pauwi.”

“S-sige, alis na ako.”

Tumalikod na ako rito at nagsimulang bumaba.

Ang pinaka-ayoko sa lahat ay ang kinukumpara ako sa tatay ko. Sawang-sawa na akong maging anino nito. Isa pa ay nagkainitan din kami nito noong Martes ng umaga. Muntikan pa kaming magka-bugbugan dahil lumaban ako rito. Inambahan ba naman ako, eh. Syempre kailangan kong pumalag. Pero sa totoo lang ay nakaramdam din ako kaagad ng pagsisisi matapos iyon. Ama ko pa rin naman kasi iyon. Gusto ko na nga sanang makipag-ayos dito kaso masyadong mataas ang pride ko. S’ya ang tatay kaya tungkulin n’ya ring magpakumbaba sa anak n’ya. Lalo’t s’ya naman ’tong nagsimula ng lahat.

Pagkababa ko ay sinalubong ako ng mga empleyado ng parlor na abala sa pagse-serbisyo ng mga customer.

“Aalis ka na, Fafa Kevin?” anang baklang mataba na si Jerwin.

“Wait, paakyat pa lang sana ako!” ani naman ng baklang babae kung manuot na si Cassandra.

“Babalik na lang ulit ako sa susunod,” nakangiting saad ko na lamang sa mga ito bago lumabas ng parlor.

“Sinabi mo ’yan, ah!” ang narinig ko mula sa mga ito bago ako tuluyang nakalayo mula roon.

Kaswal akong naglakad upang magtungo sa todahan. Saktong alas-kwatro na rin ng hapon. Sana naman ay hinihintay pa rin ako nina Mang Berto roon.

Hindi ako pumasok kaninang ala-una at dumiretso agad ako sa parlor matapos mag-request si Peachy na puntahan ko raw sila ngayong araw. Hindi na rin ako nakatanggi dahil pera na rin iyon. Gusto ko nga sanang magreklamo kung bakit kulang ang ibinayad nito. Putangina anong gagawin ko sa limang-daan? Pang-yosi ko lang yata iyon nang dalawang linggo.

Bago pa man ako ma-badtrip ay itinuon ko na lamang ang pansin sa sinabi nung panot kanina na bibilhan daw nila ako ng motor. Paldo ang lolo n’yo. Sana nga totoo iyon. Matagal ko na talagang pangarap na magka-motor at inggit na inggit ako palagi sa mga kaklase kong mayroong ganoon. Syempre, panghakot din iyon ng mga chiks. Isa pa, para may serbis na kami ng mga kapatid ko. Uugod-ugod na rin kasi si Mang Berto at nakakatakot na baka isang araw eh maaksidente na lamang kami bigla dahil hindi na nito kayang mamasada.

Mabuti na lamang talaga at biniyayaan ako ng gwapong pagmumukha at magandang katawan. Bukod pa roon eh jumbo hotdog din ’tong kargada ko. Sinong mga tanga ang bibili ng pagkamahal-mahal na sasakyan sa taong hindi mo naman kadugo o gaanong kilala? Ibang klase rin talaga ang nagagawa ng pagkahilig ng mga bading sa mga lalakeng pogi kagaya ko.

Kelan nga ba ako nagsimulang magpabayad kapalit ng maskulado kong pangangatawan sa mga ito? Mag-iisang taon na rin siguro. Impluwensya iyon ng kaklase kong si Burnok na kilalang mahilig sa mga bading. Sumama ako rito isang araw sa parlor at ipinakilala n’ya ako kina Peachy. Simula noon ay regular na akong nagpapabayad sa kanila. Ngunit hindi lamang sila ng mga empleyado sa parlor ang mga naging kliyente ko. Minsan na rin akong nagpabayad sa gurong bading namin sa Math sa si Sir Cañedo. Bukod sa mga ito ay may isa pa sana akong bibiktimahin. At walang iba iyon kundi ang kaklase ng kuya kong si Louis. Matagal na talaga akong naaangasan dito kaya sinubukan ko itong akitin. Gusto ko sana itong gawing puta bilang ganti dahil sa pag-aaligid nito sa kapatid ko. Ngunit nabigo ako roon. Nasakal ko pa tuloy ito nang wala sa oras. Sana nga tinuluyan ko na lang ’yung gagong ’yun, eh. Binantaan ba naman akong isusumbong n’ya raw ako sa mga pulis. Tuloy, nakitambay na lang muna ako sa parlor noong Lunes ng gabi at inisip kong baka umuwi akong may mga awtoridad na sa bahay namin. Nasarapan pa ako dahil ilang oras akong sinerbisyo at sinuso ng mga bading roon. Taena halos maubusan ako ng tamod sa daming beses kong nilabasan.

Makalipas ang halos ilang minuto ay nakarating na rin ako sa todahan. At kung sinusuwerte ka nga naman, sabay pa kaming dumating ng kuya ko.

“Magandang hapon, Kiko boy tsaka Kebin boy,” bati sa amin ni Mang Berto.

“Kumusta ho kayo, Mang Berto?” bati ko naman dito pabalik.

“Ayos naman. Sakto at kadadating ko lang din dito. Nagsabay-sabay pa tayong tatlo.”

Napatawa na lamang ako at umangkas na sa likuran ng tricycle nito.

Napansin ko namang blanko ang pagmumukha ng kapatid ko kanina. Hindi rin ako nito nagawang tignan man lang. Mahigit isang linggo ko na rin ito sigurong iniiwasan ngunit ni minsan ay hindi ito umakto nang ganoon. Napagod na kaya ito kakasuyo sa akin?

Pinaandar na ni Mang Berto ang sasakyan. Swerteng didiretso na kami ngayon pauwi dahil lumiban muna sa klase ang bunso naming si Karl dahil nagkalagnat ito. Katunayan ay hindi rin pumasok kanina sa paglalabada si Inay upang mabantayan at maalagaan ito sa bahay.

Habang nasa byahe ay sinubukan kong silipin ang utol kong nasa loob ng tricycle at nakatingin lamang ito sa harapan. Ni hindi nito binati man lang ang matanda kanina. Taliwas sa madalas nitong ginagawa. May nangyari kaya rito sa paaralan?

Inalis ko na lamang ang paningin ko rito matapos ang ilang segundo.

Baka may dinaramdam ito ngayon dahil ilang araw ko na rin itong napapansing mag-isa palagi. Maging ’yung asungot na Louis na iyon ay hindi na umaaligid rito. Mukhang nagtagumpay ang plano ko. Ngunit ang mas ipinagtataka ko ay kung ano kayang nangyari sa kanila ni Kuya Rey. Nakita ko kasi itong ibang mga kaibigan ang kasama at hindi ang kuya ko. Kaya naisip ko ring may hidwaan ngang namagitan sa kanilang dalawa.

Sana lamang ay hindi iyon konektado sa nangyari noong Linggo ng umaga. Nahuli kasi ako ni Kuya Rey na papalabas ng parlor. Binalak ko ngang akitin ito at alukin s’ya ng katawan ko kapalit ng pananahimik n’ya. Alam ko naman kasing bading rin iyon kagaya ng kuya ko. Kaso pinangunahan ako ng konsensya. Parang kapatid na rin kasi ang turing ko rito at hindi ko masikmurang makipagtalik sa taong matalik na kaibigan ng kuya ko. Kaya naman ay hinayaan ko na lamang ito noong araw na iyon. Mukhang hindi rin naman nito ugaling magsumbong.

T-teka… isinumbong nga kaya ako nito sa kapatid ko? Magkaaway pa rin naman sila hanggang ngayon, ’di ba?

Napalunok ako sa biglaan kong naisip.

Sa loob ng halos trenta-minutong byahe ay kung anu-ano lamang ang pumapasok sa isipan ko.

Hanggang sa nakarating na nga kami ng aming sitio.

“Mag-iingat kayo sa daan,” paalam ni Mang Berto matapos kami nitong maibaba.

“Kayo rin ho, Mang Berto,” paalam ko na rin dito at sinimulan na nitong paandarin ang kanyang sasakyan.

Matapos itong pumaharurot palayo ay napalingon ako sa gawi ng kuya ko.

Nagsimula na pala itong maglakad at inunahan na ako.

Nagkibit-balikat na lamang ako at sinundan ko na rin ito.

Tahimik naming binaybay ang masukal na daan patungo sa aming bahay.

Nakakabingi ang katahimikan. Puro mga kuliglig lamang ang maririnig sa paligid na mas nakapagdagdag lamang sa kaba ko.

Abala ako sa pagtitig sa likod nito nang bigla na lamang itong huminto.

Kaya naman ay napatigil din ako.

Napansin kong humihikbi na pala ito at tila umiiyak.

“K-kuya… a-anong problema?” hindi ko napigilang bigkasin.

Dahan-dahan itong tumalikod. At kumpirmado. Umiiyak nga ito.

“Kevin…”

Walang anu-ano’y bigla na lamang ako nitong inatake ng mahigpit na yakap.

Ibinaon nito ang kanyang mukha sa dibdib ko at patuloy na humagulgol.

Awtomatiko akong gumanti sa mga yakap nito sabay himas ko sa kanyang likuran.

“P-patawarin mo si kuya, Kevin…”

Gulong-gulo man ang utak ko ay unti-unti na rin akong nangilid.

Mukhang tama nga ang hula ko. Nalaman na nga nito ang tungkol sa pagiging bayaran ko.

Dahan-dahan itong napaangat ng tingin.

“Mula noong mga bata pa lamang tayo, inggit na inggit na ako sa ’yo. Inggit na inggit ako dahil sa taglay mong mga katangian. Inisip kong mas lamang ka sa akin. Kaya naman ay ginawa ko ang lahat upang mapantayan kita. Hindi ko naman talaga ginustong maging matalino. Hindi ko rin gustong magsunog ng kilay palagi. Sadyang ginalingan ko lamang ang pag-aaral nang sa gayon ay may maipagmalaki naman ako sa sarili ko. At ’yung pagiging mabait ko? Hindi rin ang mga iyon totoo. Masama ang totoong ugali ko, Kevin. Marami akong maiitim na lihim na tanging ako lamang ang nakakaalam. Nagpanggap lamang ako na tila hindi makabasag-pinggan upang maturingang mabait na kapatid at anak. Pero ang totoo? Masama at marumi akong tao.”

Ni hindi ko na ma-proseso sa aking utak ang lahat ng mga narinig ko. Tila naba-blanko ako dahil sa mga sinabi nito.

“Kaya noong magtapat ka sa akin ng nararamdaman mo, pakiramdam ko ay nagwagi ako. Sinadya kitang balewalain upang kahit isang beses man lang, makalamang ako sa ’yo. Alam ko namang hindi mo ginustong maging perpekto, ngunit sadyang masama akong kuya at hindi ko napigilang maging makasarili.”

Patuloy pa rin ito sa pag-iyak kaya’t hindi ko na rin nakayanan ang pagbagsakan ng aking mga luha.

Hinawakan nito ang magkabilaan kong pisngi.

“Alam na ni kuya na nagpapabayad ka sa mga bading sa bayan. At gusto kong malaman mo na hindi kita sinisisi kung bakit mo pinasok ang bagay na iyon. Alam kong may sarili kang rason na ikaw lamang ang makakaintindi.”

Inaasahan ko naman na iyon ngunit unti-unti akong napamulagat dahil sa binanggit nito. Bistado na nga talaga ako.

“Ngunit, Kevin, bata ka pa. Ayokong mapariwara ka. Lahat ay kaya kong tiisin upang mabigyan lamang kayo ng magandang kinabukasan. ’Wag na ’wag lang kayong kakapit sa patalim. Alam ko namang hindi mo gusto ang ginagawa mo at napipilitan ka lang. May oras pa upang magbago, Kevin. Hayaan mong tulungan ka ng kuya.”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili at nagsimula rin akong mapahagulgol. Isinandal ko ang aking ulo sa balikat nito at doon inilabas ang mga hinanakit ko.

“Patawarin mo rin ako, Kuya. Patawarin ninyo ako sa mga kasalanang nagawa ko.”

“Ssh… tahan na… wala kang dapat ipagpatawad dahil biktima ka lang din. Kung may kailangang sisihin dito ay walang iba iyon kundi ang mga taong pinagsamantalahan ka.”

Muli ako nitong niyakap.

“Hindi… ginusto ko ’yun, Kuya, eh. Wala namang ibang nagpumilit sa akin. Ako ang kusang lumapit sa kanila at nag-alok ng katawan ko.”

“Kahit na. Bilang mas nakatatanda at mas may isip ay sila rin ang may obligasyong tanggihan ang alok mo.”

Kumalas ako mula sa kanyang pagkakayakap at hinarap s’ya.

“B-basta huwag mo akong isusumbong kina Itay at Inay, Kuya, pakiusap.”

Ngumiti ito nang matamis kahit pa kalat na kalat ang mga luha sa buong pisngi nito.

“Magugunaw muna ang mundo bago iyon mangyari. Basta mangako ka ring ititigil mo na ang pagpunta roon sa parlor na iyon, maliwanag ba?”

Marahan akong napatango.

Tinapik-tapik nito ang ulo ko.

“S’ya, tama na ang drama at mag-gagabi na. Magpahid ka muna ng luha mo.”

May kinuha itong bimpo mula sa kanyang bag at ito na mismo ang nagpahid sa aking pisngi.

“Tahan na kakaiyak. Ang laki mong damuho, oh. Tunog-baka ka kung makaiyak d’yan,” ani nito sabay tawa kaya napatawa na lang din ako.

Matapos ang aming madamdaming tagpo ay nag-ayos muna kami ng aming mga sarili dahil nasa bahay lamang si Inay at tiyak na magtataka ito kung bakit basang-basa ang aming mga mukha.

Makalipas ang ilang minuto ay nagpatuloy na kaming muli sa aming paglalakad. Bumalik na ang dati naming sigla at tuluyan na kaming nagkabating muli.

“Alam mo, Kuya, hindi naman ako nagalit nang sabihin mong naiinggit ka sa ’kin, eh,” bigla kong sabi rito sa kalagitnaan ng masukal na daan. “Grabe, ganoon na ba ako kapogi at ako ang naging dahilan kung bakit palagi kang pers honor,” patuloy na biro ko rito.

“Che! Hindi ’yun ganu’n, ’no. Hindi lang naman ang kapogian mo ang dahilan ng inggit ko sa ’yo, eh.”

“Biro lang, kuya, hehe. Hindi ko lang inaasahang ganoon pala ang nararamdaman mo sa ’kin. Pero, I’m flattered .”

“ Flattered daw… aba aba, pa-Ingles-Ingles ka na, ah.“

“Luh, ito naman, oh. Alam mo namang mahina ako sa English kaya hayaan mo na lang ako.”

“’I’m flattered . Arte-arte mo, hahaha,” pag-uulit pa nito ng sinabi ko.

“Sus, gusto mo, hindi ulit kita pansinin?”

“Biro lang naman, baby brader ko. Halika nga rito… ang cute-cute mo talaga.”

Inakbayan ako nito at kinurot ang pisngi ko sabay halakhakan naming dalawa.

Nagpatuloy na kami sa aming paglalakad pauwi na punong-puno ng tawanan at kulitan.

Masayang-masaya akong nagkaayos na kami ng Kuya ko. Na-miss ko ito nang sobra.

Kabanata XXIV

KIKO

NAALIMPUNGATAN ako nang dahil sa sinag ng araw na dumadampi sa aking mukha.

Unti-unti kong idinilat ang aking mga mata at namalayan ko na lamang ang aking sarili na nasa loob ng isang kwarto. At kung hindi ako nagkakamali ay mukhang nasa clinic ako ng paaralan. Nakahiga ako sa kama ngayon at medyo masakit din ang ulo ko. Napansin ko ring may basang tuwalya sa aking noo kaya dahan-dahan ko iyong tinanggal at inilagay sa side table.

Napatingin ako sa may bandang gilid ng kama at nasaksihang may ulo na nakapatong dito.

“R-rey…”

Si Rey iyon. Sinubukan ko itong gisingin.

“R-rey…” muli kong tawag dito.

Dahan-dahan naman itong napaangat ng tingin.

“Bespren!”

Mabilis itong napatayo nang makitang gising na ako.

“Nurse Ellaine, gising na po si Kristoffer!” bigla nitong sigaw.

Ilang sandali pa ay pumasok ang School Nurse ng paaralan na si Nurse Ellaine.

“Susmaryosep, kung makasigaw naman itong batang ito. O, Kristoffer, mabuti naman at gising ka na.”

Lumapit ito sa akin at hinawakan ang noo ko.

“Maayos na ang temperatura mo. Sobrang init mo kanina,” saad nito.

“B-bakit ho pala ako nandito, Nurse?” tanong ko.

“Wala ka bang natatandaan? You passed out kanina sa canteen. Dinala ka rito nina Rey at Louis. According to them, hinimatay ka raw due to emotional breakdown. Don’t worry, they did not disclose to me kung tungkol saan iyon. But I think bukod roon ay malaking factor din ang init ng panahon. You were sweating at ang init-init mo nang dinala ka nila rito kanina. I provided you a cold compress earlier at pinalitan ko ng damp towel after. Thanks to your best friend na nag-assist sa akin. Lumiban pa ’to sa klase ninyo para lang mabantayan ka.”

“’Wag n’yo na hong banggitin ’yun, Nurse Ellaine. Lahat ay kaya kong gawin para sa bespren ko,” tugon ni Rey dito.

“Asus, ang sweet n’ya, oh. By the way, Kristoffer, pasensya ka na at hindi namin natawagan ang guardian mo kanina upang ipaalam sa kanila ang nangyari sa ’yo, ah? Wala kasing nakalagay na numero sa likod ng ID mo, eh.”

“Ayos lang ho, Nurse Ellaine. Wala ho talagang telepono ang mga magulang ko.”

“Ganu’n ba? Well, thankfully nasa maayos ka nang kalagayan. Pwede na kayong umalis anytime. Pakisarado na lang ng pinto after n’yong lumabas ng kwarto, okay?”

“Sige po, Nurse. Maraming salamat po.”

“Salamat po ulit, Nurse Ellaine,” ani Rey dito.

“You’re welcome, boys. S’ya, lalabas na ako. Rest muna kayo rito saglit. May kaunting oras pa naman before mag-4pm.”

Matapos iyon ay lumabas na ng kwarto ang butihing Nurse. Napakabait talaga nito. Ito ang isa sa mga inspirasyon ko kung bakit gusto ko ring maging isang Nurse balang araw. Gusto kong maging katulad n’ya. Isang Nurse na napakagaang kausap at mabait at matulingin sa mga tao.

“Ang bait-bait talaga ni Nurse Ellaine, ’no? Tsaka ang ganda-ganda pa. Nakita mo na ba ’yung jowa n’yang pulis? Gwapo rin ’yun, eh.”

Napangiti na lamang ako sa nabanggit ng matalik kong kaibigan at ibinaling ang pansin dito.

“Maraming salamat, bespren, ah? Kung hindi dahil sa inyo eh baka napa’no na ako,” pasasalamat ko rito.

“Hindi mo na kailangang magpasalamat, bespren. Tungkulin ko iyon bilang matalik mong kaibigan. Alangan namang pabayaan kita roon, ’no. Kahit pa yata hindi kita kilala eh tutulungan pa rin kita.”

Muli akong napangiti. May naalala lang kasi ako bigla.

“Niligtas mo na naman ako. Naaalala mo pa ba noong naligo tayong apat nina Kevin at Kuya Paul sa may batis malapit sa hacienda noong mga bata pa tayo? Sa sobrang tigas ng ulo ko nu’n eh nagpunta ako sa malalim na bahagi kahit pa binalaan ako ni Kuya. Kaya naman muntikan akong malunod. At kahit hindi ka masyadong marunong lumangoy noon eh hindi ka nag-alangang magtungo sa malalim na bahaging iyon ng batis upang mailigtas lamang ako. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung paano mo iyon nagawa, eh. Napakatapang mo talaga.”

“Naaalala mo pa pala ’yun? Ang tagal na nu’n, ah. Sa totoo lang ay hindi ko rin alam kung paano kita nailigtas noong araw na iyon, eh. Basta ang alam ko lamang ay nagalit ako kay Kuya Paul dahil s’ya ang pinakamatanda sa ating apat noon pero s’ya pa ’tong takot na takot na tulungan ka. Kaya naman ako na mismo ang umaksyon.”

Tumawa ito nang mahina sabay iling.

“Pero alam mo ba, ’yung kapatid mong maliit pa noon na si Kevin eh gusto ka ring tulungan. Iyak nang iyak at nagpupumilit na puntahan ka. Alangan namang s’ya ang papuntahin ko sa malalim na bahaging iyon, ’di ba? Kaya sinabihan ko na lamang s’ya na ako na ang magliligtas sa kuya n’ya. At kita mo’t hindi naman ako nabigo, hehe.”

Napayuko ako nang dahan-dahan dahil sa mga huling nabanggit nito. Nakaramdam kasi ako ng lungkot nang marinig ko ang pangalan ng kapatid ko.

Nilapitan ako ni Rey at marahang hinagod ang aking likod.

“Pasensya na nga pala bespren at kanina ko lamang nasabi sa ’yo ang nasaksihan ko tungkol sa kapatid mo noong Linggo, ah? Bukod kasi sa naging tampo ko sa ’yo eh natakot din akong sabihin ang tungkol doon. Inisip ko kasing ayokong manghimasok sa pamilya ninyo at makidagdag pa sa gulo. Ngunit napagtanto kong parang pamilya ko na rin kasi kayo ni Kevin. At alam kong napakabata pa nito para sa maling gawaing iyon. Kaya hindi na ako nakapagpigil matapos magkwento si Louis kanina. Sinunggaban ko na ang pagkakataong sabihin sa ’yo ang tungkol doon.”

Ngumiti ako rito.

