Saskia

Ang paglubog ng araw ang siyang hudyat ng pagbukas ng ilaw. Para silang gamo-gamong lumalapit sa nakakaakit na liwanag. Sa gitna ng dilim ay naghahanap ng apoy na maalab. Nanabik sa init na hatid ng isang yakap.

Sabi nila ang pagpuputa daw ang pinakamatagal ng propesyon sa mundo. Bata pa lang ako mulat na ako sa trabahong ito. Isang bayarang babae ang ina ko. Hindi katulad ng ibang propesyon, hindi mo kailangan pag-aralan ito bago ka makapasok. Ang kailangan mo lang hubarin ang pagkatao mo at maging isang laman bagay na nagbibigay-aliw.

Ako ang panganay sa aming tatlong magkakapatid. Iba-iba ang aming mga ama. Naanakan ang nanay ko ng isang Briton at ako ang naging bunga, ang sumunod sa akin ay ang kapatid ko na si Yuka, naanakan naman siya ng regular costumer niya noong nag-Japan ulit siya at ang bunso at tanging lalaki sa pamilya na si Cosme, Pinoy ang ama niya pero panandalian lang ang relasyon ni Nanay at ang ama niya, naghiwalay din sila bago pa naipanganak ang bunso namin. Okay naman ang nanay ko sa pagpapalaki sa amin, yun nga lang huwag lang maiinlove dahil tanga tanga talaga siya pagdating sa pag-ibig.

“Hoy, Saskia! Ano ba yang sinusulat mo?” Tanong sa akin ng bakla kong ninang na si Jodie.

“Wala ’to!” Nilukot ko ang papel at itinapon sa basurahan.

“Baka naman sinusulatan mo na naman yang tatay mong Briton!” Tumaas ang kilay ni Nanay habang pinipintahan ang mukha niya sa harap ng salamin. Naghahanda para sa trabaho niya ngayong gabi. “Huwag ka nang umasang sasagot iyon. Nagsasayang ka lang ng pera sa pagpapadala ng sulat sa ibang bansa. Baka nga tegi bang bang na yung hudas na yun!”

“Paano ko naman susulatan iyon? Eh hindi naman ako marunong mag-ingles. Di naman nakakaintindi yun ng tagalog.” Nagsindi ako ng isang stick ng sigarilyo at hinithit iyon.

“Hoy hindi ba sabi ko sa’yo pwede kang magsigarilyo pero huwag na huwag sa harap ko. Wala kang galang nanay mo pa rin ako no!” Kinuha ng Nanay ang stick ng sigarilyong nakaipit sa pagitan ng dalawang daliri ko.

“Nay!” Angil ko.

Hinampas niya ang likod ng ulo ko. “Ano’ng Nay! Hindi ba sabi ko Mammy ang itawag mo sa akin? Ma-My! Baka akala ng mga makakarinig sa’yo naghihirap na tayo!”

“Totoo naman eh.” Kibit-balikat na sabi ko. “Mammy hindi ka na kasing fresh at bata katulad ng dati. Humihina na ang negosyo natin.”

“Ay Sasha, ginaganyan ka ng anak mo? Ma-thunders ka na daw o!” Humagikgik si ninang Jodie.

“Ikaw maldita kang bata ka, mag-ingat ka sa pinagsasabi mo.” Irap niya sa akin.

“Mammy, kailangan ko ng sikwento pesos gagawa kami ng project sa science. Kailangan kong magbigay sa group namin.” Sabi ni Cosme.

“Ay ako din, Mammy. Kailangan ko ng money, gagawa kasi kami ng school project. One hundred pesos lang okay na.”

Dumukot si Mammy mula sa wallet niya at naglabas ng singkwentang buo. “O, ayan na lang ang pera ko ngayon. Paghatian niyo yan!”

“Mammy naman! Kulang ’to.” Reklamo ni Yuka.

“Ano’ng magagawa ko? Eh yan lang pera ko ngayon. Hintayin niyo ako mamayang gabi. Hindi ako uuwi ng bahay ng walang naiuuwing pera.”

“Siya nga pala, Mammy, may dumating na sulat sa apartment natin. Kapag hindi daw tayo nakapagbayad ng kuryente at tubig ngayong linggo, puputulan na daw nila tayo. At saka yung landlady, nangungulit na naman. Dalawang buwan na daw tayong hindi nakakapagbayad, tinataguan nga namin ni Cosme tuwing kumakatok sa apartment natin.” Sabi ni Yuka.

Napabuntong-hininga ako at napailing. “Hay nako! Buhay nga talaga. When it rains it’s four!”

“Mali, ate! When it rains, it pours.” Napapakamot si Cosme sa ulo niya.

“Ganun na din yun. Keep your mouth shock!” Sabi ko sa kanya.

“Shut, ate!” Sabi ni Cosme. Sa amin tatlong magakakapatid naman talaga, si Cosme ang pinakamatalino sa amin. Palaging may award at nasa top one.

“Tumahimik ka na. Baka nakakalimutan mo, ako nagbibigay ng baon mo. Yabang nito!” Pagkasabi ko ay humarap ako kay Nanay. “Mammy, maliit lang ang kita sa pagwawaitress ko dun sa carenderia ni aling Simang. Baka naman pwede mo kong ipasok dito sa cabaret. Mas kikita ako dun. Pagkakaguluhan ang beauty ko.”

“Hindi ka magtatrabaho sa cabaret.” Pinandilatan ako ng ina ko.

“Huwag kang gumaya sa nanay mo, inaanak. Tignan mo siya ngayon la ocean deep na ang beauty.” Sabi ni ninang Jodie at hinaplos ang buhok ko. Tinitigan niya ako sa harap ng salamin. “Inangatan mo yang virginity mo! Mataas ang value mo sa market. Yan yung mga . Kailangan lang natin ng mayaman na lalaking interesadong bayaran ng malaking halaga yang virginity mo. Ihahanap kita ng buyer.”

“Habang wala ka pang nahahanap, ’Nang, baka pwedeng magsayaw-sayaw muna ako sa cabaret. Ang daming bayarin sa bahay kailangan kong kumita.” Sabi ko.

“Mababastos ka lang dun saka hindi ka naman marunong sumayaw. Baka lalo lang mawalan ng kostumer ang cabaret. Manahimik ka na lang dun sa carinderia ni aling Simang.” Sabi ni Nanay.

“Mammy, nakikita ko yung mga moves mo! Nagpapractice ako no!” Sabi ko.

“Ay tamang-tama! May raket ako sa’yo!” Sabi ng ninang.

“Anong raket naman yan, Jodie? Baka mamaya mabastos yang anak ko. Alam mo naman iniingat-ingatan ko yan. Maganda ang inaanak mo saka virgin pa yan. Hahanapan ko ng mayaman na mapapang-asawa yan.” Tumaas ang kilay ng Nanay. 

“Gigiling-giling lang siya ng konti. No touch!” Sabi ni Jodie. “Nako! For sure, mayaman yung mga kliyente. High class yung lugar saka VIP. Baka may magkainteres sa beauty ni Saskia.”

“Ay game ako d’yan, Nang!” Agad na sabi ko at tumingin kay Nanay. “Payagan mo na ko, Nay. Sasayaw lang naman ako.”

Hindi siya kumibo at nagpatuloy sa paglagay ng blush on sa mukha. Lumapit ako sa kanya at yumakap mula sa likod niya.

“Mammy, payagan niyo na ko.” Parang batang angil ko. 

“Ay nako! Bahala kang maldita ka. Basta ha, huwag kang magpapahawak sa mga lalaki! Kapag nahawakan ka na ng mga yan tuloy-tuloy na yan.” Irap sa akin ni Nanay.

“Yes, Mammy.” Malapad ang ngiting sagot ko.

Nagkatinginan kami ni ninang Jodie at nginitian ang isa’t-isa. Kahit naman ganyan ang Nanay ko masasabi ko naman na isang mabuti siyang ina. Ginawa niya ang lahat para mapalaki kami ng maayos ng mga kapatid ko. Siguro iba lang ang buhay namin sa buhay ng ibang mga tao pero hindi ibig sabihin nun masama kaming tao. Ginagawa lang namin ang lahat sa abot ng aming makakaya para makaraos sa araw-araw. Ito ang normal namin. Ang lola ko, nanay ng nanay ko ay binuhay siya sa pagpuputa, nang lumaki siya ganun din ang naging trabaho niya at ako… alam kong ako na ang susunod sa yapak ng nanay ko. Magiging katulad niya rin ako. Doon na ako namulat at iyon na ang buhay na nakasanayan ko.

“Hi, Saskia. Ako na ang magdadala niyang bag mo, hatid na kita sa inyo.” Sabi ng kapit-bahay namin na si Wendell habang naglalakad kami ng mga kapatid ko pauwi sa bahay namin.

“No, thanks. Kaya na namin ito.” Ni hindi ko siya tinapunan ng tingin.

“Alam mo, Saskia, ngayon lang ako maglalakas ng loob na sabihin sa’yo ito pero matagal na kasi… matagal na kasi kitang gusto. Pwede bang manligaw?” Nahihiyang sabi niya. Mabait si Wendell at nakakautang ako ng de lata sa tindahan ng nanay niya pag siya nagbabantay. Kahit pa mahaba ng ang listahan namin. May itsura din siya, maraming nagkakagusto sa kanya sa lugar namin. Pero hindi ko siya type. Marami ang nanligaw sa akin na kapitbahay namin at noong nag-aaral pa ako pero wala akong sinagot ni isa sa kanila. Isa lang naman ang gusto ko sa lalaki. Mayaman. Yung kayang buhayin ako at ang pamilya ko at hindi si Wendell iyon.

“Sorry, Wendell ah, hindi kasi ako nagpapaligaw. If you don’t mine, will you please give us alone?” Sabi ko sa kanya.

“Mind, ate. Saka leave us alone.” Bulong sa akin ni Cosme.

“Tumahimik ka na lang, hindi niya naman halata.” Mahinang sabi ko.

Parang napahiyang tumango sa akin si Wendell. “Ah sige, Saskia. Pasensya na sa istorbo.”

Tinanguan ko lang siya at nagtuloy-tuloy sa paglalakad.

“Kung makaarte akala mo kung sinong maganda. Mukha naman labanos. Eh maganda lang naman yan kasi maputi yan.” Narinig kong sabi ng bruhang inggiterang kapit-bahay namin pagdaan ko sa harap niya.

Hindi na ako nakapagpigil. Punong-puno na ako sa babaeng ’to. Tuwing dadaan kami palaging nagpaparinig sa akin. Humarap ako sa kanya at tinaasan siya ng kilay. “Pintasera ka lang kasi pangit ka!”

“Aba! Akala mo kung sino kang makaasta eh anak ka lang naman ng puta!” Sabi ng bruhang babaeng nasa harap ko.

“O, eh ano naman? Bakit ba galit na galit ka sa amin? May nagawa ba kaming masama? Nagiging kostumer ba ng nanay ko ang tatay mo?”

“Bastos ka talaga! Mga imoral kayo! Wala na ba talaga kayong hiya sa katawan?”

“Ikaw ang unang nangbastos! Halika dito! Lumapit ka ng mapakita ko sa’yo kung gaano ako kawalanghiya.” Hamon ko sa kanya.

“Ate, tama na!” Awat sa akin ni Yuka habang hawak ako sa balikat. “Huwag mo na nga pinagpapansin ang mga yan!”

“Sumosobra na eh! Wala naman tayong ginagawang masama!” Galit na sabi ko. Umismid lang ang babae sa akin. Pinigil ko ang sarili ko na hablutin ang buhok ng panget na babaeng iyon at kalbuhin.

Pumasok kami sa maliit na apartment natin at umupo sa lumang sofa. “Alam niyo kapag nakahanap ako ng mayaman na mapapang-asawa magpapatayo ako ng malaking bahay dito. Ipapamukha ko sa kanila ang yaman natin. Magsisisi sila sa mga ginagawa nila sa atin. Kung tratuhin nila tayo para tayong mga piranha.”

“Ano’ng piranha, ate?” Kunot noong tanong ng bunsong kapatid ko.

“Hoy, huwag mo na akong i-correct! Tama yun! Nabasa ko yun sa libro. Yung tinatakwil ng mga tao. Yun yun!”

“Ate, yung piranha, isda yun. Baka pariah yung ibig mong sabihin.” Sabi ni Cosme.

“Halika nga dito!” Inilahad ko ang isang kamay ko at lumapit siya sa akin. Hinatak ko siya paupo sa tabi ko at isinuklay ang mga daliri ko sa buhok niya. “Buti na lang matalino ang bunso namin! Hindi nagmana sa ate niya! Basta pagbutihin mo ang pag-aaral mo ha?”

“Opo, ate.” Sagot ni Cosme. “Saka hindi ka naman bobo. Hindi ka lang marunong mag-english pero hindi naman ibig sabihin nun bobo ka. Nababasa ko kaya yung mga sinusulat mo.”

Ngumiti ako at niyakap siya. “Ikaw talaga! Hindi ka lang matalino, magaling ka pang mang-uto. Sige na, dadagdagan ko na ng limang piso ang baon mo!” At binalingan ko ng atensyon si Yuka na busy sa pagtetext sa cellphone na niregalo ko sa kanya. “At ikaw naman babae ka! Huwag puro text ang atupagin mo! Wala munang boyfriend-boyfriend! Hindi mo gayahin itong bunso natin. Mag-aral ka ha!”

“Opo, ate.” Sagot nito habang nakadukdok pa rin sa cellphone niya. Napailing na lang ako habang pinanonood siya.

Wala akong hindi gagawin para mabigyan ng magandang buhay ang mga kapatid ko. Handa akong magsakripisyo para sa pamilya ko. Para bigyan sila ng maginhawang buhay. Gagawin ko ang lahat para maiahon sila sa hirap. Sawa na ako sa ganitong buhay. Sawa na ako na lagi kaming nasa baba. Balang-araw, mapupunta rin kami sa taas. Makaangat din kami mula sa putik na aming minana.

---

Hi readers! Bigla lang pumasok sa isip ko ang story na ito at hindi na matanggal sa isip ko kaya sinulat ko na. Second generation na ito ng story ng Five Guys. Syempre priority ko pa rin ang The Blue Book kapag natapos na iyon, ito na ang isusunod ko. Sa ngayon, hulaan niyo muna kung kaninong anak ng limang babies ko ang makakalove team ni Saskia lol.

Chapter One

SASKIA

“Ninang, ito susuotin ko?” Dinampot ko ang dalawang gapirasong puting tela na nasa harap ko. Sanay naman akong magsuot ng mga maiikling damit at nagsusuot pa nga ako ng t-shirt na labas ang pusod pero parang gusto ko yatang umatras ng makita ko ang susuotin ko sa party.

“Oh bakit? Ayaw mo ba? Sabihin mo na ng maaga para makahanap ako ng kapalit mo?”

“Ay! Hindi, ninang! Basta wag mo na akong hatian dito ng porsyento mo. Bigay mo na sa’kin to. Unang raket ko ’to.” Sabi ko.

“O siya, siya. Basta bayad na ako sa’yo sa pasko ha.” Sabi ni ninang Jodie.

“Si Ninang talaga ang kuripot.” Sumimangot ako.

“Hoy, ikaw, Saskia! Huwag kang tatanga-tanga! Huwag kang magpapatake out. Huwag na huwag kang sasama sa kahit sinong lalaki dun.” Paalala ni Nanay. “Usapan natin, magsasayaw ka lang.”

“Oo naman, Mammy! Uuwi akong buong-buo, pramis.” Sabi ko.

“Ate, narinig ko malaki kita mo sa racket mo. Baka naman pwedeng bilhan mo ko ng bagong cellphone, yung may camera na para naman makapagselfie-selfie tayo. Yung kapitbahay natin na snatcher may nanakaw na iphone, binebenta sa akin. Two kyaw na lang.” Naglalambing na yumakap sa akin si Yuka. “Please, ate?”

“Magtigil ka, Yuka! Wala pa ngang nakukuha yang ate mo!” Binatukan siya sa ulo ni Nanay.

“Aray, Mammy naman!” Reklamo nito. “Sige, sasama na lang ako kay ate. Magsasayaw din ako para may pera ako pangbili ng cellphone.”

“Gaga ka!” Binatukan ko din siya. “Huwag mo na pangarapin ang ganitong trabaho. Sige na, ako na bibili ng cellphone mo pero ipangako mo sa akin na mag-aaral kang mabuti kung hindi ipapakain ko sa’yo yung cellphone na ’yon. Nagkakaintindihan ba tayo?”

“Oo, ate! Grabe! You’re the best! Kaya ikaw ang favorite na ate ko.” Tuwang-tuwang yumakap siya sa akin.

“Para kang tanga. Eh ako lang naman ang ate mo.” Inirapan ko siya.

“Kung may iba pa akong ate ikaw magiging favorite ko saka sigurado ako ikaw ang pinakamaganda sa kanila.” Kinurot niya ang pisngi ko. “Ang ganda talaga ng ate ko, ang bait pa!”

“Tigilan mo na nga ako, Yuka! Oo na nga, ako na ang bibili ng cellphone mo. Dun ka na nga muna sa kwarto! Samahan mo si Cosme dun. Nag-uusap kami dito o!”

Sumunod naman sa utos ko si Yuka. Pumasok na siya sa kwarto at naiwan ako kasama nina Nanay at Ninang.

“Alam mo, anak, hindi mo naman kailangan gawin ito. Kaya ko pa naman magtrabaho.”

“Mammy, wala na nga kayong kustomer eh.” Ani ko. “Saka maawa naman kayo sa sarili niyo. May edad ka na. La ocean deep ka na. Tignan mo nga, kulubot ka na. Syempre mas pipiliin nun yung mga mas bata.”

“Ang sama talaga ng bibig mo, manang-mana ka sa ninang Jodie mo. Naku kung sa ibang araw lang nasabunutan na kita. Pero seryoso. Kung sa akin lang, ayaw kong matulad ka sa akin. Gusto ko makatapos ka at saka magkaroon ng marangal na trabaho.” May bahid ng lungkot na sabi niya.

“Mammy, ano ka ba? Naiintindihan ko naman yung sitwasyon natin. Ganun talaga.” Kibit-balikat na sabi ko. “Kay Yuka at Cosme na lang kayo bumawi. Pagtulungan natin na maging maganda ang buhay nilang dalawa.” 

+++

“O, Saskia! Basta, huwag mong kalimutan yung mga tinuro ko sa’yo na steps. Daanin mo na lang sa kembot pagnakalimutan mo.” Bulong sa akin ni Ninang habang nasa dressing room kami.

Ramdam ko ang pagkabog ng dibdib ko habang minemeyk-upan niya ako. Naglabas ako ng yosi at hinihithit ito hanggang sa maubos ang stick pero hindi pa rin sapat iyon para mapakalma ako.

“Ninang, kinakabahan ako.” Pag-amin ko.

“Kaya mo yan, inaanak. Mababaliw sila sa beauty mo, tignan mo.” Sabi ni ninang habang inaayos ang buhok ko. “Teka, sandali. Kukuha kita ng pangparelax. Magbihis ka na ha. Magsisimula na ang party.”

Tumango ako at nagmamadali siyang lumabas. Sinuot ko ang binigay niyang dalawang pirasong tela. Puting lace bra at thong. Halos wala na akong maitago sa katawan ko. Kitang-kita ang dibdib ko sa lace bra na suot ko. Pati ang suot kong thong, buti na lang makapal ang tela sa harap nito pero nagkulang naman sa likod.

Pinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin. Halos hindi ko na makilala ang mukha ko dahil sa kapal ng makeup ko. Ngayon gabi, kailangan kong hubarin ang pagkatao ko. Kailangan kong kalimutan ang sarili ko. Kailangan kong magpanggap para maging isang buhay na pantasya ng mga kalalakihan na naghihintay sa akin doon. Hindi si Saskia ang nasa harap ng salamin na ito. Hindi ako ’to…

Humugot ako ng malalim na hininga. Kahit ganito na ang nagisnan at kinalakihan kong buhay, hindi pumasok sa isip ko na magagawa ko ito. Nangarap din akong maging teacher noon, doktor, abugado at kung anu-ano pang pinapangarap ng mga bata noon. Bata pa lang ako palagi na akong tinutukso ng mga kalaro ko dahil sa trabaho ni Nanay at madalas naririnig ko sa mga magulang nila na tinatawag akong anak ng isang puta. Dumating pa nga sa puntong inilalayo nila ang mga anak nila sa akin na para bang may ketong ako. Ipinangako ko noon sa sarili ko na hindi ako magiging katulad ni Nanay. Magsisikap ako at magtatapos ako ng pag-aaral para maiahon sa hirap si Nanay at ang mga kapatid ko. Pero yun, lumaki ako… sinampal ako ng realidad. Mahirap lang kami eh. Hindi ako kayang ipasok sa kolehiyo ni Nanay kaya naghanap na lang ako ng pagkakakitaan. Minsan pag sinuwerte, may kumukuha sa akin na magmodel ng kung anu-anong produkto pero hindi yun sapat para sa amin apat.

Nagulat ako ng bumukas ang pinto ng dressing room at agad akong napayakap sa sarili ko. Isang lalaking mapayat, may nakakawit na bag sa braso at sa isang kamay naman ay may hawak an pamaypay ang pumasok.

“Are you the dancer Jodie brought?” Taas ang manipis na kilay na tanong nito.

Dancer at Jodie lang ang naintindihan ko pero tumango na lang ako.

Tinitigan niya ako mula ulo janggang paa bago bumalik ang tingin sa akin. “Jodie made the perfect choice. You’re very beautiful.”

“Thank you po.” Sabi ko.

“Where is Jodie anyway?” Tanong niya at lumibot ang tingin sa buong kwarto.

“He… she, uh, passed away.” Sagot ko.

Nanlaki ang mga mata ng bakla at napahawak sa dibdib. “What? Kakakausap ko lang sa kanya noong isang araw? Kailan pa siya namatay?”

“Ano pong namatay? Lumabas lang po siya.” Sabi ko.

Napahawak siya sa sentido niya at pinaypayan ang sarili. “Naku! Pasalamat ka maganda ka at walang IQ test dito.”

Muling bumukas ang pinto at pumasok si Ninang na may hawak na bote ng alak. Nagkita ang dalawang at nagtitili at bumeso sa isa’t isa.

“Long time no see, mare.” Sabi ni ninang Jodie bago nabaling ang atensyon niya sa akin. “Ito nga pala yung sinasabi ko sa’yong inaanak ko. Maganda, hindi ba?”

“Oo, maganda. Pero, mare, huwag mong pagsasalitain. Kung anu-anong sinasabi. Sabi ba naman sa akin you passed away. Yun pala lumabas ka lang. Nakakaloka siya, mare.” Humalakhak ang bakla.

“Alam ko naman na hindi kagalingan sa english ’tong inaanak ko pero matalino ’to.” Depensa ni Ninang.

“I’m only human nature.” Pagtatanggol ko sa sarili ko. Sabi kasi sa akin ni Nanay noong sumasali ako sa mga beauty contest at nag-aaudition pa ako sa mga commercial na kapag tinanong ako ng english, sagutin ko din ng english. Saka magandang practice din daw iyon.

Eh ano naman kung magkamali ka? Natural lang yan, tao ka. Yun ang madalas na sinasabi niya sa akin.

“Ewan ko sa’yo. Huwag ka na lang magsasalita. Okay na yung nakikita ka na lang.” Irap sa akin ng bakla bago tumingin kay Ninang. “Hoy, mare! Ito ba yung sinabi mong magsasayaw?”

“Oo, siya nga.”

“Baka mapahiya ako d’yan. Mga high-end ang kliyente ko.” Sabi nito.

Kumuha si Ninang ng isang baso at pinuno iyon ng malinaw na likido mula sa bote ng alak pagkatapos ay inabot niya iyon sa akin. “O, uminom ka muna ng mawala yang kaba mo.”

Inamoy ko ang likido at napangiwi ako sa tapang nito. “Ninang, ano ba ’tong pinaiinom mo sa akin?”

“Vodka yan. Dali na, inumin mo na yan, magsisimula na ang show.”

Agad ko naman nilagok iyon. Parang may gumuhit na kung ano sa lalamunan pababa sa tiyan ko. Para akong uminom ng asido. Napangiwi ulit ako dahil sa lasa nito pero pinilit kong ubusin iyon.

“Okay ka na?” Tanong ni Ninang.

Tango lang ang naisagot ko.

“Mare, ikaw na ang bahala sa inaanak ko. Basta hanggang sayaw lang yan. Hindi yan pwedeng i-take out. Papatayin ako ni Sasha kapag may nangyari d’yan.” Sabi ni Ninang sa kaibigan niya.

“Huwag kang mag-alala, mare. Ako na ang bahala dito.”

“Saskia, halika nga dito. Aayusan ulit kita. Suotin mo muna itong robe na ’to.” Inabot ni Ninang ang puting robe at sinuot ko iyon. Nilagyan niya ako ng belo na pangkasal sa ulo at binigyan ako ng stockings at heels na puti.

“Inaanak, mag-iingat ka ha. Kapag may nangbastos sa’yo dun tumawag ka agad ng security.” Paalala ni Ninang bago ako hinalikan sa noo. “Sige na, sumama ka na sa kanya.”

Inilabas ako ng baklang kaibigan niya mula sa dressing room at naglakad kami sa mahabang pasilyo. Sinubukan kong maglakad ng diretso kahit parang umiikot na ang paningin ko. Hindi ko alam kung dahil ba yun sa alak o sa kaba.

“Saskia, right?” Sabi ng kaibigan ni Ninang.

“Opo.” Sagot ko.

“You’re beautiful, I know you already know that, but your beauty isn’t enough to woo those men. Maraming nakapaligid sa kanilang magandang babae. Make your show exceptional, okay?”

Wala akong hindi gagawin para sa pamilya ko. Kung kailangan magtumbling at magsplit ako sa stage gagawin ko. Gusto kong mabigyan ng magandang buhay ang mga kapatid ko. Ayaw kong matulog sila kay Nanay, sa akin… Gusto kong maibigay lahat ng kailangan nina Yuka at Cosme at gusto ko silang mapagkolehiyo.

Huminto kami sa pinto sa pinakadulo ng habang pasilyo. Sa gitna nito ay may isang malaking pinto. Itim ang pintong iyon na gawa sa leather. Sa tabi ng pinto ay may tatlong pulang letra na umiilaw: VIP

Inayos ng kaibiigan ni Ninang ang puting belong nakasuot sa akin at itinakip iyon sa mukha ko na para bang ikakasal ako. “O, ayan… Ready ka na ba?”

“Ready-ng ready na!” Pinilit kong lakasan ang loob ko.

“Good luck. Give them a good show.” Sabi nito bago binuksan ang malaking pinto. Pumasok ako sa loob ng kwarto. Ingay mula sa stereo at kadiliman ang sumalubong sa akin, para lang cabaret ito. Ang pagkakaiba nga lang mukhang mamahalin ang mga gamit at dekorasyon na nasa loob nito.

Patay-sindi ang iba’t ibang kulay ng mga ilaw sa gitna ng kadiliman. Parang buhay namin, minsan madilim pero may liwanag at kulay pa rin. Inisip ko na lang si Nanay, may edad na siya saka hindi naman pwedeng habang-buhay siyang magtrabaho at i-benta ang sarili niya para lang may mapakain siya sa amin, inisip ko na lang ang kinabukasan ng mga kapatid ko. Maganda din naman si Yuka at matalino si Cosme… Sayang lang kung matutulad sila sa akin o kay Nanay.

Hinawi ko ang pulang telang nakatabing sa isa pang pinto. Nakita ko ang mga kalalakihan na nagkakasiyahan sa loob. May mga babaeng nakasuot ng mga damit na kinulang sa tela na nagseserve ng mga alak.

Dahan-dahan akong pumasok sa loob at umakyat sa stage. Napuno ng hiyawan ng mga kalalakihan ang buong kwarto. Madilim sa loob kaya hindi ko sila gaanong maaninag pero halata sa kanila na may mga sinabi sa buhay ang mga ito. Hindi katulad ng mga kustomer ni Nanay sa cabaret.

Nagsimula akong gumiling at umindak sa gitna ng entablado. Sinabayan ng katawan ko ang maalindog na musika. Lalong lumakas ang hiyaw ng mga kalalakihan ng hubarin ko ang puting roba na nakasuot sa akin. Hinayaan kong mahulog iyon sa sahig. Hinayaan kong pagpyestahan ng mga mata nila ang katawan ko. Nagpaikot-ikot ako sa manipis na posteng nasa gitna ng stage. Hinawakan ko ito at umindak ang mga baywang ko, pole dancing kung tawagin.

Sa gitna ng dilim at grupo ng lalaking nanood sa akin, isa lang ang pumukaw ng aking pansin. Hindi siya katulad ng iba na para bang ngayon lang nakakita ng katawan ng babae. Tahimik lang siya, nakaupo, pinanonood ako. Tumama ang malikot na ilaw sa mukha niya. Magandang lalaki siya. Malamlam ang mga mata niya at matangos ang kanyang ilong. Nakita kong lumagok siya ng alak mula sa baso niya at hindi hinihiwalay ang tingin niya sa akin.

Nagpatuloy ako sa pagsayaw. Hindi ko rin hiniwalay ang tingin ko sa kanya na para bang nagsasayaw ako na siya lang ang nanonood, siya lang ang nakakakita. Lalong lumakas ang loob ko at lumabot ang paggiling mga baywang ko.

Habang nagsasayaw ako ay may isang lalaking lumapit sa akin. Inilahad niya ang kamay niya sa akin at tulirong kinuha ko iyon. Inalalayan niya ako pababa ng stage at huminto kami sa harap ng lalaking nakaupo.

“Here comes the bride, all dress in white…” Halos sabay-sabay na kanta ng mga ito. Pagkatapos ay huminto kami sa harap ng lalaking nakaupo at kanina pa nakatitig sa akin.

“Will you dance for him, please?” Sabi ng lalaking nagbaba sa akin sa stage.

“Come on, man. I’m getting married.” Umiiling na sabi nito. May naramdaman akong panghihinayang sa dibdib. Ikakasal na pala siya.

“We’re here to have fun. Hindi kami magsusumbong. Sulitin mo na ’to habang binata ka pa.” Natatawang sabi ng isa sa mga lalaki.

Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob ko at nagsimula akong sumayaw sa harap niya. Naaninag ko ng malapitan ang mukha niya. Parang bumilis ang tibok ng puso ko habang nakatitig sa malamlam na mga mata niya. Muling tumama sa mukha niya ang liwanag at nakita ko kung paano nagkislapan ang mga matang iyon.

Lumapit ako sa kanya, umikot sa upuan niya bago tumigil sa harap niya. Ibinuka ko ang mga hita ko at sa pagitan nun ay ang mga hita niya. Sinayawan ko siya. Tinitigan ang mga mata niya na para bang magnet na hinihigop ako. Matalim ang mga titig niya sa akin, mainit, nakakapaso. Lumagok siya mula sa basong hawak niya. Gumiling ako pababa hanggang sa magtapat ang mukha namin, hanggang sa mapaupo ako sa ibabaw niya.

Napasinghap ako ng maglapat ang mga katawan namin. Nalanghap ko ang amoy niya, ang mamahalin na pabango niya. Amoy mayaman talaga. Napakapit ako sa balikat niya para kumuha ng balanse. Hindi ko napigilan ang kamay ko na gumapang mula sa batok niya paakyat sa buhok niya, para itong libu-libong gintong sinulid.

Naramdaman ko ang paghawak niya sa baywang ko, ang parahang paghaplos at pagpisil nito. Binigyan ko siya ng mapang-akit na ngiti at ngumiti din siya sa akin.

Chapter Two

SASKIA

Malamig na hangin ang humaplos sa katawan ko at gumising sa akin. Hinatak ko ang kumot at ipinulupot iyon sa katawan ko. Kahit nakakumot na ako parang tumatagos pa rin ang lamig sa kumot na iyon. Ber month na kasi ngayon kaya siguro nagsisimula na lumamig.

“Yuka, hinaan mo naman yung electric fan.” Inaantok pa rin na sabi ko. Nang wala akong marinig na sagot mula sa kanya ay pilit kong idinilat ang mabigat na talukap ng mga mata ko.

Wala ako sa kwarto namin ng kapatid ko. Hindi naman ganito kalambot ang kama namin. Wala kaming flat screen tv sa kwarto, wala kaming aircon, saka hindi naman ganito kalaki at kaganda ang kwarto namin. Napabalikwas ako sa pagkakahiga na para bang may pumitik sa utak ko at mabilis na naintindihan nito ang nangyayari. Nawala agad ang antok ko, ang sakit ng ulo ko at ng katawan ko. Napasinghap ako ng bumaba ang kumot na nakapulupot sa akin sa baywang ko at humantad ang hubad na katawan ko. Itinaas ko ulit ang kumot at itinakip sa katawan ko.

Naramdaman ko ang pag-alon ng kama mula sa tabi ko. Hindi ako nag-iisa sa kamang ito. Parang bumilis ang tibok ng puso ko, parang gusto nitong malaglag sa talampakan ko. Dahan-dahan kong pinihit ang ulo ko sa tabi ko at doon ko nalaman na tama nga ang iniisip ko.

Nakaharap ang matipunong likod niya sa akin at ang mga mala-gintong hibla ng buhok niya. Siya! Siya yung lalaki sa party kung saan ako sumayaw kagabi. Tumaas-baba ang dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Napuno ng luha ang mga mata ko hanggang sa mahilam na ako. Niyakap ko ang mga hita ko at napaiyak na ako, hindi ko na napigilan mapahagulgol.

“The hell?” Muli kong narinig ang pamilyar na boses na iyon. Nag-angat ako ng tingin at nakita siyang nakaupo sa tabi ko at nakatitig sa akin. Nanlaki ang mga mata niya na para bang gulat na gulat ito.

“What are you doing here? Did we… Shit!” Sinuklay niya ang mga daliri niya sa buhok niya at sinabunutan ang sarili bago sunod sunod na umiling. “No, no… this can’t possibly be!”

Lalong napalakas ang hagulgol ko at isinubsob ko ang mukha ko sa mga palad ko.

“Hey, shh… stop crying.” Pag-aalo niya sa akin. Humaplos ang kamay niya sa balikat ko at umigtad ako palayo sa hawak niya.

“Don’t touch me not!” Galit na sigaw ko habang umiiyak.

“Miss, please, stop crying… Someone might hear you.” Natatarantang sabi niya. Muli niya akong hinawakan ng hindi ako tumigil sa pag-iyak. Sinuntok ko siya sa mukha at gulat na napatingin siya sa akin habang sapo ang panga.

“I’m tell you no, you do, now look at!” Humihikbing sabi ko.

“You’re crazy.” He shook his head.

“Fuck you! What you do to me ha?”

“What did I do? You mean, what did we do? Don’t make it seem like I forced myself on you.” May bahid na inis na sabi niya. “Pareho natin ginusto ’to!”

“Nagtatagalog ka pala! Pinahirapan mo pa ko, pakshet ka.” Suminghot ako at marahas na pinahid ang mga luha ko. “Hayop ka, pag nalaman ’to ng Nanay ko ipapapatay ka niya sa mga adik na kapitbahay namin.”

“Baka mauna pa akong ipapatay ng fiancee ko kapag nalaman niya ’to. God, what have I gotten myself into?” Bumagsak ang mukha niya. “This was a mistake, Miss. We were both drunk last night. I’m sorry…”

“Ganun na lang yon? Pagkatapos ng nangyari? Sorry? Mababalik ba ng sorry mo ang virginity ko?”

“You were a virgin?” Kumot ang noo niya.

“Oo! I’m virgin from head, shoulder, knee and toes. Tapos mawawala lang ng ganon-ganon?”

“But you’re a stripper…” Mahinang sabi niya.

“Bakit porque ba nagsasayaw ako hindi na ko virgin? Hindi ako katulad ng iniisip mo.” Sabi ko.

“Sabihin mo sa akin kung ano’ng gusto mong gawin ko. Cause I sure as hell can’t give your virginity back to you.” Sabi niya.


Nahinto ako sa pag-iyak at sandaling natigilan. “Bayaran mo ako and I will forget it about it.”

“Of course. I’ll pay you. Walang problema sa akin yun.” Sabi niya.

Pagkatapos ng pag-uusap namin iyon ay dumiretso ako papunta sa banyo para maligo. Binuksan ko ang dutsa ng shower at bumaba ang maligamgam na tubig mula doon. Kahit paano, naginhawaan ang nananakit na katawan ko at hapdi sa pagkababae ko. Bakas sa katawan ko ang nangyari kagabi. Ang mga pulang marka sa dibdib ko, sa tiyan at pati na sa pagitan ng mga hita ko.

Malabo na sa akin ang nangyari kagabi pagkatapos ko siyang sayawan at uminom pa ako ng alak para lalong palakasan ang loob ko. May mga parte ako na naaalala pero pakiramdam ko hindi ako iyon, parang humiwalay na ang isip ko sa katawan ko.

Migs. Iyon ang naaalala kong tawag sa kanya ng mga kaibigan niya. Pagkatapos ng huling sayaw ko kagabi, dinampot niya ang roba ko at ipinatong iyon sa katawan ko. Mahilo-hilo na ako noon kaya inalalayan niya ako palabas ng VIP room. Tinanong niya ako kung okay lang ako nang makalabas kami at wala akong maisagot kung hindi tawa. Tapos hinalikan ko siya, naghalikan kami…

Tumalon ang eksena sa kwarto kung nasaan kami ngayon. Hindi ko na matandaan kung paano kami napunta dito. Ang natatandaan ko lang ay ang parteng hinahalikan niya ako, ang paghubad niya sa mga damit ko, ang pagyakap ko sa kanya habang gumagalaw siya sa ibabaw ko.

Sinabon ko mabuti ang sarili ko, pilit tinatanggal ang amoy at halik niya sa akin. Gusto kong magalit sa sarili ko. Twenty-three years kong iningatan ang sarili ko. Hindi ako nagboyfriend. Hindi ako lumandi. Ni hindi nga ako nagpaligaw. Tapos sa isang iglap mawawala lang iyon.

Nagbihis na ako pagkatapos kong magshower. Humugot ako ng malalim na hininga bago lumabas sa banyo para muling harapin ang lalaking pinagbigyan ko ng sarili ko. Nakahiga pa rin siya sa kama, nakasandal ang likod sa ulunan ng kama at wala pa rin saplot. Tanging ang puting kumot ang tumatakip sa pang-ibabang bahagi ng katawan niya.

“You really were a virgin.” Mahinang sabi niya habang nakatitig sa isang bahagi ng kobre kama. Sinundan ko ng tingin ang mga mata niya at nakita ang pulang mantsa sa ibabaw nito.

“Bakit? Akala mo ba nagsisinungaling ako?” May bahid na galit na tanong ko.

“Yes…” Pag-amin niya at nag-angat ng tingin sa akin. “I’m sorry. This shouldn’t have happened.”

Nagbaba ako ng tingin. “Tapos na yon. Nangyari na. Wala na akong magagawa.”

“How much do you need?”

Nagsimula akong laruin ang mga daliri ko sa harap ko at nag-isip. “Fifty thousand.”

“Okay…” Tumango-tango siya bago inilabas ang isang mahabang papel mula sa cabinet sa tabi ng kama niya. May isinulat siya doon at pagkatapos niyang magsulat ay ibinigay sa akin iyon.

Tinignan ko ang cheke at nanlaki ang mga mata ko sa halaga na nakasulat doon. One hundred thousand pesos. Hindi pa ako nakakahawak ng ganito kalaking halaga sa buong buhay ko. Swerte na ngang maka-isang daan ako sa pagtulong sa carinderia sa amin sa isang araw.

“S-salamat.” Mahinang sabi ko, hindi ko magawang tumingin sa kanya dahil nahihiya ako. Nahihiya ako sa sarili ko dahil alam kong ngayon wala na akong pinagkaiba kay Nanay. Nang tanggapin ko ang perang iyon, isa na akong puta. Bayaran.

+++

MIGS

I still couldn’t believe what I did last night. I had sex with another woman that was not fiancee. I didn’t know how I would be able to face her after what I fuckin’ did. Ngayon ko pa nagawa ito kung kailan ikakasal na kami. This was stupid of me. I was an idiot.

Hazel was the perfect girl for me. We had the same goals, same dreams, same interests. She was beautiful both inside and out, sophisticated and intelligent. She was just the right everything. She was the type of woman other women strive to become. And I fuckin’ ruined everything because I couldn’t control my goddamn libido.

“Hey, Love.” Hazel whispered in my ear as she hugged me from the back. I turned my head and saw her smiling at me. “How was the party last night? Did you have fun?”

I swallowed, my throat suddenly dry as sawdust. “Not really. I… I went home early. I didn’t finish the party.”

Her smile grew wider. She affectionately stroked my head like a dog. “Have you been a good boy?”

“Y-yeah…” My eyes fell to the ground, afraid she’d be able to tell if she looked me in the eyes.

“Alam ko naman na magiging good boy ka kahit wala ako.” She giggled and kissed me on the lips. She wrapped her arms around my waist and rested her head on my chest. “Ilang buwan na lang ikakasal na tayo. I can’t wait to be Mrs. Hazel Belarmino-Cordova.”

I sighed, trying to lift some of the heavy guilt in my chest to no avail. She had no fucking idea that I’d been in bed with another woman last night.

I could blame it on the alcohol but doing that wouldn’t make what I did right. It doesn’t change the fact that I was a cheating asshole. Besides, I’d been drunk before but it never made me cheat on my girlfriend.

“Migs…” She lifted her head up to look at me.

“Mm?”

“Hindi ka ba excited sa kasal natin?”

“I am.” I said.

“Eh bakit wala kang kibo d’yan?”

“I just… don’t know what to say.”

“Then just kiss me.” She puckered her lips. I gave her a small peck on the lips.

“Yun lang?” She chuckled and cupped my face in her palms. She tilted her head and gave me a kiss on the lips. I pulled away after just three seconds. My conscience couldn’t stand it. I couldn’t kiss my fiancee after kissing another woman.

“Hey…” Her brows furrowed. “May problema ba?”

“Nothing…” I shook my head and forced a smile. “Hang over lang siguro.”

“Hindi ka na sana pumasok sa office. Sana nagpahinga ka na lang.” She said.

“It’s alright. Dad’s on a vacation with Ma. Kailangan ako dito sa opisina.”

“Do you want a massage?” Her hands reached over to my forehead and she began to massaged me. “Does this feel good?”

“Yeah.” I sighed, closing my eyes. The moment I closed them, I saw the face of the woman I slept with. It was as if my conscience, my thoughts and my feelings had to remind me of what I did wrong. “Hazel?”

“Yes, Love?”

“I love you.” I said like saying that would take some of the weight off me. But it didn’t.

“I love you, too, Migs. I’ll love you no matter what.” She said.

Chapter Three

SASKIA

“Saan ka galing?” Pagpasok ko sa bahay namin ay agad akong sinalubong ni Nanay at Ninang Jodie.

“Kagabi pa ako alalang-alala sa’yo, inaanak.” Lumapit sa akin si Ninang. “Nawala ka daw pagkatapos mong magsayaw. Binigay na nga lang sa akin yung sweldo mo. Saan ka ba nagpunta? Ano na ang nangyari sa’yo?”

“Mammy…” Nanginginig ang boses na sabi ko.

“Bakit?” Agad rumehistro ang pag-aalala sa mukha niya. Ikinulong ni Nanay ang mukha ko sa mga palad niya. “Hoy, ano ba ang nangyari?”

“Mammy, binigay ko na…” Mahinang sabi ko.

“Ang alin?” Tumaas ang boses niya.

“Yung… yung ano ko…” Ngumuso ako sa ibabang bahagi ng katawan ko. “Hindi na ko virgin.”

“Ano?! Paanong— pinilit ka ba? Sino may gawa sa’yo nito? Ilan sila?”

“My, grabe kayo ah! Isa lang, syempre! First time ko pa lang ’to. Hindi pa naman ako expert katulad niyo.” Agad na sabi ko.

“Umayos ka nga, Saskia! Seryoso ako! Hindi ito ang tamang panahon para sa mga biro mo!” Galit na sabi niya.

Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga. “Hindi ako pinilit. Ginusto ko. Sumama ako ng kusa.”

Kalmanteng tumalikod si Nanay at nagkatinginan kami ni Ninang Jodie. Pagbalik ni Nanay ang may hawak na itong hanger at napasigaw ako ng ipalo niya sa akin iyon. Tumakbo ako palayo sa kanya at naglulundag sa lumang sofa namin para makaiwas. Sinubukan siyang pigilan ni Ninang pero patuloy pa rin siya.

“Naaaaaay! Aray, Nay! Ano ba? Masakit na yan!” Tumatakbo na ako palayo sa kanya pero patuloy pa rin siya sa paghabol sa akin ng hanger at pagpalo. Kanina pa kami nag-iikot dito sa maliit na bahay namin. Halos bali-bali na ang hanger pero ayaw pa rin niyang magpaawat. “Nay, naman eh! Masakit na nga yung sa baba ko, sinasaktan mo pa ako.”

“Paanong hindi sasakit yan, eh malandi ka!” Sigaw ni Nanay.

“Friend, tama na! OA ka na.” Pumagitna sa amin si Ninang.

“Ano’ng tama na! Isa ka pang bakla ka! Akala ko ba hanggang sayaw lang, eh binugaw mo na yang anak ko.” Galit na hinampas niya si Ninang sa braso.

“Nay, huwag mo na idamay si ninang. Wala siyang alam dun. It’s my chosen.”

Muling sumugod si Nanay sa akin at sinubukan akong hampasin ng hanger pero mabilis na hinarang ni Ninang ang katawan niya sa akin. “Sasha, tigilan mo na yung bata.”

“Ano ba ang ginawa mo sa sarili mo ha? Iningatan kitang gaga ka para hindi ka matulad sa akin.” Parang nanghihinang sabi ni Nanay. Isinuklay niya ang mga daliri niya sa gulo-gulo niyang buhok.

“Eh hindi naman po ako katulad niyo. Mayaman yung sa akin, Nay. Low class lang mga kostumer. Tignan mo nga, oh! Binayaran naman niya ako ng one hundred kyaw.” Pinakita ko sa kanya ang cheke na ibinigay sa akin.

Nanlaki ang mga mata ni Nanay at dahan-dahan na lumapit sa akin. Kinuha niya ang papel at nagulat ako ng isinampal niya ito sa akin. Napahawak ako sa pisngi ko. “Aray naman, nay! Nabasag yata hearing drums ko!”

“Tanga ka talaga! Paano ka nakakasigurong totoong cheke nga itong ibinigay sa’yo. Minsan, Saskia, hindi ka talaga nag-iisip. Dapat pera ang tinanggap mo, hindi papel! Pera!” Napuno ang buong bahay ng sigaw ni Nanay.

“Akin na nga. Patingin!” Kinuha ni Ninang ang cheke mula kay Nanay. “Eh mukha naman totoo ito. Di bale, sasamahan kitang pumunta sa bangko mamaya. Papalit natin ’to.”

“Ikaw, bakla ka, ikaw may kasalanan nito eh! Sabi ko sa’yo ingatan mo ang anak ko.” Naiiyak na sabi ni Nanay. “Tignan mo ang nangyari!”

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko at lumapit sa kanya. Kahit anong hirap ang napagdaanan namin noon hindi siya nagpakita sa amin na umiiyak siya o nanghihina. Ngayon ko lang siya nakita ng ganito. Niyakap ko siya. “Huwag ka na magdrama. Na-ano lang ako, hindi naman ako namatay.”

“Sinira mo ang pangarap ko sa’yo. Gusto kong makapang-asawa ka ng mayaman tapos ngayon… ngayon magiging katulad ko lang ikaw.” Basag ang boses na sabi niya.

“Nay, hindi ko naman kailangan makapang-asawa ng mayaman. Gusto ko lang makatulong sa inyo. Gusto kong mapag-college si Cosme at Yuka. Gusto ko silang mabigyan ng magandang kinabukasan. Kahit sila na lang, huwag na ako.”

Pagkagaling namin sa bangko ay dumiretso agad kami ni Ninang sa grocery para bumili ng mga pagkain sa bahay at ng mga baon ng bata. Tuwang-tuwa ako ng mapapalitan ang cheke ng totoong pera. Naisip ko agad kung ano na ang gagawin sa perang iyon. Mapapagawa na namin ang sirang kisame namin. Mabibili ko na si Yuka at Cosme ng bagong uniporme sa eskwelahan. Mabibili ko na din yung gustong iPhone ni Yuka. Pwede pa kami magtayo ng sari-sari store sa tapat ng bahay namin.

“Ninang ngayon lang ako nakabili ng ganito karaming grocery. Magugulat sina Cosme at Yuka nito pag-uwi nila.” Sabi ko habang nakasakay kami sa trike pauwi.

“Ano bang nangyari kagabi, Saskia?” Seryosong tinitigan ako ni Ninang Jodie.

“Yun nga… Sumama ako tapos nangyari na.”

“Inofferan ka?”

Umiling ako. “Wala kaming napag-usapan bago yun basta nangyari na lang. Nakainom din kasi ako.”

“Bakit ka sumama? Gwapo ba?”

Dahan-dahan akong tumango.

“Hay nako, anak ka talaga ni Sasha.” Natatawang sabi niya. “Kumusta naman ang first time mo? Na-enjoy mo naman?”

“Konti… masakit eh.”

“Malaki ba?” Humagikgik si Ninang.

Bigla ko na naman naalala si Migs. Ang mala-ginto nitong buhok. Ang katawan nitong parang inukit ng pinakamagaling iskultor… Naalala ko ang mga hawak niya, ang mga halik na iniwan niya sa katawan ko, ang mga bagong sensasyon na sa kanya ko lang naranasan.

Hinawakan niya ang baywang ko at napaigti ako ng maramdaman ko ang kirot sa pagkababae ko. Mahigpit akong napakapit sa braso niya at mariin na napapikit. Kumawala ang impit na daing mula sa labi ko. Halos maiyak na ako dahil pakiramdam ko hinahati ang katawan ko.

Narinig ko ang malalim na pag-ungol niya sa tainga ko habang ipinapasok niya ang sarili niya sa akin. “You’re so tight… so small…”

“Masakit…” Naramdaman kong tumulo ang luha sa gilid ng mga mata ko.

“Shh… I’ll be gentle.” Bulong niya sa akin.

“Hindi ka na nakasagot diyan.” Mahinang siniko ako ni Ninang at nagising ako sa malalim na pag-iisip.

“Si Ninang talaga… yung mga tanong mo kasi…” Natatawang sabi ko.

Pagkaraan ng ilang sandali ay huminto ang trike sa harap ng bahay namin at nagkataon na nakaupo sa labas ang mga inggitera at chismosa namin na kapitbahay. Nagbubulungan na naman sila habang ipinapasok namin ni Ninang ang mga napamili namin. Nang-aasar na nginitian ko na lang sila.

“Ate!” Tumatakbong lumapit si Yuka at Cosme sa amin. Nakauniporme pa ang dalawa dahil kagagaling lang ng mga ito sa eskwelahan.

“Ano yan mga yan, Ate? Sa atin ba yan?” Tanong ni Cosme.

“Oo, binili ko yung paborito niyong mga pagkain at bumili na rin ako ng mga baon niya. Saka mamaya hindi na galunggong ang ulam natin, bumili ako ng spam. DI ba gusto niyo yun?”

“Hay salamat! Akala ko tutubuan na ako ng kaliskis kakaisda natin.” Sabi ni Yuka.

“Saka yung sinasabi mong iPhone, bilhin mo na.” Nakangiting sabi ko.

“Talaga, Ate?” Gulat na sabi niya.

“Oo, ipinangako ko sa’yo yun eh.”

“Thank you, ate!” Niyakap ako ng mahigpit ni Yuka. “The best ka talaga!”

“Aba! Umaasenso na si Saskia.” Narinig kong sabi ng kapitbahay namin habang nakatitig sa amin.

“Eh paanong hindi aasenso yan, eh ang dali-dali lang ng trabaho niya. Bubukaka lang siya, may pera na.” Natatawang sabi ng inggiterang kapitbahay namin na nakaaway ko noong nakaraan.

“Kung ano talaga ang puno, iyon din ang bunga. Di bale nang maghirap kami pero hindi ko ibebenta ang sarili ko.” Sabi ng isa pa.

Kumawala ako sa pagkakayakap kay Yuka at humarap sa kanila. “Wala naman kasing bibili kahit mag 50% sale ka pa! Tse! Mamatay kayo sa inggit!”

“Halika na, Yuka, Cosme! Pumasok na tayo at lutuin na natin yung spam natin. Nang makalanghap man lang ang mga chismosang yan ng imported na pagkain.” Sabi ko at nagmartsa papasok sa bahay.

MIGS

“Hey Dad, can I ask you something?” Dad and I were having a nice, quiet drink on the porch of the house. We do this every once in awhile. We’d been doing this since I was a teenager. Dad was more than a father to me, he was also my bestfriend. He gave me the security to talk to him about anything.

I remembered when I was fifteen and I started being sexually active. I told him about it and he never told me or made me feel that what I was doing was wrong. Sabi niya normal lang daw iyon sa lalaki. He just reminded me to never forget to use protection and if I needed to know anything I could come to him.

“Yeah, sure. Shoot.” He said before taking a gulp of beer from the bottle he had in his hand.

“How did you know that Mama was the one for you?”

“It was a gut feeling. I just knew.”

“Kailan mo naisip na siya na yung babaeng pakakasalan mo?”

A nostalgic smile appeared on his face. “The first time I saw her. Your mother was beautiful— she still is. She was so young, sixteen at that time. I knew in that instant that she was mine and I was hers and I didn’t have a choice with her. When it’s love you don’t even have a say about it, it’s just there oozing out of your pores. “

I thought of Hazel. My beautiful Hazel. It wasn’t an instant attraction between us. I fell in love with her little by little. I fell in love with the way she smiles, the way she looks at me, the way she says my name, the way she does everything with grace. The more I got to know her, the more I fell for her. It wasn’t an instantaneouse pulse that vibrates in the deepest part of my heart. It’s like weaving together all the things I loved about her, every story exchanged, every secret whispered. All those things built on itself until it was big enough to ignore. That’s when I made the choice that she was the one for me. The one I wanted to spend the rest of my life with.

“Then why did you and Ma seperated? Bakit nakilala lang kita noong nine years old na ako?”

Dad took in a deep breath. He avoided my gaze. “Minsan kahit mahal mo ang isang tao, masasaktan at masasaktan mo pa rin siya. May mga bagay na susubok sa pagmamahalan niyo. I love your Mom and I never meant to hurt her but I did.”

“What did you do to Ma?” I asked, out of curiosity.

“If I tell you what I did to your mother, you would hate me.” He said with a bitter smile.

“Did you… did you cheat on her?”

He shook his head. “No, I did something worse than that.”

They never really explained why Ma had to hide me from him when I was a child. The first time I saw my father was when he picked me up from the school’s clinic. I never knew he was my father even after I met him. Akala ko wala na akong ama dahil iyon ang sabi sa akin ni Mama. I thought at that time that he was just my mother’s husband and the father of the twins.

“But she still forgave you?” I asked.

He nodded his head. “Hindi ko pa nagagawang patawarin ang sarili ko sa nagawa ko sa kanya, pinatawad niya na ako. Cassie has such a forgiving heart. Sometimes I think I don’t deserve her.”

I loved and respected how highly Dad always speaks of Mama.

I gulped down the beer I was holding to moisten my drying throat. “Do you think Hazel would forgive me too?”

“Forgive you for what?”

“I cheated on her, Dad. I slept with another woman.” Those words came out of my throat like vomit.

Dad looked at me, quite shocked. There was only silence for a few minutes before he spoke again. “Ikakasal na kayo… bakit mo ginawa iyon? Bakit ngayon pa kung kailan ikakasal na kayo?”

“Hindi ko sinasadyang mangyari iyon. It just kind of happened.” I slumped against my seat and massaged my aching temples. I thought of the woman I slept with again. She was so alluring, so tempting. I was instantly drawn to her like a magnet. I felt like Adam in the garden of Eden being tempted to eat the forbidden fruit. And eat, I did…

“What are you planning to do? Are you going to tell her?” Dad asked.

“I still don’t know what to do, Dad. I guess, I just want to get this off my chest.”

“Ayaw kong pangunahan ka sa desisyon mo, Miggy. Malaki ka na. Kung anuman ang maging desiyon mo at kung ano ang mangyari, you know your mother and I are always here for you.” He patted me on the back. “I trust that you’d do the right thing, son.”

“Promise me, Dad, wala kang pagsasabihan nito. Kahit kay Mama, lalong-lalo na kay Mama.” I begged.

“Of course.”

“I didn’t know why I did that, Dad.” I raked my fingers through my hair frustratedly.

“Maybe you just had a moment of cold feet. Hindi ko sinasabing tama ang ginawa mo pero hindi naman uncommon iyon sa mga taong ikakasal na.” 

“Miggy, Nick…” Mama came out of the house and walked towards us.

“Yes, Babe?”

“Pumasok na kayo sa loob. Kayo talaga, tama na muna yang inuman niyo.” She stopped in front of us and took away the bottles we had in our hands. “Luto na ang dinner.”

“Come on, champ! Let’s go in.” Dad gave me a pat and stood up, wrapping his arms around the small of Mama’s waist.

I nodded my head. “Susunod na lang ako, Dad, Ma.”

“Miggy, hindi pinaghihintay ang pagkain.” Mama said.

“Cass, hayaan mo muna ang anak natin. Maya-maya papasok din yan.” Dad said and turned his attention back to me. He gave me a meaningful nod.

“Basta pumasok ka agad.” Sabi ni Mama.

“Yeah, I’ll just stay here for a bit.”

I let out a long, deep exhale. I started contemplating again as soon as I was left alone. I had always been careful with what I do. Always. That night I just lost myself to her. The moment she swayed her hips in front of me, I just lost control. The alcohol didn’t help either. I closed my eyes and I began picturing her in my head again, dancing in front of me. It was as if I was being mocked by my own self.

Miguel Cordova, what have you gotten yourself into?

Chapter Four

SASKIA

![](https://img.wattpad.com/042f7f06e9de37e34406a86c359c2e867c93965c/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7a303437574a486a4f30374853513d3d2d3336343331333339382e313439656261626435363165386438633436323436313837393931312e6a7067)

Gusto kong maranasan naman nila Nanay at ng mga kapatid ko kahit ang buhay mayaman. Bata pa lang ako nagbebenta na ng sarili niya si Nanay para lang mabuhay kami. Alam kong maraming tiniis para sa amin para sa amin. Wala naman sigurong babae ang gustong ipagbenta ang sarili niya. Kahit ako, kung papipiliin ako, hindi din ito ang gusto kong buhay sa amin pero ito ang binigay sa amin. Wala naman alam na ibang trabahong alam si Nanay dahil ito na ang nakagisnan niyang trabaho mula pa sa ina niya.

Akala nila madaling maging puta. Bubuka ka lang daw, may pera ka na. Hindi kasi nila nakikita ang paghihirap ni Nanay. Hindi nila alam na minsan umuuwi si Nanay na may pasa sa mukha dahil sinaktan siya ng kustomer niyang lasing. Hindi nila naririnig si Nanay kapag umiiyak itong mag-isa sa gabi. Hindi nila alam na kahit may sakit siya pinipilit niya ang katawan niya na magtrabaho para lang may makain kami. Nakalimutan na nilang tao din siya. Hindi lang siya isang puta, tao siya. Na katulad nila may pakiramdam din siya. Kung tratuhin nila kami para kaming may mga nakakahawang sakit.

Bata pa lang ako, alam ko na na hindi kami tanggap ng mga tao dahil puta ang nanay ko. Pakapalan na lang ng balat. Bakit? Wala naman sila noong wala kaming makain. May naitulong ba sila noong nagkasakit si Yuka noong bata siya at wala kaming pambili ng gamot? Nandoon ba sila noong hindi namin malabas si Cosme sa ospital noong kapapanganak niya pa lang dahil wala kaming pera? Wala! Kaya kiber ko sa mga sinasabi at iniisip nila? Kaya kong taas-noong humarap sa mga chismosang iyon dahil kilala ko ang nanay ko. Kilala ko kung sino talaga siya sa likod ng trabaho niya. Hindi ko kahit kailan ikahihiya na anak ako ng Nanay ko.

“Mammy, tignan mo! Bagay sa’yo ’to, isukat mo!” Inabot ko sa kanya ang bestidang nadampot ko. Nasa mall kami ngayon kasama ang mga kapatid ko at namimili kami ng mga damit. Sa pang mayamang mall ha, hindi sa Tutuban o sa 168! Minsan lang kami makapasok sa sa mga ganito, lahat ng damit namin sa tiangge lang binili kaya sabik na sabik ang mga kapatid ko. Si Yuka halos maloka na sa pagpili ng mga damit. Nalunod na yata ang gaga sa fitting room.

“Sigurado ka ba bagay sa akin yan? Masyado naman balot! Hindi naman ako madre! Gusto kita yung legs ko saka cleavage ko!” Sabi ni Nanay habang nakatingin sa pulang bestida.

“Ano ka ba, My? Ito na uso ngayon! Para naman mukha kang class at fashionate!” Sabi ko.

“Eh di naman ako titser no, ba’t kailangan ko magmukhang magkaklase? Saka ano ba yung fashionate?” Kunot noong tanong ni Nanay

“Yung sunod sa uso.” Sagot ko.

“Baka fashionable, Ate.” Napakamot ng ulo si Cosme. “Saka My, yung class, hindi ibig sabihin nun magkaklase ka. Ibig sabihin nun mukha kang mayaman.”

“Yun! Mukhang sosyal!” Sabi ko at kinabig ko si Cosme sa akin. “Ang galing talaga ng kapatid ko. Hindi sayang ang pinababaon ko sa’yo.”

“ATEEE!!!” Tumatakbong lumapit sa akin si Yuka. “Di ako makapili ng damit! Pwede bang lahat na?”

“Yuka, pumili ka lang ng gusto mo.” Sabi ni Nanay.

“Eh lahat ito gusto ko.” Inangat niya ang isang punong basket na damit na hawak niya. “Ate, oh! Sabi mo kahit anong gusto namin.”

“Oo, sige. Kunin mo na lahat yan. Mayaman tayo ngayon.” Sabi ko.

“Saskia.” Tinitigan ako ni Nanay.

“Pagbigyan mo na, My. Minsan ko lang mapamili mga kapatid ko saka marami naman akong itinabing pera.” Sabi ko.

Binayaran ko na ang mga napamili ni Nanay at pagkatapos namin magshopping syempre gutom na ang mga bagets.

“Saan niyo gusto kumain?” Tanong ko sa kanya. “Sa Mcdo? Di ba paborito mo yung chicken at spaghetti nila dun, Cosme?”

“Ayoko dun, Ate! Gusto kong magkape dun sa sinasabi ko sa’yo…” Sabi ni Yuka.

“Ah yung sabi mong mamahalin na kape? Sa Starstruck?”

“Starbucks, ate! Para naman magamit ko na yung iPhone na binili mo sa akin. Magselfie tayo kasama yung frap tapos ipopost ko sa facebook mamaya.” Excited na sabi ni Yuka. Nabili ko na ang pinaka-aasam asam niyang iPhone mula sa kapitbahay namin na snatcher. Nadekwat niya daw ang cellphone sa isang estudyante sa U-belt. Maayos pa ang cellphone saka mukhang bago pa.

“O sige, kung dun ang gusto mo.” Sabi ko.

“Ikaw, Yuka, puro kapritsuhan ang mga gusto mo.” Nakasimangot na sabi ni Nanay.

“Nay, okay lang. Minsan lang maranasan ng mga bata yan, hangga’t may ilalabas ako, edi go!”

“Ang bait-bait talaga ng ate ko.” Yumakap sa akin si Yuka. “Kaya mahal na mahal ko ’to eh.”

Pumunta kami sa sinasabing kapehan ni Yuka at ang matapang na amoy ang unang sumalubong sa akin. Nalukot ang mukha ko sa amoy. Hindi naman siya eksaktong mabaho pero hindi lang siguro ako sanay.

Kumuha ng mesa sina Cosme at Nanay at kami naman ni Yuka ay pumili para umorder.

“Welcome to Starbucks. May I take your order, ma’am?” Nakangiting sabi ng babaeng nasa likod ng cashier.

“Ah… akin yung ano na lang, yung…” Tumingin ako sa menu. “May mango shake ba kayo?”

“Ah wala po. Sorry.” Sabi ng babae. “But we do have Strawberry Frappuccino. Baka gusto niyo pong i-try.”


“Sige, yun na lang ako.” Sabi ko.

“Ano pong gusto niyo? Tall, grande, or venti?”

“Yung tig-bebente lang. Akala ko puro mahal din may mura din pala.” Sabi ko.

“Ate naman, nakakahiya ka, hindi bente! Venti!” Bulong sa akin ni Yuka. “Size yun.”

“Aba! Malay ko ba sa mga venti-venti na yan1 Di na lang kasi small, medium, large! Ang dami pang kaartehan. Yung pinakamaliit na lang yung akin, Miss.”

“Alright, ma’am. One tall Strawberries and Cream Frappuccino.” Nakangiting sabi ng babae sa counter halatang nagpipigil ng tawa. Umorder si Yuka ng sa kanya at inorder niya na din si Nanay at si Cosme.

“Can I get a tall green tea skinny latte? Skim milk, no foam, and can I please have it extra hot? Thanks!” Sabi ng babaeng nasa counter sa tabi ng amin. Naagaw niya ang pansin ko dahil bukod sa matangkad ang babae ay ang ganda pa nito. Mahaba at alon-alon ang buhok niya. Maliit at maamo ang mukha at sosyal talaga ang datingan. Pag beauty queen ang byuti ni ate.

“Hey, beautiful.” Sabi ng isang pamilyar na boses ng lalaki. Hindi ko alam kung saan ko narinig iyon pero pamilyar talaga. May umakbay sa kanya at nag-angat ako ng tingin sa matangkad na lalaki.

Napasinghap ako sa gulat ng makita siya. Ang lalaking nakasiping ko. Hindi ako pwedeng magkamali. Hindi ko pwedeng makalimutan ang lalaking unang kumuha sa akin. Nakaukit na sa isip ko ang mukha niya. Kung minsan nga, napapaginipan ko siya. Saka hindi naman araw-araw makakakita ka ng lalaking may mala-gintong buhok dito sa Pilipinas.

“Migs.” Ngumiti ang babae. Isang mabilis na dampi sa labi ang ibinigay niya sa babae. “Do you want anything?”

“No, I’m fine.” Nakangiting sagot niya. Kahit gusto kong ihiwalay ang titig sa kanya ay hindi ko magawa. Para akong nahipnotizmo. Hindi ako makapaniwala na nasa harap ko ulit siya. Ang lalaking nakauna sa akin. Ang lalaking naging laman ng mga panaginip ko noong mga nakaraang gabi. Sariwa pa rin sa isip ko at sa… sa ano ko (alam niyo na yun) ang nangyari sa amin.

At ngayon, nandito siya sa harap ko. May nakakulong sa bisig niya na ibang babae. Biglang nag-angat ng tingin si Migs at nagtama ang mga mata namin. Kumabog ang dibdib ko. Parang yung pagbaba sa rollercoaster na pakiramdam, yun yung naramdaman ko ng magkatinginan kami. Rumehistro ang pagkagulat sa mukha niya ng makita ako. Namilog ang mga mata niya at umawang ng slight ang bibig niya.

“Ate, okay na.” Sabi ni Yuka.

“Ha? Ah, sige…” Ako ang unang kumalas sa titigan challenge namin.

Parang gulaman ang mga paa ko nang ihakbang ko iyon. Para akong nanghihina. Pinilit ko ang sarili kong maglakad, iniwan ko na si Yuka para maghintay ng order at bumalik na sa mesa nina Nanay at Cosme.

“O, bakit parang namumutla ka?” Tanong ni Nanay sa akin. “Ano? Ngayon na unti-unting pumapasok sa utak mo ang mga nagastos mo ngayon?”

“Hindi, Mammy. Wala ’to. Napagod lang siguro ako.”

MIGS

“Migs.” Hazel touched my shoulder. “Migs, is everything okay?”

“Huh? Uh, yeah.” I blinked, willing myself out of the reverie I was in. The woman was gone now but my mind still couldn’t take it in. Did I just see what I thought I saw? Was it really her? Could my mind be playing a trick on me? Or was it my conscience?

“Bigla ka na lang natulala.” She chuckled quietly.

“I’m sorry, love. I’m just tired. It’s been quite a long day.” I massaged my temples, faking a headache.

“My poor baby.” Hazel wrapped her arms around my waist and pressed a kiss on my jaw. “You should’ve just waited for me in the car. Sandali lang naman ito. I’m just grabbing myself something to drink.”

“It’s alright.” I said, trying to mask my anxiety from seeing that girl again. What was her name again?

“How was the meeting?” She asked.

“It went good.”

I was in the middle of a board meeting in the function room of this mall when Hazel stopped by. My father was a very intelligent shopping mall magnate. He was a self-made billionaire. Everything we had now was a fruit of his hard work. He had built shopping malls not only in the Philippines but in other parts of Asia. For the past few months, he had been talking about his plan to retire and I knew, as the eldest son, that I’d have to take the responsibility of running this family business. He had been familiarizing me with the business since I got out of college. He was prepping me to be the next CEO.

Hazel sighed as we walked to my car. “Is something bothering you, Migs?”

“Huh? Nothing. Bakit?”

“Wala.” She shrugged. “Para kasing kanina ka pa wala sa sarili mo. Are you sure you’re okay?”

“As I said earlier, I’m just tired. I’m sorry, love.”

She smiled and wrapped her arms around me. “It’s okay. You don’t have to apologize. Ikaw naman kasi, you’re putting too much pressure on yourself. Overworked ka na. Learn to loosen up a bit.”

“Hazel…” I sighed and rested my forehead againsts hers. “I love you.”

“I love you too, Migs.” She kissed me on the lips.

“It’s you who I want to be my wife and the mother of my children. Just you…” I tightly shut my eyes. “You’re all I ever want and need.”

“Oh Migs.” I could hear the smile on her voice. “We only have to wait six more months until our wedding. It won’t be long before that happens. There’s nothing more I want than to be your wife and a mother to your children.”

We went into my car and I drove Hazel to their house. Hazel belonged to a family of old rich, their wealth dating back to the spanish-era. The Belarminos own the biggest power distributing company in the Philippines which boasted a coverage rate of nearly seventy-five percent nationwide.

Hazel was born with a silver spoon in her mouth but she was unlike all the other heiresses I’d met. She was different from them. Very. She was uncomplicated, undemanding, and simple. She hold herself with the upmost grace, class, and poise. She had the regal air about her that you could feel simply by standing next to her.

She was the perfect woman for me. My sweet Hazel.

“Hijo, it’s so nice to see you again.” Her mother, the great Imelda Belarmino, greeted me with a hug. “Come in. We were about to have dinner, tamang-tama ang dating mo.”

We followed Imelda to the dining room and joined her and her husband, Guillermo Belarmino, for a nice dinner. They were nice people, Hazel’s parents. When we told that we were already engaged a month ago, they were so ecstatic.

“Six months?” Gil’s brow shot up. “Why do you have to wait six months to marry? Bakit patatagalin niyo pa ng ganon? Back in our days, kapag nag-alok ng kasal ang lalaki kailangan sa susunod na buwan kasal na.”

“Dad naman, it’s not that simple.” Said Hazel.

“Ano ang hindi simple? All you need to do is decide where you want to get married, what clothes you will where, and the guests you want to invite. What’s so complicated about that?”

“We want everything to be perfect.” Said Hazel, sliding her hand next to mine. “Don’t we, Love?”

I smiled and took her hand in mine, bringing it to my lips to kiss. “Of course, I only want to give the very best of everything to your daughter. We want everything little detail perfect on our wedding day.”

“Gil, hindi mo dapat pinakikialaman ang desisyon nila. They’re not kids anymore. They know what their doing saka iba na ang panahon ngayon. Hindi na katulad ng dati.” Hazel’s mom defended.

“I see no reason to rush, Papa. We’re going to get there soon, aren’t we, Love?” She batted her lashes on me.

“We will.” I smiled and kissed the side of her head. Suddenly my conscience weighed heavily on me. I tried to shake it off my mind but I couldn’t. I cheated on her! I slept with another woman and I cheated on my fiance! I wanted to say it out loud. I swallowed, holding the words in.

“Your father is just too excited.” Imelda smiled at us.

“We’re excited too, Mom. But like they say, perfection isn’t rushed.” Hazel said.

“Of course, dear.” Her mother agreed. “We’re excited to finally have you in our family Miguel. Ngayon pa nga lang engaged na kayo ng unica hija namin, anak na din ang turing namin sa’yo.”

“Thank you, tita.” I forced a smile.

“I only ask one thing, Miguel. Do not hurt my daughter.” Gil looked at me with a serious expression on his face.

I had everything planned out. The wedding. Our honeymoon. How many kids we would have in the future. Our family. Everything was perfectly laid out in my mind. But one night. One single careless mistake and everything could blow up at my face. I had fucked everything up!

I downed another shot of whiskey. I let out a breath against the burn in my throat. Damn it! Ang tanga ko! How could I let my penis decide for me? I was going to get married to the woman of my dream. We were going to build a family together…

“Miggy…” I flinched when I felt a touch on my shoulder.

I turned and saw Mama. She was wearing a white cotton robe, from the looks of it, she had just woken up. After having dinner with the Belarmino’s I went to my pad but my conscience just wouldn’t shut up. It was gnawing at me like an annoying little bug that buzzes around your head. I went to my parents’ house in the middle of the night and decided I’d spend the night here. I helped myself in Dad’s bar room.

“Ma!” I blinked.

“I didn’t mean to bother you. Nakita ko kasing may ilaw sa bar room, akala ko nakalimutan ni Nick patayin. Papatayin ko lang sana.” She explained.

“It’s okay, Ma.” I sighed.

“May problema ba, Miggy?” She crossed her arms over her chest.

I shook my head. “Nothing.”

“Sa akin ka pa nagsinungaling. Anak kita, higit sa kanino man ako ang nakakakilala sa’yo.” She gave me a gentle smile. It instantly soothed me to the bone.

“You know, Ma, I’ve always been careful all my life. I always strive for the best. I always need to have everything in control. I don’t ever want to make any wrong decision. I was given second life, Ma, and I can’t waste it.”

“Miggy…” Mama’s face dropped. “Will you tell me what’s wrong?”

“I just… I don’t know, Ma. Naisip ko lang, what if I fuck up? Would you still love me?”

“Oo naman.” She instantly answered. She caressed my cheek with the back of her hand. “You’re my son. No matter what you do, I’ll always love you.”

“Ma…” I found myself wrapping my arms around my mother. I couldn’t tell her about what I did to Hazel but her gentle presence calmed the anxiety in me. “Thanks, Ma. You’re the best.”

Chapter Five

SASKIA

“Aling Loida!” Kinatok ko ang gilid ng tindahan na gawa sa kahoy. “Aling Looooiiidddaaaa!”

“O, ano? Uutang ka na naman?” Nakapamewang na lumaba ang matandang babae na may hawak na pamaypay na gawa sa abaka. “Nako! Saskia, ang haba na ng listahan niyo sa akin, ilang buwan na ’tong utang niyo. Magtataon na nga eh. Ito naman si Wendell na tanga pautang ng pautang porke—”

“Aling Loida, kaya nga ako nandito para magbayad ng utang.” Sabi ko.

Natahimik ang babae at tinitigan ako. “Ikaw magbabayad? May himala nga.”

“Ito naman si Aling Loida. Magbabayad na nga ako, sinosoplak niyo pa ako. Magkano na ba utang ko sa inyo?”

Nilabas niya ang calculator niya at listahan ng mga utang. Pagkatapos ay pinakita niya sa akin. “O, yan! Eight hundre seventy-five.”

“Yun lang pala? No problem!” Naglabas ako ng isang libong papel.

Kunot ang noong kinuha ni Aling Loida ang papel. “Aba, totoo ngang marami na kayong pera.”

“Syempre naman, aling Loida. Mayaman na kami. If there’s a will, it goes round and round.”

“Ewan ko sa’yo. Wala akong maintindihan sa mga sinasabi mo. O siya, siya.” Pinaypayan ng matanda ang sarili niya.

“Aling Loida…”

“Ano pang kailangan mo?”

“Change is coming.”

“Ano ba yang pinagsasabi mo, Saskia?” Sumimangot ito.

“Yung sukli ko, Aling Loida!”

“Oo nga pala.” Napakamot na lang siya ng ulo bago nilabas ang kaha niya at pagkatapos ay inabot niya sa akin ang sukli.

“Salamat, Aling Loida. Next time ulit.” Sabi ko. Bago ako makaalis ay biglang lumabas si Wendell. May tagusan kasi papunta sa tindahan mula sa bahay nila.

“Saskia, sandali.” Pigil niya. Hindi ko siya pinansin at naglakad na ako pabalik sa bahay.

“Hoy, Wendell! Bumalik ka nga ditong bata ka.” Tawag ni Aling Loida sa anak niya pero hindi siya pinansin nito.

“O, bakit na naman? Baka pagalitan ka pa ng Nanay mo saka baka di na ko pautangin nun sa susunod. Alam mo naman ayaw nun na nakikitang lumalapit ka sa akin.” Nagpatuloy ako sa paglakad at humabol siya sa akin.

“Totoo ba yung balita?”

“Ano na naman?” Umikot ang mga mata ko.

“Na… na katulad ka na din ng Nanay mo. Kaya marami na kayong pera kasi nag…” Napahinto siya.

“Kasi nagpopokpok ako?” Kaswal na sabi ko.

Hindi siya kumibo.

“Ano naman kung totoo iyon? Ano ba talagang nakukuha niyo sa pangingialam sa buhay namin mag-iina? Nabubusog ba kayo ng mga chismis?” Bumuntong-hininga ako.

“Nag-aalala lang naman ako para sa’yo. Saskia, hindi mo kailangan gawin iyon. Nandito ako para tulungan kayo. Pumayag ka lang na maging akin. Ako na ang bahalang bumuhay sa’yo at sa pamilya. Hindi mo kailangan magbenta ng katawan para buhayin sila.”

Napahinto ako at humarap sa kanya. Pumamewang ako at tinaasan ko siya ng kilay. “Sa tingin mo mabubuhay mo ang pamilya ko sa pagguguwardiya mo? Nagpapatawa ka ba? You want is not just just. I’m sick of tired of poorness.”

“Ano?”

“Sabi ko yung gusto mo hindi basta basta. Pagod na ako sa kahirapan. Isa pa yan, you can not know how to english. Paano kita magugustuhan niyan? Gusto ko sosyal at mayaman na mapapangasawa. Yung kayang ibigay ang mga gusto at pangangailangan ng pamilya ko.”

“Mag-aaral ako para sa’yo. Maghahanap ako ng mas magandang trabaho.”

“Wag na. Hindi tayo para sa isa’t-isa, Wendell. Mabait ka naman saka infairness gwapo ka ha. Marami ka pang makikilalang ibang babae. Yung bagay sa’yo. Birds of the same feathers flocks forever. Sorry talaga.” Tinapik ko siya sa braso at iniwan na. “O siya! I need to be back my home. Bye!”

Ilang taon din akong niligawan niyang si Wendell. Okay naman siya. Mabait, palagi kaming pinauutang niyan kahit nag-aaway na sila ng nanay niya. Masipag. Gwapo. Yun nga lang wala sa kanya ang kaisa-isang katangian na hinahanap ko sa isang lalaki. Wala siyang pera. Hindi siya mayaman. Katulad namin isang kahig, isang tuka lang siya. Sawa na ako sa ganitong buhay. Gusto kong yumaman at kahit ano gagawin ko para mangyari iyon.

“Bongga may flat screen tv na kayo!” Sabi ni Ninang pagpasok niya ng bahay. Umikot ang mga mata niya sa mga gamit sa bahay. “At bago ang sofa niyo, ha. Kaya lalo kayong pinagchichismisan ng mga kapit-bahay.”

“Yang tv sinangla sa amin ni kumpareng Delfin at yan naman sofa bagong bili yan ni Saskia. Ang ganda ’no?” Natutuwang sabi ni Nanay.

“Mabuti naman pinalitan niyo na yung kahoy na upuan niyo, eh inaanay na nga yata yun.” Humalakhak si Ninang Jodie.

“Ninang, ba’t di ka sumama magshopping sa amin?” Ngumuso ako.

“Eh may event nga dun sa Tagaytay. Kinuha akong hairstylist, sayang naman yung racket. Aba! Limang libo din yun.” Sabi niya.

“Pero di bale, meron naman akong binili sa’yo.” Kinuha ko ang paperbag na may laman na damit at inabot iyon sa kanya.

“Ang sweet talaga ng inaanak ko. Hindi talaga ako nakakalimutan nito.” Niyakap ako ni Ninang.

“Syempre naman! Ikaw pa, eh ikaw ang paborito kong ninang.” Sabi ko. “Naalala ko tuloy yung kapanahunan mo pa, yung dalaga ka pa, Sasha. Di ba ang dami mo din pera nun?”

“Ay oo! Sinabi mo pa. Ginagarahe kasi ako ni Mayor noon. Sariwang-sariwa pa ako noon.” Tumawa si Nanay. “Ang dami kong pera noon. Mga bagong alahas. Bagong damit. Bagong cellphone. Lahat ng uso meron ako.”

“Eh anong nangyari, My?” Tanong ko sa kanya.

“Kayo! Kayo ang nangyari.” Sagot niya.

“Huwag kang mag-alala, My, yayaman ulit tayo.” Tumayo ako sa may bintana at tumingala. “Ipinangangako ko, My. Bukas luluhod ang mga tala.”

“Ay! Ang galing ng inaanak ko! Pwede ka na mag-artista!” Sabi ng supportive ninag ko.

Binigay ko sa pamilya ko lahat ng luho nila. Binili ko si Cosme ng mga libro, Si Yuka mga bagong damit, sapatos, case ng cellphone niya at kung anu-ano pa. Bumili din ako ng mga gamit sa bahay. Bagong sofa, tv, electric fan, bago at mas malambot na kama. Yung iba sinasanla lang sa amin pero alam namin namin na hindi na yun matutubos. Gusto kong ipalasap sa kanila ang masaganang buhay na hindi nila naranasan.

Bili dito, bili doon. Gastos dito, gastos doon. Hindi ko namalayan na nauubos na pala ang pera namin. Hanggang sa sampung libo na lang ang natira sa ipon ko. Pero ngayon natikman ko na ang masaganang buhay ayaw na bumalik sa wala. Ayaw ko ng bumalik sa realidad.

Nasa labas ako ng bahay namin, nakaipit ang yosi sa pagitan ng dalawang daliri ko. Itinaas ko iyon sa labi ko at hinithit iyon. Hinayaan kong pumasok ang usok sa baga ko bago ko binuga iyon.

“Inaanak!” Lumabas si Ninang Jodie mula sa bahay. “Ano’ng ginagawa ng maganda kong inaanak d’yan?”

“Nag-iisip.” Bumuntong-hininga ako bago ko tinapon sa harap ko ang yosi at inapakan.

“Ano naman iisipin mo?”

“Ninang, gusto kong pumasok sa club.” Sabi ko.

“Ano? Papasok ka sa club? Bakit?” Umupo si Ninang Jodie sa tabi ko.

“Mauubos na yung pera namin. Kailangan ko na naman kumayod.” Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga.

“Papatayin ako ni Sasha.”

“Ninang, ano pa bang mawawala sa akin?” Umikot ang mga mata ko. “Hindi naman na ako virgin.”

“Ayaw ng Nanay mo na maging katulad ka niya.”

“Hindi ako magiging katulad niya kasi maaahon ko ang pamilya ko sa hirap. Magsasayaw lang naman ako sa club.”

“Nako tigilan mo ako, Saskia! Yan din ang sabi mo noon pero anong nangyari? Nagpakangkang ka.”

“Aksidente lang naman yun, Ninang.”

“Ano’ng aksidente? Pwede ba yun? Ano yun nadulas ka sa titi niya?”

“Ninang naman! Seryoso ako. Please, tulungan mo ako? Malay mo swertehin ako, may magkagusto sa akin at igarahe ako.”

“Magagalit sakin nito si Sasha. Baka kalbuhin ako.”

“Please Ninang… Hindi naman ako magpopokpok. Magsasayaw lang ako tapos kung makakilala ako ng mayaman na sponsor, dun lang ako sasama.”

“Ayaw kong madamay diyan, Saskia. Nakita mo naman ang ginawa sa akin ng Nanay mo noon. Makinig ka na lang kay Sasha!”

MIGS

My excitement for our wedding seemed to have died down. I felt so undeserving of Hazel’s love. I had tainted our relationship. I couldn’t even look at her straight in the eye without having the thought of sleeping with that woman cross my mind. I wanted to tell her about what happened but I didn’t know where to start.

I couldn’t keep running away from all these. I couldn’t keep hiding this from Hazel. Someday she’d find out that I was not the perfect boyfriend she thought I was. That I had cheated on her with a prostitute.

We had been together for two years now. Two years and I threw it all out the window because of a silly lap dance I received on my bachelor’s party. What if I tell Hazel and she calls off the wedding? 

I thought of the woman I’d slept with. What if the woman use it against me? Damn it! My family was well-known. We owned the biggest shopping mall chain here in the Philippines! 

I picked up my phone and dialed Coco’s number. He answered after the second ring. 

“What’s up, bro?” He asked.

“You remember the bachelor party you threw for me?”

“Yeah? What about it?”

“Kilala mo ba yung stripper?”

“No… why?” There was a hint of suspicion in his voice.

“We need to talk. Magkita tayo sa ngayon. Two pm sharp.”

“Okay.” He yawned.

“Nicholas, two pm sharp! Not a minute late. Not a minute early.” I said in a more firm, authorative manner.

“Ikaw na nga ang may kailangan, ikaw pa demanding. Yes, sir, I’ll be there two pm sharp!” He sarcastically answered before putting the phone down.

“Hey, bro!” He held his fist out for a fist bump. I just stared at it quietly before gesturing for him to sit on the chair across from mine. He dropped his hand to his side and shrugged. “Okay, if that’s what you want.”

Umupo siya sa bakanteng silya sa harap ko. He sat straight up.

“What is this important matter you called me here to discuss, Mr. Cordova?” He said, feigning formality.

“Cut the crap.” I sighed and I collapsed against the chair. “I have something to tell you. Can you keep a secret?”

“That depends. Can I get a raise?” He grinned.

“Seryoso ako, Coco!” I impatiently said. “I’ve done something horrible.”

“Ano ba kasi yun? Just get straight to the point.”

I looked around. We were in the restaurant and people were minding their own business. But me being my paranoid self, afraid someone might hear, had to lean over to my brother and whisper to him those vile words. “I slept with a stripper?”

“What the fuck?” He exclaimed. “You what?!”

“Shh!” I smacked his mouth. 

“The stripper I hired for your bachelor party?” He asked in a low tone.

“Yeah…” 

“Bro, sa dinami-dami ng babaeng nagkakagusto sa’yo gusto mo pa yung prostitute.” He shook his head. “Have you had yourself checked? Baka mamaya may STD ka na.”

“She’s clean. Sigurado ako dun.”

“Yun naman pala… so?”

“What do you mean so? I’m getting married, Nicholas!”

“Well, that’s your last hurrah.” He said apathetically. “You’re going to get married which means you’ll be sleeping with one woman for the rest of your life. Hindi lang naman ikaw ang lalaking gumawa niyan.” 

“You have absolutely no moral compass. I can’t believe your my brother.” I shook my head.

“Says my cheating, prostitute-fucking brother. Kind of rich coming from you, ain’t it?” He snided.

I took in a deep breath and exhaled. “Bumalik tayo sa usapan. Do you know who the woman is?”

“No, I don’t fuck strippers. Sorry.”

“Natatakot lang ako na baka magsalita siya. I don’t want Hazel to know. I don’t want anybody to know. She has the ability to ruin my life, Coco! Do you even understand how serious this is?”

“Pwede kong tawagin yung party planner na hinire ko.” He said.

Chapter Six

SASKIA

“My, wag ka na mag-alala sa akin. Kaya ko ang sarili ko.” Bumuntong-hininga ako at tinitigan ko si Mammy mula sa salamin na nasa harap ko habang inaayusan ako ni Ninang Jodie. Nakaupo siya sa likod ko at tahimik lang na nakatitig sa akin. Kahit hindi na siya nagsalita noong magpumilit ako na magsayaw sa club, alam kong tutol pa rin siya doon. “Saka hindi naman ako sa pipitsugi na club magsasayaw, di ba, Ninang?”

“Oo nga naman. Di yun yung sa mga pinagsasayawan mo noon, Sasha.” Sabi ni Ninang habang kinukulot ang buhok ko.

“Lush Execution Club yun, My. Puro mga mayayaman ang kustomer.”

“Gaga, ano’ng execution? Ano yun bibitayin ka?” Pinukpok ako ni Ninang Jodie ng suklay sa ulo. “Executive! Lush Executive Club! Nako, Saskia, d’yan tayo sumasablay sa’yo. Ang ganda mo nga, kung anu-ano naman lumalabas d’yan sa bibig mo.”

“Ninang naman eh.” Inirapan ko siya. “Wala ba kayong bilib sa beauty ko?”

“Yun na nga eh, pasalamat ka maganda ka. Kasi kung pangit ka pa, ano na mangyayari sa’yo niyan?.” Natatawang sabi ni Ninang. “Pasalamat ka sa dugo ng tatay mong Briton.”

“Gaga! Sa akin nanggaling yang ganda mo! Kaya nga patay na patay yung hayop na yun sa akin noon.” Nalukot ang mukha ni Mammy.

“Pero nakatulong yung dugong forenjer ng tatay ko, aminin.” Sabi ko.

“O kaya yun, nung nabuntis ka na-thank you ka! Alam mo ba gusto kang ipalaglag ng tatay mo noon, Saskia. Di lang pumayag si Sasha.”

“Syempre, anak ko yan. Kahit naman pokpok ako may prinsipyo pa rin ako. Binuhay ko kayo ng mga kapatid mo kasi binigay kayo ng Diyos sa akin.”

“Kaya mahal na mahal kita, My eh.” Sabi ko.

“Saskia, wag kang tutulad sa akin. Ipangako mo sa akin na hindi ka na magpapagalaw ulit.” Seryosong sabi niya.

“Hindi na mangyayari yun. Nakainom lang ako nun saka malaki naman ang nakuha ko nun kaya keri na rin.” Kibit-balikat na sabi ko.

“Magsasayaw ka lang! Huwag kang magpapahawak sa mga lalaki. Lalo na yung mga mukhang walang pera!” Paalala niya.

“Oo nga, My. Paulit-ulit?”

“Hoy, Jomar! Bantayan mong mabuti yang inaanak mo!”

“Maka-Jomar ’to! Kinikilabutan ako sa’yo! Jodie ang pangalan ko! JODIE!”

Pagkatapos akong ayusan ni Ninang ay umalis na kami. Dinala niya ako doon sa club ng mga pangmayaman. Hindi na din sumama si Mammy dahil ayaw niya daw akong makitang ganon. Tutol man siya sa gusto ko, para naman ito sa ikabubuti namin. Lalo na ng mga kapatid ko. Hindi naman ako nagsinungaling sa kanya noong sinabi ko na hindi ako magpapa-take out. Iyon na ng una at huling beses na gagawin ko yun. Maliban na lang kung may mayaman na magkagusto sa akin at mag-alok na igarahe ako. Syempre hindi na ako tatanggi nun. Sabi nga ni Ninang Jodie sa akin kung sasama daw ako sa lalaki piliin ko yung MMMM o matatandang mayaman na madaling mamatay. Para kapag namatay siya, sa akin na mapupunta lahat ng kayamanan niya. Malay natin baka swertihin ako at mahanap ko yun.

“Alam mo na ang gagawin mo.” Sabi sa akin ni Ninang habang nasa backstage kami. Pinagsuot nila ako ng manipis na two piece at pinagtakong ng mataas. Kanina ko pa kinukundisyon ang sarili ko. Nagawa ko na ito noon at kakayanin ko ulit ngayon.

“Nang, yakang-yaka ko na ’to. Don’t worry, be happy.” Nakangiting sagot ko bago lumabas sa entablado. Nawala ang ngiting iyon at napalitan ng malakas na kabog ng dibdib ko ng makita ko ang mga tao. Nagsimula akong sumayaw sa harap ng mga lalaking naghahanap ng panandaliang aliw. Hiniwalay ko ang pagkatao ko mula sa katawan ko. Iyon lang ang paraan para masikmura ko ang ginagawa ko ngayon. Hindi si Saskia ang nananahan sa hungkang na katawan na ito.

Ipinikit ko ang mga mata ko at nagsimula na akong umindayog. Sinasabayan ng katawan ko ang nakakahalinang tugtog. Hindi ako anak ngayon, hindi ako kapatid, hindi kaibigan… hindi ako tao. Ngayon isa lang akong katawan na nagbibigay aliw sa kanila.

Pagkatapos na pagkatapos pa lang ng kanta ay tumakbo na ako papunta sa backstage. Saka lang ako nakahinga ng maluwag ulit.

“Ang galing galing ng inaanak ko.” Agad na sumalubong si Ninang na may dalang roba at ibinalot iyon sa katawan ko.

“Saskia!” Lumapit sa amin ang kaibigan ni Ninang Jodie na manager ng club na ito. Siya din yung kumuha sa akin na magsayaw sa party kung saan ko naisuko ang bataan ko. “Halika, dali! May gusto magtable sa’yo.”

“Hindi ako pokpok. Nagsasayaw lang ako.” Sabi ko.

“Gaga! Kakausapin mo lang. Malalaki magbigay ng tip ang mga yun.” Excited na sabi niya.

“Mare, hindi pwede hanggang sayaw lang si Saskia. Paano pag nabastos ’tong inaanak ko?” Pumamewang si Ninang.

“May mga bouncer kami dito. Hindi namin hinahayaan mabastos ang mga empleyado namin dito. Hindi ’to cheapanga na club remember.” Taas kilay na sabi ng friendship ni Ninang. “Ikaw din, Saskia. Sayang yun. Libu-libo magtip yan mga kustomer ko lalo na kung gusto ka nila.”

“Okay, game!” Agad na sabi ko.

“Saskia!” Pinandilatan ako ni Ninang.

“Nang, ako na bahala dito. Malay mo magustuhan ako.” Bulong ko sa kanya at sumama ako sa friendship ni Ninang.

Dinala ako ni Ninang sa table ng lalaki. Forenjer ito at medyo may edad na. Ito ang mga hinahanap ko ang mga MMMM. Tinuruan ako ng friendship ni Ninang, si mamang Vera, kung ano ang dapat gawin. May kumisyon din ako sa mga inoorder ng mga kustomer kaya kailangan umorder din ako ng umorder pag nagpapatable ako.

“Have you eaten yourself yet?” Tanong ko sa kanya.

“Have I what, darling?” Kumunot ang noo ng kano.

“You want food? Or you want something drinks?”

“Oh yes, please…”

“Waiter, can you bring us something drinks?” Tinawag ko ang isa sa mga waiter at kinuha niya ang order namin.

“So, what’s your name?”

“Uh… Moira.” Sabi din sa akin ni Mamang dapat daw mag-imbento ako ng pangalan. Magandang hindi na din nila malaman kung sino talaga ako. Dahil hindi naman si Saskia ito. Sa loob ng club na iyon binigyan buhay ko ang bagong katauhan. Si Moira.

“Moira, beautiful name. It suits you well. I’m Richard. Pleased to meet you.” Magalang na sabi niya.

“Richard, what you do here on Philippines?” Sinubukan kong magsimula ng usapan.

“I am travelling to different countries. I’ve always been interested in meeting different people from different cultures. It has always been my dream to travel around the world but I’ve never gone around to doing when I was younger. I’m pretty old. I guess I just want to see the beauty of the world before I die. After years of serving my country, I think I deserve this break. What about you? If you were given a chance to travel? Where would you want to go?”

“Someday, I climb the ifold tower.”

“The what, darling?” Marahan na tanong niya.

“Ifold tower. The triangle, you know? To Paris…”

“Oh, right… The Eiffel Tower in Paris.” Ngumiti siya sa akin. “I have been there too. Lovely country and people. But the kindness of the Filipinos are exceptional. I’m actually contemplating living here in the Philippines.”

Kahit hindi ko masyadong naiintindihan ang mga sinasabi niya ay nagkunwari akong interesado ako. Mabait naman siya. Hindi naman manyakis. Siguro gusto niya lang ng may makausap. Karamihan sa mga nag table sa akin ay ganon. Ang kailangan ko lang gawin ay tumango at ngumiti sa kanila. Gabi-gabi akong sumasayaw sa club at nagpapatable.

MIGS

“What the hell are we doing here, Nicholas?” I asked as we entered a strip club. We were immediately greeted by a lady who wore a maroon tight hugging strapless dress that revealed a generous amount of her thighs and cleavage. We asked for a table and she guided us to a spot on the corner of the room.

The lights began to dim and on the stage a deep red hue in the lightning slowly began to emerge. A woman slowly walked to the center of the stage. It was her. The stripper I slept with. She was wearing a see through laced bra and micro g string panties that left almost nothing to the imagination.

“Damn! She’s one fine piece of ass.” Coco commented.

I shook my head at my brother and tried not to look at the woman. I couldn’t look at her without being reminded of the night we spent together. It was a blur but I remember. I remember her moans in my ear, I remember how she clung on to me, how her womanly scent.

My fists clenched in anger at myself. It was bad enough that I cheated on my finacee. I didn’t have to relive that moment in my mind. I had my moment of weakness and I regretted it. I regretted every moment of it. Hazel was the only woman I love besides my mother and my sisters. She was the one who I wanted to marry and the woman I wanted to bear my child and spend the rest of my life with.

All I could think about right now was my Hazel. How lovely she’d look in her wedding dress as she walks down the aisle. Ayaw kong masira ang mga plano namin ng dahil sa isang malaking pagkakamaling nagawa ko.

The music ended and so did the dance. She went back in and a few minutes later, I saw her walking out of the backstage wearing a little black dress that covered most part of what she showed earlier but it didn’t cover her assets.

She walked up to a table and sat with a middle-aged man of what looks to be a European descent. He was balding on the head but was hairy on parts where it shouldn’t be. Their table was just right across from ours and I could hear him talk. I had been to different countries, mostly for business trips, and had a chance to meet different kinds of people. The man had a thick German accent.

“What the hell are we doing here anyway?” I asked, lifting a glass of wine and taking a sip.

“Hindi sabi mo gusto mo siyang puntahan? There she is…” He held his arm out.

“Do you think she remembers?”

Kibit-balikat lang ang isinagot sa akin ni Coco.

“Well, what am I going to do? Should I talk to her? Pakikiusapan ko ba siyang huwag magsalita?”

“I don’t know.” Coco shrugged. “You did the deed, I’m not going to be the one to deal with the deed’s consequence.”

“Damn it! I don’t know what I should do.” I inhaled a deep breath and then exhaled. “You know, maybe I’m just being paranoid. Maybe we should just leave her alone.”

He wrapped his arms around her and she scooted away from him a little, wearing an uncomfortable smile on her face.

“Oh come on, I will pay…” The man said, his hand caressed her thigh.

“No touch touch.” Her sweet smile disappeared and she tried to push the man’s hand off her. “Not there! Off limit!”

“Hey look at what that guy’s doing to her.” Coco frowned.

“Don’t you there!” The guy tried to put his hand up her dress but she slapped him across the face. “Punyeta ka, sabing huwag d’yan!”

“You whore!” There was an initial shock on his face and then it turned into anger. He raised his hair hand up and he was ready to slap her.

Coco and I instinctively got up from our seats. It made my blood boil seeing a woman being mistreated like that. We were raised by a beautiful, loving mother, we had two sisters who we love with all our hearts, and a father who showed us how to treat women. Kung makita kong may mambastos o may magtangkang manakit kay Mama o sa kahit sino sa kapatid ko, I would raise hell.

I didn’t care about her profession or who she was as a person. You don’t treat women like that. We were taught by our father that we should not, under any circumstances, lay a finger on a woman. Dad stressed that any man who physically hurts a woman is not a real man.

“You son of a bitch!” Dinampot ko sa kwelyo ang lalaki at umigkis naman ang kamao ni Coco. His fist landed on the man’s face. The man tried to release himself from my hold, angrily throwing punches everywhere. I gave him one good punch and that seemed to have calm him down.

“Hayop kang pangit ka! Bastos!” Galit na sinampal ng babae ang lalaki sa magkabilang pisngi. “Makahipo ka sa akin! Ulol! Maligo ka muna, ang baho mo!”

“Inaanak! Ano’ng nangyari?” Another guy showed up. Nag-aalalang lumapit siya sa babae. He held her face in his hand and asked her if she was alright.

“Paano kasi, itong hayop na ’to! Gusto akong hawakan sa ano ko.” Dinuro niya ang lalaki.

Two well-built men also came up to us and took the man. The guy who she was with told them to send the man away.

“Sandali lang! Sandali lang!” Humarang ang babae sa harap nila. “May nakakalimutan yang gagong yan. You give me my money!”

“I will not give you any money, you good for nothing whore.” He angrily said through gritted teeth.

The woman slapped him on the head. “Pagkatapos kong magtiis sa amoy mo! Bayaran mo kong gago ka!” Kinapa ng babae ang pantalon ng lalaki hanggang sa makuha niya ang wallet nito. She opened the wallet and got some few paper bills then she slapped the wallet on the man’s face. “O yan, letse ka! Sige na, itapon niyo na yan sa labas. Huwag niyo na papapasukin ulit yan dito.”

“Hey, you alright?” I asked the woman.

“Bro, yung lalaki nga dapat tinatanong natin kung okay pa ba siya.” Coco whispered. “This girl is savage.”

The woman lifted her eyes up to me and they widened when she saw me.

“Hey…” I quietly said.

She blinked. “Ikaw?!”

“Magkakilala kayo?” The man she was with asked.

Chapter Seven

SASKIA

Sinindihan ko ng lighter ang yosi na nasa pagitan ng mga labi ko. Hinithit ko iyon bago ipinihit ang ulo ko at ibinuga sa hangin ang usok. Nakaupo kami ni Ninang sa iisang mesa kasama ang lalaking naka-virgin sa akin, si Migs. Tanda ko pa rin hanggang ngayon ang pangalan niyan.

May isa pa siyang kasamang lalaki na kamukha niya, katulad nito may mala-gintong buhok din ito.

“Ano’ng pinunta mo dito?” Tanong ko makaraan ang ilang minutong katahimikan. Nagpalit-palit ang tingin ko sa kanila. “Ah, alam ko na gusto niyo. Aalukin niyo kong makipag-threesome sa inyo? Sorry ha pero di na ko pwede. Alam kong ganito ang trabaho ko pero hindi ako katulad ng iniisip mo. You can’t judge a book by each other.”

Umiinom ang lalaking kasama niya ng alak na inorder nila at nabuga niya iyon. Kahit inuubo ay hindi niya napigilan ang tumawa. “Bro, this girl is something. She is killing me!”

“No, I didn’t come for that.” Seryoso ang mukhang sabi ni Migs at tinapunan niya ng matalim na titig ang kasama niya.

“Pogi, ano bang kailangan mo sa inaanak ko, ha?” Tanong ni Ninang.

“Ninang, siya yun.” Mahinang bulong ko.

Namilog ang mga mata ni Ninang. “Yung lalaking nakakangkang sa’yo? Sabi mo isa lang?”

“Ninang, siya lang.” Turo ko.

“Pogi, madami akong narinig tungkol sa’yo!” Tinitigan ni Ninang ang lalaki na para bang sinusuri siya. “Dakota ka daw!”

“Sorry?” Kumunot ang noo ng lalaki.

“Ninang!” Saway ko sa kanya.

“Malaki daw si general. Anaconda.” Bumungisngis ang bakla at bumaba ng tingin sa katawan niya.

Humalagapak sa tawa ang lalaking kasama ni Migs.

Napaayos ng upo ang lalaki na para bang naiilang. Niluwagan nito ang butones ng suot niyang polo. “Can we talk in private? Just the two of us?”

Pumayag akong makipag-usap sa kanya ng kami lang. Iniwan namin si Ninang at ang kasama niyang lalaki at lumipat kami sa kabilang mesa.

“What is your name again?” Tanong niya sa akin.

“Saskia.” Sabi ko.

“Saskia, you do know I’m getting married, right? Hindi ba sa bachelor’s party ko tayo nagkakilala?”

“Ano ngayon?”

“I don’t know.” Bumuntong-hininga siya. “Yung nangyari sa atin, that was just a mistake. I feel guilty. I don’t know why I’m here. We shouldn’t have done that.”

“Ano’ng gusto mong gawin ko?”

“Nandito ako para makiusap sa’yo. Don’t tell anyone about what happened between us. I’m begging you, Saskia. I’m going to marry the woman I love, I waited my whole life for this. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala siya sa akin. I can’t lose her… not just yet…” Desperado ang boses niya.

Sandali ko siyang tinitigan. Hindi ko maiwasan na mainggit sa babaeng binanggit niya. Ramdam ko ang pagmamahal niya para sa magiging asawa niya. Nagkamali nga siya noong nakipagtalik siya sa akin pero mahal niya ang girlfriend niya. Hindi ko alam pero parang may kung anong kurot akong naramdaman sa dibdib ko. May lalaki kayang magmamahal sa akin ng katulad ng pagmamahal ni Migs sa magiging asawa niya o magiging katulad din ako ni Nanay?

“Mahal mo talaga siya, ’no?” Tanong ko.

“Yes. More than I can ever tell.” Nagbaba siya ng tingin na tila ba mapapaso siya kapag nagtama ang mga mata namin. “But I ruined that love…”

“Wala ka naman dapat ipag-alala. Kahit naman ganito ako, ayaw kong makasira ng relasyon.” Ngumiti ako sa kanya.

“Thank you, Saskia. You don’t know how much this means to me.” Lumiwanag ang mga mata niya at ipinatong niya sa ibabaw ng kamay ko na nakapatong sa mesa ang kamay niya. Parang may kung anong kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko ng maramdaman ko ang init ng palad niya.

“Ano ka ba? Wala yun, no? Kalimutan na natin iyon. Hindi nangyari ang gabing iyon.” Sabi ko.

Bumalik kami kay Ninang at sa kasama niyang lalaki ng matapos kaming mag-usap. Tahimik lang ang dalawang nakaupo sa mesa ng madatnan namin.

“Ugh! Finally! Cookie called. Hinihintay niya na ako. We need to go! Pronto!” Sabi ng lalaki.

“Ay teka, may kotse ba kayo?” Sabat ni Ninang.

“Yes, we do have a car.” Sagot ni Migs.

“Yun naman pala! Hatid niyo naman kami para hindi na kami mapagod. Magjeejeep pa kasi kami tapos magbubus kami tapos sasakay pa kami ng tricycle.”

“Nang, wag na.” Sabi ko.

“Ano’ng wag na? Tipid pamasahe din yun.” Sabi ni Ninang bago niya ibinalik ang atensyon niya sa dalawang lalaki. “Pwede ba mga pogi? Baka marape pa kami. Gabi na saka maraming masasamang loob d’yan sa labas. Malapit lang naman kami.”

“Sure.” Kibit-balikat na sabi ni Migs.

“Oh come on! Cookie’s waiting for me!” Angil ng isa pang lalaki.

“Don’t worry. This will be quick at saka sabi naman nila malapit lang sila.”

Sumunod kami sa dalawang lalaki hanggang sa mahinto kami sa isang kotseng puti. Hindi pa ako nakakakita ng ganito kaggandang kotse kahit kailan sa buhay ko. Parang nakakahiyang dumikit man lang dito. Lalo akong namangha ng buksan ni Migs ang pinto at umangat ang pinto. Saan ka makakita ng ganito?!

“Ang sosyal naman nito.” Sabi ni Ninang nang makapasok kami sa loob at tinalbog talbog niya pa ang pwet niya sa malambot na upuan nito.

“True good to be true naman ito! Hindi ko akalain na makakasakay ako sa ganitong klaseng kotse.” Sabi ko. “Grabe! Siguro sobrang yaman niyo, no?” Hindi ko napigilan ang mag-usisa.

Nagkibit balikat lang si Miggy. “Saan ko kayo ihahatid?”

“Sa Tondo lang kami.” Sagot ko at pinaandar niya na ang kotse.

“Magkaano-ano kayong dalawa?” Tanong ni Ninang sa dalawang lalaki.

“We’re brothers.” Sagot ng lalaking kasama ni Migs.

“Alam niyo kamukha niyo yung crush ko dati noong kabataan ko.” Sabi ni Ninang. “Pero sayang, hindi talaga siguro kami meant to be.”

“Ilan kayong magkakapatid?”

“Apat kami. We have two more sisters, Coco’s twin and our youngest.” Sabi ni Migs.

“Kami tatlo kaming magkakapatid. Iba-iba Tatay namin, ako Briton ang tatay ko. Yung sumunod sa akin, Si Yuka, babae din. Hapon naman yung tatay nun. Tapos yung bunso namin si Cosme pinoy naman ang tatay. Matalino yung bunso namin. Kaya nga nagtatrabaho ako para mabigyan sila ng magandang kinabukasan. Ayaw ko naman kasing matulad sa akin yung mga kapatid ko na hindi nakapagtapos sa pag-aaral. Hanggang highschool lang kasi natapos ko.” Kwento ko.

“You’re a great sister. Mas iniisip mo ang mga kapatid mo kaysa ang sarili mo.” Nagtama ang mga mata namin ni Migs ng tumingin siya sa salamin ng kotse.

Parang may nagliliparan na mga paru-paro sa loob ng tiyan ko sa sinabi niya at sa mga titig niya. “S—syempre, ako ang pinakamatanda. Ako ang ate. Wala naman maaasahan si Mammy na katuwang sa pagpapalaki ng mga kapatid ko kung hindi ako lang. Wala naman kaming tatay. Lahat kasi kami inabandona na ng mga tatay namin. Malas talaga si Mammy sa mga lalaki.”

“I’m the eldest myself. Pero nakakahanga yung ginagawa mo para sa mga kapatid mo.”

Hindi ko alam kung bakit pero naramdaman kong nag-init ang mga pisngi ko sa sinabi niya. Ipinihit ko na lang ang ulo ko at nagkunwaring nakatanaw ako sa labas ng binatana ng kotse para hindi niya at ni Ninang mahalata ang pamumula ng mga ito.

Makaarte ka, Saskia! Akala mo virgin ka! Sabi ko sa sarili ko.

“How long have you been working in the club?”

“Mag-iisang linggo pa lang ako dun.”

“Wala kang planong mag-iba ng um… profession?”

“Ito lang kasi yung alam kong trabaho. Saka hindi naman ako nakapag-college at kung makahanap man ako ng trabahong angkop sa akin, hindi naman sapat ang sweldo para mabuhay ko ang pamilya ko.”

Kung anu-ano pang napagkuwentuhan namin ni Migs. Nakatulog na kasi si Ninag sa sobrang pagod at yung kapatid niya naman may kausap sa telepono kaya kami lang talaga ang nag-uusap. Masarap kakuwentuhan si Migs. Nakikinig siya. Hindi katulad ng ibang mga lalaking nagkukunwaring nakikinig lang. Si Migs may kwenta kausap at matalino pero hindi mayabang. Nirerespeto niya ang mga opinyon ko kahit alam kong hindi siya sang-ayon dito. Kaya nga nalungkot ako ng slight ng huminto na ang kotse sa kanto namin. Makipot ang kalye papunta sa bahay namin, hindi kasya ang kotse, kaya nagpababa na lang ako sa kanto.

Bumaba si Migs mula sa kotse niya at pinagbuksan kami ng pinto.

“Ang gentleman mo naman, pogi. Salamat ha.” Sabi ni Ninang.

Ngiti ang isinagot niya.

“Salamat, Migs.” Nagtama ang mga mata namin.

“Thank you din, Saskia.” Halos malaglag ang panty ko ng ngumiti siya sa akin. “Well, we better go now.”

“Ah, sige. Ingat kayo pauwi.” Hindi ko mahiwalay ang titig sa kanya. Ang sarap sarap niya sa mata.

“Bye, guys!” Kinawayan kami ng kapatid niya mula sa bintana ng kotse niya.

Nagpaalam na din kami sa kanila. Pumasok na si Migs sa loob ng kotse niya at kumaway pa siya sa akin bago niya pinaandar ito. Umalis lang kami ni Ninang ng di ko na matanaw ang kotse.

“Hoy, Saskia.” Siniko ako ni Ninang habang naglalakad pabalik sa bahay namin. “Yung mga tingin mo dun sa lalaki alam ko yan.”

“Ha? Ano ba ang tingin ko?” Kunot noong tanong ko.

“Huwag ka na magmaangmaangan! Kung makaarte ka sa harap ni, ano bang pangalan nun?”

“Migs.”

“Kung makaarte ka sa harap nung Migs akala mo dalagang Pilipina ka. Hoy, alam mo kung anong habol sa’yo ng mga lalaki. Huwag kang gagaya sa Nanay mo na ilang beses na iniwan ng mga lalaki niya. Kala niya love na, yun pala libog lang.”

“Hindi, Ninang…” Mahinang sabi ko at napabuntong-hininga na lang ako. Tama naman siya. Hindi naman kami bagay nung Migs na yun saka ikakasal na yun.

“Namimiss mo si general no?” Asar niya sa akin.

Napahagikgik ako at inirapan ko siya. “Ninang talaga!”

“Naku, Saskia, nakakapikon talaga yang arte mo ngayon. Akala mo di makabasag pinggan na birhen. Namumula-mula pa yang pisngi mo.” Natatawang sabi ni Ninang. “Huwag ka na umasa, ha? Masasaktan ka lang.”

“Hindi naman ako umaasa.”

“Oo nga pala, okay ka lang ba? Pag may bastos na kustomer, iwanan mo agad. Tawagin mo yung mga bouncer.” Payo niya.

“Okay lang ako, Ninang. Blessing in the sky nga yung nangyari.” Sabi ko. “At least nakakuha ako ng five kyaw sa kanya. Makakapag-ipon na ako ng pambili sa computer na gusto ni Yuka.”

“Yan! Puro mga kapritsuhan ng malditang Yuka na yan ang iniisip mo.”

“Maganda na din kasing may computer sa bahay at least hindi na lalabas yung dalawa para gumawa ng mga assignment nila. Kailangan nila yun. Lalo na si Cosme, masipag naman sa pag-aaral ang mga kapatid ko. Wala naman kaming problema sa kuryente kasi naka jumper kami.”

MIGS

“I love you, Cookie. I’ll see you later. Yeah, I’m heading home.” Coco was talking on his phone, smiling and laughing. “I love you more… Mwah! Isa pa ngang kiss!”

He put his phone down after saying goodbye to Cookie and turned his head to me. “So, what happened? Anong napag-usapan niyo kanina?”

“Well, she agreed to keep it a secret between us. Madali naman siya kausap. She seems like a nice woman.”

“But she’s not someone you would want to cross. How she handled that man earlier, man, she’s insane.” Coco shook his head, chuckling. “Anyway, makakatulog ka na ng mahimbing ngayon. Wala ka ng problema. I’ll take this to my grave brotha!”

“Sasabihin ko din naman ang nangyari kay Hazel. I just need a little time.”

“Why do you need to tell her? She doesn’t need to know!”

“She deserves to know! Mahal ko si Hazel. I owe that truth to her. I can’t keep doing this to Hazel. Hindi ko kayang magsinungaling sa kanya habang buhay.” I shook my head.

“What if… what if she breaks up with you?”

My heart constricted painful at the thought. The mere thought of her leaving me breaks my heart. We had been together for two years. I had spent two years of my life in this relationship. Everything was going the way it was supposed to be but in just one night everything could be ruined. All those times we spent together, the laughters, the kisses, and the love we shared would all go to waste because of what I did.

I could only hope that she finds it in her heart to forgive me. That all the wonderful things we shared could outweight the one big mistake I made.

“I don’t know… I honestly don’t know. Sa ngayon, gusto ko munang ihanda ang sarili ko sa magiging desisyon niya. I can’t lose Hazel, Coco.” I let out an exhausted sigh. “Do you think she’d forgive me?”

“Hazel loves you but I don’t know if she could forgive what you did. Siya lang ang makakasagot niyan.” Sabi niya.

“I thought I had everything planned out. We’re going to get married, we’re going to have kids, we’re going have a happy family but dammit! I ruined all our plans!” I frustratedly punched the steering wheel.

“Good morning.” Hazel greeted me when I got out of my room. She was in a mauve designer pencil dress that comes to a fee inch above her knees, the cloth hugging her sweet body perfectly. Her hair was tied up in a sleek back bun which revealed more of her beautiful face. She wore very light makeup, I didn’t think she even needs any as she had a naturally elegant face.

“Hey. What are you doing here?” I walked up to her and hugged her, pressing a kiss on her lips. She pulled away and giggled while staring at me.

“Sorry, nalagyan pa kita ng lipstick.” She wiped the lipstick off my lips with her thumb. “I just want to join you for breakfast.”

My breakfast usually only consist of coffee and two pieces of toasted wheat bread. On the weekends, it was oatmeal and yogurt. I only get to eat good breakfast when I’m at my parents’ house.

“I’m not prepared. Di mo naman sinabing pupunta ka. Hold on, I’ll have manang cook us-”

“It’s okay, nagluto na ako ng breakfast natin.” She smiled.

A smile broke across my face. I couldn’t picture her cooking. The elegant and sophosticated heiress, Hazel Belarmino, cooking breakfast for me?

“You did?” I cocked a brow.

She crinkled her nose and nodded her head. “Bakit parang ayaw mong maniwala? Nagpatulong ako kay manang.”

“Really?”

“I need to practice. Ilang months na lang I’m going to be a wife na. Your wife…”

My smile disappeared. “What if something unexpected happens before our wedding? Paano kung magkamali ako? Paano kung may magawa akong hindi tama? Would you still love me?”

“Of course I would. I love you so much. Kahit anong mangyari, hindi magbabago iyon… Is everything okay?” She looked at me worried.

“Nothing.” I shook my head and pulled her closer to me. “I guess I’m just a little anxious. Ayaw ko lang mawala ka sa akin. I want you to be mine forever.”

“There’s nothing more I want than to be yours too…” She leaned her head against my chest. I tightly shut my eyes and kissed her hair.

My Hazel. I had in my arms the most perfect woman for me. She was beautiful, charming, and intelligent. But what captured my heart most was her pureness. The light of her pureness was just too bright. She had always been kind and gentle mannered, naive in all the good ways. She never lost that even when she carries herself with grace and elegance everyday. It’s so rare to find someone like her and I was lucky I found her. It breaks my heart knowing that there was a huge possibility that I’d lose her.

SASKIA

Hindi pa tuluyang dumidilat ang mga mga mata ko ng maramdaman ko ng maramdaman ko ang pagtaob ng sikmura ko. Dali-dali akong bumangon sa kama, halos maapakan ko na si Yuka, at tumakbo palabas ng kwarto namin. Naduduwal na yumuko ako sa lababo ng kusina namin.

“Ate?” Pupungas-pungas na lumabas si Yuka mula sa kwarto. “Okay ka lang?”

Randam ko ang hapdi sa pagguhit ng likido mula sa tiyan ko paangat sa lalamunan ko. Puro tubig lang ang lumalabas sa bibig ko. Nagmumog ako at hapong-hapo na naupo sa mesa sa kusina namin.

Inabutan ako ni Yuka ng tubig at umupo sa tabi ko. Ilang araw nang mabigat ang pakiramdam ko. Siguro napagod lang ako ng husto. Puyat kasi ako gabi-gabi sa club. Siguro, pero huwag naman sana, magkakatrangkaso ako.

“Ikaw naman kasi, Ate, magpahinga ka rin.” Payo ni Yuka.

“Anong nangyayari sa inyong magkapatid? Ang aga nagiingay kayo.” Lumabas si Mammy mula sa kwarto niya. Humihikab na itinali nito ang magulo niyang buhok.

“Si Ate kasi… masama yata ang pakiramdam niya.” Sabi ni Yuka.

“Wala ’to. Itutulog ko na lang to.”

“Anong wala? Halos masuka mo na yata bituka mo kanina.” Si Yuka.

“Saskia…” Kumunot ang noo ni Mammy.

“Wala lang ’to. Iinom ko na lang ng gamot ng hindi matuloy sa sakit.”

“Saskia, nagkaron ka na ba ngayon buwan?” Tanong ni Nanay.

Natigilan ako. Sandaling tumahimik ang lahat na para bang may dumaang anghel. Ramdam ko ang panlalamig ng buong katawan ko ng maisip ko ang posibilidad. Nanlalaki ang mga matang nag-angat ako ng tingin kay Nanay. Bakas din sa mga mukha niya ang pagkabigla.

“Ate, di ba nauuna ka sa akin magkaron? Katatapos ko lang noong isang araw. Ako lang yata nakaubos ng isang balot ng napkin.” Sabi ni Yuka.

Napalunok ako. Gusto kong magsalita pero parang naipit ang boses ko sa lalamunan ko.

Chapter Eight

SASKIA

“My… hindi naman siguro…” Kumakabog ang dibdib ko na para bang tumakbo ako ng ilang kilometro. Ayaw pa tanggapin ng isip ko ang posibilidad na buntis ako. Isang gabi lang yun! Isang beses lang may nangyari sa amin! Posible ba talagang mabuntis ako?

“Ayan na nga ba ang sinasabi ko sa’yo!” Hinampas ni Nanay ang ibabaw ng mesa. “Tatanga-tanga ka! Di ka ba gumagamit ng kapote?”

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko at umiling. Hilam na sa luha ang mga mata ko. Kahit naman nakainom ako noon tanda ko pa rin na hindi talaga siya gumamit nun. May naiwan pa ngang natuyong bakas sa pagitan ng hita ko nung naligo ako kinabukasan.

“Alam mo ba kung sino ang Tatay niyan?”

“Isa pa lang naman ang naka-ano sa akin. Hindi ako nagpalabas sa iba.” Mahinang sabi ko.

“Yung nakauna sa’yo?”

Tumango ako.

“Alam mo ba kung nasaan siya?”

“Pumunta siya sa club nitong nakaraan lang.” Sagot ko. “My, hindi ko alam gagawin ko kung buntis nga ako.”

“May magagawa pa ba tayo? Nandyan na yan!” Kahit pilit na itinatago ni Nanay, alam ko sa tono niya na nag-aalala siya. “Yung tatay niyan, yun ang habulin mo. Hindi ba sabi mo mayaman yun? Panagutan niya yan!”

“My, ikakasal na yun…”

“Aba! Sustentuhan niya yang anak niya! Ano yun? Thank you na lang?! Pagkatapos niyang magdeposito sa’yo! Huwag kang papayag!” Galit na sabi niya.

“Hindi pa naman sigurado eh.” Sabi ko.

“Bibili tayo ng pregnancy test! Pag yun nagpositibo, hahanapin natin yang tatay ng pinagbubuntis mo kahit saang lupalop ng mundo pa siya. Kailangan panagutan niya ang batang yan!”

“O, ano’ng nangyari sa inyong mag-ina? Nag-aaway na naman ba kayo?” Nabaling ang atensyon namin kay Ninang Jodie na ngayo’y nakatayo sa may pinto ng bahay namin. “Good morning! Luto na ba ang breakfast? Makikikain ako.”

“Ikaw baklita ka. Kasalanan mo ito eh!” Dinuro ni Mammy si Ninang Jodie.

“Bakit ba? Ano bang nangyayari?” Kunot ang noong tanong niya.

“Kung hindi dahil sa’yo hindi mabubuntis ang anak ko!”

Tumingin si Ninang Jodie sa akin at unti-unting nanlaki ang mga mata niya. “ANO?! Buntis ka, Saskia?”

“H—hindi pa naman sigurado…”

“Gaga ka!” Tili niya. “Okay lang sana na nagpasarap ka eh pero bakit hinayaan mo pang magpaputok sa loob? Saskia, ano ba yang utak mo? Yung kalahati lang ba gumagana diyan?”

Tuluyan ng pumatak ang mga luha ko. Hindi naman ako iyakin. Mula bata pa ako ayaw na ayaw ko ng umiiyak sa harap ng ibang tao kahit sa harap ni Nanay. Natuto akong itago ang kahinaan ko kasi sa mundong ginagalawan ko hindi pwedeng maging mahina. Hindi ko na napigilan ang emosyon ko. Isinubsob ko ang mukha ko sa mga palad ko at humagulgol.

“Saskia…” Naramdaman ko ang haplos ni Nanay sa likod ko. “Tahan na…”

“My, hindi ko alam ang gagawin ko…” Humihikbing sabi ko.

Yumuko si Mammy at niyakap ako. “Pagtutulungan natin yan. Nanay mo ko. Syempre hindi naman kita pwedeng pabayaan.”

“Saskia naman eh…” May panlulumo sa boses ni Ninang Jodie. “Kahit naiinis ako sa’yo ngayon wala na akong magagawa. Bata ka pa ako na nag-aalaga sa’yo. Ako na nga ang tumayong pangalawang ina mo. Nandyan na yang bata, nandito lang kami para sa’yo.”

Binili ako nina Mammy ng PT para malaman namin kung talaga bang buntis ako at tinuruan niya akong gumamit nun. Nasa loob ako ng banyo, hawak ang puting stick at hinihintay ang resulta. Makaraan ang ilang sandali lumabas ang dalawang pulang linya.

“Mammy, Nang…” Mangiyak-ngiyak na lumabas ako sa banyo at inabot sa kanila ang PT. “Buntis ako…”

Nagunaw ang mundo ko. Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Ano na lang ang magiging buhay namin nito? Ako na lang ang inaasahan ng pamilya ko. Hindi naman na mabenta si Nanay sa mga kostumer. Pag lumaki na ang tiyan ko, hindi na ako makakapagsayaw sa club. Paano na si Cosme at Yuka? Mawawalan na ako ng pagkakakitaan, madadagdagan pa kami ng bibig na palalamunin.

“Hahanapin natin yung pudra niyan kahit saang lupalop ng mundo pa siya!” Mariin na sabi ni Ninang Jodie.

Hindi nag-aksaya si Ninang sa paghahanap kay Migs. Nagtanong-tanong siya tungkol kay Migs hanggang sa nakakuha kami ng impormasyon dun sa kaibigan niyang planner ng bachelor’s party.

Miguel Cordova, iyon ang totoo niyang pangalan.

“Cordova siya!” Parang tuwang-tuwa si Ninang.

“O, ano naman?” Nakasimangot na tanong ko.

“Cordova siya, Saskia! CORDOVA! Mga angkan sila ng kilala at magagaling na pulitiko at negosyante. Si Eugenio Cordova, naging vice president yan noon. Yung anak naman nun na si Harold Cordova, naging governor at mayor ng Quezon City. Si James Cordova yung isa pang anak, hawak yung business district dito sa Pilipinas.”

“Baka naman hindi niya kaano-ano iyon. Hindi lang naman sila ang Cordova sa mundo.”

“Teka lang kasi! Makinig ka muna, meron pa akong nahagip na balita. Ang tatay ni Miguel Cordova ay si Phoenix Cordova na anak naman ni James Cordova. Kung hindi mo kilala si Phoenix Cordova, siya lang daw naman ang may-ari ng pinakamalaking mall chain dito sa Pilipinas. Inaanak, naiintindihan mo ba yun? Yayaman na tayo!” Nagniningning ang mga mata ni Ninang at halos makita ko na ang peso sign sa mga ito.

“Paano naman mangyayari yun, Ninang?”

“Yang batang yan!” Ngumuso siya sa tiyan ko. “Dugong bughaw yang dinadala mo kaya ingatan mo yan! Siya ang magpapayaman sa’yo. Hihiga ka na sa pera!”

One of these days is not like the other. Nakatayo kami ngayon ni Ninang Jodie sa harap ng C. Cordova Tower. Tumingala ako para tignan kung saan ang hangganan nun. Abot na yata ng mataas na gusaling ito ang langit. Hindi ako makapaniwala na ang ama ng anak ko ang may-ari nito. Pakiramdam ko nanalo ako sa lotto.

“Paano, nang, kung hindi tayo papasukin?” Tanong ko.

“Hindi pwedeng hindi. Mag-eeskandalo ako, makikita mo.” Tiim bagang na sabi niya bago nagmartsa sa loob.

“Saan po ang punta niyo?” Bungad agad sa amin ng security guard. Lahat ng pumapasok sa building na yun ay mga nakapustura. Lahat mukhang mayayaman. Pakirdaman ko kung itatabi kami ni Ninang sa kanila, magmumukha kaming pulubi. Nakamaong na pantalon lang ako at pink na tshirt habang ang mga tao dito ayos na ayos.

“Wherever Miguel Cordova, there we are.” Syempre di magpapakabog ang lola niyo.

“Saskia.” Siniko ako ni Ninang Jodie. “Dito ba yung opisina ni Miguel Cordova?”

“Dito nga po.”

“Kilala niya kami. May importante lang sana kaming ilalapit. Pwede ba namin siyang makita?” Sabi ni Ninang.

“Ganun ba? Hindi po kasi kami yung nagdedesisyon, mabuti pa samahan ko na lang kayo sa front desk.” Presenta niya at dinala niya kami sa front desk.

“Good morning, ma’am, sir! How may I help you?” Sabi ng babaeng nasa likod ng desk.

“Gusto namin makausap si Miguel Cordova.” Bago ko pa nabuka ang bibig ko ay inunahan na ako ni Ninang.

“May appointment po kayo?” Tanong ng babae.

“Wala, pero kilala niya naman kami. Sabihin mo lang na ako si Saskia.”

“Sorry, ma’am, but Mr. Miguel Cordova is a very busy person. You need to make an appointment prior to your visit.”

“Sige na, ganda. Hayaan mo na kami sandali lang ’to. Importante lang talaga.” Pilit ni Ninang.

“Hindi po talaga pwede. Matatanggal po ako sa trabaho kung papayagan ko kayo. Pwede naman po kayo magrequest ng appointment.”

“Paano ba, ganda?” Tanong ni Ninang.

“Magsubmit lang po kayo ng request for appointment via email, state your reason why you want to see Mr. Cordova and wait for the approval.”

“Ang dami naman chechebureche niyan!” Umirap si Ninang.

“Ganun po talaga. Sorry, ma’am, sir…”

“Ganda, mukha ba kong sir?” Sumimangot si Ninang.

Luminga-linga ako sa paligid at nag-iisip ng paraan kung paano ko makikita si Migs. Pwedeng maghintay na lang kami ni Ninang hanggang sa bumaba siya dito pero paano naman makakasiguro na dito ang daan niya? Sinundan ko ng tingin ang mga empleyadong mga naka-amerikana at nakita kong nakapila ang mga ito pasakay sa elevator. May namuong ideya sa isip ko.

“Sandali lang, magccr lang ako. Kanina pa ko naiihi.” Dahilan ko. “Saan ba cr dito, manong guard?”

“Doon, miss.” Turo niya sa kabilang direksyon kung nasaan ang direksyon.

Naglakad ako papunta sa direksyon na tinuro niya pero ng lumingat siya ng tingin ay tumakbo ako papunta sa elevator.

“Oy, miss!” Narinig kong sigaw ng gwardiya. Binilisan ko ang takbo at halos tabigin ko na ang mga taong nakakasalubong ko. Lumingon ako sa likuran ko at nakita na may tatlong guard na humahabol sa akin.

Hindi pa nagbubukas ang mga elevator kung saan nakapila ang mga tao. Isang elevator ang tamang-tamang bumukas. Nasa pinakadulo ito at sentro, malayo sa anim pang elevator kung saan nagkukumpulan ang mga tao. Isang babae ang pumasok dun.

“Sandali! Sandali! Wag mo munang isara!” Tumatakbong sigaw ko.

Nakaabot ako sa loob ng elevator bago ito magsara at hingal na hingal na sumandal sa dingding nito.

“Are you okay?” Tanong sa akin ng babae.

Nag-angat ang tingin ko sa kanya. Maganda ang babae. Hanggang balikat ang maitim at alon-alon na buhok niya at itim na itim din ang kulay ng mga mata niya. Parang may sariling buhay ang mga mata niya. Matangos ang ilong at manipis ang mga labi. Siya yung gandang makikita mong inilalaban sa Miss Universe.

“Can you… uh… press the button. My hand can’t arrive.” Naghahabol-hininga pa rin na pakiusap ko.

“Where are you heading?”

“The office of Miguel Cordova.”

“Interview?” Tanong niya at pinindot ang number 30.

Nag-aalinlangan na tumango ako. Ano pa bang pwede kong maidahilan? Hindi ko naman pwedeng sabihin sa babae na nandito ako para ipaalam kay Miguel na dinadala ko ang anak niya.

“Journalist ka, ano?” Ngumiti siya sa akin

Tango lang ulit ang nasagot ko. Paano naman kasi nakakaintimate ang presensya niya.

“Ma’am Cassandra?” Nagulat ako ng may magsalitang boses sa loob ng elevator samantalang kaming dalawa lang ang nasa loob nito.

May pinindot siya at nagsalita siya. “Yes?”

“May pumasok pong babae sa elevator kasama niyo.” Sabi ng boses.


“Yes, I’m aware of that. She’s standing next to me.” Sagot niya.

“Sorry po, ma’am Cassandra. We already sent the security team.”

“It’s okay. She’s completely harmless. Let the poor girl go. She just wants a scoop.” Sabi sagot niya.

“Salamat po, ma’am.” Sabi ko sa kanya.

“No problem.”

“Siguro mataas po posisyon niyo dito, ano? Parang napaka-importante niyo.” Hindi ko na naman napigilan ang pagkamahadera ko.

Sinagot niya lang ako ng simpleng ngiti. Mukhang mabait naman ang babae. Sobrang amo ng mukha niya.

“What paper do you write for?” Tanong niya sa akin.

Bigla akong nataranta. Saan papel ba nagsusulat ang mga journalist? “Sa… sa bond paper po…”

“Oh, I see…” Tumango-tango siya pero kunot ang mga noo niya napara bang nag-iisip. Nagkibit-balikat na lang siya. “Well, good luck.”

“Kayo po? Ano po bang trabaho niyo dito?” Pag-iiba ko sa usapan.

“I could say I’m a freelance employee.” Marahan siyang tumawa. “Tumutulong lang ako sa husband ko kapag kailangan niya. But I focus more on the family rather than the business. Sila na ni Miggy ang bahala dun. Actually, pumunta nga lang ako dito para sunduin ang asawa. We’re going to have a dinner date later.”

Tumunog ang elevator pagdating sa 28th floor at bumukas ang pinto. “Well, this is me. Nice meeting you…?”

“Saskia po.”

“Saskia.” Tumango siya sa akin at ngumiti. “Miggy’s office is on the 30th floor. You wouldn’t miss it. Sa kanya lang naman kasi yung floor. Paglabas mo sa elevator nandun na agad yung pinto sa office niya. Tell my son his Dad and I are going out to have dinner. Sumunod na lang siya kung gusto niyang sumabay sa amin.”

Tumapak siya sa palabas ng elevator at sumara na ang pinto nito. Naiwan akong mag-isa sa elevator. Yun ang nanay ni Migs?! Hindi ko ineexcept dahil mukha pa siyang bata para maging nanay ni Migs. Mukhang nasa Trenta lang yata siya!

“Anak, yun pala ang lola mo.” Wala sa sariling sabi ko habang hinahaplos ang tiyan ko.

Napabuntong-hininga ako. Makikilala kaya ng baby namin ang pamilya ni Migs o itatago niya ang bata sa mga ito? Matatanggap kaya siya ng pamilya ng ama niya?

Muling tumunog ang elevator at bumukas ang pinto nito. Lumabas ako at agad kong nakita ang sinasabi ni ma’am Cassandra na pinto. Sa labas ng pintong iyon ay may mesa at isang babaeng nakaharap sa computer.

“Good afternoon, ma’am?” Kunot ang noong tinitigan ako ng babae.

“Si Miguel Cordova? Dito daw ang office niya…”

“Yes, dito nga po. Ano pong kailangan nila?”

“Kailangan ko siyang makausap. Sandali lang naman ako saka importante lang.”

Bigla naman bumukas ang pinto mula sa opisina ni Migs. Agad akong nahagip ng mga mata niya. Gulat na tinitigan niya ako. “Saskia?!”

Nagmamadaling lumapit siya sa akin at pumulupot ang mga daliri niya sa braso ko. “Dolores, kapag dumating si Hazel sabihin mo wala ako dito. Sabihin mo nasa conference ako.” Natatarantang kinaladkad niya ako papasok sa kwarto.

Sinara niya ang pinto sa likod at tiim bagang na tinitigan ako. “What are you doing here? Paano mo nalaman na nandito ako?”

“N-Nagtanong-tanong ako.” Mahinang sabi ko at bumaba ang mga mata ko sa sahig.

Humalukipkip ang mga braso niya. “Bakit? What do you want from me? Akala ko ba nagkasundo na tayo?”

“Migs, buntis ako.” 

Nakakabinging katahimikan ang sumagot sa akin.

“Buntis ako.” Nilakasan ko ang boses ko at nag-angat ng tingin sa kanya. “Panagutan mo itong anak mo!”

Napakurap siya na para bang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. “Is it mine?”

“Yes, is it yours!” Sagot ko. 

“Teka, paano ka nakakasigurong akin nga yan?”

“Hoy, first and for all, alam mong ikaw ang nakavirgin sa akin! Keep that bear in mind!”

“What about the client after me? Pwedeng siya ang ama niyan.”

“Walang iba! Ikaw lang!”

“How will I know if you’re telling the truth? You work at a club.” Sinuklay niya ang mga daliri niya sa mala-gintong buhok niya.

“Hindi ako nagsisinungaling. Ikaw lang ang nakaano ko. Kung gusto mo ipa-DNA mo pa itong bata. Wala akong kinakatakot kasi sigurado ako na sa’yo ’to.”

“No, this can’t be. You can’t be serious. Paano na si Hazel? She’s never going to forgive me. How am I going to explain this to her?” Napahilot siya sa sentido niya.

“It’s not my problem anymore. It’s your problem anymore. Isa lang ang gusto kong hilingin sa’yo, sustentuhan mo itong anak mo. Hindi ko kayo guguluhin ng pamilya mo. Pramis. Tulungan mo lang ako dito sa bata. Migs, alam mong mahirap lang kami. Hindi naman ako nagsasayaw sa bar kasi gusto ko. Hindi naman ako nagpapatable sa mga lalaking iyon kasi nag-eenjoy akong kausap sila. Ginagawa ko yun para mabigay ang pangangailangan ng pamilya ko. Ako na lang ang inaasahan nila.”

Chapter Nine

MIGS

Saskia was sitting on the black leathered couch in my office. I quietly stared at her with arms folded over my chest as I tried to process what she told me. She was pregnant. With my child. She had a growing life inside of her. And it came from me.

“Ano? Buong araw na lang ba tayo magtititigan dito? Magsalita ka naman. Don’t just do something! Stand there!” She impatiently said.

I swallowed to moisten my dry throat. I was still in completed shock. “I honestly don’t know what to say…”

“Sabihin mong pananagutan mo itong anak mo. Wala na akong malalapitan kung hindi ikaw lang. Hindi ko kayang buhayin ang batang ito ng ako lang. Migs, maawa ka naman sa amin. Hindi lang naman sa akin ito eh, anak mo rin ito. Alam ko kung gaano kayaman ang mga Cordova. Kung tutuusin, yung pangsusustento mo sa anak mo barya lang sa’yo yun. Suporta lang, yun lang ang hinihingi ko. Sa pagbubuntis ko at anak mo. Huwag mo naman sana pagdamot sa amin yun.” There was desperation in her voice.

I unconciously massaged my temple. Pakiramdam ko pumipintig ang mga ugat sa ulo ko. I was going to be a father to a practical stranger I’d had a one night stand with. I didn’t know what to feel.

“How did you know you were pregnant? Have you had yourself checked?”

“Teka…” She reached into her pocket and took a white stick. “Ito ang ebidensya. Yan! Di ka pa rin ba maniniwala?”

She shoved the white skin on me. I took it from her and looked at it. It had two red lines.

“Isang beses ka lang nagpregnancy test?” Tanong ko sa kanya.

She slowly nodded her head, her lips pouted. “Ilan ba dapat?”

“This could be a mistake. I mean, isang beses ka lang naman nag test. Baka… baka mali lang ito. The second line is really faint.” Hope rose in my chest.

“Kung gusto mo uullit ko.” She insisted.

“We’ll have you checked. Dadalhin kita sa OB para makasiguro tayo.”

She nodded her head, a slight relief on her face. I asked her to wait for me in the parking lot. I didn’t want anyone to see us together. I took in a deep breath when she left, trying to calm the turmoil in my head. Maybe I was just in a nightmare. This must be a nightmare. There was no way this could be real.

I was going to marry the love of my life. My life was perfect. Everything was going according to my plan and then Saskia came into my life like a bomb, wiping away everything I had worked hard for.

No matter how much I regretted what had happened it couldn’t do and undo anything. Kahit magsisi ako ng magsisi hindi na mawawala ang bata sa tiyan niya. Hindi na maibabalik ang ginawa ko kay Hazel at sa relasyon namin.

I could only hope the pregnancy test was just a mistake. Baka mapatawad pa ako ni Hazel kung hindi nga buntis si Saskia.

I went directly down the parking lot and saw her there with the guy she was with when we came to see her at the club she was working for.

“Get in the car.” I told them as I looked around, making sure no one was nearby or could see us. I pressed the unlock button on my car remote key. The car made a sound which indicated that it had already been unlocked. The two of them went inside.

I drove off the moment I got in. I’d be dead if someone sees me with another woman and tells Hazel about this.

“Ano na ang plano mo ngayon kay Saskia at sa anak mo?” The guy with an unusual high pitched voice for a man asked. I believe he was gay as I heard Saskia call him ‘Ninang Jodie’ numerous times before.

“I want to have her checked by a doctor first. Kapag nasiguro ko na buntis nga siya, then we’d talk.” I sighed.

I looked at the rearview mirror. Saskia was just quietly sitting there, looking out of the window and in deep thought. I somehow felt a surge of pity for her. She shouldn’t be the one to blame. Higit kanino man, ako ang may malaking pagkakamali. I was already going to get married. I shouldn’t have slept with her. Wala sa amin ang may gusto sa sitwasyon na ito.

We stopped at a small clinic about an hour drive away from Manila. I didn’t want to take any risk. Baka may makakilala sa akin sa mga ospital doon. We went in and we were greeted by a nice, old lady which happened to be the doctor.

I sat there as she took Saskia’s vital stats and started asking her questions. Maya-maya ay dinala siya nito sa loob ng isang kwarto. I was asked if I wanted to come with her and I said yes. Naiwan ang Ninang Jodie niya sa labas ng kwarto.

She was asked to lay down on the obstetric bed. Nagkatinginan kami habang nakahiga siya doon at hinahanda ng doktor ang mga gamit niya. There was a flash of sadness in her naturally vibrant eyes, she quickly looked away.

The doctor inserted a transducer inside of her. My heart was beating so loud I could practically hear it in my ears. I hoped and prayed that the doctor would find nothing. I wasn’t prepared for this. Having a baby with a woman I had one night stand with was never a part of my plan.

“Kung makikita niyo, itong bilog na ito, yan na yung fetus.” She pointed at the white round thing in the screen next to her.

I swallowed. My shoulder sagged. This was the end of everything. I could feel the world I had worked so hard for crumble under my feet. She was pregnant.

“Ilang weeks na ang fetus?” I asked when I finally found my voice.

“Kung ibabase natin sa size, nasa three weeks na siya. More or less.” Sabi ng doktora. I did the math in my head. It was three weeks ago when I woke up in bed with a strange woman beside me the morning after my bachelor’s party. I felt myself sank a little lower.

“Hindi ka pa din ba naniniwala?” She said with an ‘I told you so’ tone in her voice.

Hindi ako nakakibo sa tanong niyang iyon. I was completely speechless, it was as if I had swallowed my tongue. I hadn’t said a single word while we were in the tiny room. After the ultrasound she was prescribed vitamins for her and the baby. Pagkatapos ay lumabas na kami.

“Ano’ng sabi ng doktor?” Tanong ng Ninag Jodie niya.

“Okay naman si baby. Three weeks na daw siya.” She forced a smile.

“O, ngayon napatunayan mo na buntis ang inaanak ko baka naman pwede na tayong mag-usap?” He cocked a brow at me.

“I… are you sure it’s mine?” I sighed.

“Kanina ka pa eh. Ilang beses ko ba sasabihin sa’yo na ikaw lang ang nakagalaw sa akin? Hindi naman porque nagtatrabaho ako sa club madumi na akong babae!”

“I’m sorry. My mind is a mess right now. I don’t know what to do. I—I’m getting married soon and this… God, why does this have to happen now?”

Saskia’s brows crumpled and she frowned. “Tulong lang para sa anak mo ang hinihingi ko mula sa’yo. Hindi lang naman ang buhay mo ang masisira! Akala mo ba ginusto ko ’to? Ang ganda na ng trabaho ko. Nabubuhay ko pamilya ko. Kumikita naman ako sa pagsasayaw sa club. I’m selling pancake tapos all of a suddenly, malalaman kong buntis ako! Sabihin mo nga sa akin, paano ako makakapagsayaw kapag malaki na ang tiyan ko?”

“Teka? Kailan ka pa nagtinda ng pancake?” Her companion asked.

“Ninang naman eh!” Her frown grew even deeper. “Ibig sabihin nun mabenta ako sa club. English idiot yun. Nabasa ko yun no! Panira ka ng drama!”

“Gaga! Selling like hotcakes, yun yung english idiom. Yung english idiot, ikaw yun! Saskia, kung magdadrama ka sana inaayos mo, no?” The man rolled his eyes at her.

“Akala ko ba tayo ang magkakampi dito? Seryoso kasi ako!” She marched into my car.

Her companion chased after her. “Saskia! Hindi ko naman siya kinakampihan. Kinocorrect lang kita! Kung anu-ano kasing sinasabi mo.”

I was left alone standing there. I brushed my finger through my throbbing head, taking a deep inhale and letting out a long exhale. That woman was going to be the mother of my child. My first born. I didn’t know how I should feel about it.

I slipped into my car after my quick meditation and drove off. There was heavy silence in the air. Pagkatapos ng isang oras na biyahe ay hininto ko ang kotse sa dating pinagbabaan ko sa kanila.

“Saskia, I’m sorry…” I looked into the rearview mirror. She looked upset like she wanted to cry but she was holding it in.

“Alam mo, Migs, hindi ko alam kung paano mo ako nabuntis. Malaki nga titi mo, wala ka naman bayag.” She then pushed the door open and got out before I could even think of what to say.

“Wala pala yang si general. Puro dura lang, pag dating sa responsibilidad umuurong.” He looked at me with a disgusted experession on his face. “Pag ikaw tinakasan mo itong inaanak ko, humanda ka. Alam ko kung sino ka at saan ka pwedeng hanapin. Guguluhin ko buhay mo!” Her Ninang threatened.

I immediately got out of the car and followed them. Humarang ako sa harap niya. “Saskia, I swear, pananagutan ko ang bata. Di ko tatakasan ang responsibilidad ko. I just need a moment to breathe and think.”

SASKIA

Naglaho ang paghanga ko kay Miguel Cordova. Ano pa bang gusto niyang gawin ko? Lumuhod ako sa kanya? Magmakaawa na panagutan niya itong anak niya? Kung kaya ko naman buhayin itong bata, hindi na ako hihingi ng tulong sa kanya kaso mahirap lang kami. Kahit man lang sa anak namin magpakita naman siya ng konting malasakit. Gusto kong kahit ito man lang bata, mabigyan ko ng magandang kinabukasan. Ayaw kong matulad siya sa akin.

Dinampot ko ang isang paketeng sigarilyo at kumuha ng isang stick. Inilagay ko iyon sa pagitan ng mga labi ko at sinimulan kong sindihan ang lighter. Bago ko pa malapit ang apoy sa sigarilyo ay may humablot ng yosi.

“My, ano ba?!” Kunot noong napalingon ako.

“Tigilan mo muna yan! Alam mo naman buntis ka! Baka gusto mong lumabas na abnormal yang anak mo!” Sermon ni Nanay bago umupo sa tabi ko. Nakaupo kami ngayon sa labas, sa hagdan ng bahay papunta sa pinto nito. “Ano’ng sabi ng Tatay?”

“Noong una ayaw niyang maniwala na buntis ako kaya dinala niya ako sa doktor. Nung napatunayan naman na buntis na ako, gusto niya naman patunayan ko na siya nga ang ama.” Bumuntong-hininga ako.

“Ano bang gustong mangyari ng lalaking iyon? Susugurin na ba natin?”

“Sabi niya naman pananagutan daw niya ito. Hindi naman daw niya tatakasan ang responsibilidad niya. Give him the benefit of the daw.”

“Yun naman pala eh. Bakit parang nalugi ka?”

“Wala lang. Iniisip ko lang ang magiging buhay ng anak ko at natin pagdumating na siya.”