“Ayos lang ’yun, bespren. Wala kang dapat ipagpatawad.”

Gumanti na lang din ito ng mga pilit ngunit matatamis na ngiti.

“Nasaan na nga pala si Louis?” biglang tanong ko. Sa pagkakatanda ko kasi ay kasama namin ito kanina bago pa man ako mawalan ng malay.

“Bumalik s’ya sa klase matapos ka namin dito maidala. Isa lang daw kasi dapat ang magbantay sa ’yo dahil bawal mag-ingay rito sa clinic sabi ni Nurse Ellaine. Nagtalo pa nga kami nung banong ’yun kung sino ang maiiwan pero sa huli ay ako rin ang nagwagi, hehe. Huwag kang mag-alala, sinabihan ko s’yang ipagpaalam tayo sa mga subject teachers nating pang-hapon.”

“Ganu’n ba? Mabuti naman kung ganu’n. S’ya, lumabas na tayo rito at nang makauwi na rin tayo.”

“Mabuti pa nga. Kanina pa ako uwing-uwi, eh. Nakatulog na nga ako kakahintay na magising ka.”

Inalalayan ako nito sa pagtayo.

“Pasensya na talaga, bespren, ah? Naabala ko pa tuloy kayo.”

“Kung nakakain lang ’yang mga pasensya mo, busog na busog na ako siguro. Ayos nga lang ’yun. Para saan pa’t ako ang nag-iisa mong bespren, ’di ba?”

Napatawa na lamang kami at tuluyan na rin akong napatayo. Napakaswerte ko talaga rito. Wala na akong iba pang nanaising maging matalik na kaibigan bukod rito.

Matapos akong magsuot ng sapatos ay isinuot na rin namin ang kanya-kanyang bag at lumabas na ng kwarto. Nagpaalam pa muna kami nang maayos kay Nurse Ellaine bago kami tuluyang lumabas ng Clinic. Nagpayo ito ng ilang mga dapat kong gawin at iwasan. Binigyan na rin ako nito ng libreng gamot at baka raw trangkasuhin ako mamaya. Napakabusilak talaga ng kalooban nito.

“B-bespren, sigurado ka ba talagang kaya mo nang harapin ang kapatid mo?” banggit ni Rey habang naglalakad na kami patungo sa room nina Kevin.

Hindi muna ako sumagot ngunit marahan ding napatango.

“O-oo naman. Wala naman akong ibang pagpipilian, eh.”

Napansin kong tila hindi ito mapakali simula pa kanina.

“E-eh kasi…”

Napatingin lamang ako rito at naghintay ng kanyang sasabihin.

“H-huwag mo akong ibubuko, ah? Sabihin mo na lang na kay Louis mo nalaman ang tungkol doon. Nakakatakot pa naman ’yang kapatid mo. Baka abangan pa ako nu’n sa labas ng gate kasama nung mga bugoy n’yang kaibigan.”

Mahina akong napatawa.

“Huwag kang mag-alala. Wala akong ibubuko kahit isa sa inyo ni Louis. Isa pa, hinding-hindi ’yun magagawa ng kapatid ko sa ’yo, ’no.”

Napatitig ito sa akin nang ilang segundo bago muling magsalita.

“T-teka, hindi ka galit sa kanya?”

Bahagya akong napangiti sa biglaang nabanggit nito.

“Bakit naman ako magagalit? May maitutulong ba sa sitwasyon ang galit ko?” Sa aming dinaraanan lamang ako nakatingin habang sinasabi ang mga salitang iyon.

Tumahimik na ito at nagpatuloy lamang kami sa aming paglalakad.

Ilang sandali pa ay narating na rin namin ang classroom ng aking kapatid.

“Sige na, bespren, mauna ka nang umuwi. Ako na’ng bahala rito,” sambit ko sa matalik kong kaibigan.

“S-sigurado ka?”

Tumango-tango ako habang nakangiti.

“Kapatid ko ’yun. Wala kang dapat ikabahala.”

“S-sige. K-kitakits na lang bukas. Goodluck sa ’yo, ah? Sana ay magkaayos din kayo kaagad ng kapatid mo.”

Nagkawayan na kaming dalawa at dumiretso na ito sa paglalakad palabas ng gate ng paaralan.

Unti-unting nalusaw ang mga pilit na ngiti ko kasabay ng tuluyang paglayo nito.

Humugot muna ako ng malalim na hininga bago ko naisipang lapitan ang pinto ng silid-aralan ng aking kapatid.

Swerte namang nakasalubong ko si Fatima, kaklase ito ng kapatid ko at kapwa ko miyembro ng Health Club noong nakaraang taon kaya medyo kilala ko na rin ito.

“Hello, Fatima,” bati ko rito.

“Uy, hi, Vice-President ,” bati naman nito sa akin.

Vice-President kasi ako ng Health Club noong nakaraang taon samantalang Grade 10 Representative naman ito. Ako na sana ang gagawing President ngayong taon kaso tinanggihan ko iyon. Huminto na kasi ako sa pagiging Officer upang mas mapagtuunan ko ng pansin ang pag-aaral ko. Lalo na’t nasa ika-huling baitang na ako ng hayskul at nangangarap na masungkit ang titulong Valedictorian ng aming batch. Kailangan kong mag-pokus sa pag-aaral kesa sa ibang mga bagay.

“Ah, nakita mo ba ang kapatid ko, Fatima?” tanong ko rito.

“Hay naku, nag-cutting classes na naman ’yung si Gregorio. Hindi pumasok ng hapon. Hinanap nga namin kanina kasi kagrupo namin s’ya sa activity sa PE, eh.”

Sandali akong natigilan dahil sa isinagot nito.

“A-ah, g-ganu’n ba? Pasensya na kayo sa kapatid kong iyon, ah, hehe. S-sige, salamat, Fatima. Goodluck pala sa activities ninyo sa club.”

“You’re welcome, VP. Sayang nga at hindi ka na kasali. Ikaw na sana ang President, eh.”

“Busy na kasi dahil graduating na ako. S-sige, mauna na ako, Fatima.”

“Sige po, ba-bye, VP!”

Tumalikod na ako rito at nagsimulang maglakad.

Napaisip ako nang malalim dahil sa aking nalaman. Kung nag-cutting classes ang kapatid kong iyon ay posibleng nagtungo na naman ito sa beauty parlor na tinutukoy ni Rey. Tila alam ko na kung nasaan ang parlor na iyon. ’Yung malapit iyon sa may hardware store kung saan kami madalas na bumibili ni Itay ng mga kagamitan sa pagtatanim.

Nagdalawang-isip pa ako kung pupunta ba ako roon. Natatakot ako sa maaari kong masaksihan sa parlor na iyon. Ngunit sa kabilang banda ay gusto ko ring makumpirma kung totoo nga ang sinasabi ni Rey at talagang nagpapabayad ang kapatid ko kung kani-kanino. Hindi sa pinagdududahan ko ang matalik kong kaibigan ngunit mas mabuti nang magsiguro.

Kaya naman imbes na dumiretso sa todahan ay sumakay muna ako ng tricycle upang magtungo roon. Bahala na ang panginoon kung ano man ang maaaring mangyari mamaya. Gusto kong ako mismo ang magkumpirma kung totoo ngang bayarang lalake ang kapatid ko.

Habang nasa loob ng tricycle ay hindi ko napigilang manginig. Ramdam na ramdam ko ang lamig ng aking mga daliri habang nilalaro ko ang mga iyon at nakatitig lamang sa kawalan.

Napakaraming bagay na pumapasok sa aking isipan. Hindi ako mapakali kakaisip ng kung anu-ano. Gumagawa na naman ako ng mga senaryo sa aking utak upang sindakin lamang ang aking sarili.

Ilang minuto ang lumipas at mas lalo pang bumigat ang pakiramdam ko nang marating na namin ang hardware store. Agad ko ring natanaw ang beauty parlor na tinutukoy ni Rey.

Tama nga ang hula ko. Ito nga iyon. Minsan na rin kasing nagpaayos si Inay sa parlor na ito noong nasa elementarya pa lamang ako para sa pagdalo nito sa graduation ko. At kung hindi ako nagkakamali ay kakilala mismo ng aming mga magulang ang baklang may-ari nito.

Akmang ibibigay ko na sana sa tricycle driver ang aking bayad nang bigla kong makita si Kevin na papalabas mula roon.

Halos mamilog ang aking mga mata at naramdaman ko na lamang ang paninigas ng aking katawan dahil sa aking nasaksihan.

Bumilis ang pagtibok ng puso ko at unti-unting lumambot ang aking bawat kalamnan. Nakaramdam ako ng panghihina.

“Lalabas ka ba, ’toy, o hindi? Dalian mo at mamamasada pa ako,” ang narinig kong banggit ng tricycle driver kaya kaagad rin akong natauhan.

“A-ah, s-sa may todahan na lang po pala ako, Manong. D-dodoblehin ko na lang po ang bayad ko,” sambit ko rito.

Muli akong napatingin sa naglalakad na si Kevin at swerteng hindi ako nito napansin dahil nasa loob pa rin ako ng tricycle.

“Hay naku. Eh one-way na ang daan papunta roon at saka trapik pa. Ang mahal pa naman ng gasolina. Triplehin mo na, sinasayang mo lang oras ko.”

“O-opo, manong,” pagpayag ko na lamang upang makaiwas sa gulo. Wala rin akong oras at enerhiya para makipagtalo sa lagay na ito.

Nagsimula na muling umandar ang tricycle. Hindi ko na rin nahagilap pa si Kevin dahil mukhang nakalayo na ito.

Pinigilan ko ang aking sarili na maiyak. Sobrang sakit ng aking lalamunan dahil sa pagpipigil ko ngunit ayokong umiyak dito. Ayoko ring ipakita rito mamaya na mugto ang mga mata ko.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga nangyayari. Si Kevin, ang batang nasaksihan ko kung paano lumaki, isa nang bayarang lalake katulad ni Inay. Ang sakit-sakit malaman niyon bilang isang kuya. Pakiramdam ko ay nagkulang din ako rito dahil isa ako sa mga umaruga at nagpalaki rito.

Ngunit mas nasasaktan ako para kay Itay. Wala itong kamuwang-muwang sa totoong mga nangyayari. Hindi ko alam kung anong pwede nitong gawin sa oras na malamang sumunod pala sa mga yapak ng kanyang asawa ang sariling anak.

Hindi pa ba sapat ang mga sakripisyo ng aming ama para sa buong pamilya? Halos magkandakuba-kuba ito kakatrabaho sa hacienda upang may maiuwi lamang na pagkain sa aming hapag-kainan. Ni hindi man lang nila naisip kung gaano kasakit iyon para sa isang padre de pamilya na walang ibang hinangad kundi ang kapakanan ng kanyang asawa’t mga anak. Sana man lang ay nakapag-isip-isip ang mga ito bago naisipang pasukin ang pagbebenta ng sariling laman sa kung kani-kanino lamang.

Gusto ko silang intindihin dahil lahat naman kami ay biktima lamang ng kahirapan. Isang kahig, isang tuka ang aming pamilya at hindi ko maitatangging hirap na hirap kami sa buhay. Ngunit hindi iyon malaking rason upang ibenta ang sariling dangal kapalit ng madaling salapi. Marami ang umahon mula sa kahirapan nang hindi pinasok ang maruming kalakalan na iyon. Napakarami ring paraan upang makaahon sa hirap—katulad ng pag-aaral ko nang mabuti at walang sawang pagkayod ni Itay sa hacienda. Hindi hadlang ang kahirapan upang maabot ang iyong mga pangarap kung magpursigi ka lamang sa malinis paraan.

Pero bakit hindi ko magawa-gawang magalit sa kapatid ko katulad ng naramdaman ko para sa aming ina? Gusto ko itong komprontahin at pangaralan kung bakit n’ya nagawa ang bagay na iyon ngunit naduduwag ako. Pakiramdam ko ay wala akong karapatang pagsabihan s’ya matapos ang mga nagawa ko sa kanya.

Sa loob ng napakahabang panahon ay kinimkim ko ang matinding inggit ko sa sarili kong kapatid. Naturingan akong mabuting kuya ngunit walang nakakaalam kung ilang beses ko ring hiniling sa panginoon na sana ay hindi na lamang ito pinanganak. At ang tanging rason ko ay para matigil na ang walang katapusang pangungumpara ng mga tao sa aming dalawa. Napakawala kong kwentang kuya. Kung tutuusin ay mas mabigat pa ang nagawa ko rito kumpara sa pagiging bayaran nito. Kaya naman ay wala ako sa posisyon upang sumbatan s’ya sa kanyang nagawa.

Ang tanging gusto ko na lamang ngayon ay humingi sa kanya ng kapatawaran. Kung siguro’y naging mabuti lamang akong kuya ay mas nagabayan ko ito at hindi ito napariwara ngayon. Gusto kong itama ang mga pagkakamali ko.

“Andito na tayo, ’toy,” ang narinig kong banggit ng tricycle driver. Nakarating na pala kami sa todahan.

Dumukot ako ng trenta pesos mula sa aking bulsa at ibinayad iyon.

“M-maraming salamat po,” huling nasabi ko rito bago bumaba.

Napatingin ako sa kadalasang pwestuhan ni Mang Berto at nakitang wala pa ito roon. Kaya naman ay napaupo na lamang muna ako sa tambayan ng mga pasahero upang hintayin silang dalawa ni Kevin.

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga.

Nanginginig pa rin ako hanggang ngayon. Hindi ko pa kayang harapin ang kapatid ko. Hindi ko alam kung ano ang aking mga sasabihin sa kanya. Tila naba-blanko na naman ang utak ko.

Matapos ang ilang minuto ay napansin kong nakarating na rin pala si Mang Berto. Nakapwesto na ang tricycle nito sa hilera ng mga sasakyan. Hindi ko iyon kaagad napansin dahil sa pagtitig ko sa kawalan.

Kaya naman ay tumayo na ako upang magtungo sa kinaroroonan nito.

At halos mapasinghap ako sa matinding gulat nang sumakto rin ang pagdating ni Kevin. Kaagad ko itong naispatan na naglalakad rin papalapit sa tricycle.

Napalunok na lamang ako at nagkunwaring hindi ito napansin. Dire-diretso lamang ako sa paglalakad na tila hindi ito alintana.

“Magandang hapon, Kiko boy tsaka Kebin boy,” agad na bati sa amin ni Mang Berto.

“Kumusta ho kayo, Mang Berto?” sagot ng kapatid ko rito.

Gusto ko rin sana itong batiin pabalik ngunit pinangunahan ako ng takot.

“Ayos naman. Sakto at kadadating ko lang din dito. Nagsabay-sabay pa tayong tatlo.”

Kaswal akong pumasok sa loob ng tricycle nang hindi pa rin nagsasalita.

Sumakay na rin si Kevin sa may bandang likuran ni Mang Berto.

Maya-maya pa ay nagsimula nang umandar ang sasakyan. Tahimik pa rin akong nakaupo na parang tuod—walang kaeskpre-ekspresyon sa mukha at sa harapan lamang ang tingin.

Mabuti na lamang at didiretso kami kaagad ngayon pauwi dahil trinangkaso si Karl at kinailangan nitong lumiban sa klase. Si Inay ang nag-aalaga rito ngayon sa bahay. Gusto ko nga sanang lumiban upang ako na muna ang magbantay rito at sayang naman ang kikitain ng aming ina sa paglalabada ngunit naalala kong may long quiz nga pala kami sa Physics ngayong araw at ayoko itong ma-miss. Kaya naman ay hinayaan ko na lamang si Inay. Tutal at siguradong mas maaalagaan nito nang maayos ang kapatid ko kumpara sa akin.

Habang nasa kalagitnaan ng byahe ay hindi ko napigilang nakawan ng tingin si Kevin gamit ang side mirror ng tricycle.

Katulad ko ay tahimik lang din itong nakaupo habang nakatalikod. Ano kaya ang iniisip nito ngayon? Hindi pa rin ako nito pinapansin magpasa-hanggang ngayon.

Napabuntong-hininga na lamang ako at nagpatuloy na sa pagtitig sa kawalan.

Buo na ang desisyon ko. Hihingi na ako rito ng tawad ngayong hapon mismo. Hindi ko na kaya pang kainin ng konsensya ko. Kailangan ko nang ipaalam dito ang kasalanan ko sa kanya. Wala na akong pakialam kung tanggapin n’ya man iyon o hindi. Ang importante ay masabi ko sa kanya ang matagal ko nang gustong sabihin.

Papalapit nang papalapit na kami sa aming sitio. Kasabay niyon ay ang palakas nang palakas ding pagkabog ng dibdib ko.

Heto na naman ako’t tila nababahag ang buntot matapos akong gumawa ng matinding desisyon.

Hanggang sa tuluyan na nga kaming nakarating sa aming paroroonan.

“Mag-iingat kayo sa daan,” paalam ni Mang Berto pagkatapos kami nitong maibaba.

“Kayo rin ho, Mang Berto,” tugon ng kapatid ko rito.

Sa sobrang kaba ko ay inunahan ko na ito at nagdire-diretso lamang ako sa paglalakad.

Narinig ko na ang pag-alis ng tricycle.

Tuloy-tuloy pa rin ako sa paglalakad at paniguradong nakabuntot na rin si Kevin sa akin ngayon.

Tahimik naming binagtas ang masukal na daanan patungo sa aming tahanan.

Sobrang tahimik ng buong paligid at wala akong ibang naririnig kundi ang huni ng mga kuliglig sa matataas na damo sa kapaligiran.

Nakaramdam ako ng pagbara sa aking lalamunan. Hindi ko namalayang nagsimula na pala akong mapaluha. Tuluyan nang bumuhos ang mga luhang sinubukan kong kimkimin simula pa kanina.

Oras na. Oras na upang humingi ng kapatawaran dito at nang matapos na ang lahat ng ’to.

Huminto ako sa paglalakad.

Naramdaman ko rin ang paghinto nito sa aking likuran.

Hindi ko na napigilan at mas lalo pa akong napaiyak.

“K-kuya… a-anong problema?”

Dahan-dahan akong tumalikod upang harapin ito.

“Kevin…”

Mabilis ko itong nilapitan at niyakap nang sobrang higpit.

Sinalo naman nito ang mga yakap ko.

“P-patawarin mo si kuya, Kevin…”

Iniangat ko ang aking tingin upang tignan s’ya sa mukha. Napansin kong nagsimula na rin pala itong mangilid.

“Mula noong mga bata pa lamang tayo, inggit na inggit na ako sa ’yo. Inggit na inggit ako dahil sa taglay mong mga katangian. Inisip kong mas lamang ka sa akin. Kaya naman ay ginawa ko ang lahat upang mapantayan kita. Hindi ko naman talaga ginustong maging matalino. Hindi ko rin gustong magsunog ng kilay palagi. Sadyang ginalingan ko lamang ang pag-aaral nang sa gayon ay may maipagmalaki naman ako sa sarili ko. At ’yung pagiging mabait ko? Hindi rin ang mga iyon totoo. Masama ang totoong ugali ko, Kevin. Marami akong maiitim na lihim na tanging ako lamang ang nakakaalam. Nagpanggap lamang ako na tila hindi makabasag-pinggan upang maturingang mabait na kapatid at anak. Pero ang totoo? Masama at marumi akong tao.”

Kitang-kita ko ang pagkagulo sa itsura nito ngunit nagpatuloy lamang ako sa pagsasalita.

“Kaya noong magtapat ka sa akin ng nararamdaman mo, pakiramdam ko ay nagwagi ako. Sinadya kitang balewalain upang kahit isang beses man lang, makalamang ako sa ’yo. Alam ko namang hindi mo ginustong maging perpekto, ngunit sadyang masama akong kuya at hindi ko napigilang maging makasarili.”

Hinawakan ko ang magkabilaang pisngi nito at hinimas-himas ang mga iyon.

“Alam na ni kuya na nagpapabayad ka sa mga bading sa bayan. At gusto kong malaman mo na hindi kita sinisisi kung bakit mo pinasok ang bagay na iyon. Alam kong may sarili kang rason na ikaw lamang ang makakaintindi.”

Napalitan ng bahagyang pagkagulat ang ekspresyon sa mga mata nito.

“Ngunit, Kevin, bata ka pa. Ayokong mapariwara ka. Lahat ay kaya kong tiisin upang mabigyan kayo ng magandang kinabukasan. ’Wag na ’wag lang kayong kakapit sa patalim. Alam ko namang hindi mo gusto ang ginagawa mo at napipilitan ka lang. May oras pa upang magbago, Kevin. Hayaan mong tulungan ka ng kuya.”

Tuluyan na itong napahagulgol. Isinandal nito ang kanyang ulo sa aking balikat habang patuloy sa pag-iyak.

“Patawarin mo rin ako, Kuya. Patawarin ninyo ako sa mga kasalanang nagawa ko.”

“Ssh… tahan na… wala kang dapat ipagpatawad dahil biktima ka lang din. Kung may kailangang sisihin dito ay walang iba iyon kundi ang mga taong pinagsamantalahan ka.”

Muli ko itong niyakap upang patahanin.

“Hindi… ginusto ko ’yun, Kuya, eh. Wala namang ibang nagpumilit sa akin. Ako ang kusang lumapit sa kanila at nag-alok ng katawan ko.”

“Kahit na. Bilang mas nakatatanda at mas may isip ay sila ang may obligasyong tanggihan ang alok mo.”

Kumalas ito sa mga yakap ko at muli akong hinarap.

“B-basta huwag mo akong isusumbong kina Itay at Inay, Kuya, pakiusap.”

Napangiti ako rito. Nagmistula itong bumalik sa pagkabata. Wala akong ibang nakikita ngayon kundi ang batang Kevin na nasa loob pa rin ng katawan nito.

“Magugunaw muna ang mundo bago iyon mangyari. Basta mangako ka ring ititigil mo na ang pagpunta roon sa parlor na iyon, maliwanag ba?”

Marahan itong napatango.

Tinapik-tapik ko naman ang ulo nito at marahang ginulo ang kanyang buhok.

“S’ya, tama na ang drama at mag-gagabi na. Magpahid ka muna ng luha mo,” sambit ko rito bago kumuha ng bimpo mula sa aking bag.

Pinahid ko ang basang mukha at leeg nito gamit iyon.

“Tahan na kakaiyak. Ang laki mong damuho, oh. Tunog-baka ka kung makaiyak d’yan,” biro ko rito na naging dahilan upang mapatawa ito nang bahagya.

Napakasaya ng puso ko ngayon. Pakiramdam ko ay nabunutan ako ng napakalalim na tinik. Tinik na ilang taon ding nakabaon sa aking puso.

Sa wakas ay nasabi ko na rin dito ang mga nais kong sabihin simula pa man noong mga bata pa lamang kami. Ngayon ay wala nang natitirang inggit sa aking katawan at tanging pagmamahal na lamang bilang kapatid ang nararamdaman ko para dito.

Nagpatuloy na kami sa aming paglalakad matapos mag-ayos ng aming mga sarili.

Bumalik na ang sigla nito at nagagawa na nito ulit na makipagbiruan sa akin. Na-miss ko ang taglay nitong kakulitan nang sobra.

“Alam mo, Kuya, hindi naman ako nagalit nang sabihin mong naiinggit ka sa ’kin, eh,” wika nito habang nasa kaligtnaan kami ng aming paglalakad. “Grabe, ganoon na ba ako kapogi at ako ang naging dahilan kung bakit palagi kang pers honor,” hirit nito.

“Che! Hindi ’yun ganu’n, ’no. Hindi lang naman ang kapogian mo ang dahilan ng inggit ko sa ’yo, eh,” agad na tugon ko naman dito.

“Biro lang, kuya, hehe. Hindi ko lang inaasahang ganoon pala ang nararamdaman mo sa ’kin. Pero, I’m flattered .”

“ Flattered daw… aba aba, pa-Ingles-Ingles ka na, ah,“ birong patutsada ko rito upang makaganti sabay tawa.

“Luh, ito naman, oh. Alam mo namang mahina ako sa English kaya hayaan mo na lang ako.”

“I’m flattered . Arte-arte mo, hahaha,” ulit ko pa bago humalakhak nang malakas.

“Sus, gusto mo, hindi ulit kita pansinin?” nagtatampo nitong sabi.

“Biro lang naman, baby brader ko. Halika nga rito… ang cute-cute mo talaga.”

Inakbayan ko ito at kinurot ang kanyang pisngi sabay halakhakan naming dalawa.

Itinuloy na namin ang aming paglalakad pauwi sa aming munting tahanan. Napuno ng tawanan at kulitan ang buong paligid.

Wala na akong ikasasaya pa. Sa wakas ay magkaayos na rin kami ng kapatid ko makalipas ang mahigit isang linggong hindi pagpansinan. Na-miss ko ang kakulitan nito nang sobra-sobra.

Nang matanaw na namin ang aming bahay ay tuloy-tuloy pa rin kami sa aming kwentuhan at tawanan. Halos manakit na ang panga ko kakatawa.

Kaya naman ay nang bigla akong may naalala ay unti-unting nalusaw ang aking mga ngiti.

“O, Kuya, anong problema?” kaagad na tanong nito.

“May isa pa pala akong hiling sa ’yo, Kevin,” saad ko rito.

“Ano ’yun?”

Napahinga muna ako nang malalim bago sumagot.

“Sana ay magkaayos na rin kayo ni Itay. Sana ay bumalik na ang lahat sa dati.”

Bahagya itong napangiti.

“Huwag kang mag-alala, Kuya. Makikipag-ayos na rin ako kay Itay. Gusto ko na nga sana s’yang kausapin kahapon kaso pinangunahan ako ng takot.”

Agad na bumalik ang aking sigla sa aking narinig.

“Talaga? Yes! Napakabait mo talaga, Kevin.”

Hindi ko napigilang yakapin ito.

“Aray, aray. Sinasakal mo naman ako, Kuya,” daing nito.

Napahigpit pala nang sobra ang mga yakap ko rito.

“Ay, sorry, baby brader ko,” sabay kalas ko sa kanya.

“Kasalanan ko rin naman kung bakit ako napagalitan ni Itay nang ganoon. Kaya ako rin ang dapat humingi ng tawad. Susubukan ko s’yang kausapin nang kaming dalawa lamang kapag nabigyan ako ng pagkakataon mamaya.”

Mas lalo pa akong napangiti sa aking narinig.

“Dabest ka talaga!”

Akmang yayakapin ko na sana itong muli nang bigla ako nitong pinigilan.

“Sasakalin mo na naman ako, eh.”

“Oy, hindi kaya.”

Nagpatuloy na kami sa paglalakad.

“Ayoko, sasakalin mo na naman ako,” pabiro nitong sabi.

“Hindi nga! Halika rito, payakap ako.”

Unti-unti itong naglakad nang mabilis bago tumakbo.

“Habulin mo muna ako.”

“Payakap nga sabi!”

Hinabol ko na rin ito.

At tuluyan na nga kaming naghabulan patungo sa aming bahay.

Para kaming bumalik sa pagkabata.

Sa mga oras na iyon ay ang mga batang bersyon ng aming mga sarili ang nakikita ko. Halos mapaluha ako sa sobrang tuwa.

Kabanata XXV

KEVIN

MATAPOS kaming makauwi ng bahay ay sinalubong kami nina Inay at Karl. Pinaglutuan pala kami ng aming ina ng paborito naming sopas kaya naman ay halos magtatatalon ako sa tuwa. Sabay-sabay kaming nag-meriendang apat pagkatapos naming magbihis ng damit-pambahay.

Sobrang saya ko na nagkaayos na kami ng kapatid ko. Sa totoo lang ay balak ko na rin naman talaga ritong makipag-ayos. Inunahan lamang ako nito kanina.

Gulat na gulat pa rin ako sa naging rebelasyon nito. Ni hindi ko naisip na may lihim na inggit pala itong naramdaman para sa akin. Sinong mag-aakalang kinaiinggitan pala ako ng taong tinitingala ko buong buhay ko? Lahat kasi siguro ng mabubuting katangian ay nasalo na ng kuya ko. Matalino, mabait, matulungin, maalagain, masipag, maaasahan, at higit sa lahat, maganda. Kaya nagtataka ako kung paano ito nakaramdam ng inggit sa isang tulad kong mukha at katawan lang naman ang maipagmamalaki?

Pero kahit na ganoon ay hindi ako nakaramdam ni kaunting galit dito. Naiintindihan ko naman ang pinanggagalingan nito. Batid ko rin naman kasing madalas talaga kaming maikumpara ng mga tao, kahit pa ni Inay. At minsan ay nasasabi nilang mas gwapo raw ako. Oo, gwapo naman talaga ako, hindi ko iyon maipagkakaila. Ngunit maganda rin naman ang kuya ko. Halos kasing-wangis nito ang aming ina at maamo at maaliwalas ang pagmumukha. Siguro ay hindi lang naiiwasan ang pangungumpara ng iba dahil mas tisoy ako at mukhang banyaga.

Isa pa pala sa ikinagulat ko ay alam na pala nito ang tungkol sa pagpapabayad ko sa mga bading sa parlor. Kung ganoon ay baka nasabi na rin dito ni Kuya Rey ang nakita nito noong Linggo ng umaga. Hindi ko rin naman ito masisisi. Matalik n’yang kaibigan ang kuya ko kaya nararapat lamang na sabihin n’ya rito ang mga bagay na makaaapekto sa kanyang kaibigan.

Mabuti na lang talaga at hindi nagalit ang kuya ko sa akin. Hindi ako nito sinumbatan o kung ano pa man. Pilit ako nitong inintindi kahit pa alam ko sa sarili ko mismo na napakalaking pagkakamali ang nagawa kong iyon.

May bahid man ng kaunting pagsisisi ay susundin ko na lamang ang hiling nitong tumigil na ako sa gawaing iyon. Tama nga naman kasi ito. Hindi nararapat sa isang menor de edad na katulad ko ang ganoong uri ng trabaho.

Hindi ko lang mapigilang manghinayang nang kaunti dahil ibig lamang sabihin ay magiging bula na rin ’yung motor ko. Sabik na sabik pa naman akong magkaroon ng ganoon. Matagal ko na kasing pangarap na magka-motor, at mukhang hindi na iyon matutupad. Isa pa, kahit naman diring-diri ako sa mga baklang iyon eh hindi ko maipagkakailang nasarapan naman ako kahit papaano sa mga serbisyong inihatid nila sa buong katawan ko. Ibang klase rin kasing sumipsip ng lakas ang mga iyon. Literal na lupaypay ako palagi dahil halos ubusin ng mga ito ang tamod ko.

Pero mas matimbang sa akin ang pamilya ko. Mas pipiliin ko ang mga ito kesa sa panandaliang sarap at salapi. Bahala nang maghirap akong muli, ang importante ay mapasaya ko lamang ang kuya ko. Wala na akong ibang mahihiling pa kundi ang kapanatagan ng loob nito. Kaya kahit na mahirap ay titigil na ako sa pagpapabayad. Huling beses na siguro ’yung nangyari sa amin ni Peachy kanina.

────୨ৎ────

SUMAPIT ang gabi at katatapos lamang naming kumain ng hapunan. Kasalukuyan kaming nakaupo ng kuya ko sa may hapag-kainan at sinamahan ko muna ito sa pagre-rebyu at pagsagot ng kanyang mga assignments.

“Paano mo nakakayanang basahin ang lahat ng ’yan? Kung ako ’yan eh baka naduwal na ako sa sobrang pagkahilo,” banggit ko rito.

Napatawa naman ito nang mahina.

“Sanayan lang ’yan. Nasasabi mo lang ’yan dahil hindi ka mahilig magbasa.”

“Eh paano, kapag nagbabasa ako, ilang segundo pa lang, nakakaligtaan ko na kaagad ’yung mga binasa ko.”

Muli itong tumawa.

“Katulad ng sabi ko, kapag sanay ka nang magbasa, madali mo na ring maiintindihan ang mga binabasa mo. Kaya magsimula ka nang magbasa-basa ngayon dahil malapit ka na ring tumungtong ng kolehiyo. Bawal pa naman ang mga bulakbol doon.”

“Sus, matagal pa ’yun.”

“Matagal ka d’yan. Huling taon mo na sa hayskul sa susunod na pasukan, oh. Teka nga, wala ka bang assignments? Samahan mo kaya ako ritong magsagot. Kesa naman sa putak nang putak ka lang d’yan, ginugulo mo lamang ako.”

“Bukas na. May kopyahan naman ako sa classroom, hehe. ’Yun pa nga nagsusulat para sa ’kin, eh.”

“Alam mo, ikaw, masyado mong gamit na gamit iyang kapogian mo, eh, ’no?”

“Naman. Para sa’n pa’t biniyayaan ako ni Lord ng ganitong itsura kung hindi ko rin naman gagamitin, ’di ba?” sabay ngisi ko rito.

“Ewan ko sa ’yo. Matulog ka na nga. Hindi ako makapag-pokus sa pagsagot dahil sa kadaldalan mo, eh.”

Akmang aasarin ko pa sana ito nang kapwa kaming matigilan dahil sa biglaang pagbukas ng pinto.

“’Tay, mabuti naman at nakarating na ho kayo.”

Tumayo si Kuya upang lapitan ang aming amang kadarating lamang at nagmano rito.

“Ang Inay at bunsong kapatid ninyo?”

“Nasa kwarto na ho at nagpapahinga.”

“Ganu’n ba? Pasensya na kayo at medyo nahuli ako ng uwi. Nagtungo kasi kami sa syudad ngayong araw upang i-deliber nang maaga ’yung mga naani ngayong linggo.”

“Ayos lang ho, ’tay, nabanggit na ho iyon ni Inay kanina. Nga pala, tinirhan ka ho pala namin ng ulam. Adobong pusit.”

“Salamat, anak, pero busog pa ako, eh. Kumain muna kasi kami sa karinderya sa bayan bago umuwi.”

“Ganu’n ho ba? Mabuti naman po kung ganu’n.”

Naglakad na silang dalawa patungo sa aking kinaroroonan. Tahimik pa rin akong nakaupo dahil hindi ko alam kung paano ko ito sisimulang kausapin.

Bumalik na sa pag-upo ang kuya ko at umupo naman sa harapan ko ang aming ama.

“Oh, ba’t gising pa ’to? Nagre-rebyu ka na rin ba ngayon?” kaswal na biro nito sa akin at mahinang napatawa.

“H-hindi, ah. Sinamahan ko lang si kuya,” tugon ko rito nang hindi tumitingin sa kanya.

“Mabuti naman at nagkaayos na rin kayo.”

Tumayo na ito.

“S’ya, matutulog na ako at maaga pa ang pasok ko bukas. Matulog na rin kayo kaagad pagkatapos n’yo riyan. Huwag n’yo ring kalilimutang patayin ang mga ilaw, maliwanag ba?”

Akmang tatalikod na sana ito nang bigla akong masaglita.

“’T-t-tay…”

“O, ano ’yun, anak?”

Kaagad akong napatayo at nagmamadali itong nilapitan upang yakapin. Hindi ko rin napigilang mangilid.

“S-sorry po, ’tay…”

Mabilis naman itong gumanti ng yakap at marahang hinagod ang aking likuran.

“Ayos lang ’yun, ’nak.”

“H-hindi, ’tay, walang kapatawaran ang ginawa kong pagganti sa inyo. Hindi ko po iyon sinasadya…”

“Ssh, tahan na. Akala ko ba lalake ka? Walang lalaking umiiyak na parang bata.”

Kumalas ito sa pagkakayakap at hinarap ako.

“Pagpasensyahan mo rin si Itay, anak. Nag-aalala lang naman kasi ako sa ’yo. Hindi ko intensyong saktan ka.”

“Sorry po talaga, ’tay,” sabay hikbi ko.

Ginulo nito ang aking buhok sabay ngiti nang matamis.

“Hindi ka pa man humihingi ng tawad ay napatawad na kita, anak. Alam kong hindi mo rin ginusto ang nangyari. Magagawa ba naman iyon ng big boy ko?”

Tumawa ito kaya napatawa na lang din ako.

Ilang segundo pa ay may narinig kaming mga paghikbi.

At nang lingunin namin iyon ay walang iba ito kundi si Kuya na umiiyak na rin pala. Mas grabe pa itong makaluha kesa sa akin.

Nilapitan kami nito at kapwa niyakap.

“Hindi n’yo lang alam kung gaano ako kasaya ngayon. Mahal na mahal ko kayo, Itay at Kevin. Salamat sa panginoon at nagkaayos na rin kayo.”

Gumanti na rin kami ni Itay sa mga yakap nito.

“Mahal na mahal din kayo ng Itay, mga anak. Higit pa sa sarili ko.”

Nagyakapan kaming tatlo.

Ito na yata ang isa sa pinaka-dabest na araw sa buong buhay ko. Ang totoo ay naghahanap lamang talaga ako ng tiyempo upang makipagbati sa kanila. Tadhana na mismo ang gumawa ng paraan upang makaayos kaming mag-aama. Ang saya-saya ko.

────୨ৎ────

KIKO

“OH, ba’t abot-tenga ang mga ngiti mo riyan?” sambit ni Rey habang magkasabay kaming naglalakad patungo sa aming classroom.

“Secret,” pabirong tugon ko rito.

“Secret daw… may jowa ka na, ’no? Sino ’yang jowa mo, ha? Sabihin mo sa ’kin.”

“S-shh! Huwag ka ngang maingay. S-sira ka! Anong jowa ka d’yan. Wala pa iyon sa isipan ko, ’no.”

“Eh bakit nga abot-tenga ka kung makangiti? T-teka… n-nagkaayos na kayo ng kapatid mo?!” bulalas nito.

Napangiti ako nang malapad.

“Hindi lang ’yon. Nagkabati na rin sila ni Itay. Sobrang saya ko ngayon,” masayang balita ko rito.

“Yes!”

Tumalon-talon ito kaya’t napatalon-talon na rin ako. Nagmukha tuloy kaming ewan habang nagtatatalon nang magkasabay.

“P-paano? Ikwento mo sa ’kin, dali!” banggit nito nang tumigil na kami sa pagtalon.

“Ganto kasi ’yun—”

“Kikooooooo!”

Napahinto ako sa pagsasalita nang makarinig kami ng pagsigaw. At walang iba iyon kundi si Louis.

Nagtatatakbo ito palapit sa amin at halos mapamulagat na lamang ako nang yapusin ako nito ng isang mahigpit na yakap.

“Thank God you’re okay! You scared the living shit out of me kahapon!”

“L-Louis… h-hindi ako makahinga…” mahinang saad ko rito.

“Hoy, ano ba, hindi raw s’ya makahinga!” segunda ni Rey sabay tapik nito sa braso ni Louis.

Kumalas na ito mula sa pagkakayakap.

“I’m sorry, I’m just so happy you’re safe. Binalikan ko kayo kahapon sa Clinic but Nurse Ellaine told me na nakaalis na kayo. Hindi n’yo man lang ako hinintay. Hmp.”

“Ang OA naman nito.” Si Rey habang nakapamewang pa.

“Shut up. I’m still mad at you dahil pinaalis mo ako sa Clinic kahapon.”

“Bakit, ikaw ba ang bespren?”

Nagsimula na namang magbangayan ang dalawa kaya’t napailing na lamang ako.

“Ano ba kayo, maayos na ako dahil sa inyong dalawa. Kaya maraming salamat sa inyo. Kung hindi dahil sa inyo eh baka napa’no na ako.”

Nagpatuloy na kaming muli sa paglalakad patungo sa aming classroom.

“No problem, Kiks. I’m always here for you. By the way, ginawan ko pala kayo ng excuse letter kahapon. We had a short quiz sa Philosophy but Ma’am Alcantara said na bibigyan na lamang daw kayong dalawa ng special quiz so you two have to meet her at the faculty later.”

“Talaga?” bulalas ko rito. “N-naku, maraming salamat, Louis, ah? Nag-abala ka pa.”

“Ako pa ba. In fact, marked as present din kayo sa ibang subjects natin kahapon.”

Hindi ko napigilang matuwa sa ibinalita nito kaya bigla ko itong niyakap.

“Maaasahan ka talaga kahit kelan, Louis. Salamat nang sobra!”

Malaking bagay iyon para sa akin. Malaking tulong na rin ’yun upang hindi maapektuhan ang aking grado. Napakabait talaga ni Louis.

“Sus, kahit naman kung ako iyon eh nakumbinsi ko pa rin sina Ma’am, ’no,” biglang hirit ni Rey.

“Oooh, someone’s jelly…”

“Ch-che! D’yan na nga kayo.”

Nagmamadali itong naglakad upang unahan kaming dalawa ni Louis.

“Rey!” tawag ko rito ngunit dire-diretso lamang itong naglakad na tila walang narinig.

“Don’t mind him. Ika nga nila, ‘the more you hate, the more you love’ . Nagpapapansin lang sa ’kin ’yun.”

Napahagalpak ito ng tawa.

“S-sira ka talaga. Pagpasensyahan mo na ’yung kaibigan kong ’yun, ah? Likas na matampuhin talaga iyon simula pa man noong mga bata pa lamang kami. Pero, huwag kang mag-alala. Mabilis din namang humuhupa ang galit nu’n palagi.”

“Oh, trust me, Kiks, I know. I have dealt with it many times. But you know what? I kinda enjoy it. Nakakatuwa kasing asarin ’yang kaibigan mo. Ang cute-cute n’yang magtampo, haha.”

“Sira.”

Napangiti na lang din ako.

Ilang saglit pa ay nakarating na rin kami sa aming classroom. At mabuti naman at nawala na rin kaagad ang tampo ng kaibigan ko. Pinansin na kami nito ulit ni Louis.

Sana naman ay magkaayos na rin sila nang tuluyan. Pakiramdam ko kasi ay kahit anong oras eh magrarambulan lamang ang dalawang ’yun, eh.

Pero kahit na ganoon ay tiwala akong magkakabati rin sila sa lalong madaling panahon. Kapwa namang mababait ang mga kaibigan kong iyon.

────୨ৎ────

MABILIS na sumapit ang hapon at sa wakas ay oras na ng uwian. Makakapagpahinga na rin ako sa eswkela dahil Biyernes na ngayon. Pakiramdam ko kasi ay napakaraming nangyari ngayong linggo, mapa-eskwela man o sa personal kong buhay. Mabuti na lang at may dalawang araw ulit akong pahinga upang matakasan ko naman ang mga responsibilidad ko sa paaralan kahit papaano.

Sabay-sabay kami ngayong naglalakad nina Louis, Rey, Aries, at Jimboy. Katulad ng inaasahan ay napakaingay na naman ng mga ito. Ngunit sa pagkakataong ito ay kasali na ako sa mga asaran nila. Sobrang saya ko dahil nakahanap ako ng mga bagong kaibigan.

“Guys, I have an announcement to make,” banggit ni Louis sa kalagitnaan ng aming paglalakad.

Unti-unti namang nalusaw ang mga ngiti ko at kinabahan ako sa sasabihin nito.

“Dahil hindi tayo natuloy last week, we are going the café right now! My treat!”

Napahinga rin naman ako kaagad nang maluwag sa ibinalita nito. Akala ko naman kung na iyon.

“Yown!” bulalas ni Aries.

“Arattt!” ani naman ni Jimboy.

“Hmp, pasalamat ka gutom ako ngayon!” sambit ni Rey dito.

Napatingin silang apat sa akin.