Ngumiti si nanay. “Nako, magiging masigla na naman ang bahay. Ang tagal na din walang bata sa bahay. Malalaki na kasi kayo ng mga kapatid mo.”

“Sa tingin mo, My, pag nalaman ng anak ko na nagsasayaw ako sa club at nabuo siya kasi pumatol ako sa lalaking ikakasal na ikakahiya niya ako?” 

“Bakit naman? Ako ba ikinahiya mo?”

Dahan-dahan akong napatango at naramdaman kong namumuo ang luha sa gilid ng mga mata ko. “Noong elementary pa lang ako, My, palagi akong tinutukso ng mga kalaro ko na anak ako ng pokpok. Hindi ba, ayaw kong sinusundo mo ako sa eskwelahan saka hindi ko sinasabi sa’yo kapag kuhaan ng card namin o may meeting ang mga magulang at titser? Nahihiya kasi ako noon… Pero nung nakita ko yung mga sakripisyo mo sa amin magkakapatid, sa tuwing naririnig kong umiiyak ka, sa tuwing nakikita kong nahihirapan ka unti-unting nawawala yung hiya na yun. Napapalitan iyon ng respeto. Siguro nga, sa paningin ng iba masama kang babae. Madumi ka kasi nagbebenta ka ng laman. Pero sa akin, My, wala akong nararamdaman kung hindi respeto para sa’yo. Dahil alam ko ginagawa mo ang lahat ng iyon dahil sa amin.”

Maluha-luhang tinitigan ako ng Nanay. “Mabuti kang bata, Saskia. Hindi mahalaga kung ano ang trabaho o ano ang tingin sa’yo ng mga tao. Sa’yo iikot ang mundo ng anak mo, ang mahalaga maging mabuti kang ina sa kanya.”

Hinilig ko ang ulo ko sa balikat ni Nanay.

Chapter Ten

SASKIA

Nag-aayos na ako para sa sayaw ko mamayang gabi. Hangga’t hindi pa lumalaki ang tiyan ko tuloy pa rin ako sa pagkayod ko. Makaipon man lang pandagdag sa panganganak ko at sa mga pangangailangan ng bata. Hindi naman ako pwedeng umasa lang sa pangako ni Migs. Paano kung hindi na magpakita ang gagong iyon?


“Ate!” Dumungaw si Yuka sa pinto ng kwarto namin at sumigaw. Naglalagay ako ng eyeliner nun kaya sa gulat ko lumagpas ang eyeliner.

“Yuka naman! Nakita mong nagmemeykup ako!” Singhal ko.

“Ate, may bisita ka! Dali!” Sabi niya.

“Sino ba yan?” Kunot noong tanong ko. “Ano’ng oras na o? Kailangan ko pang mag-ayos, papasok na ako sa club!”

“Ate! Maraming dalang mga bag ng grocery!” Sabi niya.

Lalong lumalim ang kunot ng noo ko. Sino naman magdadala sa amin ng mga yun? Lumabas ako at nakita sina Nanay at Cosme na nakatayo sa pinto ng bahay. Naririnig ko na may kinakausap sila.

“Ikaw ba yung nakabuntis sa anak ko?” Narinig kong tanong ni Nanay.

“Um… yes, ma’am.” Sabi ng pamilyar na boses ng lalaki.

“Para sa amin ba yan?” Tanong ni Cosme.

“May dala rin akong donuts para sa inyo.” Sagot niya.

Agad akong lumapit sa may pintuan at hinawi ang mag-ina. Nakatayo si Migs sa paanan ng hagdan paakyat sa pinto. May dala itong isang katutak na paper na galing sa grocery. Nagtama ang mga mata namin at pumamewang ako.

“Ano’ng ginagawa mo dito?” Tanong ko sa kanya.

“I just brought you some food and vitamins.” Nagkibit-balikat siya.

“O, ngayon? Gusto mong magpasalamat ako?” Tumaas ang isang kilay ko.

“Kuya, sabi ni Cosme may donut ka daw.” Si Yuka.

“Meron. Gusto niyo?”

“Ako gusto ko!” Sagot ni Cosme.

“Krispy Kreme ba yan o JCo?” Tanong ni Yuka.

“Tara, pogi! Pasok ka, kainin natin yan!” Aya ni Mammy.

“My!” Lumingon ako sa kanya at pinandilatan ko siya.

“Ate, mukhang masarap eh.” Sabi ni Cosme.

“Hindi naman tayo mga patay gutom! Donut lang magpapauto kayo? Bibilan ko na lang kayo mamaya sa 7eleven!” Galit na sabi ko.

“Halika na nga kayo, pumasok na lang tayo. Hayaan niyo na ang ate niyo diyan.” Saway ni Nanay sa dalawa.

“Kuya, wait! Amin na lang yan. Sayang!” Bumaba si Yuka sa hagdan at kinuha ang dalawang kahon ng donut mula sa lalaki pagkatapos ay pumasok ang tatlo.

“Um… I just want to apologize for how I acted…” Nagbaba siya ng tingin na para bang nahihiya. Kung may hiya nga ang tarantadong ito.

“Inuuto mo pa pamilya ko.” Galit na sabi ko.

“I just thought it would be impolite to visit and not bring anything for your family. Pwede bang mag-usap tayo, Saskia?”

“Nag-uusap na tayo.” Humalukipkip ako.

“Can I come in? Gusto kong pag-usapan natin ng maayos ang tungkol sa bata…”

Napapikit ako ng mariin bago muling tumingin sa kanya. Para sa anak ko, makikipag-usap ako sa gagong ito. Makaraan ang ilang sandali ay tumalikod ako papasok sa bahay. “Pasok.”

Narinig ko ang tunog ng kahoy na hagdan habang umaakyat siya. “Saskia…”

“Upo.” Ngumuso ako sa bagong bili na sofa namin mula sa perang binigay niya sa akin. Sumunod naman siya at umupo. Tahimik na nagtitigan kami.

“Saskia, I’m willing to help throughout your whole pregnancy. Kapag nakapanganak ka na, ako na din ang bahala sa bata.”

“Kukunin mo ang anak ko?” Binigyan ko siya ng matalim na titig.

“I want a custody of the child. Karapatan ko iyon bilang ama ng bata.”

Sunod-sunod akong umiling. “Ano’ng tingin mo dito? Tuta? Sa tingin mo bibigay ko ang anak ko sa’yo ng ganon lang? Pagkatapos mong itanggi ito.”

“I never denied my child. Gusto ko lang siguraduhin na akin nga ang bata.” Giit niya.

“Kasi nga ayaw mong panagutan, yun yun!”

“I want to, Saskia. Believe me. My mind was just a mess during that time. I never expected this to happen. Sabi ko naman sa’yo hindi ko tatalikuran ang responsibilidad ko sa bata. Sasabihin ko din sa pamilya ko ang tungkol sa kanya. I’m not planning to keep my child in the dark. I just need some time.”

“Kahit mayaman kayo, hindi ko pa rin hahayaan na kunin mo ang anak ko. May karapatan din ako sa kanya bilang ina niya.”

“Hindi ko siya kukunin sa’yo, gusto ko lang maging parte din ako ng buhay ng anak ko. We can have joint custody.”

“Ano yun?” Kunot noong tanong ko.

“It’s a legal arrangement between us in which we have to agree to share equal roles in taking care of our child.”

“Tagalog, para mas magkaintindihan tayo.”

“Maghahati tayo sa pagpapalaki sa anak natin. Sa ibang araw, pwedeng nasa akin yung bata at sa ibang araw na sa’yo naman. Lahat ng kakailanganin niya mula sa pagkain, diaper, damit, o kung ano pa ako na din ang bahala.”

“Alam na ba ’to ng magiging misis mo?”

Umiling siya at nag-iwas ng tingin. “No, she still doesn’t know about this yet.”

“Paano pag hindi siya pumayag? Paano kung hindi niya matanggap itong bata?”

“I would choose my child over her. That’s my own flesh and blood, Saskia. Kung hindi niya kayang tanggapin ang anak ko, wala na akong magagawa.” May bahid ng lungkot ang boses niya.

Tumango-tango ako. Hindi naman pala siya kasing sama ng iniisip ko. Siguro nabigla lang nga siya noong malaman niyang buntis ako. Handa naman pala siyang akuin ang responsibilidad niya bilang ama. Iyon lang naman ang gusto ko mula sa kanya. Hindi naman na ako umaasa ng higit pa doon. Gusto ko lang magkaroon ng maayos na buhay ang anak ko.

“Are you going somewhere?” Tanong niya. Siguro napansin niyang nakabihis ako at nakameykup.

“Papasok sana ako sa trabaho. Sa club.” Sagot ko.


Sunod-sunod siyang umiling. “I won’t let you. Ako na ang bahala sa inyo ng pamilya mo. I’ll give you monthly allowance. You can use it to buy whatever you want for you and your family,” Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko. “And for our baby. Just keep my child away from that place. I don’t want you exposing my child to that kind of environment.”

“Basta sustentuhan mo ’to, walang problema sa akin.” Sabi ko.

“Don’t worry. Hindi ko kayo pababayaan ng anak ko.” Ang sarap naman marinig mula sa kanya nun. Hay! Kung wala ka lang sanang jowa, Miguel Cordova. “By the way, I bought you a few bottles of vitamins your doctor prescribed, some maternal milk, and other things I thought you might need. Bumili din ako ng isang linggo grocery niyo. Kung may kulang pa o kung may kailangan ka, sabihin mo lang sa akin.”

“Aba! Dapat lang, responsibilidad mo yun. Hindi na ako magtatrabaho kaya ikaw na sasagot ng lahat ng gastusin ko.” Singhal ko.

“I know.” He said. “Saskia, I’m so sorry. I didn’t like how I reacted when I found out you’re pregnant. I never thought of getting away from my responsibility as the child’s father. I just needed time to think. Sana maintindihan at mapatawad mo ako. I want to be friends with you. I want us to have a good relationship as parents for the sake of our child.”

“Time heals all wombs. Para sa baby, makikipag-ayos ako sa’yo.”

“Thanks, Saskia.” Parang nahulog ang puso ko ng ngumiti siya sa akin. Lalo siyang gumagwapo kapag nakangiti. Bihira ko lang siyang nakikitang ganito. Palaging seryoso ang mukha pati ang tono ng boses nito kapag nag-uusap kami masyadong pormal.

Saskia, magtigil ka! Lumalandi ka na naman! Kaya ka nabubuntis eh! Saway ko sa sarili ko

Pagkatapos namin mag-usap ay nag-aya si Mammy na mag-hapunan na kami. Nagpabili siya kay Yuka ng mga inihaw sa may kanto. Walang kapagurang isaw, barbecue, at paa ng manok. Syempre dahil may bisita kami binonggahan niya na, naglabas siya ng isang lata ng spam at nagluto ng pritong galunggong.

“Pogi, kumain ka na dito. Nagluto pa ko para sa’yo.” Pilit ni Nanay kay Migs.

“Oo nga, Kuya. Tapos kainin natin yung donut na dala mo.” Sabi ni Cosme.

Tinitigan niya ako na para bang hinihintay akong magdesisyon para sa kanya.

“Come on let’s join us.” Inaya ko pa din siya kahit alam ko naman na tatanggi siya. Hindi naman sanay sa mga ganitong pagkain yun. Pang sosyal lang

“Okay, sure.” Agad na sagot niya.

“Yuka, Cosme, maghain na kayo.” Utos ni Nanay.

Agad naman sumunod ang dalawa. Naglabas si Yuka ng mga plato at baso at si Cosme naman ang naglagay ng kutsara’t tinidor. Nang matapos ang dalawa ay umupo na kami sa mesa.

“Ikaw ba yung nakabuntis sa Ate ko?” Tanong ng mahaderang Yuka pagkaupo pa lang ni Migs.

“Uh…” Mukhang nabigla ito sa tanong ng gagaita at tumingin sa akin. “Yeah…”

“Balita ko mayaman ka daw. Ano’ng trabaho mo?” Patuloy ito sa pag-usisa.

“Yuka, kumain ka na lang!” Binigyan ko siya ng matalim na titig.

“I’m the senior vice president of our company.” Sinagot pa rin niya ang tanong ni Yuka.

“Ang taray! Inglesero! Turuan mo din mag-ingles yung magiging apo ko ha. Para naman hindi matulad kay Saskia, kulelat sa english.” Sabi ni Nanay. “Alam mo matalino naman talaga yang anak ko kahit noong nag-aaral pa yan. Palaging perfect yung mga exam niyan, mababa nga lang sa english.”

Pinagsandok ko na si Migs ng kanin at binigyan ng ulam. “Kumakain ka ba ng mga pagkain namin?”

“Of course. I’ll eat whatever’s on the table.” Sagot niya.

“Sigurado ka? Baka naman mamaya sumakit pa yang tiyan mo. Syempre sanay bituka mo sa mga sosyal na pagkain, yung mga steak, seizure salad—”

“Ate, ceasar salad.” Sabi ni Cosme.

Natawa ng bahagya si Migs. “Kumakain ako ng mga ito. Seizure salad doesn’t sound too appetizing anyway.”

“Mabuti kumain na tayo.” Sinubukan kong takpan ang pagkapahiya ko. Makapal naman talaga mukha ko pero pagdating sa gagong ito, ewan ko ba!

Madaling nakasundo ni Migs ang mga nakababata kong kapatid. Lalo na si Cosme. Kahit nga si Nanay mukhang nakuha niya rin ang loob. Si Yuka naman tanong ng tanong tungkol sa buhay niya, gusto niyang malaman kung ano ang ginagawa ng mayayaman sa buhay nila. Kung katulad din ba daw sa mga nakikita niya sa tv. Tumulong pa nga siya maglipit sa mesa pagkatapos namin kumain.

“Thanks for the dinner, Saskia. I’ve had fun talking with your family.” Nakangiting sabi niya ng maiwan kaming dalawa.

“Nakulitan ka ba sa pamilya ko? Talagang ganyan yung mga yan.” Sabi ko.

“No. They’re actually entertaining. I’m the eldest kaya sanay akong kinukulit din ng mga kapatid ko.”

“Salamat din nga pala sa mga dala mong grocery at vitamins.”

“Just take care of the little one.” Malamlam ang mga matang tinitigan niya ang tiyan ko. Bumaba ang isang kamay niya at hinaplos iyon at parang may kung anong kuryente ang dumaloy mula sa kamay niya papunta sa buong katawan ko.

Saskia, magtigil ka! Ikakasal na yan! 

“Hey, don’t forget to take your vitamins and drink your milk. Mas magiging healthy ang baby kung susundin mo ang sabi ng doktor.” Sabi niya. Tatay na tatay talaga ang peg ng gago. 

Tango lang ang naisagot ko.

“Sa totoo lang, Saskia, hindi ko pa alam kung anong dapat kong gawin. Naguguluhan pa rin ako sa mga nangyayari. But if there’s one thing I’m sure of, it’s that I want to be a father to my child. Gusto ko maging parte ako ng buhay niya at maging mabuting ama sa kanya.”

Ngumiti ako. “Salamat, Migs. Pwede mong takasan ang responsibilidad mo sa bata pero hindi mo ginawa iyon.”

“Hindi kahit kailan pumasok sa isip ko yan. I will take responsibility of my child even if it means putting my relationship with my fiancee at stake.”

“Hindi mo alam kung gaano kalaking tulong ito sa amin.”

“It’s getting late. Here’s my calling card. Kung may kailangan ka tawagan mo agad ako. Lalo na kung may kinalaman sa bata.” Inabot niya sa akin ang isang maliit na papel na dinukot niya mula  sa bulsa. Nag-abot din siya ng pera sa pang-araw-araw na gastusin namin. Isang buwan kita ko yata sa club itong binigay niya. Pagkatapos ay nagpaalam na din siya kina Mammy.

“Hahatid na kita.” Presenta ko ng nasa pinto na kami ng bahay.

“It’s alright. Magpahinga ka na. You need to rest.” Sabi niya.

“Sige, ingat ka.” 

“You too.”

Napasandal ako sa frame ng pinto at pinanood siyang tumalikod at bumaba sa hagdan ng bahay.

“Migs.” Tawag ko sa kanya ng makababa na siya.

Mabilis naman siyang lumingon sa akin. “Yeah?”

“May bayag ka naman pala eh.” Nakangiting sabi ko.

Nagpakawala siya ng mahinang tawa.

MIGS

Saskia’s family were amusing, to say the least. They treated me warmly as though I was already a part of their family, even though we had only met. Gusto kong kilalanin sila dahil pamilya din sila ng magiging anak ko.

I admit, it took me awhile to process the knowledge that I was having a child with another woman other than Hazel. It was her who I wanted to be the mother of my children.

What Saskia and I had was just one night stand and it would never be more than that but I wanted to make sure we’d still have a good relationship. She was pregnant and would soon give birth to my child. She was going to be the mother of my child. Siya ang magiging katuwang ko sa pagpapalaki ng bata. Gusto kong maging magkaibigan kami alang-alang sa bata. 

Our child is going to need all the support it could get from the both of us. We had to work together in raising him or her. I didn’t want my child to grow up with estranged parents, thinking he or she was a mistake. That was the last thing I’d ever want my child to think. 

Most of my childhood was spent with my father out of the picture. I never found out about my Dad until I was nine. Mama raised me alone. She gave me the best of what she had. But still, I grew up feeling incomplete. Naiingit ako kapag nakikita ko ang mga kaibigan ko kasama ang ama nila. At iyon ang ayaw kong maranasan ng magiging anak ko. Gusto ko pa rin siyang bigyan ng kumpletong pamilya kahit na hindi kami magkasama ng ina niya. 

“Putangina nandyan na siya! Dalian niyo!” A man shouted as I walked to where my car was parked.

“What the hell? What are you doing to my car?” I shouted at them. Two men successfully pulled the last tire on my car. All I could do was cuss at them as I watch them run with my car’s tire. Basag din ang mga salamin sa kotse ko at tignan ko ang laptop at cellphone ko and as I expected, they were gone. 

Damn it! I brushed my finger through my hair, wanting to pull them out in frustration. I was in a ghetto neighborhood with a tireless, windowless Mercedes-Benz car in front of me. My laptop and phone was stolen from me and when I thought things couldn’t get any worse, it started to rain!

Great! Just great!

---

Happy Valentine’s Day everyone! <3

Chapter Eleven

SASKIA

Binuksan ko ang pinto at nakita si Migs na nakatayo sa harap ko. Yakap niya ang sarili niya, basang-basa sa ulan, walang masisilungan, walang malalapitan. Kumakapit ang basang tela ng damit niya sa katawan niya at lalong nakikita ang hubog nito.

“Migs…” Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga at napakurap. “A—anong ginagawa mo dito? Akala ko nakauwi ka na.”

“A bunch of men broke into my car and took my car’s tires. They took my laptop, my phone, just about everything valuable.” He said. “Pwede bang pumasok muna? It’s cold out here.”

“Tuloy ka.” Niluwagan ko ang pinto at pagkapasok niya ay sinara ko ang pinto. “Paano yan? Paano yung kotse mo? Kung hindi lang malakas ulan, pupuntahan ko si kapitan. Baka makatulong sa atin yun. Bakit mo naman kasi iniiwan kung saan-saan yung kotse mo? Saan sinabi mo man lang sa akin. Eh marami talagang tarantado dito.”

“I didn’t know. Anyway, I just need to make a call. Ipapa-tow ko na lang ang kotse ko at magpapasundo na lang ako kay Coco.” Kinuskos niya ang mga kamay niya sa braso niya na para bang naghahanap ng init.

“Baka magkasakit ka pa.” Sabi ko at lumingon kay Yuka na abala sa game sa iPhone niya. “Yuka, kuhunan mo nga ng tuwalya ang kuya Migs mo.”

Tumayo si Yuka mula sa sofa at pumunta sa kwarto. Pagbalik ay may dala na itong tuwalya.

“O, ate!” Abot niya sa akin at bumalik ulit siya sa kakadutdot sa iPhone niya.

“Ito na yung tuwalya.” Inabot ko ito sa kanya. Hinubad niya ang basang pang-itaas niya at wala sa sariling napabuntong-hininga ako sa magandang tanawin sa harap ko. Hayop! Nagmumurang muscles niya ang tumambad sa akin. Yan ba talaga ang nakabuntis sa akin?

“Thanks.” Sabi niya habang pinupunasan ang sarili niya at ibinalot ang tuwalya sa katawan. “May phone ba kayo?”

“Nako wala kaming landline pero may cellphone ako.” Dinukot ko ang MyPhone ko at ibinigay sa kanya.

“Thanks.” Kinuha niya sa akin iyon at pumindot ng mga numero. Inilapit niya sa tainga niya iyon at maya-maya ay inilayo din. “I can’t make a call.”

“Wala na yatang load. Hanggang text na lang yata yan.” Ani ko at lumingon kay Yuka. “Meron ka pa bang load?”

“Wala na. Hindi ba nga dapat magpapaload ako kanina, ate? Kaso biglang umulan.” Sabi niya.

“It’s fine. I’ll just text my brother and hope he replies.” Sabi niya at muling nagpipindot. Pagkatapos niya magtext inabot sa akin ang cellphone ko. “Thanks, Saskia. He’ll be calling anytime soon… I hope.”

“Gusto mong kape?”

“I’m good.” Ngumiti siya at nilibot ang tingin sa bahay namin. “Ang dami niyong timba.”

“Ganito talaga pagmaulan. Tumatagas kasi yung tubig sa kisame.” Sabi ko.

“I see…” Tumango-tango siya.

“Oy, Migs! Ano’ng ginagawa mo dito?” Lumabas si Mammy mula sa kwarto nila ni Cosme.

“Yon! Nanenok ng mga magagaling na tambay yung gulong ng kotse niya saka ninakawan siya.” Umiling ako.

“Wala talagang patawad mga tao dito.” Umiling na lang si Mammy. “Paano yan? Wala kang kotse, paano ka makakauwi niyan?”

“I contacted my brother. Hinihintay ko pa yung tawag niya.” Sagot nito.

“Dito ka na kaya magpalipas ng gabi. Gabi na saka malakas ang ulan. Sigurado ako baha na sa labas, ewan ko na lang kung mapuntahan ka pa ng kapatid mo.” Sabi ni Mammy.

Nagkatinginan kami ni Migs.

“If it’s not much trouble to you. Mukhang tulog na yata yun.” Minasahe niya ang batok niya na parang nahihiya.

“O—Oo naman.” Napakurap ako. “Mukhang pagod ka na rin naman. Let’s call it tonight.”

“Let’s call it a night, Ate.” Singit ni Cosme na abala sa paggawa ng assignment niya sa ibabaw ng mesa sa kusina.

“Yuka, dun ka na lang sa kwarto namin para may matulugan yung kuya Migs mo.” Utos ni Nanay kay Yuka.

“Basta dun ako sa may foam.” Kibit-balikat na sabi ni Yuka.

“Tama na yung kadudutdot mo d’yan sa iPhone mo. Matulog ka na.” Aya ni Mammy. “Saka ikaw Cosme, di pa ba matatapos yang ginagawa mo.”

“Tapos na po, My.” Isinara na niya ang libro niya.

“Ano pang ginagawa niyo? Pumasok na kayo sa kwarto at matulog na kayo.” Sabi niya sa mga kapatid ko.

“My…” Tawag ko sa kanya. “Saan ako matutulog?”

“Dun sa kwarto mo. Asikasuhin mo yang bisita mo.” Sagot nito.

“Eh si Migs…” Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko.

“Jusko naman! Ngayon ka pa nag-inarte ng ganyan, eh buntis ka na nga d’yan.” Umirap si Mammy. “Ikaw na ang bahala d’yan. Matutulog na kami.”

Pumasok na silang tatlo at naiwan kaming dalawa ni Migs. Sandaling naghari ang katahimikan sa pagitan namin. Kunwaring umubo ako para naman lang mabasag ang katahimikan.

“Gusto mo na bang matulog?” Tanong ko sa kanya.

“Yeah, sure.” Nagkibit-balikat siya.

Dinala ko siya sa kwarto namin ni Yuka. Maliit lang yun. Isang maliit na kama na pang-isang tao lang pero nagkakasya naman kami ni Yuka dito dahil pareho naman kaming sexy. May konting espasyong pwedeng lakaran. Sa ulunan ng kama may cabinet na lalagyan ng mga damit namin.

“Do you mind if I take of my… um, pants.” Naiilang na tanong niya sa akin.

Nagbaba ako ng tingin sa suot niyang pantalon. Basang-basa din iyon. Wala naman akong maipapasuot sa kanya dahil sigurado akong hindi kasya yung mga pang-ibaba namin ni Yuka. Nakahubad siyang matutulog? Kasama ko dito sa kwarto?! 

“Sige…” Bahagyang pumiyok ang boses ko.

Ipinulupot niya ang tuwalya sa baywang niya bago ibinaba ang pantalon niya at ang boxer niya. Bukod sa nakatapis na tuwalya, wala na siyang kahit anong saplot. Nag-angat siya ng tingin sa akin at napakurap ako at agad nag-iwas ng tingin. Pakiramdam ko ang init ng pisngi ko ngayon.

“Akin na yan. Isasampay ko para masuot mo bukas.” Kinuha ko iyon mula sa kanya at isinampay ko sa alambre na nakabitin sa gilid ng bintana namin.

“Gusto mo bang buksan ang bintana? Malamig naman ngayon pero alam kong sanay ka sa aircon.” Sabi ko habang abala ko pag-aayos ng pantalon niya. “Baka ma sophisticate ka.”

“Ma ano?” Kumunot ang noo niya.

“Yun bang hindi ka makahinga.” Sagot ko.

“Oh, suffocate.” Bahagya siyang napangiti. “Hayaan mo nang nakasara yan. Baka mabasa pa tayo.”

“Pagpasensyahan mo na yung english ko ha. Sabi kasi sa akin ni Mammy, try and try until you die. Hindi porque palagi kang nagkakamali, susuko ka na. Dapat hindi ganon. Dapat kapag nagkamali ka, matuto ka sa pagkakamaling iyon. Oh di ba, hugot!” Tumawa ako ng mahina.

Lalong lumapad ang ngiti niya. “It’s fine, really. Your Mom’s right. A mistake should never be used as an excuse to stop trying. Gawin mo lang kung ano yung gusto mo.”

“Alam mo isa pa sa rason kung bakit gusto kong matuto mag-ingles kasi yung tatay ko Briton yun. Ayaw ko naman na pag nagkita kami wala kaming mapag-usapan. Gusto ko siyang makilala kahit ayaw niya sa akin. Gusto kong tanong kung kahit isang beses ba sumagi ako sa isip niya. Gusto kong ikuwento sa kanya yung mga nangyari sa buhay ko. Gusto kong maramdaman magkaron ng ama. Gusto kong mayakap siya.” Nagbaba ako ng tingin ng maramdaman kong namumuo ang luha sa mga mata ko. “Pasensya ka na ha. Ang drama ko. Kung kasama ko si Mammy dito, nakatusan na ako nun.”

Tumango-tango si Migs. “Wala naman masama dun. I can relate to you, in a way. Ganun din kasi ang naramdaman ko habang lumalaki ako. Nakilala ko na lang kasi ang Dad ko noong magbibinata na ako.”

“Buti ka pa. Ako nga, ilang beses ko na sinulatan yun pero wala naman akong natatanggap na sagot sa kanya. Hindi yata naintindihan yung english carabao ko.” Biro ko para pagaangin ang mood. 

“Kaya nga iyon ang ayaw kong maramdaman ng bata. I don’t want my child to ever experience that horrible feeling.” Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko. “I want to be there to support my child. And I’m not just talking about financial support. Ayaw kong maramdaman na may kulang siya sa buhay niya kasi alam ko yung pakiramdam na yun. Kahit wala tayong relasyon, gusto kong mapagtulungan natin na maayos na mapalaki ang bata.”

Sinagot ko siya ng ngiti. May kung anong humaplos sa dibdib ko sa sinabi niya. Alam kong magiging mabuting ama si Migs sa anak namin. Buti na lang talaga siya ang nakabuntis sa akin. Kung ibang lalaki ito, siguro tinakasan na ang responsiblidad niya. Gwapo na, hot pa, at may ipagmamalaki. Malaking-malaki.

Agad kong pinalis sa isip ko yun.

“Ikaw na lang sa kama. Maglalatag na lang ako dito sa sahig.” Sabi ko.

“No. Ako na lang sa sahig.” Agad na sabi niya.

“Hindi, sanay naman ako dito. Bago kami nagkakama, sa sahig talaga ako natutulog.” 

“Really, it’s fine, Saskia. Ako na dito. You’re pregnant. You have to take care of yourself for the baby.” 

“Sigurado ka?” Tanong ko.

Ngumiti siya sa akin at tumango. Nilatagan ko na lang siya sa sahig at binigyan siya ng unan. Pagkatapos ay sumampa na rin ako sa kama at humiga. Ipinikit ko ang mga mata ko pero makaraan ang ilang minuto hindi pa rin ako dinapuan ng antok. Hindi ko alam kung bakit. 

Narinig ko rin ang kaluskos niya sa tabi ko. Ang ingay na ginagawa niya sa tuwing umiikot siya sa hinihigaan niya. Sumilip ako ng konti sa baba. Mukhang hindi siya komportable. Eh paano ba naman? Anak mayaman yan! Siguro nga ang kamang hinihigaan niyang mas malambot pa sa ulap. Bumaling siya paharap sa direksyon ko at nataranta ako. Sa sobrang taranta ko nagkamali ako ng gulong at bumagsak ako mula sa kama.

Biglang nasa ibabaw na niya ako. Nag-angat ako ng tingin at nakita siyang nakatingin sa akin. Ang lambot at ang tigas ng katawan niya. At infairness kahit nabasa sa ulan, amoy mayaman pa din. 

“Are you okay?” Hinawakan niya ako sa magkabilang baywang.

Napalunok ako. “O-Oo, sorry ah! Malikot talaga ako matulog eh.”

“Okay lang.” Bakas ang pag-aalala sa mukha niya. “Hindi ka ba nasaktan?”

“Hindi naman. Wala ’to.” Gumalaw ako at naramdaman na may nakadantay sa may bandang looban ng hita ko. Nakadress lang ako at nakalilis na ang dulo ng bestida ko kaya ramdam ko ang init ng bagay na iyon sa balat ko.

Ang friendship kong si General.

“Saskia…” Bigla niya akong  inilayo sa kanya. “Go back to bed. Baka mapuyat ka pa.”

Muli akong umakyat sa kama pero hindi talaga ako madalaw ng antok. Paano ka ba naman makakatulog kung ganito kasama mo sa kwarto? Yan tuloy! Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko naaalala ko ang maikling panahon na pinagsamahan namin ni General. Bumabalik sa isip ko yung mga naaalala ko nung gabing iyon. 

Ang mga halik at yakap niya.

Ang tunog ng ungol niya.

Kung paano niya ako sinamba.

“Saskia…” Halos mapatalon ako ng marinig ko ang boses niya. “Are you still awake?”

“Uh, oo.” Sagot ko.

“I can’t sleep too.” Bumuntong-hininga siya. “I’m going to get married, Saskia. And here I am sleeping in one room with you. We’re not doing anything but I feel guilty. I know I shouldn’t be here.”

“Mahal mo talaga siya, ano?” May kung anong kirot sa dibdib ko.

“I love her. She’s all I ever wanted.” Sabi niya.

“Bakit ginawa mo yun sa akin?” Hindi ko napigilan ang magtanong. Bigla na lang parang may namuong luha sa gilid ng mga mata ko. Ewan ko ba! Feelingera lang siguro ako! Wala naman akong karapatan masaktan, eh sino ba ako? “Siya ba ang iniisip mo habang ginagawa mo sa akin yun?”

“I… no…” Mahinang sabi niya. “If she had  cross my mind that night, that wouldn’t have happened. Hindi ko akalain na magagawa ko ang nagawa ko sa kanya. I just lost control that night. I’ve always been in control, Saskia. I always have to be. I feel like if I lose control once, I would spiral. Lahat ng kilos ko planado. Bawat hakbang dapat kalkyulado. You want to know a secret, Saskia?”

“Ano?” Sabi ko habang nakatitig sa kisame.

“I’m scared. I always try hard because I’m scared. My whole life is defined by my success and without them I am nothing. If I become less than perfect, no one will want to do anything with me.” Ramdam ko ang sakit sa paos na boses niya. “Just this once, I don’t want to pretend. Just this once, I want to be my authentic fucked up self. Hindi ako lasing ng gabing may mangyari sa atin. It happened because I wanted it to happen.”

Napalunok ako. Parang tumalon ang puso ko mula sa dibdib ko.

“Bakit?”

“Because I wanted you. I didn’t know what have gotten into me. All I could think about was how I wanted you. So bad. Nakalimutan ko ang lahat. Si Hazel, ang kasal namin…” 

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin kaya pinili ko na lang manahimik. 

“I’m an awful human being, aren’t I?” Nagpakawala siya ng mahinang tawa. “I keep up this spotless persona in front of everyone but inside I’m just a piece of shit. I’m the biggest hypocrite I know.”

“Nagkamali ka lang. Tao ka pa rin no! Nothing in this world is perfect except change.”

“I’m going to sleep. You should to.” Sabi niya at hindi na siya nagsalita pa.

“Pagdating ng panahon, baka ikaw rin at ako… baka tibok ng puso mo’y maging tibok ng puso ko…” Sinabayan ko ang kanta sa radyo habang nagluluto ako ng almusal. Tulog ng tulog pa rin si Migs ng iwan ko siya sa kwarto. Nag-hi ng konti sa akin si General. Konting-konti lang naman. Tinakpan ko din baka mamaya magalit pa.

“Hoy, Saskia… ang aga-aga nag-iingay ka. Ang lakas na nga ng ulan kagabi, pauulanin mo na naman ulit.” Lumabas ang bagong gising na si Mammy mula sa kwarto. 

“My, luto na yung sinangag. Bumili ako ng tocino dyan sa labas, sandali na lang ito. Hayahay ang buhay ng dalawa kong kapatid, ang sarap ng almusal nila ngayon.” Pagmamayabang ko. 

“Ba’t parang ang sigla mo ngayon?” Tinitigan ako ni Mammy mula ulo hanggang paa. “Ano? Nagpagalaw ka na naman?”

“My naman!” Halos lumuwa ang mata ko habang nakatingin sa kanya. “Ano ka ba? Baka marinig ka nun! Walang nangyari, nag-usap lang kami.”

“Buti naman. Binuntis ka na nga, magpapalaspag ka pa.” Sabi nito.

“Mabait si Migs. Hindi siya mapanamantala.” Pero kagabi hiniling ko na sana hindi siya masyadong mabait.

“Alam kong wala tayo sa teleserye pero kayo ni Migs, magkaiba kayo ng mundong ginagalawan. Langit siya, lupa tayo. Sa kanila, laruan lang tayo. Taga-bigay ng aliw. Pinaaalala ko lang sa’yo dahil ayaw kong umasa ka at sa bandang huli masaktan ka.” Malamig ang tonong sabi ni Mammy.

Aray ha! Sana kinuha niya na lang ’tong kutsilyong hawak ko at sinaksak sa dibdib ko. “Alam ko naman yun, My. Sino bang umaasa dito? Ang habol ko lang naman yung sustento niya dito sa batang dinadala ko.”

Biglang tumunog ang MyPhone ko na nasa ibabaw ng mesa. Inabot ko iyon at sinagot.

“Hello?”

“Hi, who’s this?” Isang pamilyar na boses ang nasa kabilang linya.

“Saskia this. Ikaw? Sino ka?” Tanong ko.

“Ah, Saskia. I see. It’s Miggy’s brother, remember me? Ngayon ko lang nabasa ang text message niya. Can I talk to him?”

“Can you hang yourself for awhile?” Sabi ko at pumunta sa kwarto para ibigay kay Migs ang cellphone.

MIGS

“Hey.” I was barely awake when Saskia handed me her phone. Kahit inaantok pa ay kinuha ko iyon sa kanya ng sabihin niya sa akin na kapatid ko. I already knew it was Coco. 

“Bro, may personal na galit ba sa akin si Saskia? Bakit gusto niya akong magbigti?” That was the first thing he said to me. 

“You know how she is…” I answered, still dazed. “She says the most random things.”

“Why are you even with Saskia? You spent the night with her?” He asked.

“It’s a long story. Can you just come and get me here? Oh and by the way, do not bring your car.” I could feel every joint in my body hurting as I stood up. My spine felt stiff. Sleeping on the floor was not conducive to a good night’s sleep. 

“Why? What happened?”

“I got robbed. Sinimot lahat ng laman ng kotse ko at kinuha pa yung gulong. This place is like the twilight zone and Detroit combined. This is the strangest, most ghetto place I’ve ever been to.” I yawned. “Also, can you get someone to tow my car? I mean, if it’s still there.”

“Doon ba yan sa pinagbabaan natin sa kanila?” 

“Yes.” I answered.

“Got it. I’ll be there in a few.” He said and we both hang up.

My pants and boxers were neatly folded on top of Saskia’s bed. I thought of the conversation we had last night. I thought of my confession. Hindi ko lang sa kanya inamin iyon, kundi pati sa sarili ko. I confirmed to myself what I couldn’t accept. I fucked up. I fucked up and I needed to admit it.

 I put it on and walked out of the room. The smell of delicious, mouth-watering food assualted my nostrils. It was like Mama’s cooking. 

“Kain na.” She pulled a vacant chair and gestured for me to sit there.

I helped myself, walking up to her and sitting there. She didn’t even ask what I wanted. Naglagay siya ng garlic rice sa plato ko, tocino, tuyo at itlog. The way she treated me made me feel like a pampered king. 

“Kumakain ka ba ng mga ganito Migs?” Her mother asked.

“Pag nasa bahay lang ako ng parents ko nakakakain ng ganito.” I answered.

“Bakit, kuya? Ano bang pagkain niyong mga mayayaman?” Saskia’s sister asked.

“I don’t know.” I shrugged and couldn’t help but laugh at her question. “Pareho lang din naman ng kinakain niyo ang kinakain ko.”

“Nagtutuyo kayo sa inyo?” She looked at me as though she thinks I was lying.

“It’s my Dad’s favorite. Tuyo and danggit.” 

“Eh ikaw ano bang favorite mo? Para naman mapagluto din kita minsan.” Saskia said. “Yunh kaya ko lang ha. Baka mamaya pang five star restaurant yung i-request mo.”

“Don’t worry, hindi ako mahilig sa ganong mga pagkain. Just a nice home cook meal will do. Kakainin ko kahit anong ihain mo sa akin.” I chuckled. “Kumain ka na ba?”

“Hindi pa. Hinihintay kasi kitang magising.” Sabi niya.

“Umupo ka na dito. Baka nagugutom na ang baby.” My eyes lowered to her stomach. I knew it was still just a blob of blood inside Saskia but I already thought of it as a living baby inside her. I wasn’t going to deny that it felt like it was the end of the world when I found out that Saskia was pregnant. But it wasn’t really. It was a beginning of a new life. Magiging Daddy na ako. I would make sure my child would see me as the ‘Best Dad’. I would make sure the baby would receive all the love and care I could give and more.

“Did you take your vitamins?” I asked.

“Tapos na po.” She answered.

“How ’bout the milk?”

She nodded. “Kaninang umaga paggising ko.” 

We had a nice conversation while we ate. Saskia’s family was nice and welcoming but they sure don’t have any filter. Was it bad that I already felt at home and comfy here with Saskia and her family? I didn’t even want to leave yet. Being with them relaxed me. They don’t expect anything from me here. I didn’t have to pretend. I didn’t have to do everything right. It was like an escape from my perfect world. Here, I could just be myself.

Chapter Twelve

MIGS

“What were you doing with Saskia? I thought what you had with her was just a one night stand? Bakit inulit mo pa?” Coco threw a sideway glance at me as he drove.

“We didn’t have sex, if that’s what you’re implying.” I flatly replied.

“What did you do? Play chess with her the whole night? Bro, I’m starting to feel sorry for Hazel. You’re going to get married and here you are, fooling around with another woman.” He shook his head.

“Coco, I did not have sex with her.” I stressed and then shifted on my seat to face him. “But there’s something I need to tell you. This is just between you and I.”

“What?”

“I got her pregnant.” I confessed.

“Whoa!” He took a quick look at me, his car swerved slightly but he steadied it. “You got Saskia pregnant? What the hell?”

“I know…” My voice was low with shame. “I don’t know what I’m going to do. Lalo kong nadagdagan ang kasalanan ko kay Hazel. She’ll never forgive you. She’ll call off the wedding. I already had everything planned, Coco. I can’t lose her…”

“How do you even know it’s yours? She’s a bar girl. She fucks for a living.” He said.

“She doesn’t.” I said in a low rumble. My brother had always had a very colorful language. “Saskia was a virgin when I had her.”

“TMI, brotha!” He grimaced. “But how sure are you that the baby is yours? Okay, ikaw nga ang naka-first blood but bro, paano mo nalaman na wala ng iba?”

I sighed. “I just know, okay? She’s not what you think she is. She and her family are nice people.”

“So, what are you planning to do now then? When are you planning to tell the fam and Hazel?” He asked.

“I still don’t know. Kailangan ko pang mag-ipon ng lakas ng loob.” I huffed. I thought of Mom and Dad and how disappointed they’d be once they find out that I’d fooled around with another woman. I thought of Hazel and the dreams we had together. The disappointment, the hurt, the anger, the shame. I could already see it on their faces.

“What are you planning to do with Saskia and the baby?”

I shrugged. “I want to get them a nice place to live. Iyon ang una kong gustong gawin bago ang lahat. Their place is unsafe for my child. It’s just Saskia there with her mother and two siblings. Mga bata pa ang kapatid niya. Someone could easily break into their home and who knows what could happen?”

“Magiging sugar daddy ka pa ngayon?” He snickered.

“Do you know a place good for them to live in? There’s just four of them. A gated community with 24/7 security? Or perhaps a condominium unit?”

“You want me to find them a place?”

“Please, Coco, do me this favor. I have a lot of work in the office and…” I took in a deep sigh, feeling the guilt drowning me again. “Hazel and I will be busy preparing for our wedding in the next few months”

“Okay, sir Migs… Driver na, taga-hanap pa ng bahay para sa mistress mo. Wow. Parang all around boy mo na ako nito.” He joked.

“I will make it up to you.” I promised.

“Paano ba yan? Magkakaron na rin ng kalaro ang Cookie ko. Welcome to fatherhood, brotha.” He smiled.

I shook my head but smiled anyway. How the baby was made may have been a mistake but I didn’t want to think that the baby was a mistake.

Coco’s phone buzzed.

“Can you get that for me, bro?” He asked.

I picked the phone up and the message showed on the screen.

Hi Coco. Saskia to! Pasensya na kung akala mo pinagbibigti kita. Alam mo naman di ako ganon kagaling mag-ingles. Pasabi kay Migs salamat sa mga binili niya saka mag-iingat siya lagi. Saka kung gusto niyang bumisita ulit bukas ang pinto namin para sa kanya. Salamat!

HAZEL

“Migs…” I hugged him from behind and gave him a peck on the cheek. “I’m sorry, babe. I’ve been really busy with the business. Ngayon ko lang nakita ang mga text messages mo from yesterday.”

“It’s alright. I just wanted to make sure you’re okay.” He answered.

I admit. I tend to be a workaholic. Kaya nga mabilis kaming nag-click ni Migs. We both had the same mindset, the same visions and goals. He was a no-nonsense type of person who was all business. We were both practical. We both knew what we wanted and what we didn’t. The first time I met him, I knew he was the one for me. Two years ago, I told myself that I’d marry him someday and look at us now.

“I’m doing all the work I can do now so that after the wedding hindi na tayo maiistorbo sa honeymoon natin.” I giggled.

I stood in front of him and played with fiddled with his dark blue striped tie. He smiled but his eyes said otherwise. My hand reached over and touched his face.

“What’s wrong?” I asked.

“Nothing.” He sighed and he bent down to press a kiss on my lips. “I love you, Hazel.”

“I love you too, Migs.” I answered.

“I don’t know what I’d do without you.”

“You won’t be without me. I won’t go anywhere. Dito lang ako, sa tabi mo…” I buried my face into his chest.

He was perfect, Miguel Cordova. He had always been consistent, composed, determined, and self-assured. He was everything I was looking for in a guy. We fit together like pieces to a puzzle.

The Cordovas were one of the crèma de la crèmes of high society. That was one of the reasons why I wanted to marry him. Mahal ko si Migs but we were both practical people. We weren’t marrying for love alone. It was also a business strategy, an alliance through marriage. By marrying, we’d be extracting greater value from our businesses.

There are two types of rich. The nouveau riche and the vieux riche. The noueveau riche were the group Dad never wanted our family to be associated with. The newly acquired wealth. They lack the proper pedigree. The Cordovas came from old money and that was why my Dad approved of him.

‘Old money is only meant for old money.’ My Abuelo would always tell me.

I had been noticing the sudden changes in Migs’ behavior for the past few weeks. He treats me like he always does but I couls feel that something had changed. Something had changed with the way he’d wrapped his arms around me, how he’d kiss me, and how he’d say I love you to me.

Sometimes I think he’s getting cold feet. Normal lang naman daw sa lalaki ang magkaganon. My friends said old men go through that stage where they feel that they might not be ready for marriage. Natatakot lang siguro siya. Masyado din kasing independent si Miguel. He was probably scared of the idea of being tied down. But I knew he loved me. Nararamdaman ko naman iyon.

There was never any sweet proposals between us. No surprises. No ring. We were having dinner in this fancy restaurant and right there we decided we’d get married. It was very technical. We asked each other if we were ready for this and we both were. That was how we got engaged. Migs wasn’t a romantic guy and so was I. What was important to us was that we had mutual respect for each other and mostly, we knew that we love each other. Hindi na kailangan ng mabulaklak na salita o kung anu-anong pagpapa-sweet. We loved each other, period.

“You know I can’t wait to have a little Miggy of my own.” Sabi ko.

His gaze lowered again. Was I starting to scare him?

“I mean, kung ready na tayong magka-baby pagkatapos ng kasal then we’d go for it. Pero kung hindi pa, okay lang din. We’re still young and we have our whole life ahead of us. We’ll het there when we’re both ready.”

He let out a huff and pulled me closer to him. He bent his head down and buried his face into my shoulder.

SASKIA

Bakit ba mali na mahalin ko siya? Iba ba ang ritmiko ng puso ng mayayaman sa mahihirap? Iba ba ang kulay ng dugo nila sa amin? Saan ba kami magkaiba?

Napabuntonghininga na lang ako. Siguro nga hanggang sa pangarap ko na lang ang isang katulad niya. Hindi naman ito isang ponytail kung saan sasagipin ng magiting na prinsipe ang nanganganib na prinsesa. Hindi ako prinsesa. Isa lang akong babaeng aksidentang nabuntis niya.

Saka isa pa, alam ko naman na malapit na siyang ikasal. Kaya lang naman siya pumunta dito hindi dahil para sa akin kundi dahil para sa batang dinadala ko. Hindi naman magkakamali si Migs na mainlove sa akin. Eh hamak na mas maganda sa akin yung jowa niyang mala-byuti queen. Ano bang laban ko dun? Ako lang naman si Saskia

Tumunog ang cellphone ko at nakita ang number niya. Nung tinext ko kasi yung kapatid niyang si Coco, binigay niya sa akin yung bagong number ni Migs para daw kung kailangan ko siya pwede ko siyang matext o matawagan.

Pero siya rin naman unang nagtext sa akin. Kinamusta niya ako at ang pakiramdam ko. Tinanong niya kung ininom ko ba yung gatas at yung gamot na inireseta sa akin ng doktor.

Malapit na maglunch. Nakakain ka na ba?

Feeling ko tuloy sa mga text niya may jowa ako. Hindi pa kasi ako nagkaka-jowa kahit kailan. Ngayon ko lang nararanansan mataranta at maghagilap ng phone sa tuwing tutunog ito.

‘Hindi pa nga. Magluluto pa lang ako ng meryenda. Ikaw? Kumain ka na ba?’ Sabi ko sa kanya sa text.

Wala pang isang minuto may reply na agad. ‘Not yet. May tinatapos pa akong trabaho dito sa office. You should get something to eat. Baka magutom si baby.’

‘Huwag ka ngang ganyan baka mainlove ako sa’yo.’ Yun ang pinindot ng mga daliri ko pero mabilis ko rin binura iyon. ‘Bumili ako ng danggit saka magluluto ako ng pakbet. Gusto mo?’

‘Sarap naman niyan. I wish I could go there and eat with you.’ Agad na sagot niya.

Nanguya ko ang pang-ibabang labi ko habang binabasa ang text niya.

‘Gusto mo dalhan na lang kita?’ Pinindot ko ang send. Parang gusto kong magsisi. Parang gusto kong ibalik ang text na iyon ng hindi siya sumagot sa akin ng mahigit tatlong minuto.

Natatarant binuksan ko ang cellphone ko ng tumunog iyon. ‘Dadalhan mo ako dito?’

‘Kung gusto mo lang naman. Idadaan ko na lang diyan. Lalabas din kasi ako mamaya, magsisimba ako.’ Dahilan ko na lang.

’ Sige. I’ll wait for it. Thank you, Saskia.’ Sabi niya.

Ewan ko ba pero gusto kong magtatalon sa kilig. Gusto niyang hatiran ko siya ng pagkain! Sasarapan ko ng bonggang-bongga ang luto ko. Yung tipong makakalimutan niya na ang pangalan niya.

Kumaripas ako ng takbo sa kusina at hinanda ang mga lulutuin ko.

“Inaanak, ang aga mo naman yatang magluto. Mamaya pa ang hapunan natin.” Sabi ni Ninang Jodie ng maabutan niya ako sa kusina.

“Hahatiran ko si Migs ng pagkain. Hindi pa daw kasi siya kumakain saka gusto niyang matikman luto ko.” Masayang sabi ko habang ginigisa ang mga gulay.

“Aba! Ano’ng meron? Feeling asawa? Hoy, Saskia. Paaalala ko lang sa’yo, nabuntis ka lang pero hindi ibig sabihin nun kayo na.” Sabi niya.

“Alam ko naman iyon, nang. Gusto ko lang naman siyang ipagluto. Wala naman ibig sabihin ’to.” Kibit-balikat na sabi ko.

“Tumingin ka nga sa akin, Saskia, sandali lang.” Utos niya.

Lumingon ako sa kanya.

“Tumingin ka sa mga mata ko.”

Ginawa ko ang sinabi niya.

“Ngayon mo sabihin sa akin na wala kang nararamdaman para sa Migs na yan.”

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. “Kasi naman, Ninang. Nangangarap na nga lang ako, kinokontra niyo pa ni Mammy. Alam ko naman kung ano ako sa kanya.”

“Yun naman pala eh! Huwag kang ngangawa-ngawa sa akin kapag nasaktan ka ng Migs na yan. Kukurutin ko talaga singit mo.” Banta niya.

“Don’t worry, Nang. Crush ko lang naman si Migs. Masama ba yun? Saka kayo din naman ni Mammy ang nagturo sa akin na hindi masama mangarap tapos kayo din mambabasag ng trip ko. Ang gulo niyo ha. Hindi ba sa pangarap the sky’s the langit?”

“Ewan ko sayo, Saskia. O edi, sige kung saan ka masaya. Susuportahan na lang kita. Pag ikaw umiyak dahil diyan sa Migs na yan, pagtatawanan talaga kita. Kala mo ha!”

“Ito naman si Ninang, ang init ng ulo mo. Wala kang booking ngayon no?” Tumawa ako ng bahagya.

“Tiran mo na lang ako ng ulam, matutuwa pa ko sa’yo.” Sabi niya.

Pagkatapos kong lutuin ang pagkain ay naglagay ako sa isang lalagyan ng kanina tapos nilagay ko yung pakbet at danggit sa ibabaw nito. Tinakpan ko ang lalagyan at nagpunta ako sa opisina ni Migs.

Hindi naman ako nahirapan pumasok katulad ng dati dahil mukhang pinagbilin na ako ni Migs dito sa baba. Pinaakyat din ako sa opisina niya. Hindi din ako pinigilan ng sekretarya niyang masungit ng pumasok ako sa kwarto.

“Hi, Mi—” Bigla akong natulaley ng makita ko ang magandang jowa niya. “Hi…”

Hindi siya kumibo. Tinitigan niya ako na para bang nakakita siya ng multo. Alam kong walang alam ang jowa niya tungkol sa amin. Gusto kong manliit sa presensya ng magandang babaeng kasama niya. Nakakapanliit ang byuti niya. 

“Hello.” Binigyan ako ng isang malapad na ngiti ng babae. “I don’t think I’ve ever seen you here before. Who are you?”

Ilang segundo bago ko nagawang magsalita dahil sa gulat. “I…I like you to meet myself. I’m Saskia, what’s yours?”

Napakurap siya na para bang pinoproseso sa utak niya ang mga sinabi ko. English na nga yun! Baka hindi niya pa maintindihan?

“Oh, what’s my name? Is that what you mean? I’m Hazel, his fiancee.” Sabi niya bago tumingin kay Migs. “Migs, sino siya?”

“Ah, sir Migs. Ito na po yung inorder niyong pagkain.” Agad na sabi ko at inabot ang lalagyan ng pagkain na ginawa ko para sa kanya. 

Sandali kaming nagkatitigan bago siya napabuntong-hininga at nagsalita. “Thanks, Saskia.”

“Sige po.” Tumango ako bago tumingin kay Hazel. “Malapit lang kasi yung carinderia namin dito sa opisina kaya nag-alok kami dito. Nagustuhan naman nila kaya naghahatid-hatid ako ng mga meryenda. Baka po kayo, ma’am, gusto niyong umorder.”

“No, thank you.” Sagot niya.

“Okay po. Sige, aalis na ako.” Muling nagtama ang mga mata namin ni Migs. “Sana magustuhan mo yan, sir.”

“Thanks again, Saskia.” Pilit ang ngiting sabi niya.

Chapter Thirteen

MIGS

I felt a sinking feeling in my stomach as I stared at the door where she left. Hazel just met Saskia. My heart pounded so hard and fast the moment I saw her walk into my office. I thought it would be the end of our relationship. I thought Hazel would find out about her. I didn’t know what exactly to feel now that she was gone and I was left here with Hazel.

Kararating lang ni Hazel ng dumating si Saskia. She’d usually call me first before she drops by but this day, she didn’t. That was so close.

“Migs…” Hazel called. I looked at her and I thought I saw something different on her face. She looked away from me as if looking at me could burn her. She turned her head back to me after a few moments and the emotion I saw was wiped off completely. She put on a smiling face and stood straight, immaculate and beaming. She was in her usual composed demeanor again, regal and poised like a queen.

I took in a deep breath because the squeeze in my heart was getting tighter. Hazel was the most uncomplicated woman I’d ever met. She was firmly in control of her emotions which was fine because I didn’t like messy emotional scenes anyway. Our version of love was different from others. It wasn’t all hearts and butterflies. It was mature, neat, and uncomplicated; just the way we both wanted it. I may not be the romantic type but I knew I love her and I never fail to remind her that.

At this moment, I wished she’d confront me. Gusto kong sabihin niya kung ano talaga ang nararamdaman niya. I wanted her to ask so that I could tell her everything. I wouldn’t lie to her. I couldn’t. Hazel was a smart woman. I knew she could sense something going on. I just wanted her to ask para magkaron ako ng lakas ng loob na sabihin sa kanya.

“White rice? You’ve always been health concious.” She quietly said as she eyeballed the transparent plastic container filled with food.

I cleared my throat. “Minsan lang naman.”

“I see…” She nodded her head and shrugged. “Hindi naman siguro masamang tumikim ng ibang pagkain paminsan-minsan.”

“They, uh, cook good food. Gusto mong tikman?” I offered when i didn’t know what else to say.

“No, thank you.” She smiled but her eyes said otherwise. “Just enjoy it in moderation. Hindi maganda ang sobra.”

“I’ll keep that in mind.” I swallowed pass a dry throat.

She looked straight into my eyes. “Migs, I know the past couple of months had been overwhelming for the two of us. Marriage is a huge commitment, I understand that and we both agreed to this. But if you’re feeling trapped…” 

“Hazel, that’s not how I feel.”

“I love you and I don’t want to put pressure on our relationship. I want to know this is what we both want. This is not going to work kung isa lang sa atin ang may gusto nito.”

“Of course, I want this!” I immediately said. “There’s nothing more I want in this world than to be your husband.”

Her face softened and her hand reached up to touch my face. “That’s all I ever want to hear from you, Migs. Mahal na mahal kita.”

He pulled me to him and he bent his head down to give me a kiss on the lips. “You know I love you. I’ll always do.”

HAZEL

The woman was beautiful. I tried to convince myself that she was what she said she were. But something tells me she wasn’t. Maybe I was just being paranoid. Maybe planning this whole engagement and thinking of the life we’d have after marriage was just putting a toll on me. 

If I were honest, I was scared. There were alot of things going on in my head. A part of me tells me to trust him. Although we’d only been in a relationship for two years, I’d known him since college. He’d always been that charmingly eloquent and extremely astute guy. I hadn’t met a single girl who had never had a crush on him in college. He was pretty introverted, he kept a small circle of friends. He dated here and there but kept most of his relationships private. We met at a party of a common friend and we were introduced to each other. We became friends, we kept in touch even when he was in Massachusetts where he attended graduate school for two years to get his master’s degree. He came back, we still we remained friends but overtime, as we got to know each other more and more doon namin na realize na may nararamdaman na kami para sa isa’t-isa. 

I knew Migs had his share of women but he wasn’t the type that would cheat. Hindi pa ako nakakarinig ng masama tungkol sa kanya sa mga ex niya. I always hear pleasant things about him even from his exes. He was consistently kind, charismatic, and endearing. 

He couldn’t possibly be fooling around with another woman. Mahal ako ni Migs. Hindi niya magagawa sa akin iyon. I was just overthinking the whole scenario that had happened earlier.

Siguro nabigla lang ako dahil ngayon lang ako nakakita ng babae sa opisina ni Migs. He was always been a private person. He’d never let anyone barge into his office like how that woman did. Kung may ipapadeliver man siya, ipaiiwan niya iyon sa secretary. It didn’t help that the woman was beautiful. 

But Migs never went for looks anyway. He wasn’t superficial. Hindi siya yung tipong magugustuhan ang babae dahil lang maganda siya. He had high standard, he knew what he deserved. Even when he was in college, maraming magagandang babae ang nagkakagusto sa kanya. Those women were all over him but he never pays attention to anyone who couldn’t hold an intelligent conversation. That woman who walked into his office, I didn’t know much about her but I could tell from the brief conversation we had, that she was… simpleminded, to put it nicely. 

I picked up my cosmopolitan and brought  it to my lips, I took a sip with the hopes that it would erase the suspicion and doubts I had in my mind.

SASKIA

Ganito pala kasakit. Para akong dinibdiban nung nakita ko yung girlfriend niya doon. Ramdam na ramdam ko yung pisikal na kirot sa dibdib ko. Alam ko naman kung ano ako. Alam ko kung saan ko ilulugar ang sarili ko. Kung isa itong pelikula, si Hazel ang bida at ako ang kontrabidang minumura ng mga manonood.

‘Wala kang karapatan mag-inarte, Saskia! Tumigil ka sa kagagahan mo. Ginusto mo yan, bes!’  Paalala ko sa sarili ko.

Hindi ko pwedeng mahalin si Migs at kailangan kong tanggapin iyon. Kailangan kong isaksak paulit-ulit iyon sa ilusyunadang utak ko. Hindi pwede. Hindi maaari. Hindi. Hindi. Ako rin naman ang masasaktan kung ipagpipilitan ko ito. 

“Saskia, kanina pa nagriring itong telepono mo. Nakukulele na ko d’yan!” Reklamo ni Mammy. Ilang araw ko na kasi hindi sinasagot ang mga tawag niya saka kapag kinukumusta niya ako maikling text lang ang sinasagot ko sa kanya. Mahirap na din, ayaw kong tuluyan na mahulog ang loob ko sa kanya. 

 “Si Migs pala itong tumatawag! Sagutin mo!” Sabi ni Mammy.

“Pabayaan mo siya.” Nakasimangot na sagot ko.

“Kanina pa to!” Nandidilat ang mga matang sabi ni Mammy bago niya pinindot iyon at nilapit sa tainga. “Hello, Migs?- Oo, nandito! -Ewan ko masama yata ang pakiramdam. Naglilihi na yata ang gaga, kanina pa nakabusangot dito!”

Pagkatapos nun ay ibinaba na ni Mammy ang phone. Naglinis na lang ako ng bahay para tanggalin ang init ng ulo ko. 

Ang tigas kasi ng ulo mo, Saskia. Lalandi-landi ka pa kasi. Pupunta-punta ka pa sa opisina niya. Sabi ko sa sarili ko habang inis na inis na nagbubunot.

“Saskia?” Bigla akong napakislot ng marinig ang boses niya kasunod nun ay ang marahang katok sa pinto.

“Ay si kuya Migs!” Sabi ni Yuka.

“Si kuya Migs yun!” Si Cosme naman

At nag-unahan pa ang dalawa sa pagbukas ng pinto. Alam kasi nila na pagpunta dito si Migs may dalang pasalubong. Pag nandito si Migs, pasko sa kanila yun.

“Kuya!” Magkasabay pang bumati ang mga kapatid.

“Hey, may dala akong pizza para sa inyo.” Sabi niya sa mga bata.

“Yay!” Sabi ng dalawang kapalmuks. 

“Pasok ka, pogi! Huwag kang mahiya!” Aya naman ng Nanay ko.

Nag-angat siya ng tingin at nagtama ang mga mata namin. Huwag mo akong matignan-tignan ng ganyan, Miguel Cordova! Natutunaw ako. 

Ako ang unang nag-iwas ng tingin.

“May dala akong fruits para sa’yo, Saskia. I hope you’re feeling okay now.” Lumapit siya sa akin.

Nahiya naman ako dahil ang dungis ko na sa kalilinis ng bahay at saka amoy pawis pa ako. Umiwas ako sa kanya. Siguro yung Hazel na yun hindi nangangamoy pawis, siguro nga hindi pinagpapawisan yun eh. 

“You need any help?” Tanong niya sa akin. 

“Okay lang ako.”

“You don’t answer my calls.” 

“Hindi ko napapansin.” Kibit-balikat na sabi ko.

“Sas…” Nabigla ako ng hawakan niya ako sa magkabilang balikat ko. Nag-angat ako ng tingin at nagtama ang mga mata namin. “Can we talk? Gusto lang kitang kumustahin.”

Habang kumakain ang PG kong pamilya, lumabas kami ni Migs. Umupo kami sa tapat ng bahay namin, sa paanan ng hagdan paakyat sa pinto. Maaliwalas naman ang panahon ngayong gabi kahit paano. Tahimik na pinanood ko ang mga batang naglalaro sa kalsada.

“Saskia…” Mahinang sabi niya makaraan ang ilang minutong katahimikan.

“Bakit?”

“Hindi ko alam na pupunta si Hazel.”

“Ano ka ba? Hindi mo naman kailangan magpaliwanag. Sino ba ako?” Mahinang sabi ko.

“You’re the mother of my child.” Mahinang sabi niya. Tumindig ang balahibo ko sa sinabi niya. Pinaglapat ko ang mga labi ko ng madiin para mapigilan ang ngiti. Langhiya ka, Migs! Bakit ganyan ka? 

“Wag mo na i-sugar code. Pinaganda mo lang eh. Ako yung babaeng aksidenteng nabuntis mo. Migs, alam ko naman ang kalagayan mo. Sabi ko nga sa’yo, hindi ko sisirain ang relasyon niyo.”

“Thank you for understanding. I just don’t know what to do anymore.” Sinuklay niya ang mga daliri niya sa mala-gintong buhok niya. “Gusto kong sabihin sa kanya pero natatakot ako.”

“Hindi naman ako magsasalita kaya wala kang dapat ipagalala.”

“Alam ko naman yun. But my conscience won’t let me rest.”

“Hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin sa’yo dahil wala ako sa posisyon. Pero Migs, kung kailangan mo ng kausap, makikinig ako.”

“I am terrified right now. It’s hard to admit that I’m not what people think I am.” Bumuntong-hininga siya. “Sometimes I wish I wasn’t like this. Sometimes I wish I could be my brother. That way people won’t expect too much from me. I made them believe that I am more than what I really am.”

“Ano ka ba? Napaka-swerte mo nga eh. Alam mo maraming taong magpapakamatay para lang mapunta sa kinalalagyan mo ngayon.”

“How do you do this, Saskia? How do you get me to open up? Yung mga bagay na sinasabi ko sa’yo, hindi ko kayang sabihin iyon sa mga taong nakapaligid sa akin.” Tinitigan niya ako sa mga mata ko at parang gusto kong matunaw. Tagos hanggang buto ang mga titig niya sa akin.

Wala akong naisagot sa kanya kung hindi ngiti.

Nagulat ako ng hawakan niya ang tiyan ko at bumaba ang ulo niya sa tabi nito. 

“Baby, I hope you understand me. I’m sorry for keeping you a secret but I swear, I’ll tell them about you. I’m sorry your Dad’s a coward.” Sabi niya. Parang sasabog ang puso ko sa ginagawa niya.

Inangat niya ulit ang ulo niya at muling ibinaling ang tingin sa akin.

“Thank you for keeping my child. I may not have realized it the first time I found out you were pregnant but I’m grateful for having this baby. I just want to be a good father. I want to give my child the best of everything.”

“I’m too.” Sabi ko.

May sumilay na ngiti sa labi niya. “What do you think the child would look like?”

“Blonding hair, beautiful eyes, long nose saka red lips. Gusto ko sana maging syrup copy mo yung baby.” 

Lalong lumawak ang ngiti niya sa labi at nawala naman ang sa akin.

Mali ito. Ayaw kong mahulog ang loob ko sa kanya. Alam ko kung ano ako sa buhay niya.

Ako ang sikretong pilit niyang tinatago. Ako ang pagkakamaling pilit niyang pinagtatakpan. Ako ang kasalanan na pilit niyang ginagawang tama.

Chapter Fourteen

SASKIA

“Gusto mo kaming ilipat ng bahay?” Umangat ang magkabilang kilay ko sa sinabi niya.

“Oo sana. If it’s okay with you.” Ngumiti siya. “I just want a safe environment for my child, Saskia. I’m concerned about your family and especially the baby’s security. Tatlo lang kayong babae dito at bata pa si Cosme. Paano kung malooban kayo?”

“Lumaki na ako dito, Migs. Kilala na kami ng mga tao dito. Kahit naman sinusuka na kami dito ng mga mahaderang kapitbahay namin, tutulungan naman nila kami kapag nangyari yun. Ganito talaga dito. Syempre, dino ba bang magtutulungan kundi kami-kami rin.” Sabi ko.

“I insist, Saskia.” Lumiyad ang katawan niya sa akin. “I’ve already bought the house and had it furnished. You won’t have to worry when it rains, hindi niyo na kailangan maglabas ng mga timba.”

“Yun naman pala! Pumayag ka na, anak! Ang dami mong arte! Kapag hindi ka pumayag, kami ng mga kapatid mo na lang ang lilipat doon!” Singit ni Mammy.

“Oo nga naman! Para hindi na din akong magbayad ng renta sa apartment, syempre sasama ako sa inyo! Kailangan puro magaganda ang nakapaligid sa’yo habang naglilihi ka para kapag labas ni baby, beautiful just like Ninang Jodie.” Masayang sabi ni Ninang Jodie.

“Kuya Migs, maganda ba yung bahay? Siguro sosyal dun no?” Usisa ng mahaderang si Yuka. “May bathtub ba dun, Kuya? Gusto ko kasing maranasan magbubble bath parang yung sa mga napapanood ko sa TV.”

“Meron.” Nakangiting sagot ni Migs.

“Ateeee! Pumayag ka na, please!” Pilit ni Yuka sabay kagat sa burger na pasalubong ni Migs. Kaya yang dalawang yan marinig pa lang nila ang boses ni Migs kala mo mga asong ulol na naglalaway. Tumitigil si Cosme sa pagbabasa at si Yuka sa pagdutdot sa phone niya kapag nandyan siya. Alam nila fiesta na naman dito sa bahay, marami na naman handa.

Sa halos araw-araw na pagdalaw niya, nakita ko naman kung gaano naging malapit ang loob ng pamilya ko sa kanya. Hindi naman kasi siya mahirap magustuhan at marunong siyang makibagay. Malapit siya sa mga kapatid ko lalo na kay Cosme na kahit hindi niya sabihin alam kong naghahanap din siya ng kalinga ng isang ama o ng kuya man lang. At kay Migs niya nahanap iyon.

“Tumigil nga kayo!” Saway ko sa kanila. “Kami lang ang nag-uusap dito. Hanggang dito lang usapan. Sabat kayo ng sabat. Kayo ba si Saskia ha?”

“Wala naman kayong kailangan alalahanin. I’ll pay for all the expenses. Ako ang bahala sa mga bills sa bago niyong tutuluyan. This is for the baby’s sake, Saskia. I want you to move out of here. Please?” Nakikiusap ang mga mata niya sa akin. Sa tuwing titignan niya ko ng ganyan para akong ice candy na natutunaw. Pag tinitignan niya ako para akong nahihipnotismo at kahit anong pagawa niya sa akin ay gagawin ko.

“Nakakahiya na sa’yo, ang dami mo ng natulong sa amin.” Mahinang sabi ko.

“Sasabunutan na kita eh! Ang dami mong arte!” May bahid na inis sa boses ni Mammy. Panira naman ’to! Masama bang magpakipot ng konti?

“I’ll give everything to ensure my child’s well-being.”

Oo nga naman, masyado kang ilusyunada Saskia! Feeling mo naman para sa’yo to! Ilusyunada ka talaga.

“Kung gusto mo talaga, hindi naman kita matatanggihan.” Sagot ko.

“Thank you, Saskia.” Pinigilan ko ang sarili kong mapasinghap ng hawakan niya ang mga kamay ko. Parang nakuryente ako ng dumampi ang mainit na palad niya sa akin.

Nagpadala agad si Migs ng maliit na truck para hakutin ang natitirang gamit namin papunta sa bagong bahay. Syempre, nagsilabasan ang mga tsismosang kapitbahay namin na parang mga langaw na nakaamoy ng sariwang tae.

“Nakahanap na yata ng gagarahe sa kanya.” Narinig kong bulong ng isa sa kanila.

“Yun ba yung lalaking madalas na dumalaw sa kanila? Ang gwapo nun at saka mukhang bata pa.” Komento ng isa pa.

Binigyan ko sila ng ‘mamatay ka sa inggit’ na ngiti ng magawi ang tingin ko sa kanila.

“Oy, Saskia! Huwag mo kaming kalilimutan ah.” Natatawang biro ni Pia.

Mga hinayupak kayo, kung makalait kayo sa pamilya ko noon. Hindi ko talaga makakalimutan ang mga mukha niyo.

Pakiramdam ko ngayong ako si Julia Roberts doon sa dating palabas niya yung paborito ni Ninang at ni Mammy, yung Pretty Human.

“Saskia…” Lumapit sa akin si Wendell. “Totoo ba yung sabi nila? Lilipat na daw kayo?”

“Hindi, Wendell. Ipapasyal lang namin yung mga gamit namin, nalulungkot na kasi sa loob ng bahay.” Sarkastikong sabi ko.

“Talaga? Hindi kayo lilipat? Hindi ka aalis dito?”

“Wendell naman! Nakita mong naghahakot na kami ng mga gamit. Lilipat na kami. We go to greener departures.” Umikot ang mga mata ko sa kanya.

“Greener pastures, Ate.” Sabat ni Cosme.

“Tumulong ka na lang sa paglabas ng mga gamit.” Sabi ko sa kanya bago ibinaling pabalik ang atensyon ko kay Wendell. Lumambot ang mukha ko. “Pero Wendell, nagpapasalamat ako sa’yo sa pagpapautang mo sa amin sa tindahan niyo kahit nagagalit ang Nanay mo. Napakabuti mo sa akin.”

“Alam mong lahat gagawin ko para sa’yo, Saskia.”

“Huwag kang mag-alala, alam ko makakahanap ka din ng babaeng para sa’yo. Saka kukunin kitang Ninong ng baby ko ha.”

Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko. “Buntis ka?”

“Oo…” Pinatong ko ang kamay ko sa tiyan ko.

Bakas ang labis na lungkot sa mukha niya. “P—pwede bang mayakap ka? Kahit sandali lang?”


“Oo naman. For old timer’s sake.” Ngumiti ako at inilahad ang kamay ko sa kanya.

“Salamat, Saskia. Mamimiss kita.” Yumakap siya sa akin.

Nakarinig ako ng mahinang pag-ubo mula sa likod ko at napakalakas ako sa pagkakayakap kay Wendell. Lumingon ako at nakita si Migs na nakatayo sa likod ko.

“Hey, ready to go?” Tanong niya sa akin.

“Sige na, Wendell. Aalis na yata kami. Kita kits na lang ulit ha?” Kinawayan ko siya ng huling beses.

Naglakad na si Migs papunta sa kotse niya at mabilis akong sumunod sa kanya. Sumakay ako at ini-start niya na ang kotse.

“Teka, nasan sina Mammy?” Tanong ko.

“Sa truck na daw sila sasakay. Kasama nila ang Ninang mo.” Sagot niya bago mabilis na lumingon sa akin. “Who was that guy?”

“Si Wendell yun! Kapit bahay namin saka kaibigan ko.” Kaswal na sabi ko.

“How come I’d never seen him before?” Kumunot ang noo niya.

“Hindi naman din kasi kami madalas na magkita.”

“I see…” Tumango-tango siya.

“Bakit? May problema ba, Migs?” Pinigil ko ang ngiti ko. Nagseselos ba siya kay Wendell?

“Wala.” Umiling siya. Naghari ang katahimikan sa loob ng kotse. Pagkaraan ng ilang minuto ay nabasag iyon. “He’s not a boyfriend?”

“Ha? Hindi ah!” Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para mapigilan ang pagsungaw ng ngiti rito.

“I’m not going to stop you from having a boyfriend, Saskia. Personal na buhay mo yan. I just hope you’re more careful now. Lalo na ngayon na buntis ka sa anak ko. I would prefer you not having any sexual relationship while you’re pregnant but if you are, please be very careful. Ayaw kong makakuha ang anak ko ng kung anu-anong sakit.”

Biglang bumigat ang dibdib ko. “Ganun ba talaga kababa ang tingin mo sa akin?”

“I… no, Saskia. I’m just being realistic.” Mahinang sabi niya. “Gusto kong maging open tayo sa isa’t-isa, especially when the baby’s involved.”