“M-magpapaalam muna ako sa kapatid ko,” tugon ko sa mga ito.

“Nope, you don’t have to because isasama din natin s’ya.”

“A-ano?” medyo naguguluhan kong banggit dito.

“In fact, he’s already here.”

“Musta, mga pare? Late na ba ako?”

Halos magulantang ako nang bigla na lamang sumulpot ang kapatid ko.

“K-kevin?” Napatakip na lamang ako ng aking bibig.

“He approached me kaninang tanghali habang nasa faculty kayo ni Rey. Sumabay pa nga s’ya sa aming kumain, eh,” kwento ni Louis. “Nag-usap kami nang masinsinan. And I took the chance to invite him to our hangout.”

“Kasali na ako sa barkada ninyo, Kuya, hehe.”

“Oo nga, bagong recruit natin ’tong utol mo, Gregorio.” Inakbayan ito ng dambuhalang si Jimboy kaya’t nagtawanan kaming lahat.

“Kung ganu’n ay ano pang hinihintay natin? Tara na!” Ako na mismo ang nagyaya sa kanila.

“Yahooo!” sabay-sabay na sigaw ng mga ito.

Agad na kaming nagtungo sa labas ng gate ng paaralan kung saan nakaparada ang kotse ni Louis. Hindi ko pa rin lubos maisip na kasama ko na silang lahat ngayon sa iisang grupo, lalong-lalo na si Kevin. Kung tatanungin ako noon ay sasabihin kong imposible iyon, pero heto kami ngayon at sabay-sabay nang aalis upang maglakwatsa.

Mabuti na lamang at hindi ulit kami dadaan kina Aling Sylvia ngayong araw dahil muling lumiban sa klase si Karl. Isinama na lamang ito ni Inay sa paglalabada ngayong araw.

“Hoy, Rey, doon ka sa trunk. Baka may mawala bigla sa loob ng kotse ko,” biro ni Louis habang pinipindot ang susi ng kanyang sasakyan.

“Inamoka, ah. Mukha ba akong kawatan?” sagot ni Rey at pinandilatan ito.

“Medyo.”

“Ulol!”

Napatawa kaming lahat maliban dito.

Nauna na kaming pumasok ni Kevin sa loob at agad namang sumiksik sina Aries at Jimboy sa pinakalikod habang si Rey ay naupo sa seat sa unahan katabi ni Louis.

“At sinong nagsabing pwede kang umupo d’yan?” pabirong reklamo ni Louis rito.

“Eh madali akong mahilo sa likod, eh. Problema mo na ’yon.”

“Liar. Ang sabihin mo, gusto mo lang akong makatabi.”

Sabay-sabay kaming naghiwayan.

“U-ulol!”

Muling nagtawanan ang lahat at pinaandar na ni Louis ang sasakyan.

Habang nag-uusap-usap silang lahat ay tahimik lamang akong nakatanaw sa labas ng bintana at pinagmamasdan ang mga taong naglalakad sa gilid ng kalsada pati na ang unti-unting paglubog ng araw.

“Ang tahimik mo naman yata, Kuya,” puna ni Kevin na s’yang katabi ko.

Napangiti ako rito.

“Masaya lang ako.”

“Baka naman hindi ka komportable dahil nandirito ako.”

“Uy, hindi, ah. Mas masaya nga akong nandito ka, eh.”

“Ayieee, ang sweet naman ng magkapatid na ’yan,” panunukso ni Aries. Nakikinig pala ito sa usapan naming magkapatid.

“H-hindi, ah! S-sira!!” depensa ko habang namumula ang mukha.

“Eh ano namang masama kung sweet ang kuya ko?” singit ni Kevin.

Bigla ako nitong inakbayan kaya’t bahagya akong nagpumiglas.

“H-hoy! Baliw ka,” natatawang reklamo ko rito.

Mas lalo pa silang nagtawanan.

“Bakit, totoo naman ah, sweet talaga ’tong kuya ko kahit kanino. Lalo na sa ’kin,” dagdag na pang-aasar pa nito.

“Dapat talaga hindi ko na lang ’to pinayagang sumama, eh,” pabiro kong hirit ko naging dahilan ng mas malakas nilang tawanan.

Napuno ng tawanan, asaran, at kulitan ang aming byahe.

Maya-maya pa ay nakarating na rin kami sa isang sikat na café sa bayan.

Pagkapasok pa lamang namin dito ay kaagad kaming namangha sa napakagandang disenyo ng loob nito. Simple ngunit masasabing moderno ang isitilo. Mahina rin ang tugtog ng musika at napakabango ng amoy ng pinaghalong kape at tinapay at mahalimuyak na pabango sa paligid.

“Wow, sosyal,” bulong ni Rey habang umiikot ang tingin.

“Syempre. Alangan namang dalhin ko kayo sa cheap na café,” pagmamalaki ni Louis.

“Yabang talaga nito, oh. Edi ikaw na po mayaman.”

“Adopt mo nga ako, Boss Louis,” ani Jimboy.

“Pass. Baka maubos pera ko kaka-pakain sa ’yo.”

Muli na naman kaming naghalakhakan.

Naghanap na kami ng pwesto at naupo sa mahabang mesa malapit sa pahaban ring salamin. Agad din namang lumapit ang waitress upang kunin ang aming orders.

“What are your oders po, sirs?”

Binasa namin ang mga nakasulat sa menu na nakalatag sa mesa.

“Hmm, iced americano tsaka croissant for me, please. Kayo guys?” baling sa amin ni Louis.

“Ako salted caramel at cheesecake,” sabi ni Aries.

“Fries, burger, tsaka dark chocolate milk tea lang sa ’kin,” ani Jimboy.

“Ah, ako carbonara tsaka vanilla iced coffee,” anang kapatid ko.

“Chocolate frappe at saka club sandwich po sa ’kin,” wika ko naman.

Napansin naming tila nahihiya si Rey na magsabi ng kanyang order kaya marahan itong siniko ni Jimboy.

“Umorder ka na lang. Libre naman daw.”

“Go ahead, Rey. Don’t be shy.” Napangisi si Louis rito.

“Talaga lang ha,” sambit nito bago ngumiti. “Sige, isang caramel macchiato, isang chicken basket, dalawang avocado toast, tatlong tuna sandwich, isang truffle pasta, tsaka dalawang caesar salad.”

Biglang napaubo si Louis.

“Oh, anong problema, Mr. Ace Louis Martinez? ‘Don’t be shy’, ’di ba? Masarap kumain kapag libre.”

“H-hoy! Hindi buffet ’to, gago!” reklamo nito habang nakahawak sa kanyang dibdib na tila aatakihin na sa mahal ng presyo ng mga inorder ni Rey.

“Bakit? Ikaw naman nagsabing huwag akong mahiya, ah. At saka ’di ba, mayaman ka? Siguro naman barya lang sa ’yo ’yung mga inorder ko,” inosenteng sagot ng matalik kong kaibigan sabay kibit-balikat.

“H-hindi ko naman akalaing kakain ka pala na parang huling hapunan mo na.”

“Huwag kang mag-alala. Kapag kinulang pera mo, pwede mo namang isanla ’yang relo mo. Mukha namang mamahalin.”

Napahalakhak kaming lahat habang si Louis ay napailing na lamang.

Tumingin ito sa akin.

“Grabe talaga ’yang kaibigan mo.”

“Sir, sure po ba sa tatlong tuna sandwich?” tanong pa ng waitress kay Rey.

“Oo. Tig-iisa kasi kami netong dalawang alalay ni Louis.” Tinuro nito sina Aries at Jimboy.

“Hoy!” sabay na protesta ng dalawa.

“Dagdagan mo pa ng fries!” sigaw pa ni Jimboy.

“Putangina, ginawa n’yo na talaga akong sugar daddy, eh, ’no,” muling reklamo ni Louis kaya lalo pa kaming nagtawanan.

Matapos kunin ng waitress ang aming mga order ay nagpatuloy lamang ang kulitan naming anim.

Habang hinihintay namin ang aming pagkain ay nagsimula na naman ang walang katapusang asaran sa mesa.

“By the way,” sambit ni Louis habang nakasandal sa kanyang upuan. “Since bago lang tayong nagkasama-sama ngayon, dapat may group name na tayo.”

“Oo nga!” sang-ayon ni Aries. “Ano kaya?”

“‘The Pogisix’!” pagmamalaking saad ni Jimboy.

“Bakit kasama ka?” mabilis namang banat ni Rey.

“Gago ka ah.”

Muli na namang umalingawngaw ang tawanan sa aming mesa.

“P’wede ring ‘Café Boys’,” mungkahi ko.

“’Nubayan, tunog K-pop group,” puna ni Louis.

“Eh anong gusto mo? ‘Mayamang Nilalang and Friends’?” banat muli ni Rey na pinandilatan ito.

“Actually bagay,” sabay tango ni Louis.

“Ulol!”

Tahimik na akong nakinig habang pinagmamasdan silang lahat na mag-asaran at kulitan. Hindi ko napigilang mapangiti. Pakiramdam ko kasi ay matagal ko nang hinahanap ang ganitong klaseng samahan. Iyong tipong kaya kang pagtawanan pero kaya ka ring damayan. At sa unang pagkakataon matapos ang halos labing-tatlong taon kong pag-aaral, pakiramdam ko ay normal akong estudyante. Malayo sa mga libro at responsibilidad sa pag-aaral. Ang saya-saya ko ngayon.

“Uy, Kuya, bakit tulala ka na naman d’yan?” muling puna ni Kevin at bahagyang binangga ang balikat nito sa akin.

“Wala lang…” mahina kong tugon habang nakangiti.

“Tingnan n’yo nga ’to,” singit ni Aries. Napansin na naman pala ako nito. “Kanina ko pa napapansing ngumingiti mag-isa. Mukhang in love, eh. Ayieee…”

“H-hindi ah!” mabilis kong depensa.

“Who’s the lucky guy? Este, girl pala,” pang-aasar pa ni Louis kaya nagtawanan sila.

“Reveal na ’yan!” dagdag ni Jimboy.

“M-mga baliw talaga kayo,” natatawa kong saad. Naramdaman ko ang pamumula ng aking mukha.

Bigla namang sumingit si Rey.

“Malamang wala ’yan. Pumuti na lang ang uwak kesa sa magkagusto ’tong bespren ko kahit kanino. Pag-aaral lang inaatupag n’yan, eh.”

“T-tama si Rey!” pagsang-ayon ko rito.

“Oo nga,” segunda ni Kevin. “‘Study first’ kasi ’tong kuya ko, hehe. ’Di ba, Louis?” baling nito sa aking kaklase.

Napangiti ito nang alanganin.

“O-of course. Halata naman.”

Maya-maya pa ay dumating na rin ang aming mga pagkain. Tuwang-tuwa ang lahat at halos mapuno ang buong mesa sa dami ng inorder ni Rey.

“Putek, para talaga tayong may handaan,” sambit ni Kevin habang nakatitig sa mga pagkain.

“Ano pang hinihintay natin? Chibugan na!” sigaw ni Jimboy.

“Wait! Selfie muna tayo bago kumain!” pigil ni Louis.

Agad nitong inilabas ang kanyang cellphone at inutusan kaming lahat na magsiksikan para kumasya sa iisang frame.

Click

Nakuha rin sa wakas ang litrato.

At habang pinagmamasdan ko ang larawan naming anim sa screen ng cellphone ni Louis ay hindi ko mapigilang makaramdam ng kakaibang saya.

Noong mga nakaraang linggo, pakiramdam ko ay unti-unti nang gumuguho ang mundo ko.

Pero ngayon…

Narito ako kasama ang kapatid ko at mga kaibigan ko.

Tumatawa.

Nagsasaya.

“Hey, Kiks.”

Napatingin ako kay Louis.

“Smile ka naman. I’ll just take a picture of you.”

“H-ha?”

Bigla ako nitong kinuhanan ng litrato.

“Ang cute, haha. Candid pic.”

“P-patingin nga.”

Ipinakita nito sa akin ang picture.

Mukha akong ewan. Para akong batang nawawala.

“B-burahin mo ’yan!”

“Nope, this is my treasure now. Um, waiter, escuse me! Sino po available d’yan?”

Tinawag nitong muli ang babaeng waitress.

“Yes, sir?” anito matapos kaming lapitan.

“Can you take a picture of us?”

“Sure, sir.”

“Here you go.”

Iniabot nito ang kanyang cellphone sa babae.

Muli kaming nagsiksikan sa mahabang upuan.

“Come on, guys, isang legit smile naman d’yan. Iyong masaya talaga,” ani Louis sa amin.

“Say cheese.”

Habang kinukuhanan kami ng litrato ay napatingin ako sa kanilang lahat.

Kay Louis na abot-tenga ang mga ngiti.

Kay Rey na kunwaring walang pake ngunit nakanguso pa rin sa camera.

Kay Aries at Jimboy na parehas nang gutom na gutom at halatang napipilitan na lamang.

At kay Kevin na nakangiting nakatingin sa akin.

Kusa na rin akong napangiti.

Click

Matapos kaming kunan ng litrato ay nagsimula na kaming kumain. Katulad ng inaasahan ay halos hindi kami magkamayaw sa tawanan, kulitan, at asaran. Punong-puno ng kasiyahan ang aming mesa.

“Alam mo,” ani Louis habang nakatingin kay Kevin, “nagulat talaga ako sa ’yo.”

“Bakit naman?” tugon ng kapatid ko rito.

“I didn’t expect na you’ll approach me. I also didn’t expect na kaya mo rin palang maging mabait.”

“Gago ka ba?”

Napahalakhak kaming lahat.

“Hindi, seryoso,” dagdag nito. “Akala ko kasi dati siga-siga ka lang.”

“Tarantado talaga ’tong kaibigan mo, Kuya,” reklamo ni Kevin sa akin.

“Pasensya ka na. Ganiyan talaga ’yan s’ya,” natatawa kong saad.

“Pero goods ka pala,” pagpapatuloy ni Louis. “Gets ko na kung bakit sobrang genuine ng relationship ninyong magkapatid.”

Bahagyang natahimik si Kevin sa sinabi nito bago marahang ngumiti.

“Syempre, mahal na mahal ko ’tong utol ko.”

Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang uminit ang dibdib ko sa simpleng sagot na iyon. Parang gusto kong maiyak ulit sa sobrang saya.

Lumipas ang ilang minuto at nagpatuloy lamang kami sa aming pagkain. Sa dami ba naman ng mga pagkaing nakalatag sa mesa ay imposibleng maubos din namin ang mga ito kaagad.

“Kevin, pare,” sambit ni Jimboy habang ngumunguya ng fries. “Hindi ba kasali ka sa liga? Kelan ang laro ninyo?”

“Sa susunod na buwan pa. Pero todo-ensayo na kami ngayon pa lang.”

“Talaga? Hindi ba nilampaso n’yo noong nakaraang taon ’yung kabilang barangay?”

“Tsamba lang ’yun.”

“Tsamba raw. Eh MVP ka nga nu’n,” banggit naman ni Aries.

“Tsamba lang din ’yun,” sabay tawa ng kapatid ko.

“Asuus, pa-humble.”

“How about you, Kiks?” biglang tanong sa akin ni Louis. “Kung itong kapatid mo eh mamaw sa basketball, ano namang talent mo? Bukod sa pagiging matalino at top of the class, syempre.”

“Ako?” Napaisip ako. “Wala naman…”

“Meron,” biglang singit ni Rey.

“Ano?”

“Mag-overthink.”

Halos mabilaukan ako sa sinabi nito habang nagtilian naman sa tawanan ang mga kasama namin.

“Bwisit ka talaga,” sambit ko habang tinatawanan na rin ang sarili ko.

Habang pinagmamasdan ko silang nagtatawanan at nag-aasaran sa iisang mesa, bigla kong napagtanto kung gaano ako kaswerte.

Dati-rati ay pakiramdam ko ay wala akong karapatang gumala dahil mas prayoridad ko ang pagsusunog ng kilay. Pero ngayon? Napagtanto ko nang hindi rin naman pala masama ang paminsan-minsang magsaya kasama ang mga kaibigan.

Sana ay magtuloy-tuloy pa ang pagkakaibigan naming anim. Napaka-komportable ko kasama ang mga ito. Ni hindi ko na naisip na marami pala akong gagawing assignments at aaralin mamaya. Gusto ko lang munang magsaya at pansamantalang kalimutan ang tungkol sa mga iyon.

────୨ৎ────

PASADO alas-otso na ng gabi nang makauwi kami ni Kevin sa aming bahay. Napahaba yata ang kasiyahan naming anim at hindi na namin namalayan pa ang oras. Tiyak na malilintikan kami ngayon nina Itay.

“Magdasal na lang tayo na tulog na silang lahat,” nag-aalala kong sambit habang naglalakad kami sa masukal na daan patungo sa aming bahay.

Mabuti na lamang at pinahiram kaming muli ni Louis ng kanyang flashlight na s’yang gamit namin ngayon.

“Ayan ka naman sa labis na pag-iisip mo. Eh ano naman kung gising pa sila? Dalawa naman tayong magpapaliwanag.”

Napatingin lamang ako sa ibang direksyon. Hindi kasi nito alam na nangako ako kay Itay na hindi na ako uuwi nang dis-oras ng gabi. Hindi ko na naman sinunod ang pangako ko rito.

“Alam mo, Kuya, ikaw lang palagi ang tumatakot sa sarili mo, eh. Chillax ka lang. Hangga’t nandito ako sa tabi mo ay wala kang dapat ikabahala.”

Pilit na lamang ako ritong napangiti at sinubukang huwag mag-isip ng malalim.

“Nga pala, pasensya na at ginulat ka namin ni Louis kanina, ah? Sinadya ko talagang huwag ipaalam sa ’yo ang tungkol sa balak kong paghingi rin ng tawad sa kaklase mo dahil sa nagawa ko sa kanya noong Lunes ng hapon.”

Mas lalo pa akong napangiti dahil sa sinabi nito. Hinawakan ko ang kanyang braso at marahan iyong hinagod.

“Gusto kong malaman mo na sobrang proud ako sa ’yo.”

Gumanti na lamang ito ng ngiti sa akin at ipinagpatuloy na namin ang paglalakad.

Ilang minuto pa ang lumipas at nakarating na rin kami sa aming bahay.

Hindi ko na naman napigilang kabahang muli. Natatakot kasi akong harapin si Itay.

“Uy, ayos, bukas ang pinto,” ani Kevin bago hawakan ang pihitan ng pintuan.

Nang mabuksan n’ya iyon ay halos mapatalon ako sa gulat nang bumulaga ang aming ama.

“’T-t-tay, mano ho.” Nagmano rito ang kapatid ko.

Hindi na ako nakagalaw at nanatiling nakatayo lamang.

“Saan kayo nanggaling?” ma-otoridad nitong bigkas.

“N-nilibre ho kami ng kaklase ni kuya doon sa sikat na cafe sa bayan, hehe. Huwag ho kayong mag-alala, ’tay, inihatid kami ng kot—”

Mabilis kong tinakpan ang bibig ni Kevin.

“A-ah, ’tay, ibang kaklase ho iyon, hehe. Si Aries ho ang nanlibre. B-birthday n’ya kasi ngayong araw kaya binigyan s’ya ng tatay n’ya ng pera,” pagsisinungaling ko.

Halos kumawala na palabas ng aking dibdib ang puso ko sa bilis ng pagtibok nito. Hindi nito pwedeng malaman na si Louis ang kaklaseng tinutukoy ni Kevin. Kilala na kasi ito ni Itay at alam na rin nito ang tungkol sa namagitan sa aming dalawa.

Napahinga ako nang maluwag nang unti-unting nalusaw ang pagkunot ng noo nito.

“S’ya, pumasok na kayo at anong oras na.”

Binitawan ko na si Kevin at sabay na kaming pumasok.

Binigyan pa ako nito ng nagtatanong na tingin ngunit hindi ko na lamang ito pinansin. Mamaya na ako rito magpapaliwanag.

Didiretso na sana kami patungo sa aming kwarto upang magbihis nang muling magsalita ang aming ama.

“Nga pala, Kiko, anak, isasama ulit kita sa palayan bukas. Tatapusin natin ’yung mga hindi natin natapos na gawain noong nakaraang linggo.”

Napasinghap ako sa aking narinig.

Dahan-dahan ako ritong napalingon.

“O-opo, ’tay, w-wala hong problema sa ’kin.”

Muli na namang bumalik ang kakaibang kaba ko. ’Yung kabang nararanasan ko lamang tuwing nakakaramdam ako ng matinding pananabik.

“Sige na, matulog na kayo at maaga pa tayong dalawa na tutungo roon bukas.”

Napalunok ako nang buo. Hindi ko napigilang makaramdam ng pagkulo sa aking t’yan. Sa pagkakatanda ko kasi ay natapos namin ang lahat ng gawain sa palayan noong nakaraang linggo. Ibig sabihin ay may iba itong pakay bukod pa roon.

“Ah, ’tay, sasama na ho pala ako sa inyo. Liliban na lang muna ako sa pag-eensayo bukas. Tutal at kami-kami lang naman ng mga ka-miyembro ko ang naroon dahil may pupuntahan daw sa s’yudad si Coach Tonyo at baka raw sa Linggo na s’ya makakabalik.”

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa sa biglaan kong narinig mula kay Kevin. Marahas ako ritong napatingin.

“Ah, anak, sigurado ka ba? Malapit na ang liga, oh. Kailangan mo nang mas pagtuunan ng pansin ang pag-eensayo. Pwede naman kayong mag-ensayo ng mga kabaro mo na kayo-kayo lang. Mas maganda nga iyon dahil malaya n’yong magagawa ang mga gusto ninyo nang walang nagdidikta.”

“Eh, ’tay, gusto ko na rin ho kasing bisitahin ang palayan. Matagal-tagal na rin simula noong huli kong bisita roon. Miss na miss ko na ang preskong hangin sa kubo.”

“K-kevin, tama ang Itay. Gusto mo bang lampasuhin kayo ng kabilang barangay? Paniguradong mas gutom na gutom ang mga iyon ngayong taon upang makaganti sa inyo dahil sa ginawa n’yong paglampaso sa kanila.” Hindi ko na napigilan at nagsalita na rin ako. Ayokong palampasin ang pagkakataong iyon bukas.

Napaisip ito nang malalim.

“Oo nga, ’no. Sige, mag-eensayo na lang pala ako bukas.”

Halos magtatatalon ako sa tuwa sa loob ng aking isipan dahil sa naging desisyon nito.

“Mabuti kung ganu’n, anak. Galingan mo sa pag-eensayo.”

“Oho. S’ya, matutulog na ako at maaga kaming nagsisimula sa aming ensayo.”

Nagpatuloy na ito sa paglalakad patungo sa aming kwarto.

Naiwan kaming dalawa ni Itay.

Marahan akong napatingin dito.

Nakangisi na ito at isang kindat ang iginawad nito sa akin.

Nagsimula na rin itong maglakad.

At nang dumaan ito sa harapan ko ay mayroon itong ibinulong sa aking kaliwang tenga.

“Dalhin mo ’yung condom bukas. Mag-eensayo rin tayo.”

Halos makuryente ang buo kong katawan at napatitig na lamang ako rito habang pinagmamasdan itong maglakad palayo.

Kabanata XXVI

“MAG-IINGAT kayong tatlo,” saad ni Inay matapos nitong maibigay ang aming baong pagkain para sa mamayang pananghalian. Nagprisinta kasi itong magluto ng babaunin namin ngayong araw.

Katatapos lamang naming maghanda sa aming pag-alis. Papunta na kami ngayon ni Itay sa palayan samantalang si Kevin ay patungong basketball court sa bayan upang mag-ensayo.

“Kayo rin ho dito, Inay,” tugon ko rito.

“Sigurado ka bang hindi ka maglalabada ngayong araw, mahal? Sayang din ang kita,” banggit naman dito ni Itay. Nagsabi rin kasi ito kanina na liliban daw muna s’ya sa trabaho ngayong araw upang makapagpahinga.

“Pahinga muna ako, mahal. Baka nga pati bukas eh hindi rin ako pumasok. Ilang araw na kasing nananakit ’tong likod ko.”

“O, ba’t hindi ka agad nagsabi? Nagpatingin ka na ba sa doktor?” Kitang-kita ang pag-aalala sa mukha ng aming ama.

“Hindi pa nga, eh. Kulang sa badyet. Pero hayaan mo, nakausap ko ’yung kaibigan kong taga-kabilang baranggay. Nagkasalubong kasi kami sa bayan kahapon. Sasamahan n’ya raw ako sa Medical Mission sa kanilang lugar ngayong Martes upang makalibre ng check-up. Baka doon na rin ako makitulog sa kanila.”

“Martes? Edi maghihintay ka pa nang tatlong araw n’yan.” May dinukot ito mula sa kanyang bulsa. “Heto. Magpa-checkup ka mamaya sa bayan. Hindi mo na kailangan pang magtungo sa kabilang barangay. Mahirap na at baka kung ano lamang iyan. Mabuti nang magsiguro.”

Iniabot n’ya rito ang isang libo.

“M-mahal, a-ang laki naman yata nito,” komento ni Inay na tila nag-aalangang tanggapin ang pera.

“Malaki ba ’yan? Pasensya na, hindi ko alam kung magkano ang bayad sa pagpapa-checkup, eh. ’Di bale, ibalik mo na lamang ang sukli mamaya kung mayroon mang matira. O ’di kaya’y ipamalengke n’yo lamang ng ipang-uulam sa hapunan. Teka, dagdagan ko pa sakaling magkulang.”

Dudukot pa sana ulit ito sa kanyang bulsa ngunit pinigilan ito ng aming ina.

“S-sakto na ’to, mahal. Itabi mo na lamang iyan para sa pangangailangan ng pamilya.”

“Sigurado ka?”

Tumango ito.

“S’ya, kung ganu’n ay mauna na kami. Huwag mong kalilimutang magpa-checkup ngayong araw, maliwanag ba? Isama mo na lamang si Karl nang maka-pasyal din ang bata. Isarado n’yo nang mabuti ang bawat pinto at bintana ng bahay bago kayo umalis mamaya,” bilin ng aming ama.

“S-sige, mahal, mga anak, m-mag-iingat kayong tatlo sa daan.”

“Kayo rin po, Inay,” muli kong paalam dito.

“’Una na kami, ’nay,” paalam na rin ni Kevin.

Tumango na lamang itong muli at sabay-sabay na kaming tatlo na lumabas ng aming bahay. Muli pa kaming kumaway rito bago tuluyang ituon ang pansin sa nilalakaran.

Habang naglalakad na kami sa makitid at masukal na daan ay kapansin-pansin ang malamig na simoy ng hangin. Pasadong alas-syete na ngunit napakalamig pa rin ng temperatura rito sa aming sitio. Siguradong mamaya ay iinit naman ito na halos maprito ka na. Napaka-komplikado na nga talaga ng panahon ngayon. Hindi mo na ito mahula-hulaan.

Maya-maya pa ay namalayan ko na lamang na may nagsusuot sa akin ng jacket.

At nang lingunin ko kung sino iyon ay walang iba ito kundi si Kevin. Ilang metro na kasi ang layo ng aming ama mula sa amin dahil nauna na itong maglakad kanina samantalang nasa likuran ko lamang ang kapatid ko.

“S-salamat.” Napansin yata nito ang biglaan kong paghalukipkip dahil sa ginaw.

“Naniniwala ka ba sa sinabi ni Inay kanina, Kuya?” walang anu-ano’y bigla na lamang nitong sabi.

“H-ha?” medyo naguguluhan ko namang tugon.

“Na masakit ang likod n’ya.”

Kumunot ang aking noo.

“B-ba’t mo naman nasabi?”

“Eh kasi, sinabi n’yang ilang araw nang masakit ang likod n’ya. Pero noong Huwebes ng gabi eh nakikipagkulitan pa s’ya kay Karl sa may sala. Pinasan-pasan pa nga n’ya, eh. Eh ang bigat-bigat pa naman ni Bunso, ’di ba?”

Dahil sa nabanggit nito ay napaisip na rin ako. Naaalala ko ngang naglalaro sina Inay at Karl noong Huwebes ng gabi sa may sala habang abala ako sa pagluluto ng aming hapunan. Bakit nga ba hindi ko iyon naisip kaagad?

Pilit ko na lamang iyong binawela at ipinukol nang muli ang tingin sa aming dinaraanan.

“A-at ba’t naman s’ya magsisinungaling tungkol doon?”

Nagkibit-balikat ito.

“Ewan. Pero malay mo naman, baka palusot n’ya lamang iyon upang hindi umuwi ng bahay. Maraming pwedeng rason na hindi natin alam.”

Dahan-dahan ako ritong napatingin. Kaswal lamang itong naglalakad habang nakatingin sa unahan at bahagya pang nakangisi sa kabila ng mga sinabi.

“O, mga bata, ubos na ba kaagad ang gasolina ninyo? Bilis-bilisan ang paglalakad at malapit nang tumirik ang araw,” ang narinig naming sigaw ng aming ama.

“Sandali ho, ’tay! Nag-ipon lang po ako ng lakas, hehe.”

Binilisan na nito ang paglalakad kaya’t naiwan akong mag-isa.

Muli akong napaisip nang malalim nang dahil sa naging palagay nito. May punto nga naman kasi ang mga sinabi n’yang iyon. Bukod sa hindi ko rin napansing nananakit pala ang likuran ng aming ina nitong mga nakaraang araw, bakit pa nito kakailanganing magtungo sa kabilang barangay para lamang makapagpa-checkup nang libre gayong napakarami namang Health Centers sa bayan? Sigurado naman akong marami itong mga kumare roon na pwede s’yang matulungan.

“Kiko, anak, bilisan mo na riyan at mahaba-haba pa ang lalakarin natin!” muli kong narinig na sigaw ni Itay kaya’t binilisan ko na rin ang paglalakad.

“A-and’yan na ho!”

Nang makalapit na ako sa mga ito ay hindi ko pa rin napigilang manahimik upang makapag-isip nang malalim. Sana lang talaga ay mali ang suspetya namin ni Kevin. Kakaayos pa lang ng gulong namagitan sa aming mag-aama. Ayokong masundan na naman ito. Ayokong magkaroon ulit ng hindi pagkakaintindihan ang aming pamilya.

“Mauna na ’ko sa inyo, ’tay, Kuya,” saad ng kapatid ko habang inaayos ang pagkakasabit ng bag sa kanyang balikat.

Sa kaliwang direksyon kasi ang daan patungo sa highway samantalang pakanan naman ang patungo sa aming palayan. Sa may highway kami madalas na naghahanap ng tricycle na masasakyan papuntang bayan kapag hindi namamasada si Mang Berto. Madalas kasi ay hindi ito bumabyahe tuwing Sabado’t Linggo dahil pahinga n’ya ang mga araw na iyon mula sa pamamasada. Kaya hindi na rin namin ito dinaanan pa kanina.

“S’ya, huwag ka ulit magpapagabi, maliwanag ba?” paalala rito ni Itay bago tumawa nang mahina.

Napatawa na lang din ito habang umiiling.

“’Kaw talaga, ’tay. Sige na ho, mag-iingat ho kayong dalawa sa daan,” paalam nito at nagsimula nang maglakad.

“Galingan mo sa pag-eensayo,” tugon ko naman sabay kaway sa kanya.

“Kayo rin.”

Kinawayan na rin ako nito pabalik at tuluyan na nga itong umalis.

Patuloy pa rin ako sa pagkaway rito hanggang sa unti-unti na itong naglaho sa aming paningin.

Narinig ko naman ang mahinang pagtikhim ng aming ama bago magsalita.

“S’ya, tara na, baby ko, at anong oras na.”

Napangiti ako rito.

Nakaramdam ako ng pamumula sa aking pisngi dahil sa tinawag nito sa akin at sa iginawad na rin nitong makahulugang pagngisi.

Ilang saglit pa ay nagpatuloy na kaming muli sa paglalakad papasok sa masukal na kagubatan.

Habang naglalakad sa ilalim ng unti-unti nang nagiging maalinsangang sikat ng araw ay halos mangatog pa rin ako sa lamig. Ibinalik ko na kasi kay Kevin ang jacket na ipinahiram nito sa akin kanina kaya’t tanging kamisa na lamang ang natirang panlaban ko sa ginaw.

Bitbit ko ang aming bag na naglalaman ng mga baong pagkain samantalang lumang itak na nakasukbit sa kanyang bewang lamang ang dala-dala ni Itay. Hindi pa kasi tumutubo ’yung mga itinanim nitong kamoteng kahoy noong nakaraang linggo sa aming bakuran kaya’t hindi na rin muna kami maglalako sa bayan ngayong araw. Imbes na water jug din ay malaking water bottle na lamang ang aming dinala at nasa loob ito ng bitbit kong bag ngayon.

Bahagya akong nagulat nang bigla na lamang nitong kinuha ang bag mula sa akin.

“Ako na rito, anak, at baka mapagod ka.”

Muli akong napangiti.

“Salamat, ’tay.”

Nang maisuot n’ya na iyon sa kaliwang balikat ay mas lalo pa akong napangiti nang inakbayan ako nito.

“Nilalamig ka pa ba? ’Di bale at malapit nang tumirik ang araw. Malamig talaga rito sa kagubatan tuwing ganitong oras dahil napapalibutan ng mga puno at hamog.”

Napahawak na rin ako sa bewang nito at nakangiting nagsalita.

“Hindi na ho masyado, ’tay. Nag-init po ako bigla nang akbayin ninyo ako, hehe,” pabiro kong sabi rito. Ngunit kalahati niyon ay totoo.

“Aba’y bumabanat ka na, ah.”

“Hmp, ikaw nga rin ho kagabi, eh. May pakindat-kindat pa kayong nalalaman.”

Bigla itong tumawa.

“Kinindatan ba kita? Wala naman akong namalayan.”

“Che. Kunwari ka pa. Ngumisi ka pa nga, eh. Masyado kang nagpapahalata. Paano kung nahuli tayo ni Kevin, aber?” kunwaring galit na saad ko rito.

“Edi magbugbugan ulit kami.”

“’Tay naman, eh.” Napakamot ako sa aking ulo.

Tumawa ulit ito nang malakas.

“Biro lang, anak. Hahayaan ko naman ba iyon?”

Mas humigpit ang pagkakaakbay nito sa akin kaya hindi ko napigilang mapangiti at mas lalong mamula.

Tahimik na kaming naglakad nang magkaakbay. Sa paligid namin ay unti-unti nang nagigising ang buong kagubatan kasabay ng pagtaas ng araw. Paminsan-minsan ay sumisipol si Itay ng pamilyar na lumang tugtugin habang tinatahak namin ang masukal na daan patungo sa aming palayan. Dumaraan sa pagitan ng matatayog na puno ang maninipis na sinag ng araw na wari bang mga gintong hibla na bumababa mula sa kalangitan. Ang bawat dahon ay kumikislap dahil sa hamog na naiwan ng malamig na gabi, at sa tuwing hinahampas iyon ng hangin ay maririnig ang marahang pagsayaw ng mga sanga at pagtulo ng butil-butil na tubig.

Kasabay ng pagsipol ni Itay ng kanta ay s’ya ring paghuni ng mga ibon sa himpapawid, pati na ang mga kuliglig sa matatatayog na damuhan at ang mahinang lagaslas ng mumunting batis hindi kalayuan sa aming tinatahak. May ilang paru-paro ring makukulay ang nagliliparan sa paligid habang patuloy ang pagsamyo ng malamig na simoy ng hangin na may dalang amoy ng basang lupa at sariwang kahoy. Sa ’di kalayuan ay may manipis pang ambon ng hamog na tila usok na bumabalot sa sinag ng araw, dahilan upang magmukhang mahiwaga ang buong kagubatan.

Habang magkaakbay kaming naglalakad ni Itay ay pakiramdam ko’y tila napakalayo namin sa gulo ng mundo. Napakaraming nangyari nitong mga nakaraang linggo kaya’t biyaya kung maituturing ang ibayong sayang nararanasan ko ngayon.

Tanging tunog lamang ng aming mga yabag sa mga tuyong dahon at ang pag-awit ng mga ibon ang maririnig sa tahimik na paligid. Sa bawat paghakbang namin papalalim sa kagubatan ay mas lalo kong naramdaman ang kakaibang payapang bumabalot sa lugar.

Ngunit sa kalagitnaan ng aming paglalakad ay unti-unti akong nakaramdam ng marahang pagbigat sa aking dibdib. Muli ko na naman kasing naalala ang napag-usapan namin ni Kevin tungkol sa aming ina kanina. Isa pa pala sa mga ipinagtataka ko ay kung bakit parang pilit ang mga ngiti nito nung iniaabot ni Itay ang isang-libong piso rito. Tila ba ayaw n’ya iyong tanggapin.

“’Nak,” biglang pukaw sa akin ng aking ama.

Napatigil naman ako sa pag-iisip at napatingin din sa kanya.

“Ayos ka lang ba? Bigla kang nanahimik, ah. May masakit ba sa ’yo? Kung pagod ka na, pwede tayong sumilong muna sa ilalim ng puno ng mangga roon sa unahan.”

“A-ah, hindi ho, ’tay. Ayos naman po ako. Medyo naalala ko lang po si Karl, b-baka nagpapasaway na naman kasi iyon sa bahay at mas lalo lamang sumakit ang likod ni Inay,” pagsisinungaling ko rito.

Ayoko kasi itong mag-alala. Alam ko kung gaano nito pinapahalagahan ang kapayapaan sa aming pamilya ngayon. Katatapos lamang nitong masaktan nang lubusan nang dahil sa ginawa ng aming ina. At kahit pa labis itong naapektuhan sa nangyari ay hindi nito binitawan ang aming pamilya. Pilit pa rin nitong pinagtibay ang kanyang loob upang magampanan nang maayos ang tungkulin bilang haligi ng tahanan. Ayokong tuluyan itong masira. At mas lalong ayoko na itong makitang lumuluha ulit.

“Hayaan mo, tutungo naman sila sa bayan mamaya para magpa-checkup. At saka, palaki nang palaki na rin iyang bunso mo, nakakaintindi na ang batang iyon. Hindi ’yun magpapasaway kapag sinabihan nang maayos,” nakangiting sagot nito sabay tapik sa aking balikat.

Napilitan na lamang akong ngumiti. ’ Sana nga, ‘tay. Sana nga pagpapa-checkup talaga ang tunay na pakay ni Inay,’ bulong ko sa aking isipan.

Tahimik na kaming nagpatuloy sa paglalakad nang may bigla akong maisip.

“A-ah, ’tay, saan n’yo ho pala nakuha ’yung pera ninyo kanina?” pag-iiba ko na lamang sa usapan. Kanina ko pa rin kasing gustong malaman kung bakit ito may ganoon kalaking halaga gayong hindi pa naman katapusan ng buwan upang sumweldo ito.

Kaagad itong napangiti.

“Ito ba?”

May dinukot ito galing sa kanyang bulsa at ipinakita sa akin ang tig-iisang libo. Halos mapanganga ako rito.

“A-ang laki naman n’yan, ’tay! S-saan po galing ang mga ’yan?” hindi ko napigilang ibulalas.

“Limang-libo ito.” Ibinalik na nito sa loob ng kanyang bulsa ang pera. “Bigay ni Don Levi bago kami bumyahe upang i-deliber ’yung mga bagong ani sa siyudad noong Huwebes. Dumating na kasi sa hacienda ang buong pamilya n’ya galing Europa. Tuwang-tuwa nang makita ako makalipas ang ilang taon kaya naman ay binalatuhan ako ng pera. Palihim nga lang iyon at baka raw mainggit sina Pareng Rio. Hindi ko na sana tatanggapin at nahihiya ako kaso masyadong mapilit. Dadagdagan pa nga sana kung hindi lamang ako pumalag.”

Napailing-iling itong tumawa.

“D-don Levi? ’Yung panganay na anak po ni Don Leandro at kababata ninyo?”

Tumango ito.

“Oo, anak. ’Buti naman at naaalala mo pa s’ya. Sa mansyon daw muna kasi sila mananatili hanggang pasko at bagong taon bago bumalik ng Europa. Miss na miss na raw kasi ng Don ang mga apo at mga anak n’ya.”

Napatango-tango na lang din ako.

Si Don Levi ay ang panganay na anak ni Don Leandro sa namayapang unang asawa. Bukod rito ay may isa pa itong anak na ka-edad lamang namin ni Kevin sa ikalawang asawa na nagngangalang Don Leo. Naging magkaibigan sina Itay at Don Levi noong kakasimula pa lamang ng aking ama na magtrabaho sa hacienda. Wala raw kasing kalaro ang noo’y batang Don kaya’t kinaibigan n’ya ito. At dahil likas din itong mabait ay kaagad ring nagkapalagayan ang kanilang mga loob. Ngunit noong tumungtong na ito ng kolehiyo ay sa Europa na ito nagpatuloy ng pag-aaral at doon na rin nakapag-asawa.

“Mabuti naman ho at nagkita na ulit kayo, ’tay. Miss na miss na ho ninyo siguro ang isa’t-isa,” sambit ko rito habang patuloy pa rin kami sa paglalakad.

“Oo nga, anak, eh. Mahigit sampung taon na rin siguro mula noong huli kaming nagkita. Napakalaki na ng pinagbago nito. Wala na ’yung dating patpating Don. Matipuno na ito ngayon.”

Napaisip ako dahil sa sinabi nito. Bata pa ako noong huli ko itong makita. Ngunit sa pagkakatanda ko ay gwapo nga ito. Namana rin kasi ng mga anak ng Don ang pagiging mestisohin ng kanilang ama.

“May mga anak na rin ho ba s’ya, ’tay? Ang ku-kyut siguro.”

“Meron na, anak. At sobrang ku-kyut nga. Ka-edad pa ni Bunso ang isa. Purong Alemana raw kasi ang napangasawa ng Don sa Europa kaya’t mukha ring mga banyaga ang kanilang mga chikiting.”

“Mana ho siguro sa ina nila, ano? Blue eyes , hehe,” saad ko habang iniisip ang hitsura ng mga anak ni Don Levi.

“Syempre naman. Kaso hindi raw nila ito naisama rito sa Pinas dahil abala sa trabaho sa Europa,” sagot ni Itay. “Noong dumating sila noong Huwebes ay halos hindi ako makapaniwalang si Don Levi nga iyon. Ito pa mismo ang nagtungo sa plantasyon upang kumustahin ako. Walang pag-aalinlangan ako nitong niyakap nang mahigpit kahit pa amoy araw ang buong katawan ko.”

Napangiti ako habang pinakikinggan ito. Bihira ko kasi itong makita na ganoon kasaya habang nagkukuwento tungkol sa isang kaibigan.

“Pinapapunta nga raw ako minsan sa mansyon para makipag-inuman,” dagdag pa nito habang napapailing. “Sabi ko naman, baka mailang ang mga anak n’ya sa akin dahil nangangamoy araw ako.”

Kapwa kaming napatawa.

“Malay n’yo naman ho, ’tay, baka promosyon ho ang pag-uusapan ninyo. Baka ho gagawin na kayong bodyguard o ’di kaya’y drayber, o kaya naman ay isasama na kayo sa Europa,” biro ko rito.

“Aba’y malay mo nga, ano,” tawa nito. “Pero hindi ako sanay sa mga ganoong trabaho, anak. Mas gugustuhin ko pa ring magtanim at magbuhat sa plantasyon. At mas lalong ayaw kong iwanan kayo rito upang magtrabaho sa ibang lugar.”