“Wala nga sabi akong boyfriend! Hindi pa ako nagkakaron ng boyfriend! Ikaw ang unang at tanging lalaking nakahalik at nakahawak sa akin.” Pumihit ang ulo ko sa labas ng bintana ng kotse para hindi niya makita ang biglang paglukot ng mukha ko.

“Saskia, are you mad at me?” Tanong niya.

“Bakit naman ako magagalit?” Mariin ang boses na tanong ko.

“I didn’t mean to offend you but I’m sorry if I did.” Humugot siya ng malalim na buntong-hininga.

“Hindi nga sabi.”

“WOOOOOW!” Magkasabay na sabi ni Cosme at Yuka pagbukas pa lang ng pinto ng bahay. Nasa loob ang bahay na iyon ng isang subdivision at mukhang mayayaman talaga ang nakatira dito. Malinis ang kalsada. Mapuno. Walang nagtatakbuhan na batang mga nakahubo sa labas ng bahay. Walang tambay na nag-iinuman. Walang mga tsismosang nakaupo sa harap ng palanggana habang naglalabas. Ibang-iba ang lugar na ito sa Tondo.

At ang bahay namin, ang bongga. Triple yata ang laki sa dating bahay namin at baba pa lang yun ha. Pagpasok mo sa bahay ay ang salas ang bubungad sa’yo, may brown na sofa at malaking flat screen tv na nandoon. Sa isang dulo ng salas ay nandoon ang kainin at pagliko mo naman sa kanan ay ang kusina. Meron din isang maliit na kwarto sa unang floor.

“There’s a maid’s quarter next to the kitchen. Sa taas naman may apat na kwarto.” Sabi ni Migs.

“Ako na lang sa maid’s quarter.” Sabi ni Ninang Jodie.

“Hoy, bakla! Di ka naman maid dito! Tabi na lang tayo!” Sabi ni Mammy.

“Yuck! Hanggang ngayon ba naman pinagnanasahan mo pa rin ako Sasha?” Umirap si Ninang Jodie.

“MAAAAMMY! ATEEEEEEEE!” Nag-uunahang tumakbo si Cosme at Yuka mula sa taas.

“O, bakit?” Nag-aalalang tanong ni Mammy.

“May aircon lahat ng kwarto!” Sabi ni Yuka. “Mayaman na talaga tayo.”

“Saka yung isang kwarto, My, may mga libro!” Nangingislap ang mga mata ni Cosme.

“Para sa’yo talaga yun. Sabi kasi ng Ate mo mahilig ka daw magbasa.” Ginulo ni Migs ang buhok ni Cosme.

“Salamat, Kuya Migs.” Yumakap si Cosme sa kanya.

“Super thank you talaga, Kuya!” Ipinulupot din ni Yuka ang mga bisig niya kay Migs.

Nagtama ang mga mata namin ni Migs habang nakayakap sa kanya ang mga bata. Binigyan niya ako ng isang malapad na ngiti at agad naman akong nag-iwas ng tingin. Hindi ko pa din makalimutan ang pag-uusap namin kanina sa kotse niya. Inaya ni Yuka at Cosme sina Nanay na silipin ang taas ng bahay. Hindi na ako sumama sa kanila at naiwan kami ni Migs sa  baba. 

Iniwasan ko siya. Pumunta ako sa salas at sumilip sa labas ng binatana. Napasinghap ako ng maramdaman ang mainit na mga palad niya sa baywang ko.

“Saskia…” Halos pabulong na sabi niya. “Nagustuhan mo ba?”

Nagkibit-balikat ako. “Nagustuhan naman nila Nanay.”

“Are you still mad? I’m so sorry if I’ve offended you in any way.” 

“Wala naman kasi akong boyfriend.” Kasi ikaw lang ang gusto ko.

“Naniniwala naman ako sa’yo.” 

“Saka hindi ako cheap no! Hindi porque nagtatrabaho ako sa club, malandi  na ako.”

“That’s not what I was trying to imply. Hindi din ganon ang iniisip ko sa’yo. I just don’t want to stop you from having a life of your own. You’re still free to do as you please.” Mababa ang tonong sabi niya. Gumapang ang mga palad niya papunta sa ibabaw ng tiyan ko. “I only want what’s best for our baby. That’s all. You’re a good woman, Saskia, that’s what I think of you. Mabuti kang anak, kapatid at alam kong magiging mabuti kang ina sa magiging anak natin.”

Mariin na ipinikit ko ang mga mata ko. Ang sarap marinig iyon mula kay Migs.

“Will you forgive me?” May bahid pagmamakaawa sa boses niya.

“Sige na nga…” Matitiis ba kita?

“Thank you.” Parang nakahinga na ito ng maluwag.

Maya-maya ay narinig ko na ang pagbaba ng pamilya ko. 

“Nako! Mag-hahapunan na pala wala pa tayong kakainin.” Narinig kong sabi ni Nanay.

“Let’s just go out for dinner.” Sabi ni Migs.

“Nako! Magluluto na lang ako. Ano bang gusto mong kainin?” Tanong ni Nanay sa kanya. 

“I insist. Gabi na at alam kong napagod din kayo sa paglilipat. Saan niyo gustong kumain?”

“Kahit saan.” Kibit-balikat na sabi ni Nanay.

“Why don’t we ask, Saskia?” Naramdaman ko ang pagpisil ng mga kamay niya sa akin at napapihit ang ulo ko sa kanya. Ngumiti siya sa akin. “We’ll eat whatever you want…”

“O sige, pero kailangan hulaan mo.” May naglarong mga ngiti sa labi ko.

“At least give me a clue.” 

“Nagsisimula sa letter C.”

“Letter C?” Hinimas-himas niya ang baba niya na para bang nag-iisip. “Hmm… Cake?”

“Hindi.” Umiling ako.

“Chinese food?”

Umiling ulit ako.

“You want to have coffee?”

“Hindi. Ito naman ang dali-dali lang! Nandun na yung sagot.” Medyo naiirita na sabi ko.

“I really can’t think of anything else. Ano bang gusto mong kainin?”

“Ang tanga naman nito. Ang dali-dali lang. Gusto ko ng seafood.” Inirapan ko siya.

“ATEEEE!” Halos magkasabay na sabi ni Yuka at Cosme.

“Bakit?” Nagtatakang-tanong ko sa reaksyon nila.

Umiiling na tumawa ng marahan si Migs at idinantay ang ulo niya sa balikat ko. 

“Parang nakakatakot naman pumasok diyan sa loob.” Komento ko habang nakatayo kami sa labas ng restaurant.   Para naman kasing pang sosyal lang ito saka lahat ng nakikita kong naglalabas-pasok maaayos ang mga damit. Nag-ayos naman kami pero kung itatabi kami sa mga yun, para kaming mamamalimos lang.

“Why?” Tumingin sa akin si Migs. “Ayaw mo ba dito?”

“Eh baka di naman kami papasukin diyan. Tignan mo nga ang suot namin.” Bumaba ang tingin ko sa damit ko. Naka-tshirt lang ako at tokong. 

“There’s nothing wrong with what you are wearing. You’ll be fine.” Kinuha ni Migs ang kamay ko at dinala ako sa loob. Nagpakawala ako ng malalim na hininga. Inisip ko na lang na kunwari boyfriend ko si Migs at nagdadate kami with matching holding hands pa! Parang may libo libong paru-parong nagliparan sa tiyan ko. 

Pangarap na lang ba talaga kita, Miguel?

“Sana pala sinuot ko yung gown ko sa JS prom. Bagay dito yun.” Sabi ni Yuka.

“Oo nga, saka sana Saskia, sinuot mo din yung gown mo noong nag Reyna Elena ka sa atin. Tignan mo sila o nakalong dress.” Turo ni Mammy sa mga tao na nasa loob.

“Oo, tapos iilawan natin yung mga anak mo para lutang talaga sila.” Natatawang sabi ni Ninang.

Sinalubong kami ng isang babaeng nakatayo sa likod ng desk. “Good evening, sir. Table for how many?”

“Table for six, please.” Sagot ni Migs.

“Please follow me.” Binigyan kami ng babae ng pormal na ngiti bago pumasok sa loob. Sinundan namin siya at dinala niya kami sa isang mesa. Hinatak ni Migs ang isang upuan para sa akin at ginaya niya ang kamay niya doon. Maingat na inalalayan niya ako sa pag-upo. Sa pagtrato niya sa akin, pakiramdam ko isa akong babasagin na gamitin na kailangan ingatan. Kung ganito rin lang, kahit taon-taon magpapabuntis ako sa kanya. 

Umupo din si Ninang at ang pamilya ko kasama namin sa mesa. Sa stage na nasa harap ay may babaeng nagpapiano at isang lalaking nagbibiyolin. Inabutan kami ng isang waitress ng menu at nagsimula na silang pumili ng pagkain.

Puro mga tunog pangmayaman din ang mga pagkain at parang ang hirap basahin. Si Migs na lang ang pinapili ko ng sa akin. Masarap daw ang lobster nila dito saka yung seafood soup. Maya-maya pa ay dumating na ang order namin at chumibog na ang pamilya ko.

“Nagustuhan niyo ba?” Tanong ni Migs.

“Solb na solb!” Sabi ni Mammy habang ngumunguya.

“Salamat, Migs. Ngayon lang namin naranasan kumain sa ganito.” Sabi ko sa kanya.

“Don’t worry. This won’t be the last time.” Kinindatan niya ako.

“Yung ganito ulit sana, Kuya Migs. Yung sosyal na restaurant.” Hirit ni Yuka.

“Pagpasensyahan mo na ang pamilya ko. Likas na talaga ang pagkakapal ng mukha nila lalo na yan si Yuka.” Naiiling na sabi ko.

“Si Ate naman!” Humaba ang nguso ng dalaga.

“It’s perfectly fine. I’ll take you all to another restaurant next time.” Nakangiting sabi niya.

“Pasensya na din kung magulo at maingay kami.” Kinagat ko ang pangibabang labi ko. Napansin ko kasi na yung mga tao sa ibang mesa nagbubulungan lang at kami ang pinakamagulo at pinakamaingay na mesa. Nakaramdam ako ng konting hiya. Syempre kahit papaano meron din ako nun!

“I’m very used to it. Sabi ko nga sayo noon, malaki din ang pamilya namin. I have a younger brother and two sisters with different personalities.”

“Alam na ba ng mga magulang mo na magkakaapo na sila?” Tanong ni Ninang.

“Hindi nga, di ba? Kasi nga magpapakasal na itong si Migs.” Sabi naman ni Mammy.

“Ay oo nga pala! Pero Migs, wala ka bang balak sabihin kahit sa pamilya mo lang ang tungkol sa bata?”

“Ninang…” Saway ko sa kanya.

“Balak ko naman sabihin sa kanila pati na din kay Hazel. Nag-iipon lang ako ng lakas ng loob.” 

Nawala ang ngiti sa mga labi niya at napayuko siya. Para naman akong hinatak pabalik sa realidad. Kahit anong ilusyon ang isipin ko hindi mababago ang katotohanan na may ibang babae siyang mahal at pakakasalan. Pareho kaming natahimik.

“Are you done, ma’am?” Lumapit ang isang babae sa akin.

“Ay hindi po ako si Don! Ako po si Saskia.” Sagot ko.

“Ate, tinatanong niya kung tapos ka na daw.” Sabi ni Cosme sa akin.

“Ah oo, tapos na ako.” Napahiya naman ako ng konti doon. Banayad na ngumiti ang babae at kinuha ang plato na nasa harap ko. Malay ko bang waitress yan! Kala ko napadaan lang at nagtatanong. 

“Would you like to have dessert?” Tanong ng babae matapos nilang ligpitin ang mga pinagkainan namin.

“No thank you. We’re fed up already.” Sagot ko, pangbawi man lang sa pagkapahiya ko. 

Narinig ko na lang ang malakas na buntong-hininga ni Cosme at inipit ng waitress ang mga labi niya na para bang nagpipigil ng tawa.  Edi kayo! Kayo na ang magaling mag-english!

“We’re okay. Can we just have the bill, please?” Sabi ni Migs. Tumango ang waitress at umalis na. Ibinaling niya ang atensyon niya sa akin at ngumiti. Hinawakan niya ang tiyan ko. “Nabusog din ba si baby?”

“Busog na busog.” Nakangiting sabi ko at bumaba ang kamay ko sa ibabaw ng sa kanya.

“By the way, I’ve already scheduled an appointment with your new OB. Siya na ang magiging regular na OB mo.” Sabi niya sa akin. “Do you still take your vitamins?”

“Miggy?” Biglang nag-angat ang tingin ko sa tumawag sa pangalan niya. Namilog ang mga mata ko ng magtama ang mga mata namin. Nakatayo sa harap ng mesa namin ang babaeng nakasabay ko sa elevator noong pinuntahan ko si Migs para sabihin sa kanyang buntis ako. Sa tabi niya ay ang isang matangkad na lalaki na kamukha ni Migs.

Lumingon si Migs at parang namutla ito ng makita sila. “Ma? Dad?”

“What are you doing here? Sino sila?” Tanong ng lalaki habang nakatingin sa amin.

Chapter Fifteen

MIGS

“Ma…” I got up from my seat and gestured for her to sit. She reluctantly sat down with a look of confusion on her face. I grabbed another chair from an empty table and brought it to ours so Dad could sit too. They looked around the table at all the unfamiliar faces, the confusion on their faces growing even deeper. “Ma, Dad, I have something I need to tell you.”

Saskia and her family went quiet. They were rarely quiet. All I could hear right now was the muffled sound of the violin and piano playing in the background. I could feel my heart thumping against my chest and colds sweats beading on my forehead and palms. I took out a handkerchief from my inner coat and wiped the sweats off.

“I’ve seen you before…” Mom quietly said, her eyes on Saskia.

“Ako po yung nakasama niyo sa elevator sa opisina ni Migs. Yung journalism.” She bit her bottom lip. I could see how nervous Saskia was as she fidgeted on her seat.

“Oh, I see.” She nodded and went quiet for a bit. She turned her head to me. “Miggy, anak, please explain what is happening here? Ano yung gusto mong sabihin sa amin ng Dad mo?

I stood behind Saskia’s seat and rested my hands on the back of it. I lowered my eyes, avoiding my parents gaze.

“Ma’am, kasi ganito po yan.” Saskia took in a deep breath. She stalled, probably thinking of a good excuse. 

“It’s okay.” I rested my hands on her shoulders and squeezed them. “Dad, Ma, this is Saskia and these are here family.”

“Son, will you please just explain to us what’s goin on so your Mom and I can finally have a nice dinner? What is going on?” Dad was getting impatient.

“Dad…” I swallowed the lump forming in my throat. “I… I got Saskia pregnant.”

Mom made a sharp inhale. Dad stared at me with eyes wide in shock.  My shoulder sagged when I saw the looks on their faces. Their faces shifted from shock to questioning and finally to worry.

“Paano na si Hazel?” Ma questioned with a soft, gentle tone. “Alam na ba niya ito? Ano na ba ang napagdesisyunan niyo?”

“She doesn’t know about this yet. I never expected this to happen…”

“Is this the woman you told me you had one night stand with? Bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol dito.” Dad brushed his fingers through his hair.

“May alam ka dito, Nick?” Ma’s head snapped to Dad’s direction. She looked at Dad as though he had betrayed her. “Bakit wala kang sinasabi sa akin?”

“Cass, I don’t want to keep any secrets from you but I promised Miggy I wouldn’t tell anyone.” He let out a big sigh.

“What have you gotten yourself into, Miguel?” Ma tightly shut her eyes and opened it after a few seconds, giving me a weary stare. “Paano ang kasal mo kay Hazel? I can’t believe this, Miggy.”

“I’m tell you, ma’am, sir, hindi po ako magsasalita. Hindi ko naman po sila guguluhin ng magiging asawa niya. Alam ko po ang sitwasyon ng anak niyo at alam ko po kung saan ako lulugar. Isang malaking pagkakamali po ang nangyari sa amin. Dancer po ako sa stag party ni Migs at sa sobrang kalasingan, may nangyari sa amin. Wala naman po akong hinihingi sa kanya, konting suporta lang sa magiging baby namin. Mahirap lang po kasi kami at saka halos ako na lang po ang nagtatrabaho sa pamilya namin.” Saskia said with a tone of sincere apology.

“Hija, I hope you don’t take this the wrong way but considering your line of work, are you sure that’s my son’s child?” Dad gently asked and he averted his eyes to me. 

“Dad…” I huffed and pressed her shoulders to relax when I felt her tensing. “Alam kong akin ang dinadala ni Saskia.”

“Sir, alam ko pong kay Migs ’to. Siguradong-sigurado ako. Promise po, cross my heart, hope you die. Siya po kasi yung… yung nakauna sa akin saka siya lang po talaga. Wala na pong ibang lalaki.” Her head lowered, embarrased. 

“I’m sorry for even asking. I don’t mean to offend you or make you uncomfortable, Hija.” He looked at Saskia. 

“Huwag po kayong mag-alala, sir. Naiintindihan ko naman po yung erection niyo.”

Dad was fazed for a second. Mom let out a cough as though something lodged in her throat. They still weren’t used to Saskia’s unique language, I guess.

“Saskia…” Her Ninang Jodie elbowed her and whispered. “Reaction. Wag ka na nga magsalita. Nakakahiya ka.”

“Ma, Dad, Saskia’s a wonderful person. Sana hindi niyo siya husgahan sa pagkakamali namin dalawa. If anything, ako ang higit na may kasalanan dito at handa akong harapin ang consequence ng kasalanan na nagawa ko kay Hazel. I’m sorry for disappointing you.” I swallowed, feeling the lump forming in my throat.

“Oh, Miggy…” Ma looked at me with sad eyes.

“I’m so sorry, Ma, Dad…” My voice cracked at the end.

Dad let out a heavy sigh. “Kahit ano’ng pagkakamali ang gawin mo alam mo naman nandito lang kami sa tabi mo.”

“Miggy, anak, malaki ka na. You know what’s right from wrong. I’m not going to say anything to Hazel but I trust you’d do the right thing. Alam kong mahirap pero gawin mo kung ano ang nararapat.” Mom said with sad tenderness.

I felt guiltier having to hear that from my own mother. I couldn’t even get myself to look her in the eye. I didn’t want to see the disappointment in them. As a child I grew up hearing nothing but praises from my parents and people around me. I depend on compliments and adoration in order to feel good about myself. I was nothing without those. And now here I was, standing before my disappointed parents. 

I could feel the physically painful clench in my chest. I could feel every muscles in my body recoiling. All I could manage to do was apologize over and over. 

“Hey, it’s alright.” Dad stood up and and patted me on the shoulder, making me feel like a fragile boy again.

“Dad, I’ll fix this mess. I just need a little time.” I massed my temples.

“Hindi kami manghihimasok sa magiging desisyon mo, anak. Just know that we’ll always be here for you.” Dad said.

“Thanks.” I forced a smile but I still could still feel the heaviness in my chest. I knew they’d love me nonetheless. They’d always be here for me. What I couldn’t get a good grasp on was the fact that I had disappointed them. I fell from the pedestal they’d place me on. 

 “Why don’t you and Mom enjoy a nice dinner. Ihahatid ko na si Saskia at ang pamilya niya.” My eyes averted from Dad to Mom. 

“Miggy, kung may kailangan ka, do not hesistate to ask for help.” Mama reminded. She looked at me as if she could see me crumbling in the inside despite the composed front I had in front of them. “You don’t have to have it together all the time.”

I slowly nodded my head. “Thanks, Ma.”

“Ma’am, pasensya na po talaga.” Saskia apologized to Mama. “Hindi po ako maghahabol sa kanya ng kahit na ano bukod sa sustento para sa bata. Wala akong balak sirain siya sa magiging asawa niya. Hindi naman po ako ganon ka premature.”

“Immature, Ate.” Cosme corrected.

“Sabagay, premature naman talaga yang Ate mo. Hindi pa nabubuo ang kalahati ng utak, lumabas na.” Her Ninang Jodie quietly whispered, chuckling.

“Tumigil ka nga, bakla.” Said Saskia’s mother.

“It’s alright. Hindi mo kasalanan iyon. Nandyan na ang bata.” Mama gazed softly down Saskia’s belly. “Just take care of my grandchild.”

“Opo, ma’am. Huwag po kayong mag-alala. Alagang alaga ko itong apo niyo.” Saskia assured.

Mama gave her a nod and smiled. “I look forward to seeing and holding him or her someday. Nagpa-check up ka na ba sa doktor? Binigyan ka na ba ng vitamins para sa baby?”

“Opo, ma’am.”

“Buti naman. Ilang months na yan? Your tummy still looks small.”

“Magpipitong linggo na po. You can never can tell, right?” She smiled proudly as she arched her flat belly and stroked it.

Mama let out an amused chuckle. “Ganyan talaga. First pregnancy mo kasi. Alam mo ba noong pinagbubuntis ko si Miggy, four months ko siyang natago mula sa parents ko.”

“Talaga po? Siguro ang sexy niyo po noon, ma’am. Hanggang ngayon pa rin naman po. Mukha lang nga po kayong Ate ni Migs.” 

“Ikaw naman, you flatter me too much.” Mama’s smile grew wider. Saskia had always had a childlike spirit about her that made her easily likeable. She had no pretension, she was open, wild, and free but at the same time she was grounded in reality and was intensely sure about her place in the world.

“Migs, hindi na dapat ako nag-aya lumabas tayo.” I sensed the apology and regret in her tone as I walked her back their house. 

“Don’t worry about it. At least now, medyo gumaang itong nararamdaman ko dahil alam na nina Mama at Dad. Si Hazel na lang ang hindi nakakaalam.” My eyes lowered to my feet.

“Take thinks first at a time.” She said, stopping in front of her door. She rested a hand on my shoulder. “Huminga ka muna at kapag handa ka na saka mo sabihin. Kung gusto mo, tutulungan kita. Sasabihin ko kay Hazel na malaking pagkakamali lang yung nangyari sa atin at hindi ko kayo guguluhin.”

“It’s alright, Saskia. I’ll handle this by myself.” I let out a tired huff.

“Migs, sorry ha.” She stared at me with pity in her eyes.

“Wala kang kasalanan. This is entirely my fault. I don’t want you to stress yourself out. Magpahinga ka na para makapagpahinga na din si baby.” My hands went up to cup her flat belly and I felt warm all over. “Baby, Daddy has to go. Be good, okay? And don’t give your mother any trouble.”

“Hindi ka na ba papasok sa loob?” She asked.

I looked at her and shook my head. “It’s been a long day. I think I should go home.”

“Sige, mag-iingat ka sa pagmamaneho.” She reminded. “Saka, Migs, relax lang ha. Nakakamatay din ang stress.”

I chuckled a little and nodded my head. 

“Inumin mo yung vitamins mo saka yung milk bago ka matulog. Keep the doors locked, okay?” I told her.

“Thank you, Kuya Migs.” Cosme popped from Saskia’s back.

“Sa susunod ulit, Kuya Migs ha.” Sabi naman ni Yuka. “Ang sarap maging sosyal.”

“Hoy, tumigil ka nga!” Saway ni Saskia sa kapatid. “Magsipasok na kayo sa loob!”

The difference between Saskia and Hazel were palpable. Hazel had an imperial temperament, she was so regal and dignified. Every word that comes out of her mouth was gold. And Saskia was Saskia. They were like the opposite ends of the poles with no middle ground in between them. 

SASKIA

“Yung Tatay ni Migs, yun yung first love ko. Siya yung pantasya ko noong kabataan ko. Akalain mo, ang liit ng mundo, ano?” Kinikilig na sabi ni Ninang Jodie habang pinepedicuran ako. “Ang gwapo pa rin niya hanggang ngayon. Parang wala pa rin nagbago. Matikas at saka infairness, hindi halata kay fafa na magiging Lolo na siya.”

“Paano mo naman nakilala yun, Ninang? Eh mga Alta yung mga yun?” Takang-tanong ko.

“Kaibigan siya noong kapit-bahay namin dati. Yung crush na crush ng Mammy mo noon.” Kwento niya at lumingon kay Nanay. “Natatandaan mo ba sila, Sasha?”

“Hindi na gaano.” Sabi ni Mammy habang nilalabas nila ng mga kapatid ko ang mga gamit na nadala mula sa dating tinitirhan namin.

“Si Migs di ba sabi mo malaki si ang General?” Humagikgik si Ninang Jodie. “Ganon din siguro yung Tatay niya. Gaano ba kalaki, Saskia, yung tipong pwede nang isampay sa balikat?”

“Ninang, ang laswa mo!” Natatawang pinandilatan ko siya.

“Makaarte ’to!” Hinampas niya ng mahina ang paa ko. “Akala mo di siya nag-enjoy.” 

“Huwag ka ngang ganyan. Baka marinig ni baby.” Hinaplos ko ang tiyan ko. 

“Gaga! Nasa tiyan mo pa lang yan, ano bang malay niyan? Hindi pa yan nakakaintindi saka baka dugo pa nga lang yan.” Pumilantik ang mata ni Ninang. 

“Basta gusto ko puro magaganda at mga sosyal na salita lang ang matutunan ng baby ko. Alam mo naman na galing sa mayamang pamilya si Migs. Gusto kong makasabay siya sa mga altang kamag-anak niya at hindi siya mag mukhang kawawa.” Patuloy ako sa paghaplos sa tiyan ko.

“At sa’yo mo gusto matuto ang anak mo?” Tumawa ng malakas si Ninang Jodie. 

“Grabe ka naman, Ninang. I’m try to english correctly. Saka alam mo napansin ko mas nakakatanggap pa ako ng insulto sa mga ka-level natin saka mga pasosyal kaysa sa mga alta. Yung mga altang katulad nila Migs saka yung mga magulang niya parang wala lang sa kanila.”

“Eh ganon talaga. Akala kasi ng mga pasosyal na yan, kapag marunong ka mag-ingles kinaganda at kinasosyal nila yan. Ayun lang kasi batayan nila.” Sabi ni Ninang habang nilalagyan ako ng cutics. 

“Eh ano ba naman yung ingles? Lenggwahe lang naman yan. Saka maraming mayayamang bansa ang hindi marunong mag-ingles ha. Noong nagtatrabaho nga ako sa Japan, wala sa mga kustomer kong Hapon ang hasa sa ingles. Puro mga english carabao din, mas nakakatawa pa nga ang ingles nila kaysa sa’yo pero hindi naman sila napipintasan. Ewan ko ba. Dito lang yata sa Pilipinas ginagawang social statue ang ingles.” Sabi ni Mammy.

“Social status, My.” Sabi ni Yuka,

“Kita mo! Kitang-kita kung sino ang pasosyal dito.” Komento ni Ninang Jodie.

“Maka-react naman kayo. Bakit pag si Cosme?” Tumulis ang nguso ni Yuka.

“Si Cosme matalino talaga yan, ikaw social climber.” Sabi ni Ninang.

“Basta nababaitan talaga ako sa mga magulang ni Migs.” Pagbabalik ko sa usapan. “Sa tingin mo, Nang, nagustuhan nila ako?”

“Bakit ako tinatanong mo? Sana tinanong mo sila kanina.” Mataray na sabi ng bakla.

Chapter Sixteen

SASKIA

Dear Daddy,

First and for all, I want to thanks you my daddy, my mommy and most of all my parents to bringing me this world. I’m not any heart feelings to you for not see me or meet me and write me. I just want to give update the happenings at my life. Now our life is okay. I’m not dance anymore in the club because I’m pregnant my first child. Your grandpa now. We have beautiful house now and aircon, not hot anymore at summer here. My baby father very good to us and very rich family. I send you picture when baby out of my stomach. I want to know how you feel definition to me? I hope you wrote back. We don’t see but I miss you sometimes. Everyday very painful my heart. Thanks and advanced.

Your gorjus daughter,

Saskia 

“Saskia.” Nagulat ako ng marinig ko ang boses ni Migs. Lumingon ako at nakita siyang nakatayo sa likod ko. Ngumiti siya sa akin pero iba ang sinasabi ng mga mata niya.

“Kanina ka pa dito?” Tanong ko sa kanya.

Umiling siya. “I just got here. Hinatid ko lang yung grocery na pinamili ko saka may appointment tayo sa doktor ngayon.”

“Hindi pa ako nakakapag-ayos. Nawala kasi sa isip ko” Nahihiyang sabi ko.

“It’s alright.” Inangat niya ang sleeves niya at tinignan ang relo. “We still have an hour.”

“Migs, yung nangyari sa restaurant noong isang araw… sorry nga pala doon. Kung hindi kita inayang lumabas, hindi sana malalaman ng parents mo.” Nagbaba ako ng tingin. Sa totoo lang, naguguilt pa rin ako sa nangyari.

Umiling siya at hinatak ang isang upuan bago tumabi sa akin. “It’s not your fault. Sasabihin ko din naman sa kanila. Wala akong plano ilihim ang magiging anak natin.”

“Paano ang magiging asawa mo?” 

Nakita ko ang pagbagsak ng mukha niya ng mabanggit ko iyon. Hinilamos niya sa mukha niya ang palad niya bago bumuntong-hininga. “I’ll tell her about you and our baby. Tatanggapin ko kung anuman ang magiging desisyon niya.”

“Mahal ka ni Hazel. Sigurado akong maiintindihan ka nun. Siguro magagalit siya sa umpisa pero matatanggap niya rin.” Hinawakan ko siya sa kamay at pinisil iyon.

Pinilit niyang ngumiti. “Thanks, Saskia.”

“Kung gusto mo ako ang haharap sa kanya at ipaliliwanag ko sa kanya ang lahat. Na aksidente lang yung nangyari sa atin.” Presenta ko.

“I’ll handle this myself. Si baby na lang ang pagtuunan mo ng pansin.” Bumaba ang mga mata niya sa tiyan ko. “Will you tell our baby that Daddy loves him or her so much?”

“Narinig mo yun, baby? Love ka daw ni Daddy.” Hinaplos ko ang tiyan ko. Hindi pa lumalaki ang tiyan ko pero ramdam ko na ang pagmamahal ni Migs para sa anak namin. Alam kong magiging mabuti siyang ama pero kahit pagbali-baliktarin ko ang mundo, anak lang sa labas ang magiging baby namin. Ikakasal sila ni Hazel at magkakaron sila ng sarili nilang anak at magiging anak lang sa labas ang anak namin. Bumigat ang dibdib ko ng maisip ko iyon. “Maswerte si Hazel at ang magiging mga anak niyo sa’yo…”

“I don’t think so…” Mapait na sabi niya. “I cheated on her. Hindi ko pinagsisisihan ang baby natin, Saskia. I just feel guilty. Ayaw kong masaktan si Hazel. She doesn’t deserve me.”

“It’s spilled milk under the bridge. Nangyari na eh. Nandito na si baby. Ang mahalaga yung pagtama mo sa pagkakamali mo. Hindi mo balak ilihim sa kanya ito. Kasi kung malalaman niya pagkatapos ng kasal niyo, mas masakit yun.”

“You’re right. Kailangan ko na talagang sabihin sa kanya.” Tumango siya at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Bakas sa mukha niya na problemado talaga siya. 

Tila ba may sariling buhay ang mga kamay ko nang umangat ito at haplusin siya sa pisngi. Hindi ko alam kung bakit pero nasasaktan din akong makita siyang nahihirapan. Lalo na’t alam ko na kami ng baby ko ang dahilan. Nag-angat siya ng tingin sa akin at naramdaman ko na lang ang mabilis na pagkabog ng dibdib ko. Parang tumigil ang ikot ng mundo, parang huminto ang oras, parang wala nang mahalaga kung hindi siya at ako.

Ipinatong niya sa ibabaw ng kamay ko ang kamay niya at marahang ngumiti. “Salamat sa pag-intindi sa sitwasyon ko, Saskia. You’re not just a mother to my child, you’re also a friend to me now.”

Muling gumalaw ang oras at umikot ang mundo. Pero nahirapan akong sabayan iyon. Nahirapan ako dahil gusto kong manatili sa mga sandaling iyon. Yung kami lang. Kahit sandali lang, kahit ilusyon lang. Mabilis kong binawi ang kamay ko at nag-iwas ng tingin sa kanya. Ako lang ba talaga ang nakaramdam nun? Masyado naman kasi akong ilusyunada. Nahiya ako sa kanya at sa sarili ko. Pahiya konti, bukas bawi.

“Ano bang sinusulat mo diyan?” Pinagtuunan niya ng pansin ang papel sa harap ko.

“Sulat para sa Daddy ko.” Mahinang sabi ko.

“Can I read it?” Tanong niya.

Tumango ako.

Kinuha niya ang papel at binasa iyon. Maya-maya ay binaba niya ang papel. “You want me to help you with writing?”

“Madami bang mali?” Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko.

“Just minor errors. Pero naiintindihan ko naman yung sulat. I understand what you’re trying to say.” Sabi niya.

“Minor errors.” Humaba ang nguso ko. “Huwag mo nga akong lokohin. Alam ko naman mali-mali yan. Siguro kaya hindi ako sinusulatan ng tatay ko kasi di niya maintindihan. Nahihiya naman akong humingi ng tulong kay Cosme kasi ako yung Ate tapos ako pa yung magpapaturo sa kanya.”

“English is a very complicated language to non-native speakers. Hindi naman mahalaga kung tama o mali. Ang mahalaga naiintindihan ang gusto mong iparating. I’m actually impressed with how you’re able to express yourself in this letter.”

“Talaga?” Tanong ko.

Ngumiti siya. “You just need to learn how to put the right words together in the right order. You misplace some words, and miss a few out of the sentence but it’s pretty understandable. The important thing is that you’re trying. You have to try because that’s how you learn.”

“Try and try until you die.”

Lalong lumawak ang ngiti niya at parang nahulog ang puso ko. Mas guwapo talaga siya pag masaya siya at maaliwalas ang mukha niya. “Yes, sometimes you have to go after what you really want to attain or die trying.”

Tinulunga niya akong ayusin ang sulat para sa Daddy ko at pagkatapos ay nag-ayos na ako para sa appointment namin sa doktor. 

“Ma’am, dadalhin ko lang si Saskia sa doktor niya para sa monthly checkup.” Magalang na paalam ni Migs kay Mammy.

“Ano ba yan, Migs? Mukha ba akong titser para i-ma’am mo? Tatay ka na nang apo ko. Mammy na lang.” Sabi niya.

“My naman.” Nahihiyang sabi ko.

“Kung ayaw mo edi Sasha na lang para parang bagets pa rin ako.” Sabi ni Mammy. “O kaya Mamang Sasha. Yun tawag sa akin dati ng mga alaga ko sa bar.”

“My, enrollment na nga pala namin. Paano yan malayo na yung school namin dito?” Tanong ni Yuka habang abala sa pagdutdot sa iPhone niya.

“Meron naman eskwelahan malapit dito. Doon ko na lang kayo i-eenroll.”

“May university malapit dito. Isa sa dahilan kung bakit pinili ko itong lugar para sa inyo dahil alam kong nag-aaral pa si Yuka at Cosme. Doon niyo na lang po i-enroll ang mga bata. I’ll take care of their tuition, books, and whatever they need.”

“Di nga?” Nag-angat ng tingin si Yuka kay Migs at nanlaki ang singkit na mga mata nito sa gulat. “Oh my gosh! My, mag-aaral ako sa private school?!”

“Nako, Migs, kahit huwag na. Sanay naman yang dalawa sa public school.” Kontra ko.

“Saskia, it’s fine. My family’s been sponsoring students and giving out scholarships for years. Ano pa kaya si Yuka at Cosme? They’re my child’s Aunt and Uncle.” Sabi niya. 

“YES!” Lumundag si Yuka sa sofa. “Mag-aaral na ako sa private school! Ang bongga naman nito! Maiingit sa akin yung mga dati kong kaklase!”

“Yuka, masira mo yung sofa natin! Bumaba ka nga diyan! Kukurutin kita sa singit!” Galit na sabi ni Mammy.

“Ang dami mo nang naitulong sa amin, Migs. Hindi ko alam kung paano ako makakabawi sa’yo.” 

“Para naman sa kinabukasan ng mga bata ito. Education is something you should never compromise. Yan yung dapat hindi pinanghihinayangan. They’ll be able to use what they’ve learned in the long run.” 

“Saka si Cosme, matalino yan. Hindi ka talaga manghihinayang sa pagpapaaral sa batang yan. Kahit nga pabaunan ko yan ng trenta pesos araw-araw, hindi na ako manghihinayang.” Pagyayabang ni Mammy.

“I agree. I want to give them the best education possible.” Sabi ni Migs.

“Cosme, mag-aaral na tayo sa private school!” Tuwang-tuwa si Yuka nang bumaba si Cosme. “Pag-aaralin daw tayo ni Kuya Migs!”

“Talaga Kuya Migs?” Halos magkanda-dapadapa na siya sa pagmamadaling bumaba sa hagdan.

“Yes.” Nakangiting sagot niya. “I only ask one thing from you two, pagbutihin niyo ang pag-aaral niyo.”

“Syempre, Kuya, mas mapapabuti na ang pag-aaral namin. May aircon na sa classroom eh. Hindi na kami tatagaktak sa pawis habang nakikinig sa klase. Saka wala nang dugyot na boys na aali-aligid sa akin. Hindi ba lahat ng private school may aircon? Sabi kasi ng classmate ko dati na nagtransfer sa private.” Sabi ni Yuka.

Tumawa ng bahagya si Migs. “I guess. I’ll have to ask when I enroll you two.”

“Yuka, yung bibig mo walang preno! Hindi tayo dugong bughaw ah. Ngayon lang nga tayo nakaranas ng aircon, huwag ka nang maarte.” Inirapan ko siya.

“Kailangan na namin umalis ng Ate niyo. Baka malate kami sa appointment sa doktor. I’m excited to see our baby.” Hinaplos ni Migs ang tiyan ko. Bakas sa mga mata niya ang tuwa habang nakatingin doon.

“Sige, mag-ingat kayo.” Sabi ni Mammy.

“Ano bang gusto niyong kainin? Dadalhan na lang namin kayo ng pasalubong.” Tanong ni Migs sa mga bata.

“Kuya, gusto ko ng Starbucks.” Agad na sabi ni Yuka. Ubod talaga ng kapal ang balat ng batang ito. Yung isang kape na binili namin doon noon, halaga na ng isang araw na budget namin.

“Yuka, huwag na doon. Ang mahal mahal naman ng mga gusto mo, mag init ka na lang ng tubig diyan at pagtimpla mo ang sarili mo ng kape.” Sabi ko sa kanya. 

“Ako, Ate, kahit yung burger na lang sa Angel’s.” Sagot ni Cosme.

“Yuck! Sana man lang sa Mcdo naman.” Si Yuka. “Yung cheeseburger ako na may shake shake fries saka coke float. Saka yung swirly bits.”

“May Mcdonald’s naman sa baba ng ospital na pupuntahan natin.” Sabi ni Migs. 

“Ikaw, Cosme? Hindi ba gusto mo yung kidney meal?” Tanong ko sa kanya.

“Ate, kiddie meal.” Sabi ni Cosme.

Umalis na kami ni Migs at sumakay ako sa kotse niya. Umupo ako sa tabi niya habang nagmamaneho siya.

“Pagpasensyahan mo na si Yuka. Ganon talaga yung kapatid kong yun eh. Masyadong ilusyunada.” Mana lang sa akin.

“No worries. I understand. She’s a teenager.” Tumawa siya ng bahagya. “I honestly love being around your family. Everything just feels easy and light with you and them.”

“Bakit? Hindi ba ganon sa pamilya niyo?” Tanong ko sa kanya. “Mukha naman mabait ang Mama at Daddy mo.”

“Mama, Dad, and my siblings are the best. It’s just that, I don’t know, as the eldest I feel like I have to maintain an image of what they expect from me.”

“So hindi pamilya mo ang may problema. Ikaw lang talaga?” Tumaas ang isang kilay ko.

“I guess.” Hindi niya naman dineny. “I guess I feel like the real me isn’t good enough. I don’t believe I’m good enough. So I try to be the best son to my parents, the best brother to my siblings, the best boyfriend to Hazel, I try to be the best in everything. And I hate myself in the process, Saskia. I don’t even know who I am anymore without my facade.”

Ramdam ko ang lungkot sa tinig niya. Yung pakiramdam na nang-iisa ka lang, yung walang nakakaintindi sa’yo. Parang nararamdaman ko ang mga nararamdaman niya.

“Migs, hindi mo naman kailangan maging best sa lahat ng bagay. Hindi mo naman kailangan na parating ipakita sa kanila na malakas ka. Hindi ka naman robot, tao ka lang. Hindi mo naman kailangan ipakita sa kanila palagi na perfect ka. Gwapo ka lang, hindi ka perpekto. Katulad naman nila napapagod ka rin, umiiyak ka, umuutot ka rin, dumudumi ka.”

Napuno ang kotse niya ng malakas ng tawa niya. Maya-maya ay humina ito hanggang sa tumigil siya. Pinihit niya ang ulo niya para titigan ako sandali. “You know, Saskia, I feel like you’re the only one who sees through me.” 

HAZEL

“Migs, honey?” I gently patted the napkin around my lips and carefully laid it down the table. His spine stiffened as he lifted his gaze up at me. I forced a smile but it was very constrained because I wanted not to smile but to sigh. “Kanina ka pa walang kibo diyan.”

He looked at me for a moment, his eyes scanning my face. “Hazel, I’m sorry…”

I had this feeling that he was apologizing for something else. I swallowed, putting moisture to my throat. Migs hadn’t been himself since the bachelor party. Hindi naman ako tanga o manhid. I knew something was going and the woman who walked into his office had something to do with it.  I just kept it to myself and tried to put the pieces together. I came up with the conclusion that he was having an affair with the woman. We had been together for two years and Migs had been nothing short of a perfect boyfriend. This was just a phase he was going through. Maybe he got overwhelmed with the idea of being stuck with one woman for the rest of his life and had once crazy night with that woman. 

“Do you remember the hydroelectric power plant Dad was planning to build?” I tried to sound enthusiastic even though I felt like I was dying in the inside. “He had a meeting with some investors from UAE who are interest in funding his project. They’re really eager to have him push through with his plans. Isn’t that amazing?”

Migs let out a smile that didn’t reach his eyes and nodded his head.

“You don’t seem like you’re enjoying your food.” My eyes lowered to his plate. He was playing with his food with the fork he had in his hand.

“I am…” He silently said and put the fork down when he probably realized what he was doing.

“Baka naman ibang pagkain ang hinahanap mo?” I cocked a brow, trying to hide the bite in my tone. I let out a playful chuckle. “Wala naman pumipilit sa’yo na kainin yan. We can order something else if you want.”

“No, the food’s fine.” He said. 

“Migs, is it really what you wanted?” I sighed, my shoulders sagging. 

“O-ofcourse…” He tried to sound lively. Take the serious tone and transform it into something lighter.  It sounded so fake.

I had no doubt in my mind that Migs loves me. He had told me countless times before. Nagkamali lang siya at tatanggapin ko ang pagkakamali niyang iyon. Call me a martyr but I wanted so bad to marry him. We’d already had an engagement party. My family, his family, and everyone were expecting us to get married. I didn’t want to disappoint my parents. And what would people say if we call the wedding off? 

People would ask. Paano ko sila sasagutin? Paano ko sila haharapin? Ano ang sasabihin ko? I lifted a glass of wine and gulped it down to calm my insides. Hindi masisira ng isang pagkakamali ang relasyon na ito. I decided to push that thought away and tried to act normal. Ignore is a bliss they say.

We shared a quiet dinner together and then we decided to head home after. I didn’t bother calling my driver as he offered to drop me off. 

“Hazel…” He said, pulling up in front of our house. 

I turned my head to him and smiled. He took my hand in his and brought it to his lips. 

“Oh Hazel, sometimes I feel like I don’t deserve you.” He exhaled.

“Bakit mo naman na sabi yan?”

“Because the past two years we’ve been together, you’ve been a wonderful girlfriend. You are so perfect. You are everything I’ve ever wanted.” I could sense the sadness in his voice. I could feel his anxiety and guilt in his actions and words. It surrounded him like an opaque aura, like an invisible leprosy devouring his skin. 

“Miggy…” My eyes softened as I looked at him. 

“I ruined everything, Hazel. I ruined our relationship.” His voice cracked. 

“What do you mean?” My brows furrowed.

“I slept with a woman and got pregnant.” Migs’ face sagged with a weary resignation. 

Just like that, my whole world collapsed before my very eyes. My hands clenched into fists on my lap. I couldn’t believe what I just heard. I felt nauseous. I was lost for words. Gusto kong magwala. Gusto kong sumigaw. Gusto ko siyang saktan. How could he do this to me? How could he cheat on me? I had loved and admired him for so many years. I’d spent two years of my life with him. I already had our future planned out. We were going to live in an italian style house with our two children and we’d probably even get them a dog. And now this?

Matatanggap ko pa sana kung may nakasiping siyang ibang babae pero ang mabuntis niya ito? Hindi ko matatanggap iyon. Hindi ko kayang isingit ang anak niya sa ibang babae sa plano ko para sa amin at ng magiging pamilya namin. How could I even face others once they find out about his child with another woman? We wouldn’t be able to keep it from people. They’d be talking behind my back about me. I’d be the poor idiot who got cheated on by her fiance.

“Hon, say something…” He squeezed my hand. “Magalit ka sa akin. Saktan mo ako kung gusto mo. Huwag lang ganito.”

I just stared at him, my eyes void of any emotions. If there was one thing I’m good at, it’s keeping my emotions in. I’d been trained since I was a child. I was taught to sweep my feelings under the rug and mop of my emotions. They were nothing but mess. Emotions complicate everything. As the future heiress, I was taught to hold myself together at all time, to always keep my feelings hidden, to not move without approval or speak without proper opinion. My father told me that personal emotions would only keep you from making the best professional decisions.

“Hazel…” Desperation resonated in his tone. 

“It’s late. You should go home.” I tried to keep my voice steady.

“We need to talk.” His eyes were begging me. “I’m sorry, Hazel. I’m so sorry. I know nothing in this world will ever undo the mistake I did. Pero sana mapatawad mo ako.”

“We’ll talk some other day. Wala akong time ngayon. I need to finish my presentation for tomorrow.” I swallowed, keeping it as casual as I could. I kept the turmoil inside me from brimming. Only the outside mattered. Maintaining my composure was all I was focused on. In a casino, keeping a poker face is an essential skill for gamblers. It prevents opponents from reading your emotions while you think of the next step. It’s like that in the world I am in. Business is nothing but a big gambling jungle. You have to be detached, you have to be consistent in apathy while you think ten steps ahead. 

I was using the very same skills I’d learned from Dad now. I couldn’t just break up with him. I couldn’t let my emotions run me. I needed to think this through. I thought of my family, they were expecting us to get married. The company would do fine without the Cordova but merging with them would immensely boost our company’s stock price. Maraming mawawala sa akin kapag iniwan ko si Migs. I needed to calculate the risks.

I pushed the car door open and stepped out. The tears I’d been holding in flowed down my cheeks as I walked. I harshly wiped it away.

Chapter Seventeen

HAZEL

I felt like I lost two years of my life I could never get back. Those two years with him had been wonderful. I loved him and he loved me. We were perfect for each other. But apparently, I was wrong– and I hated being wrong. 

Why didn’t I see this coming? I was so sure of our future together. I had planned everything out in my mind. As I’d told before, I always think ten steps ahead. I always have a plan for everything but now I didn’t. Now I feel lost and for the first time in a long time, I didn’t know what move to make. I got blindsided. I was in love and so sure that we would end up together. I’d convinced myself that nothing would ever break us apart. Cause after all, we were the perfect couple. He was beautiful, he came from an aristocratic lineage on both sides of his family, my parents adored him, we shared the same ideals and we were striving for the same things. More than that, we had this dawning sense of recognition, this feeling that we fitted each other. 

“Can I get another martini?” I tapped the countertop after finishing off another glass.

“I’ve been watching you from across the room. Pang-ilan na yan. You don’t look okay anymore. You’re bordering drunk awfully fast.” Said a familiar voice of a man.

I looked up with hooded lids and let out a chuckle. “Who are you? My father?”

“I’ve never seen you this drunk, Haze. May problema ba?” He sounded concerned.

“I don’t need him. I was fine without him. Sabi ko sa sarili ko noon, if I don’t find myself the perfect guy for me, it’ll still be okay. Alam mo naman mapili ako. I’ve only had one boyfriend before him and it wasn’t even that serious.” I laughed myself silly.

“Hazel…” He sat on the stool next to me. “Are you and Migs having problems?”

“Sabi ko noon I could just focus on our business. I was raised to be an independent woman, not a damsel in distress. I didn’t need any man to rescue me or put me up on a pedestal. I didn’t need to be treated like a fucking princess, I didn’t need to be spoiled. Kaya kong dalhin ang sarili ko! For a long time, I was doing fine on my own but then he came and everything changed. I didn’t need him in my life but goddamn it I wanted him!” I slammed my fist over the counter top. 

“Hey, it’s okay…” I felt him rubbing my back.

“No, it’s not! Minahal ko siya. Mahal ko siya. Everything had been perfectly planned.  We were going to get married, we were getting the perfect house build, we were going to have the perfect children. And in just a snap of a finger, lahat ng pangarap namin nasira.” My voice squeaked, my mouth prim with the effort not to cry. A laugh came out of my throat. “My parents adore him. My family loves him. Who wouldn’t? He’s Miguel Imperial Cordova. He’s an Imperial and a Cordova. My Dad was so proud of me when I told him that we were planning to get married. He said it was the best decision I’d ever made, not just for me but for our company. I finally, after all these years, received validation from him. You know, growing up I never had that luxury. I never had my Mom or Dad tell me that I’m beautiful, I never heard them say I did a good job, or that they’re proud of me. All I ever heard from them was ‘Hazel, you can do better than that’, ‘Hazel, get better grades next time’, ‘Hazel, you’re not trying enough’. Instead of warm, encouraging parents all I got was busy, realistic ones who preferred telling me that I couldn’t fail at anything.”

“Ano bang problema? Migs knows how lucky he is to have you.” He gently said.

“They’re all the same. Para sa kanila may mas higit pa sa akin. I’m just not enough…” 

“What are you talking about?”

“Migs slept with another woman and got her pregnant.” I buried my face into my palms when I couldn’t hold back my tears anymore. “Ano bang kulang sa akin? Ano bang wala ako?”

“It’s not your fault.”

“Minahal ko naman siya. Binigay ko ang lahat sa kanya. I love him pero hindi ko alam kung kakayanin kong tanggapin iyon. Hindi ko kaya pero ayaw kong pakawalan siya. If I lose Migs, I will lose everything…”

He wrapped his arms around me. His warmth against my skin. I looked at him and thought for a moment. An idea popped into my drunk mind. I didn’t need to lose him, I could just get even with him. 

I cupped his face and kissed him. He tried to pull away but I didn’t let him and soon his body softened against mine. 

MIGS

I went straight to Ma and Dad’s house after the talk I had with Hazel. I didn’t want to go home to my sad, lonely apartment. I wanted my family around just so I don’t feel as lonely. I had dinner with Ma, Dad, and my siblings but I never told them about what Hazel and I were going through. I acted like everything was alright. Ayaw ko munang sabihin sa kanila dahil hindi ko pa alam kung ano ang desisyon ni Hazel. I’d let her decide if she wants to end this or not. Tatanggapin ko ng buo ang kung anuman magiging desisyon niya.

Two years. We’d been together for two years. I traded those two years we had together for a night of pleasure. Hind ko pinagsisisihan ang naging bunga ng gabing iyon pero pinagsisihan ko na nasaktan ko si Hazel. I had hurt the woman I loved, the woman I promised marriage, and the one who I wanted to spend the rest of my life with. 

Saskia awoken the primitive instinct in me. I had never felt the strong urge to take a woman until I saw her dancing on the stage in skimpy see-through bra and thongs. She had an hour-glass shaped body and the face of a goddess. At that time, I couldn’t think of anything else but her in my bed and moaning under me. I let loose my burning passion on her and it was liberating. I had never felt so free while I was taking her.

Hindi ko na naisip si Hazel. Mahal ko si Hazel pero hindi naging sapat iyon para mapigilan ko ang sarili ko. Saskia was like a magnet, pulling me in. I’ve always had the best self-control but with Saskia, it all went down the drain. I had never felt such strong physical attraction until I laid my eyes on her. But nothing had changed with the way I feel for Hazel. She was still the woman who I picture myself getting married to. I knew she’d be the perfect wife for me and the perfect mother to my children.

After having dinner, I went straight to my room. My room remained untouched since I moved out of this home. Ayaw ni Mama na may mabago sa kwarto at gusto niya na nandito lang ang natitirang gamit ko for when I decide to stay over like tonight. I collapsed on my bed and let out a deep exhale. I exhaled until my lungs ran out of air, hoping it would make my chest feel a little lighter. 

I woke up to the sound of my phone ringing. I reached into my pocket and took it out. I didn’t realized I had already fallen asleep last night. Ni hindi nga ako nakapagpalit ng damit. I was still dazed from sleep, my eyes heavy and squinted. But when I saw Hazel’s name on the screen, it shook me awake like a live electric wire.

“Hazel?” I said after pressing the answer button. “Hello, Hon? I’m so sorry…”

“Let’s talk. Puntahan mo ako dito sa hotel.”  She said in an ice cold tone. She’d probably spend some time alone at the hotel so she could think and clear her head. 

“I-I’ll be there right away.” I told her as I sat up from bed. 

She ended the call after our brief conversation. I took a quick shower and changed my clothes before going over to her place. I dropped by Tita Marian’s flower shop to buy her a bouquet on the way to the hotel she said she was staying in. I tried hard not to look like a nerve-wrecked dog. I’d explain to her everything. I decided I didn’t want to hide anything from her. I’d be completely honest. I wasn’t going to justify what I did or why I did it. I had sex with another woman, it was that plain and simple. Naging mahina ako at nagpadala sa tukso. Kung anuman ang maging desisyon niya ay tatanggapin ko. I needed to face the consequence of my mistake.

I took in a deep breath as I stopped in front of her door. I pressed the doorbell button beside the door. A few seconds later, the door opened. Hazel stood in front of me with a stoic, lifeless face. She was topless with nothing but a black underwear on, unapologetic and without any shame as her breasts stood like mountains on her chest.

“Hazel…” I breathed out, my voice caught in my throat.

Her eyes began to redden with tears. “I had sex with someone else. Kaya mo pa rin ba akong mahalin?”

What would have sounded small and quiet, now sounded like a bomb going off in my ears. Suddenly the whole world spiraled around me. I looked over to her shoulder and took notice of a man in bed, lying on his stomach. My fingers and clenched into fists and my eyes were filled with hot, angry tears.

“Son of a bitch.” I said through gritted teeth. “I’m going to kill him!”

I was ready to charge at the man sleeping peaceful in bed when she pushed me on the chest. 

“Masakit ba, ha?” Tears started to flow down her cheeks. “Ano’ng akala mo? Ikaw lang ang pwedeng gumawa nito? Gusto mong malaman kung ano ang nangyari kagabi? I let him touch and kiss me everywhere, I let him suck my breasts and finger me-”

“Stop it!” I swallowed back my tears. “Just stop it! I don’t want to hear any of it!”

“Ngayon, Migs, sabihin mo sa akin? Kaya mo pa rin ba akong mahalin? May ibang lalaki nang humawak sa akin. I’m no longer your perfect girlfriend. Do you still want me?”

My tears exploded into a torrent of wild, jagged sobs. I could vividly picture it in my mind. My sweet Hazel being touched and kissed by another man. Exploring her body in places that once only I had touched. My head throbbed painfully and my chest felt like it was being squeezed. I couldn’t take it any longer. I took steps back away from her. She just looked at me with tear soaked eyes. I turned my back and ran.

SASKIA

“Migs…” Nagulat ako ng makita siyang nakatayo sa harap ng pinto. Mapungay at mapula ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin. Walang kabuhay-buhay ito. Sa kinatatayuan ko pa lang, umalingasaw na ang matapang na amoy ng alak na mula sa kanya. “Lasing ka ba?”

“What are you talking about? I’m not drunk…” Halos magkanda buhol-buhol na ang mga salita niya.

“Halika nga, pumasok ka nga dito.” Niluwagan ko ang uwang ng pinto. 

Sumunod naman siya sa akin pero ang loko hindi na makalakad ng diretso. Inalalayan ko siya. Isinampay ko ang isang bisig niya sa balikat ko habang pumulupot naman ang mga bisig ko sa matigas na katawan niya. Ang sarap sanang pisilin ng mga pandesal niya sa tiyan kaso ayaw ko naman maging mapanamantala. 

“Paano ka ba nakapunta dito? Where’d you came from?” Tanong ko sa kanya.

Wala siyang sinagot sa akin kung hindi ungol. Teka lang, kuya, wala pa tayo sa kama. Excited ka naman masyado.

“Gusto mo ng kami? Nang matanggal naman yung amats mo.” Nag-aalalang tanong ko.

Umiling siya.

“Gusto mong magpahinga muna?” Tanong ko.

Tumango siya. 

Inalalayan ko siya patungo sa hagdan para dalhin sa kwarto ko. Hindi ko naman siya pwedeng i higa kasi sa sofa namin dahil mas matangkad pa siya kaysa doon. Mangangawit lang siya at sasakit ang katawan niya kinabukasan. 

Dahan-dahan ko siyang inakyat halos hinihila ko na siya sa bawat baitang. Kaya hingal na hingal ako ng sa wakas makarating na kami sa tuktok ng hagdan na iyon. Dinala ko siya sa kwarto ko at hiniga sa kama. Pagkahiga ko sa kanya ay sumubsob ako sa ibabaw ng dibdib niya dahil hindi niya ako binitawan.

“Saskia…” Mahinang sambit niya sa pangalan ko habang namumungay ang mga matang tumitig siya sa akin. 

Umangat ang isa niyang kamay para hawakan ang pisngi ko at kinabig niya ang mukha ko palapit sa kanya. Lumapat ang mga labi niya sa akin. Kahit nalalasahan ko pa rin ang pait ng alak sa bibig kanyang bibig mas nanaig ang tamis na dulot ng halik niya. Sinubukan kong lumaban pero syempre joke lang yun. Nagpakipot lang ako ng konti pero nagpadala din ako.

Mali pero baka kahit ngayon gabi lang pwedeng gawing tama. Aminin ko man sa sarili ko o hindi, may nararamdaman na ako para sa ama ng anak ko. Siya lang kasi yung nagpakita sa amin ng pamilya ko at rumespeto sa akin bilang babae kahit na alam niya kung ano ang propesyon. Tinanggap niya ang magiging anak namin ng walang pag-aalinlangan kahit pa ikasisira ito ng relasyon nila ng girlfriend niya at hindi siya nahiyang ipakilala ako sa mga magulang niya. Naging napakabuti niya sa akin at ng pamilya ko? Sino ba naman ang hindi mahuhulog ang loob sa kanya?

“Migs, si Hazel…” Paalala ko sa kanya ng maghiwalay ang mga labi namin at pareho kaming naghahabol ng hininga.

Nakita ko kung paano tumigas ang ekspresyon sa mukha niya ng banggitin ko ang pangalan nito. Bigla siyang tumalima at pumaibabaw siya sa akin. Gulat na tinitigan ko siya. Parang nagpupuyos sa galit ang mga mata niya.

“Migs…” 

Muling bumaba ang mga labi niya sa akin. Naging mas malalim at mapangahas ang halik niya. Naramdaman ko na lang ang pagpasok ng dila niya sa pagitan ng mga labi ko at inawang ko iyon ng bahagya para tanggapin siya. Naglaro ang dila niya sa loob ng bibig ko na para bang nilalasahan ang bawat sulok nito. Sinamsam ko ang bawat paghagod nito, pinakikiramdaman ko ang bawat galaw hanggang sa kaya ko nang makipagsabayan.

Hinayaan ko ang mga kamay niyang maglakbay sa katawan ko hanggang sa huminto iyon sa ibabaw ng dibdib ko. Lumapat ang mainit niyang palad doon at kahit pa may telang nakatabing sa pagitan ng kamay niya at balat ko ay ramdam ko pa rin ang init nito. Maya-maya ng magsawa siya ay ipinasok niya sa loob ng sando ko ang kamay niya at umakyat papunta sa dibdib ko. Napasinghap ako ng maramdaman ko ang palad niya sa mismong balat ko. Hinawakan niya ako doon, pinisil-pisil, nilaro-laro ang tuktok nito. 

Humiwalay ang mga labi niya sa akin at bumaba sa leeg ko. Bahagya niyang kinagat-kagat ang sensitibong parte doon at napahawak ako sa buhok niya sa kakaibang sensasyon na naramdaman ko. 

Muling bumaba ang ulo niya papunta sa dibdib ko. Hinatak niya pataas ang suot kong sando hanggang sa ibabaw ng dibdib. Hinalik-halikan niya ang paligid ng isang dibdib ko habang ang kamay niya ay naglalaro sa tuktok ng kabila. Napaliyad ako ng maramdaman ko ang mainit niyang bibig na sumakop sa parteng iyon. Para siyang batang gutom na gutom. 

“Migs…” Iniliyad ko ang dibdib ko sa tindi ng sensasyon na nababalot sa buong katawan ko. Hindi ko alam kung normal pa ba itong nararamdaman ko. Para akong nilalagnat na hindi ko maintindihan. Ang alam ko lang sa mga panahon na iyon ay ang sarap na dulot ng bibig at mga daliri niya sa akin. Ngayon ko lang naramdaman ito. Kung sakali man ginawa sa akin ni Migs ito noong una, malamang dahil sa sobrang kalasingan hindi ko na naramdaman. 

Bumaba pa ang isang kamay niya sa tiyan ko. Pumasok iyon sa short na suot ko  at naramdaman ko na lang ang mainit niyang palad sa pagkababae ko. Hinawakan niya ako doon habang abala ang bibig niya sa dibdib ko. Halos tumirik ang mga mata ko ng naglaro ang mga daliri niya sa pagkababae ko at halos mapatili ako ng ipasok niya sa kaloob-looban ko iyon.

“Migs… Migs…” Parang nagdedeliryo na ungol ko.

Gusto kong magprotesta ng tumigil siya sa ginagawa niya. Inilayo niya ang bibig niya at ang daliri niya sa katawan ko. Yun na ba yun? Bakit parang may hinahanap pa ang katawan ko? Pinanood ko siya at inabangan ang susunod na gagawin niya. Hinubad niya ang pang-itaas niya at bumaba ang ulo sa pagitan ng mga hita ko.

Dahan-dahan niyang hinatak pababa ang suot kong panty at inilapit ang ulo niya.

“Migs, a-ano yang ginagawa mo?” Medyo nahihiya at naiilang na tanong ko. Paano ba naman ako hindi mahihiya? Eh nasa harap ng mukhsa niya na yung perlas ng silangan ko. Kaliligo ko lang kanina pero paano kung hindi ko nalinis mabuti yun. Pilit kong itinutulak ang balikat niya palayo sa ano ko pero hindi siya nagpaawat. “H-huwag diyan, ano ka ba?”

Nawala na ang hiya ko ng sumakop ang init ng bibig niya sa akin. Naglaro ang dila niya sa pinagitna nito. Pakiramdam ko nagdedeliryo na ako sa sarap ng halik niya sa parteng iyon ng katawan ko. Halos matanggal na ang gintong buhok niya sa higpit ng pagkakasabunot ko. Maya-maya ay naramdaman ko ang pagragasa ng init mula sa loob ko.

“Migs, k-kailangan ko yatang mag-CR. Naiihi ako…” Kagat-labing sabi ko.

“Just let it go…” Ungol niya habang patuloy pa rin ang paggalaw ng dila niya. 

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at hinayaan kumawala ang nararamdaman ko. Hindi tumigil si Migs hanggang sa maabot ng dila niya ang bawat sulok ng pagkababae ko. Inangat niya na ang mukha niya at ibinaba ang suot niyang pantalon.

Bumaba ang tingin ko doon at nanlaki ang mga mata ko. Ang laki at galit na galit si General. Hindi ako makapaniwala na nagkasya sa akin yan noon. Buti na lang lasing ako noon. Pakiramdam ko pag pinasok niya sa akin si General sa bibig ko na lalabas iyon. Hayop! Hindi na yata sperm ang nilabas niya sa loob ko noon. Buong bata na.

Kumabog ang dibdib ko ng pumosisyon siya sa pagitan ng mga hita ko. Itinutok niya sa akin si General at napasinghap ako ng maramdaman ang maingat na pagpasok niya dito. Halos mapangiwi ako ng maramdaman ko kung gaano siya kalaki sa loob ko. 

“Migs…” Ungol ko habang dahan-dahan niyang ipinapasok ang sarili niya sa akin. Hinahayaan niya muna akong masanay sa kanya bago siya gumalaw. Nakahinga lang ako ng maluwag ng maipasok niya na ng buo si General. Ramdam na ramdam ko siya kaloob-looban ko. 

Nagsimula na siyang gumalaw sa ibabaw ko. Napapikit ako habang kagat ang labi ko habang pabilis ng pabilis ang paggalaw niya. Ramdam ko ang bawat pagtama niya sa loob ko. Hinayaan ko ang sarili kong muling magpadala sa init.

Ilang sandali pa ay ibinaon niya ang buong sarili niya at nanigas. Naramdaman ko na lang ang mainit na likido sa loob ko bago bumagsak ang lupaypay na katawan niya sa ibabaw ko. Nakatitig ako sa kisame habang hinahaplos ang pawisan niyang noo at ang mala-gintong buhok niya. 

Tumingin ako sa mukha niya. Nakapikit na ang mga mata niya at mahimbing na natutulog. Pero nasa loob ko pa rin siya, iisang katawan pa rin kami.

Chapter Eighteen

MIGS

Saskia was cuddled against my side, her face buried in my chest, and her arm wrapped around my waist. She was so beautiful to look at when she’s sleeping. She looked angelic with dark lashes resting against her olive cheek. My eyes unintentionally lowered. One of her perky breasts were exposed while the other was covered with white blanket. She was naked and so was I. Memories of last night came rushing back. 

“Migs…” Her eyes fluttered open. 

My body stiffened and I tried to move away from her. I felt awkward. She sat up like a jack-in-the-box, clutching the blanket to her chest like it was her lifeline. 

“Y-yung nangyari kagabi… um…” She stuttered. 

“I’m sorry. I’m really sorry, Saskia.” I sighed heavily as I massaged my temples. “Hindi dapat ako nagpunta dito. I shouldn’t have done that to you.”

Even though I was drunk I could still recall everything we did last night. I drowned myself with alcohol and I remember thinking I didn’t want to go home to a sad, lonely condo unit but I also didn’t want to go to my parents’ because I didn’t want them to see me so intoxicated that I could barely stand. Saskia’s house was the only place where I could take my mask off and release myself from all the pretense. Sa mga oras na iyon siya lang ang alam kong pwede kong puntahan at harapin ng ganon ako. She was the only one who knew the vulnerable side of me, the side I kept hidden from the world. 

A sad smile broke across her face. “Huwag mo nang isipin ’yon. Lasing ka lang kagabi at ako naman si gaga nagpadala. Ako naman talaga ang may kasalanan kasi ako ang nasa tamang pag-iisip. Dapat pinigilan kita pero-”

“No, don’t blame yourself please. We both wanted it or at least I did. I mean, sana hindi ka napilitan lang. I feel like I used you.” I lowered my gaze, feeling more guilty now. 

“Ginusto ko rin naman yun.” She bit her bottom lip and looked at me worried. “Pero paano si Hazel? Hindi na tama itong ginagawa natin…”

I felt my heart dropping to my stomach when I heard her name. The scene from yesterday began to play in my mind again. My face haedened, my jaw clenched, and my hands curled into fists. It still hurt like hell. I knew I cheated first but it still hurt like hell. If I could, I would go back to when I went to the hotel and beat the hell out of the man she fucked. I was so overwhelmed that all I wanted to do at that time was to get away. I knew what she was trying to do, she wanted to get back at me. Gusto niyang iparamdam sa akin ang naramdaman niya. And damn, she succeeded. I could feel the pain resonating inside me. 

“I already told her about you and the baby.”

Saskia’s eyes widened. “A-ano’ng sabi niya?”

I shrugged.

Her face shifted into a concerned expression. “Kaya pala naglasing ka kagabi. Kung gusto mo kakausapin ko siya. Ipaliliwanag ko ang lahat sa kanya at-”

“Ako na ang bahala dun.” I swallowed, trying hard not to let my emotions show. 

“Migs, ano bang pwede kong gawin? Kasalanan ko ’to eh. Ang landi ko kasi. Hindi ko naman sinasadya makasira ng relasyon. Hindi na dapat ako pumayag…” She looked like she was about to cry.

“Saskia, hindi lang ikaw ang may kasalanan dito. If anything, it was mostly my fault. I knew I was getting married and I still touched you.” 

“May pwede ba akong magawa para magkaayos kayo?” Her voice shook as she tried her best to keep herself from crying.

I shook my head and nipped her chin between two fingers. “Just don’t think about it. Ayaw kong mag-isip ka at ma-stress. It wouldn’t be good for the baby. I was the one who fucked up, not you, okay? Ako ang sumunod sa’yo noong bachelor party at ako ang pumunta sa’yo kagabi. Besides, there really isn’t any point kung magsisisihan tayo. We’re two consenting adults, the baby is already there, and Hazel already knows.”

“Paano ang kasal niyo?”

“I don’t know, Saskia.” I tightly shut my eyes and huffed, feeling the pressure in my chest. “Hindi pa namin napapag-usapan yun. Our relationship is kind of rocky right now.”

“Sorry talaga, Migs.” She said in a low voice as she fidgeted with her hand.

“She had sex with another man to get even with me.” My voice croacked so I had to clear my throat. I was trying so bad not to explode in anger and tears. I was the first man who’d ever touched her and I thought I’d be the last and only one. I couldn’t stand the thought of another man having her. 

Gulat na nag-angat ng tingin sa akin si Saskia. I saw mixture of shock and sympathy. “Migs…”

“I hurt her and now she wants to hurt me back. I didn’t expect her to understand pero hindi ko din inaasahan na gagawin niya iyon. I don’t know what she plans to do next but I don’t want to leave her. I don’t want to end our relationship like this. We’ve hurt each other but in spite of everything, I still love her.” I exhaled. 

“Sana maayos niyo pa yan.” She looked at me with sad eyes. “Hindi naman ako maghahabol o hihingi ng kahit ano mula sa inyo. Hindi ko kayo guguluhin at hindi din naman kailangan malaman ng iba. Gusto ko lang sustentuhan mo ang baby natin. Gusto ko lang magkaron siya ng magandang kinabukasan.”

“I will not keep my child hidden, Saskia. It’s my child and everyone will know of it. Kung hindi niya kayang tanggapin ang magiging anak natin, if she makes me choose between her and the baby, I’ll choose our baby. Ayaw kong balang-araw isipin niya na tinatago ko siya dahil isa siyang pagkakamali. Do you understand?”

She nodded her head. Even though I was intoxicated last night, I knew I wanted whatever happened to us last night to happen. I needed comfort and I found it in her. I always find it in her. It made me feel terrible because I felt like I just used her. Na galit ako kay Hazel but it never crossed my mind to get back to her by having sex with Saskia. Nangyari na lang iyon. It was maddening to be near her beacuse I lose control everytime. I’d always been in control until her. Last night, I feel like a wild animal let out of its cage, so I acted like a wild animal do. It was so primal. It amazed me how instinctual the whole things was. She unbalances me but at the same time balances me with the imbalances. I was like a can of soda that had been shaken up too hard. All the pressure inside me built up and with Saskia, I found release. Dear Lord, I knew this was wrong from the very beginning but still I dove in head first.

“I’m sorry for taking advantage of you.” I brushed my fingers through my aching head.

“Hindi ganon yun. Sabi mo nga, pareho natin ginusto ang nangyari. Mali ang ginagawa natin, at sa totoo lang nakokonsensya na ako dahil alam kong may nasasaktan tayong tao pero pareho natin ginusto iyon.” She stressed out and then sighed. “Masakit ba ang ulo mo?”

“Just a little.” I said even though I felt like my head was being cracked in half.

“Mabuti pa maligo ka muna para maginhawaan ka naman ng konti. Bababa lang ako para magluto. Kung gusto mo, sumabay kang mag-agahan sa amin.” She said.

I nodded my head. Maybe a shower would make me feel better.I quietly watched as she stood from the bed clutching the blanket around her naked body. She put on underwear and a nightdress.

“Saskia.” I said as she reached over the doorknob. She paused and turned her head to me. “I know we met in a wrong way. I know what we’re doing is wrong but you’re the only thing that’s keeping me sane. If something good can come from the bad then it’s our baby. Thank you, Saskia.”

“Migs.” She smiled.

“Yeah?”

“Wala akong naiintindihan masyado sa sinabi mo pero welcome.” She said before turning the knob and walked out of the room. 

I was left here with my own thoughts. Everything made me question about my relationship and feelings for Hazel and Saskia. They were the polar opposite of each other.  There was Hazel who makes me feel like I was something, like I was bigger than life, better than I really was. With her, I feel accomplished. I feel like I was the person I’m striving to be. She gives me the confidence that I needed in the world we were in. She supports me and need for achievements. And Saskia, she humbles me with my ego and grounds me when I couldn’t find my own feet. She had humanized me and reminded me that I wasn’t as spotless and invincible as I once thought I was. I thought I was better than most people. I had put myself up a pedestal and she had kicked it out from under me. I get tired too. I couldn’t be strong all the time, sometimes I just wanted someone to lean on to. Sometimes I just want to be vulnerable, and there’s this sense of freedom and fearlesness in owning up to it.

SASKIA

Sandali kong  tinitigan si Migs habang tahimik siyang kumakain. Ramdam ko ang bigat ng dibdib niya. Tahimik siya at kapag kinakausap naman tipid ang salita. Hindi naman ganyan si Migs noon saka pag mga kapatid ko ang kausap niya talagang parang interesado siya sa mga sinasabi nila. Ngayon parang wala siya sa mood makipag-usap.

Nag-angat siya ng tingin sa akin at mabilis akong umiwas ng tingin. Tahimik na nakatayo si Ninang Jodie sa tabi ng lababo at para bang nagmamasid sa amin habang si Mammy naman ay abala sa paghuhugas. Alam nilang natulog si Migs dito at magkasama kami buong magdamag kaya ang bakla nagmamaldita na naman. 

Pagkatapos kumain ay nagpaalam na si Migs kina Mammy, Ninang at sa mga kapatid ko. Hinatid ko siya hanggang sa harap ng pinto ng bahay.

“Ikaw na ang bahala kay baby.” Bumaba ang kamay niya sa tiyan ko at marahang hinaplos iyon. Sumilay ang ngiti sa mga labi niya. Yung ngiting hindi pilit. “Baby, magpakabait ka. Kailangan ng umalis ni Daddy, babalik din ako.”

Tumango ako. Ito na naman ako at ang mga ilusyon kong napaka-imposible. Ayaw ko nang mag-ilusyon. Masakit na, bes.  

“Thanks, Saskia.” Nag-angat siya ng tingin sa akin. “Don’t forget to take your vitamins. Yung sonogram ni baby pinakita ko kay Mama at Dad, tuwang-tuwa silang dalawa.”

Lumawak ang ngiti ko sa sinabi ni Migs. Noon kasing bumisita kami sa doktor binigyan kami ng picture ni baby sa loob ng tiyan ko. Hindi pa talaga siya buong baby kasi magdadalawang buwan pa lang siya pero nagsisimula na siyang humugis na parang bata. Dahil dugong bughaw si baby, naka 4d ultrasound pa siya kaya talagang malinaw. 

“Sana maayos niyo ni Hazel ang kung anumang hindi niyo pagkakaunawaan.” Sabi ko. Oo, may nararamdaman na ako kay Migs pero ayokong ako ang maging dahilan ng pagkasira ng relasyon nila. May nangyari nga sa amin pero tanggap ko naman na hindi ako ang mahal niya at hindi ako ang babaeng nararapat para sa kanya.

Bumuntong-hininga si Migs at sandaling tinitigan ako. “I need to go.”

“Mag-ingat ka.” Sabi ko bago siya tumango at tumalikod. Pinanood ko siyang pumasok sa kotse hanggang sa umandar na iyon palayo. Nang hindi ko na matanaw iyon at isinara ko na ang pinto. 

“Aray!” Napaigti ako ng maramdaman ang kirot sa pwet ko. Lumingon ako at nakita si Ninang na nakatayo sa likod ko. “Ninang naman eh! Masakit yun ah!”

“Ang harot mo rin eh no? Nagpakangkang ka na naman.”

“Ninang, hindi-”

“Ay! Huwag kang magdedeny, kanina ka pa namin napapansin ng Nanay mo na umiika-ika ka habang naglalakad saka amoy zonrox ka pa!”

“Si Ninang naman.” Lumabi ako bago ko ibinagsak ang katawan ko sa couch. “Eh may magagawa ba ako? Hindi ako makahindi. Mahal ko eh.”

“Manang-mana ka talaga sa Nanay mo. Ganyan na ganyan siya sa tatlong tatay niyong magkakapatid.” Umiling si Ninang bago tumabi sa akin. “Nag-enjoy ka ano?”

“Oo naman.” Hindi naman ako tumanggi. “Syempre ito yung unang beses na naranasan ko talaga makipagsex kasi noong una, wala naman akong masyadong matandaan. Kaya like a virgin ako kagabi. Saka, Ninang, ganon pala yung feeling ng organism no?”

“Yung ano?” Kumunot ang noo niya.

“Yung pag nag-aano kayo tapos parang may sumasabog sa loob mo. Masarap pala talaga.” Humagikgik ako.

“Gaga ka talaga! Ano’ng organism? Ano ka halaman? Orgasm! Ewan ko ba kung saan mo nakukuha yung mga pinagsasabi mo.” Umiiling na umikot ang mga mata niya. “O ano masakit pukelya mo ano? Malandi ka kasing bata ka.”

“Eh malaki talaga siya, Ninang.”

“Talaga?” Nanlaki ang mga mata niya. “Ilang inches?”

“Hindi ko alam. Alangan naman maglabas pa ako ng ruler habang nag-aano kami para sukatin ko yung ano niya.” 

Humalakhak siya. “Hay, inaanak talaga kita.” 

“Pero talagang malaki siya. Mas malaki siya sa akala ko noong una kaming nagsex. Nagulat nga ako nung nakita ko. Akala ko nga hindi magkakasya sa akin. Tapos noong pinasok niya, ang laki pa rin kaya medyo masakit noong una.”

“Gaga ka rin eh no? Syempre pag pinasok sa’yo malaki pa rin. Ano sa tingin mo? Pag nakita niyang maliit yung pukelya mo mag-aadjust yung titi niya para sa’yo? Pag malaki sa labas, malaki din sa loob.” 

“Ikaw ang hilig mo kong okrayin.” Umirap ako. 

“Pero pwera biro, Saskia, ikakasal na yan si Migs. Sana huwag mong kalimutan kung ano ka sa buhay niya dahil ayaw kong sa bandang huli masaktan ka. Tama na yung ganito. Yung tumutulong siya sa pamilya niyo at sinusustentuhan niya yang anak niyo. Huwag ka nang pumayag na maging kabit niya.” 

“Ninang, sinabi niya na kay Hazel ang tungkol sa nangyari sa amin at sa dinadala ko.” Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. 

Umarko pataas ang tinatoang kilay niya. “Alam na nung Hazel? Ano daw sabi?”

“Eh yun nga, namomroblema si Migs kasi may ginawa si Hazel para saktan siya. Kaya pala lasing na lasing siya noong pumunta siya dito kagabi. Naawa ako sa kanya, Nang.” 

“At ikaw? Hindi ka naaawa sa sarili mo?”

Chapter Nineteen

HAZEL

I had so much pride in me to let him see me at my weakest. I remembered my Dad telling me that people don’t make you a victim. You volunteer. I would never allow myself to be a victim here. I would never allow anyone to see how powerless I felt in the inside over this situation.

I stiffened when I saw Migs walking towards my table. He stopped and pulled out the chair right across from mine. He looked weary and I could see, at close range, that he had his share of sleepless nights. I, myself, hadn’t slept well since he’d confessed that he had another woman pregnant.

Napagdesisyunan namin na magkita ngayon. We needed to talk this out like the mature adults we were. We had already made plans and we couldn’t just suddenly ignore it because of some inconveniences that had happened in our lives.

I could tell that things weren’t the same anymore and I never expected to be. We both struggled to speak a word. We both didn’t know what to say or how to say things. It was like being strangers all over again.

I clasped my hands together and inhaled a deep breath. Every muscle in my body were tensed and strained. The raw heaviness in my chest pressed on me but I could not let him see how I was struggling in the inside. I could not let anyone through my defenses.

“Migs.” I called his attention as his eyes were fixed on the table instead of me. He lifted his gaze up, his eyes void of life. I swallowed, putting moisture to my throat. “Hindi natin maaayos ito kung uupo lang tayo dito at magtititigan.”

“I fucked up for the second time, Hazel. I had sex with Saskia again.” He said in a stern voice.

I closed my eyes and inhaled, letting air fill in my lungs. I felt like my insides were breaking into pieces. It was so painful. I wished there was some way I could stop feeling. Even just for a second.

“How was she, Miguel? Was she good? Was she better than me? Did you enjoy her? Ano ang pagkakaiba namin?” My voice cracked a little as I look at him straight in the eye.

“I’m going to ask you the same thing. The guy you slept with, was he good?” His jaw clenched.

“Oh he was, Migs. He was really good. He ate me out real good-”

Migs’ hands balled into fists and he slammed them to the table. The noise it made startled me. Gulat na napatingin ako sa kanya. “Stop what you’re doing, Hazel. Stop it.”

“You started it.” I folded my arms over to my chest, keeping a stoic face.

Migs frustratedly raked his fingers through his blonde hair. “What is happening to us?”

“You tell me.” I looked at him with disdain. “Why did you cheat on me, Migs? Why did you get another woman pregnant? Wasn’t I enough for you? Ano bang ginagawa niya sa kama na hindi ko kayang gawin? Bakit kailangan mong maghanap ng iba?”

He bowed his head, guiltily. There was nothing but silence. He couldn’t even give a goddamn answer. I swallowed back my tears, feeling my chest tightening. It was as if my heart was being squeezed tightly and I couldn’t quite breathe. The hurt in my chest was physically painful. I wanted to lash out at him and hurt him. Gusto kong maramdaman niya kahit konti man lang ang nararamdaman kong sakit ngayon.

He didn’t just broke my heart. He broke every dream we had together. He broke our future plans. He broke me. He made me feel like I wasn’t good enough. I wasn’t enough…

“Let’s call the wedding off.” I made the decision right then.

“Hazel…” His head snapped up and all of a sudden, his eyes began to water. “Hazel, don’t do this to me. Please, anything but this.”

“Nagkakasakitan na lang tayo.” I took in a deep breath, trying to keep the tears at bay. “Let’s end this now. Habang may natitira pa tayong respeto para sa isa’t-isa.”

“No, Hazel… Don’t do this to me.” He got up and dropped to his knees in front of me. He wrapped his arms around my waist and buried his face into my tummy. “Kung gusto mo akong saktan, saktan mo ako. Gawin mo na ang lahat, huwag mo lang akong iwan. Huwag mo kong iwan…”

“Migs…” I tried to pry his arms away from me.

“Don’t you love me anymore?” He sobbed. This was the weakest I’d ever seen him. He’d always been sure of everything he did, he’d always been in control. Never in my wildest dream had I ever imagined him down on his knees, begging and crying.

I fought the urge to brush my fingers into those golden strands and hug him.

“You’re embarassing yourself, Miguel.” I tried to keep my voice from quivering.

“I don’t care! I don’t care anymore! Huwag mo lang akong iwan, Hazel. I love you and I can’t imagine a life without you. Hindi mo na ba ako mahal? Wala ka na ba talagang nararamdaman para sa akin?”

“Minahal kita, Migs. And I still love you but I will always love myself more. I do not deserve this.” I didn’t stop my sob from rising from my throat. I looked away as tears began to pour from my eyes. I pushed him off me and stood up, quietly walking out of the restaurant

I got into my car and let out a scream as more tears began to pour from my eyes. In a fit of anger, I punched the steering wheel until my fists hurt. This armor I put over myself is only helpful in a way that it makes me look tough. That’s just what it does, make me look tough. People say that you’re as strong as you believe to be. I once believed that my arms could hold on to his love despite what he had done. But my bones ended up shattering. That was when I knew that strength wasn’t I wanted.

MIGS

“When you’re two people at the same time, one is bound to trip the other.” Dad said as he handed me a glass of scotch. 

I took it from Dad and gulped it, letting the sharp liquid down my throat. My mind was a mess right now. Hazel just called the wedding off and I didn’t know what to do. My head was throbbing and my heart felt like it was being squeezed tightly. Home was the only place I could run to at moments like this. 

I just wanted to go to my old bedroom when Dad saw me and invited me to his study. He offered me a drink and asked how I was. That was when I broke down and told him that there wouldn’t be any more wedding. 

“Dad, it was a mistake. I never meant to hurt Hazel or Saskia…” I raked my fingers through my hair as my throat constricted.

“Sometimes we do things we aren’t supposed to.” Dad told me as he raised his glass to his mouth and took a small sip. “I know you never meant to intentionally hurt any one of those women. Cassie had raised a wonderful man out of you. But I want to know why you did it. Mahal mo si Hazel, hindi ba?”

I quietly nodded my head.

“And what about Saskia? Why did you sleep with her if you love Hazel?”

I swallowed and tightly shut my eyes. “It just… it just happened. I know it’s not an excusable fact but it’s truth, Dad. I felt like there’s so much in me that is missing. Something keeps on taking me and I’m afraid I’ll wake up and I wouldn’t know where it has all gone. I spent most of my life fulfilling people’s expectations of me. I was consumed with how people viewed me to be honest with myself. The moment I saw Saskia, I instantly felt physical attraction towards her. I felt strong desire I’d never felt before and it stole all logic from me. That night, I wanted to be honest with myself, something I’d never done in a long time. No matter how ordered my life with Hazel was, I just feel empty in the inside. There’s something lacking. Mahal ko si Hazel pero pakiramdam ko may kulang. She’s not as affectionate as Mama. She’s a very independent woman. She’s her own person. Everything I love about her was the same thing I cheated on her for. I feel like she’s holding me to a standard I couldn’t dare fail to meet. I was so afraid of fucking things up that it was exactly what I did in the end. Saskia was the complete opposite of Hazel and that was what drew me to her. It was more than lust, Dad. I want to fill the voids in me, I want to feel complete and Saskia gave me the feelings I was seeking. I didn’t even know what that feelings were until I saw her. She accepted me for everything I am, not the things I wanted her to believe. My inconsistencies, my fears, my failures, and all the things I was afraid of showing to anyone. It’s awful, Dad, being on this side of infidelity. It’s not in my DNA to pull this off and I don’t want to. I don’t want to use Saskia to fill my voids and I never meant to cheat on Hazel.”

“I know it’s tough, Miggy.” He messed with my hair as if I was a little boy again. “At the end of the day, we’re all selfish beings that crave attention and affection and most of the time, we have hard time working and communicating with our partners to get to a healthier place. I know cause your Mom and I have been there. There are a lot of couples out there who chose to work through cheating and stay together. Hazel is a wonderful woman and so is Saskia. Just please, don’t hurt any of them. It’s okay to take responsibility of your child with Saskia, nandyan na yan eh. But if you ever get back with Hazel, quit any relationship you have with Saskia. Be it emotional or physical. Huwag na huwag mo silang lolokohin. That’s not how your mother raised you. Ayaw kong mangialam sa mga personal na desisyon mo. You’re old and smart enough to know what to do.”

“Thanks, Dad.” I let out a deep and tired huff.

SASKIA

“Papunta na daw ang Daddy mo, baby.” Kinikilig na sabi ko habang nakaabang na sa bintana. Tumawag siya kanina sa akin at sinabing pupunta na siya para sa check up ni baby.

Hanggang ngayon hindi pa rin maalis sa isip ko ang mainit na gabing pinagsaluhan namin. Naramdaman kong nag-init ang magkabilang pisngi ko ng maalala ko ulit iyon. Kung paano niya ako hinalikan, hinawakan, kung paano niya pinaramdaman sa akin ang pagiging babae ko.

“Hoy! Ikaw wag kang lalandi-landi. Tandaan mo yung pinag-usapan natin. Wag pasok sa isang tainga, labas sa kabila. Ikaw din masasaktan sa huli niyan.” Sabi ni Ninang sa akin.

“Syempre, Ninang, hindi ko naman maiiwasan na may maramdaman para sa kanya. Siya pa rin ang ama nitong dinadala ko tsaka masisisi mo ba ako? Eh noong isang linggo may nangyari sa amin. He make me feels wonton.” 

“Ano daw?” Tumaas ang kilay ni Ninang. “Ano na naman yan pinagsasabi mo, Saskia? Wonton? Ano’ng tingin mo sa sarili mo dumping?” 

“Ito naman si, Ninang. Yung wonton, ibig sabihin nun wild. Hindi naman ako bobo, nagbabasa na ako ng dictionary no!” Pagmamayabang ko pa.

“Wanton yun, Ate.” Singit naman ni Yuka.

“Huwag ka nang tsismosa. Pangmatanda lang itong usapan namin. Ipaghanda mo na lang ang Kuya Miggy mo ng meryenda papunta na yun!” Utos ko sa kanya at iritang hiniwalay ni Yuka ang mata sa teleponong hawak at nagmartsa papunta sa kusina. Ibinalik ko ang atensyon ko kay Ninang. “Tao lang ako, Ninang. Sa buong buhay ko siya lang yung lalaking nagpakita ng malasakit para sa akin at sa pamilya ko. Lahat ng naging boyfriend ni Mammy, puro mga gago. Kasama na ang Tatay kong walang pakialam sa akin, ni hindi man lang ako sinustentuhan. Hindi ko maiwasan mainlove sa kanya kasi ang bait niya sa amin.”

“Pero sana alam mo kung saan mo ilalagay ang sarili mo, Saskia.” Hinalukipkip niya ang mga braso niya. 

“Oo naman, Ninang. Alam ko naman na may fiancee siya at mahal na mahal niya ito. Wala akong balak sirain ang relasyon nila. Sabi nga, di ba? Don’t do on to others what you can do today.” Sabi ko.

Dumukot mula bulsa niya ng piso. Inabot niya sa akin iyon. “O ito piso, humanap ka d’yan sa labas ng kausap mo. Sumasakit ulo ko sa’yo!”

“Si Ninang talaga.” Humaba ang nguso ko.

“Saskia, nandito na si Migs!” Narinig kong sabi ni Mammy. 

Dali-dali akong tumakbo papunta sa pinto at nakita ko siyang nakatayo doon may dala-dalang ilang paper bag.

“Hey.” Ngumiti siya sa akin pero iba ang sinasabi ng mga mata niya. Iba ang itsura ni Migs ngayon. Maitim na ang ilalim ng mga mata nito at mukhang hindi nakapag-ahit ng ilang araw pero bumagay naman sa kanya yung balbas niya. 

May kung akong bigat sa dibdib ang naramdaman ko. Parang sa mga oras na iyon, ramdam ko ang bigat ng problema na dinadala niya. 

“Bumili ako ng grocery para sa inyo at kay baby.” Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko. 

“Salamat.” Mahinang sabi ko. “Tara! Pasok ka.”

“Kuya Miggy!” Salubong ni Cosme at Yuka sa kanya.

“Hey, you two. Nagdala ako ng pizza para sa inyo.” Ginulo niya ang buhok ng dalawa. 

Tuwang-tuwa naman ang dalawa at inutusan sila ni Mammy na tumulong sa pagpasok ng mga grocery bag. Inaya ko si Migs papunta sa salas habang ang PG kong family ay nilalantakan na ang pizza na pasalubong niya. 

Tahimik siyang umupo sa sofa at humugot ng malalim na buntong-hininga.

“How are you there?” Nag-aalalang tanong ko.

Nag-angat siya ng tingin sa akin. Ramdam na ramdam ko ang lungkot sa mga mata niya at para bang gusto kong pasanin kahit kalahati man lang nun, mabawasan man lang ang bigat na nararamdaman niya. 

“I… Hazel called the wedding off.” Pumiyok ang boses niya sa dulo. “Hindi na matutuloy ang kasal namin.”

“Migs…” Napalunok ako. Alam kong ako at ang baby ko ang dahilan nang pagkakalabuan nilang dalawa. “Migs, sorry. Hindi ko sinasadyang masira ang relasyon niyo. Hayaan mo akong kausapin siya at ipaliwanag sa kanya ang lahat. Kung kailangan kong lumuhod sa kanya, gagawin ko. Please…”

Oo, mahal ko si Migs pero wala akong intensyon sirain ang relasyon nila ni Hazel. Mali na nakipagtalik ako sa kanya noong unang beses at lalong naging mali nang sundan pa namin iyon. Pero hindi pa naman huli ang lahat para isalba ang relasyon nila. Sasabihin ko sa kanya na ako ang nang-akit kay Migs at wala siyang kasalanan. Sasabihin ko sa kanya na lasing si Migs nang mga oras na iyon. Tanggap ko naman na kahit kailan hindi magiging kami.

 “It’s not your fault, Saskia. Ako ang may kasalanan nito. I’ve done things to you that I shouldn’t have done.” Bigla siyang lumuhod sa may paanan ko at niyakap ako. Ibinaon niya ang mukha niya sa tiyan ko at naramdaman ko ang mainit na likidong tumagos sa damit ko. Nagsimulang umalog ang mga balikat niya habang yakap ako at ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya. Ayaw kong nasasaktan siya dahil masakit din iyon para sa akin. 

Sinuklay ko ang mga daliri ko sa mala-gintong buhok niya at hinalikan ang ibabaw nito. 

“I’m sorry, Saskia. I’m sorry…” Paulit-ulit na sabi niya.

“Migs, ano ka ba? Tumayo ka nga diyan. Baka malungkot din si baby kapag naramdaman niyang malungkot ang Daddy niya.” Ikinulong ko ang mukha niya sa loob ng dalawang kamay ko at pilit na inangat ang mukha niya.

Pula at namumugto ang mga mata niya sa pag-iyak. Ngayon ko lang nakita ang ganitong parte ni Migs. Ang umiiyak at mahinang parte niya. May kung anong hawak ang humaplos sa puso ko. Hinalikan ko siya sa noo at lalong humigpit ang yakap niya sa akin. 

---

Sorry guys, for not updating this story for quite a while. Two months yata akong hindi nakapag-update dito. Tinapos ko kasi yung sa mga kapatid ni Migs. Dito na ako magfofocus pero next week na siguro ang regular updates. Super busy talaga ako ngayon. Salamat sa mga matiyagang naghintay ng update. Love you all.

Chapter Twenty

SASKIA

“Hi, I’m Miguel Cordova. I called earlier for an appointment.” Sabi ni Migs nang lumapit siya sa isang babaeng nakaupo sa likod ng mesa. Dinala niya ako sa pangmayaman ng ospital para ipa-check up ang baby namin. Yung mala-mamahaling hotel ang aura. Sabi niya kasi ito daw doktora na pupuntahan namin friendship na ng pamilya nila dahil ito din ang doktor ng Mama niya.

“Ah yes, Mr. Cordova. Pa-fill up na lang po ng form since new patient ang wife niyo.” Sabi ng babae bago inabot sa kanya ang isang papel.

“Hindi po niya ako wife. Na ano lang.” Mahinang sabi ko.

“Oh I see…” Parang naiilang na tumango ang babae.

“Come on, let’s just sit down so we can fill up the form.” Ikinawit ni Migs ang braso niya sa baywang ko at inalalayan ako paupo.

Nagsimula akong sagutin ang papel. Nilagay ko ang pangalan ko, ang birthday ko, at biglang kumunot ang noo sa sumunod na nabasa ko. Nag-aalinlangan na tumingin ako kay Migs na abala sa pagbabasa ng magazine sa tabi ko.

Agad naman niyang napansin iyon at lumingon siya sa akin. “Is everything okay?”

“Kailan ba yung huli tayong nag-ano?” Nahihiyang tanong ko sa kanya.

“Nag ano?“Kunot ang noong tanong niya.

“Yung inano mo ako. Ano’ng petsa yun?”

“What?” Lalong lumalim ang kunot sa noo niya. “What exactly are you asking about?”

“Itong nasa form.” Pinakita ko sa kanya iyon.

Tinignan niya ito at binasa. Biglang may sumungaw na malapad na ngiti sa mga labi niya. “Ilagay mo na lang female.”

“Bakit? Ano’ng konek? Sex nakalagay d’yan, o!” Nagdikit ang dalawang kilay ko.

“Sex can also mean gender.” Paliwanag ni Migs.

Napasandal ako sa kinauupuan ko at itinago ang mukha ko sa likod ng papel na hawak ko. Pag sa mga kapatid ko sanay na akong napapahiya ng ganito. Pero kapag kay Migs nahihiya pa rin ako. Ayaw ko naman mapahiya siya kapag kasama niya ako.

“May problema ba?” Lumingon ulit sa akin si Migs.

Dahan-dahan kong ibiniba ang papel at tumingin sa kanya. “Sorry ah. Siguro nahihiya ka kapag kasama mo ako kasi ang tanga ko.”

Lumamlam ang mga mata ni Migs habang nakatingin sa akin at umiling. “Ayaw kong isipin mo yan. Hindi ka tanga, Saskia. You can’t base a person’s intelligence on language ability alone. Parang sinabi mo na din tanga ako kasi hindi ako fluent sa french.”

“Ang tali-talino mo kaya. Alam mo pinagdadasal ko nga gabi-gabi na sana mamana ni baby niya sa’yo yun. Ayaw kong maging katulad ko siya.” Nagbaba ako ng tingin sa tiyan ko at hinaplos ang maliit na umbok. Tuwang-tuwa nga ako nang makita ko ’to noong isang araw. Nagpapakita na si baby. Inokray na naman nga ako ng malditang bakla, sabi niya baka siomai lang daw na hindi natunaw sa tiyan ko itong umbok.

“I think you’re a wonderful person who just happened to be in a bad place. You have a good heart, Saskia. Mabuti kang anak at kapatid. Mabuti kang tao. Wala naman masama kung maging katulad mo ang anak natin.” Malumanay na sabi niya. Sa paraan ng pagsabi niya at pagtitig niya sa akin parang gusto kong maniwala. Gusto kong maniwala na mabuti akong tao. Na hindi ako kasing sama ng iniisip ng mga tao. Hindi lang ako isang anak ng puta. Hindi lang ako isang puta. Gusto kong maniwala pero may isang banda sa isip ko na nagsasabing hindi totoo iyon. Kasi kung totoo yun, wala sana kami sa sitwasyon na ito. Hindi sana ako pumatol sa lalaking ikakasal na at hindi ko sinira ang relasyon nila.

Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga. “Ano bang maipagmamalaki ko sa anak natin? Dancer lang naman ako sa club, hindi ako nakapagtapos ng highschool, mahirap lang kami. Ang mapapagmalaki ko lang sa kanya yung mga plastik na trophy na napanalunan ko sa kung anu-anong beauty pageant sa baranggay namin.”

“That’s a good start.” Lumawak ang ngiti sa mga labi ni Migs. “I won’t mind our child having beauty.”

Beauty? Sinabihan niya ako ng maganda? Nahihiyang nagbaba ako ng tingin. Iba pala ang pakiramdam kapag kay Migs nanggaling iyon. Parang pumapalakpak ang tainga ko. I’m beautiful, I’m beautiful, it’s true.

“Uy basta ah, turuan mo kong mag-english. Para naman matuto yung baby natin. Hindi siya mapahiya sa mga katulad niyong mga alta at hindi siya makawawa.” Pag-iiba ko.

“I won’t let that happen, Saskia. Hindi makakawawa ang anak natin. Our child would be filled with so much love and surrounded by people who’ll accept him as he is.”

“Alam ko naman yun eh pero iba pa rin di ba yung hasa siya sa ingles. Hindi yung katulad kong palaging pinagtatawanan.” Tumulis ang mga nguso ko. “Palagi mong kakausapin ang baby natin ng english ah. No speaking tagalog. Same to me to. From now on and forever, I’m speak binocular.”

“Binocular?” Nagusot na naman ang noo niya.

“Yung pinaghalong english at tagalog. Hindi ko naman pa kasi kayang magsalita ng straight english. Parang conyo. Ganon! Ano ka ba? Di mo alam yun?” Bahagya akong natawa.

“Oh, bilingual.” Nakangising sabi niya.

“Magkatunog naman kasi.” Dahilan ko.

“Medyo magkatunog nga.” Sumang-ayon naman siya sa akin kahit alam kong sinabi niya lang iyon para hindi ako mapahiya.

“Migs, itatama mo ako pag nagkakamali ako para alam ko. Para hindi ako mas lalong nagmumukhang tanga.” Sabi ko sa kanya.

“I will.” Tumango siya.

“Salamat.” Binigyan ko siya ng matamis na ngiti.

Ibinalik ko ang atensyon ko sa papel na sinasagutan ko habang si Migs ay inaliw ang sarili niya sa pagbabasa ng magazine at sa phone niya. Maya-maya ay lumapit sa amin ang babaeng kanina’y nasa likod ng mesa.

“Ma’am, are you through?” Tanong sa akin ng babae.

“Watchu think? I’m false?” Kunot ang noong nag-angat ako ng tingin sa babaeng nakatayo sa harap ko. Mukha ba akong peke? Natural na natural ako from head, shoulder, knees, and toes.

“Um… ah…” Parang hindi malaman ni Ate ang sasabihin niya. “Dr. Fernandez is ready to see you. Kukunin ko na po yung form kung tapos na po kayo.”

“Yes, we’re done with this.” Kinuha ni Migs ang papel at inabot sa babae. Pagkatapos ay ikinawit niya ang isang braso niya sa balakang ko at iginaya ako patayo sa kinauupuan ko. Pakiramdam ko para akong babasaging kristal na ingat na ingat niyang huwag magalusan.

Pumasok kami sa loob ng clinic ng doktor at isang may edad na babae ang sumalubong sa amin.

“Miggy, how are you? It’s been a long time since I last saw you.” Masayang bati ni Dra.

“I’m doing good, Dr. Fernandez. “ Sagot naman niya bago ipinihit ang ulo ko. “By the way, this is Saskia.”

“Nice to meet you, Saskia. You are beautiful. Hindi nagkamali si Miggy sa pagpili sa’yo.” Malawak ang ngiting sabi niya.

“Ay! Hindi po…” Naiiling na umiling ako. “Hindi po kami ni Migs.”

“Oh, I see…” Tumango-tango lang si Dra. Hindi naman na siya nagtanong pa dahil siguro ayaw na din niyang pakialaman ang pribadong buhay ni Migs. Ayaw niya nang ungkatin ang kaugnayan namin sa isa’t-isa kasi hindi naman yun parte ng trabaho niya. “Send my love to your Mom.”

“I will, Doc.” Sagot ni Migs.

“Now let’s get you checked, Saskia.” Isinukbil niya na sa tainga niya ang aparato na ginagamit para mapakinggan ang tunog ng heartbeat. Pagkatapos ay tinimbang niya ako at kung anu-ano pang test ang ginawa sa akin bago ako pinahiga sa kamang nandoon para sa ultrasound.

“The fetus is already eight weeks and two days old.” Sabi sa amin ni Doc.

Nakaupo sa may ulunan ko si Migs at napako ang mga mata niya sa TV na nasa tabi namin habang ginagalaw ni doc sa loob ko ang hawak niyang pang-ultrasound. Nagsisimula nang kumorteng bata talaga ang baby namin. Noong huling beses kasi kaming nagpaganito bilog lang ang nakita namin.

“Is our baby okay, Doc? Is the baby healthy?” Ramdam ko ang labis na katuwaan sa boses ni Migs.

“The fetus is in perfect health. I don’t see anything you should be worried about. There’s the head, the arms, the legs, and the torso.” Sabi ni Doc habang itinuturo iyon sa TV na nasa tabi namin. “Did you see the baby wiggle a little?”

“I did…” Nagniningning ang mga matang sabi ni Migs bago tumingin sa akin. “Our baby moved. Nakita mo yun?”

Tango lang ang nasagot ko habang pinanonood ko ang baby namin sa TV. Parang lalong naging totoo lahat ito ng makita kong gumalaw siya. Magiging Mommy na talaga ako. Magkakaron na kami ng baby.

“Our baby’s so beautiful.” Basag ang boses na sabi ni Migs. “I can’t believe I just saw our baby move.”

Nakakatuwang makitang na ganon ang reaksyon ni Migs sa kabila ng mga nangyari. Tanggap na tanggap niya ang pagiging ama niya sa baby namin. Nararamdaman ko ang pagmamahal niya sa magiging sa anak namin ngayon pa lang at alam kong magiging mabuti siyang ama dito. Kung ibang lalaki yan, pinilit na sana niya akong ipalaglag itong batang dinadala ko katulad ng gusto ng ama kong gawin sa akin noon. Pero ito siya, pinanindigan niya ang bata kahit pa naging dahilan ito ng pagkasira ng relasyon nila ni Hazel.

“I’m keeping this.” Sabi ni Migs habang hawak ang picture ng baby namin at nakaupo na kami sa loob ng kotse niya.

“Hati tayo.” Kinuha ko ang ibang picture mula sa kanya at napangiti ako ng makita ulit iyon. “Ang cute ng baby natin, no?”

“Of course.” Agad na sagot niya. “I just wonder how he or she would look like once you give birth.”

“Syempre, handsome like father like baby.” Masayang sabi ko.

Inilapag ni Migs ang hawak na litrato at bumaba ang tingin sa tiyan ko. Lumambot ang mga mata niya habang nakatitig sa umbok doon. Umangat ang isang kamay niya para haplusin iyon at ibinaba niya ang ulo niya para bigyan iyon ng halik.

“Baby, Daddy’s made a lot of mistake in his life but you’re not one of them. You will be the most important one in my life. I will always be here to support you, rescue you, comfort you, and love you. The world you’ll live in is not perfect and I won’t always be the perfect Dad but our family will make its own definition of perfect.” Naabot ng pandinig ko ang nagbabadyang luha sa boses niya.

Nawala ang moment ng bigla kong narinig ang malakas na pagtunog ng tiyan ko. Konti lang kasi nakain ko kanina kasi alam kong magpapaultrasound. Naisip ko kasi baka matabunan si baby sa dami ng kinain ko at hindi namin siya makita. Sana naman hindi narinig ni Migs iyon at hindi nasira ang drama nilang mag-ama. So embarrassment.

“Do you want to get something to eat before we head home?” Tanong ni Migs nang mag-angat siya ng ulo.

“Ayaw ko sa sosyal na restaurant ah. Mas masarap pa rin sa mga turo-turo. Nakakain ka na ba sa mga ganon?” Tanong ko sa kanya.

“I… well, I haven’t really tried. Where is that?”

“Ay nako, Migs! Kailangan subukan mo yun. Tara! I will show you the world, shining, shimmering splendid.” Sabi ko.

Inistart niya na ang kotse niya at tinuro ko sa kanya ang daan papunta sa dating kinakainan namin nina Mammy kapag may datung kami. May mga nakahilerang mga turo-turo at ihawan at mga mesa’t upuan sa harap nito.

“Halika dito! Dito muna tayo!” Hinatak ko siya papunta sa ihaw ihaw na madalas namin kinakainan ni Mammy at ng mga kapatid ko.

“Ate, bigyan mo nga kaming ng dalawang isaw at tainga, pati yung betamax tsaka ito pa lang adidas.” Sabi sa tindera.

“Tig-dalawa na po ng lahat.” Sabi ni Migs.

“Tikman mo lahat yan, ah. Masarap yan. Pramis!” Nakangiting sabi ko.

“I will…” Tumango-tango siya.

Tumayo kami sa gilid ng ihawan at hinintay ang order namin. Hindi na magkanda-ugaga si Ateng sa mga inorder namin kaya lumapit si Migs para tulungan siyang baliktarin ito.

“Uy, Migs baka mapaso ka d’yan. Don’t touch yourself.” Nag-aalalang sabi ko nang makita kong halos madikit siya sa ihawan.

Tumingin sa akin si Migs at may gumuhit na malawak na ngiti sa mga labi niya. Kapag ganyan ang reaksyon niya alam kong may mali na naman sa sinabi ko pero syempre mabait si Migs kaya hindi niya yun sasabihin sa akin.

“O bakit? Tama na yun ah. Napanood ko yun sa english na pelikula!” Depensa ko kahit wala pa siyang sinasabi sa akin.

“Don’t touch it yourself. Without the it, it takes on a whole different meaning.” Paliwanag niya.

“Sabi ko nga. Don’t touch yourself it.”

“Don’t touch it yourself.” Pagtatama niya ulit.

“Basta huwag mo na hawakan yan. Halika na nga dito, hayaan mo na si Ate d’yan. Wala ka naman sweldo d’yan!”

Nangingiti at naiiling na lang si Migs habang lumalakad pabalik sa tabi ko. Nang maluto na ang order namin ay umupo kami sa mesa sa harap nito at umorder pa kami ng kanin, bopis, laing, at sisig.

“Ganito ginagawa namin noon tuwing magkakaron ng pera si Mammy. Minsan pag may extra si Ninang nililibre niya din kami dito. Masarap kasi talaga yung pagkain nila.” Kwento ko habang nginunguya ang isaw na nasa bibig ko.

“Maybe we should get them something to before I take you home. Ang sarap nito. Ano ba ’to?” Tanong ni Migs.

“Sisig yan. Utak ng baboy.” Sagot ko.

“This is… different.” Ibinaba niya ang kutsara na dapat ay isusubo niya.

“Ang arte naman nito. Kasasabi mo lang na masarap, di ba?” Natawa ako sa reaksyon niya.

“Yeah, it is good.” Tumango-tango siya bago muling inangat ang kutsara at isinubo iyon.

“Subukan mo pa itong helmet. Paborito ’to ni Cosme.” Inabot ko sa kanya ang stick na may inihaw na ulo ng manok na nakatusok.

Hindi naman siya tumanggi. Walang kaarte-arteng sinubukan ni Migs lahat ng pinatikim ko sa kanya. Dapat lang naman, no! Walang kaarte-arteng kinain niya nga ang ano ko noong nag-ano kami. Ito pa kayang mga pagkain.

Halos naubos naming dalawa ang lahat ng inorder namin, yung mga tira pinabalot namin at umorder pa si Migs ng ulam at mga ihaw para sa mga kapatid kong sigurado akong parang asong mga ulol na naglalaway na at naghihintay sa pasalubong ng Kuya Migs nila.

Inaya ko muna siyang maglakad-lakad dito bago kami umuwi. Matagal na kasi kaming hindi nagagawi dito at buhay na buhay ang lugar na ito paggabi. May night market kasi sa hindi kalayuan mula dito at mga club.

“Dati noong nagjajapayuki pa si Mammy nakaipon siya ng pera at nakapagpatayo siya ng sarili niyang club. Nagmama sang na lang siya sa mga babae sa club niya hanggang makilala niya ang tatay ko. Pogi daw kasi tatay ko kaya nainlove siya. Noong nalaman na buntis siya, yun nagflysung pabalik ng Briton ang magaling kong ama ko. Pero wala naman akong sama ng loob sa kanya. Kung hindi naman dahil sa kanya wala ako dito.” Kibit-balikat na sabi ko.

“Ano’ng nangyari sa club ni Tita Sasha?”

“Binenta niya noong nagkasakit si Yuka. Na dengue kasi yan noong bata pa, akala nga namin mamatay na siya kasi sobrang lala na daw ng kundisyon niya sabi sa amin ng doktor. Ilang araw siyang nasa ICU tapos nakailang salin din kami ng dugo sa kanya. Sa awa naman ng Diyos, humihinga at nagpapasakit pa rin ng ulo namin ang gaga.” Kwento ko sa kanya habang naglalakad kami sa tabi ng kalsada. “Pero mahal na mahal ko ang batang yun kahit madalas sakit ng ulo yan. Bata pa lang kami inggitera na yan, lahat ng makita niya gusto niyang makuha. Pag hindi niya nakuha magwawala yan. Central child kasi kaya may sapak. Di ba ganon daw talaga pag panggitnang anak. Ganon din ba yung kapatid mo?”

“We have middle twins. Si Drey at si Coco. Medyo matigaw nga ang ulo ng dalawa lalo na noong nagbinata at nagdalaga. Pero walang tatalo sa tigas ng ulo ng bunso namin.” Umiiling na sabi ni Migs.

“Si Cosme naman wala akong naging problema sa kanya. Masipag at matalinong bata yan.” Pagmamalaki ko. “Ikaw naman ang magkwento tungkol sa sarili mo. Halos ikwento ko na sa’yo buong buhay namin, ikaw naman ang magshare.”

“Ano bang gusto mong malaman?”

“Lahat ng gusto mong ikwento.”

Humugot siya ng malalim na hininga at natahimik. Hinayaan ko na lang siya at nagpatuloy kami sa paglalakad.

“I had leukemia when I was a child. Majority of my childhood was spent in and out of the hospital. Palaging may kung anong tinutusok sa katawan ko. To this day, I still hate the smell of alcohol and I’m deathly afraid of needles. It brings back so much bad memories.” Sinubukan niyang tawanan iyon pero bakas pa rin sa boses niya ang sakit.

“But you know what hurt the most, yung nakita ko kung gaano nahirapan si Mama sa akin. I didn’t meet my father until I was about nine years old. Si Mama ang nagpalaki sa akin mag-isa. Dinala niya ako sa California para maipagamot ako. I saw how much struggle she went through for me. She doesn’t know it but I hear her cry every night. Every night, Saskia. It was heartbreaking knowing that I was the one who was causing her pain. I ruin everything and I hurt the people I love. Maybe I was really born broken and I try to hide it behind my perfect outside self. The worst part of it all, the part I hate the most is that I’ll always be me and there’s no cure for that.” Ramdam ko ang bigat sa bawat katagang binitawan niya. Hindi ko man naintindihan ang lahat ng sinabi niya pero naintindihan ko ang sakit na nararamdaman niya.

“Migs, mahal ka ng Mama mo kaya ginawa niya iyon. Walang Nanay ang hindi gagawin ang lahat para sa anak niya. Katulad mo, nakita ko din si Mammy na naghirap para sa amin magkakapatid. Hindi mo kasalanan iyon. Wala kang kasalanan.”

“Saskia…” Pinihit niya ang katawan niya sa akin at nagulat ako nang hatakin niya ako sa mga bisig niya. Isang mahigpit at mainit na yakap ang ibinigay niya sa akin at sinuklian ko iyon ng kasing init at higpit. “Thank you. I needed to hear that.”

“Ate, Kuya, baka gusto niyo pong bumili ng roses. Sampung piso lang po isa. Pangbaon ko lang bukas.” Isang bubwit ang kumalabit sa aming dalawa at nag-alok ng tinda niya. Ang galing din magtiming nitong batang ’to.

Naghiwalay kami at bumaba ang tingin ni Migs sa kanya. “Ilan ba yan?”

“Lima na lang, Kuya.”

“O eto.” Dumukot si Migs mula sa wallet niya nang isang daan piso at binigay sa bata. “Itago mo na yung sukli.”

“Salamat, kuya!” Ibinigay niya kay Migs ang natitirang bulaklak at kinuha ang bayad nito. Palukso lukso pang naglakad palayo ang batang babae.

“This is for you…” Inabot niya sa akin ang mga bulaklak nang maiwan kaming dalawa.

“H-ha?” Hindi makapaniwalang sabi ko.

“Sa’yo na ’to.” Nakangiting sabi niya.

Kinuha ko ang mga rosas mula sa kanya at muli niyang kinawit ang bisig niya sa balakang ko. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para pigilan ang kilig na nararamdaman ko. Ayaw ko naman isipin niya na nagfifeeling ako. Wala na. Hulog na hulog na ako kay Miguel Cordova.

---

Hi guys, I took a short break from writing to focus on the books I’ll be self publishing real soon. Tapos na kong maedit ang books kaya balik na ulit ang focus ko sa pagupdate ng wattpad stories ko. I’ll really try to update more frequently but no promises. Baka ma jinx ko na naman lol. Thanks for patiently waiting! 💕

Chapter Twenty One

MIGS

“Migs, honey…” My eyes averted to Hazel as she walked towards me, her hips swaying gracefully with each step. She wore a bright smile on her face like a fine piece of jewelry.

It took me a back for a moment, my mouth gaping as I stood there in stunned silence. Realizing what I was doing, I straightened my back to regain composure. Hazel stopped in front of me and our eyes met each other. She still had on that smile on her face but I noticed how it didn’t reach her eyes. Hazel had the most expressive eyes. She had eyes that said it all. There was a cold, dark look in her eyes that made me want to recoil

“Hazel…” My tone begging. At that moment, I didn’t know what I wanted but I knew I was begging for something.

“You look handsome tonight as always.” She smoothened my necktie and suit before tiptoeing to give me a kiss on the lips.

“Miguel,” Her father followed after, holding a glass of champage in one hand. “Good to see you here, hijo.”

Hazel hooked her arm around the crook of my elbow just as she always did and stood beside me. She squeezed my arm as though telling me to play along and act like we were happy couple in front of everyone.

“Great to see you too, Tito.” I politely bowed my head in acknowledgement.

“You have to practice calling me Dad. You’re already engaged to my daughter and soon you’ll be my son-in-law.” He playfully patted me on the elbow. “How is the whole wedding planning  thing going on?”

Hazel turned to face me, tension evident in even the simplest of her movement. “Dad, we didn’t hire an organizer for nothing. Busy si Migs sa negosyo nila.”

“The organizer shouldn’t be expected to make the decision for everything. Kailangan kayong dalawa ang magplano kung saan gaganapin ang kasal, kung ano’ng theme, at kung sinu-sino ang iimbitahan niyo. It would be a good strategy to invite high-ranking officials to your wedding. We have to have good connections with the government. Mas mabuti kung kukunin niyo din silang ninong at ninang sa kasal.” Tito Guillermo suggested.

“Of course, we’ll take care of the areas that require our decisions. Sa ngayon, hayaan na muna natin ang organizers ang mag-asikaso ng lahat.” Hazel answered.

“Very well. But I’m telling you now, you have a long list of guests we need to invite. They’re all important people and you can’t invite them on short notice. Mas mabuti kung maaga pa lang ay magpamigay na kayo ng invitations.” He lifted his glass up to his lips and took a small sip. 

“Yes, Dad.” Hazel said in a small voice.

I would’ve wanted a small, intimate wedding with only our closest family and friends. Hazel and I had never really talked about who we’d invite but I would’ve preferred it that way. Tito Guillermo started talking about his next project when a friend came up to him. He excused himself to talk with his friend, much to our relief. 

Hazel let out a deep, tired huff when we were finally left alone. Her hold loosened around my arm and her shoulders slumped down. 

“Hazel, let’s talk…” My voice came out in a croak. “I’ve… I’ve been trying to reach out to you. You’ve had me banned from your office and condominium, you don’t answer my calls and messages.”

“What else is there to say?” There was a tone of resignation in her voice that made my heart sink.   

She grabbed a glass of champage from a passing server and headed towards the balcony. Sinundan ko siya at tahimik kaming tumayo doon. She was looking pensively up the dark sky as she leaned against the railing. I didn’t know what to tell her or what I should do. I feel so broken and unworthy just standing next to her right now.

“If a tree falls and no one’s around to hear it, does it really make a sound?” She chuckled, breaking the silence between us. “Does it? Think about it”

I turned my head, slightly confused to where this conversation would head. “I…”

“It doesn’t. It only becomes a sound when it goes in your ear. If no one sees you in pain, are you really in pain?” 

My eyes lowered to the ground. “I’m sorry. I’m sorry, Hazel.” 

“At a very young age, I was taught to hide my emotions and show only my strength. And so I cry behind closed doors in the dark and without any sound. When I’m ready, I open the door and get back out of there, pretending whatever hurt me didn’t really happen. I was taught never to ask for help.” 

“Hazel, I never meant to hurt you. I’m sorry. I fucked up, I’m sorry.” Tears began to sting my eyes.

“Migs, feeling bad about what you’ve done won’t make it right. What has happened has already  happened.” She shrugged and lifted her glass to her lips. “Maybe I loved you in the way I knew how. Which was never enough. All my life I’ve been starved of affection. I get love that’s not enough and so I give love that’s not enough. Makes perfect sense, doesn’t it? It’s a horrible feeling to see your own fault and understand it…” 

“No, no… it’s my fault, Hazel. This has nothing to do with you. Gago ako! I’m the one who messed up. But I love you, Hazel. I love you…” I swallowed the lump forming in my throat. 

“Love is not an easy fix to everything. It’s not enough. No matter how much you love me or how much I love you, we both know deep inside that it won’t be the same again. Huwag na natin pahirapan ang sarili natin. Huwag na natin unti-untiin. We’re busy people. If we’re going to hurt each other, it’s better to do it all at once. It’ll save us more time.  I’m only going to ask one thing from you, Migs. This is the least you can do for messing everything up. Magkunwari kang okay pa rin sa atin ang lahat. I don’t want Dad or anyone to know that we’re calling off the wedding. As much as I hate to admit it, I need you. Kailangan kita para sa business project ni Dad. The investors know we are merging with another big company kaya lalong lumaki ang tiwala nilang mag-invest para sa project na ito. We just need to pull this through and I need to buy time to tell Dad that there isn’t going to be a wedding.” She said in an indifferent tone.

“Hazel…”

“We’re a joke, Migs. We’re two polished balls of dirt.” She chuckled quietly, shiftingher body to face me and tiptoed to give me a kiss on the cheek. “I’ll see you when I see you… Hon.” 

“Saskia…” I called out while knocking on their door. A few drinks at the club after leaving the ball  and I found myself driving to Saskia’s house. She was the only one I could run to. She was the only one who understood me and ended up knowing me best. She knew everything about me. My guilty secrets, my shames and sorrow. She made me feel less lonely. It was the kind of thing I’d been searching for all my life.

The door opened. Startled, I took a step back when I saw her Ninang with a face mask on and hair rolled up in colorful rollers. 

“O Pogi, ba’t nandito ka? Gabing-gabi na.” He leaned against the door frame.

“Good evening, nandyan po si Saskia?” I asked.

“Aba! Malamang. Dito siya nakatira. Bakit?” He cocked his plucked brow at me.

“I- i just want to talk to her.” I quietly said.

His brows furrowed. “Talk ba talaga? Baka naman gusto mo lang kumantalk.”

“Ninang!” Before I could even react, Saskia came running down the stairs with a horrified look on her face. “Ano ka ba, Ninang? Ikaw talaga!”

“Lakas din ng radar mo, eh no?” He frowned at Saskia as she stood beside him. 

“Nakaayos ka pa ah. So, what’s a handsome guy like you?” She smiled, looking at me from head to toe.

“Ano? Sige push mo yan, Saskia. Huwag mo kong ipahiya. What’s a handsome guy like you ano? Tapusin mo yan.” Her Ninang cheered.

“Yun na nga yun, Ninang.” She rolled her eyes before turning her gaze to me. “Ano’ng ginagawa mo dito, Migs? Hindi mo man lang sinabi na pupunta ka. Nakaporma ka pa. Where did you been?”

“I was at the Tatler Ball. I thought I’d stop by before heading home. Dito din naman ang daan ko.” I answered. 

“Halika, Migs, pasok ka.” She ignored her Ninang and opened the door wider for me. 

“Yan! Papasok ka kasi ng papasok, kaya nabubuntis ka.” He chided. 

“Si Ninang naman.” She whined. “Matulog ka na. Bahala ka baka pumangit ka kapag nagkulang yang beautiful rest mo.”

“Bahala ka na d’yan. Pag umalis si Migs, kung aalis man ngayon gabi, siguraduhin mong naka-lock yung pinto.” He reminded before walking out and leaving us by ourselves.

“Halika, upo ka dito. Pagpasensyahan mo na ang Ninag ko. Para yan si Cinderella, pero siya pag lumagpas sa oras nagiging halimaw.” She laughed deliciously.

“Narinig ko yun!” Jodie shouted from the other room.

Saskia rolled her eyes, smiling and shaking her head. 

“Ano nga pa lang pinunta mo dito?” Tanong niya. 

I shrugged, not knowing exactly why I was here. I just wanted to see her. Her presence was a great comfort during my turmoil. I didn’t know what it was about her that made me feel safe. She makes me feel things I couldn’t describe.

“Hindi ko alam.” I answered. “I guess I just need someone to sit down with. Okay lang ba kung dito muna ako?”

“Oo naman. Walang problema.” She looked at me and our eyes grazed each other. It felt as though she was looking into my soul and knew what was inside me. She knew and understood. “Si Hazel ba?”

“I don’t want to talk about it…” I sighed tiredly, my weight slumping down the couch. “I just want to sit with you.”

“Huwag kang mag-alala, Migs. Kung anuman yang dinadala mo, maaayos din yan. Sabi nga, di ba? Every cloud has a silver lightening.” 

A smile broke across my lips. She was amusing and a perfect distraction from everything I didn’t want to think of. I didn’t have to have it all together with her. I didn’t need to be in control. I could simply just be me. I hate myself most of the time but with her, I don’t.

I lowered my head to her belly, wrapping my arms around her waist. “Hi baby, have you been good today? Hindi mo ba pinasakit ang ulo ng Mommy mo?”

“Hindi. Mabait si baby ngayon. Kung anu-ano nga lang ang hinahanap.. Kanina alam mo ba, nagpunta pa kami ni Ninang doon sa dating lugar namin sa Tondo. Gustong-gusto ko kasi nang karioka ni Aling Nelia.” She chuckled. 

“Ano yung karioka?” I asked curiously.

“Yung bilog na matamis. Sayang naubos ko na eh, dapat pala nagtira ako para sa’yo.” 

“That’s alright.” I smiled.

“Sabi ni Mammy baka babae daw si baby kasi blooming daw ako, ganon daw siya noong pinagbubuntis niya si Yuka at ako. Noong pinagbuntis niya kasi si Cosme, ang pangit pangit daw niya.” She let out a carefree laugh. “Sabi ko naman nararamdaman kong lalaki ito. Syempre, ako nanay eh. Who you think is right? Me or Mammy? The final is me.”

“It doesn’t matter to me if our baby is a boy or a girl. Gusto ko lang malusog siya.” I said, stroking her belly. “Nasaan na nga pala si Yuka at Cosme? The house seems so quiet tonight.”

“They’re inside Mammy.” Saskia answered. 

My brows shot up. “What?”

“Nasa kwarto ni Mammy sila natulog. Hindi pa din kasi sanay ang mga yun magkanya-kanya. Maaga natulog ang dalawa.  Excited na excited silang pumasok sa bago nilang school bukas.” I could see the happiness in her eyes as she was talking. I could feel the pure love she had for her family with each word she spoke. “Salamat, Migs ah. Kung hindi dahil sa’yo, hindi kami makakaginhawa nang ganito sa buhay.”

I lifted my head back up to look at her. “You don’t need to thank me. This is the least I could do for you and your family.”

“Pero kung hindi din dahil sa akin at kay baby hindi masisira ang buhay mo.” Her tone took a somber tone. 

“Ako ang nagkamali dito. Ako ang ikakasal na dapat. Walang dapat sisihin dito kung hindi ako lang. I’m a fuck up, Saskia, and I have no one to blame but myself. Lahat ng taong nagmamahal sa akin, sinasaktan ko. I ruined my mother, ako ang dahilan kung bakit nasira ang pamilya namin noon, I ruined Hazel. I keep hurting people. It’s like everything I touch falls to pieces. My cancer may have been cured but what if I’m cancer itself?” I frustratedly brushed my fingers through my hair.

“Migs, huwag mong sabihin yan…” She shook her head.  

“People seem to think I have it all together but I don’t, Saskia. No matter what I do, no matter what I have, no matter how many achievements and accolades I stack up for myself, I still feel empty. Habang pinipilit kong buuin ang pagkatao ko, unti-unti kong sinisira ang sarili ko. I’ve been trying to live up to everyone’s expectations of me my whole life- including my own. I keep holding myself to a standard that ruins me and I don’t know how to stop. If I do stop, what else would I do? Who would I be?” My voice quivered.

Chapter Twenty Two

SASKIA

Tahimik na pinanood ko si Migs na ikinawit ang suot niyang amerikana jacket sa silya sa tabi ng kama ko. Sinunod niya naman tanggalin isa-isa ang butones ng pang-itaas niya. Naramdaman ko ang pag-init ang magkabilang pisngi ko kaya agad akong nagbaba ng tingin. Lumunok ako ng maramdaman ang panunuyo ng lalamunan ko.

Ginabi na kasi siya dito sa bahay namin, nag-usap pa kami tungkol kay Hazel at sa baby namin. Hindi ko man maintindihan yung ibang english niya, naiintindihan ko naman kung gaano siya nasaktan sa nangyari sa relasyon nila ni Hazel. Alam ko din kung gaano niya kamahal ang baby namin at sinabi niya na wala siyang hindi gagawin para rito. Maaaring marami siyang naging maling desisyon bilang lalaki, kasama na ako sa maling desisyon na iyon, pero wala akong maipipintas sa pagiging ama niya sa anak namin na hindi ko pa man naipapanganak.

Hanggang sa nagkaayaan na kami na dito na lang siya matulog dahil gabi na din naman, inaantok na ako at pagod na siya pero parang ayaw niya pang umuwi kanina. Tsaka kung tutuusin bahay niya naman talaga ito. Alangan naman na palayasin ko siya. Fully paid kaya ’to at fully furnished nang ibigay niya sa amin. Hindi naman siya tumanggi nang alukin ko siya kaya heto kami ngayon.

Nagtama ang mga mata namin at napaayos ako ng upo sa gilid ng kama ko. Wala na siyang suot na pang-taas. Kumabog ng malakas ang dibdib ko at nag-aalinlangan na inabot ng mga kamay ko ang tali ng robang suot ko. Ito ang unang beses na may mangyayari sa amin na pareho kaming hindi lasing.

“Saskia…” Mahinang sabi niya nang dahan-dahan ko nang ibinababa ang roba ko. Lakad-takbo siyang lumapit sa akin at sinara ang roba ko. Lumuhod siya sa paanan ko at ipinulupot ang mga bisig niya sa akin. “No, don’t do this. Please, don’t.”

“Akala ko ito ang gusto mo kaya gusto mong matulog dito…”

Sunod sunod siyang napailing. “I don’t want to have sex. It doesn’t always have to be about sex. Hindi iyon ang dahilan kung bakit ako nandito. You’re a wonderful woman, Saskia. I like being with you. Ikaw lang ang taong alam kung sino ang totoong ako. Ikaw lang ang nakakaintindi sa akin. I just want to be with you, nothing more. You… you unbreak me.”

Biglang parang nag-init ang magkabilang sulok ng mga mata ko nang marinig ko ang mga salitang binitiwan ni Migs.

“Hey, what’s wrong?” Ikinulong niya sa mga palad niya ang mukha ko. “May nasabi ba akong mali? Bakit umiiyak ka?”

Sunod-sunod akong napailing at pinilit kong ngumiti. “Alam mo, Migs, buong buhay ko akala ko hindi totoo yung mga lalaking katulad mo. Bata pa lang ako nakaukit na sa isip ko na isa lang ang kailangan ng mga lalaki mula sa akin, ang katawan ko. Tanggap ko na nga na magiging katulad din ako ni Mammy. Tanggap ko na na darating din ang panahon na kailangan kong hubarin ang damit at pagkatao ko para mabuhay ang pamilya ko. Kung hindi ako magtatrabaho, who will eat my family? Wala naman akong pinag-aralan, boba ako, ito lang ang trabahong alam ko. Alam mo ba na ang pangarap ko lang noon ay makahanap ng isang mayamang lalaki na gagarahe sa akin?”

“Oh, Saskia…” Malamlam ang mga matang tinitigan niya ako.

Nagpakawala ako ng mahinang tawa kahit patuloy ang pag-agos ng mga luha ko. “Ganon lang kababa ang pangarap ko. Ayaw ko kasing mapagpasa-pasahan ng kung sinu-sinong lalaki. Alam kong nakasakit ako ng tao at nasira ko ang relasyon niyo ng piyans mo. Pero ito ang realidad ng mga babaeng katulad ko at ni Mammy. Hindi naman kami pwedeng maging choosy sa mga kustomer namin. Nakakita ka na ba ng pokpok na may requirdment? Kung hindi kita nakilala, malamang siguro ay naging kabit din ako ng kung sinong mayamang pulitiko o negosyante. Pero alam mo kung ano ang pinakamasakit sa sitwasyon nating ito? Yung nakikita kitang nasasaktan kasi nasasaktan din ako. Nasasaktan ako sa tuwing nakikita kitang nahihirapan at umiiyak kasi alam kong ako at si baby ang dahilan kung bakit ka nahihirapan, kasi… kasi mahal na kita.”

Bakas sa mga pagkagulat sa mukha niya. Parang gusto kong bawiin ang sinabi ko pero wala na, nandyan na eh. Natatakot ako sa posibleng maging reaksyon niya. Natatakot ako na magbago ang kung anuman meron sa amin.

“Migs, huwag kang mag-alala. Hindi naman umaasa ng kahit ano mula sa’yo. Wala kang responsibilidad sa akin maliban dito sa batang dinadala ko. Ang hirap naman kasing hindi mainlab sa’yo. Ang bait bait mo sa akin at tsaka sa pamilya ko. Ikaw pa lang ang lalaking nagpakita sa amin ng kabutihan bukod kay Ninang, eh iyon naman si Ninang tagilid pa. Siya lang ang naging pader pigeon namin. Ikaw lang ang lalaking nagparamdam sa akin na tao din ako, na babae ako. Sinabi ko lang naman sa’yo yun kasi hindi ko na kayang itago. Pakiramdam ko puputok na sa dibdib ko pag patuloy kong nilihim sa’yo yun. Pasensya ka na, ha? Sana hindi magbago ang tingin mo sa akin. Kalimutan mo na yung sinabi kong iyon. Who am I of yours, right? Si Saskia lang naman ako…”

“Shh… stop talking about yourself like that. You can’t keep doing this to you. Ikaw ang ina ng anak ko, naiintindihan mo? You’re worth more than your body. Matapang ka, Saskia, you may not be booksmart but you’ve got street smarts to spare, mahal mo ang pamilya mo nang higit pa sa sarili mo, mabuti kang tao. Iyon ang ina na gusto kong makilala at makalakihan ng anak ko.” Malumanay na sabi niya bago niya ipinulupot ang mga bisig niya sa akin at marahan niya akong hiniga sa kama.

Pumwesto siya sa likod ko at niyakap ako nang buong alab. Ibinaon niya ang mukha niya sa leeg ko at naramdaman ko ang malalim na paghinga niya. Pumikit ako at hinayaan ang samsamin ang init ng katawan niya na nakadampi sa akin at pumatak ang luha sa mga mata ko. Matagal na naghari ang katahimik sa pagitan namin.

“Migs, okay ka lang ba talaga? Alam kong pumunta ka dito dahil may problema ka.” Tanong ko sa kanya makaraan ng ilang minuto.

“To tell you frankly-”

“Teka sino si frankly?” Kunot ang noong tanong ko. 

Umalog ang katawan ni Migs at mahina siyang tumawa, maya-maya ay lumakas iyon nang lumakas hanggang sa napalitan iyon ng iyak. 

“I’m the problem, Saskia. Ako ang problema. Ako. Ako…” Paulit-ulit na sabi niya.

Humarap ako sa kanya at niyakap siya. Isinubsob niya ang mukha niya sa leeg ko at hinayaan ko siyang umiyak ng umiyak habang sinusuklay ang mga daliri ko sa buhok niya. 

“Sabi ni Mama at Dad, hindi ako yun. Hindi ako lahat ng maling ginawa ko. I am not the mistake I made. But I can’t keep lying to myself, I can’t keep doing shitty things and still believe I’m a good person. It’s me… I am all the things wrong with me.” Mahinang at parang pagod na sabi niya habang nakdantay ang mga labi niya sa leeg ko. “You are such a beautiful person, Saskia. Inside and out. You don’t deserve this. Hazel doesn’t deserve this. I don’t deserve this, I don’t deserve your goodness…”

Hindi ako kumibo dahil hindi ko masyadong maintindihan yun at nagpatuloy sa pagsuklay sa buhok niya. Maya-maya ay lumalim na ang paghinga niya at nang alam kong tulog na siya ay siniil ko siya ng halik sa noo. I know my paper.

“Good morning, world!” Lumabas si Ninang mula sa kwarto niya habang nagluluto ako ng agahan namin. Lumapit siya sa akin at tumayo sa likod ko, sinisilip itong longganisa na niluluto ko.

“Nasaan si Migs?” Bungad na tanong niya sa akin.

“Tulog pa…” Mahinang sagot ko at kinagat ang pang-ibabang labi ko. Alam kong makakatikim na naman ako ng talak nang malditang bakla.

“Malandi ka talagang bata ka. Nakailan putok siya?” 

“Ninang, walang nangyari sa amin.” Sagot ko.

“Ano’ng ginawa niyo sa kwarto mo kagabi? Nag-mahjong? Huwag mo nga akong pinaglololoko. Hindi ako pinanganak kahapon.” Mataray na sabi niya.

“Nag-usap lang kami.”

“Paamoy nga!” Inilapit ni Ninang ang mukha niya sa akin. “Amoy Migs ka.”

“Amoy zonrox ba?” Tumaas ang isang kilay ko.

“Hindi…” Pahiya konting sabi niya. “Ano’ng ginawa niyo? Nagkamayan lang kayo? Ganon?”

“Si Ninang ang dumi talaga ng isip. Wala nga kaming ginawa ni Migs magdamag kung hindi ang matulog tapos konting yakap.” Hindi ko naiwasan ang mapangiti.

“Gaga ka talaga! Ako na ang nagsasabi sa’yo, masasaktan ka lang d’yan sa mga pinagagawa mo. Hindi lang pukelya mo ang sasaktan niya, pati ang puso mo.”

“Hindi ba pwedeng maging friends kami?” Inirapan ko siya.

“Ang sarap mong pompyangin, alam mo yun?” Galit na sabi niya.

“Ang aga-aga nag-aaway na naman kayong mag-Ninang.” Naglakad si Mammy papasok sa kusina.

“Ito kasing anak mo, hindi marunong makinig. Manang-mana sa’yo.” Pumamewang ang bakla.

“Bakit na naman ba?” Humikab  at nag-unat pa si Mammy.

“Tanong mo sa akin kung nasaan si Migs.” Sabi ni Ninang.

“Nasaan?” Umarko ang kilay ni Mammy.

“Edi nasa kwarto ng magaling mong anak.” Umiling-iling ang bakla.

“Hayaan mo na, bakla. Ano pa bang mawawala d’yan? Siya naman ang Tatay ng apo ko.” Sabi ni Mammy.

“Oo nga.” Tumulis ang nguso ko.

“Good morning po.” Dumungaw ang ulo ni Migs sa kusina.

“Migs, good morning.” Bati ko sa kanya. “Umupo ka na muna d’yan. May sinangag na at malapit nang maluto itong longganisa.”

Dahan-dahan naman lumapit si Migs sa mesa at naupo doon. Pagkatapos kong maahon ang longganisa mula sa lutuan ay inilagay ko iyon sa plato at hinain sa mesa. Tahimik na umupo si Mammy at Ninang na matalim ang titig kay Migs. Nagsibabaan na din sina Cosme at Yuka na mga naka-uniporme na din. 

Unang araw nang dalawa sa bagong eskwelahan nila at feel na feel nila ang uniporme nilang pang-private school. Si Yuka hindi matigil ang kadadada kung gaano siya kaexcited sa bagong papasukan niya. Nag-malaking hikaw ang gaga at tinodo ang pag-ayos sa buhok, akala mo paparada sa Sta. Cruzan.

“Ano’ng drama yan, anak?” Tanong ni Mammy sa kanya.

“Malay mo, Mammy, may manligaw sa akin na mayaman doon.” Malanding sabi nang gaga.

“Hoy, ano’ng ligaw ligaw? Papasok ka don para mag-aral hindi para kumire, naiintindihan mo? Subukan mong magboyfriend pagbubuhulin ko bulbol niyong magkapatid.” Sabi ni Ninang at nagpalit-palit nang tingin sa amin dalawa. “Ewan ko ba sa mga batang inire mo, Sasha. Si Cosme lang yata matino dito sa pamilyang ito. Ito na lang ang pag-asa mo.”

“Si Ninang talaga, ang bastos nang bibig. Kumakain tayo tsaka nandito si Migs.” Sabi ko bago pinihit ang ulo sa tatay ng anak ko. “Pasensya ka na, ha? Ganyan lang talaga yan.”

“It’s alright. We’re kind of like this too at my parents’ house.” Pigil ang tawang sabi ni Migs. 

“Yuka, umayos ka. Pag nalaman kong may boyfriend ka, kakalbuhin kita.” Banta ko sa kanya.

“Ate, malalate na kami sa klase namin.” Sabi ni Cosme na kanina pa kinakabahan sa bagong eskwelahan na papasukan nila.

“Hahatid ko na kayo.” Presenta ni Migs.

“Sigurado ka?” Tanong ko.

“Yeah, pauwi naman na ako. Don’t worry, I’ll take good care of them.” Pangako niya, malamlam ang mga matang tinitigan niya ako.

“Yung baon niyo, huwag niyong kalimutan. Hinanda ko yan.” Paalala ko sa kanila. 

“Ano baon namin?” Tanong ni Yuka.

“Tortang talong.” Sagot ko.

“Ate, nakakahiya baka pagtawanan ako ng mga kaklase ko.” Sumimangot si Yuka.

“Ano’ng nakakatawa sa tortang talong, gaga?” Sabi ni Mammy.

“Hindi sosyal yan, hindi bagay sa school ko. Ayokong magbaon niyan.” Hinalukipkip niya ang mga braso niya sa dibdib niya at sumimangot.

“Ang arte mo, Yuka. Huwag kang umattitude nang ganyan. Huwag kang magbaon, sino bang magugutom?” Inis na sabi ni Ninang.

“It’s fine. Idadaan ko na lang sila sa drive thru.” Sabi ni Migs.

“Yehey! The best ka talaga, Kuya Migs!” Tuwang-tuwang sabi ni Yuka.

“Migs, hindi mo naman kailangan gawin yun.” Nahihiyang sabi ko.

“It’s okay. They’re going to a new school and they’re probably worried about not being able to fit in. Ngayon lang naman.” Ngumiti siya.

Nagsitayuan na ang dalawang bata at pati na din si Migs. Tumayo na din ako para ihatid sila papunta sa kotse ni Migs habang nagmamasid ang dalawang gurangers. Nang makarating kami sa pinto ay huminto si Migs habang tumatakbo na sina Cosme at Yuka papunta sa kotse niya.

“Ikaw na ang bahala sa mga kapatid ko.” Sabi ko sa kanya. “Tsaka huwag ka nang malungkot. Baka malungkot din si baby.”

Ngumiti siya sa akin at bumaba ang tingin sa tiyan ko. Ipinatong niya ang magkabilang palad niya doon. “Baby, aalis muna ang Daddy. I just need to go to the office. I’ll probably be back later after work. What do you want Daddy to bring home for you?”

Lumuhod siya at inilapit ang tainga niya sa tiyan ko. “What did my baby say? Ano’ng gusto mong iuwi para sa’yo ni Daddy?”

“Gusto ni baby nang hopia tsaka karioka tsaka kalamay.” Nakangising sabi ko.

“Ganon ba?” Nakangiting tumingala siya sa akin. “Mukhang mahilig sa sweets itong si baby.”

“Pupunta ka ba mamayang gabi?” Tanong ko.

“Of course. Baka magtampo si baby kapag hindi ko naibigay yung pasalubong ko sa kanya.” Sagot ni Migs.

“Sige, hihintayin ka namin. Ano bang gusto mong ulam para makapagluto ako nang hapunan natin mamaya?”

“I’ll eat whatever you cook.” 

“Kumakain ka ba ng ginataang kalabasa at sitaw?” 

“Oo naman.” Agad naman na sagot niya.

“Yun na lang lulutuin ko mamaya. Gusto mo bang dalhin yung baon ni Yuka? Sayang naman kasi. Kainin mo na lang mamaya pag nagmeryenda ka sa office mo.” 

“I would love to.” 

“Sandali, kukunin ko lang.” Pinigil niya ako ng akmang aalis ako sa kinatatayuan  ko.

Bumaba ang ulo niya sa tiyan ko at siniil iyon ng halik. “I’m going to miss you, baby.”

“Mamimiss ka din daw niya, Daddy.” Humagikgik ako.

“Behave, okay?” Kinausap niya ang tiyan ko. 

“Behave naman ang baby natin, huwag kang mag-alala. Teka lang, kukunin ko yung baon mo. Baka malate ka na at ang mga bata.” 

Unti-unti akong binitiwan ni Migs at tumayo na siya. Pumasok ako sa kusina at kinuha ang lalagyanan ng baon ni Yuka at bumalik ako sa kinatatayuan ni Migs.

“Pasensya ka na, pink pa tong lunch box.” Sabi ko nang iabot sa kanya iyon.

“It’s alright.” Natatawang sabi niya sa akin nang kuhanin niya iyon. “We have to go. Kanina pa naghihintay ang mga bata sa kotse.”

“Mag-ingat kayo.” Nakangiting sabi ko.

“Don’t worry, I’ll take care of your siblings.” Paatras na naglakad si Migs, hindi pa rin hinihiwalay ang tingin sa akin.

Kinawayan ko siya bago siya pumasok ng kotse at kumaway din siya at ang kapatid ko pabalik sa akin. Inistart niya na ang kotse at pinanood ko sila hanggang sa maglaho na ito sa paningin ko.

Chapter Twenty Three

MIGS

“Hey.” I smiled when the door opened and I saw Saskia standing in front of me. I held in my hands a paper bag with all her favorite food in it. I bought her hopia, kalamay, and of course karioka. She didn’t like the last karioka I bought for her so I had to go to her old place to buy from that woman she was talking about. This time, I was wise enough to leave my car at nearby building  while I looked for Saskia’s favorite karioka vendor. And of course, I also bought her fruits and maternity milk to keep our baby healthy. “I brought you something.”

“Nako! Hindi ka na sana nag-abala.” She opened the door wider and took the paper bag from my hand. “Halika, pasok ka. Nanonood lang kami dito sa salas.”

Her family was sitting on the couch in front of the TV. Yuka and Cosme said a quick hi to me before turning their attention back to the screen.

“What are you watching?” I asked.

“Yung ano… ano ba yan, Mammy? Miss Congenital?” She asked.

“Ano’ng Miss Congenital? Miss Congenital heart disease? Ms. Congeniality, gaga!” Her Ninang rolled his eyes.

“Yun nga. Ano bang sabi ko?” She frowned at him. “Kumain ka na ba? May natira pa kaming tanghalian, nagluto lang ako ng de latang corned beef. Tara, pasok ka.”

We walked into the house and went to the kitchen where she’d put the paper bag on the table. She shifted, turning to me and leaning against the table. “Ang aga natin ngayon, ah. Wala kang pasok sa opisina?”

“Saturday kasi ngayon at wala akong masyadong meeting.” I smiled at her, mindlessly putting my hands on her waist. “Dumaan ako sa Tondo kanina, hinanap ko yung nagtitinda ng karioka na gustong-gusto mo.”

“Migs, maraming gago din baka akala mo. Paano kung napahamak ka? Nakita mo yung nangyari sa kotse mo noon. Sinimot lahat, yung katawan na lang ang itinira. Mukha ka pa naman mayaman, baka umiwi kang naka-brief ka na lang. Isa pa, nagpapatayan na nga dun eh. Tinotokhang na yung mga adik, paano kung madamay ka?” Her face crumpled in disapproval.

“Hey, nothing happened. I’m still here. I got out safe and sound.” I chuckled and lifted my hands up to cup her face. “You worry too much. That’s not good for the baby. Alam mo ba na nararamdaman niya ang lahat ng nararamdaman mo.”

“Bakit ka pa kasi pumunta doon? Huwag mo nang uulitin yun.” She said, her voice softer this time. 

“I thought you didn’t like the ones I brought the other day.” 

“Okay naman, sabi ko lang kulang sa tamis.” She said, still wearing a frown. “Kung gusto mo pang maabutan maipanganak itong anak mo, huwag ka nang babalik sa lugar na iyon.”

I let out a chuckle. “Hindi na po mauulit. Now don’t get too worked up. Baka paglabas ni baby nakasimangot din parang si Mommy.”

“Ikaw kasi naman kasi…” She mumbled.

“Huwag ka nang magalit. Binilhan na nga kita ng sweets at ng fruits.” I gently said, softly caressing her cheeks. Then I lowered my gaze to her slightly protruding stomach and knelt down. “Is my baby hungry? I brought you lots of food.”

“Thanks you, Daddy.” She said, combing her fingers through my hair.

“May milk din akong binili kay Mommy para pag labas mo, you’ll be a very healthy baby. When you get out of Mommy’s tum-tum, you’ll get to play with Cookie and Arthur.” I said, caressing her  belly.

“Sino yun?” She asked, curiously.

“Our baby’s cousins.” I looked up at her, smiling. “Gustong-gusto ko na ipakilala ang baby natin sa pamilya ko, Saskia.”