Napakamot ito sa kanyang batok habang natatawa pa rin. Napangiti na lang din ako at itinuon nang muli ang tingin sa aming dinaraanan.

Ilang sandali pa kaming naglakad hanggang sa marating namin ang makipot na daan pababa sa maliit na batis. Shortcut ito patungo sa aming palayan ngunit hangga’t maaari ay iniiwasan namin ditong dumaan dahil madalas ditong bumabaha at mabilis na tumataas ang tubig tuwing tag-ulan. Pwera ngayon dahil maganda naman ang panahon kaya’t dito na namin naisipang tumawid nang makarating na rin kami kaagad sa aming paroroonan.

Habang pababa ay dumulas nang kaunti ang tsinelas ko sa mamasa-masang lupa kaya’t muntikan akong mahulog.

Mabuti na lamang at mabilis akong naalalayan ng aking ama sa bewang.

Nagtama ang aming mga mata habang nakatihaya ako at nakahawak s’ya sa akin.

“D-dahan-dahan, baby ko,” mahina nitong saad habang taimtim na nakatingin sa aking mga mata.

Mabilis din akong nag-iwas dito.

“S-sorry po, ’tay,” nahihiya kong banggit.

Binitawan na nito ang bewang ko at inalalayan ako sa pagtayo.

Hindi ko napigilang mas kabahan at mamula.

“Wala bang masakit sa ’yo?” wika nito habang nanatili pa ring nakahawak sa aking braso.

Mabilis akong umiling kahit pa ramdam kong nanginginig ang mga tuhod ko. Hindi dahil sa pagkadulas kundi sa kaba dahil sa paraan ng pagtitig nito sa akin kanina.

“W-wala ho… m-medyo nagulat lang.”

Sandali itong natahimik. Tanging lagaslas lamang ng mababaw na tubig at huni ng mga ibon ang pumuno sa pagitan naming dalawa. Ramdam ko rin ang mainit nitong palad na bahagyang nakahawak pa rin sa aking bewang upang patuloy akong alalayan sa pagtawid sa makipot na batis.

“Mag-iingat ka kasi,” mahina nitong sambit. “Paano kung tuluyan kang nahulog kanina?”

Napayuko ako upang iwasan ang mga tingin nito.

“M-may sasalo naman ho sa akin…”

Bahagya itong natawa.

“Aba’y kampante ka pa, ah. Porket ba maskulado ang tatay mo?”

Napakagat ako sa aking ibabang labi bago tumingin dito.

“N-nand’yan naman ho kayo upang saluhin ako, eh. Ang lalaki lamang ng mga braso ninyo upang hindi ako masalo.”

Ilang segundo ulit kaming nagtitigan.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit tila biglang uminit ang paligid kahit malamig pa rin ang ihip ng hangin at tubig mula sa batis. Unti-unti kong napansin ang pagbabago ng ekspresyon nito—mula sa pag-aalala ay naging mas malambing ang mga tingin nito sa akin.

Dahan-dahan nitong inayos ang ilang hibla ng buhok na tumabing sa aking noo.

“Syempre naman, baby ko. Hahayaan naman ba kitang mapahamak?”

Mas lalo pa akong namula dahil sa sinabi nito.

Pagkatawid namin sa batis ay bumungad na ang malawak na palayan sa likod ng matatayog na puno. Sumalubong agad sa amin ang amoy ng basang putik at sariwang mga damo. Kumikinang ang maninipis na tubig sa paligid ng mga pilapil dahil sa sinag ng araw.

“Sa wakas,” malalim na buntong-hininga nito. “Nakarating na rin tayo.”

Napangiti na rin ako rito bago pagmasdan ang buong palayan. Kahit simpleng tanawin lamang iyon ay may kakaiba itong dalang gaan sa pakiramdam.

Muli kong ibinaling ang aking tingin sa aking ama na abala pa rin sa pagtanaw sa napakagandang tanawin.

Hindi ko napigilang ma-excite sa maaaring maganap sa loob ng aming munting kubo mamaya. Hindi na ako makapaghintay na makarating doon upang isagawa ang sinadya namin dito ngayong araw.

“S’ya, tara na at humahapdi na rin sa balat ang sinag ng araw. Baka magkabungang-araw pa tayo,” kaswal nitong saad.

Nagsimula na itong magpatuloy sa paglalakad.

Nakangiti at nananabik ko naman itong sinundan at tinawid na namin nang magkasabay ang mahahabang pilapil patungo sa kinaroroonan ng aming kubo.

Habang abala na kami sa paglalakad ay napatitig ako sa malapad nitong likuran. Nakabuntot lamang kasi ako rito.

Napakalaki talaga ng katawan nito. Siguro ay kakasya pa rin ako kahit pa humiga ako rito. Kahit balot din ng kamisa ay halatadong naninigas ito sa masel na umiigkas sa bawat paggalaw nito. Hapit na hapit sa kanya ang kanyang mga kasuotan. Mula sa kamisa hanggang sa kanyang pantalon na hanggang tuhod ang haba. Litaw na litaw ang naglalakihan at nagtitigasan nitong kalamnan.

Mahigit dalawang minuto sa aming paglalakad ay naramdaman ko ang malakas na paghampas ng hangin. Napakalakas kasi ng hangin dito sa palayan dahil walang malalapit na puno upang pumigil dito. Kaya naman ay halos mawalan ako ng balanse.

“A-aah!” mahinang sigaw ko.

Muntikan lang naman kasi akong mahulog sa putikan bunsod ng biglaang pagragasa ng malakas na ihip ng hangin.

Agad naman akong nilingon ng aking ama. Kung ako ay halos liparin na ay tila wala lamang iyon sa kanya. Nakatindig pa rin ito dahil sa taglay na bigat ng kanyang buong katawan.

Inalalayan ako nito upang makatayo nang maayos.

“O, ayos ka lang ba? Mag-iingat ka, anak. Halika, hawakan mo ako sa bewang nang hindi ka mahulog sa putikan.”

Kahit natatakot ay sinunod ko na lamang ang sinabi nito.

Ipinulupot ko ang aking mga kamay sa kanyang bewang. Kaagad kong naramdaman ang naninigas nitong katawan. Lalong-lalo na ang kanyang walong pirasong pandesal sa harapan.

“S’ya, sundan mo lamang ang mga yapak ng Itay upang hindi ka matapilok, maliwanag ba?”

“O-opo.”

Nagsimula na kami muling maglakad. Maiingat ang aming bawat hakbang upang mapanatili ang aming balanse.

Katulad ng sinabi nito ay sinundan ko lamang ang kanyang mga yapak. At tama nga ito. Mas naging maayos na ang paglalakad ko. Hindi na rin ako natatangay ng hangin kahit pa napakalakas pa rin ng ihip nito.

Mas lalo pa akong napayakap sa kanya at dinama ang taglay na sarap sa pakiramdam nitong hatid. Wala na akong ikasasaya pa ngayon. Pakiramdam ko ay ligtas na ligtas ako tuwing nasa piling ko ang aking ama. Wala akong dapat ikabahala at payapang-payapa ang aking isipan. Ito na ba ang tinatawag nilang ‘safe space’ ?

Mahigit sampung minuto rin ang inabot bago kami tuluyang nakarating sa aming munting kubo. Masyado kasing maingat ang aming naging galaw kaya’t bumagal din ang aming paglalakad. Kadalasan ay hindi naman talaga umaabot ng ganoon katagal ang pagtawid namin sa mga pilapil. Sadyang mas malakas lang talaga ang hangin ngayong araw kaya kinailangan din naming mag-ingat.

“Salamat, ’tay,” wika ko rito habang binubuksan na nito ang kandado ng pinto.

“Walang anuman, anak,” tugon naman nito habang nakangiti nang matamis.

Nang tuluyan na nitong mabuksan ang pintuan ay nauna na akong pumasok sa loob. Sumunod na rin ito at muling isinarado ang pinto.

Nanatili lamang akong nakatayo habang binubuksan nito isa-isa ang mga bintana.

Kaagad namang pumasok sa loob ang liwanag at ang malamig ngunit preskong hangin mula sa palayan. Sumabay rin doon ang tunog ng paghampas ng hangin sa mga halamang palay.

Inilapag na nito sa sahig na yari sa kawayan ang dala-dalang bag.

“Hindi ka ba naiinitan?” saad nito habang pinapahiran ng bimpo ang kanyang mukha at leeg. Bago pa man kasi kami makarating dito ay tuluyan nang tumirik ang araw.

“K-kaunti lang ho,” sagot ko habang pinagmamasdan ito. Nagsimula na akong kabahan sa kadahilanang pamilyar ngunit hindi ko maipaliwanag.

Kaagad kong napansin kung paano kumapit sa katawan nito ang manipis na kamisa dahil sa pawis. Kitang-kita ang hugis ng malalapad nitong dibdib, hulamdong mga pandesal, at matitigas na braso sa tuwing kumikilos ito.

Maya-maya pa ay lumingon ito sa akin at nahuling nakatitig ako.

Napakurap ako at mabilis na umiwas ng tingin.

Ngunit imbes na asarin ako ay bahagya lamang itong ngumiti.

“Napagod ka ba sa paglalakad?” tanong nito bago hubarin ang suot na kamisa.

Tumambad ang maskulado nitong pangangatawan.

“H-hindi naman ho masyado,” tugon ko habang pilit pa ring nag-iiwas ng tingin.

“Sigurado ka?”

Tumango-tango ako.

Bahagya akong napaatras nang unti-unti itong lumapit sa akin.

Nang tuluyang makalapit ay kinurot nito ang aking kaliwang pisngi at mahinang tumawa.

“Ang kyut-kyut talaga ng baby ko ’pag kinakabahan.”

Mabilis akong sumimangot.

“’T-tay naman…”

“Biro lang, anak. S’ya, gusto mo bang magpahinga muna tayo saglit bago natin gawin ang bagay na iyon?”

Napalunok ako nang buo.

Umalingawngaw sa loob ng aking isipan ang mga salitang binitawan nito. Mangyayari na nga ang ilang taon ko nang pinapangarap. Magaganap na ang isa sa pinakamalaking pantsaya ko—ang makatalik ang maskulado kong ama.

Pakiramdam ko ay biglang uminit ang buong paligid kahit patuloy na umiihip ang malamig na simoy ng hangin mula sa bukas na mga bintana.

“H-hindi naman ho ako masyadong napagod dahil sa batis ho tayo dumaan, ’t-tay.”

Mas lalo pa itong lumapit sa akin habang nakangisi. Hinarap ako nito hanggang sa halos ilang pulgada na lamang ang layo namin sa isa’t-isa.

“Kung ganu’n ay ano pang hinihintay mo?”

Napatingala ako rito. Patuloy pa rin ito sa pagngisi.

“Pihadong nagutom ka sa mahabang paglalakad, anak. Bakit hindi ka dumede sa Itay? Nang sa gayon ay maibsan ang uhaw mo,” banggit nito habang pinagyayabang ang naglalakihang dibdib sa aking harapan.

Kaagad akong napatango-tango na parang tuta. Basta na lamang akong sinapian ng espiritu ng kalibugan nang dahil sa iniakto nito.

“O-opo, ’tay. Gutom na gutom na ho ako. Gusto ko na po ng gatas ninyo.”

Matapos sabihin iyon ay hindi na ako nag-atubiling susuhin ang kaliwa nitong utong.

“Aaahhh… ganyan nga, baby kooo… Magpakabusog ka sa gatas ng Itay.” Agad itong napatingala nang lumapat ang aking mga labi at dila sa kanyang dibdib.

Halos mangiliti ang aking kaibuturan nang marinig ko ang malakas at malalim na boses nito habang sinasabi ang mga salitang iyon.

Dumapo ang naglalakihan nitong mga kamay sa aking ulo at marahang hinaplos ang buhok ko.

Mas lalo ko pang pinag-igihan ang panunuso sa kaliwa nitong utong. Pinaikot-ikot ko ang aking dila sa naninigas nitong pasas. Sinipsip ko iyon nang marahan at sensuwal.

“H-haaahhh…”

Ramdam ko ang pagtaas-baba ng malalapad nitong dibdib sa kanyang bawat paghingal.

Walang pag-aalinlangan kong hinawakan ang mga iyon gamit ang aking dalawang kamay. Minasahe ko ang matigas nitong kalamnan habang walang habas pa rin ako sa pagsipsip ng kanyang buong lakas.

“P-puchaaa… ang galing mo talaga, anakkk,” muli nitong ungol sa malalim na boses. “S-sige pa… kainin mo ’yang utong ng Itay… gatasan mo akooo… m-magpakabusog ka, baby kooo…”

Maya-maya pa ay inilipat ko na ang aking bibig sa kanyang kanang utong. Sinipsip ko ulit iyon nang malakas habang ang kaliwang kamay ko naman ay kusang bumaba patungo sa walong piraso nitong pandesal. Hinaplos-haplos ko ang mga iyon at dinama ang taglay na katigasan ng mga ito. Bawat guhit ay hindi ko pinalampas.

Isang napakalaking palad ang muling humawak sa aking batok. Pilit pala nitong idinidiin ang aking mukha sa kanyang dibdib habang patuloy kong sinisipsip ang kanyang matigas at kayumangging utong. Lasang-lasa ko ang maalat-alat na pawis mula sa aming mahabang paglalakad, ngunit para sa akin ay iyon na yata ang pinakamasarap na lasa sa buong mundo.

“Mmmphhh… I-itay… ang sarap-sarap poo…” hindi ko napigilang ungol sa pagitan ng aking panunuso.

“Aaahhh… masarap ba ang gatas ng Itay, huh? D-dahan-dahan lang, baby koo… hindi ka mauubusannn… wala kang kaagaw sa gatas kooo… iyong-iyo iyannn,” mahina ngunit malalim nitong usal.

Gumapang pababa sa aking likuran ang mga kamay nito. Hinaplos muna nito ang aking bewang bago bumaba sa aking puwetan at marahan iyong pinisil-pisil.

“Handa ka na bang mabinyagan ’tong butas mo, hmm?” panunudyo nito habang pinanggigigilan ang matambok kong pang-upo.

Bawat pagpisil nito ay may hatid na kuryente sa aking buong katawan. Pakiramdam ko ay may dumadaloy na kuryente sa aking buong sistema na nakakapanghina sa aking buong kalamnan.

Hindi ko na rin napigilan ang sarili ko. Dahan-dahang bumaba ang aking mga kamay patungo sa garter ng kanyang shorts. Marahan ko iyong tinupi habang patuloy pa rin ako sa panunuso sa kanyang naglalakihang dibdib.

“Aaaahhh….” ungol nitong muli nang dukutin ko sa loob ang tigas na tigas n’ya nang titi. Doon ay sumalubong sa akin ang pamilyar at dambuhalang laman na isang linggo ko ring inasam-asam. Matitikman ko na itong muli sa wakas.

Napaigtad ito at napakagat-labi.

“Haaahhh… a-anak, isubo mo na ang Itay…” Garalgal ang boses nito dahil sa matinding sarap habang nasa itaas ang tingin.

Ramdam na ramdam ko ang init at tigas ng higanteng burat nito sa loob. Sobrang laki nito at sobrang init—parang bakal na nagbabaga.

Iniwan ko na ang basang-basa na ng aking laway na mga utong at tumingala sa kanya. Puno ng pagsusumamo ang aking mga mata.

“Itay…” malanding bulong ko rito. “Ang tigas-tigas na po ng burat ninyo… Maaari na po ba akong dumede…?”

Wala sa tamang huwisyo itong napatango-tango.

“Oo, anak, susuhin mo na ang tsupon ng Itay… para sa ’yo lamang iyannn…”

Lihim akong napangisi kasabay ng marahan kong pagluhod at pagbaba ng garter ng kanyang lumang shorts at damit-panloob.

Nang tuluyan na akong makaluhod ay s’ya ring pagtalbog mula sa pagkakapiit ang kanyang dambuhalang ari—naghuhumindig, namumutok sa ugat, at may bakas pa ng malapot na likido sa dulo nito na patuloy na tumutulo.

“A-ang laki, ’tay…” may kahinaan ngunit manghang-mangha kong bigkas. Hindi ito ang kauna-unahang pagkakataong nasilayan ko ito ngunit halos matulala pa rin ako sa taglay na ganda at bagsik ng kanyang pagkalalaki na ngayon ay nasa tapat na ng aking mukha habang nakaluhod ako sa sahig na yari sa kawayan.

“P-para sa ’yo lang ’yan ngayong araw, baby ko,” bahagyang hinihingal nitong sagot sabay himas ng aking buhok. “Sige na… ipagkasya mo nang muli iyan sa bibig mo…”

Dahan-dahan kong ibinilog ang aking dalawang palad rito. Halos hindi ito magkasya sa aking mga daliri nang ikuyom ko ang aking dalawang kamao. Napakalaki talaga ng burat nito.

Ilang segundo pa ay mas lalo ko pang inilapit ang aking mukha rito. Kaagad kong naamoy ang purong barakong aroma na napakasarap sa ilong, na hinaluan ng kaunting pawis na mas lalo lamang nagpaapaw sa aking libog.

Idinikit ko muna ang aking pisngi sa mainit at pumupulsong kahabaan nito habang nakapikit, “Matagal ko na hong pinapangarap ’tong burat ninyo, ’tay…” bago ko dahan-dahang hinarap ang korona nito upang amuyin. “Mmmfffhhh… aaahhh…”

Halos manlisik ang aking mga mata nang muli kong maamoy ang nakakaadik na aroma ng burat ng aking ama. Ang bango-bango. Napakasarap sa ilong. Lalaking-lalaki. Barakong-barako. Ganito pala ang pakiramdam ng pagkaadik sa isang amoy. Para itong nakakaadik na droga.

“K-kung gano’n ay ano pang hinihintay mo, anak? Isubo mo na ang Itayy…”

Katulad ng kanyang sinabi ay tuluyan na ngang dumampi ang aking mga labi sa pinakatuktok na bahagi ng kanyang kahabaan.

Hinalikan ko muna iyon nang ilang segundo sabay labas ng aking dila upang malasahan ang sumamang paunang katas sa aking bibig.

“Aaahhh… s-sige naa, baby kooo… sipsipin mo naaa…” ungal nito habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking ulo.

Pilit ako nitong ginagabayan upang tuluyan ko nang lamunin sa aking bibig ang kanyang naghuhumindig na ari.

Dahan-dahan kong ibinuka ang aking bibig upang tanggapin ang higanteng ulo nito.

Hanggang sa tuluyan ko na nga itong nalamon. Sa unang subo ko pa lamang ay halos mapuno kaagad ang aking bibig sa tindi ng laki at hugis nito. Pinagalaw ko ang aking dila sa ilalim ng ulo ng kanyang alaga at marahang nilaro ang sensitibong bahagi nito habang lumulubog ito nang paunti-unti papasok sa aking lalamunan.

“Haaahhh… g-ganyan ngaaa, anakkk… aaahhh…” Nanlilisik ang mga mata nito nang tumingala ako upang tingnan ang kanyang naging reaksyon.

Naramdaman ko ang mas lalong paghigpit ng pagkakahawak nito sa aking buhok.

Pumikit ako at tuluyan nang isinubo nang mas malalim ang kanyang pagkalalaki. Mas lalo ko pang ibinaon ang pinakatuktok nito sa aking lalamunan.

Halos mapaluha ako nang bahagya dahil sa tindi ng lalim nito, ngunit hindi ko iyon inintindi. Bagkus ay mas lalo ko pa iyong isinagad papasok. Ni hindi ko na naisip na baka mabilaukan ako nang wala sa oras. Gusto ko itong paligayahin nang husto na parang wala nang bukas.

“Aaaaaaahhhhhhh…” malakas na palahaw nito dala ng matinding sensasyong hatid niyon.

Pinasikip ko ang aking mga labi sa paligid ng nagbabagang laman kasabay ng swabe ngunit may kabilisang paggalaw ang aking ulo nang pabalik-balik habang patuloy iyong sinisipsip.

Sa bawat pagbulusok ng kanyang ari sa aking lalamunan ay maririnig ang kakatwang tunog ng malalapot na likido na likha ng aking panunuso. Tila pinupuno ng dambuhalang burat ang bawat sulok ng aking bibig.

“P-pucha, anak… s-sige… l-laliman mo paaa, aaahhh… h-haah…” ungol nito. Kapansing-pansin ang kanyang mga hitang nangangatal sa matinding sarap. Ang kanyang dalawang kamay ay nakabaon pa rin sa aking buhok upang gabayan ang bawat pagdiin at pagsuso ko sa kanyang burat.

Mula sa swabe at malalim na panunubo ay unti-unti ko nang binilisan ang aking ritmo. Kung kanina ay mabagal ang aking mga galaw, ngayon naman ay napalitan na iyon ng unti-unting bumibilis na pag-atras abante.

“Haaaahhhh… G-ganyan ngaaa, anakkk… ang sarappp… p-putanginaaa… aaahhh aahhh haaaahhhh…”

Tila nababaliw na ito sa tindi at galing kong manubo. Suso kung suso. Subo kung subo. Lamon na lamon ko sa aking bibig ang higanteng ari ng aking ama na ilang taon ko nang inaasam at pinapangarap. Ngayong nabigyan na ako ng pagkakataong maangkin ito nang lubusan ay hinding-hindi ko palalampasin na bigyan ito ng nararapat na serbisyo.