“Paano pag hindi nila matanggap si baby?” A hint of worry flashed across her face.

“Bakit naman hindi? Anak ko ito. Tatanggapin nila ang anak natin ng buong puso. Kung meron kahit isa sa pamilya ko ang hindi tumanggap sa anak ko, then I won’t consider him or her as my family anymore.” I sincerely told them. But I knew deep inside that that would never happen. My parents had already accepted my child with Saskia and Mama and Dad occasionally ask about her pregnancy. Mama would always ask me if I had already check on Saskia and our baby, she even recommended her own OB for her. Although my sisters don’t know anything about this yet, I knew would openly accept my child with Saskia. We’re family and family will always be there for each other. No matter what. That was what our parents had instilled in me and my siblings. 

“Just give me a little more time and then I will let every one know about our baby. Iyon lang ang hinihiling ni Hazel mula sa akin.” Suddenly I felt a lump in my throat. I heaved out a heavy sigh and kissed her tummy. As painful as it is, I had already accepted that Hazel and I would never get back together again. Kung ipagpipilitan ko, I knew I’d hurt her even more. She deserved so much better than me. 

I cry myself to sleep every night, thinking of all the damages I’d brought into their lives: Saskia’s, Hazel’s, and my child’s. I didn’t like disappointing people. I didn’t like hurting anyone. But I keep making all these bad decisions and I couldn’t help it. Sometimes I feel like I don’t deserve good things because I ruin it.

Naiintindihan naman kita, ’no. Ipakilala mo man si baby o hindi, okay lang sa akin. Ang gusto ko lang naman maging maganda ang buhay niya.“ She smiled a genuine smile.

“Of course, our baby will have the best life I could possibly give.” I stood up to level with her. 

“Kumusta na si Hazel?” There was hesitation in her tone when she asked me.

My throat constricted when I heard Saskia say her name. I had been trying to restrain myself from giving her a call for the past few days. I really miss her but I knew this was the best for both of us. 

“We haven’t really spoken.” I answered.

“Ganon ba?” I could feel the guilt in her tone. “Pasensya na, Migs ha? Kung may magagawa ako, kung gusto mong kausapin ko si Hazel, gagawin ko.”

“No, it’s not your fault.” I shook, holding her face in my hands as I lowered mine to hers. Idinantay ko ang noo ko sa kanya. 

“Akala ko tapos ang pelikula. May shooting pala dito.” Her Ninang said when her family walked in on us. We instantly pulled away from each other like two teenagers caught kissing by their parents.

“Kuya Migs, wala kang dalang pagkain?” Yuka asked.

“Meron kaso hindi para sa’yo. Ikaw talaga ang kapalmuks mo.” Saskia’s face scrunched in annoyance.

“Hindi ako nagdala kasi aayain ko sana kayong lumabas.” 

“Talaga, Kuya?” I could hear the excitement in her voice.

“Saan tayo pupunta, Kuya?” Cosme asked.

“Mamasyal, kakain sa labas, and maybe buy things for the baby.” I smiled, my eyes lowering to Saskia’s stomach.

“Excited ka masyado. Hindi pa nga lumalaki itong si baby, bibilhan mo na agad ng mga gamit.” Saskia chuckled.

“Ngayon pa lang gusto ko na malaman ng baby natin kung gaano ako kaexcited na makita siya. There’s nothing in this world I won’t give for our child.” I said.

“Tama na yan drama na yan. Mag-ayos na tayo. Aalis pa tayo, di ba? Ano’ng oras na, o?” Her Ninang Jodie said.

“Hoy, bakla! Wala kang raket ngayon?” Saskia’s mother asked. 

“Waley. I’m free as a bird.” He flapped his hands like a bird and I couldn’t help but chuckle. “Pero bukas hectic ang sched ko. Hinahanap na ko ng mga babaeng mababa ang lipad. Magmamanicure ako sa club. Ang dami ko na naman kukong kakayurin.”

“Kumusta naman na pala ang club?” Tanong ni Mama.

“Yun, club pa din. Hinahanap ka nga sa akin ng mga dating kustomer mo.”

“Hoy, bawal na, Ninang. Retarded na yang si Mammy, tigilan na nila.” Saskia frowned.

“Oo, d’yan ka nga nagmana pareho kayong mag-inang retarded.” Natatawang sabi ng Ninang niya.

“Retired, Ate.” Cosme corrected. 

“Ano bang sabi ko?” Saskia cocked a brow.

“Kayo talaga ang may-ari nito?” Saskia asked as she looked around the shopping mall where I’d taken her and her family.. “Pati ba lahat ng tindahan dito sa mall kayo ang may-ari?”

“No, not all. Dad owns the grocery and the department store. Yung mga botique, may kanya-kanyang may-ari yan. They’re just renting space here.” I explained as we walked.

“Grabe ang yaman niyo, ano?” She turned her head to me with an amused look on her face that you’d usually see on a child. She had this innocent charm about her that I liked very much. “Nabibilang niyo ba kung magkano ang pera niyo?”

“We have people assigned for that.” I let out a quiet chuckle. 

“Alam mo yung Tatay mo, Migs, nakikita lang namin yan na kumakain sa carinderia ni Aling Beth kasama si Tristan. Natatandaan mo pa yun, Sasha? Umuutang pa nga sila noon ng merienda doon.” Her Ninang Jodie nudged her mother.

“Ah oo, si Tristan… Pero, bakla, baka di naman niya yun tatay.” 

“I’m pretty sure it’s my Dad. Matagal nang magkaibigan si Uncle Tristan at si Dad.” I said. My Dad’s humble beginning was no secret to us. It was actually one of the things that inspired me to study and work hard. My Dad came from nothing and I had more privilege. It was some big shoes to fill.

“Tignan mo, kilala niya si Tristan. Hindi ba may tatlong barkada pa sila, lima sila noon.” 

“They’re all still friends.” I smiled.

“Tsaka kamukhang-kamukha mo talaga ang tatay mo noong kabataan niya. Pareho talaga kami ng taste nitong inaanak ko.” He proudly said.

“Saan mo gustong pumunta?”

“Ay di magogrocery pa tayo? Wala na tayong pagkain sa bahay.” Sabi ni Yuka.

“Okay, we’ll go to the grocery.” I answered.

“Kami na lang ang mamimili sa grocery. Tumingin-tingin na kayo ng gamit para kay baby.” Her Mom said.

“Sige, ito Mammy yung card ko.” Saskia took out her debit card from her wallet and handed  it to her mother. I opened up a bank account for her so that I could easily transfer money to her account every month. “Mammy bumili kayo ng pang-isang linggo ulam. Tapos kape pala, nakakahiya sa bisita natin kahapon. Hindi man lang natin naalok ng refresher.”

“Sino’ng bisita niyo kahapon?” I furrowed my brows.

“Hindi ko kilala. Nagsusurvey daw sila doon sa village.” She shrugged.

“Saskia, huwag kang magpapasok ng kung sinu-sino sa bahay. Hindi mo alam baka kung ano’ng gawin sa inyo nun.” I couldn’t help but worry.

“Eh puro babae naman sila tsaka ang gaganda nila. Parang mga artista. Hindi naman sila nagtagal.”

“Kahit na. Don’t ever do that again, okay?” I let out a deep exhale.

“Opo, sige na po. Hindi na ako magpapapasok. Pramis!” She raised her right hand up and smiled cheekily.

“Mamaya na kayo maglampungan. Ano bang gusto mong bilhin namin sa grocery?” Her Ninang rolled her eyes at us.

“Basta kayo na ang bahala. Gusto ko yung tigs ng manok, bumili na din kayo ng porkchop para may maiipiprito tayo.”

“Ano’ng tigs ng manok ang pinagsasabi mo?” His brows crumpled.

“Yung fried chicken na niluluto kong baon ng mga bata. Yung binili natin sa grocery noong nakaraang linggo. Gustong-gusto nila yun, di ba?” She looked at her siblings.

“Ate, thighs yun.” Cosme corrected her.

“Basta bumili kayo nun. Bahala na kayo magbudget ng pagkain natin ngayon linggo.” 

Her family left to go to the grocery and there were only her and I now. We decided to go to a baby boutique to check out things for the baby. I had never been so excited to walk into a store before. There were so many baby things and I could already imagine our child using them.

“Ano sa tingin mo ang baby natin? Babae o lalaki?” Saskia asked while we were looking through the baby clothes aisle.

“I don’t know. What do you think?” 

“Ewan ko. Gusto ko lang maging kasing ganda o gwapo at kasing talino niya ang Daddy niya.” She said, lifting a small onesie from the rack. 

“Pinakita ko kina Mama at Dad ang picture ni baby. Tuwang-tuwa sila. They’re so excited to meet their grandchild.” My smile grew wider as I rememebered my parents’ reaction when I showed them the sonograms. 

“Baby excited meeting them too!” She happily said and turned her head to me. “English yun! Tama naman, di ba?”

“Close enough.” I said.

“Turuan mo akong mag-english, ha? Para medyo marunong na ako pag dumating si baby. Gusto ko talagang maging kasing galing mo siya.” She said, hugging the onesie to her chest. “Handsome like Daddy, patience, and very kind. That is not a ball.”

“What is not a ball?” I asked, slightly confused.

“Para naman tanga ’to. Sabi ko di yun bola.” She laughed quietly.

I couldn’t help the hearty laughter that rose from my throat. She playfully nudged me and frowned. “Tinatawanan mo na ako ngayon. Akala ko ikaw lang ang nakakaintindi sa akin.”

“I’m sorry that was just unexpected.” I apologized as my laughter died down.

“Pasalamat ka gwapo ka.” She quietly mumbled, barely catching her words. Something inside me fluttered and I couldn’t help the smile that spread acrossed my face. It was close to the feeling of being in a roller coaster that had suddenly dropped faster than the speed of light. I remembered feeling this for the first time when she told me she was in love with me. And honestly, even now I still didn’t know what to make out of it.

“Dad wants to buy the crib for our baby. May kakilala siyang gumagawa ng hand-crafted crib sa Italy. So I guess we don’t have to buy one anymore. Siguro bumili na lang tayo ng changing table at ng baby clothes and maybe a few bottles too.”

“Migs, sabi mo titingin lang tayo. Eh hindi pa nga  natin alam kung babae o lalaki ito.” She stroked her belly.

“Bibili tayo ng gamit na pwedeng pangbabae at pwedeng panglalaki hangga’t hindi pa natin alam.”  

“Ito! Puti ’to!” She held up the onesie she had in her hand.

“Yes, we’ll get that one.” A warm smile spread across my face as I imagined my newborn child wearing the onesie. We bought a few clothes for the baby, some bottles, reusable diapers, and toys. I wanted to buy more but Saskia stopped me.

“We need to go back and buy that stroller.” I said as we walked out of the shop. We decided to leave the things we bought as it was heavy to carry them all. Mamasyal muna kami at babalikan na lang namin mamaya.

“Tama naman na. Bubwit pa lang ’tong baby sa tiyan ko nakagastos ka na ng twenty kyaw.” She chuckled. 

“Money’s not an issue, Saskia. I only want the best for the little one.” My hand lowered to her belly and I stroked it.

“Alam ko naman yun pero hinay-hinay naman, kuya. Unti-untiin natin yung mga gamit, take things first at a time. Medyo matagal pa naman bago ako manganak.” 

“Okay, you’re the boss.” A soft laughter rose from my throat. “Nasaan na pala ang Mommy mo at ang mga kapatid mo?”

“Kanina noong kausap ko sa phone sabi ni Mammy nakapila na daw sila cashier.” She replied.

“Let’s go get them.” I said.

Nagsimula kaming maglakad papunta sa grocery. As we were walking, our hands bumped against one another every so often. I liked the feeling the friction our skin made everytime they touched and I didn’t think she noticed it. There was something inside me that just said screw it and I caught her hand in mine and interlocked our fingers together. I heard a small gasp coming from her lips and then she turned her head to me.

“Alam mo ba na dito sa mall na ito una kaming nagkita ng Dad ko? I didn’t even know he was my Dad at that time.” I chuckled, trying to sound nonchalant and to divert her attention to something else. 

“Parang ang imposible naman nun. Kamukhang-kamukha mo kaya si sir Phoenix.” She said.

She was the only one who could bring me to the highest of highs and the lowest of the lows. Being with Saskia was like a rollercoaster ride I didn’t want to get off. 

HAZEL

A familiar figure quickly caught my attention as they past by the window of the restaurant we were at while we were having our lunch. I paused, dropping the fork and knife I had in my hands and watched them. They were talking and laughing about something. I had never seen Migs like that before…

He had this bright smile across his face. It seemed so childish, so open and sincere. It lit up his face and made his eyes crinkle at the corners. The kind of smile that didn’t carry an ounce of care in the world. He looked like a different person with her and my heart sunk a little lower. 

“Hazel…” He followed my eyes and then looked at with so much pity. I hated being pitied and I made him know it. I straightened my back and kept my composure. “He’s not worth it.”

“I know.” I tried to keep my voice from quivering and took in a deep breath. 

“The why were you with him at the Tatler Ball?” He said, sounding as if he wanted an explanation.

“I need him. You know how badly our company need him.” My eyes lowered to my plate.

“And you put up with this because of that? Jesus, Hazel, you are an intelligent woman. You don’t need him and he obviously doesn’t need you…” I could feel the frustration in his voice.

“You know sometimes I wonder if there’s even a single person who’s better off having me in their life. I’ve never seen him smile like that…” Each word felt like a burn in my throat. I had to lift my glass of chardonnay and take a sip from it.

“I… I am…” He softly said, barely audible. Then he raised his voice. “You know what the problem with you is, Hazel? You cling on to every semblance of appreciation you get and you hang on to it, even if it empties you out until you’re left with nothing. It’s just sad because deep down I know you know you deserve better but you’re just not willing to give it to yourself.” 

His words felt like a dagger through my heart. It hurt… a lot. It was so true that it ached and sickened me. 

“You don’t love Migs, Hazel. You wanted the appreciation he gave to you, you wanted the shallow shell of what he could’ve been…”

Chapter Twenty Four

MIGS

I didn’t feel like I need to play a role when I’m with Saskia. I was only myself when I’m with her. For once, I wasn’t using my brain to do all the decision-making. With her, I didn’t have to live up to someone else’s expectation. I was free from alarms, reminders, to-do lists, and rules. I was free even from myself. I lose control of myself when I’m around her. She uncovered parts of me I didn’t even know ever existed.

“Siguro pag labas ng baby natin kasing kulit mo din noong bata ka pa.” She laughed as we were walking.

“Palagi kong pinasasakit ang ulo ni Mama noon. Are you ready for that?” I let out a chuckle.

“Nakahanda na ang hanger.” She said.

“Bakit hanger?” My brows furrowed, turning my head to her.

“Eh di ipapalo ko sa kanya.” She simply said.

“Ipapalo? Yung hanger?” My eyes widened.

“OO! Laki kami sa palo ’no! Bakit ikaw hindi ka ba napapalo?”

“I get a slap on the hand from Mama if I do something really bad. Pero hanger?” I shook my head.

“Hay nako! Kami nga, nababali sa amin yung hanger pag galit na galit si Mammy sa amin.”

“I don’t want you to hit our child with a hanger.”

“Pag makulit lang naman at kapag naiintindihan niya na yun. Kaya ang daming sutil na anak ng mga mayayaman kasi masyado kayong malambot. Lalaking walang takot sa mga magulang ang anak kung hindi didisplinahin.” Naiiling na sabi niya.

“Kung kamay ang panggagamit mo, I won’t have any problem with it. At saka sa kamay mo lang papaluin.” I told her.

“Ang swerte talaga ni baby.” She said with a low chuckle and caressed her belly. “Hindi pa siya napapanganak, mahal na mahal na siya ng daddy niya. Ako nga, alam mo gusto akong ipalaglag ng tatay kong briton noon.”

“Kahit kailan hindi pumasok sa isip ko yan.” I quietly said.

“Alam ko at nagpapasalamat ako sa’yo dahil pinanindigan mo ang batang dinadala ko at tinulungan mo pa ang pamilya ko.” Her eyes lowered to her belly and she smiled.

We stopped mid-walk and turned to face her. Her eyes met mine and a gentle smile carved across her face. Saskia was beautiful. She was beautiful in a way no other woman I’d ever known was beautiful. She made me feel things I knew I shouldn’t feel and it was frightening. I knew I love Hazel but at this moment, I wasn’t so sure. I read somewhere that our memories change depending on the moment you’re in each time you recall them. That our mind is constantly editing what happened. We couldn’t hold on to things, not love, not even our own truths, because nothing in our mind is ever written just once.

I cupped her belly and just felt it while looking straight into her eyes. When I’m with her, I forget how terrified I am of everything wrong with my life. When I’m with her, everything just feels right.

“Fuck you!” I suddenly felt a strong hand shoving me away from Saskia until I was thrown to the ground. I looked up and saw Andrew, towering over me and looking down with eyes filled with fury.

“Hoy, don’t fuck Migs! Sino ka ba, ha?” Saskia punched him on the arm.

“How could you do this to Hazel? How could you cheat on her?” He held me by my collar and lifted me up. “You have a beautiful fiancee who loves you. Ikakasal ka na!”

“I…” I couldn’t find the right words to say and I didn’t even know if I had any.

“Ano? Magsalita ka, you bastard!” His voice shook with despise.

“I fucked up…” I said in a low tone.

“That’s your excuse?” He let out a sarcastic chuckle, gripping my collar a little tighter.

“Bitiwan mo si Migs!” Saskia started punching him on the arm.

He turned his head to Saskia and squinted his eyes as if trying to remember who she was. He was with us at my bachelor’s party. I didn’t know if he’d recognized her. He lifted one hand up and I felt something solid hitting me on the jaw.

“Ipinagpalit mo si Hazel sa isang stripper? Sa isang prostitute, Migs? You idiot!”

I felt something hot and white slowly burn in my chest at what he said. My body felt like a mind of its own when I kicked him in the stomach causing him to topple away from me. I felt fury like I had never felt before.

“You don’t know anything about Saskia! Huwag mo siyang idamay dito!” Asik ko.

He answered back with his fist landing on my jaw, he then straddled me to the ground and began throwing punches at me like a mad man. I heard Saskia shriek and begged him to stop. All I ever thought about at that time was Saskia and our baby. I didn’t want to put her through so much stress. Baka kung mapaano ang anak namin. I pushed him off me and held him down by the neck.

“Migs! Andrew!” I heard Hazel’s voice and we automatically froze.

Our heads turned to her direction. It was so quiet as if the world had stop for that brief second. She stood there with eyes wide in horrification as she stared at us. Nagpalit-palit ang tingin niya sa amin before she lifted her eyes up to Saskia. For the briefest moment, hurt flashed across her eyes as she looked down. I felt a stab in my chest when I saw the emotion she tried so hard to hide under her stone cold facade.

“Get off him!” She demanded when she regained her composure. She hurried over to us and pushed me away from Andrew. Inalalayan niyang tumayo si Andrew and I just sat on the cold ground with a blooded face while I watched them.

“I don’t understand, Migs. You have everything most people could only dream of and you fucked it up…” Andrew shook his head. “Ano pa bang kulang? Ano pa bang hinahanap mo? Ano pa ba ang utang sa’yo ng mundo?”

“I’m sorry…” I quietly said.

“Sorry?” Hazel let out a soft chuckle. “Your sorry became the equivalent to saying you need me to forgive you so you can feel better about what you’ve done. I don’t forgive you, Migs, and I never will.”

HAZEL

“Hazel…” I heard him say as I was staring out the window of his condo unit. This was the first time he spoke since the incident at the mall. I closed my eyes and took inhaled a lungful of air before slowly exhaling as to lighten the heaviness in my chest. “Are you okay, Haze?”

I turned to face him and smiled. “Of course. Sana lang hindi mo sila sinugod. I just went to the toilet and when I came back, nagpapatayan na kayo ni Migs.”

“Stop doing that.” He half-scolded.

“Stop what?” I asked, my brows furrowing.

“Stop acting and saying you’re okay even though you’re not. I don’t want you to just stand there and swallow every bit of shit everyone heaps on you. Stop being a cold repressed shell of a human being.” He sighed, his eyes were warm with compassion. “Why do you hide, Hazel?”

Suddenly, I could feel tears burning in the corner of my eyes. “Because people only love me when it’s easy to love me. When I’m what they want me to be. Kaya nga ako minahal ni Migs because he said I was uncomplicated, uncluttered… I can’t be weak, Drew. I can’t be complicated. I can’t… I can’t fall apart.”

“You know you always can with me…” He said in a worn out tone.

“I want Migs and I to work but the pieces just don’t fit and it’s frustrating and sad and it hurts, it hurts so bad. For the first time, I’m really starting to believe it. We’re seeing each other for what we really were and it didn’t make our loads any lighter. We have to find other people to carry the weight for us because we’re just too damn heavy for each other.” I tried to laugh despite the tears. “Sabi nila when two people love each other they don’t love the same way. Isa daw ang mahina at isa ang malakas. The weaker one loves without recoiling, without pride, without reservation. And none of us wants to be the weaker one.”

A sob rose from my throat and he grabbed the back of my head and pulled me to him. I buried my face into his chest and I cried until I felt like my chest would burst. He quietly and gently stroked my hair as I cried.

“I don’t know how to let it out, Drew. I don’t know how to let the anger and pain out. It’s stuck somewhere in me and I can’t take it out. I hate them. I hate them so much.” My cry became harder, my hands balled into fists as if I wanted to hit someone.

I was raised to believe that feelings were some form of repulsive weakness one had to learn to overcome. My Dad made me promise to never give myself a chance fall apart because then it becomes a tendency. It would happen over and over again. And so I had to practice staying strong.

But with him I’m the most vulnerable I could be. I had never cried like this to anyone in my whole life since I was a child. With Drew there were no risk involved, no expectations.

“I like being with you.” I said after my sobs subsided.

“Why?” He asked.

“Because you don’t want anything from me. You’re not like them. You don’t stifle me to become the shiny, attractive trophy everyone wants me to be.”

“Yeah…” He huffed.

SASKIA

Nasa loob kami ng kwarto ko para makapagpahinga si Migs habang ginagamot ko ang mga sugat niya. Talagang nabugbog ng husto ang gwapong mukha ng tatay ng anak ko. Nagulat nga si Mammy, si Ninang at ang mga kapatid ko nang makita ang itsura ni Migs paglabas nila sa grocery. Nilinis ko ang natuyong dugo sa gilid ng putok na labi ni Migs. Agad niyang binawi ang ulo niya nang dumampi ang maligamgam na bimpo doon at napangiwi sa sakit. Hinawakan ko ang ulo niya at muli iyon pinunasan.

“Saskia…” Mahinang daing niya.

“Konting tiis na lang.” Marahang sabi ko.

Dahan-dahan gumapang ang isang kamay niya sa ibabaw ng kamay ko at dinala iyon sa labi niya. Binigyan niya iyon ng maliliit na halik. Naalala ko ang itsura ni Hazel habang nakatingin sa akin kanina at iyon ang dahilan kung bakit ko agad na binawi ang kamay ko. Nag-angat siya ng tingin sa akin at humugot ng malalim na buntong-hininga.

“Do you think I’m a bad person, Saskia? I don’t know who the real me is, the part that cheated on Hazel or the part that hated what I did…”

“I think you’re not bad person. Time goes by on the right time after all those happened. The time was come to correction your wrongs. Tagalugin ko na nga lang, ang hirap mag-english! Darating din yung panahon na maitatama mo yung mga mali mo. Alam kong mabuti kang tao, Migs.”

Bahagyang ngumiti si Migs. “I don’t know what I’d do without you, Saskia. You’re the safest thing I know.” Ikinawit niya ang mga bisig niya sa baywang ko habang nakatayo ako sa harap niya at hinatak ako papunta sa kanya hanggang sa magtapat ang tiyan ko at ulo niya. Ibinaba niya ang ulo niya sa tiyan ko at hinalikan iyon. “I love you.”

Parang tumalon ang puso ko sa narinig ko.

“Mahal na mahal ka ni Daddy, baby. No matter what happens, no matter how much of a messed up person I am, remember that Daddy loves you with all my heart.” Bulong niya.

Paasa ka naman, kuya. Akala ko sa akin ka nag- I love you.

Inilayo ko ang katawan ko mula sa kanya at kinuha ang tabo na may tubig na ginamit kong panglinis sa mga sugat niya mula sa ibabaw ng maliit na mesa sa tabi ng kama.

“Mabuti pa magpahinga ka muna. Himiga ka muna d’yan.” Sabi ko sa kanya.

Nakakailang hakbang pa lang ako palayao sa kanya nang kunin niya ang isang kamay ko at halikan iyon.

“Thank you, Saskia…” Mahinang sabi niya at bahagyang ngiti lang ang naisagot ko sa kanya.

Pumasok ako sa banyo at napasandal sa pinto nito nang maisara ko iyon. Sandali akong nagkulong doon para kalmahin ang mabilis na tibok ng puso ko sa I love you niya. Na bokya ako doon, akala ko talaga para sakin yun.

Pag labas ko ay nakahiga na sa kama si Migs at tulog na tulog na ito. Umupo ako sa gilid niya at hinaplos ko ang mala-gintonh buhok niya. Hindi ko makakalimutan ang ginawa niya para sa akin kanina. Nung sinabihan ako ng prosti nang lalaking nakaaway niya, piangtanggoo niya ako. Feeling ko ang haba ng hair ko nun. Pero hindi dapat ako umasa dahil alam ko naman na likas lang talagang mabait si Migs.

Bakit ba kasi ganyan ka, Migs? Bakit ginagawa mo ’to sa akin? Lalo tuloy akong naiinlove sayo…

Lumabas ako sa kwarto at bumaba para kunuha ng tubig. Nasa sala pa si Mammy at Ninang at angpapabyuti na naman ang dalawa. Nirerebond ni Ninang si Mammy.

“Nasaan si Migs?” Tanong ni Mammy.

“Tulog ma, My.” Sagot ko.

“Diyan na naman siya matutulog? Tapos ano? Magchuchukchakan na naman kayo?” Umikot na naman ang mga mata ng bakla.

“Grabe ka, ’nang, nakita mo na ngang injury si Migs.” Sabi ko.

“Pareho kasi kayong maharot.” Sabi ni Ninang.

“Hayaan mo na bakla. Tatay naman yan ng apo ko.” Sabi ni Mammy.

“Alam mo hahayaan ko yan kung alam kong hindi siya madedehado dito, kung alam kong hindi yan magpapakatanga at masasaktan. Pero pareho natin alam na mana sa’yo yan, kalahating bobo at kalahating tanga din yan.”

Chapter Twenty Five

May ngiting umukit sa mga labi ko habang pinagmamasdan ang mga gamit ni baby na katatapos ko lang ayusin dito sa kwarto. May mga damit na siya, lampin, at kung anu-ano pang pwede niyang kailanganin. Pinagtulungan din ni Migs at Ninang na buuin kahapon yun exchanging table ni baby at sabi ni Migs bibilhan daw siya ni Lola at Lolo niya ng crib.

“Ang ganda-ganda talaga ng mga gamit ni baby, puro mamahalin. Samantalang dati si Cosme nasa lumang duyan lang.” Natatawang sabi ni Yuka habang tinutulungan ako magsalansan ng mga damit ni baby. “Saka, Ate, natatandaan mo mukhang basahan na yung mga damit niya kasi yun yung mga damit na ginamit natin noong baby pa tayo. Ang swerte-swerte talaga ni baby.”

“Buti na lang mabait ang tatay nitong si baby at hindi tayo pinabayaan.” Nakangiting sabi ko.

“Gusto ko din makahanap ng katulad ni Kuya Migs, Ate. Okay lang kahit maging kabit ako o pangit yung lalaki kahit nga DOM papatulan ko, basta mayaman. Gusto kong mabili lahat ng damit na mamahalin, lahat ng gamit, lahat ng bagong gadgets. Gusto kong magtravel sa iba’t-ibang bansa.” Nangingislap pa ang mga matang sabi ni Yuka habang nangangarap ang gaga. Halos kita ko na nga ang peso sign sa mga mata niya.

“Hoy! Ano’ng pinagsasabi mo d’yan?” Hinapas ko ng slight ang likod ng ulo niya. “Mag-aral kang mabuti para magawa mo yung mga yun. Hindi yung kung anu-anong iniisip mo. Pinag-aaral ka na nga ng Kuya Migs mo sa magandang eskwelahan tapos ang pangarap mo lang makahanap ng DOM? Pag ikaw narinig ni Ninang, nako!”

“Ate, hindi naman lahat ng nakakatapos, yumayaman. Eh di sana marami nang mayaman dito sa Pilipinas. Kailangan kong maging practical. Maganda naman ako, pwede kong gamitin ang ganda ko katulad ng ginawa mo. Di ba, Ate?” Ngumisi siya.

Lalong nalukot ang mukha ko sa inis. “Eh di sana hindi ka na nag-aral. Sana pumasok ka na lang sa cabaret at naging katulad namin ni Mammy!”

“Ayaw ko nga! Ang babaho ng mga lalaki doon saka mga hampas-lupa din yun.” Sumimangot siya. “Baka sa bagong school ko makahanap ako ng mayaman na boyfriend!”

“Tumigil ka nga sa kagaganyan mo. Hindi ka pa mayaman, matapobre ka na. Don’t speak too last baka sa hampas-lupang sinasabi mo ka din mapunta. Nako, pag ikaw nabuntis bago ka nakapagtapos kakalbuhin ka namin nina Mammy at Ninang, Yuka. Hindi ako nagbibiro.” Banta ko sa kanya.

Ibubuka pa lang ni Yuka ang bibig niya para magsalita nang marinig namin bumukas ang pinto at pumasok ang ulo ni Ninang mula doon.

“Nandyan na ang tatay ng anak mo, hinihintay ka sa baba.” Sabi ni Ninang.

Napalundag ako mula sa kinauupuan ko at agad na kumaripas palabas ng kwarto.

“Huminahon ka nga, Saskia. Huwag kang atat kay Migs. Baka nakakalimutan mo, buntis ka. Baka maalog ang utak niyang batang dinala mo at matulad sa inyong mag-ina.” Sabi ng malditang bakla.

Nagmamadaling bumaba ako sa hagdan at nakita si Migs na nakaupo sa salas. Lumingon siya sa akin at binigyan ako ng isang matamis na ngiti. Mas matamis pa sa kariokang palagi niyang dinadala sa akin. 

“Migs…” Kunwaring gulat na sabi ko. “Nandito ka na pala. Kagagaling mo lang sa trabaho?”

Hindi naman na bago na bumibisita si Migs para kumustahin si baby. Halos araw-araw nga siyang pumapasyal dito. Ang sarap-sarap magmahal ni Migs… syempre, para kay baby yung pagmamahal na ’yun. Nasa tiyan ko pa lang ang anak niya, kasing laki pa nga lang siguro ito ng bubwit, paano pa kaya pag labas ni baby?

“Hey.” Malawak ang ngiting sabi niya bago lumapit sa akin. Awtomatiko naman bumaba ang kamay niya sa tiyan ko. “Kumusta ang baby natin?”

“Okay lang naman si baby.” Sagot ko.

“What about you?” Tanong niya at nag-angat ng tingin sa akin mula sa tiyan ko. “How’s the pregnancy? Pinahihirapan ka ba ni baby?”

“Hindi naman. Bukod sa paminsan-minsan na pagduduwal, wala naman na akong ibang nararamdaman. Very good nga si baby.” Nakangiting kwento ko.

“Kapag lumala yang pagduduwal mo, tell me okay? We’ll see a doctor.” Umakyat ang isang kamay niya papunta sa mukha ko at marahang hinaplos ang pisngi ko.

“Huwag ka ngang OA, sabi ng doktor normal daw yun.” 

“May dala pala ako sa’yo.” Sabi niya.

“Ano yun?” Hindi ko maiwasan mapangiti. Simpleng mga ganyan lang ni Migs daig ko pa si Yuka kung kiligin sa mga teleserye na pinanonood niya. 

“Syempre hindi mawawala ang karioka and I also brought some books.” Sabi ni Migs at kinuha ang isa sa ga bundok na librong nasa ibabaw ng maliit na mesa sa salas. Isang makapal na english dictionary iyon.

“Hindi ko alam kung iniinsulto o inaasar mo ako, Migs.” Kunwaring umirap ako sa kanya.

“Hindi ba sabi mo sa akin gusto mong matutong mag-english? If you want, I can teach you.” 

“Ay sige, gusto ko yan.” Masayang sabi ko. “Teka, kumain ka na ba, Migs?”

“I had lunch earlier.” Sagot niya.

Nalukot ang mukha ko. “Hindi ka pa naghahapunan? Teka may ulam pa yata diyan.” 

“Ubos na yung ulam, Ate.” Singit ni Cosme na abala sa paggawa ng assignment sa isang sulok.

“Hindi bale, ipagluluto na lang kita. Halika, doon muna tayo sa kusina.” Hinatak ko siya papunta sa kusina at pinaupo sa mesa. 

Hinalungkat ko ang ref at naglabas ng ilang itlog at tuyo. 

“Ano bang gusto mong luto ng itlog, istrakbol o side in side out?” Tanong ko sa kanya.

“Scrambled sounds good.” Sagot niya.

“Okay! Gustong-gusto ko kasi nagluluto ng itlog at tuyo kasi gusto ko yung amoy.” Sabi ko habang iniiskrambol ang itlog. “Gusto mo ng sinangag?”

“Sure. So, I’m having breakfast for dinner?” Bahagyang natawa si Migs.

“Bakit? Ayaw mo ba?” Nag-aalalang tanong ko.

“It’s fine. I’m okay with whatever you cook for me.” 

Nagsimula akong magluto ng itlog at pagkatapos ay ang tuyo naman ang sinalang ko. Nang matapos ay nagluto naman ako ng sinangag. 

“Gutom ka na ba?” Tanong ko habang isinasalin sa plato ang sinangag.

“Konti. Bigla akong nagutom sa amoy.” 

“O ito na, your food ready and yummy. English yun ha.” Malawak ang ngiting sabi ko at inilapag ang plato sa harap niya. Umupo ako sa tabi niya at tinitigan siya. “Sige na, kumain ka na. Masarap yan. Kami ni baby ang nagluto niyan.”

“I’m just going to get a spoon and fork.” Tatayo na sana siya ng marahan ko siyang itulak paupo. 

“Masarap kainin yan ng nakakamay. Tsibugin mo na yan.” Pilit ko sa kanya.

“Hindi ako masyadong marunong magkamay.” Parang nahihiyang sabi niya.

“Sus! Ang tanda-tanda mo na hindi ka pa rin marunong magkamay.” Naiiling na sabi ko bago ko kinuha ang plato niya at ipinakita sa kanya kung paano magkamay. “Ganito lang yun.”

Inilapit niya ang ulo niya sa kamay ko at isinubo ang pagkain mula sa kamay ko. Hindi maiwasan na sumilay ang matamis na ngiti sa labi ko. Parang nagtumbling at split si baby sa loob ng tiyan ko. Kumain si Migs mula sa palad ko.  Nakakakilig naman ’to. Ang romance, paarang yung mga eksenang napapanood ko sa TV.

“Oh ikaw naman, subukan mo. Ganon lang naman kadali yun.” Sabi ko para takpan ang kilig ko.

Ginaya niya ako at nagkamay din siya. Sumalong-baba ako habang pinanood siya. Mas masarap pa siyang panoorin kaysa sa luto ko. Parang lalaking-lalaki talaga siya pag nagkakamay, walang halong arte, hindi sosyal, abot-kamay lang…

Hay, baby… in love na in love talaga ako sa Daddy mo.

“Kain ka pa. Gusto mo pa ng itlog o tuyo?” Sabi ko nang makita kong halos ubos na ang pagkain sa plato niya. 

“No, thanks. I’m already full.” 

“Sigurado ka? May natira pang tuyo at konting sinangag.” Pilit ko sa kanya.

“Nako, Migs, mukhang ikaw ang pinaglilihian niyan. Dati din noong nagbubuntis ako kay Saskia at in love na in love ako sa tatay niya, gustong-gusto kong pinanonood ang gagong yun na kinakain yung luto ko.” Pumasok si Mammy sa kusina at sinaluhan kami sa mesa. “Baka ikaw ang maglihi niyan. Hindi ba sabi nila kapag kinain mo ang pagkain ng buntis, sa’yo mapapasa ang paglilihi?”

“Hindi naman totoo yun, My. Saka pagkain talaga yan ni Migs, niluto ko lang para sa kanya.” 

“Eh alam niyo yung pamahiin na huwag mamangka sa dalawang ilog?” Umeksena na naman ang intrimitidang bakla. 

“Hindi yun pamahiin, baks. Kasabihan yun.” Sabi naman ni Mammy.

“Si Ninang talaga…” Tumulis ang nguso ko.

“Wala na po kami ni Hazel. We called it quits…” Mahina at may lungkot sa boses na nagbaba ng tingin si Migs. 

“So hindi na tuloy ang kasal niyo?” Tanong ni Mammy.

Iling lang ang naisagot ni Migs. 

“So ano na kayo ngayon ng inaanak ko?” Tumaas ang kilay niya.

“Migs, tapos ka naman na, hindi ba? Doon ka muna sa salas baka kailangan ni Cosme ng tulong sa assignment niya, mag-aayos lang ako dito sa kusina.” Sabi ko para iiwas siya sa mga tanong ni Ninang. Matanong kasi ang baklang yun, sabi ko nga noon pwede na siyang pumalit kay Boy Abunda sa pagkaintrigera.

“Do you need help?” Tumingin siya sa akin.

“Okay lang, nandito naman si Mammy at Ninang.” Ngumiti ako.

“I’ll wait for you in the living room.” Tumayo siya mula sa upuan at naghugas ng kamay sa lababo bago lumabas sa may kusina. 

“Ikaw naman, Ninang, huwag kang hard kay Migs. Nakakahiya sa tao. Wala na tayong pakialam kung ano ang relasyon nila ni Hazel, basta pinanagutan niya itong baby namin. Kung hindi dahil sa kanya, hindi giginhawa ang buhay natin. It’s like we’re have no credit inside.”

“Ano na naman ibig sabihin  niyang english mo?” Umarko ang nakaguhit na kilay ni Ninang.

“Parang wala naman tayong utang na loob. May improvement naman, di ba? Aminin.” Nakangising sabi ko.

“Ang galing na talaga ng anak ko. Sigurado ako paglabas ni baby spokening dollar n din yan parang si Migs.” Sabi ni Mammy.

“Ewan ko sa inyong mag-ina.” Umiling si Ninang habang nagpalit-palit ng tingin sa amin.

“Hinihintay na ako ni Migs. Kayo na bahala d’yan, Mammy, Ninang.” 

“Hoy, sabi mo ikaw ang maglilinis dito sa kusina.” Nalukot ang mukha ni Mammy. “Ang daming hugasin, o!”

“Ayaw ko ngang mahugasan itong kamay ko, kumain si Migs mula dito. Sinubuan ko siya kanina ng nakakamay.” Kinikilig na napatingin ako.

“Ang salaula mo naman, Saskia. Hindi ka rin ba naghuhugas ng pukelya mula nang kainin niya?” Tanong ni Ninang.

“Syempre, naghugas naman! Ito talagang si Ninang. Iba naman yun.” 

“O edi, maghugas ka din ng kamay mo at habang ginagawa mo yun, maghugas ka na din ng mga pinagkainan.” Utos ng malditang bakla.

“Hi! I’m Saskia. What’s yours?” Sabi ko habang nakaupo kami sa salas at tinuturuan niya akong makipag-usap nang ingles. 

“That’s good but it could be better. It’s more proper to say ‘My name is Saskia. What’s yours’.” Seryosong paliwanag ni Migs.

Lalo siyang gumwapo sa salamin na suot niya habang hawak ang libro sa kamay niya. Dumagdag ang salamin sa seryosong awra niya. Ilang oras na ba kaming nandito sa salas at nagtuturuan mag-ingles? May tatlong oras na din siguro. Nagsipasukan na ang mga housemates ko sa mga kwarto nila at kami na lang ang nandito ni Migs.

“My name is Saskia. What’s yours?” Ginaya ko ang sinabi niya.

“I’m Miguel.” Pormal na sagot niya.

“Nice, I meet you.” Sabi ko naman.

“Nice to meet you, Saskia.” 

“Nice to meet you.” Ginaya ko ulit siya.

Ngumiti at tumango si Migs. “Perfect. You’re doing a good job.”

Syempre, tumaas ang condolence ko kasi sinabihan ako ni Migs ng good job. “What is your old?”

“You mean how old am I?” 

“Yes.” Tumango ako.

“I am 31.” Bahagya siyang tumawa. “How old are you?”

“I’m 23!” Sagot ko. “O tama yun ah!” 

“How would you describe yourself?”

“Parang pang slambook lang yung tanong mo.” Biro ko. “Many persons tells me I’m very pretty, my hair long, bolding eyes, pouting lips, and long life.”

“We might want to work on that sentence a little more.” Humikab siya at nag-unat.

“Pagod ka na ba?” Nag-aalalang tanong ko bago lumingon sa orasan. Mag-aalas dose na pala ng madaling araw at dumiretso pa siya galing trabaho papunta dito. “Ituloy na lang natin sa susunod.”

“You’re right. Bawal sa’yo ang mapuyat. Baka kung mapaano pa si baby.” Bumaba ang kamay niya sa tiyan ko at hinaplos iyon. “Our baby must be tired in there. Uminom ka na ba ng gatas mo at vitamins?”

“Kanina pagkatapos kong kumain.” Sagot ko.

Muli siyang nag-unat at kumawala ang mahinang daing mula sa bibig niya.

“Bakit?” Tanong ko sa kanya.

“It’s just my back. Nangawit lang siguro, I’ve been sitting in the office all day.” Sabi niya. 

“Gusto mong i-masahe kita?” Tanong ko sa kanya. 

Nag-angat siya ng tingin sa akin. “Are you sure? Baka gusto mo na din magpahinga.”

“Hindi pa naman ako pagod. Natulog ako buong hapon kanina.” 

Nakahiga si Migs sa kama ko, wala ang pang-itaas na suot niya at nakatakip ng kumot ang pang-ibaba niya. Nakatupi na sa patungan ng TV ang polo shirt niya at ang pang-ibabang suot niya kanina. Tanging ang panloob niya na lang ang suot niya ngayon sa ilalim ng kumot.

Umupo ako sa gilid ng kama at sinimulan ko ang banayad na paghaplos sa likod niya. Makinis iyon, malambot, at ma-muscle. Napapabuntong-hininga na lang ako habang minamasahe ko ang likod niya. 

Kahit nakatalikod ang gwapo talaga ng daddy mo, baby.

“Are you still not sleepy?” Inaantok ang boses na tanong niya sa akin makalipas ang ilang sandali. Nahinto ako sa paghilot nang gumalaw si Migs at humarap sa akin. “Masamang mapuyat ang buntis. Let’s go to sleep.”

Umusog si Migs at binigyan ako ng espasyo sa tabi niya at hinatak ako pahiga. Nang mahiga ako sa tabi niya ay agad akong tumalikod sa kanya. Ilang beses na kaming natulog na magkatabi pero naiiling pa din ako. Naramdaman ko na lang ang pagpulupot ng isang bisig niya sa baywang ko at ang paghaplos ng palad niya sa ibabaw ng maliit na umbok sa tiyan ko. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para pigilan ang kilig ko. Para naman kaming mag-asawa nito. Hay, ang sarap mangarap.

“Okay lang ba talaga sa’yo na dito ako matulog ulit?” Paos sa antok ang tinig niya.

“Okay lang, no. Alam ko naman na pagod ka na.” Sagot ko. Para naman may mawawala pa sa akin. Eh na punlaan niya na nga itong matres ko.

“I like being with you, Saskia. I don’t know how you do it but when I’m with you I feel free and goo about myself. Right now, I don’t want to think… I just want to feel it.” Nagpakawala siya ng malalim na hininga at hinaplos-haplos ang tiyan ko. 

Ipinatong ko sa ibabaw ng kamay niya ang isa kong kamay. 

“Ano sa tingin mo ang baby natin? Babae o lalaki?” Tanong ko.

“I don’t know. I’d love to have a little boy pero masaya pa rin naman ako kahit anong ibigay sa atin.”

“Kahit bakla katulad ni ninang o di kaya tomboy?” Humagikgik ako.

“Basta kung saan siya magiging masaya. I want our child to become whatever he or she wants to be in the future.”

“Sa tingin ko magiging spoiled itong si baby sa’yo. Siguro Papa’s girl or Papa’s boy siya.” 

“Maybe…” Rinig ko ang ngiti sa boses niya.

“Good night na, Migs. Inaantok na ako.” Humikab ako.

“I’m just going to give the baby a good night kiss.” Itinihaya niya ako sa kama at bumaba ang ulo niya sa tiyan ko. Dinampian niya ng halik ang umbok.

“Good night, baby.” Bulong niya dito. Isang malapad na ngiti ang sumilay sa mga labi ko at bumaba ang kamay ko para haplusin ang buhok niya. Inangat niya ang ulo niya sa akin at bumalik sa tabi ko. “Good night, Saskia…”

Hindi ko inaasahan ang sunod niyang ginawa. Nakita ko na lang ang mukha niya na palapit sa akin at ipinikit ko ang mga mata ko, kasunod noon ay ang pagdampi ng mainit niyang labi sa labi ko. Ipinulupot ko ang mga bisig ko sa leeg niya at tinugon ang halik niya. Hindi pabebeng halik ah. Maalab at malalim iyon. 

Ilang segundo ang lumipas bago namin napagtanto na kailangan ng hangin ng katawan namin at hingal na hingal na naglayo ang aming mga labi. Tinitigan namin ang isa’t-isa habang nagpapalitan kami ng hininga dahil ilang dangkal lang ang pagitan ng mukha niya sa akin. Mariin na napapikit si Migs bago niya ako muling dinampian ng halik sa noo. Pagkatapos ay ibinagsak niya ang katawan niya sa tabi ko na para bang hapong-hapo siya. 

Hindi ko alam ang gagawin ko kaya tumalikod na lang ulit ako. Feeling ko nakalutang ako sa alapaap ngayon. Hindi ko alam kung makakatulog pa ako sa bilis ng tibok ng puso ko.

![](https://img.wattpad.com/87df430cbcbbd1d6edce82f616eb677d271a4a07/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f584f35424a6564695175705454413d3d2d3531333439393837382e313530383363643764393735323038323330323533323430393333312e6a7067)

Chapter Twenty Six

MIGS

It was as if my hand had a mind of its own when it reached up to touch Saskia’s face. She was still asleep as the sun was just about to rise. My body clock wakes me up before the sun rises every morning to get ready for work. I should be up and about by now but I liked the heat her body emits against mine. It was welcoming as it enveloped me.

I wanted to get lost in her. To just feel and not think. Her tranquil heartbeat against my chest lulled me in the most peaceful state of serenity. It just felt so right and wrong at the same time to be with her. I tightly shut my eyes as guilt flooded me again. There were so many other things wrong in ways I didn’t know I could make right. I had just gotten out of a relationship because I cheated on my fiancee and I didn’t want to use Saskia as a rebound.

I took in a deep breath and left a soft kiss on her forehead before gently getting up, careful not to wake her up.

“Migs?” Saskia said in a raspy tone, her eyelids heavy with sleep.

“It’s only four in the morning. Sleep.” I told her, stroking her hair.

“Saan ka pupunta?” She slowly sat up, still dazed.

“I need to get ready for work.” I answered.

“Ang dilim pa sa labas…” She rubbed her eyes and turned her head to the window.

“I have to be there before anyone else. I have to set a good example to my employees.” I grinned playfully.

“Ikaw ang pinakamaagang nasa opisina pero ikaw din ang pinakahuling umuuwi. Baka naman inaabuso mo na yang katawan mo. Uso din magpahinga. Maiintindihan ka naman siguro nila.” She yawned and stretched out her arms. “Ano’ng gusto mong almusal?”

“It’s okay. I’ll just drop by a coffee shop on my way to work. Matulog ka na ulit. Late ka na ngang natulog kagabi.” I reached up and tucked small strands of her hair behind her ear.

“Ano ka ba? Di ba nga sabi nila is breakfast is the most wonderful time of the year. Saka ayaw ni baby na magutom si Daddy niya, malulungkot si baby.” She stroked her belly.

I couldn’t help but smile. “Let’s have breakfast. Ayaw ko naman malungkot ang baby natin.”

We both got out of bed and took our turns fixing ourselves in the bathroom before we headed downstairs. We went to the kitchen and I sat there while watching Saskia cook for me. She was in front of the stove, humming happily as she cooked our breakfast. I remembered Mama in her. How she’d always make our food for me, yung pag-aasikaso niya sa akin, yung pag-aalaga at pag-aalala niya. It had been a long time since I let someone take care of me like this and was it bad that it felt good?

“Kumakain ka naman ng champorado, ano?” She asked while pouring it in a bowl.

“Of course.” I answered.

“Ang mga kapatid ko, gustong-gusto ang champorado ko. Pramis makakalimutan mo ang pangalan mo kapag natikman mo ’to.” She bragged, smiling from ear to ear.

“Well, I’d love to have a taste of your champorado.” I said.

Inilapag niya sa harap ko ang isang bowl nito. “Teka, masarap yan may gatas at maraming keso sa ibabaw.”

She went to get cheese and milk from the fridge and went back to me. She cut the cheese in small pieces and put a lot of it on top of the champorado and she then poured milk on it.

“Tsibugin mo na. Masarap yan.” She sat on the chair next to me, staring and waiting for me to eat it.

I lifted the spoon up and brought it to my mouth.

“Masarap ba?” She asked the moment I wrapped my lips around the spoon.

I nodded my head as I chewed and gave her a thumbs up. And it really was delicious. The tastes blended well together.

“This is so good, Saskia.” I said after swallowing the food.

“Sabi sa’yo eh, pati mga kapitbahay namin paborito yang champorado ko. Dati kasi noong nagjajapan pa si Mammy, naiiwan ako kay Ninang tapos nagtitinda kami ng meryenda sa labas ng bahay. Palagi nilang hinahanap yang luto ko.”

“Lumaki ka talaga sa Ninang mo, ano? That’s why he’s so overprotective of you.” I said.

“Ay oo! Si Ninang na ang tumayong pangalawang nanay namin. Umaalis-alis kasi noon si Mammy, papunta at pabalik sa Japan. Tatlo-tatlong buwan lang naman siya doon kasi wala naman siyang papel pero noong nagbuntis siya kay Yuka umuwi siya dito sa Pilipinas kasama yung hapon na tatay ni Yuka. Pero bumukod sila ng bahay noon, natira sila sa condominium, ayaw naman akong pakuha ni Ninang para tumira doon kasama ang hapon kasi babae daw ako mahirap na, baka saktan-saktan lang daw ako o molestiyahin ako noong jowa niya. Yun nagflysung si hapon bago pa napanganak si Yuka, sabi babalik pero tinakasan na pala si Mammy. Ganon din ang nangyari noong jinowa niya yung tatay ni Cosme. Hindi din pumayag si Ninang na kunin kaming dalawa ni Yuka noong nagsama sila ng lalaki kahit halos yung inupahan nilang bahay nasa kabilang kanto lang ng bahay namin. Yun iniwan din siya ng lalaki noong tinakot sila ng asawa nito na idedemanda sila. Pero alam mo kahit naman gaga yan si Mammy at si Ninang, alam kong mahal na mahal kami niya.” She softly laughed.

“You have a very colorful life.” I couldn’t help but laugh too.

“Sinabi mo pa.” She agreed, grinning from ear to ear.

“Naaalala ko ang Ninong Rome ko sa ninang mo. Siya din yung kasa-kasama ko noong bata ako. I think your Ninang Jodie and my Ninong Rome would get a long well.” I said.

“Baka naman jowain pa ni Ninang yun.” She giggled.

“Ninong Rome has a husband.” I said.

“Husband? Di ba husband, yung asawang lalaki? Tama ba ako?” Kunot ang noong tanong niya.

I nodded my head and smiled even wider.

“Yung Ninong mo baklush din?” She asked with amusement in her tone.

I nodded again. “I’m sure they’ll get a long well when they meet. Are you not going to eat?”

“Mamaya na. Panoorin lang kitang kumain, busog na din ako.” She rested her elbow on the table and put her chin over her hand. “Kain ka lang ng kain. Hay nako, Migs, pinaglilihian yata talaga kita.”

“You have to taste how good your champorado is.” I said taking a scoop and bringing it to her mouth.

“Sige na nga.” She rolled her eyes, smiling before opening her mouth to take the spoon in.

I surprised myself with a chuckle as I felt a tickle in my stomach. It was an odd feeling but it was good and I liked it. Saskia makes me feel emotions I had never felt before. It felt as if I was holding my breath my whole life and then all of a sudden just letting go of it. All the weight in my lungs finally leaving and there was some sort of rush from my chest. She was a breath of fresh air. My much needed relief.

“Nagustuhan din ba ni baby?” I asked.

“Syempre, luto ko yan.” She said, patting her belly. “Hindi ba nagustuhan mo ang luto ni Mommy, anak?”

“Isa pa daw sabi ni baby.” I said, lifting another scoop to her mouth.

I had two big bowls of champorado but in my defense, I shared it with her and the little one in her tummy. Even though I didn’t want to, I had to leave to go to work. I had to attend a presentation and two meetings today.

I came to work three hours later than the usual. The employees were already at work when I got there. I’d always taken pride in going to work earlier than everyone else and I was sure the meeting had already begun but I didn’t feel an ounce of care. I felt like I had woken up in the right side of the bed this morning.

“Good morning, Mr. Cordova.” One of my employees greeted me as I whistled my way to the function room.

“Good morning, Isabelle.” I smiled and waved at my people. “Good morning, everyone.”

And they all greeted me back. I opened the glass door to the meeting room and as I expected, everyone was already there and the only empty seat was my seat next to Coco’s. Kahit ang kapatid ko na madalas na nalalate, naunahan ako.

I silently apologized as I sat down my chair.

“Thank God, you’re finally here. I thought you’d never come. I’m tired of listening to these guys and thinking of what to tell them later. I’m having a bit of a hangover.” He groaned, massaging his temples.

I looked at him and the first thing I noticed was his bruised jaw. I whispered to him, “Ano’ng nangyari sa mukha mo? Did you get into a fight?”

“No… Si Tito Axel at si Dad…” He sighed and shrugged. “It’s a long story.

We went back to listening to the presentation and after it was through, I gave them feedbacks and just before lunch, I adjourned the meeting. Coco and I went to my office. I sat behind my desk while Coco sat in the armchair in front of it.

“Why were you late? This was the first time this ever happened.” Coco asked, his forehead crumpling.

“I had a personal business I need to tend to.” I said, clasping my hands together on top of the desk.

“Ano ’to, Kuya?” Coco quickly took notice of the small red bag that had a container of champorado inside. Kay Yuka talaga ang lunch bag na iyon pero ayaw nagbabaon ni Yuka ng pagkain. Coco rummaged through the bag before I could even stop him. He took out the container and opened it.

“Ano ’to? Champorado?” Coco asked. “Mukhang masarap.”

“Coco, give me that. Akin yan!” I said, extending my arms.

“Patikim lang.” He said and took the spoon from the bag.

“Coco, don’t you dare!” My eyes narrowed into slits.

He mockingly grinned and slowly started lowering the spoon to the bowl.

“Eat it and I will stick my finger in your mouth and make you vomit it out. I’m not kidding.” I warned him.

He took a big scoop out of it and I leaned over to my desk just so I take the bowl from his hand. “Coco, akin sabi yan!”

“Bakit ba ang damot mo? Champorado lang yan! Titikman ko lang naman.” He said, bringing the spoon to his mouth.

I closed the container’s lid and gave him a sharp glare. “Alam mo gusto kong gawin ngayon? Gusto kong dagdagan yang pasa sa mukha mo.”

His cheeky laughter filled the whole room. “It’s just food. Hindi ba sabi ni Mama huwag magdadamot lalong lalo na pagdating sa pagkain. Pero masarap nga, Kuya. Sino bang may gawa niyan?”

“Si… si Saskia.” I answered.

“Ah, I see…” Coco nodded his head and let out a wide grin. “Personal business, eh?”

“Shut up.” I shook my head, disaprovingly.

“Ibig sabihin niyan wala na kayong chance na magkabalikan kayo ni Hazel?” He asked.

“She doesn’t want me anymore.” Pain rippled from my chest.

“But you would go back to her if she takes you back?”

My eyes lowered to the table. A part of me wanted to say yes, I’d still go back to her. I wanted her to give me a chance to rebuild what I had ruined. Great expectations lie on our shoulders. We both didn’t know how to tell everyone that we had already called the wedding off. I didn’t want to. She had been the love of my life for the past two years. She still holds a special place in my heart.

And Saskia, she brings out the life in me. Parang ibang tao ako sa tuwing kasama ko siya. I could take off my mask and be who I really am with her. Even if I didn’t want to admit it, I was starting to feel things for her. The kiss last night, I knew it wasn’t just lust. It was something else so intense that I’d never felt before. But a question suddenly strucked me, what if she was just a passing fancy? I wanted something knew in my life, something different and Saskia came and brought in everything I wanted. What if she was just some type of novelty. She was different from any woman I’d ever met and she made me feel thing I’d never felt before. But what if the novelty wears off? Would the feelings still be there?

“I don’t know… I’m not sure about anything in my life.” I said in a somber tone and lifted my eyes up to look at him. “You know, sometime I get jealous of you.”

“You? Jealous of me? Brother, you’re like a game character who’s unlocked everything there is to unlock and all you can do now is self-impose challenges to keep things interesting.” He chuckled. “You’re Mom and Dad’s favorite child, you’re a Harvard graduate, everybody literally loves you. You are Miguel Cordova.”

“And that’s the saddest part. I am me. I’ve always felt misplaced. Imagine all these people looking up to you but you know the truth about yourself. You know sometimes I think the reason why I sabotaged my relationship with Hazel was because I want her to know that I’m not who she thought I was… because deep down, I’m not sure if I really deserve her.” I felt the lump in my throat.

“Why? You were perfect for each other.”

“I’m not good enough, Coco. I don’t feel good enough. I graduated from Harvard but the after that I go back to being me. I got engagement to Hazel but then I’m still me. It’s like winning a prickly price, a fleeting admiration and recognition that leaves me feeling more empty. So I did it, now what? Ano na ang susunod pagkatapos nun? I have to climb a higher ladder. I have to do something bigger than the last thing I did. I need to achieve more and more and more to fill and fill and fill the emptiness with something. With anything. No matter how much I succeed, no matter how much I’m praised, it’s never enough and I’m just tired…” I slumped against my seat and let out a lung full of air. “I’m exhausted of being me. And then one day, Saskia came and broke my streak. All my life, I’ve tried to be in control but I gave my chance to be broken with Saskia. She’s the crack in my life that allowed light to shine through. She’s my relief…”

“Ibig sabihin ba niyan may nararamdaman ka na din para kay Saskia?”

“I don’t know. I’m not sure…”

“And you wind up justifying the pain you inflicted on Hazel because Saskia made you happy? Because hey it’s love or, I don’t know, something? But you can’t use love to declare your innocence. Kahit saang korte walang tatanggap niyan. Magpapatuli ulit ako kapag nakahanap ka.” He said in a preachy tone.

“Says the idiot who told me that having a ‘last hurrah’ before getting married is okay.” I said, trying to make light of the conversation. I just wasn’t used to having a sensible conversation with my not-so-sensible brother.

“It’s only okay when you don’t get caught.” He snickered. “Speaking of marriage, mukhang mauunahan kita, brother.”

“You’re getting married? To who?” I asked, quite surprised.

“You’ll know on Saturday. We’re all going to have dinner at the house. Mandatory yun, brotha. Be there.” He said, his tone changing into a cheerful one.

Chapter Twenty Seven

“Migs?” Saskia turned her attention to me from the book she was reading. I gave her a short story to read to familiarize her more with the english language. I make her read it and ask questions afterwards so I could check if she understood what she had read. I also gave her a highlighter so she could highlight all the words and sentences she doesn’t understand so I could explain it to her.

“Yes?” I asked, turning my attention to her. We were in her room as this was the only quiet place in their house. Saskia’s family were naturally loud people. Palaging maingay at masaya ang bahay nila. That’s one of the many things I like about them.

“Natuto naman na ako, di ba?” She asked.

“You’re improving.” I told her.

“Slow by slow, I will success.” She beamed.

I couldn’t help but smile at her enthusiasm to learn. Saskia was light to be with. Her naivety and innocence allowed her to see the little joys in everything and enjoy the simple things. She was refreshing, like a blast of energy-filled sunlight to my soul. 

“O ba’t ngumingiti ka?” She cocked a brow. “Pinagtatawanan mo na ako ngayon?”

“No, it’s not that.” I chuckled and pulled her to my side. “I would never laugh at you. I just find your eagerness to learn adorable.”

“Basta gusto kong matuto mag-english. If odds is against me then I will against them. Ayaw kong isipin ni baby na bobo ang mommy niya.” Sabi niya.

“I would never let our child think that. Hinding-hindi ko hahayaan yun.” I lifted one hand to tuck her hair behind her ear. “He or she will only know how much of a wonderful person you are, na mabuti kang anak at kapatid, na wala kang hindi ibibigay at isasakripisyo para sa mga taong mahalaga sa’yo, na masarap kang magmahal…”

“Migs…” Her eyes watered with tears. “Migs, naman tinagalog mo pa. Sana inenglish mo na lang para hindi ko masyadong maintindihan. Naiiyak tuloy ako.”

“It’s fine. Sabi nila emotional talaga ang mga buntis.” I wiped away the tears in the corners of her eyes with my thumbs.

And then, I mindlessly lowered my face to kiss her forehead. Intimate moments like this with her felt natural to me. It was starting to feel like a reflex to me to touch and kiss her here and there. Hindi ko na iniisip kung tama o mali itong ginagawa ko. When with Saskia, I didn’t need to use my brain to decide on anything. I just follow what feels natural.

She lifted her eyes up to look at me. Her eyes were full of childlike hope that cut straight into my heart. I never want her  to lose that innocence, especially not through my hands. I wish I could hold her without the worry that I would break her someday.

“Mahal na mahal kita, Migs. “ She said with all honesty. The kind of honesty that puts your mind at ease because you don’t have questions to answer or mixed signals to analyze. I had never heard a more genuine ‘I love you’ from anyone other than my parents.

“Saskia…” My eyes turned turned soft and warm.

She blinked as if getting out of a trance and looked away. “Huwag kang mag-alala, Migs, hindi naman ako umaasa. Masaya lang akong nandito ka, kasama namin ni baby. Masaya akong mahalin ka, wala naman problema sa akin kahit ako lang ang nagmamahal.”

Emotions started welling up from my chest. One hands went to the back of her head and I pulled her to me. I crashed my lips onto hers in a passionate kiss, stealing the breath from her lungs as I pull her body harder against mine. My tongue delved into her sweet mouth and she gave a muffled groan. 

Hindi ko dapat ito ginagawa but I couldn’t resist her. My mind, body, and heart wanted this… wanter her. I wanted her in ways I couldn’t recall wanting someone before. She responded to my kiss with reckless abandon. 

My hands began to wander all over her body, feeling her curves until one rested on her soft, full breast. I could feel the violent rise and fall of her chest against mine as she arched her body towards me. 

“Migs…” She moaned when my mouth trailed down to her jawline. My hand went inside her shirt  and made its way up her breasts. I pulled down her bra cup and cupped her breast with my bare hand. She felt so soft, warm, and so damn right. Her nipple was taut as my thumb started flicking it.

I still couldn’t get enough of her. I wanted more. I helped her out of her top and bra and tossed them to the ground. Saskia groaned when my head lowered and latched on to one breast as my hand continued to play with the other. I teased her nipples, flicking them with both my tongue and my fingers. I felt them grow harder with each stroke. 

My free hand traveled south. It began to slide down her thigh, stroking my way upwards and slipping them inside her skirt. I palmed her sex and she was already warm and wet for me, I could feel it through her underwear. My fingers started to tease her as she let out soft moans. She was tingling with needs and I wanted so bad to give everything she needed to her. 

I pressed my fingers around her clit, touching her above her panties, the fabric making friction so she was writhing against me. I lifted my face up to see the reaction on her face. She was drowning in so much pleasure, her arms clasping around my neck, and it made me smile. 

“Feels good?” I asked.

“Mmm…” She answered back, nodding.

She was beautiful. No, more than beautiful… she was exquisite in her passion. Her cheeks were flushed and when she opened her eyes and met mine, they were almost glowing, heavy lidded as the pupils dilated with sexual longing.

“Migs, huwag huminto…” She whined when I pulled my hand away from her sex, her hips thrusting up. 

“I’m just going to get rid of these…” I said, pulling her skirt down along with her panties. She was now naked as the day she was born. She tightened against me as my fingers began to touch her folds. She was soaking. Her breasts rose and fell with her breathing as I slowly slid a finger inside her wet, satiny walls. She opened her legs wider, welcoming me. 

Her face contorted with pleasure, her hips bucking. I looked down and watched my own finger disappear and reappear between her legs. It was so hot to look at. My manhood grew harder and harder inside my pants to the point of pain.

“Better?” I asked, making sure she was liking this.

She could only nod as an answer. The way she looked at me fueled my desire for her. I began kissing the side of her neck upwards and started nibbling and sucking on her lobe. 

“I want to make you feel good, Saskia. I want to pleasure you and make you come so hard.” I whispered to her ear. My finger played the walls of her inside, stroking it gently and around.

She brings out the animal in me. She makes me lose control. I felt feral, wild, and uninhibited as rational thoughts of logic were replaced by pure instinct. She had ignited the fire in me and I knew nothing in this world could ever stop me from having her.

“You’re still so tight and hot.” I groaned against her ear. “God, I want you wrapped around me so bad.”

She took in a sharp inhale and her body went stiff for a moment. Her warmth gushed down from my finger to my hand as I continued fingering her. She cried out my name over and over as she orgasmed.

I stopped, giving her time to breathe and recover but I kept my finger inside her, loving the warmth around me.

“M-migs…” She fluttered her eyes open and looked at me. “Nasa langit na ba ko?”

“You’ve had your orgasm.” I gently explained, chuckling a little.

With her arms wrapped around my neck, she pulled me to her and began boldly kissing me. After a few moments, our kiss what cut when I began to undress myself. I took off my button down shirt, my trousers and freed my aching cock from my tight boxers. 

She looked down as I positioned myself between her legs. Her eyes lowered between our body. She reached down and touched me, wrapping her fingers around my length. I groaned at what she did. Her eyes shone with innocent curiosity.

“Saskia…” My breathing was deep and ragged. “You’re going to kill me. Don’t stroke it or we’re going before I can even make it inside you.”

“S-sa loob ko?” Her voice quivered slightly.

“Yes.” I answered in a gruff tone.

She opened her legs as wide as she could and I watched with eyes wide open as she began to guide me into her. The tip touched her sex.

“That feels so good… Keep going… Do whatever feels good to you.” I encouraged her.

She was biting her bottom lip as she slid my cock further. It was so hot it taunted me to want more. I met her halfway and began to thrust until I was deep inside her. I cupped her buttocks and pulled her more to me. I started to thrust faster as I drowned in carnal pleasure. I lifted one leg up to rest upon my shoulder. I wanted to get as deep inside her as I could. I impaled her over and over as I felt warmth enveloping my whole body. Pleasure coursed through, my head bent down to kiss her again and she welcomed my kiss with equal intensity. I thrust one last time before my whole shuddered and orgasm rippled through my scrotum, pouring everthing out inside her. I emptied myself into her.

“Migs…” Saskia said, her head was resting on my chest as I stroke her hair. Our naked, sweaty bodies were nuzzling against each other, enjoying each other’s warmth.

“Hmm?” I answered in a state of tranquil, ready to doze off.

“Okay lang.” She quietly said, kissing me on the jaw.

“What?” My hooded eyes lowered to her and she looked back at me with a hint of sadness in her eyes. She tried to cover it up with a smile.

“Inuunahan lang kita bago ka mag-sorry. Okay lang. Nagustuhan ko naman.” Her eyes lowered from mine. “Hindi mo na kailangan humingi ng tawad. Alam kong nadala ka lang. Pakiusap, Migs, utang na loob huwag kang magsosorry sa akin. Mas gugustuhin kong paniwalain na lang ang sarili ko na kunwari ginusto mo din ito.” 

Her words were like a slice to my chest. I tightly shut my eyes and let out a deep breath before I pulled her closer to me. My lips touched her forehead and I felt her wrapping her arm around my torso a little tighter. 

“Hindi ko pinagsisihan ang nangyari sa atin kung iyon ang iniisip mo.” I said after a few moments of silence. “It was wonderful, Saskia. You were amazing and I enjoyed every second of it.”

“Talaga?” She looked at me, unconvinced.

I smiled as I looked down at her with warm eyes. “Talaga.”

I shifted on top of her, straddling her and started playfully nibbling her neck. It was tickling her and she giggled, trying to push me away. I didn’t want to think whether this was wrong or right anymore. I was happy in this moment with Saskia and that was all that mattered. I had never felt this comfortable with anyone in my entire life.

“Migs!” She said through fits of laughter. “Migs, tama na. Uy, si baby!”

I suddenly stopped and my hand lowered to her belly. “Bakit? Did I hurt our baby?”

“Joke lang!” She laughed and playfully hit me on the arm. “Ikaw kasi! Ayaw mong tumigil.”

“I’m sorry.” I lowered my head down again, nuzzling in the crook of her neck. “I just can’t get enough of you.”

“Ang landi mo.” She giggled. “Hoy, Migs! Wag kang maglalagay ng chikinini diyan! Huwag sa leeg. Makikita nila Mammy yan!”

“Fine…” I chuckled, inhaling her scent. Then I lifted my head up to look at her. Her face was flushed with a mixture of excitement and desire. “Maybe somewhere else? Do you still want to…?”

“Gusto mo pa?” Her eyes widened in shock.

I had to press my lips together just to keep myself from laughing at her reaction. “I mean, if you still want to.”

She bit her bottom lip and paused as if thinking. “Mmm… paano si baby?”

I lowered my head down to her belly and put my ear against her small bump. “Hi, baby. Ako ’to, Daddy mo. Habang wala ka pa, akin muna si Mommy, okay? Once you come out, we will focus on only to you.”

“Baka tumakbo ka palabas ng hubo’t hubad pag yan sumagot.” She let out a laugh.

I left a kiss on her belly before leveling my head to hers, squeezing my body in between her legs.  

“Migs?” She wrapped her arms around my neck and her fingers played on my nape. 

“Yes?” I asked in a groan as I began to grind against her.

“Hindi ba masama ito sa baby natin? Naisip ko lang, baka mamaya natatamaan na siya ni General sa loob. Parang kadiri naman yun. Baby natin ’to, ano! Ano yun? Incense?”

“What?” My brows furrowed. What she said was enough to make my hard-on shrink back. What she was saying was not possible but just the mere thought of that was a huge turn on. A chuckle escape my throat and after awhile, when I couldn’t hold it in any longer, I started bursting into laughter.

“O, ano’ng nakakatatawa?” She asked.

“You’ve got to be kidding me!” I buried my face into her chest as my laughter died down.

“I’m not to be kidding you. Bakit ba? Ano bang nakakatawa? Ang laki naman kasi ng ano mo…” Her eyes furrowed.

“Oh, Saskia…” I lifted my head up and rested my forehead against her, cupping her face in my hand. “It’s never going to touch the baby. Never, even when our baby gets bigger. May nakapalibot sa kanyang amniotic fluid na pumoprotekta sa kanya. Our baby’s going to be in there until he gets out of your tummy.”

“Ang talino naman talaga ni Daddy Migs.” She raked her fingers through my hair. 

I fondly rubbed my nose against hers and we kissed again. We made love again that night and fell asleep into each other’s arms, completely exhausted.

Chapter Twenty Eight

I woke up later than usual this morning. It only made sense because Saskia and I had been up until almost sunrise. Saskia was still asleep when I left her and I didn’t want to wake her up as I knew how exhausted she was. Her mother invited me to have breakfast with them but I politely declined. I went back home to take a shower and then I went straight to my parents’.

“Hi, Ma!” I opened my arms out for a hug as I walked towards Mama. I stopped in front of her and gave her a tight hug and kissing her on the side of her head.

“Miggy…” She chuckled, hugging me back and we both pulled away. “Hey, good morning.”

“How’s my beautiful mother? Can I just say you look absolutely stunning today?” I asked.

“Wonderful. Thank you, Miggy.” She answered, laughing and shaking her head. “But I don’t know what you’re seeing. I’m a mess, I just finished preparing the food we’re going to have for later and I badly need a shower.”

“Mama, it doesn’t matter. You’re still beautiful regardless. Nakakalimutan na bang ipaalala sa’yo yan ni Dad?”

“Oh, you! Pareho kayo ng mag-ama mong bolero.” She rolled her eye at me with a smile.

“Hindi ka naman binobola, Ma. You’re the most beautiful woman for Dad and all my siblings. You’re the best Mom in the world. I love you.” I said, hugging her again.

“I love you, too.” She answered back, patting my back. “Migs, are you okay?”

I broke away from the hug and let out a wide smile. “I’m more than okay.”

She nodded her head and looked at me like I had gone crazy.

“Where’s Dad, by the way?” I asked.

“He’s looking after the kids in the play room.” Mom answered.

“I’m just going to say hi to the kids and Dad. I’ll catch you later.” I said before sprinting upstairs. Dad was sitting on the couch in the playroom while Arthur and Cookie were chasing after each other.

“Hey, Dad!” I greeted him.

He lifted his eyes up from the book he was reading to me. “Hey, son.”

“Tito Miggy!” Cookie stopped and ran towards me.

“Kuya!” Arthur followed after.

I caught the boys in each arm and lifted them up. The thought of my unborn child crossed my mind. Soon enough, Saskia and I would have one of these. I could feel the excitement and happiness flowing from inside me.

“Hey, kiddos.” I looked at them. “How are you two? What were you playing?”

“Paw Patrol!” Cookie answered. “Ready for action! Ryder, sir!”

“And I’m monkey, my name is George! Uh-uh-ah-ah!” Arthur tried to copy the sound that a monkey makes.

“Arthur, I already told you! There’s no monkeys in Paw Patrol! There are only dogs!” Cookie frowned.

“But I don’t want to be a dog! I want to be Curious George” Arthur pouted.

“How ’bout this. Cookie can be Ryder and Arthur can be curious George and I’ll be Superman. We can call our game Super Curious Paw Patrol.” I said.

“Okay!” Both the kids happily agreed.

I played with them for awhile, chasing after them until they both got tired. Then they climbed onto the couch and squeezed in Dad’s sides.

“You two are tired already? Don’t you want to play some more?” I asked, sitting next to them on the couch.

“I don’t want to play anymore.” Cookie answered.

“Me, too. I’m tired.” Arthur said.

“It’s almost time for their nap. Maya-maya ay tulog na itong dalawa.” Dad chuckled.

“I like you now, Tito Miggy. You’re not on your period anymore?” Asked Cookie.

“Cookie!” Dad scolded.

“What? Dada said Tito Miggy is always serious and grumpy because he’s on his period.” Cookie innocently said with brows furrowed.

“I’m going to kill your Dada.” My face contorted into a frown.

“No! I don’t want you to kill my Dada!” Cookie exclaimed and then he looked up at Dad. “Papa Nick, don’t let Tito Miggy kill my Dada.”

“I won’t.” Dad chuckled. “Nap time, boys!”

“Nooo…” The two whined.

“Come on, you two are already tired.” Dad picked up the two in each hand.

“Where’s Coco?” I asked Dad.

“May inaasikaso lang. He’ll be back later. I’m just going to take Ryder and Curious George to their room.”

“Daddy, no…” Arthur whined.

“You’ll get to play later when after nap time.” Dad told them.

Dad took the boys out of the room and I scrolled through my phone to look at the pictures I had taken with the boys while we were playing earlier. I imagine my child playing with his or her Kuya Cookie and Tito Arthur. A few more months and I’d have my own mini-me. I couldn’t help but wonder if our child would look more like Saskia or me. Would the baby have blonde hair too like mine?

I found myself sending the picture to Saskia with the caption; sino sa kanila ang sa tingin mong mas magiging kamukha ng baby natin?

After just a few seconds, my phone buzzed and I read the message from Saskia.

Tingin ko magiging kamukhang-kamukha mo si baby. Ang cute naman nila. Ano mo sila?

I called her and after the second ring, she picked up.

“Migs?” I could hear the enthusiasm in her voice.

“Hey…” I smiled. “How was your sleep?”

“Okay naman. Medyo tinanghali lang ako ng gising. Kakabangong ko lang kani-kanina. Hindi ko alam na umalis ka na pala.”

“I understand. Alam kong napagod ka and pregnant women need a lot of sleep. I’m sorry hindi na ako nakapagpaalam sa’yo. Ayaw kong gisingin ka.”

“Sino yung mga batang kasama mo?”

“The blonde one is Cookie, he’s my nephew. Do you remember Coco, right? Anak niya yun. The dark-haired one is our little brother, bunso namin.”

“Ah, ganon ba. Yung bunso niyo lang hindi blondie sa inyo?”

“Also, my sister, Ronnie. She was born before Arthur.” I answered.

“Gusto ko blondie si baby katulad mo. Sana mamana niya sa’yo yun, ano?”

I chuckled quietly. “Whatever the baby’s hair color will be, I’m sure he or she will be beautiful kasi maganda ang mommy niya.”

“Gwapo din naman ang daddy kaya sureball na ’to.” She giggled.

My smile grew wider at what she said. I could feel the tickling sensation in my stomach. I was well past my teen years but right now, I felt like a giddy highschooler.

“I can already imagine our baby playing with his Kuya Cookie and Tito Arthur.” I let out a dreamy sigh. “Have you had your meal?”

“Tapos na po. Busog na busog nga si baby. Uminom na din ako ng vitamins at ng gatas.” She said as she already knew what I was going to ask next.

“Good. Sabihin mo kay baby magpakabait siya at huwag ka niyang pahirapan. Tell him Daddy will drop by later.” I said.

“Ikaw na ang magsabi. Baka gusto niyang marinig ang boses ng daddy niya. Sandali, itatapat ko sa kanya.” She chortled. “Yan na, naka-loud speaker at nakatapat na sa kanya.”

“Hi, baby. This is Daddy again. Be good, okay? Don’t give Mommy a hard time. Mamaya pupuntahan kita mamaya. Hintayin mo si Daddy.” I said.

“Okay daw po, Daddy.” Sabi ni Saskia. “I love you daw po at ingat.”

“I love you, too.” I said.

Saskia went silent for awhile and I, too, couldn’t think of anything to say to fill the silence. I leaned back against my seat as if I’d been drained of energy, waiting for Saskia to say something. I wasn’t quite sure if my ‘I love you’ was aimed at just the baby.

“O, yan baby, love ka din daw ni Daddy.” I could feel the tensed chuckle in her voice.

We went over to the Lavigne’s house for dinner. Dad have had a 6 year feud with Tito Axel since finding out that Coco got Anais, who was then just sixteen, pregnant. I guessed they wanted to reconcile and put everything behind. Maayos naman na ang relasyon ni Anais at Coco bilang magkaibigan at malaki naman na si Cookie. Siguro ay naisip nilang panahon na din para magkaayos sila.

Mama brought the food she cooked and we were taken to their garden where a nice long table was set-up. After long years of seeing Dad and Tito Axel fight over something as petty as breathing the same air, it was weird seeing them together being friends again.

“I’m nervous.” Coco said, pacing back and forth. Everybody was already at the garden and Coco asked me to stay with him in the living room.

“Why? Dad and Tito Axel are fine now. Relax.” I patted him on the shoulder,

“I’m going to ask Anais’ hand in marriage. Aayain ko siyang magpakasal. I already have the ring and everything.”

“Really?” My eyes widened.

“Yeah.” He took a blue box from his pocket and showed it to me. “Do you think Anais will like this?”

“That’s great news!” I happily said, not even paying attention to the ring. I was just happy for him, Anais, and their son. Finally, he was going to have a family of his own. “So, that’s what you’ve been talking about!”

He gave me an amused smirk and I couldn’t help but wrap my arm around his neck and give him a nuggie just like I used to do when we were little.

“Kuya, yung singsing!” He exclaimed. “Let me go! Mama! Si Kuya, o!”

“Ano ba kayong dalawa? Nasa ibang bahay tayo.” Mama scolded as she walked inside from the patio. “Miggy, bitiwan mo yang kapatid mo.”

“Ano na naman yan?” Dad asked as he walked behind Mama, his hands tucked in both pockets.

“Si Kuya kasi!” Coco muttered like a little boy and I let him go. He straightened himself up like a dignitified gentleman. He put the box back in his pocket. “Nasasapian na yang anak niyo. Pa drug test niyo na nga yan.”

“I’m just happy for you, brother!” I patted his arm and laughed. Noong bata pa kami, si Coco ang magaling mang-asar sa amin magkakapatid pero siya din ang unang napipikon at umiiyak. Audrey and I would gang up on him sometimes as our brother was just a natural pest.

“Lumabas na kayo sa garden. We can’t have them waiting on us.” Sabi ni Mama.

Coco walked out of the living room to the backyard with Mama. Sumunod kami sa kanila but Dad stopped me when we got to the patio and he said he wanted us to talk. We sat down on the swinging bench, we could see the garden where everyone was at from the patio as it was just a few feet away.

“What is going on?” Dad asked.

“What do you mean, Dad?” My brows furrowed in confusion.

“I don’t know… I just, you’ve been acting different today. I hope there are no drugs involved here. Because I’m telling you now, based on my personal experience, that it’s not worth. Once you start it, it’s hard to break. The withdrawals are even worse.”

“Dad, I’m not on any drugs.” I chuckled, shaking my head.

“I haven’t seen this side of you for a long time. The playful and sometimes mischevious little boy you were. You seem to be in good spirit today.”

“Is that… is that bad?” My eyes lowered. I hadn’t even noticed my behavior today. I thought about everything I had done today and realized how childish I had been acting all day. When you feel good, you don’t notice those things. I’d always been composed and capable of keeping myself under control. “I’m sorry, Dad. It was unbecoming of me.”

“No. Don’t do that. Miggy, I’ve never seen you this carefree and full of life in quite awhile. I like this side of you better. Not the other one you’re pretending to be. And I don’t want you to ever feel guilty or punish yourself for not being what you believe you should be.” He said with gentle voice, his eyes warm and sad.

I profusely shook my head and tightly shut my eyes as realization dawned me. “This is wrong, Dad. I shouldn’t be feeling this way. Si Hazel lang dapat ang mahalin ko, I know I love her but why am I happy with Saskia? I don’t know what’s wrong with me. I ruined Hazel and I’m afraid I’d ruin Saskia, too.”

“Migs, nakausap mo na ba si Hazel? You better sort this out with her.” He asked in a concerned tone.

“We’re calling the wedding off, Dad. Sinabi ko sa kanya ang lahat at ayaw niya nang ituloy ang kasal. I’m sorry… I’m sorry, Dad.” My voice cracked.

“Wala kang dapat ihingi nang tawad sa akin. If anything, kay Hazel mo dapat ibigay yan dahil nasaktan mo siya. I don’t care who you marry as long as you’re happy. Gusto ko lang maging masaya ka sa babaeng pakakasalan mo at hindi mo pagsisihan iyon.”

“But I disapponted you and Mama. I try my hardest to be a good son, a good fiance… a good person but I ruin everything. I just want you to be proud of me but no matter what I do, I’m bound to destroy everything I touch. I ruined Hazel, and I’m afraid I’d ruin Saskia. Everytime someone loves me I feel like I’m in the eye of a hurricane, anticipating when I’m going to fuck up.” I raked my fingers through my hair in frustration.

“The way I see it, you only love Hazel because you think she’s perfect for you. And I did think she was, at some point. Don’t get me wrong, Hazel’s a wonderful woman and she’s also calculated, cold, and detached. You put up wall after wall around you but when you’re with Hazel you don’t have to do it because she’s as guarded as you. She’s perfect for the persona you created for yourself but what about the you behind that? The real you? Now I see you opening up like a dam, seeing you this happy makes me happy too. You don’t have to be a good son. I just want you the way you are.” I saw how Dad’s face fell. “What happened between your Mama and I wasn’t your fault. It was never your fault.”

I bowed my head, afraid of the emotions my eyes would give out.

“You didn’t disappoint me, Miggy. No matter what you do I will always be here for you. What you did was wrong. But sometimes you have to be wrong to learn what’s right. Sometimes people find happiness in their mistakes. I don’t want you to fight the turbulence in your mind and heart, you’ll only end up even more confused. Just feel it and maybe from there, you can start over again.”

SASKIA

“Hoy, Saskia! Naririndi na kami sa kakakanta mo. Natira ka lang, hindi ka nanalo sa lotto.” Sabi ng ampalaya kong Ninang.

Inirapan ko siya. “Bakit ba? Ito talaga si Ninang! Panira ka ng moment!”

“Palibhasa, bakla, matagal ka na kasing walang booking.” Natatawang sabi ni Mammy.

“At least, hindi ako ang ginagawang parausan, ako ang nagpaparaos. Isa ka pang kunsintidora, Sasha. Alam mong nilalaspag na yang anak mo, kinakampihan mo pa.” Pumilantik na naman ang mga mata ng bakla. “Pasalamat ka at buntis ka, kung hindi baka nahambalos na kita sa mga pinaggagawa mo.”

“Ninang, hindi naman kasi ako umaasa kay Migs. Masaya lang talaga akong kapag nandyan siya. Masaya ako sa kung anong meron kami.”

“Masaya ka ngayon pero paano sa bukas o makalawa? Hindi kayo magka-level ni Migs, naiintindihan mo? Para kayong langit at lupa, tubig at langis, umaga at gabi.”

“Ang drama naman nitong baklang ito. At least isang lalaki na lang ang lumalaspag d’yan, mas gugustuhin ko na yun kaysa pagpasa-pasahan siya ng kung sinu-sinong mababahong lasenggero.” Sabi ni Mammy.

“Oo nga, Nang. Siya naman ang naka-virgin sa akin, siya ang tatay ng baby ko, at ang tanging lalaking pag-aalayan ko ng sarili ko. Alam niyo, nakatabi pa nga yung panty na suot ko noong unang beses niya akong naano. Hindi ko nilabhan yun, tinago ko lang.” Humagikgik ako.

“Para kang tanga.Ano naman ang gagawin mo dun? Susuotin mo para virgin ka ulit?”

“Wala lang, para may remembrance lang.” Irap ko sa kanya. 

“Ang lakas talaga ng saltik niyong mag-ina. Habang nagpapakagaga ka diyan sa Migs mo, siya naman ang tingin lang sa’yo isang malaking pukelya na pwede niyang pagparausan.”

“Grabe ka na, Nang. Nakakababa na ng self-extreme yang pinagsasabi mo. Hindi naman ganon si Migs, nararamdaman ko naman na may pakialam siya kay baby at sa akin.” Humaba ang nguso ko.

“Sa batang dinadala mo pwede pa pero sa’yo, nako! Huwag ka nang umasa.” 

“Ang nega mo, Nang. Ayaw mo talaga akong makitang masaya, ano?”

“Alam mo, Saskia, minumulat lang kita sa realidad. Kung gaano kataas ang lipad, ganon din kataas ang bagsak.

“Migs?” Naalimpungatan ako nang maramdaman ang marahang paghaplos ng mga palad sa buhok ko. Nang idilat ko ang mga mata ko ay nakita ko si Migs na nakaupo sa gilid ng sofa sa tabi ko. 

“Nakatulog ka na daw kahihintay sa akin sabi ng Ninang mo.” Marahang sabi niya.

Agad akong umupo at nag-unat ng mga braso. “Kumain ka na ba?”

“Kumain na ko. Sorry na late ako. Si Coco kasi, he needed me…”

“Bakit? Ano’ng nangyari kay Coco?”

Humugot siya nang malalim na hininga bago napahawak sa sentido. “Yun, nag-iiyak na parang bata kanina. Naglasing. Nagpropose siya sa ina ng anak niya but Anais rejected his wedding proposal.”

“Bakit naman?” Kunot ang noong tanong ko.

Kibit-balikat lang ang sinagot niya sa akin bago humikab.

“Inaantok ka na? Sana hindi ka na dumaan dito.” Nag-aalalang sabi ko.

“It’s alright. Gusto ko rin naman kumustahin si baby.” Bumaba ang kamay niya sa tiyan ko at hinaplos iyon.

“Okay naman si baby, nasa tiyan pa rin.” Biro ko.

Natawa siya ng bahagya. “You’re right.”

“Teka, nakainom ka ba?” Kunot ang noong tanong ko nang malanghap ko ang mahinang amoy ng alak. 

“I drank a little with Coco.”

“Tapos nagmaneho ka pa. Paano kung makatulog ka at maaksidente ka? Eh di kawawa naman itong baby natin, hindi pa naipapanganak wala nang tatay. Nako, Migs ha! Pinapasakit mo ang mindgrain ko. Huwag mo nang uulitin iyon.” Seryosong sabi ko.

“Konti lang naman.” Dahilan niya.

“Kahit na.” Nalukot ang mukha ko. 

“This will be the last time, I swear.” Sabi niya bago ibinaba ang ulo niya sa tiyan ko. “Baby, si Mommy nagagalit kay Daddy.  Can you tell her I’m really sorry and it won’t happen again?”

“Baby, pasabi sa Daddy mo na para sa’yo din naman ’yun. Gusto mo bang lumaking walang Daddy?” Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para mapigilan ang ngiti ko. 

“That will never happen. I will always be here for you, baby.” Hinalikan niya ang tiyan ko.

Isinuklay ko ang mga daliri ko sa buhok niya. “Gusto mo ng kape?”

“No, I’m good.” Sagot niya bago muling umayos ng upo. “Binasa mo ba yung mga librong iniwan ko?”

“Oo, nabasa ko na. Doon na ako sa mga pusit.” Sabi ko.

“What?” Tumaas ang isang kilay niya.

“Yung mga kabaligtaran ng ganyan, ng ganito.” Paliwagan ko.

“Oh, opposite.” Tumango-tango siya. “Maybe after you give birth, you can go back to school. Ramdam ko kung gaano mo gustong matuto at mag-aral.”

“Saka na siguro, pag medyo malaki-laki na si baby mag-aaral ulit ako.”

“What do you want to be when you were little?”

“Hah! Naiintindihan ko na yan. I wanna be a tutubi.” Biro ko at humagikgik ako. “I want to be teacher because I want to teaching many children because I believe that children are our future. Teach them well and let them lead the way. Show them all the beauty they posses inside.”

Kumawala ang marahang tawa mula kay Migs. “Oh, Saskia…”

“Pero seryoso, iyon ang pangarap ko noong bata ako bago ko napagtanto na imposible yun.” Bumuntong-hininga na lang ako.

“Everything is possible. Alam kong magiging mabuti kang teacher balang-araw.” Ngumiti siya.

“Parang hindi naman. Eh boba ako!” Natatawang sabi ko.

“Shh…” Sunod-sunod siyang napailang. “Don’t ever say that. Kahit kailan ayaw ko nang marinig yan mula sa’yo. Hindi ka bobo. You just didn’t have enough educational opportunities. Aayusin natin yan kapag lumabas na si baby. Mag-aaral ka ulit.”

“Salamat, Migs ha? Alam mo ikaw lang ang naniniwala sa akin…” Lumamlam ang mga mata ko.

“

Chapter Twenty Nine

“Nakaisip ka na ba ng pangalan para kay baby?” Tanong niya sa akin habang nakapulupot ang mga bisig niya sa akin at nakadantay ang likod ko sa dibdib niya habang nakahiga kami sa kama. Nagiging normal na kay Migs na dito siya natutulog, lalo na kapag ginagabi na siya. Nasasanay na din akong magkatabi kaming natutulog at kapag wala siya hinahanap-hanap ko ang init ng katawan niya sa gabi. Lalo na kapag malamig. Pero walang ibang kahulugan yun ah, minsan lang yung nangyari sa amin na yun. Hindi pa siya nauulit uli. Ginagalang niya ako bilang babae at anak ng ina niya. Hindi katulad ng sabi ni Ninang na parausan niya lang ako.

“Mmm…” Nag-isip ako sandali. “Gusto ko pag lalaki, kapangalan mo. Miguel din.”

“Are you sure about that?” Tanong niya.

Pinihit ko ang ulo ko para tignan siya. “Bakit? Ayaw mo ba?”

“Hindi naman. Naisip ko lang, ilang generation na ang napagdaanan ng pangalan na yan. Do you know that I was named after my grandfather?” Tumawa siya ng mahina.

“Eh di mas maganda. Pangatlong Miguel na pala si Baby Miguel natin.” Humagikgik ako.

“Talagang Miguel na?” Rinig ko ang ngiti sa boses niya. “Paano pag babae? Should we name the baby Saskia?”

“Ayoko nun.” Nalukot ang mukha ko. “Gusto ko yung sosyal. Yung tunog mayaman.”“

“I think Saskia’s a beautiful and unique name. I like it.” 

“Ah, basta. Ayoko. Parang panlasing na Sasha yung pangalan ko. Siguro nga nung tinatanong si mammy kung ano ipapangalan sa akin, akala niya pangalan niya tinatanong sa kanya tapos sabog pa siya sa gamot.” 

“What should we name the baby if it’s a girl, then?” 

“Tulungan mo naman ako mag-isip ng pangalan. Yung maganda saka sosyal.” 

“How ’bout Savina?” Sabi niya.

“Savina.” Ulit ko at tumango-tango ako. “Gusto ko yan, ah. Tunog Alta talaga. Savina Cordova.”

“I like it.” 

“Ano’ng gusto mo talaga, Migs? Lalaki o babae? Bawal yung kahit ano. Isa lang dun. Yung hinihiling mo talaga.”

“I want a boy. Dad used to tell me that its more stressful to raise a daughter. He worries more about my sisters dating, getting pregnant young,or being used and hurt. At yung nangyari pa ky Audrey noon…” Bigla siyang tumahimik.

“Sino nga ulit si Audrey? Nabanggit mo na siya dati pero hindi ko maalala. Ano’ng nangyari sa kanya?” Usisa ko.

“Si Drey ang kambal ni Coco. May nangyaring masama kasi kay Audrey noon.” Bumuntong-hininga siya na para bang hirap na hirap siyang ilabas kung anuman ang gusto niyang sabihin. “Basta kung anuman ang baby natin, mamahalin at poprotektahan ko siya higit pa sa buhay ko, Saskia.”

“Alam ko naman yun. Magiging mabuti kang ama sa baby natin. Hindi pa nga siya naipapanganak, binubusog na siya ng pagmamahal ng daddy niya.” 

Hinaplos ni Migs ang umbok ng tiyan ko at ibinaon ang mukha niya sa leeg ko. “I know you’ll be a good mom, too.”

“Sana nga, Migs. Hanggang ngayon kasi hindi ko pa rin sigurado yung kapasidad ko maging ina. Paano kung magkamali ako sa pagpapalaki sa kanya? Paano kung pintasan siya ng mga tao kasi galing sa ninuno ng mga pokpok ang nanay niya? Paano kung malaman niyang agogo dancer lang ako noong nagkakilala tayo at nabuo siya dahil inakit kita sa stag party mo?”

“Don’t think about all those. Hindi mahalaga ang mga pagkakamaling nagawa mo… natin. Our baby will see you as you really are. Siya lang ang kaisa-isang taong nakakarinig ng pintig ng puso mo mula sa loob mo. Siya ang higit na nakakakilala sa’yo. Alam niyang na sa kabila ng lahat ng pagkakamaling nagawa natin ay malinis pa rin ang puso mo. Iisipin niyang maswerte siya dahil may ina siyang kayang  gawin ang lahat para sa kanya at mahal na mahal siya. Saskia, hindi lang ikaw ang nagkamali. Ako din. Huwag mong sisihin ang sarili mo dahil pareho natin ginusto iyon. Hindi mo ako inakit. I wanted it as much as you did, maybe even more. I shouldn’t have touched you but I wanted you so bad.” Nagpakawala siya ng mabigat na buntong-hininga, ramdam ko ang hininga niya sa sensitibong parte ng leeg ko. “Please don’t look down on yourself like that.”

“Migs, salamat dahil sa kabila ng lahat nang nangyari hindi mo kami iniwan ni baby.”

“Saskia, you don’t have to thank me for anything.”

“Bakit hindi? Eh kung tutuusin madali lang para sa’yo na talikuran itong baby natin pero hindi mo ginawa iyon. Mas pinili mong manatili sa tabi namin kahit nasira ko ang relasyon niyo ng dapat na magiging asawa mo.”

“Ako ang sumira nun, hindi ikaw. You were not at fault. Not you or the baby. It was me who ruined everything between Hazel and I. You and the baby brought nothing but joy and happiness in my life.” Naramdaman kong gumapang ang ilong niya mula sa leeg ko hanggang sa balikat ko. Dinapian niya iyon ng isang marahang halik at wala na akong nagawa kung hindi mapapikit na lang ang namnamin ang halik na iyon. “Thank you, Saskia. Everything just feels right with you and the baby. Mas nagiging totoo ako, lalong-lalo na sa sarili ko kapag ikaw ang kasama ko.”

Parang tumalon ang puso ko mula sa dibdib ko sa sinabi niya. Pinihit ko ang ulo ko para tignan siya at sinalubong niya ako ng halik sa labi. Tinugon ko ang halik niya nang kasing init at kasing pusok. Maya-maya ay humiwalay ang mga labi niya mula sa ulo ko at idinantay ang noo niya sa noo ko.

“God… What are you doing to me, Saskia?” Mahinang buntong-hininga niya. “I’ll be away on the weekend. Mamimiss ko kayo ni baby.”

“Saan ka naman pupunta?” Umayos ako ng higa para magkaharap kami.

“Dad and I will be going to London for a business trip. Ayaw ko sana kayong iwan ni baby kaso emergency. May konting problema lang na kailangan ayusin.”

“Ano ka ba? Okay lang kami. Nandito lang naman kami ni baby, hindi naman kami aalis. Maghihintay kami sa’yo.” Sabi ko.

“Why is it so hard to leave you two? Kung hindi lang ako kailangan ni Dad, hindi ako sasama.” 

“Kailan ka aalis, Migs?” Tanong ni Mammy habang nag-aalmusal kami. Medyo nasanay na ang pamilya kong na dito nagpapalipas ng gabi at kung minsan sumasabay pa siya sa amin mag-almusal, lalo na kapag wala naman siyang maagang meeting sa opisina. Kapag naman medyo maaga ang alis niya ay gumigising din akong maaga para magluto ng almusal niya at maghanda ng baon niya. Si Ninang minsan inookray pa rin kami pero keri lang naman. Medyo palagay na din ang loob niya kay Migs dahil nakikita niya naman na hindi pinababayaan ni Migs ang baby namin. 

“Tomorrow morning po, Monday na po ang uwi namin.” Sagot niya.

“Ah, bukas na pala.” Tumang-tango si Mammy.

“Pasalubong, Kuya ah! Gusto ko yung mamahalin na pabango na naamoy ko sa kaklase ko noong nagpunta sila ng abroad. Yung Viktor and Rolf tapos pink yung bote niya. Gusto ko nun, Kuya Migs.” Sabi ni Yuka.

“Bakit? May patago ka? Kapalmuks ka.” Sita ko sa kanya habang niluluto ko ang almusal namin. 

“Eh mag-aabroad din naman siya. Baka lang naman may makita siya dun. Wala akong mahanap ng jafake sa divi.” 

“Paghahanapin mo pa ang Kuya Migs mo. Hindi ka na nahiya.” Umiling ako.

“It’s alright. Baka may makakita ako sa airport stores nun.” Sabi ni Migs bago lumingon kay Cosme at malambing na ginulo ang buhok nit o. “Ikaw? Ano’ng gusto mo?”

“Kitkat, Kuya Migs.” Sagot ni Cosme.

“Yun lang?” 

Tumango si Cosme. “Yun lang, Kuya.”

“Ano pang chocolate ang gusto mo?”

“Hay nako, ’di naman yan mahilig sa mga imported. Kung ano ang kinapasosyal niyang si Yuka, ganon din ang kina-jologs nitong Cosme namin. Yung limang pisong chocolate na Lala lang masaya na yan.” Sabi ni Ninang. 

Isinalin ko na ang corn beef sa plato mula sa lutuan at lumapit ako sa mesa. Nang mailapag ko ang plato doon ay pumulupot naman ang mga bisig ni Migs sa tiyan ko. “Ano’ng gustong pasalubong ng baby natin?”

“Umuwi lang daw na ligtas ang daddy niya, masaya na siya.” Bumaba ang tingin ko sa kanya habang nakahilig ang ulo niya sa tiyan ko.

“Of course, uuwi si daddy ng ligtas para sa’yo.” Kinausap niya ang tiyan ko. “Be a good kid, okay? Don’t give your mommy a hard time.”

“Behave yan si Baby Migs.” 

“Baby Migs? May pangalan na si baby, Ate?” Tanong ni Yuka.

“Ay oo! Kagabi lang namin napag-usapan. Gusto namin paglalaki, Miguel Jr. siya. Pag babae, Savina naman. O di ba, ang sosyal?” Pagmamalaki ko.

“Migs, baka makita mo ang tatay ni Saskia doon. Naalala ko Briton yun.” Sabi ni Mammy.

“Ay oo nga. Di ba My, sa liver spread siya nakatira?” Tanong ko.

“Gaga! Ano’ng liver spread? Palaman yun! Liverpool! Kaya siguro hindi ka sinasagot ng tatay mo. Yun ba ang nilalagay mo sa address ng mga sulat na pinadadala mo? Baka sa factory ng Reno napupunta lahat yun!” Nanlaki ang mga mata ni Ninang.

“Di naman, Nang. Basta yung address na binigay niyo sa akin, kinokopya ko yun tuwing magpapadala ako ng sulat. Nagkamali lang ako ng sabi.” 

“Give me his address and I’ll try to somehow keep in touch with him.” Sabi ni Migs.

“Talaga?” Hindi makapaniwalang sabi ko.

“Liverpool is just two hours away from London so I might as well try.” Kibit-balikat na sabi niya.

“Thank you, Migs!” Tuwang-tuwang niyakap ko siya. “Salamat talaga, hulog ka talaga ng langit. Papadala ko sa’yo yung mga pictures ko noong bata ako saka yung mga litrator niya na natago ni Mammy.”

“Saskia, I’ll call every now and then, okay?” Sabi niya habang palabas ng bahay. Sa condo niya na siya didiretso mamayang gabi dahil may inaayos pa siya sa trabaho niya na dadalhin para sa meeting nila sa London. 

“Sige, Migs. Mag-ingat ka, ha?” Naramdaman kong nag-init ang magkabilang sulok ng mga mata ko.

“O, bakit umiiyak ka?” Kumunot ang noo niya.

“Hindi, no!” Nag-iwas ako ng tingin.

“Ano’ng hindi?” Ikinulong niya ang mukha ko sa magkabilang palad niya at pinunasan ng hinlalaki niya ang gilid ng mga mata ko. “Ano’ng tawag mo dito?”

“Ang init kasi. Nagpapawis ako.” Dahilan ko bago pilit na pinihit ang ulo ko.

“Saskia, I’ll be here on Monday. I promise. Ikaw ang unang pupuntahan ko pagkagaling ko sa airport.” Malumanay na sabi niya.

“Hindi naman kasi ako umiiyak.” Basag ang boses na sabi ko.

Natatawang pinunasan niya ang luha ko at hinatak ako palapit sa kanya. Dumampi ang mga labi niya sa noo ko at matagal akong nanatili sa mga bisig niya. Ilang araw lang siyang mawawala pero pakiramdam ko taon ang bibilangin ko bago kami magkita ulit. Ganon ko siya mamimiss. 

“I’m going to miss you.” Lalong humigpit ang yakap niya sa akin.

“Ako din…” Mahinang sabi ko. “Saka syempre si baby.”

Tumawa siya ng bahagya bago inilayo ang katawan niya sa akin pagkatapos ay lumuhod siya sa harap ko. 

“Baby Migs or Sav, ikaw muna ang bahala kay Mommy habang wala ako. I love you so much and I’ll miss you.” Hinalikan niya ang umbok ng tiyan ko at napapikit na lang ako at napakapit sa ulo niya.

“Sige na, umalis ka na. Baka malate ka pa sa trabaho mo.” Pigil ang luhang sabi ko. Para rin makaiyak na ako, ang sakit kaya sa lalamunan magpigil ng luha.

Muling tumayo si Migs at bumaba ang ulo niya sa mukha ko. Naramdaman ko na naman ang mainit na labi na sumakop sa akin. Ipinikit ko ang mga mata ko at sinagot ko ang halik niya. Nagpaalam na siya sa akin at hinatid ko siya papunta sa nakaparadang kotse niya.

Kinawayan ko siya at pinanood habang paalis na ang kotse na sinasakyan niya. Napabuntong-hininga na lang ako nang mawala na sa paningin ko ang sasakyan at pumasok na ako sa loob.

“Ate, may bisita ka…” Dumungaw ang ulo ni Yuka mula sa pinto ng kwarto ko habang nagbabasa ako ng english book na iniwan sa akin ni Migs. Kaninang umaga ay tumawag sa akin si Migs at sinabi niyang nasa airport na daw siya at paalis na sila. Ito naman ako, naghihintay ulit sa tawag niya dahil sabi niya ngayong hapon tatawag ulit siya.

“Sino?” Kunot-noong tanong ko.

Sandaling hindi nakakibo si Yuka.

“Hoy, Yuka! Sino?” Ulit ko.

“Baba ka na lang daw sabi ni Mammy.” Mahinang sabi niya.

Lalong lumalim ang kunot ng noo ko pero nilapag ko na lang ang librong hawak ko at bumaba sa kama. Sumunod ako kay Yuka pababa at nasa hagdan pa lang ako nang makita ko ang isang babaeng nakaupo sa salas.

Para akong binuhusan nang yelo ng makita ko siya. Hindi ko alam kung tutuloy pa ba ako o tatakbo ako pabalik ng kwarto. Humugot ako ng malalim na hininga bago pinilit ang sarili kong bumaba at harapin siya. 

Agad nagtama ang mga mata namin nang nasa paanan na ako ng hagdan. 

Binigyan niya ako ng isang ngiti bago tumayo sa kinauupuan niya.

“Why, hello. I’ve wanted to introduce myself for quite sometime now.”

“H-hi.” Pumiyok ang boses ko. 

“I’m Hazel Belarmino.” Inilahad niya ang kamay niya sa akin.

Bumaba ang mga mata ko doon at nagdadalawang-isip kung dapat ko bang tanggapin iyon o hindi. Hiniling ko na sana kainin na lang ako ng lupa ngayong kaharap ko ang dapat na magiging asawa ni Migs. Kung hindi dahil sa akin hindi masisira ang relasyon nila.

Sa huli ay mas pinili kong tanggapin na lang ang kamay niya. “Ako… ako nga pala si Saskia.”

“I already know about you.” 

“Ganon ba?” Nagbaba ako ng tingin. “Hazel… sorry, ha? Sorry sa nagawa ko sa inyo ni Migs.”

Hindi agad siya nakakibo at narinig ko ang mahinang paghugot ng hininga niya. “Sa totoo lang hindi ko alam kung bakit ako nandito pero hindi ako nandito para awayin o sugurin ka. We have never met or spoken before but I feel like I already know you. I thought a bout you a lot. Matagal kong inisip kung ano’ng meron sa’yo na wala sa akin. Kung mas maganda ka ba kaysa sa akin, kung mas malambing ka, mas maasikaso. Because I thought Migs and I were perfect. He and I had the same values, beliefs, goals. We spent years of being friends before we even considered dating. We were obnoxiously perfect for each other… on paper.”

Wala akong maisip na sabihin sa kanya at parang nablanko ang isip ko. 

“I noticed the difference when we were together and when you entered his life. He was never really himself when he was with me. We supported each other through everything You know, I realized that I just spent two years with a person that didn’t really exist. With or without you, we were eventually going to fail. It could’ve happened five years from now when we’re already married. It was only a matter of time. You showed me what I needed to see.”

Bigla akong napaigti at napahawak sa tiyan ko nang makaramdam ako ng nanunuot na sakit mula sa parteng iyon.

“Saskia!” Tumakbo palapit sa akin si Mammy. “Hoy, ano’ng nangyari sa’yo?”

“My, ang sakit ng tiyan ko. My, yung baby ko!”

Chapter Thirty

HAZEL

“My, nagdudugo na ako…” I heard her cry in the backseat of my car. 

“Malapit na tayo.” Her mother shushed her, stroking her head.

“Ganda, wala na bang ibibilis itong kotse mo?” Her ‘Ninang’, as she calls him, anxiously said as she sat in the passenger’s seat next to me.

I hit the accelerator, speeding up the car as fast as the speed limit could permit. Maybe even going way beyond at some point. 

I drove them to the hospital as Saskia writhed in pain. Sinalubong agad kami ng nurses nang itigil ko ang kotse sa harap ng ER. She was brought into the ER and was checked by the doctor. Her mother and Ninang were panicking, pacing back and forth outside the curtained area, as she was being checked. She had been crying and wailing from inside the curtained area and the nurses and doctors were frantically going in and out of there while we just sat outside, watching it all happen. 

“Doc, ano pong nangyari? Kumusta po si Saskia?” Her mother asked when the doctor pulled the curtain that surrounded her bed and came out of it.

“The patient is still passing blood clot. Kinailangan din namin siyang turukan ng painkiller dahil sabi niya hindi niya kaya ang paghilab ng tiyan niya.” The doctor explained.

“Yung bata kumusta?” Saskia’s Ninang asked.

“I’m afraid she’s having a miscarriage.” The doctor answered in a somber tone.

“Baks, ano yun?” Her mother asked.

“Wala na yung baby, Sasha…” His face fell.

“I’m sorry, we did the best we could. Once the miscarriage has begun, there is nothing that can be done to stop it. Binigyan na naminsiya ng medicine para mapadali ang pag-pass ng pregnancy tissue which is the fetus itself. Hintayin na lang po natin lumabas ang fetus at pwede na namin kayong i-release.” The doctor said.

Saskia’s mother and ninang looked at each other with worry on their faces. 

“Doc, what could be the possible cause of her miscarriage?” I couldn’t help but ask. To be honest, I felt like I had been a part of this. There was this gnawing guilt inside me that told me if I hadn’t showed up hindi sana mangyayari ito. “Could it be stress?”

“That could be a possible factor but in many cases, miscarriages have no identifiable cause.” She answered.

I quietly nodded my head and the doctor excused herself before walking away. 

“Paano na yan? Paano natin ’to sasabihin kay Saskia at Migs?” The sadness in her mother’s voice was palpable.

I didn’t exactly know what to feel. I never expected that this would happen. I would be a hypocrite if I say I didn’t hate her. I had done my fair share of time hating her for ruining the future I planned with Migs. I had ripped her to shreds in mind. But this was beyond what I had ever wished would happen. 

I came to see her because I wanted closure for myself. I was ready to accept that I had lost him to some harlot and that they were going to have a baby together. That they deserved each other. I was ready to tell Dad and everyone that there wasn’t going to be a wedding. I was ready to accept that I was a failure. I had failed as a girlfriend to Migs by losing him and as a daughter to my father for not being able to keep him.

SASKIA

“My… Nang…” Pagbukas ko pa lang ng mga mata ko ay sila ang una kong nakita. Pareho silang nakaupo sa silya sa tabi ng kama ko at nakatanghod sa akin. Sinubukan kong umupo pero agad akong hinawakan ni Ninang at pilit na pinahiga ulit.

Napansin ko ang swerong nakaturok sa likod ng kamay ko at bigla kong naalala kung nasaan ako at kung bakit ako nandito. 

“Si baby? Kumusta ang baby ko? Okay naman siya, di ba?” Tanong ko sa kanila.

Hindi nakakibo si Mammy at Ninang. Nakita ko ang pagbagsak ng mga mukha nila. Parang may kung anong gumuhit sa dibdib ko. Nasagot na ng reaksyon sa mga mukha nila ang tanong ko. Pero umaasa pa rin akong okay lang si baby. Na siguro masyado lang akong nag-alala at kung anu-anong pumapasok sa isip.

“My, okay ang naman si baby Migs, di ba? Kinakausap ko pa nga siya kanina. Kinausap pa siya ni Migs kanina noong tumawag siya.” Ipinatong ko ang mga palad ko sa tiyan. “My, wala naman nangyaring masama sa kanya, hindi ba? Nandito pa rin siya.”

“Saskia, nakunan ka… Wala na ang bata…” Nanginginig ang boses na sabi ni Mammy.

Sunod-sunod akong umiling. Pakiramdam ko pinagsakluban ako ng langit at lupa sa narinig ko. Paano ako makukunan. Inaalagaan ko naman ang sarili ko para kay baby. Iniinom ko naman lahat ng gamot na inireseta ng doktor sa akin, umiinom naman ako ng gatas, kumakain naman ako sa oras, sinusunod ko naman lahat ng sinabi ng doktor na gawin ko. Ni hindi na nga ako humawak kahit isang stick ng yosi simula nang malaman kong buntis ako.

“Hindi totoo yan!” Humagulgol na ako. “Baka nagkamali lang sila, My. Hindi pwedeng mawala ang baby ko!”

“Shh… Huminahon ka. Baka mabinat ka.” Niyakap ako ni Mammy.

“My, Nang, hindi totoo yung sinasabi niyo. Nandito pa ang baby ko. Gusto kong makausap ang doktor! Nagkamali lang sila, My. Inaalagaan konaman ang sarili ko! Ginawa ko ang lahat ng sinabi nilang gawin ko!” Humihikbing sabi ko.

Ipinihit ni Ninang ang ulo niya palayo sa akin at pasimpleng pinunasan ang luhang namumuo sa gilid ng mga mata niya. Hinigpitan naman ni Mammy ang yakap sa akin at sinubsob ko ang mukha ko sa balikat niya at doon ko pinakawalan ang lahat ng luhang kaya kong iiyak.

“Baka hindi lang talaga para sa’yo si baby, anak…” Naiiyak na sabi ni Mammy.

Hindi pa rin tuluyan matanggap ng puso at isip ko ang pagkawala ng baby namin ni Migs. Sabi ng doktor kailangan ko daw manatili muna kahit isang araw lang dito sa ospital para maobserbahan. Duduguin daw kasi talaga ako sa gamot na ibinigay nila para masigurong mailabas na lahat ng kailangan ilabas. 

 Inisip ko na siguro pinarurusahan ako ng Diyos dahil sinira ko ang relasyon ni Migs at ni Hazel. Na tinuturuan niya ako ng leksyon kasi masamang babae ako. Kahit hindi ko pa nakikita ang baby namin, minahal ko na siya. Nakaisip na nga kami ng pangalan para sa kanya. Hindi pa siya buong tao, buong-buo na siya sa isip at puso ko. Naiisip ko na kung ano ang itsura niya, naiisip ko na na katulad din siya ng Daddy niya na matalino. Hindi ko alam na hindi man lang namin siya masisilayan.

Naisip ko si Migs. Nasa ibang bansa siya ngayon at wala siyang kaalam-alam ngayon na wala na ang baby namin sa sinapupunan niya. Hindi ko alam kung paano ko ipaliliwanag sa kanya pag-uwi niya na wala na si baby. Iningatan namin siya. Ibinigay ni Migs lahat ng kaya niyang ibigay para sa baby namin. Minahal niya ang baby namin. Ilang buwan pa lang siyang nasa tiyan ko pero halos kumpleto na ang mga gamit niya. 

Paano ko sasabihin sa kanya ang lahat? Baka isipin niya nawala lang siya pinabayaan ko na ang sarili ko. Baka sisihin niya ako sa pagkawala ng baby namin. Baka magalit siya sa akin. Kung anu-ano ang tumatakbo sa isip ko.

Para akong masisiraan ng bait nang mga panahon na iyon. Gusto kong umiyak at magwala. Gusto kong magalit sa sarili ko sa nangyari dahil pakiramdam ko ako ang dahilan kung bakit nawala si baby. Pabaya kasi akong ina. Hindi ko maiwasan isipin na may mali din akong nagawa. Baka naman kasi nawala si baby kasi hinayaan ko ang sarili kong malipasan ng gutom noong isang araw o hindi kaya yung nakalimutan kong uminom ng gatas bago ako matulog noong nakaraang linggo o di naman kaya yung pagpupuyat ko.

Buong bata na siya nang lumabas siya sa akin. Maliit at mapula ang balat pero hugis tao na siya. Sabi ng doktor 16 weeks na daw siya. May kamay at paa na, may maliliit na daliri, may mata, ilong, at bibig. Lalaki ang baby namin. Iyak ako ng iyak nang makita ko siya habang nasa CR ako. Kinailangan akong turukan nang pangpakalma ng doktor at agad naman akong nakatulog.

“Saskia, bumili ako ng lugaw diyan sa labas. Kumain ka muna.” Pilit ni Ninang.

“Wala akong gana.” Walang kaemo-emosyon na sagot ko.

Bakit ganon? Bakit parang patuloy lang ang ikot nang mundo na parang walang nangyari habang tumigil ang paggalaw ng sa akin? Bakit nakakangiti pa rin ang nurse na pumasok kanina dito? Bakit nagagawa pa rin tumawa ng pasyente sa kabilang kurtina sa tabi ko? Gusto kong magalit sa kanila kahit alam kong wala naman silang kinalam dito. Wala akong maramdaman kung hindi galit at lungkot. Galit sa sarili ko. Galit sa kapabayaan ko sa pagiging ina.

“Kailangan mong kumain, anak. Sabi ng doktor kailangan mong magpalakas dahil maraming dugo ang nawala sa’yo. Maya-maya ay pwede na daw tayong umuwi.” Malumanay na sabi ni Mammy.

“Saan nila dinala ang baby ko?” Maluha-luhang tanong ko.

“Hayaan mo, itatanong ko sa doktor mamaya.” Sabi ni Ninang.

Biglang bumukas ang pinto at dumungaw ang isang babae. Agad tumuwid ang likod ko nang makita ko si Hazel na pumasok sa loob ng kwarto na may dalang isang basket na prutas. 

“Good morning. I brought you fruits.” Sabi niya bago tumingin kay Mammy at Ninang at tinanguan din sila. “Good morning. Sana hindi ko kayo naabala.”

“Salamat nga pala sa paghatid mo sa amin kahapon dito sa ospital.” Sabi ni Mammy.

“Walang anuman. I’m happy to be able to help” Sagot niya kay Mammy bago ibinaling ang tingin sa akin. “I came here to talk to you. Kahit sandali lang, Saskia. Gusto sana kitang makausap.”

“Lalabas muna kami ng nanay mo.” Sabi ni Ninang.

“Bakit? Saan naman tayo pupunta, baks-” 

“Basta! Halika na!” Hinatak ni Ninang si Mammy palabas ng kwarto.

Tahimik niyang inilapag ang mga prutas na dala sa maliit na la mesita sa tabi ng kama ko at umupo sa silya.

“Salamat nga pala sa pagtulong sa akin…” Sinubukan kong itago ang lungkot sa boses ko.

“It’s alright. Saskia, I’m sorry for your loss. How are you feeling?” 

“Eto…” Kibit-balikat na sagot ko at naramdaman ko na naman ang pamumuo ng luha sa gilid ng mga mata ko. “Naisip ko na ang anak namin ang nagbayad ng lahat ng kasalanan namin sa’yo ni Migs. Sana mapatawad mo kami, Hazel.”

“Hindi ako magsisinungaling at sasabihin kong hindi ako nagalit sa’yo. Sa inyo ni Migs. Ilang beses ko kayong pinatay sa isip ko. Na hindi kita minura mula ulo hanggang paa sa isip ko. But then I realized why should I be hating you? You weren’t the one who cheated on me. You weren’t the one breaking any promises. It was Migs. Your only crime was getting pregnant by the man who happened to be my fiancee.” 

Nagbaba ako ng tingin, hiyang-hiya sa kabaitan na ipinakikita ng babaeng naargabyado ko. “May kasalanan din naman ako dito, Hazel. Ako yung dahilan kung bakit kayo nasira. Alam kong ikakasal na kayo pero minahal ko si Migs. Sinubukan ko naman pigilan…”

Muling pumatak ang luha sa mga mata ko at hindi ko napigilan ang muling maiyak.

“Please, don’t do that. Don’t cry. What does that solve? That is not what I want to talk about, Saskia. Tapos na iyon, nangyari na.” Tumuwid siya ng upo at nagtagis ang mga bagang niya. “Pumunta ako dito para kumustahin ka, hindi para pag-usapan yan.”

Sunod-sunod akong tumango at pinahid ang luha ko. “Bakit ang bait mo sa akin? Mas maiintindihan ko kung magagalit ka sa akin. Kung mumurahin mo ko. Kung sasabihin mong pokpok ako, malandi ako kasi inakit ko siya. Kung sasabihin mo na tama lang yung nangyari sa akin, na karma ko ’to.”

“Katulad nga ng sinabi ko, you weren’t the one who wronged me. If he really loved me or at least respected our relationship, he wouldn’t let himself be seduced by any woman. Hindi mo kasalanan iyon dahil kung hindi ikaw, it would be with another woman. Kung may respeto siya sa akin at sa relasyon namin hindi siya magpapaakit sa kahit sinong babaeng makilala niya dahil alam niyang ikakasal na kami. Hindi ko matanggap noong nalaman ko na magkakaanak siya sa ibang babae. This wasn’t a part of the life I had planned for us. I can’t see myself ever being a step-mother to his child with another woman. And now the baby’s gone.”

Nilunok ko ang tila namumuong bara sa lalamunan ko nang binanggit niya ang baby. Doon ko napagtanto na wala nang nag-uugnay sa amin ni Migs. Dahil lang naman sa baby kaya inaalagaan niya ako at pinakikisamahan niya kami ng pamilya ko. Ngayong wala na siya, hindi ko na alam kung ano ang mangyayari sa amin.

“Alam mo, Hazel, kung tatanggapin mo siya alam kong babalik ulit siya sa’yo kasi ikaw ang mahal niya. Nakisama lang naman siya sa akin dahil sa baby. Kasi mahal niya din yung baby namin. Nandyan lang naman siya sa tabi ko para sa baby kaya ngayong wala na ang baby, alam kong iiwan niya ako.” Kahit anong pigil ko, tuloy-tuloy na ang pagdaloy ng luha sa mga mata ko.

“Do you know what we both have in common, Saskia? We both need something from Migs. He is funding your family, isn’t he? Kailangan mo at ng pamilya mo ang pera niya at kailangan ko ang pangalan niya. I’m going to pretend this didn’t happen. I’m going to pretend we haven’t met. Take what you need from him and I’ll what I need.”

“Hindi ang pera niya ang dahilan. Oo noong una, naghabol ako sa kanya dahil sa pera niya. Hindi ko alam kung paano ko bubuhayin ang baby namin dahil ako na lang din ang bumubuhay sa pamilya ko. Pero natutunan kong mahalin si Migs kahit na alam kong ikaw ang mahal niya. Palagi niyang sinasabi sa akin iyon, Hazel. Mahal ka niya…” 

“But, my dear, love never returns with the same face.” Tumigas ang ekspresyon sa mukha niya. “You can hide this from him for as long as you can. Milk him for every penny he’s worth. And I’ll get what I want. Saskia he’s going to throw you and your family to curb once he finds out na wala na ang bata. Take advantage of what you have with him now.”

Chapter Thirty One

HAZEL

I helped Saskia have the fetus cremated. She named the baby Miguel Cordova Jr. The name was engraved in his tiny urn. I couldn’t help but feel a small squeeze in my chest when I saw it. That could’ve been the name for our future son. 

Anyone would be wondering why I was helping the woman my fiancee cheated on me with when I should be hating her. Society has a complicated relationship with fidelity. People absolve one end while vilifying the other. When a man strays, it was the other woman who get the hate. I was expected to hate Saskia.  Vilify her as the master manipulator who lured my man away. That’s the easiest thing to believe and do. But I knew that was far from the truth. Kahit sino pang babae ang maghubad at tumuwad sa harap, if he wasn’t a cheat, he would remain faithful. 

In the movie, the wife and mistress are expected to claw at each other like a bunch of cats fighting to death over a man. I would never stoop that low. Hindi ako makikipagpatayan para sa lalaking ginago ako. 

My father told me to take advantage of whatever opportunity that comes my way. Hindi ko pakakawalan ito. I wasn’t going to take him back because I loved him. I may be a lot of things but I wasn’t stupid. Practicality was something I had learned since I was a child. No matter how much he had hurt me, I couldn’t deny the fact that I needed him. But I wanted to make sure nobody would get out of this love triangle unscathed.  Migs had his share of fun with both of us and it’s time we get ours. I wanted this to be a fair game. Saskia would get her share and I would get mine. 

SASKIA

Hawak ko sa kamay ko ang abo ng anak namin ni Migs. Maliit lang ang lalagyanan at kasya sa kamay ko. Nakaukit sa puting plorera ang pangalan niya. Dinala ko sa dibdib ko iyon at hindi ko mapigilan ang mapaiyak nang isara ko ang pinto ng kwarto ko.

Nasa isang sulok ng kwartong iyon ang mga gamit ni baby. Halos nga kumpleto na yun. Nandoon na ang mga damit niya, mga lampin, may ilang bote na nga rin kaming binili sa kanya, pati nga laruan meron na siya. Excited na excited kasi talaga si Migs sa pagdating niya. Lahat ng makita nitong gamit para sa baby, hindi pwedeng hindi niya bibilhin. Hindi namin alam na hindi na pala niya magagamit ang lahat ng iyon. 

Nilagay ko ang plorera sa crib na iniregalo sa kanya ng Lolo at Lola niya at tuluyan na akong napahagulgol. Hindi dapat yang ang nasa crib niya. Dapat sanggol ang nandyan. Sa isip ko, nakikita ko ang isang sanggol na may mala-gintong buhok na tulad sa ama niya na nakangiti sa akin habang pinapadyak ang maliliit niyang paa. 

Bigla akong napaigti ng tumunog ang cellphone ko na nakapatong sa la mesita katabi ng kama. Agad kong pinunasan ang luha ko at dinampot iyon. Nakailang tawag at text na si Migs sa cellphone na iyon. Sabi ni Yuka ilang beses din daw tumawag si Migs para kumustahin ako kahapon, sabi na lang nila na tulog ako.

“Migs…” Pinigil ko ang panginginig ng boses ko dahil sa nagbabadyang luha.

“Hey…” Rinig ko ang ngiti mula sa boses niya. “I’ve been trying to call you since last night. Sabi nina Yuka tulog ka pa raw.”

“O-oo, napasarap kasi ang tulog ko…” Nilunok ko ang namumuong bukol sa lalamunan ko. “Kumusta naman diyan?”

“Everything’s going smooth. Napadaan ako sa store kanina. I found the perfect stroller for baby.” Bakas sa boses niya ang tuwa. “I’ll purchase it before we head home there. Kung anu-anong mga nakikita kong magagandang gamit para sa kanya. You know I’m thinking of buying a huge balikbayan box and fill it up with things for the baby. Ang daming magagandang gamit dito.”

“Migs, huwag na…” Pumiyok ng konti ang boses ko nang kumawala ang hikbi mula sa lalamunan ko. Kinailangan kong ilayo ang cellphone mula sa akin para hindi niya iyon marinig. Huminga ako ng malalim bago ako muling nakapagsalita. “Huwag na. Dito na lang tayo mamili.”

“There’s a lot of baby boutiques here…”

“Marami din naman botika dito, Migs. Huwag ka na mag-abala. Pagtuunan mo na lang ng pansin yung trabaho mo d’yan.” Mahinang sabi ko. 

“Oh I see. You probably want to be the one to pick things for the baby. Sige, pag-uwi ko tayong dalawa ang mamimili ng mga gamit niya, okay?” Malambing na sabi niya.

Hindi ako nakasagot. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya na wala na ang baby sa sinapupunan ko. Na abo na lang siya ngayon. Hindi ko alam kung paano ipaliliwanag sa kanya ang lahat. Baka magalit siya sa akin. Baka isipin niya na nawala lang siya ng ilang araw pinabayaan ko na ang anak namin. 

“Saskia…” Muli siyang nagsalita.

“B-bakit?”

“I’ll try to be back as soon as I can, I promise. After I’m through with the meeting, I’ll probably head to Liverpool myself. Na-locate na ng investigator ang bahay ng dad mo.” He said.

Kahit na matagal ko nang gustong makilala ang ama ko, hindi ko magawang maging masaya sa narinig ko. 

“Talaga?” Iyon na lang ang nasabi ko.

“Yes. Baka makilala pa ni baby ang dad mo.” Masayang sabi niya. “Saskia, can I talk to baby?”

Lumingon ako sa crib kung nasaan ang abo niya at muling nahilam sa luhang namuo sa mga mata ko. “O-oo naman…”

Lumapit ako sa crib at kinuha kko ang maliit na plorera. “Baby Migs, kakausapin ka daw ni Daddy.” 

Niloud speaker ko pa ang phone ko na para bang maririnig talaga ni baby Migs. Sana nga naririnig niya dahil alam kong matutuwa siyang malaman na mahal na mahal namin siya ng daddy niya. Hindi man namin narinig ang unang iyak niya, minahal at patuloy namin siyang mamahalin.

“Hi baby, how have you been? I can’t wait to come home so I can finally be with you. Hayaan mo, bibilisan kong tapusin ang trabaho ko para maksama na kita. Have you been a good kid? You aren’t giving Mommy a hard time, are you? Are you taking your vitamins? Are you drinking your milk?” Kinausap siya ni Migs na parang totoong tao na siya katulad ng madalas namin ginagawa.

Lalong bumigat ang dibdib ko at parang gripong sa pagtulo ng mga luha ko. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para mapigilan ang hikbing gustong kumawala mula sa aking lalamunan. 

“Saskia, are you taking all your vitamins?” Narinig kong sabi niya.

“Ah, oo…” Agad na sagot ko.

“Hindi ka naman nahihirapan?” May halong pag-aalala sa boses niya. 

“H-hindi naman. Nakakain ka na ba? Nakapagpahinga ka na?” Iniba ko ang usapan.

“Already did.” Sagot niya. “May gusto ka bang ipabili dito?”

“Wala naman. Gusto ko lang makauwi ka na…” Tuluyan ng nabasag ang boses ko at wala na akong pakialam kung marinig niya akong umiyak. Kailangan ko si Migs. Gusto kong nandito siya sa tabi ko sa panahon na ’to. Pareho dapat namin ipinagluluksa ang pagkawala ng baby namin. “Miss na miss na kita. Miss na miss ka na namin ni baby.”

“Saskia…” Lumamlam ang boses niya. “I miss you, too. You don’t know how bad I miss you right now. Gusto ko na din kayong makasama ni baby. Are you crying? Please, don’t cry. Ilang araw lang naman ako dito.”

Niyakap ko sa dibdib ko ang maliit na plorera at napahagulgol na ko.

MIGS

The investigator I had hired told me that Saskia’s father had passed away. They say he was an alcoholic who lived in a low-income neighborhood. He died in a brawl that he was involved with inside a pub some years ago. I didn’t exactly know how to tell Saskia about what had happened to her father. I knew the news I was about to tell her would break her heart. 

“Hey, champ.” I heard Dad say while he sat on the opposite side aisle of the jet plane we were in. We were now heading back to the Philippines after fixing the problem we had with our investor and had managed to close another deal with another one. Dad had been prepping me to be the next CEO of Cordova Holdings as Coco didn’t have any interest in handling the company. 

“Yes, Dad?” I averted my eyes from my laptop screen to him. 

“You’ve been quiet today. May problema ba?” He asked, concern in his tone.

“Nothing.” I shook my head and then paused, closing my laptop and shifting to face him. “Dad, what do you think of Saskia? I mean, her being the mother of my child?”

“As long as she’s a good mother to my grandchild, wala akong magiging problema sa kanya.” 

“She was a bar girl, Dad.” I said in a low tone.

“I know.” Dad apathetically said.

“And what do you think of that?” I asked.

“She was a former bar girl. That’s what I think because that’s what you said she was.” He shrugged.

“It doesn’t bother you?”

“Why should it?”

“I mean, if someday she becomes a part of our family-”

“She’s my grandchild’s mother. She’s a part of the family now. She and your child shares the same blood.”

“Not just the mother of my child, Dad. What if we get married in the future? Magagalit ka ba sa akin kapag ginawa ko yun? Would you let a woman like Saskia be a part of the family? You have a big name, Dad. Are you not worried about what others will think?” I anxiously said.

“Miggy, what are you talking about?” His brows furrowed. “Hindi ka pinalaki ng Mama mo na ganyan mag-isip.”

“I’ve always looked up to you, Dad. You are the pinnacle of everything I dreamt of becoming. You and Mama are the last people I’d want to disappoint.”

“To hell with anyone who’d think lowly of her. Ikaw ang higit na nakakaalam kung anong klaseng babae siya. She makes you happy. Seeing you this happy would never disappoint me. I’ve never heard you talked fondly of any woman the way you talked about her. Bawat makita mong bagay, you’d ask if Saskia would like it. Pati sa pagpili mo ng gamit ng baby niyo.” His eyes crinkled in the corners when he smiled. 

I felt my cheeks burning. I didn’t even realize I was doing all those. Ngayon lang nang mabanggit ni Dad iyon.

“Ayokong kwestiyun ang pagkatao ni Saskia dahil sa naging trabaho niya. People are easy to judge what they don’t know. I say let them. To hell with them. Hindi ka nila kilala. Hindi nila kilala si Saskia. At hindi nila alam kung gaano ka kasaya sa kanya. Hindi nila nararamdaman ang nararamdaman mo. Kahit anong klaseng babae pa yan, kapag mahal mo ipaglaban mo.”

“I feel guilty everytime I feel something for Saskia knowing I had hurt Hazel. I… I don’t want to have any feelings for her beyond the baby. But there were times when I feel like I’m just using the baby as an excuse to be with her.” I exhaled deeply, throwing my body against the plane’s comfy couch, as if my own confession had drained me. 

“And there’s nothing wrong with that. I don’t want you to be locked up in act, son. I don’t want you to love your pretense. Nothing is more miserable than living a life of inauthenticity. Hindi ako makikialam sa kung anuman ang maging desisyon mo, Miggy. Pero huwag mong lolokohin o paglalaruan si Hazel at Saskia. May mga kapatid kang babae, isipin mo kung sila ang nasa ganitong sitwasyon. You can’t have them both. Kung Hazel, si Hazel. Kung si Saskia, si Saskia.” Dad said.

“I just… I didn’t mean to hurt anyone. I didn’t want to hurt anyone. Not Saskia. Not Hazel.”

“I know, Migs. You’re my son. I know you’d never intentionally hurt anyone.”

“I try to do the right things but I’m just rotten in the inside and it’s leaking out of me. Under all these facade, I am… what I am. Tell me the truth, Dad. Do you think I’m a bad person? I’m a horrible person, aren’t I?”

 “You are human and you know what the problem with you is? You are not allowing yourself to be one. People are too complex to fit in a clean category of good and bad. Life is a big grey area, son. One things I’m sure of, you are what you choose to do. Pwede mo pang ma-i-tama ang mga pagkakamali mo. Nothing is fixed.”

Dad and I went our seperate ways when the plane landed. He had to go home and I had to go to Saskia. Nangako ako na siya ang unang  pupuntahan ko pagbalik ko galing sa London. I felt the excitement of seeing her again bubbling in every fiber of my body. 

“Kuya Migs…” Yuka looked as if she’d seen a ghost when she opened the door for me. “Nandito ka na pala.”

“I just arrived from the airport.” I let out a wide smile.

“Mammy, nandito na si Kuya Migs!” She shouted.

“Eh di papasukin mo!” Their mother answered back. “Migs, pasok ka…”

I stepped inside the house and thought  ‘Ah, this was home.’

I fondly ruffled Yuka’s head and hugged Cosme when he walked towards me. “Kumusta naman kayo?”

“Okay naman.” Tita Sasha answered. “Kumain ka na ba?”

“Nagdinner na po ako sa eroplano bago lumapag.” I answered.

Something felt off the moment I walked in. I couldn’t put my fingers on it but the vibe of the house felt a little different than usual. Maybe it was because Yuka wasn’t playing songs that could be hears ten blocks away from here, Ninang Jodie and Tita Sasha weren’t laughing and talking loud you could hear them wherever you are in the house.

“Hindi mo naman sinabing darating ka.” Tita Sasha said.

“I wanted to surprise Saskia. Nasaan na nga po pala siya?” I asked, looking around. 

“Nasa kwarto niya. Nagpapahinga. Kakakain lang kasi.” Saskia’s Ninang answered, lacking emotion in his voice.

“May pasalubong po pala ako sa inyo.” I said, pulling the luggage from behind me. 

“Salamat. Di ka na sana nag-abala.” Tita Sasha quietly said.

“Pwede po ba akong umakyat? I just want to check on Saskia…” I politely asked.

Her Ninang and her mother looked at each other before looking back at me.

“Sige, akyat ka muna. Medyo masama lang ang pakiramdam ni Saskia ngayon.” Her mother said.

I went upstairs to her room and when I opened it, I saw her in her bed lying on her side. I closed the door behind me and quietly got in the bed with her. I got into the covers and wrapped an arm around her waist from behind, bending my head down to kiss her shoulder. She shifted and turned her head to me.

“Migs…” She sat up.

“Hey.” I smiled.

“A-ano’ng ginagawa mo dito?” 

“Ayaw mo bang nandito ako?” I teasingly asked, sitting down with her with leaning my back against the headboard.

“Gusto…” Her voice squeeked and then she threw her arms around me. “Migs…”

I encircled my arms around her and pulled her into a tight embrace. “I missed you.”

“Na miss din kita…” I could hear the soft crack in her voice. 

“I’m already here. There’s no need to cry.” I kissed her forehead before cupping her face and drawing it away so I could look at her. “Look, Saskia, I have something to tell you. It’s about your Dad. Saskia, your father has been dead for the last fifteen years.” 

She buried her face in my chest and cried. I hugged her tighter, stroking her hair and leaving soft kisses on them. 

“It’s going to be, okay. Nandito lang ako, kami ni baby.” My head bent down to her tummy and kissed it. “Hindi ba, baby? We’ll always be here for Mommy.”

“Migs?” I heard her say.

My eyes lifted up to her. We both looked at each other as I waited for her to say something. Her eyes were sad and her lips were trembling. She looked as if she wanted to say something but couldn’t push the word out of her mouth.

“Migs, makinig ka sa akin…” She cupped my face in her palms. 

There was a long pause between us.

“What’s wrong?” I asked, starting to feel worried.

“Migs, mahal na mahal kita.” She pulled me into a hug and began to cry again. “Huwag mo akong iiwan. Hindi ko alam ang gagawin ko ’pag pati ikaw nawala sa akin.”

“Saskia…” I said in a soft tone. “I’ll never leave you. I promise. I can’t even imagine a future without you and our baby Migs or Savina in it.”

Chapter Thirty Two

SASKIA

Nakadapa si Migs sa tabi ko at ang isang bisig ay nakapulupot sa tiyan ko habang ako ay nakatulala sa kisame. Hindi ako madalaw-dalaw ng antok dahil hindi ko alam kung anong paliwanag ang sasabihin ko kay Migs. Wala na ang baby namin sa tiyan ko. Nakatago sa kasuluk-sulukan ng cabinet ko ang abo niya. 

Pumihit ang ulo ko kay Migs at sinuklay ang mga daliri ko sa buhok niya at nag-uunahan ang pagdaloy ng mga luha sa gilid ng mga mata ko. Para akong masisiraan ng bait. Nawala na ang baby ko sa akin at pwede din mawala si Migs sa akin kapag nalaman niya na ang totoo. Gumalaw si Migs at mahinang umungol bago ako hinatak palapit sa kanya at isiniksik ang ulo sa leeg ko.

“Bakit gising ka pa?” Paos ang tinig na sabi niya.

“W-wala…” Sagot ko at nagmamadaling pinunasan ang luha sa gilid ng mga mata ko. “Na miss lang talaga kasi kita.”

“Oh, Saskia…” Tumawa siya ng mahina bago niya inangat ang ulo niya at siniil ako ng halik sa labi. “I missed you, too. I missed you so much. You and our baby were all I could think about while I was in a business trip. But I’m glad you’re here with me now.”

“Ayaw ko nang umalis ka. Huwag mo kong iiwan.” Nanginginig ang boses ko sa pagpigil ng luha.

“I won’t. Hangga’t hindi ka pa nakakapanganak, hindi na ulit ako tatanggap ng kahit ano’ng business trip that requires me to be away from you for days. I promise. You better go to sleep. You need a lot rest, okay?”

Pigil ang luhang tumango ako. Hinalikan niya ang tungki ng ilong ko bago muling isinubsob ang ulo niya sa leeg ko at ipinulupot ang isang bisig sa akin. Maya-maya pa ay mahimbing na ulit siyang natulog.

Gusto ko pang makasama siya ng matagal. Ang mayakap siya ng ganito. Hindi ko na makakaya kapag pati siya nawala sa akin. Masama bang manghiram ng kahit konting oras pa na kasama siya?  Ang manatili sa realidad na ginawa namin kasama ang magiging anak sana namin?

“Sinabi mo na ba?” Tinabihan ako ni Ninang habang nagluluto ako ng almusal namin. Natutulog pa si Migs sa kwarto ng iwan ko siya kanina. Malamang ay pagod na pagod iyon sa biyahe dahil dito siya dumiretso pagkagaling sa airport.

Iling lang ang naisagot ko.

“Bakit hindi mo sabihin?” Kunot ang noong tanong niya.

“Hindi ko pa kaya. Hindi ko pa kayang mawala siya. Wala nang dahilan para manatili pa siya kapag nalaman niyang wala na si Baby Migs.” Basag ang boses na sabi ko.

Tumabi din sa kabilang gilid ko si Mammy. “Eh, paano  ’yan? Malalaman at malalaman niya rin yan. Syempre, magtataka yun. Sa ngayon, kahit paano may umbok pa yan tiyan mo pero paano sa susunod na linggo?” 

“Sasabihin ko naman sa kanya pero hindi pa ngayon.” 

“Kailan?” Usisa ni Ninang.

“Hindi ko pa alam…” 

“Good morning po.” Pare-pareho kaming nagulat nang marinig ang boses ni Migs. Agad na nagsialisan si Mammy at Ninang sa tabi ko at lumapit naman siya sa akin. Niyakap niya ako mula sa likod at ipinatong ang baba sa balikat ko.

“Good morning. Napasarap yata ang tulog mo, Migs.” Si Mammy.

“Opo, Tita. Medyo jetlagged pa po ako.” Tumawa siya ng bahagya. “What are we having for breakfast?”

“Longganisa saka itlog.” Sagot ko.

“Kaya pala ang bango.” Sabi niya bago inipit ang baba ko gamit ang dalawang daliri niya. “You look tired. Hindi ka nakatulog masyado?”

“Nakatulog…” Nagbaba ako ng tingin. 

“Hindi ako naniniwala. I could feel you tossing and turning last night. It must be the pregnancy hormones, huh? Gusto mo bang magpatingin sa doktor?” May pag-aalala sa boses niya.

Parang nahulog ang puso ko sa narinig ko. Gusto kong maiyak. Malapit na ang check-up ko. Malapit nang magunaw ang mundong pinapangarap ko kasama si Migs at ang anak namin.  Umubo si Ninang nang masamid sa iniinom niyang tubig. 

“Okay lang ako. Mabuti pa samahan mo sina Mammy at Ninang sa mesa para maluto ko na itong almusal natin.” Pilit kong inilayo ang sarili ko sa kanya.

“Ako na diyan, Saskia.” Sabi ni Mammy. “Asikasuhin mo na lang si Migs sa mesa.”

At iyon ang ginawa ko. Sinaluhan ko na lang sa mesa si Migs habang si Mammy ang nagtuloy ng niluluto ko. Naghain naman si Ninang ng mga plato at kumain na kami. Maya-maya ay bumaba na din sina Yuka at Cosme na naka-uniform na.

“Kuya Migs, thank you sa pabango.” Pilit ang ngiting sabi ni Yuka na para bang nakikiramdam.

“You’re welcome. You should also try the Jo Malone cologne I bought for you. That’s what my sister uses.” Sabi naman ni Migs.

“Salamat sa tsokolate at sa mga libro, Kuya.” Ani Cosme.

“Oo naman. Ikaw pa, alam mong malakas ka sa akin.” Malambing na ginulo ni Migs ang buhok ni Cosme bago bumaba ang kamay niya sa tiyan ko. “Of course, I won’t forget about our baby. I bought clothes, too. Hindi ko na nabalikan ang stroller na gusto kong bilhin dahil sabi mo dito mo gustong mamili, hindi ba?”

Parang may kung ano’ng bumara sa lalamunan ko habang pinipigil ko ang luha ko. Wala nang paggagamit ang mga damit na iyon o kahit ano’ng gamit na para sa anak namin dahil wala na ang bata.

“Tita, sinabi na ba sa’yo ni Saskia ang nangyari sa ama niya?” 

“Oo, Migs, matagal na palang dedo ang hinayupak na yun. Noon pa man na nagsasama kami, lasenggero na yun at basag-ulo.” Naiiling-iling na sabi ni Mammy.

MIGS

Saskia was in my arms, silently staring at the book I gave her. I’d noticed that she’d been stuck in one page for a few minutes now. She was just staring at it as if she was in a trance. Saskia wasn’t herself today. She wasn’t as bubbly as she usually was. 

“Is everthing okay?” I asked, stroking her hair. “How’s the book? May hindi ka ba naiintindihang sentence or word?”

She let out a long exhale before closing the book and putting it on her bedside table. “Tinatamad akong magbasa.”

“You don’t have to. Let’s just cuddle.” I said, pulling her back to bed and closer to me.

“Migs…” She shifted to face me. “Sa tingin mo, alam ni baby kung gaano natin siya kamahal?”

“Oo naman. Kahit hindi pa siya naisisilang sa mundo, I’m sure our baby feels the love and care we have for him.” I played with a few strands of her hair. “Saskia, after spending a few days away from you and baby I thought I’d go crazy. Ikaw at ang baby natin ang palaging nasa isip ko. I can’t even properly work because you wouldn’t answer my calls.”

“Sorry, Migs…” 

“I understand.” I kissed her forehead. “Naisip ko lang… why don’t I move in here with you? Dito na rin naman ako halos natutulog gabi-gabi.”

“Gusto mong tumira dito?” I could see how surprise she was.

“Yes. I mean, if you don’t mind. Is it bad that I want to be with you all the time? Gusto kong ikaw ang huli kong nakikita bago ako matulog at una kong nakikita pagkagising ko.” I had never felt this way for anyone before. I had never wanted to be with a person as much as I wanted to be with Saskia. I’d grown so attached to her that it breaks my heart a little whenever I have to leave for work every morning when I spend the night here. 

She was speechless for awhile and then she spoke. “Gusto mong tumira dito kasama namin?”

“Oo, para mabantayan ko kayo maigi ni baby. Hindi ako mapakali tuwing umuuwi ako sa bahay at wala kayo ni baby sa tabi ko.” I cupped her face. “Let me stay here with you, Saskia. I want to always be by your side to take care of you and our baby.”

Her eyes slowly watered with tears as she looked at me.

“Hey…” I wiped her tears away with my thumbs. “Makakasama kay baby Savina-”

“Baby Migs.” She corrected. “Miguel Cordova Jr. ang pangalan niya.”

I chuckled. “Okay, baby Migs. Makakasama kay baby Migs kapag palaging umiiyak ang mommy niya. Baka malungkot din si baby, gusto mo ba yun?”

She shook her head, tears spilled down her face. I kissed her tears away and pulled her in a tight embrace. They weren’t lying when they say pregnant women are emotional. I stroked her hair until she fell asleep in my arms.

I couldn’t help but watch her as she slept. I was endlessly fascinated by her beauty that for the first few hours she was in my arms, I simply gazed at her. Saskia had turned my world upside down. Since she came into my life, everything I ever knew fell apart. My principles, my future plans, my ideals, they came crashing right in front of me. I thought everything in my life would be spotless. I wanted it to be perfect. And she came and taught me how to embrace all the imperfections in my life, all my flaws and made it into something beautiful. We balanced off each other’s strength and weaknesses. 

Saskia wasn’t the woman of my dreams. But here she was, the woman of my every waking moment of every single day. I found purity in a relationship that I both nourish and found nourishing. It was funny because all these didn’t start out pure at all.

“What have you done to me, Saskia?” I asked as I nuzzled my face into the softness of her neck. I had never felt this deeply for anyone else. Was I falling in love with her?

SASKIA

“Baby Migs, sorry ha? Hindi ko pa magawang masabi sa Daddy mo ang tungkol sa’yo. Natatakot kasi si mommy. Baka magalit siya sa akin. Alam mo mahal na mahal ka nun. Kung anu-ano ngang pasalubong ang binili sa’yo. Sayang hindi mo magagamit ang mga iyon.” Naluluhang sabi ko habang hawak ang maliit na plorera. 