Itinaas ko ang aking paningin habang patuloy sa mabilis na panunuso. Kitang-kita ko ang pag-igting ng kanyang mga panga at ang pagtagas ng pawis sa kanyang leeg pababa sa naninigas din nitong dibdib. Bahagyang nakapikit ang kanyang mga mata habang nalulunod sa matinding sarap na ako mismo ang nagbibigay. Lalo lamang nagpapaalab sa aking pagnanasa ang pakiramdam na kontrolado ko ang reaksyon ng aking maskuladong tatay.

hwok hwok hwok hwok

gwork gwork gwork gwork

Tuluyan na ngang bumilis ang aking paggalaw. Binibilang ko ang bawat pag-ulos ng aking bibig sa kanyang alaga. Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim. Sa loob lamang ng ilang segundo ay ilang pagsubo rin ang aking nagagawa. Para akong sanggol na uhaw na uhaw at ilang araw na ginutom.

Sipsip. Dura. Dila. Lamon.

Habang isinasagawa ang mga iyon ay isinabay ko na rin ang pagmamasahe ng kanyang dalawang bayag na naglalakihan din sa may bandang ilalim gamit ang aking mga kamay. Awtomatikong dumapo rito ang dulo ng aking dila upang dilaan iyon mula sa nakabiting bayag paakyat sa guhit sa ilalim ng kanyang kahabaan bago ko ito muling nilamon nang buong-buo. ‘Deepthroat’ kung tawagin ni Louis noon. Agad na tumama ang aking ilong sa maninipis ngunit kulot na buhok nang sagarin ko iyon nang husto.

“Aaahhh… s-sige pa, baby ko… mabubuwang na ang Itay sa ginagawa mo… aaahhh…” garalgal pa rin ang boses nito, halos pabulong na lamang iyon dahil sa tindi ng pagbugso ng dugo sa kanyang pagkalalaki. “L-lalabasan yata ako nang wala sa orasss… p-putsa, sipsipin mo pa nang malakas… aaahhh…”

Naramdaman ko na lamang ang dahan-dahang paggalaw ng kanyang balakang pasulong, tila hindi na nakatiis sa matinding sarap. Mas lalong tumigas at lumaki sa loob ng aking bibig ang kanyang ari, pumupulso nang mabilis, senyales na abot-kamay na lamang ang kanyang sukdulan. Hindi ko hinayaang palampasin ang pagkakataon; mas hinigpitan ko ang panunuso sa ulo nito sa pamamagitan ng pagpapasikip ng aking mga labi at paghigop nang malakas. Halos mapuno ng aking laway ang buong kahabaan dahilan upang mas maging swabe ang bawat pag-ahon at paglubog nito sa aking bibig.

“H-hindi ko na kaya, anak… p-puputok na si Itay… s-saluhin mo ’tooo…” biglang banta nito habang naninigas ang bawat parte ng kanyang katawan. Lalong bumakat ang walong pirasong pandesal sa kanyang tiyan habang pinipigilan nitong huminga.

“Heto na ’kooo… tanggapin mo ’to, baby kooo… aaahhh aaahh aahh aahhh haaahhhh aahh aaahh aaahhhhh…”

Sa huling malalim na pagbaon nito ay naramdaman ko na lamang ang biglaang pag-igkas ng kanyang ari sa loob ng aking bunganga. Kasunod niyon ay ang sunod-sunod na pagsirit ng malapot, mainit, at masaganang puting likido papasok sa kaibuturan ng aking lalamunan.

“Haaaahhh… aaahhh aaahhh arrghhhh aaahhhh aaahhh haaaahhhh…” malalakas na palahaw ng kanyang baritonong boses na umalingawngaw sa buong kubo habang patuloy pa rin sa paglabas ang kanyang dagta.

“Aaahhh… puchaaa, anakkk… aahhh…”

Halos mapalunok ako nang sunod-sunod dahil sa dami ng gatas na idineposito ng dambuhalang ari. Ramdam na ramdam ko ang init niyon na gumuhit sa aking lalamunan at dibdib. Walang natapon, bawat patak ng kanyang pagkalalaki ay buong-puso kong tinanggap at nilunok, lasang-lasa ko ang purong katas mula sa barakong kargada.

Matapos nitong maibuga ang huling patak ng kanyang ari sa loob ng aking bibig ay dahan-dahan n’ya na iyong tinanggal mula sa aking bunganga. May sumama pang mahaba at malapot na hibla ng laway at tamod habang tinatanggal n’ya iyon.

Kapwa kaming hinihingal at naghahabol ng hininga.

Isang ngiti ang iginawad namin sa isa’t-isa habang patuloy na dinadama ang taglay na sarap ng aming ginawa.

Nang kumalma na ang kanyang paghinga ay iniabot nito ang kanyang braso upang tuluyan akong makatayo.

Matapos akong tumayo ay naglakad ito at umupo sa katre habang bahagya pa ring hinihingal.

Tumingin s’ya sa akin sa pinaghalong mapaglaro at matatamis na mga ngiti.

Sinenyasan ako nitong lumapit kaya ay agad naman akong sumunod.

Nang tuluyan akong makalapit sa kanya ay bahagya akong nagulat nang bigla na lamang nitong pinunasan ang gilid ng aking labi gamit ang kanyang hinlalaki. May tamod kasing natira rito kanina.

“Nabusog ba ang baby ko?” banggit nito sa maamong tono sabay hawi ng buhok ko.

Unti-unting namang namuo ang malapad na ngiti mula sa aking mga labi, “Opo, ’tay. Sobrang nabusog po ako.”

“Ibang klase ka talagang sumubo. Walang kapantay iyang bibig mo,” papuri nito kaya’t hindi ko napigilang mamula.

Ngunit imbes na sumagot ay bigla kong naalala ang napag-usapan naming gagawin dito sa kubo ngayong araw. Sa pagkakatanda ko kasi ay kakantutin nito ang aking butas at tanging pagsuso pa lamang ang ginawa ko sa kanya. Maging kagabi ay nabanggit pa nitong dalhin ko raw ang condom, na ginawa ko naman kanina.

“O, anong problema, anak?”

Nabasag ang pag-iisip ko nang magsalita itong muli.

Dali-dali akong napatingin dito.

“A-ah, a-ano ho kasi, ’tay… h-hindi ho ba ang napagkasunduan natin ngayong araw eh k-kakantutin n’yo ho ako s-sa pwet…?”

Bahagya itong napatawa na ikinagulo naman ng aking isipan.

“A-ano hong nakakatawa?” May kaunting tampo sa aking tono. Hindi ko malaman kung bakit bigla-bigla na lamang itong tumawa gayong seryoso naman akong nagsasabi rito.

Kinurot nito nang marahan aking ilong. “At sino naman nagsabing nakalimutan ko ang tungkol sa bagay na iyon? Hindi ba’t iyon ang napagkasunduan nating gawin ngayong araw?”

Unti-unti muling nagliwanag ang aking mukha nang dahil sa nabanggit nito.

“S’ya, ano pang hinihintay mo? Kunin mo na ’yung condom mo nang makapagsimula na tayo kaagad. Marami pa akong imbak dito.”

“Salamat, ’tay!” tanging nasabi ko na lamang bago kumaripas ng takbo patungo sa kinaroroonan ng aming dala-dalang bag kanina.

Kaagad kong dinukot ang condom na nasa bulsa lamang nito at muling bumalik sa kinaroroonan ng katre kung saan nakaupo pa rin ang aking ama.

“Andito na ho, ’tay.”

Ipinakita ko rito ang hawak kong proteksyon sa pakikipagtalik na kinuha ko lamang mula kay Kevin.

“Aba, aba. Hindi halatang eksayted ka, ah,” biro nito.

“Syempre ho, ’tay. Matagal ko na po ’tong pinapangarap. Hindi n’yo lang ho alam kung gaano ako kasaya ngayon,” malugod kong banggit dito.

Mahina itong napabuntong-hininga habang nakangiti pa rin.

“Ang kaso, anak, hindi ako sanay na kumantot sa pwet, eh. Pagpasensyahan mo na ako kaagad kung sakali mang hindi maging maganda ang perpormans ko. Hayaan mo’t gagawin ko pa rin ang lahat ng aking makakaya alang-alang sa ikasasaya mo.”

Napangiti na rin ako rito nang matamis.

“Huwag ho kayong mag-alala, ’tay. Ako hong bahala sa inyo.”

Agad itong napangisi.

“Sinabi mo ’yan, ah.”

Ginantihan ko ang ngising iginawad nito at saka kumuha ng dalawang unan. Ipinatong ko ang mga iyon sa kanyang bandang likuran.

“Humiga ho kayo rito, ’tay.”

Hindi man nito sabihin ay basang-basa ko sa kanyang mga mata ang kaunting pag-aalala. Iniisip nito marahil na baka masaktan ako sa aming gagawin.

Gayunpaman ay sinunod na lamang nito ang aking utos at dahan-dahang umatras upang sumandal sa dalawang unang magkapatong.

Bumuyangyang muli ang naghuhumindig pa rin nitong kargada na tila hindi man lang lumambot. Tuwid na tuwid pa rin ito at mukhang handang-handa pa ring magpasabog.

Akmang maghuhubad na sana ako ng aking salawal at brief nang hindi iyon matuloy dahil bigla itong muling nagsalita.

“T-teka muna, anak. S-sigurado ka ba talaga rito? May oras ka pa upang umatras.”

Imbes na tumugon sa agam-agam nito ay itinuloy ko muna ang paghuhubad. Magkasabay kong tinanggal ang aking shorts at brief. At sinunod ko rin kaagad ang suot kong kamisa. Tumambad ang saludong-saludo ko ring ari na walang binatbat kumpara sa higanteng batuta na nasa harapan ko ngayon. Ni hindi ko na ininda ang kahihiyan. Wala na akong pakialam kung makita man nito ang aking kahubdan.

Inabot kong muli ang condom na nasa gilid ng katre at dahan-dahang gumapang papalapit sa hubo’t hubad ko ring ama.

“Siguradong-sigurado ho, Itay. Wala kayong dapat ipag-alala,” malandi kong bigkas dito habang patuloy sa paggapang na tila isang pusa.

“Ng-ngunit, anak, hindi biro ang laki ng kargada ng Itay. Ayokong masaktan ka.”

“Nag-aalala ho ba talaga kayo, ’tay? Kung ganu’n ay bakit ho saludong-saludo pa rin itong alaga ninyo?”

Tuluyan na akong nakalapit sa kanya at kaagad na sinakal ang kanyang kahabaan.

“U-uhh…” mahinang ungol nito nang bigla ko iyong piniga. “S-syempre, anak, n-nabitin ako sa galing ng bunganga mo kanina.”

“Pwes, hindi lang ho bunganga ko ang kababaliwan ninyo.”

Marahan akong yumuko at saka nilamon nang buo ang higanteng burat nito.

“Oooohhh… haaaahhhh…” ang inaasahan kong daing nito nang sinimulan ko iyong susuhin.

Nag-iwan ako rito ng sapat na malapot na laway bago iyon iluwa.

“Humanda ka, ’tay. Tiyak na hahanap-hanapin mo rin ito.”

Muli ko iyong dinuraan sabay salsal dito.

“S-sige, pakitaan mo ulit ang Itay ng galing mo, anak.”

Matapos sabihin iyon ay idinikit nito ang dalawang kamay sa likod ng kanyang ulo. Mas lalo pa itong sumarap sa aking paningin dahil sa ayos nito ngayon.

Binuksan ko na ang condom gamit ang aking mga ngipin. Mabuti na lamang at XL ang sukat nito kaya siguro naman ay kakasya rito ang higanteng burat ng aking ama.

Hindi man ako masyadong bihasa tungkol sa bagay na ito ay alam ko naman kahit papaano kung paano ito gamitin dahil minsan na namin itong natalakay sa Sexual and Reproductive Health sa paaralan.

Idinikit ko muna iyon sa pinakatuktok ng ulo ng burat bago dahan-dahang isinuot pababa.

“Haaahhh…” ang narinig kong mga ungol mula rito habang isinasagawa iyon.

Halos mamilog ang dalawa kong mata nang hindi rito magkasya ang condom. Hindi niyon naabot ang pinakaugat nito. May kalahati ng kalahati pang natitirang hindi tuluyang natakpan.

“Grabe, ’tay, hindi ho nagkasya sa laki ng burat ninyo,” hindi ko napigilang bigkasin dala ng pagkamangha. Biruin mo, XL na condom, hindi pa naging sapat para sa kargada ng aking ama? Pambihira.

“S-sabi sa ’yo, anak, eh.” Ngumiti ito na tila nahihirapan. “Dahan-dahan lang mamaya at baka masaktan ka. Kung hindi mo kaya ay magsabi ka lamang, maliwanag ba?”

Napangisi ako rito.

“Pinagdududahan n’yo pa rin ho ba ako, ’tay?”

Pagkatapos sabihin iyon ay muli ko iyong dinuraan. Buong-buo ang pagdura ko at naging sapat iyon upang gawing pampadulas.

Mabilisan kong sinalsal ang tarugo nito bago tuluyang tumayo upang simulan na ang aming pagtatalik.

Tumayo ako sa ibabaw nito at dahan-dahang napaupo.

“Heto na ako, ’tay…”

Hinawakan ko na ang kanyang burat upang i-asinta nang patutok sa aking butas.

Muli na naman akong dumura ngunit sa pagkakataong ito ay sa aking palad na iyon dumiretso. Agad ko iyong pinahid sa aking bukana upang mas maging swabe ang paglabas-masok nito mamaya.

Mata sa mata kung magtitigan kaming dalawa ng aking ama. Kapwa kaming nananabik at kinakabahan sa mangyayari ngunit wala nang atrasan ’to. Mangyayari na nga sa wakas ang ilang taon konang pinapantasya. Wala akong sasayanging oras sa pambihirang pagkakataong ito.

Naramdaman ko na ang pagdikit ng korona ng kanyang ari sa lagusan ng aking pwerta.

At wala pang ilang segundo ay tuluyan na nga akong napaupo.

Napamulagat na lamang ako nang maramdaman ko na ang napakalaking ulo ng kanyang burat na unti-unting umuulos sa masikip kong butas. Kahit gaano pa karami ang ipinahid kong laway rito kanina ay ramdam na ramdam ko pa rin ang sakit na agad na sumalakay sa aking buong katawan.

“Hmmmhhh…”

Hirap na hirap man ay pinilit ko pang ibaba nang lubusan ang aking pang-upo.

Hanggang sa tuluyan na nga itong bumaon. Unang upo ko pa lamang ay halos nilamon ko ito kaagad nang buo.

“Haaaaaahhhhh….” tila wala sa tamang huwisyong ungol nito.

“Aaaahhh… ’t-tay… a-angg laki po…” daing ko nang nakakagat-labi. Ang dalawang palad ko naman ay nakabaon sa malapad n’yang dibdib.

“Aaaaahhh… d-dahan-dahan lang, baby ko,” mahinang bulong nito habang ang naglalakihang kamay ay nakahawak sa aking bewang upang alalayan ako.

Hindi ako nito pinipilit na mag-taas baba, bagkus ay inaalalayan lamang ako nito upang hindi ako masaktan nang husto.

“H-huminga ka nang malalim… relax mo lang ang katawan mo…”

Napapikit ako nang mariin. Nagsimula nang mamawis ang buong katawan ko dala ng kakaibang sensasyong ngayon ko lamang naranasan—sakit na may halong sarap na hindi ko maipaliwanag.

Unti-unti ko muling itinaas ang aking sarili. Maging sa marahang paghugot ay ramdam ko pa rin ang matinding kirot.

Huminga muna ako nang malalim bago bumalik pababa.

“Haaaaaaahhhhhh…” muli nitong ungol nang maisagad kong muli sa aking butas ang kanyang kahabaan.

“Ummpphhh…” pagpipigil ko ng aking daing habang nakapikit pa rin.

Damang-dama ko ang bawat ugat at bawat pagtibok ng kanyang titi habang sinusubukan kong mas ibuka pa ang aking lagusan.

“P-pucha… ang sikip-sikip mo, anak…” Kitang-kita ko ang pag-igting ng mga panga nito. “Ang init… at ang lambot sa loob… aaahhh haaahhh…”

Ilang segundo pa ang lumipas bago ko muling mahugot nang buo ang kanyang kahabaan.

Hindi ito ang inaasahan kong kahihinatnan nito. Hirap na hirap ako sa bawat pagbaon ng dambuhala nitong tarugo sa butas ko. Buong akala ko ay madali lamang itong gawin. Totoo ngang bawat karanasan ay kinakailangang paghandaan at pagpraktisan nang maigi. Nagtiwala naman kasi ako sa napanood kong malalaswang bidyo at inisip na magagawa ko rin ang mga bagay mula roon. Hindi pala ito ganoon kadali.

Sa kabila niyon ay hindi ako nagpatinag. Pilit akong bumabang muli upang lamunin ulit iyon nang buo. Ngunit masyado yatang napalakas ang aking pwersa na naging dahilan ng biglaang paglubog ng kanyang tarugo sa aking lagusan.

“Eeepp,” ang tanging tunog na nagawa ko na lamang nang bigla na namang dumaloy ang sakit sa aking buong katawan, ngunit sa sandaling ito mas masakit na iyon.

“Haaaahhhh… aaaahhhh…” Mukhang hindi nito alintana ang naramdaman kong matinding pagkirot at patuloy lamang sa pag-ungol.

“’T-tay… p-punong-puno po ako… grabe po… ang laki talaga… aahhh…” Hindi ko na napigilang dumaing habang sinusubukan ko pa ring mag-adjust at makuha ang tamang ritmo.

Pakiramdam ko ay punong-puno ang aking tiyan sa laki ng kanyang ari. Bahagya na ring nanginginig ang aking mga mga hita dahil sa pinaghalong ngalay at kirot.

Dahan-dahan muli akong gumalaw. Paangat, pababa. Mabagal at maliliit lamang ang aking mga galaw upang masanay ang aking butas. Sa bawat pagbaba ko ay parang may kidlat na sumasabog sa loob tuwing tumatama ang ulo ng burat niya sa parteng hindi ko maipaliwanag. Naghahalo ang kirot at sarap sa aking buong katawan.

Maya-maya pa ay namalayan ko na lamang ang aking sarili na lumuluha. Hindi ko na napigilan dala ng matinding kirot sa aking bandang ibaba.

Gustong-gusto kong pasayahin ang aking ama. Gustong-gusto ko s’yang masarapan. Ngunit hindi pala madaling gawin ang kagustuhan kong iyon. Higante kung maituturing ang halos sampung pulgadang kargada nito kung ikukumpara sa birhen kong butas.

At kahit ano pang gawin kong pagdahan-dahan ay talagang hindi nawawala ang sakit tuwing bumabaon ito sa akin.

“A-anak, anong problema?” Napansin na nito ang aking biglaang pagluha. Kaagad na namuo ang matinding pag-aalala sa mukha nito.

Ibinagsak ko ang aking katawan sa kanya habang nakasaksak pa rin ang kanyang ari sa aking bukana.

Nagkadikit ang mga hubad at pawisan naming katawan.

“Pasensya na, ’tay, hindi ko ho yata kaya. Anumang pilit ko ay hindi ho nawawala ang sakit. Pakiramdam ko ay mapupunit ang aking pwerta,” saad ko habang nakapatong ang aking ulo sa kanyang dibdib at patuloy pa rin sa pagluha.

Mabilis naman ako nitong niyakap at ikinulong sa naglalakihan n’yang mga bisig.

“Ssshhh… wala kang dapat ipagpatawad, anak. Naiintindihan ka ng Itay,” anito habang hinahaplos ang aking buhok at likod.

“Tama ho kayo. Sana ay nakinig na lang ako sa inyo kanina. Wala ho akong laban sa napakalaki ninyong ari.”

Hindi nito sinagot ang aking sinabi at nanatili lamang kami sa aming posisyon sa loob ng halos tatlumpong segundo.

Hanggang sa nagsalita na itong muli.

“Sumusuko ka na ba?”

Napaisip muna ako ngunit marahan ding napatango sa huli.

“P-paghahandaan ko ho muna siguro, ’tay. Sa ngayon ay ipagpaliban na lang ho muna natin ito.”

“Pa’no ba ’yan, andito na tayo sa posisyong ’to.”

Matapos sabihin iyon ay agad kong naramdaman ang mas lalong pagtigas at pagpintig ng dambuhala nitong ari na nakabaon pa rin sa loob ng aking lagusan.

“P-po?” ang tanging nasabi ko na lamang.

Mas humigpit ang pagkakahawak nito sa aking katawan.

Dala ng pagkagulat ay napaangat ako rito ng tingin at ganoon din s’ya sa akin. Halos magkadikit ang aming mga mukha at ramdam na ramdam ko ang bawat pagbuga ng kanyang hininga.

Kitang-kita ko ang pilyong mga ngisi mula sa mga labi nito. Ang kanyang mga mata ay bahagyang nakasara at tila lunod na lunod sa espiritu ng kamunduhan.

“Andito na lang din naman tayo, bakit hindi na natin ituloy?”

Maya-maya lamang ay naramdaman ko ang pagbaba ng mga kamay nito patungo sa dalawang pisngi ng aking pwet. Marahan n’ya muna iyong minasahe bago simulang hugutin ang kanyang ari at muling umulos paitaas nang marahan.

Halos mapasinghap na lamang ako nang muli kong maramdaman ang kakaibang kirot na may halong sarap.

“’T-tay…” agad na singhap ko habang bahagyang nakapamulagat ang mga mata.

“Ssshhh… akong bahala, baby ko…” bulong nito sa aking tenga.

Muli nitong ipinasok sa aking lagusan ang kanyang burat nang swabe at dahan-dahan.

“Aaaahhhh…” sabay ungol nito.

Kinakabahan man ay nagpaubaya na lamang ako rito. Malaki ang tiwala ko kay Itay. Alam kong hinding-hindi nito hahayaang masaktan ako nang husto.

Sa mga sumunod na marahan at sensuwal na pagtaas-baba nito ay kapansin-pansin ang unti-unting paghupa ng nararamdaman kong kirot sa aking butas.

“Ganto dapat, baby kooo… aaahhh… d-dahan-dahan lang upang masanay at lumuwag ang pwet mo…”

Dahan-dahan sa paggalaw ang mga balakang nito, tinitiyak na bawat pag-angat at pagbaon ng kanyang dambuhalang ari ay may kasamang pag-iingat upang hindi ako mabigla at masaktan nang lubusan.

Kasabay ng kanyang marahang pag-ulos ay unti-unting nang napapalitan ng nag-uumapaw na sarap ang natitirang kirot sa aking katawan. Kung kanina ay hindi ko napigilang mapaluha dala ng matinding sakit, ngayon naman ay tila naluluha ulit ako dahil sa pag-usbong ng kakaibang pakiramdam na ngayon ko lamang naranasan. Hindi ko ito maipaliwanag. Pinaghalo-halong kiliti, sarap, kaunting kirot, at nakakapanghina.

“’T-tay… sumasarap na pooo…” hindi ko napigilang ungol habang patuloy pa rin ako sa pagyakap sa kanya. “N-napapalitan na ng sarap, ’tay, aaaahhhh…”

“Masarap ba, anak? Aaaahhh aahhh haaahhhh…” pilyong tugon nito at itinuloy lamang marahan at swabeng na paglabas-masok sa aking pwerta.

“S-sobra pooo… aaahhh…”

Nanatiling nakahawak sa aking puwetan ang naglalakihan nitong mga kamay, ginagabayan ang buong katawan ko habang dahan-dahan n’ya akong tinitira paitaas.

Lumikha iyon ng kakatwang mga tunog sa paligid. Sa bawat pagdulas nito sa aking lagusan ay maririnig ang pagkaskasan ng aming mga balat pati na ang condom.

Kapwa kaming nagsimula nang pagpawisan. Hindi naging sapat ang hangin sa palayan sa sobrang alinsangan ng panahon. Kaya naman ay unti-unti na kaming naliligo sa sarili naming mga pawis. Maging ang tunog ng pagkiskisan ng aming mga katawan ay maririnig din sa buong kubo.

Halos ilang minuto na ako nitong kinakantot nang swabe. Tuluyan nang nawala ang sakit na nararamdaman ko sa aking butas. Napalitan na ang lahat ng iyon ng kakaibang sarap at pagkasabik.

“Mukhang nakondisyon ko na ang butas mo, anak… G-gusto mo bang bilisan pa natin ng kaunti?”

Imbes na magsalita ay tumango lamang ako. Kanina ko pa rin talaga gustong sabihin iyon ngunit pinangunahan lamang ako ng takot. Ngayon ay desidido na ako dahil s’ya na mismo ang nag-alok nito. Malaki ang tiwala ko kay Itay.

Wala pang ilang segundo ay nagsimula na nga itong bumilis sa pagtaas-baba ng kanyang kahabaan.

“Aaaaahhhhh… aahhh aahhh haaaaahhhh…” agad na mga ungol nito.

“Hmmnnghhh… aahhh aaahh aaahhh…” kasabay na ungol ko rin dala ng mas lalong pagsarap ng aking pakiramdam.

Napakagaling nitong kumantot. Ramdam na ramdam ko ang bawat diin at bahagya nitong pagbilis kumpara kanina ngunit hindi ako tinablan ni katiting na kirot sa aking butas. Mukhang nakapag-adjust na nga ang tumbong ko sa tarugo ng aking ama.

“Ahh… ahh… ’t-tay… ang sarap po… haaaahhh…” muling ungol ko habang unti-unti pa itong bumibilis.

“Aaaahhh… masarap ba talaga, baby ko? May mas ikabibilis pa ’tooo… aahh aaaahhh haaahhhh…”

Mas humigpit pa ang pagkakayakap nito sa aking katawan kasabay ng biglaang pagbilis nitong kumdayot.

“Aaahhh! Haaahhh… aahhh aahhh… aaahh aaahhh…”

Hindi ko napaghandaan ang ginawa nito kaya’t napasigaw ako sa gulat at kaunting sakit na rin. Basta-basta na lamang kasi ako nitong tinira nang may kabilisan.

“Masarap pa ba, baby ko? Urghh aahh uhhh aahhh aahh aahhh…”

“S-s-sobra pooo…” Tumulo ang laway mula sa aking bibig. Pakiramdam ko ay kukumbulsyunin ako sa matinding sarap.

“Urgh uhhh aaahh aahh ahhhh…”

Tuluyan nang napalitan ng mas mabilis ang kanina’y marahan at swabeng pangangantot nito sa aking butas.

“Aaahhhh ang sarap, anakkkk… ang sikip-sikip ng butas mooo… ang galingggg…” banggit nito habang tumitirik ang mga mata. “Ang sarap-sarap ng pwet mo… ang sikip… p-pucha, ibang klase talaga kapag birhen ang kinakantot…”

Lalong mas bumilis ang mga galaw nito. Sumabay na rin ako at nagsimulang tumalon-talon nang bahagya sa kanyang ibabaw. Tumalbog-talbog sa kanyang tiyan ang aking titi na nag-iwan ng bakas ng paunang-katas.

“Haaaahhhh… w-walanghiya kaa, ang sarap, anakkk… aahh aahh aahh aahh hahhh… ibang klase ’tong butas mooo… aahhh…”

plok plok plok plok plok

Kantot kung kantot. Marahas na ako nitong tinitira paitaas nang pagkabilis-bilis.

Sa sobrang tulin nito ay kapwa kami halos masiraan ng bait. Kapwa na rin kaming nakatirik ang mga mata dala ng matinding sarap sa pakiramdam.

Baon na baon. Abot na abot ng pinakatuktok ng burat nito ang kalalim-laliman ng aking tumbong. Sobrang init nito sa loob. Parang nagbabagang kahoy.

Ilang saglit pa ay napatili na lamang ako nang may maabot itong bahagi sa loob na talaga namang ikinangisay ng aking buong katawan.

“Aaaaaahhhhhh! ’t-tay! M-may nadale po kayoooo…. aahhhh aahhh…”

“Aaarrgghh aahh ahh… ito ba?”

Muli nitong itinusok nang pagkalalim-lalim ang kanyang kargada na naging dahilan upang maabot nitong muli ang bagay na iyon.

“P-putaaaa!!! Aaaahhh!!!” Hindi ko na napigilan ang aking sarili na magmura. “T-tumama po ulit kayo, ’t-tayyy… aahhhhaaaahhhh… aahh aaahh aahh aahhh…” sigaw ko nang paulit-ulit nang masagad niyang muli ang sensitibong parte sa loob ko.

“Nagmumura ka na ngayong bata ka? Ha? Urghh ahh ahhh ahh haahhhh…” singhal nito matapos marinig ang aking pagmumura.

“Aaah aahhh… h-hnn.. hindi ko ho sinasadya, ’t-tayyy… aaahhhh… aahhhh…”

“Humanda ka sa parusa ko. Bibigyan kita ng leksyon!”

Bigla ako nitong binuhat na parang papel. Bumangon ito mula sa pagkakasandal sa unan at inihiga ako roon. Inilipat nito ang aming posisyon nang hindi natatanggal ang burat niya sa aking pwerta.

Ito naman ang pumaibabaw sa akin ngayon.

Agad itong napangisi.

“Mas malalim ang pasok pag ganitong posisyon.”

Hindi pa man ako nakakapag-isip ng isasagot ay bigla-bigla ito muling umulos nang malalim.

“Urghhh!”

“Aaaahhh!”

Sabay pa kaming napasigaw.

“Ngayon ay mas maaabot ko na ang kiliti mo…” pilyong banggit nito habang nakatukod ang dalawang kamay at punong-puno ng pagnanasang nakatingin sa akin.

Hindi na ako nakapagsalita pa nang magsimula na itong muli sa paglabas-masok.

“Aaaahh aahh aahhh ahh ahhh hahhhh aahhh…”

“Haaahh aahhhh hnngghhh aahhh aahhhhh umpphhh aahhh…”

Rinig na rinig sa apat na sulok ng kubo ang malalakas naming mga ungol. Pati na ang paglabas-masok ng dambuhalang ari sa masikip at madulas kong butas. At ang pagkaskasan ng aming mga basang-basang katawan.

Tanging ungol at mga daing na lamang ang lumalabas sa bibig ko. Hindi na ako makapag-isip nang maayos. Tila sinapian na ako ng makamundong elemento. Pakiramdam ko ay masisiraan ako ng bait.

Pawisan na pawisan kaming pareho. Naghalo-halo ang amoy ng kanyang burat, pawis, pati na ang init na bumabalot sa buong kubo.

Ang hanging pumapasok mula sa mga bintana ay hindi na sapat upang palamigin ang init ng nagbabaga naming mga katawan.

Patuloy lamang ito sa pagkadyot na parang wala nang bukas. Punong-puno ang aking lagusan ng kanyang burat. Lamon na lamon nito ang buong kahabaan niyon. Hindi rin nagpapatalo.

Habang kinakantot ako nito ay nakatingin lamang kami sa isa’t-isa. Balot na balot ako ng kanyang pawis na patuloy sa pagtulo sa aking mukha at katawan. Halos maligo ako roon.

Maya-maya ay naramdaman ko na ang pag-igting ng kanyang balakang.

“Aaaaahhhh aahhh ahhh… a-anak… m-malapit na ako ulit…” Nagpatuloy pa rin ang mabilis na pag-ulos nito.

“Haaaahhhh… p-punuin niyo po ako ng tamod ninyo!” sigaw ko habang nalulunod sa sariling orgasmo.

Maging ako ay nakaramdam na rin ng mas lalong pataas ng aking libido. Mukhang magsasabay pa yata kami sa pagsabog.

“H-heto na akoooo…”

“A-ako rin, ’t-taayyyy…”

“Arrrgggggghhhhh t-tanggapin mo ’toooooo… aahhh aahhh ahhh hhaahhhhh aahhh ahhhh!!!”

“I-itayyyyyy… aaaahhh ahhh ahhhh hhahhhha aahhh aahhh!!!”

Magkasabay kaming nagpaputok ng malalapot na likido.

Naramdaman ko ang paglobo ng suot nitong condom sa loob ng aking bukana. Samantalang ako ay naligo sa sarili kong mga tamod.

“Aaahh aahhh ahhh hahhhh aahhhh…”

“Aahhh ahhh hhahhh aahh…”

Kahit may suot na proteksyon ay damang-dama ko ang init at sagana ng tamod na pumuno sa condom sa loob ko.

Nagkalat naman ang aking puting likido sa kanyang dibdib at t’yan.

Nanghihina nitong ibinagsak ang malaking katawan sa aking tabi.

Hingal na hingal pa rin kami pareho at halos makapusan na ng hininga.

Napatingin ako rito at nakitang nakapikit ito habang nagtataas-baba ang naglalakihang dibdib.

Isang matamis na ngiti ang namuo sa aking mga labi.

Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Buong buhay ko ay hindi ko inakalang darating kami sa puntong ’to. Nakahiga ito ngayon sa tabi ko at katatapos lamang naming magtalik nang matindi. Para akong nasa paniginip.

Nang unit-unti nang umayos ang aming paghinga ay napatingin na rin ito sa akin sabay ngiti.

“A-ayos ba, baby ko?” sambit nito kahit pawisan at bahagyang hinihingal pa rin.

Sumenyas ito gamit ang kanyang kamay upang lapitan s’ya kaya naman ay dali-dali akong lumapit dito at napasandal sa kanyang dibdib.

Magkatabi na kami ngayong nakahiga at hubo’t hubad.

Kapansin-pansin ang naghuhumindig pa rin nitong aring may suot pa ring proteksyon kaya naman ay mahina ko iyong pinitik bago tanggalin ang punong-puno ng tamod na condom na naging dahilan ng pagkagulat nito.

“A-aray, baby ko… s-sensitibo ’yan ngayon.”

“Sus, ang sabihin n’yo, gusto pa ng Round 3,” pilyong tugon ko naman sabay tawanan namin.

“Grabe, and dami ng pinalabas ninyo, ’tay, oh.” Napatingin ako sa hawak kong condom bago iyon itapon sa sahig na yari sa kawayan.

“Bakit, gusto mo rin ba ng ikatlong rawnd? Baka umiyak ka na naman,” pang-aasar nito.

Akmang pipitikin ko sana ulit ang burat nito ngunit mabilis naman itong nakaiwas.

“B-biro lang, baby ko.”

“Hmp,” kunwaring nagtatampo kong sabi na may kasama pang irap. “Biro lang din, ’tay, hehe,” sabay ngiti kong muli.

“Sus, ikaw talaga. Halika nga rito.”

Inalalayan ako nitong humiga at muli kong ipinatong ang aking ulo sa dibdib nito kasabay ng pagyakap n’ya sa akin gamit ang kanyang braso.

“Maraming salamat, ’tay…” mahina kong sabi nang maghari ang katahimikan sa buong paligid.

Hindi ko man makita ay naramdaman ko ang pagngiti nito nang matamis.

“Walang anuman, anak. Alam mong lahat ay kaya kong gawin alang-alang sa ikasasaya mo.”

Hinaplos nito nang marahan ang aking braso kaya’y ganoon din ang ginawa ko sa dibdib n’ya.

“Nasiyahan din ho ba kayo sa ginawa natin?” bigla kong nabanggit.

“Syempre naman. Sobra-sobra. Sa galing mo ba naman, eh.”

Muli akong napangiti ngunit mas malapad na iyon. Hindi lamang pala ako ang labis na nasiyahan. Nakaktuwang isipin.

Tahimik kaming nahiga nang ganoon ang aming ayos. Hubo’t hubad na magkayakap na parang mag-asawang katatapos lamang magtalik. Sa mga sandaling iyon ay parang tanging kaming dalawa lamang ang tao sa sarili naming mundo sa apat na sulok ng kubo. Wala na akong ikasasaya pa ngayon.

“Anak?”

Bahagyang nalusaw ang mga ngiti ko nang magsalita ito.

“P-po, ’tay?

Nagsimula akong kabahan base lamang sa naging tono ng boses nito. Napatigil din ako sa paghaplos sa kanyang dibdib.

“Narinig ko nga pala ang naging usapan ninyo ni Kevin kanina.”

Unti-unting namilog ang aking mga mata dala ng pagkagulat.

“Nakalimutan n’yo yatang nasa makipot na daan lamang tayo habang nag-uusap kayo. Dinig na dinig ko ang bawat salita ninyo.”

Halos matameme ako at hindi makapg-isip ng isasagot. Sana naman ay hindi ito galit.

“P-pasensya na ho, ’tay. S-suspetya lang naman ho namin iyon at wala iyong konkretong basehan,” agad kong banggit.

“Naniniwala ako sa sinabi ng kapatid mo.”

“H-ho?”

“Alam kong may kikitain lamang ang Inay mo kaya s’ya gumawa ng palusot kanina. Intensyon ko talagang sakyan ang pakulo n’yang iyon.”

Imbes na sumagot ay napaangat lamang ako rito ng tingin.

“Siguro ay nagtataka ka kung bakit ganto lamang ang reaksyon ko. Kung ako ang tatanungin ay medyo naguguluhan din ako, anak. Ngunit malinaw sa aking unti-unti ko nang natatanggap ang pagtataksil ng Inay mo. Masyadong malalim ang bubog na idininulot nito sa akin. Wala akong ibang ginawa kundi ang maging mabuting asawa sa kanya. Sa loob ng napakahabang panahon naming pagsasama ay ni minsan hindi sumagi sa isip ko ang magtaksil. Kahit pa napakaraming mapanukso sa paligid ko. Sa sobrang tindi ng sakit na idinulot sa akin ng nanay mo ay hindi ko na yata kakayanin kahit pa lumuhod ito sa asin para lamang mapatawad ko.”

Inalis ko na ang aking tingin dito at muling hinaplos-haplos ang kanyang dibdib gamit ang aking hintuturo.

“Wala na akong pakialam kung ano mang gawin ng Inay ninyo. Kahit magpapakasasa pa s’ya sa kung sinu-sinong kalalakihan. Basta ba patuloy lamang s’ya sa pagtustos ng mga pangangailan ninyo. Ang importante na lang naman sa akin ngayon ay kayong mga anak ko. Bago ko sana tuluyang hiwalayan ang Inay ninyo ay kahit isa man lang eh napagtapos ko na. Iyon man lang ay mapapanatag na ang loob ko.”

Matapos ang salaysay nito ay muling naghari ang katahimikan. May bigla kasing sumagi sa isipan ko dahil sa naging pagtatapat nito at nahihiya lamang akong banggitin iyon. Ngunit dahil nandito na lang din naman kami ay napagdesisyunan kong itanon na iyon sa kanya.

“’T-tay?”

“Hmm?”

Bumangon ako napaupo sa kanyang tabi nang kaharap s’ya. Saka ko lamang napansing nakapikit na pala ito.

“’Y-yan din ho ba ang rason kung bakit n’yo ako pinagbigyan? Upang makalimutan at makaganti kay Inay?”

Napadilat ito nang dahil sa naging tanong ko.

Alam ko naman na ang kasagutan sa tanong kong iyon. Gusto ko lamang iyong marinig sa bibig nito mismo nang mabawasan na rin ang mga iniisip ko.

Ngumiti nang hindi ko inaasahan.

“Naaalala mo ba ang sinabi ko sa ’yo sa kubong ito mismo eksaktong isang linggo na ang nakalilipas?”

Bahagyang kumunot ang aking noo.

“A-ano ho ’yun?”

Mahina itong napatawa.

“Sinabi kong una at huling beses lamang natin iyon gagawin. Ngunit kinabukasan ay may nangyari ulit sa atin at sa tahanan pa natin mismo.”

Saka ko lamang naalala ang tungkol doon. Oo nga, ’no.

“Labag na labag sa kalooban ko na pumayag sa alok mo. Hindi nga naman kasi tama na may mamagitan sa mag-ama na tanging mag-asawa lamang ang dapat na gumagawa. Ngunit dala ng matinding pagmamahal ko sa ’yo ay napilitan ako. At oo, inaamin ko, diring-diri ako. Pakiramdam ko ay napakarumi kong tao. Pakiramdam ko ay dinungisan lamang kita.”

Sandali akong napaiwas dito ng tingin.

“Bata ka pa lamang ay alam ko na sa sarili ko na may pusong babae ka. Ngunit gusto kong malaman mo na hindi iyon naging problema sa akin kailanman. Sino ba naman ako upang diktahan ang kasariang ipinagkaloob ng d’yos sa pinakamamahal kong anak?”

Napalitan ang tipid na pagngiti nito ng mahinang buntong-hininga.

“At oo, alam ko ring matagal mo na akong binobosohan, anak.”

Napalunok ako nang buo sa mga sumunod na sinabi nito.

“Mula sa may poso, sa kwarto, kahit saang parte ng bahay tuwing nakahubad-baro ako. Hindi lamang kita sinisita ngunit batid na batid ko ang mga tingin mo. Sa sobrang pagkagulo ng utak ko noon ay kinumbinsi ko ang sarili kong gusto mo lamang magkaroon ng katawang katulad ko. Kahit alam na alam ko mismo na ’yung mga titig na ipinupukol mo ay s’ya ring titig ng mga taong nagkakagusto sa akin. Iyon ay dahil ayokong magkaroon ka ng kakaibang nararamdam para sa akin, dahil tatay mo ako.”

Napahawak ito sa aking kamay na ikinabigla ko.

“Ngunit… ngunit nang maranasan ko ang romansa galing sa bibig mo na wala pang ibang taong nakagawa sa akin ay nagdalawang-isip na ako. Walang kapantay ang bibig mo, anak. Maging ang Inay mo ay hindi nagagawa ang mga iyon sa junior ko. Idagdag mo pang ilang taon na rin akong tigang na tigang dahil bihira lamang magpakantot sa akin ang nanay mo.”

Muling nag-init ang buong katawan ko. Pakiramdam ko ay sasabog ako sa biglang pagbugso ng matinding kilig dahil sa mga huling sinabi nito.

“Kaya naman ay sinubukan kitang muli kinabukasan din mismo matapos ang nangyari sa kubong ito. At doon na nga naging buo ang loob ko. Wala naman sigurong masama kung pagbibigyan ko ang matagal nang kahilingan ng baby ko.” Ngumiti ito sa akin.

Nagsimula na akong mangilid. Hindi ako makapaniwala sa mga naririnig ko ngayon. Walang mapaglagyan ang matinding saya ko.

“Alam kong makasarili at maling-mali ito, anak. Ngunit, may iaalok sana ako sa ’yo.”

“A-ano ho ’yun, ’tay?” puno ng pag-aasam kong sambit.

Bumangon na rin ito mula sa pagkakahiga at humarap sa akin.

“Ngayong wala naman na akong kaamor-amor sa Inay mo, at hindi n’ya rin mapunan ang pangangailangan ng katawan ko, handa ka bang gampanan ang tungkulin n’yang iyon para sa akin, anak?”

Halos sumabog na ako sa matinding tuwa kaya’t kaagad ko itong inatake ng mahigpit na yakap.

“Opo! Opo, ’tay! Ikalulugod ko pong tanggapin ang alok ninyo!”

Tuluyan na akong napaluha dala ng matinding kasiyahan. Para akong nanalo ng lotto.

Gusto kong magtatatalon hanggang langit. Hindi ko inaasahang ito pa mismo ang mag-aalok sa akin ng ganoon. Ito na yata ang pinakamasayang araw sa buong bahay ko. Wala na akong ikasasaya pa.

Kapwa pa rin kaming nakayakap sa isa’t-isa at hindi ko na magawang kumalas dala nga ng matinding tuwa ko, nang bigla na lamang may kumalabog mula sa pintuan ng kubo.

“’Tay, Kuya? And’yan pa ba kayo?”

Mabilis akong napakalas dito nang wala sa oras.

Si Kevin!