Pumasok si Migs ngayon. Ilang gabi na siyang sunod-sunod na natutulog dito at nag-iwan na din siya ng mga damit niya dito. Sabi niya mas madalas na daw siyang matutulog dito dahil gusto niyang nasa tabi ko lang siya para maalagaan ng mabuti si baby. Para na nga kaming nag-lilive on nito. Kung sa ibang sitwasyon, siguro ako na ang pinakamasayang babae sa mundo. 

Pero wala na ang baby. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya ang totoo dahil kahit ako mismo hindi ko pa rin tanggap ang katotohanan na wala na ang baby Migs namin. Hanggang ngayon, hinihiling ko na isa pa rin itong masamang panaginip lang. 

“Saskia…” Sumungaw si Mammy sa pinto ng kwarto ko.

Agad kong pinahid ang luha ko at tinago si baby Migs. “B-bakit, Mammy?”

“Yung legal future wife nasa baba. Gusto ka raw kumustahin.” Sumunod naman dumangaw ang ulo ni Ninang. 

“Si Hazel?” Kumunot ang noo ko.

“Sino pa nga ba? Bakit bukod ba kay Hazel at sa’yo meron pang iba?” Tumaas ang kilay ng maldita kong ninang.

Ibinalik ko na si baby Migs sa dati niyang pwesto at inayos ang sarili ko bago ako bumaba. Malaki din ang utang na loob ko kay Hazel. Kung tutuusin, dapat nga magalit siya sa akin dahil ako ang sumira ng relasyon nila ni Migs pero tinulungan niya ako noong nasa ospital ako at noong ipina-remake si baby Migs. 

“Hi, Saskia.” Tumayo siya mula sa couch nang makababa ako.

“Sige, upo ka lang.” Sabi ko sa kanya. 

“Thank you.” Muli siyang umupo at umupo naman ako sa pang-isahan na sofa sa kanan niya. Sandali niya akong tinignan bago siya muling nagsalita. “Kumusta ka na?”

Nagkibit-balikat ako, pinipigilan ang luhang unti-unting humihilam sa mga mata ko. “Hanggang ngayon, malungkot pa rin ako sa pagkawala ni baby Migs.”

“I am so sorry for your loss.” Sabi niya bago tumikhim. “Alam na ba ni Migs ang nangyari sa baby niyo?”

Dahan-dahan akong umiling bago nagbaba ng tingin. “H-hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya ang  totoo.”

“Hindi ba sa kanya galing ito?” Dinampot ni Hazel ang isang parihabang papel na nakapatong sa la mesita sa harap ng sofa. Iyon ang chekeng iniwan ni Migs kanina bago siya nagmamadaling umalis papunta sa opisina.  

“Oo…” Mahinang sabi ko bago kumunot ang noo ko. “Bakit?”

“This is a blank cheque, Saskia. Pwede mong isulat kahit magkanong pera ang  gusto mo.” 

Lalong lumalim ang kunot ng noo ko. Hindi ko maintindihan kung ano ang ibig niyang sabihin. Hindi naman ito ang unang beses na nag-iwan si Migs sa akin ng blankong cheke na may pirma niya na. Ako na ang pinagpapasya niya kung magkano ang ilalagay doon kaya ang ginagawa ko ay kinekwenta ko na ang gastusin namin sa loob ng isang linggo kasama na ang baon ng mga bata at iyon ang halagang inilalagay ko sa cheke. 

“Kahit magkano ang ilagay mo d’yan, hindi mahahalata ni Migs iyon. He has hundreds of millions in his bank account.” Sabi niya.

“A-ano’ng ibig mong sabihin?” Tanong ko.

“Take advantage of this. Kapag nalaman niyang wala na ang baby sa tiyan mo, sa tingin mo he’d still want anything to do with you. Isipin mo ang sarili mo. Ang pamilya mo.”

“Ano bang gusto mong gawin ko? Gusto mong magnakaw ako kay Migs?” 

“Hindi ka magnanakaw. This is with his consent. Nakapirma na siya sa cheke. You can write whatever amount you need. Kung isang milyon ang kailangan mo, go ahead. Sasamahan kitang i-deposit ito sa bangko and then you can start anew. Hayaan mo na kami ni Migs.”

Sandali akong natigilan sa sinabi ni Hazel. Nakaramdam ako ng pinong-pinong kirot sa dibdib. Si Hazel ang talagang nagmamay-ari kay Migs at ngayon ay binabawi niya na ito sa akin. Napalunok ako, pilit na tinatanggal ang tila bukol na nakabara sa lalamunan ko. 

“Ngayon wala na ang anak niyo, wala nang mag-uugnay sa inyong dalawa. There will be no reason for him to stay. Iiwan ka rin niya. Take whatever you can take from him. Maliit na bagay pa nga ito kumpara sa ginawa niya sa’yo. He used you for his carnal pleasure. Gusto mo bang bumalik ulit kayo sa hirap? Matitiis mo ba ang pamilya mo? Hindi ba may mga bata kang kapatid? Isipin mo na lang sila. Gusto mong bumalik sa pagiging dancer sa club?”

Chapter Thirty Three

SASKIA

Isang milyon. Iyon ang halagang nakasulat sa chekeng hawak ko ngayon. Ang nilagay ni Hazel na halaga doon. Sabi niya pwede na daw akong makapagsimula nang bagong buhay sa halagang ito. Mabibigyan ko na ng magandang buhay ang pamilya ko at mapapagpatuloy ng mga kapatid ko ang pag-aaral nila sa magandang eskewelahan. Magiging impokrita ako kung sasabihin kong hindi ako natuksong kunin na lang iyon at magpakalayo-layo na. 

Mahal ni Migs si Hazel. Si baby Migs lang naman ang dahilan kung bakit nandito siya ngayon sa tabi ko at ngayon wala na ang anak namin, wala na siyang dahilan para manatili dito. Iiwan niya ako at babalik siya kay Hazel. Naisip ko sina Yuka at Cosme, ang pag-aaral nila at kinabukasan. Ang laki ng ginanda ng buhay namin mula nang makilala ko si Migs. Nandon ang kagustuhan ko na huwag silang maibalik sa hirap. Gusto kong magkaron sila ng magandang kinabukasan. Ayaw kong sumunod si Yuka sa yapak ko at ni Mammy.

“Kuya Migs, ikaw na.” Sabi ni Cosme habang naglalaro kami ng scrabbles sa salas. Sabi ni Migs maganda daw itong larong ito para mas mahasa ang english ko pero wala akong gana maglaro at hindi ako mapakali. Hindi matanggal sa isip ko ang pag-uusap namin ni Hazel. 

“Saskia…” Nag-angat ng tingin sa akin si Migs habang nakatayo ako at nanonood sa kanila. “What are you doing there? Halika nga dito.”

“Uminom lang akong tubig sa kusina.” Sabi ko at lumapit sa kanya.

“We started the game already. Tulungan mo ako dito.” Hinawakan niya ang kamay ko at maingat na hinatak ako paupo sa kandungan niya. “Ito ang mga letters natin. We need to form a word with these na pwedeng i-connect sa mga word na nasa board.” 

“Uy si Ate at Kuya, titingin lang ng mga letters, kailangan nakakandong pa.” Nakangising asar ni Yuka sa amin. 

“Mag-asawa na ba kayo ni Ate?” Tanong ni Cosme.

“Akala ko ba matalino ka? Kapag kinasal na, mag-asawa na sila. Hindi pa naman kinakasal si Ate. Boyfriend pa lang ni Ate si Kuya Migs, hindi ba, Ate?” Tumingin siya sa aming dalawa. 

Natahimik ako. 

“Right.” Sumagot si Migs. 

“Hindi ba kapag nakatira na sa iisang bubong mag-asawa na? Bakit yung kapitbahay natin. Tumira lang si Nonoy doon sa bahay nung girlfriend niya, mag-asawa na sila. Hindi naman sila kinasal.” Natural na kay Cosme ang pagiging matanong kapag may hindi siya naiintindihan na bagay. Kaya nga matalino yan, kasi hindi yan titigil hangga’t hindi siya nakakakuha ng sagot.

“Eh kasi nga, hindi naman nila kayang magpakasal. Wala silang datong. Doon sa atin, kapag tumira na kayo sa iisang bahay, mag-asawa na kayo. Pag mayaman, live-in partner pa lang.” Sagot naman ni Yuka. 

Tumawa nang bahagya si Migs bago ako dinampian ng mabilis na halik sa balikat. Tumingin ako sa kanya at sinuklay ang mga daliri ko sa mala-ginto niyang buhok.

“Mag live-in partner na kayo, di ba?” Tanong ni Yuka sa amin. Nagkatinginan kami ni Migs sa mata at muli siyang natawa. Daig ko pa ang tineydyer na nginitian ni crush sa nararamdaman ko ngayon. 

Bumalik ang atensyon ni Migs kay Yuka. “You know a lot, don’t you? Your Ate and I are temporarily living together so I can take care of you and our baby.”

Bigla akong hinatak pabalik sa realidad. Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig at nagising ako sa ilusyon ko. Bumaba ang isang kamay ni Migs sa tiyan ko at parang gusto kong mapaurong. Ayaw kong makahalata siya.

“Tulog na tayo.” Aya ko kay Migs at tumayo na mula sa kandungan niya. Nakokonsensya ako sa pagtago ko sa kanya tungkol sa totoong nangyari sa anak namin. Pero natatakot din akong sabihin sa kanya. Walang kasiguraduhan sa magiging reaksyon niya o sa kung anong mangyayari kapag nalaman niya ang totoo. 

“Kakasimula lang natin, Ate.” Reklamo ni Cosme.

“Kailangan magpahinga ng Ate niyo. Kayo na lang muna ang maglaro. Mas agahan na lang natin bukas.” Sabi ni Migs sa mga bata bago sumunod sa akin.

Pumasok na kami ng kwarto at nahiga na ako. Tinanggal ni Migs ang relos niya at inilapag iyon sa maliit na mesa sa tabi ng kama. Sinunod niya ang puting long-sleeve niya at pagkatapos ay ang pang-ibaba hanggang ang boxer niya na lang ang natira. 

“Sas, Coco’s going to get married.” Nakangiting sabi niya bago sumampa sa kama at nahiga sa tabi ko. 

“Talaga?” 

“Yes. Magpapakasal na sila ni Anais, ang nanay ng anak niya. I was actually thinking of finally introducing you to my family. Kilala ka na nina Mama at Dad pero si Coco pa lang ang may alam nang tungkol sa’yo.” Pumulupot ang isang bisig niya sa baywang ko. “Gusto kong makilala ka na nila. Ilang buwan na lang nandito na si baby.”

“Migs…” Napapikit na lang ako nang maramdaman ko ang muling pagguhit ng sakit sa dibdib ko. “Migs, kasi, ano eh, si baby…”

“I’m so excited to be a Dad, Saskia.” Ngumiti siya sa akin bago inipit ang baba ko sa dalawang daliri niya at bumaba ang labi niya sa labi ko at agad kong tinugon ang halik na iyon.

MIGS

“Parang kailan lang umiiyak-iyak ka pa sa akin na ayaw kang pakasalan ni Anais.” I teased my brother as we were having a dinner celebration at Mama and Dad’s house. This was a double celebration for us.

We’d just come home from the airport where we picked Mama, Dad, Drey and her husband, Callum. Drey had been living in California for the past four years and this was the first time she’d ever gone home. I found out just days ago that she had been married to a guy we had not even met yet. Dad and Mom only found out themselves about her husband when they went to California three days ago to try to convince Drey to come home so she could attend her twin brother’s wedding. He was livid when he called me, fuming about how impulsive and stupid Drey’s action was. 

“Naunahan na tayo ni Drey at mukhang uunahan na kita, Kuya.” Coco grinned, pulling Anais close to him and kissing the side of his head. 

I let out a cough to clear my suddenly dry throat. I wanted to tell them about Saskia and how excited I was to be a father to our unborn child. I wanted to bring Saskia with me today so she could meet my family but she didn’t feel well. She had just reached her second term of pregnancy kaya siguro palaging masama ang pakiramdam. I’d already schedule an appointment with her doctor, earlier than what had been scheduled on our last visit. 

“Hindi ako nagmamadali, Coco.” I told him and turned my attention to Callum and Drey. “Kayo ba? How long have you known each other?”

The two looked at each other with a sparkled you’d only see in people in love. Coco and I had been interrogating Callum since we’d met him. We’d all been getting along pretty good. Nakikita naman namin na masaya sila sa isa’t-isa. After everything Drey had been through, there was nothing we all wanted but to see her happy again. She was her old self when she was with Callum. 

“We met probably… around six months ago?” Callum answered.

“Wala pa kayong isang taon na magkakilala at nagpakasal na kayo?” My brows furrowed. 

“It was spontaneous and just natural.” Drey smiled.

Callum brought Drey’s hand to his lips and kissed the back of it. “The day I met her, I knew she’d be the woman I would marry and have a family with. I fell madly in love with my wife. Hindi naman siguro sa kung gaano katagal kayong nagkakilala nasusukat ang isang relasyon.”

“Aw, love at first sight.” Anais smiled as she watched the two.

“Tayo din naman, ah. Love at first sight. Baby ka pa lang in love na ko sa’yo.” Coco wiggled his brows at her. 

“Kita mo, baby pa lang si Anais nilagyan mo na ng baby sa tiyan.” Drey chuckled. “Nasaan na ba si Hazel, Kuya? I thought I’d finally meet her.”

“You see, Hazel and I… we decided…” I carefully said before gulping down the bottle the can of beer in my hand to put moisture to my throat. 

“Hi. Was I late?” I heard a familiar voice from behind me. She wrapped her arms around me and gave me a peck on the cheek. “Hi, Migs.”

I turned my head to her and got to my feet when I saw her. “Hazel…”

She went around the single armchair and stood in front of me. Her arms wrapped around my neck and then she leaned forward to give me a kiss on the lips. “I’m sorry. I did a lot of work in the office today.”

“Oh, don’t worry, Hazel. We haven’t had our dinner yet.” Sagot ni Drey.

“Finally. Nagkita din tayo sa personal.” Hazel turned her attention to my sister. Drey got up from her seat and gave her a cheek-to-cheek kiss. “You’re even more beautiful in person.”

“Thank you.” Drey answered. “Akala ko, ang kasal niyo ni Kuya ang uuwian ko. Mas mauuna pa pala si Coco.”

“We’re in no hurry. Right, Migs?” Hazel looked at me, she had a smile on but her eyes said differently. 

Although still surprised, I forced a smile back and nodded my head. She went around to greet everyone in our family. We acted like perfectly normal couple. There was still a slice of pain in my chest whenever I see Hazel. I think of what I did to her and our relationship. I think of the pain I had caused her. Nangyari na ang nangyari. 

I wanted to tell her how what I did had nothing to do with her. She had always been a wonderful girlfriend, a wonderful woman. Hazel was a good woman and she deserved all the love and happiness in the world. Dear God, how I wanted to give her that. But instead I broke her heart in the most unimaginable way and it was unforgivable.

“Hazel…” I said when I finally had her to myself.

She turned to face me with a glass of wine in one hand. And the she sighed and smiled. “Yes?”

“I… to tell you honestly, I don’t know what to say. I’m just so happy to see you here. I’m sorry, Hazel.” I said with my hands in both my pockets. 

“There you are again, seeking forgiveness and validation. You fancy yourself by having people perceive you as the good guy.” Hazel shook her head, smiling even though I knew that wasn’t how she felt. She fixed my hair with her delicate fingers, pushing some strands back in an affectionate manner. Her grace under pressure had always been what I admired about her. She had a mental fortitude that shrugged off whatever adversity that comes her way. She could be falling apart and still look regal and poised. “You will not get that from me. I will never forgive you for what you did. You’re going to have to live with it for the rest of your life. Tuwing makikita mo ako, I will make sure you’ll never forget it.”

“What I did was unforgivable.” My eyes lowered to the ground and exhaled. “Hindi ko na maibabalik lahat ng nagawa kong mali sa’yo. Lahat ng ibinigay kong sakit. But I want you to know that the two years we had was beautiful and wonderful. I loved you, Hazel. Sa kabila ng maling nagawa, gusto kong malaman mo na minahal kita.”

“Bukas, may meeting tayo sa wedding planner natin.” Her hand slipped down my nape and her fingers played there.

“Hazel, until when are we going to keep this act? We can’t fool them forever.” I let out a deep exhale. 

“Itutuloy natin ang kasal, Migs. Just as we had planned before.” She gave me a sweet smile. 

Suddenly, I felt like my heart had stopped beating for a few moments. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa sinabi niya. 

“P-paano si Saskia at… at ang anak namin?” I asked.

“As long as you keep them out of view from other people, I can live with it.” She said.

SASKIA

“Kumusta ang party niyo?” Bungad ko kay Migs nang pumasok siya sa kwarto namin. Isa-isa niyang hinubad ang mga damit niya at inilagay iyon sa basket ng maruruming damit sa gilid ng kwarto. 

“It was… it was okay.” Walang kangiti-ngiting sabi niya.

“Okay lang? Kumusta si Coco? At yung kapatid mong kakauwi lang sa tate?” Usisa ko nang matunugan kong parang may iba sa kilos niya. Tuwing uuwi si Migs, palagi itong aligagang magkwento sa akin.

Lumapit siya sa akin at hinalikan ako sa noo. “I’m just going to take a shower and we’ll talk, okay?” 

Hindi ko alam kung bakit, pero kinakabahan ako sa mga kinikilos niya ngayon. Parang may hindi tama. May mali. Naghintay akong lumabas siya sa banyo at makaraan ang ilang sandali ay muling bumukas ang pinto nito.

Tinanggal ni Migs ang twalyang nakatapis sa kanya at isinabit iyon sa hook sa may pinto ng banyo. Pagkatapos ay tinabihan niya ako at hinatak palapit sa kanya. Ikinulong niya ang mukha ko sa mga palad niya at hinalikan sa mga labi.

“Bakit? May problema ba?” Nag-aalalang tanong ko.

Nagpakawala siya ng malalim na buntong-hininga. “Pumunta si Hazel sa party kanina. Anais invited her over.”

Biglang bumilis ang pintig ng puso ko. May nabanggit ba si Hazel sa kanya? 

“T-talaga?” Nag-iwas ako ng tingin at bahagyang lumayo ang katawan ko sa kanya. 

“Gusto niyang ituloy ang kasal.” Aniya.

Nakaramdam ako ng hapdi sa dibdib ko nang marinig ko ang sinabi niyang iyon. Pinigil ko ang luha ko sa pagpatak. 

“Ganon ba?” Iyon lang ang na sabi ko.

“Saskia, I don’t know how to explain to her about us. Hindi ko alam. I’ve already broken her heart and I don’t want to do it again.” Sabi niya bago siya dumapa sa bandang tiyan ko at hinilig ang ulo niya doon. “Hindi ko na alam ang gagawin ko.”

“Kahit ano’ng maging desisyon mo, magiging masaya ako para sa’yo. Huwag kang mag-alala hindi ko kayo guguluhin ni Hazel. Pramis.” Pangako ko sa kanya.

“Saskia… I don’t know what I’m going to do. Hindi ko na alam kung ano ang tamang gawin. All I know is I want to be with you and our baby.” Isinubsob niya ang mukha niya sa tiyan ko at muli niyang pinakita ang kahinaan niya sa akin.

“M-magpakasal kayo…” Basag ang boses na sabi ko. “Ito na ang pagkakataon mo para matama mo ang mga maling nagawa mo sa kanya, Migs.”

“Saskia…” Nagtaas siya nang tingin sa akin, namumula ang mga mata sa pagpipigil ng luha.

Pinilit kong ngumiti. “Migs, kayo ang nababagay para sa isa’t-isa. Hindi ba gusto mong bumawi sa kanya? Huwag na natin dagdagan pa ang kasalanan natin. Tigilan na natin ito.”

“No, no… you’re the only thing that’s keeping me sane.” Muli niyang inangat ang katawan niya at hinatak niya ako sa kanya. Niyakap niya ako ng mahigpit. “Saskia, I need you.”

Hinalikan niya ako sa noo ko, pababa sa tungki ng ilong ko, hanggang sa wakas ay dumampi ang mga labi niya sa labi ko.

Binuksan ko ang pinto at sandali akong natigilan nang tumambad sa harap ko si Hazel. Napakurap ako bago ko niluwagan ang pinto. Kaaalis lang ni Migs mula sa trabaho ilang minuto lang ang nakakaraan.

“P-pasok ka.” Sabi ko.

Pumasok si Hazel at pinaupo ko siya sa sofa. Inalok ko siya nang maiinom at binigyan ng juice. 

“Thank you.” Sabi niya nang iabot ko ang baso sa kanya. Uminom siya sa baso bago ibinaba ito sa mesa. “Tungkol sa cheke, have you encashed it already?”

Sunod-sunod akong umiling. 

“Ikakasal na kami.” Tahimik na sabi niya.

“Sinabi niya nga sa akin.” Parang gusto kong manliit sa kinauupuan ko.

“Just take the one million pesos and leave. Barya lang kay Migs iyon. He has enough money that can last him ten lifetimes. Isipin mo ang kinabukasan ng pamilya mo. What will happen after you tell him na wala na ang baby?”

“What do you mean?” Para akong binuhusan nang nagyeyelong tubig nang marinig ang boses ni Migs.

Pareho kaming napalingon sa gawi ng pinto.

“Migs…” Halos magkasabay na sabi namin ni Hazel. Halata rin ang pagkagulat sa mukha nito.

Dahan-dahan at mabibigat ang yabag na sabi niya. Napatayo ako mula sa kinauupuan ko.

“Ano’ng ibig mong sabihin wala na ang baby?” Mahinang asik niya habang nakatingin sa akin. Nagpalit-palit ang tingin niya sa amin. “Ano’ng wala na ang baby? Sagutin niyo ako?”

“N-nakunan ako.” Maluha-luhang sabi ko.

“And you knew?” Tumingin siya kay Hazel. “Gaano niyo katagal na akong ginagago?”

Wala sa amin ang magawang makapagsalita. Galit na ibinaligtad ni Migs ang maliit na mesa sa harap ng sofa at napaigti kami sa gulat.

“Sumagot kayo!” Hindi ko pa kahit kailan narinig na nagtaas ng boses si Migs ng ganon.

Chapter Thirty Four

MIGS

I was already halfway on the road to work when I’d remembered my laptop. Dahil sa pagmamadali ko kanina ay naiwan ko iyon sa kwarto ni Saskia. I needed it for the meeting later. I took a u-turn back to Saskia’s house and noticed a car parked in front of it. It was Hazel’s. My heart started pounding against my chest. I thought of Saskia and our baby. A sense of protectiveness began to flood me. Ayaw kong madamay sila sa gulong ginawa ko.

I rushed to the front door of the house and suddenly paused when I heard them talking through the small crack of the slightly opened door. Everything sounded calm.

“Just take the one million pesos and leave. Barya lang kay Migs iyon. He has enough money that can last him ten lifetimes. Isipin mo ang kinabukasan ng pamilya mo. What will happen after you tell him wala na ang baby?” I heard Hazel say.

Hazel’s voice was soft but the impact of it was of a bomb that exploded right in front of my face. I felt heat from my chest rise up to my head. I was so livid I could hardly see straight. I saw nothing but red. 

I pushed the door open. “What do you mean?”

They both turned their heads to my direction, shock evident on their faces. I marched over to them and I looked at Saskia and Hazel. Saskia stood up and started nervously fidgeting with her hands in front of her.

“Ano’ng ibig mong sabihing wala na ang baby?” I asked Hazel, my tone soft but it was indeed harsh. None of them spoke and Hazel turned her head away from me, avoiding my gaze. I looked at Saskia. “Ano’ng wala na ang baby? Sagutin niyo ako!”

“N-nakunan ako.” Saskia’s voice shook as she spoke.

My whole world had collapsed right beneath my feet when she said that. I had already loved my child before we even met. Baby Migs was already real in my head and heart. How could this happen? How could we lose our baby? A piece of my beating heart began to crumble and wither away.

“And you knew?” My eyes darted at Hazel and I looked at her accusingly. “Gaano katagal niyo na akong ginagago?”

My anger was fueled by deep pain and betrayal. Gusto kong magwala sa galit sa pagkawala ng anak ko. I flipped the coffee table over and it startled both of them. 

“Sumagot kayo!” I shouted in a fit of anger. 

“Migs, noong umalis ka, nalaglag si baby. S-si Hazel ang tumulong sa akin noong nasa ospital ako.” Saskia said, her eyes filmed with tears.

“Kaya ba gusto mong ituloy ang kasal? Dahil alam mong wala na ang anak ko?” My eyes snapped accusingly at Hazel.

“Yes.” She said in a stoic tone. “It hurts to be played a fool, doesn’t it? Now you know how it feels like.”

I swallowed, forcing down the lump in my throat. I could feel hot, angry tears stinging the corners of my eyes. 

“Ginamit niyo ang anak ko para gaguhin ako! My dead child!” I looked at the two of them before my eyes at Saskia. “Ikaw? Why did you hide this from me? Dahil ba sa pera?”

“Migs…” Tears fell from her eyes as she walked towards me. I took a step back when she tried to touch me. “Migs, hayaan mo naman akong magpaliwanag.”

“Huwag kang lalapit sa akin.” I said in a low growl, my eyes narrowing spitefully at her. “Paano mo nagawa sa akin ito, Saskia? I thought what we had was real. You were the only real thing in my life…”

“Natakot ako…” She began to sob.  “Migs, sorry. Patawarin mo ko. Natakot akong sabihin sa’yo kasi alam ko kung gaano mo kamahal si baby Migs. Sasabihin ko naman talaga sa’yo, naunahan lang ako ng takot. Ayaw kong mawala ka sa akin.”

“Bakit? Dahil ba sa pera ko? Was that really what you’re after?” I could feel the clench in my chest at the effort to keep my tears at bay. 

“Hindi… mahal na mahal kita, Migs.” She wrapped her arms around me and began to sob in my chest.

“Get away from me. Huwag ka nang lalapit sa akin.” I pushed her away from me. A surged of pure fury bubbled up inside me. “Take that one million at huwag na huwag ka nang magpapakita sa akin.”

“Migs… huwag mo naman gawin sa akin ’to. Please…” She begged.

I wasn’t ready for how much her betrayal hurt. It hurt all the more because they used my child. I thought so highly of Saskia. Ni hindi ko naisip na kaya niyang gawin sa akin ito. I thought everything she showed was real. It made me doubt if everything she said and showed were real at all.

“Binilog niyo ang ulo ko.” My chest was heaving with so much anger and pent-up tears. “I don’t ever want to see your face anymore. Dalawa kayo!”

I turned and marched to the door and hot tears began to flow down my cheeks. 

“Miguel!” I heard Hazel say, her heels rappidly tapping against the wooden floor. I just kept walking as if I heard nothing. Her fingers encircled around my arm, forcing me to face her. I was met with a slap across my face. “Fuck you! Ang kapal ng mukha mo! You have the audacity to say that to us. Ikaw ang unang nanloko at nanggamit. You cheated on me and used Saskia to fill your bed. And when you’re given the taste of your own medicine, you act like you’re the victim. You always want to be the good guy, Migs. That’s how you want people to perceive you. But you know what? Mas makakatulog ka sa gabi kung aaminin mo sa sarili mo that you’re nothing but a selfish bastard who takes what he wants and never lingers to see the consequences. You only see your pain.”

She then marched to her car and sped off. Saskia stepped out of the house and walked towards me with tears streaking down her face. 

“Migs, mag-usap tayo… Please, Migs, kausapin mo naman ako.” She begged. 

“Anak natin iyon, Saskia. Why didn’t you tell me about it? Niloko mo ako…” I tried to keep my voice steady but it quivered at the end.

“Hindi ko sinasadya, Migs. Naunahan ako ng takot. Migs, natakot ako na baka sisihin mo ako sa pagkawala ni baby. Na baka iwan mo ako na ako. Hindi pa ako handang mawala ka sa akin…” She said in between sobs.

“Dahil alam mo kapag nawala ako sa’yo, wala ka nang makukuhang pera mula sa akin. Iyon ba ang totoong rason mo? You knew I was going to find out soon kaya ba gusto mong kumuha ng isang milyon mula sa akin?” My voice was soft yet piercing with rage. 

She slowly shook her head. “Gusto ko lang makasama at mahalin ka.”

“Bullshit!” Nahampos ko ang bubong kotse ko sa sobrang galit. “Stop with your act! Pati ang anak natin ginamit mo para perahan ako!”

“Hindi totoo yan!” There was a sudden change in her tone. She charged at me and began punching me on the chest. “Bawiin mo ang sinabi mo! Hindi ko ginamit ang anak natin! Hindi ko magagawa iyon sa baby ko.”

“Saskia, tama na…” Her Ninang pulled her away from me. She cried and sobbed harder. Her Ninang looked at me with a piercing glare.

I felt a clench in my heart, turning my head away as tears prickled my eyes. I needed to get away from here. I needed to go somewhere else to clear my head. I clambered into my car and started the engine, finally letting out the tears that I held in. 

I felt physical blow as I thought of our child. I had anticipated that baby. I hadn’t seen or touch our baby yet but I already loved him. I didn’t just lose a baby. I lost our future, the dreams and hopes and promises of a future with our child and her.

SASKIA

Umikot ang mga mata ko sa kwarto. Ang apat na sulok na dingding na ito lang ang naging saksi sa mga pangarap na binuo namin kasama si baby. Ang kwartong ito lang ang nakakita sa mga gabing pinagsaluhan namin. Ito lang din ang nakarinig ng mga plano namin at mga matatamis na salitang binitawan niya sa akin.

“Ate, ready na kami.” Sabi ni Yuka nang dumungaw siya sa pinto ng kwarto.

Agad kong pinahid ang luha ko at isinampay ang bag sa balikat ko. Kinuha ko si baby Migs at sumunod na ako kay Yuka sa baba. 

Nasa baba na lahat ng mga gamit na dadalhin namin at nandoon na din sina Mammy at Ninang. Tumutulong na ipasok ang mga gamit namin sa inarkila kong jeep. Napagdesisyunan ko na na umalis na dito. Ayaw ko naman na may masabi pa si Migs. Tama na yung mga narinig ko sa kanya.

“Ate, saan tayo pupunta?” May halong pag-aalala sa boses ni Yuka nang tanungin niya ako.

“Magsisimula tayo ng panibago.” Sagot ko sa kanya at pinilit na ngumiti. “Sige na, tulungan niyo muna nina Cosme sina Mammy at Ninang na magpasok ng mga gamit sa jeep.”

Sumunod naman ang dalawa kong kapatid sa inuutos ko. Tinignan ko ang maliit na plorera na hawak ko at humugot ng malalim na hininga. Kahit ano’ng pigil ko, kusang tumulo ang luha sa mga mata ko. 

“Baby Migs, kailangan na natin umalis. Hindi ka man lang nakita ng daddy mo.” May hikbing kumawala sa lalamunan ko. 

Muli akong tumingin sa bahay kung saan kami nagsama ni Migs sa loob ng mabilis na panahon. Hindi ko makakalimutan ang mga sandaling pinagsamahan namin. Siya ang unang lalaking minahal ko at hindi ko alam kung magagawa ko pang magmahal ng iba katulad ng pagmamahal ko sa kanya. 

MIGS

“Hey…” I was shaken awake by rough hands. I could feel my brain pounding against my skull as soon as I woke up. I could still feel the alcohol I drank last night in my stomach that it made me want to throw it all up. My lids were too heavy and I had no will to open them. “Kuya, gumising ka nga.”

“Leave me alone.” I groaned, covering my head with a pillow.

“Miggy, ano ba ang nangyayari sa’yo?” I heard Dad’s voice. “You haven’t been to work for over a week now. Hindi ka nagpapakita sa amin. Ni hindi mo nga sinasagot ang mga tawag ko.”

“How did you even get in?” I asked, still not bothering to open my eyes. 

“We had to bust your door open.” Coco answered. 

“Can we talk some other day.” I groaned, forcing myself up.

“Jesus! You look like a hobo!” Coco exclaimed as he looked at me. “When was the last time you shaved?”

I ignored them and walked out of my room. I went straight to the kitchen and opened the fridge, getting myself a can of beer to put moisture to my dry throat.

“What the hell is happening to you?” Dad snatched the can of beer in my hand. “Miggy, nakikita mo ba ang itsura mo sa salamin? Look at you!”

“Dad, he doesn’t even have time to shave. Next thing you know, he’d be letting his beard out of his window and we’d be climbing up his pad.” Coco snorted.

I gave Coco a silent glare. I wasn’t having his shitty jokes today. 

“Migs, nag-aalala na sa’yo ang Mama mo. The other day, kinakatok ka namin pero hindi mo man lang kami pinagbuksan.” Dad shook his head. 

“Dad, can you please just let me have this time to myself?” I couldn’t hide the annoyance in my tone. “Hayaan niyo muna akong mapag-isa.”

“Ano ba ang problema?” Dad looked at me with worry in his eyes. 

“The baby is gone.” My eyes lowered as tears began to sting my eyes. “Saskia was just after the money and Hazel was in on it.”

“Damn! Triple whammy.” Coco commented.

“Shut up.” I scowled at him. 

“Miggy, you need to get yourself together.” Dad said, patting my shoulder. “God, I remember going through the same thing you’re going through. This is eerily familiar to me. You need to fix yourself before it gets worse.”

“You don’t know how I feel! Hindi mo alam ang nararamdaman ko. Wala na ang anak ko, Dad. Niloko ako ni Saskia. I thought everything was real between us.” My voice was strained with unshed tears.

“Miggy…” He gave me a gentle pat on the cheek, his eyes soft as he looked at me. “You love her, don’t you?”

I found myself slowly nodding my head. My chest rattled and my shoulders began to shake and it was all I could do to keep my muffled cry to a low rumble. Hinatak ako ni Dad sa kanya. I cried in his shoulder as I did when I was just a little boy.

Chapter Thirty Five

SASKIA

“Saskia, sino ba talaga ang tatay ko?” Tanong ni Tintin habang inaayusan ko siya ng buhok. Nakita ko ang pagsimangot ng mukha niya sa harap ng salamin. “Tinutukso kasi ako ng mga kalaro ko. Sabi nila anak daw ako ng engkanto.” 

“Anak ng engkanto?” Kumunot ang noo ko. 

“Oo. Kasi daw ganito ang buhok ko.” Hinawakan niya ang mala-ginto niyang buhok na minana niya sa ama niya. 

“Eh ano naman ang sabi mo?” Tanong ko sa kanya.

“Sinabi ko yung sinabi ni Jodie sa akin.” 

“Na ano?”

“Na hindi engkanto ang tatay ko, mayaman ang tatay ko kaso may ibang pamilya na. Tapos alam mo, narinig kong sabi ng nanay ni  Ponjack kabit ka daw ng forenjer. Ano yung kabit?” 

“Ninaaaaang!” Sigaw ko.

“O, bakit?” Dali-daling pumasok si Ninang sa loob ng kwarto.

“Ano na naman ang sinasabi mo dito kay Tintin?” Napabuntong-hininga ako. 

“Ano ba yun?” Pumamewang siya.

Pumihit ang ulo niya sa direksyon ni Ninang. “Di ba sabi mo mayaman ang tatay ko saka gwapo saka dakota? Ano nga pala yung dakota?” 

“Maka-dakota ka naman, Ninang! Bakit? Nakita mo? Ako lang ang nakakita nun!” Umasim ang mukha ko. “Ikaw talaga kung anu-anong sinasabi mo sa anak ko!” 

“Eh nagtanong sa akin si Tintin, eh. Umuwing umiiyak yan noong nakaraang araw, tinutukso kasi siyang anak ng engkanto. Mukha bang engkanto itong baby natin? Ang ganda-ganda eh. Palibhasa mga chararat yung mga batang yun, mga hampas-lupa.” Paglalambing niya sa anak ko. “Hindi nila alam, dugong-bughaw ito.”

“Ano yung dakota?” Ulit na tanong niya.

“Ano… yung dakota, yun yung tawag sa mga taong… mga taong mahilig mamasyal. Ano ba ang ibig sabihin ng dako? Hindi ba ang ibig sabihin nun ay lugar?” Sabi ko.

“Tignan mo yang nanay mo nadaan sa daks kaya nabuo ka.” Humalakhak ang bruhang bakla. 

“Ninang naman.” Pinandilatan ko siya.

“Bakit? Totoo naman, ah.” Umirap sa akin ang bakla.

“Halika na nga, Tintin. Baka malate ka pa sa klase mo.” Sabi ko.

“Mammy Lola!” Tumakbo si Tintin kay Mammy na abala sa pagbabantay ng tindahan namin sa harap ng bahay at nakikipagchikahan sa kapitbahay. 

“Oy! Papasok na ang baby namin!” Tumalon si Tintin kay Mammy at sinalo niya ito ng yakap. Naglalambing na inamoy-amoy niya ang leeg nito at tawa naman ng tawa ang anak ko. “Ang bango naman. Amoy baby pero mamaya pag-uwi amoy suka na.”

“Paano? Takbo kasi ng takbo.” Sabi ko. “Tintin, halika na. Ano’ng oras na? Baka malate ka pa sa flag ceremony niyo.”

“Mammy Lola.” Lumabi ito.

“Nagpapacute ka na naman.” Pinisil ni Ninang ang pisngi niya. “Ano na naman ang gusto mo?”

“Dagdagan mo baon ko. Sampung piso lang itong binigay sa akin ni Saskia.” Sumbong niya.

“Sampung piso? Kawawa naman itong apo ko.” Nakisakay naman si Mammy sa kaartehan ng apo niya. 

“Bakit? Kumpleto ka naman ng baon. May kanin ka dito, may sayote, saka may juice ka pa nga.” Itinaas ko ang lunch box niya. 

“Eh gusto yung yemang binebenta ni teacher saka yung pastillas.” Sabi nito.

“Sampung piso na yan, Tintin. Ilan ba ang bibilhin mo?” Umarko ang kilay ko.

“Dos isa ng pastillas at yema. Eh di lima lang ang mabibili ko.” Dahilan niya.

“Hayaan mo. Dadagdagan ko yan ng sampung piso.” Kumuha si Mammy mula sa kaha kung saan nilalagay niya ang bayad sa tindahan. 

“Yehey!” Masayang sabi ni Tintin bago yumakap kay Mammy.

“Ako din, My. Dagdagan mo ng fifty ang baon ko.” Hirit ni Yuka nang lumabas ito mula sa kwarto niya. Nakaayos na ito at naka-uniform na nang pang-eskwela.

“Tigilan mo ako, Yuka. Baka akala mo hindi ko alam na kumupit ka dito ng bente noong isang araw saka kuha ka ng kuha ng chichirya ng hindi nagbabayad. Wala na akong tinutubo.” Reklamo ni Mammy.

“Hayaan mo, My. Kapag yumaman ako, babayaran kita ng milyones.” Sabi naman ni Yuka.

“Kailan ba yun? Ang tagal mo nang sinasabi yan?” Umikot ang mga mata ni Ninang.

“Kapag nakahanap ako ng mayamang sugar daddy.” Humagikgik si Yuka. “Kaso hindi ako makakahanap dito nun. Alam niyo kailangan na natin talagang bumalik sa Maynila. Namimiss ko na ang buhay natin doon. Dati naka-private school ako, may maganda tayong bahay, may aircon, tapos palagi tayong pinapasyal ni Kuya-”

Bigla siyang natigilan at nagbaba ako ng tingin. Ilan taon na ang nakakaraan pero sariwa pa rin ang kirot sa dibdib ko. Paminsan-minsan- echos! Medyo madalas, pumapasok pa rin siya sa isip ko.

“Halika na nga. Baka malate pa tayong lahat.” Aya ko sa kanila.

Humalik si Tintin kay Mammy at Ninang at nagpaalam na sina Yuka at Cosme. Sumakay kami sa tricycle papunta sa eskwelahan. Dito ko na isinilang si Tintin sa Sitio Sto. Antonio, sa probinsyang pinagmulan ni Ninang Jodie. Pinangalanan ko siyang Bettina Miquel Flores. Naging tahimik naman ang buhay namin dito at mas maayos kaysa noong nasa skwater kami sa Maynila. Mayroon silang programa na kung tawagin ay ALS sa baranggay para sa mga taong hindi nakapagtapos ng highschool at noong mag-isang taong gulang si Tintin, naisipan kong pumasok doon. Pagkaraan ng isang taon ay sa wakas, nagkaroon na din ako ng diploma sa highschool. Ngayon ay nasa kolehiyo na ako at kasabay ko pa si Yuka na pumapasok. Education ang kursong kinuha ko dahil gustong-gusto ko talagang maging titser balang-araw. Iyon ang pangarap ko bata pa lang ako. 

Ang mga anak ko ang naging inspirasyon ko sa lahat ng ito. Kung hindi dahil sa kanila, makukuntento na ako sa kung ano’ng meron ako noon. At hinding-hindi ko sila bibiguin. Wala sa sariling hinawakan ko ang pendant ng kwintas ko kung saan nakalagay ang abo ni Baby Migs at nilaro-laro iyon ng mga daliri ko. Iniregalo sa akin ito ni Yuka para daw kahit nasaan ako palagi kong dala ang anak ko. 

“You can all go now. Except Saskia, pwede ka bang maiwan muna sa klase?” Sabi ng prof namin nang matapos ang klase. 

“Uuuyy…” Tukso ng mga kaklase ko.

Tumawa lang nang bahagya si sir Neil at umiling. “Kayo talaga. Ang malisyoso niyo. Tungkol sa eskwela ang pag-uusap namin. Pwede na kayong umalis.”

At iyon ang ginawa ng iba ko pang mga kaklase. Nagsi-alisan na sila hanggang sa kami na lang ang naiwan dito. Lumapit siya sa desk kung saan ako nakaupo at itinungkod ang dalawa niyang kamay sa harap ko at yumuko hanggang sa halos magka-level na ang ulo namin.

“Sir, bakit po? May nagawa po ba ako?” Nag-aalalang tanong ko. “Bagsak po ba ako sa test?”

“No. In fact, you’re doing a great job, Saskia. Nakikitaan kita ng malaking potensyal. Bukod sa husay mo, masipag ka at ramdam ko ang passion mo para matuto.” 

“Salamat po, sir.” Sabi ko.

“I’ll be moving to Manila. Ang university na papasukan ko, meron silang scholarship program. Baka gusto mong mag-apply.” Sabi niya.

“Nako, hindi na po. Okay na po ako dito, sir.”

“Don’t you want to atleast consider? Bukod sa libreng paaral, may monthly allowance ka pa. Pag-isipan mo muna. Ako na ang bahalang maglakad ng scholarship.”

“Sige po, sir. Pag-iisipan ko po.” Sabi ko na lang para matapos na ang usapan. “Aalis na po ako, baka hinihintay na ako ng kapatid ko.”

Tumango siya at tumayo ng diretso. Tumayo na ako at isinabit sa balikat ko ang bag ko. Pagkalabas ko ay nakita ko si Yuka sa labas ng classroom.

“Bakit kayo na lang ni sir Neil ang nasa loob ng classroom?” Tanong niya. 

“May sinabi lang siya.” Kibit-balikat na sagot ko.

“Ano? Nanliligaw na sa’yo?” Ngumisi si Yuka.

“Gaga! Hindi, no!” Sumimangot ako.

“Okay naman si sir Neil. Gwapo siya saka lahat ng estudyante niya, crush siya. Siguro kung may pera lang siya, crush ko na din siya.” Humalakhak si Yuka.

Binatukan ko ang gaga. “Ikaw talaga. Kung anu-ano ang iniisip mo. Nag-alok lang siya ng scholarship sa akin. Lilipat na daw siya sa Maynila at pwede niyang lakarin ang scholarship ko sa university na papasukan niya. Wala na daw akong babayaran tuition at may allowance pa ako.”

“O, tinanggap mo?” Halos lumuwa ang mata niya nang humarap siya sa akin.

“Sabi ko pag-iisipan ko. Pero okay naman na ang buhay natin dito.” Kibit-balikat na sabi ko.

“Pwes, ako hindi! Ate, tanggapin mo na ang scholarship tapos isama mo ako. Baka makahanap ako ng CEO doon na mapapang-asawa. O hindi negosyante, pulitiko, o artista.” Nagniningning na naman ang mga mata nito habang nangangarap ng gising. “Gigil na gigil na akong yumaman, Ate.”

“Ewan ko sa’yo, Yuka! Tigilan mo na yang pag-iilusyon mo. Masaya naman tayo, hindi ba?”

“Mas magiging masaya tayo kung nakatira tayo sa malaking bahay, tapos may luxury car tayo, tapos may private place. Saka gusto kong maranasan gumulong sa kama na puno ng pera, katulad nang mga nakikita ko sa pelikula.” Sabi niya.

“Saskia!” Napalingon ako nang may tumawag sa akin.

Nakita ko si sir Neil na humahabol sa amin at napahinto kami. Siniko ako ni Yuka sa tagiliran.

“Bakit, sir?” Tanong ko sa kanya.

“Ah… tatanong ko lang kung gusto niyong sumabay sa akin? Pauwi na rin naman ako.” 

“Ay nako, sir. Okay lang. Malapit lang naman ang bahay namin. Isang jeep at tricycle lang.” Sabi ko.

“May kotse ka, sir?” Tanong ni Yuka.

“Oo.” Sagot ni sir Neil.

“Tara na, Ate.” Sabi ni Yuka.

“Yuka! Ano ka ba? Hindi ka na nahiya!” Pinandilatan ko siya.

“Pipila pa tayo sa sakayan ng jeep, eh may kotse naman si sir Neil. Tara na!” Hatak niya sa akin.

“Please, Saskia, I insist.” Sabi niya.

Napabuntong-hininga na lang ako nang hatakin ako ni Yuka. Sumakay kami sa kotse ni sir Neil. Ako ang nakaupo sa tabi niya habang si Yuka ay nasa likod namin.

“Third year ka na, ano, Saskia” Tanong ni sir Neil habang nakatuon ang atensyon sa pagmamaneho.

“Opo, sir.” Sagot ko.

“Neil na lang. Wala naman na tayo sa loob ng campus.” Tumawa siya ng bahagya.

“Sir, hanep ’tong kotse mo. Mukhang brand new.” Sabi ni Yuka habang umiikot ang paningin niya.

“Kabibili lang noong isang buwan.” Sagot nito.

“Sir, magkano sinusweldo niyo sa pagtuturo?” Usisa niya.

“Hoy, tumigil ka nga.” Saway ko sa kanya.

“Nagtatanong lang.” Humaba ang nguso niya. “Sir, nabanggit sa akin ni Ate yung offer mo na scholarship.”

“Ganon ba? Ano’ng sabi ng ate mo?” Tanong naman ni sir.

“Sabi niya, sir, interesado siya.”

“That’s good. Saskia, huwag kang mahiyang lumapit sa akin kapag nakapagdesisyon ka.” Sabi niya.

Wala na akong nagawa kung hindi tumango na lang. “Opo, sir. Salamat.”

“Single ka, sir?” Nagtanong na naman ang intrimitida.

“Yes, single and ready to mingle.” Lumawak ang ngiti sa labi niya bago pumihit ang ulo niya sa akin. “What about you, Saskia? Narinig ko may anak ka na daw. Kumusta kayo ng ama ng anak mo?”

“Ah… ano kasi, sir, hindi na kami nagkikita. Matagal na kaming walang komunikasyon.” Sagot ko.

“Ganon ba? Whoever the father of your child is, ang tanga niya para pakawalan ka.” 

Hindi na ako nakakibo sa sinabi niya at natahimik na lang. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Itinuro ko na lang sa kanya ang direksyon sa bahay namin at pagkaraan ng ilang minuto ay huminto na ang kotse sa harap nito.

Si Mammy ang nagsusundo kay Tintin at kay Cosme pauwi kaya kahit gabi na kami nakakauwi mula sa eskwelahan, panatag na ang loob kong nasa bahay na ang anak ko. Ayaw ko naman maging bastos kaya inaya ko si sir Neil na pumasok muna sa bahay namin.

“Saskia!” Agad na sumalubong sa akin si Tintin at agad naman niyang napansin ang nakatayong lalaki sa likod ko. Kumunot ang noo ng anak ko. “Sino siya?”

“Si sir Neil, teacher ko.” Sagot ko bago isinuklay ang daliri ko sa mala-ginto niyang buhok. “Kumain ka na ba?”

“Tapos na. Hindi ko na kayo nahintay, nagutom ako.” Sagot niya, hindi pa rin hinihiwalay ang titig kay sir. “Bakit nandito siya? Hindi ba ang teacher dapat nasa school lang?”

“Syempre, umuuwi din ang mga teacher. Iniisip mo ba doon sila sa school natutulog?” Sabi ni Yuka bago hinalikan ang sa noo si Tintin. “Baka inubusan mo ako ng ulam.”

“Ayoko nga ng ulam. Pinilit lang ako ni Jodie na ubusin.” Sumimangot siya.

“Bakit? Ano ba ang ulam natin?” Tanong ni Yuka sa bata. 

“Adobong galunggong.” Sagot nito.

“Ang advance niya mag-isip at matatas siya sumagot para sa edad niya.” Natatawang sabi ni sir Neil habang nakikinig sa pag-uusap ng dalawa. “She’s a smart girl.”

“Oo naman, sir. Anak ko yan eh.” Pagmamalaki ko.

“Ay, mukhang may bisita tayo, ah.” Sabi ni Ninang paglabas mula sa kusina. “Hi, pogi.”

“Good evening po.” Magalang na bati niya.

“Halika, pasok ka. Feel at home.” Aya ni Mammy na sumunod naman kay Ninang.

“Sino ka, pogi?” Tanong ni Ninang.

“Teacher siya ni Saskia.” Sagot ni Tintin.

“Ay sir! Pasok po.” Inilahad ni Mammy ang kamay niya papasok. 

“Gusto mong kumain muna dito, sir Neil?” Alok ko sa kanya.

“Kain lang, ah. Bawal kang matulog dito.” Sabi ni Tintin. Aba! At mukhang nakuha ang kamalditahan ni Ninang. Sabagay, siya din ang nagpalaki dito sa batang ito.

“Tintin, ah! Yang bibig mo.” Naningkit ang mga mata ko sa kanya, binabalaan siya. 

“Hindi po ako matutulog dito, ma’am. Promise.” Nangingiti-ngiting itinaas ni sir Neil ang isang kamay niya habang nakatingin sa anak ko.

Sabay-sabay kami nina Yuka na kumain sa mesa at umupo din sina Mammy at Ninang. Parang gusto ko na nga na pauwiin si sir Neil dahil alam kong kung anu-ano na naman ang itatanong ng dalawang ito. 

“Ilang taon ka na, sir?” Tanong ni Mammy sa kanya.

“Thirty po, ma’am.” 

“Ang bata mo pa pala. Wala kang girlfriend o asawa?” Si Ninang naman ang nagtanong.

“Wala pa po.”

“My, Nang, pakainin niyo muna si sir bago kayo mag-interview.”

“Okay lang.” Tumawa si sir Neil ng bahagya.

“Okay lang naman daw, eh.”

“May gusto ka ba kay Saskia? Kanina ka pa tingin ng tingin sa kanya?” At umepal ang isa pang intrimitida kong anak.

“Shh! Tintin, ikaw talaga. Papaluin ko yang bibig mo.” Banta ko sa kanya.

Tumawa lang si sir Neil. “Pinag-usapan kasi namin ng Mommy mo ang tungkol sa scholarship na inaalok ko sa kanya sa Maynila. Baka interesado siya.”

“Scholarship?” Umarko ang kilay ni Ninang.

“Yes, I’ll be moving to a university next semester and they happen to offer a scholarship. Sayang kasi si Saskia. Pasok siya sa mga requirements na kailangan para sa scholarship at kilalang unibersidad iyon.” Sabi nito.

“Nasa Maynila ang daddy ko, di ba, Jodie?” Pumihit ang ulo niya kay Ninang. Nabaling ang tingin ko kay Ninang at sumimangot ako. Kung anu-ano na naman ang kinukwento nito sa anak ko.

“Ikaw talaga. Ang daldal mo. Sabi ko sa’yo huwag kang maingay. Secret lang natin iyon.” Pinagalitan niya si Tintin.

Pagkatapos namin kumain ay nagpaalam na din si sir Neil. 

“Saskia lang ang tawag sa’yo ng anak mo?” Nangingiti-ngiting tanong niya habang naglalakad kami palabas ng bahay.

“Si Ninang kasi nagturo d’yan. Yun nakasanayan na na Saskia ang tawag sa akin.” Kibit-balikat na sagot ko.

“Ang gandang bata saka ang bibo.” Tumawa siya. “You have a very interesting family.”

“Salamat, sir.” Huminto na kami sa harap ng kotse niya.

“Pag-isipan mong mabuti ang offer ko. Sigurado akong makakapasa ka sa scholarship.” Sabi niya bago bumaba ang ulo niya at dumampi ang pisngi niya sa pisngi ko. “Good night, Saskia.”

“G-good night po, sir…” Mahinang sabi ko, gulat pa rin sa ginawa niya.

MIGS

“Please tell me I didn’t miss her performance.” I said in a hush whisper as I sat next to Mama. I’d just gotten out of a meeting and bolted straight to my daughter’s ballet recital. I was at least thirty minutes late. 

“Don’t worry, she still hasn’t performed yet.” Mama put her hand over mine and stroked it.

“Thank God.” I let out a relieved exhale. My daughter would hate me forever if I ever miss her first ballet recital. 

“She was so beautiful. You should’ve seen her in her little tutu.” Dad proudly said. 

“I wish I did.” I shook my head, regretting not seeing her in her ballet costume. She had been babbling about how excited she was for this show since last week. Why wouldn’t she? She was the White Swan, the star of the show. Her ballet teacher told me she was excelling beyond her classmates and I could see, even at a young age, how passionate she was with this. 

“She spun like a top at the backstage.” Monty, one of Audrey’s triplets said.

“She’s good, isn’t she?” I smiled as a proud Dad would.

“I can spin too. Watch me.” Brad stood up from his seat, blocking the view of the people behind us.

“Brad!” Drey scolded her son, pulling him back to his seat. “Don’t stand. There are people behind us.”

“Dapat Ate, pag lumalabas tayo may leash kang dala para sa lahat ng anak mo.” Ronnie joked.

“Shh… ano ba kayo? We’re not the only people here. Manood na lang kayo. Nakakahiya sa mga nasa likod natin.” Sabi naman ni Mama.

The dance of the group on the stage ended and the curtains closed. When it opened again, I saw my daughter standing in the middle of the stage with her classmates standing behind her. She was beautiful. I smiled from ear to ear, trying not to cry as overwhelming sense of pride washed over my whole body. 

“That’s my girl.” I said, sitting straight up.

Our gaze met and she let out a wide smile. She made a small wave at me and I gave her two thumbs up. My little girl was growing up way too fast. It was as if it was only yesterday when I first held her in my arms. 

The song began and so did their dance. She was so graceful and fluid on the stage. I couldn’t believe that that was my daughter dancing there. When the curtains closed, the whole family stood up from their seats and clapped. We gave her a standing ovation. Even when almost all of us have already had a family of our own, Dad and Mama made sure we remained tight-knitted. Nandyaan sila para suportahan ako at ang anak ko at ganon din naman ako sa kanila. They never once failed me and my daughter.

After the program had ended, my little girl came hopping towards me, still in her cute little tutu. I caught her in my arm and lifted her up.

“Sav, you did great, honey.” I praised her, kissing the side of her head.

“I thought you won’t be able to make it.” She pouted.

“Pwede ba yun? I wouldn’t miss your performance for anything in this world.”

“You were so great, baby.” Ronnie pinched her cheek.

“O, give Savina our present.” Sabi ni Anais kay Cookie.

“This is for you.” Cookie walked to her and handed her a bouquet of flower.

“Thank you, Kuya Cookie!” She beamed. “Daddy, we can put this on the vase later.”

“We will.” I kissed her again.

“Ikaw ba, Pixie, ayaw mong magballet? Don’t you want to dance on the stage like Savina?” Ronnie asked.

“I just want to be a princess.” She said.

“You already are, honey.” Dad said. “You and Savina are our princess.”

“I’m ballet princess.” My daughter said.

“Of course, you are. You got it from your Mama Cassie.” Dad wrapped his arm around Mama’s shoulder. “Your Mama Cassie used to dance too when she was young. Cheerleader siya noon.”

“Pag kayo na lang ba ni Mama sa kwarto, sinasayawan ka ba niya, Dad?” Ronnie snorted. 

“Ronnie!” Mama’s eyes widened. 

“Huy! Magulang natin yan. Bastos ka!” Coco scolded. “Pero seryoso, Ma, do you do splits for Dad?”

“Isa ka pa.” Anais jabbed his side.

“Ow! I’m just kidding.” 

“Kayo talagang magkakapatid.” Dad shook his head, chuckling. “We need to go home. A party is waiting for us there for our swan princess.” 

We went into our car and drove to Mama and Dad’s house where there was a party being held. This was big deal for us and it was something we should be celebrating. This was my little girl’s first ballet recital and she did a fantastic job. She deserved to be celebrated.

“Savi…” Hazel held out her arms for her as soon as the door opened. 

Savi jumped into her arms and Hazel caught her, giving her a tight hug.

Chapter Thirty Six

SASKIA

“Huwag ka munang mag-aasawa, ha?” Sabi ni Tintin habang nakahiga sa tabi ko at pinatutulog ko na siya. Sumiksik siya sa tagiliran ko at ipinulupot ko ang mga bisig ko sa kanya bago hinalikan sa noo.

“Bakit mo naman iniisip na mag-aasawa ko? Kahit ikaw lang ang makasama ko buong buhay ko, okay na okay na sa akin.” Sabi ko.

“Eh kasi parang nanliligaw na sa’yo si sir Neil.” Ngumuso siya at nalukot ang mukha.

Natawa ako ng bahagya. “Paano mo naman na sabi?”

“Palagi ka niyang pinupuntahan dito saka palagi siyang nagpapa-pogi points sa’yo. Sabi ni Jodie ang mga lalaki, magaling lang sa umpisa. Pag nakuha na nila ang gusto nila, nag-iiba na daw ang ugali.” 

“Si Ninang talaga kung anu-ano ang sinasabi sa’yo.” Nailing na lang ako bago isinuklay ang mga daliri ko sa mahaba niyang buhok. Ang buhok na namana niya pa kay Migs kaya nga madalas ay mapagkamalan siyang anak ng kano. Kamukhang-kamukha siya ng ama niya. Mula sa ulo hanggang sa talampakan. Kaya nga siguro hindi ko siya makalimutan. 

“Si Sir Neil, tinutulungan akong makakuha ng scholarship para makapag-aral ako sa magandang eskwelahan nang libre lang. Hindi pa sabi mo gusto mo akong makapagtapos ng pag-aaral at maging titser?” Tanong ko sa kanya.

“Paano yan? Hindi ba sa Maynila yung eskwelahan? Lilipat ka nang Maynila? Iiwan mo ko dito?” Lumabi siya.

Sandali akong natigilan. Bakit ba hindi ko naisip ito? Kapag nag-aral ako sa Maynila, maiiwan si Tintin at sina Mammy dito. Hindi ko yata kayang mahiwalay sa anak ko. Minsan na akong nawalan ng anak at ayaw ko na ulit mangyari iyon.

“Hindi kita iiwan. Kung nasaan ka, nandoon din ako.” Sabi ko sa kanya. “Hindi na lang ako tutuloy sa Maynila. Tatapusin ko na lang ang pag-aaral ko dito.”

“Paano kung sumama na lang ako sa Maynila? Hindi ba pwede yun?” Tanong niya.

Inipit ko ang ilang hibla ng buhok sa likod ng tainga niya. “Masyadong magulo sa Maynila saka masikip, mausok, mabaho…”

“Eh bakit sabi ni Yuka okay naman daw dun? Sabi niya dati daw nakatira kayo sa magandang bahay, may aircon pa nga eh.” Kumunot ang noo niya.

“Eh alam mo naman yung babaeng yun, ilusyunada.” 

“Bakit hindi tayo lumipat sa Maynila? Hindi pa kasi ako nakakapunta doon, eh.” 

Bumuntong-hininga ako at yumakap ng mas mahigpit sa anak ko. “Alam mo, mabuti pa, matulog ka na. Tignan mo nga yang mata mo halos papikit na.”

“Mahal na mahal kita, Saskia.” Yumakap siya sa akin at isinubsob ang mukha sa dibdib ko.

“Mahal na mahal din kita.” Sagot ko sa kanya at pinugpog siya ng halik sa mukha. 

“Sir Neil.” Gulat na sabi ko nang buksan ko ang pinto at bumungad siya sa harap ko.

“Hi, Saskia. Good afternoon.” Ngumiti siya sa akin.

“Pasok po kayo, sir.” Niluwagan ko ang pinto at pinatuloy siya.

“Ikaw naman. Hanggang ngayon ba naman sir pa rin ang itatawag mo sa akin? Tapos naman na ang semester, hindi na kita estudyante.” Lumawak ang ngiting naglalaro sa mga labi niya.

“Syempre, sir-”

“Niel na lang.”

“Syempre, Niel, kahit naman tapos na ang sem, professor pa rin po kita.” Sabi ko.

“Kaibigan ang tingin ko sa’yo, Saskia.” Sabi niya sa akin.

“Saskia!” Narinig kong umiiyak si Tintin mula sa labas ng bahay. 

Bigla akong napaigti nang marinig ang iyak ng anak ko. Lumabas ako at nakita si Tintin na namumula ang mukha dahil sa pag-iyak at umaagos ang luha mula sa mga mata. Hawak-hawak niya ang isang hita niya at bumaba ang mga mata ko doon. Nakita ko ang malaking sugat sa sa tuhod niya.

“Ano’ng nangyari sa’yo?” Nag-aalalang tanong ko.

“Nadapa yang anak mo. Paano ba naman kasi, nakikipaghabulan pa sa mga bata d’yan sa labas. Ilang beses ko na yan sinabihan na pumirmi na lang dito at tulungan akong magtinda.” Sabi ni Mammy na nakasunod kay Tintin.

“Ikaw naman kasi.” Naiiling na sabi ko. “Pumasok ka na nga dito, gamutin natin yang sugatin mo.”

“Ayoko, lalagyan mo na naman ng alcohol ’to!” Lalo siyang ngumawa.

“Bakit naman kasi takbo ka ng takbo sa labas? Tirik na tirik ang araw, o!” Pinagpag ko ang ilang dumi na nasa tuhod niya.

“Nasaan ba si Jodie? Isusumbong ko si Marie sa kanya. Inaasar niya kasi ako, sabi niya para daw noodles ng pancit canton ang buhok ko kaya hinabol ko siya.” Lumabi ito. Si Ninang ang taga-pagtanggol ni Tintin. Hinding-hindi niya hahayaang maapi ang anak ko. Kapag may nang-aaway kay Tintin at alam niyang dehado ito,  ang malditang bakla kong Ninang ang unang sumusugod. 

“Ikaw din kasi. Masyado kang pikon. Huwag mo na lang pansinin pag inaasar ka.” Naiiling-iling na sabi ko habang inaalalayan siya papasok. Binanlawan ko ang tuhod niya bago ko siya inupo sa sofa at inilabas ang alcohol at bulak.

“Ayokong lagyan mo ko ng alcohol! Masakit yan!” Lalo siyang ngumawa nang lumuhod ako sa paanan niya at hinawakan ang tuhod niya.

“Pag hindi nilagyan ng alcohol yan, lalabas ang tren d’yan.” Sabi ni Neil sa kanya.

“Weh? Paano kaya yun? Eh ang laki-laki ng tren.” Tumulis ang nguso ni Tintin.

Tumawa siya ng bahagya. “Eh, di lalaki din yang sugat mo hanggang sa kasya na ang tren. Gusto mo ba nun?”

Sunod-sunod na umiling si Tintin. Napasigaw siya nang buhusan ko ang alcohol ang sugat niya at kinabig naman siya ni Neil at hinaplos-haplos nito ang buhok niya habang umiiyak siya.

“Sandali lang ’yan sakit. Kaysa naman lumabas ang tren d’yan, mas masakit yun.” Malumanay na sabi ni Neil sa kanya. 

“Okay na, tapos na.” Sabi ko bago ko hinalikan ang tuhod niya bago pinunasan ang luha niya. 

“Sandali, may dala akong candy dito.” Dumukot si sir Neil sa bodybag niya at naglabas ng candy. Inabot niya iyon kay Tintin at tinanggap niya naman iyon.

“Nagbebenta ka din ba sa classroom niyo ng mga pastillas, yema, saka kendi? Parang si titser.” Tanong ni Tintin habang binabalatan ang candy.

“Hindi. Binili ko lang yan sa tindahan.” Natatawang sabi ni sir Neil. “Bakasyon niyo na din, ano?”

Tumango siya habang ngumunguya. “Best in Math ako saka Science at Filipino. Sa susunod, grade one na ako. Hindi ba, Saskia?”

“Oo.” Ngumiti ako at hinalikan siya. 

“Bakit ka nga pala nandito ulit? Palagi ka na lang pumupunta dito kahit bakasyon na. Nililigawan mo na ba si Saskia?” Pumihit ang ulo niya kay Neil. 

“Tintin, ikaw talaga! Yang bibig mo, ah!” Nanlaki ang mga mata ko.

“Oo, nililigawan ko ang mama mo.” Sagot naman ni sir Neil.

Gulat na napatingin ako kay sir Neil, tumaas ang dalawang kilay ko.

“Nililigawan ko siya sa scholarship na inaalok ko. Alam ko kasing hindi masasayang sa kanya kung sakaling ibigay sa kanya iyon. Masipag kasi ang mama mo sa pag-aaral saka gusto niya talagang matuto. Bihira lang ang taong ganon sa panahon ngayon.” 

Nakahinga naman ako ng maluwag sa sinagot niya. Akala ko kung ano na.

“Sa Maynila daw yan, di ba?” Tanong ni Tintin.

“Oo, sa Maynila.” Tumango si sir Neil.

“Sa pangmayaman na school?” 

“May kamahalan ang tuition pero kung tatanggapin ng mama mo ang scholarship, wala na siyang babayaran.” Sagot niya kay Tintin bago tumingin sa akin. “Bukod sa pagpapaaral at allowance, nag-open din sila ng trabaho para sa mga estudyante, Saskia. Since fourth year ka na sa susunod na semester, pwede ka nang maging teaching assistant. May suweldo ka rin doon.”

“Yun naman pala, eh. Pwede na akong sumama sa’yo.” Sabi ni Tintin.

“Ako din, Ate!” Biglang kumaripas ng takbo papunta sa akin si Yuka galing sa kwarto niya. “Sasama ako sa Maynila. Please, Ate, tanggapin mo na.”

“Ate, tanggapin mo na, sayang naman ang opportunity.” Sumingit si Cosme mula sa kusina. “Gusto ko din kasi sanang bumalik na nang Maynila, gusto kong makapag-aral sa UP.”

MIGS

“Daddy…” Savina jumped into my arms after I picked her up from her ballet class. I lifted her up and gave her a kiss on the cheek as she hooked one arm around my neck. “How was work, Daddy?”

“Oh, it was exhausting.” I feigned a tired exhale. “But a kiss will make me feel better.”

“Mwah! Mwah! Mwah!” She showered me with tiny kisses all over my face before she cupped it with two hands. “I gave you a lot of kisses. Do you feel better now, Daddy?”

“So much better.” I let out a wide smile. 

“I love you, darling.” I hugged her tight. “You’re the best thing that ever happened to me.”

“I love you too, Daddy.” She nuzzled her face into my neck.

“I was watching you in ballet class earlier. You were so good.” I said as I was walking to my car with her still in my arms. 

“My teacher said I can already move to a more ad… um… adfrance class with the older kids.” She said as I was putting her down her booster seat on the backseat of the car. 

“Advance class.” I corrected her and kissed her on the forehead. “That’s good news. It means you’re doing a really excellent job.”

“Mmhm!” She smiled and nodded her head. “Daddy, can we go to the toystore today before going to Papa Nick and Mama Cassie? Can you buy me a toy?”

“Well, since you’ve done well today, I’ll buy you a toy.” I smiled.

“Three?” She held up three fingers.

I stroked her dirty blonde locks and chuckled. “You knew Daddy can’t say no to you, didn’t you?”

She let out a wide grin and nodded her head. “Because you love me.”

“Because I love you so much.” I agreed before closing the door and walking to the driver’s side. I slipped behind the wheel and started the car. 

As I was driving, I couldn’t help but look into the rearview mirror to check on my little girl. I smiled to myself. She was the most important one in my life. I never thought it was possible to love a person as unconditionally as I love her. The first time I held her in my arms was the day I finally found the real definition of the word perfect. She was all I could ever ask for in this lifetime. 

We walked into the toy store and she came hopping around, looking for toys to buy. Seeing my daughter happy was the sole joy I’d experienced since she came into my life. People could say I spoil her. Which was probably true but seeing the smile on her face and hearing her cute giggles, I feel like I’m the spoiled one. I was spoiled with seeing her happy. 

“How many toys do we already have here?” I asked, looking at the basket I have in hand. 

“Um…” She took a peek. “Not a lot.”

“There are already three toys in the basket. These are enough for now.” I said.

“But Daddy, I really want shopkins too.” She pouted.

“Then you’d have to get rid of one of the toys here in the basket.” I cocked a brow.

“I’ll be a really, really good girl. I’ll sleep early tonight and I won’t… well, I’ll try not to cry when Yaya Rita wakes me up in the morning. Just one more. Please?” She pouted, giving me aa sad puppy-dog eyes. 

I let out a deep exhale. “Fine. Put it in the basket.”

“Yay! I love you, Daddy!” She beamed. It was the most beautiful sight ever.

“You know I love you, too.” Sabi ko.

We lined up to the cashier to have her toys checked out. Savi, feeling bored, began to play by herself. She hopped around and checked out some toys on the rack.

“Sav, don’t wander too far.” I told her, my head turning to see her right in front of the doll racks.

“I’m just right here, Daddy.” She said. 

I stepped up to the counter when it was already my turn and paid for her toys. After I was through, I looked around and my daughter was nowhere in sight. I felt a rush of anxiety flow throughout my whole body. 

“Savi!” I called out her name. “Sav, baby?“I turned my head and I saw her walking around right outside the toystore. I quickly ran to her and grabbed her by her wrist.

“Do you want me to have a heart attack, young lady?” I said as I held her wrist. “Jesus! Why did you go out of the store?”

She looked up at me and just blinked.

“Here are your toys.” I handed her the paper bag full of toys before pulling her. “Let’s go so we can have our dinner at Mom and Dad’s.”

We went to the parking lot and I buckled her down her booster seat. She started rummaging through the bag.

“Wow! Ang daming laruan!” She exclaimed, amusement in her voice.

“Of course, you picked all that out, didn’t you?” I smiled.

She quietly opened all the toys in the backseat and played with it until I pulled up in front of Mama and Dad’s house. 

“Let’s go.” I said as I opened the door to the backseat and unbuckled her.

“Sandali. Nasaan tayo?” She asked, her brows crumpling. “Nasa palasyo ba tayo?”

“We’re at Mama and Dad’s.” My brows furrowed. “Are you okay, Sav?”

“Ha?” She just looked at me again and blinked.

“Let’s just go in. Baka nagdidinner na silang lahat sa loob.” I pulled her inside and we went straight to the dining room.

“Kuya, nagluto ako ng ravioli.” Ronnie proudly said. “I’m sure you’ll love it!”

“O, why aren’t you giving Papa a hug and a kiss?” Dad asked, looking at Sav who just stood next to me like a statue.

“Okay ka lang ba, Sav? Are you feeling good? Bakit parang namumutla ka?” Mama walked up to her and felt her forehead.

“Your cousins are all in the music room. Gusto mong puntahan natin sila?” Asked Drey.

“Savi, they’re talking to you.” I bent one knee down and cupped her face. “Are you okay, honey?”

“Manong, uuwi na ako. Baka hinahanap na ako nina Mammy Lola. Ayoko na ng laruan, gusto ko nang umuwi.” She said.

It was as if time stood still for a moment. Everyone stopped and everything went quiet. All the attention was turned to a little girl standing in front of me.

SASKIA

“Sir Neil, sobra-sobra na po ang tinulong niyo sa amin at sa pamilya ko. Salamat po, sir.” Nahihiyang sabi ko habang kumakain kami sa Jollibee. Pagkatapos namin maayos ang mga gamit namin sa bagong bahay na inupahan namin dito sa Maynila ay nag-aya si sir Neil na lumabas kami para mapasyal si Tintin at ang mga kapatid ko. May konti naman akong perang natira kaya pumayag na rin ako para naman malibre ko si sir bilang pasasalamat man lang. 

Manghang-mangha ang anak ko sa mga naglalakihang gusali na nakita niya dito. Ngayon lang kasi nakalabas yun sa Sitio San Antonio at nakapunta sa siyudad. Nakakatuwa nga ang reaksyon niya kanina. Nagpapapicture ngayon ang malditang anak ko kay Yuka sa bawat sulok yata ng mall. Game na game naman ang ilusyunadang tiyahin niya at pina-papose pa siya nang kung anu-ano.

“Wala yun. Basta ikaw.” Binigyan niya ako ng matamis na ngiti. “Naniniwala ako sa’yo at sa kakayahan mo, Saskia. Alam kong malayo ang mararating mo.” 

“Salamat po ulit, sir. Hinding-hindi po kayo mapapahiya sa akin.” 

“Alam ko.” Sagot niya.

“Ate…” Tumakbo si Yuka sa akin.

“O, bakit?” Kumunot ang noo ko.

“Nakita niyo ba si Tintin?” Tanong niya.

Bigla akong napatayo sa kinauupuan ko. “Hindi ba kasama mo siya?”

“Oo. Nagpipicture lang kami kanina tapos… tapos may tinignan akong bag sa boutique. Akala ko  nakasunod siya sa akin…” Mahinang sabi niya.

“Yuka naman! Bakit hindi mo binantayan mabuti si Tintin?” Napuno ang dibdib ko nang pag-aalala. 

“Sorry, Ate…” Mangiyak-ngiyak na sabi ni Yuka.

“Nasaan ba si Mammy at Ninang? Baka naman kasama lang nila si Tintin.” Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko.

“Hindi, Ate. Kanina pa umalis sina Mammy. May titignan daw sila sa department store.” Sabi ni Cosme na nakaupo sa tabi ko. “Mabuti pa ipa-page na lang natin.”

“Oo nga, Saskia. I’m sure she’s just around here somewhere.” Sabi naman ni Sir Neil.

Lumabas na kami sa Jollibee at pinapunta namin sina Cosme at sir Neil sa customer service habang nag-iikot kami ni Yuka para hanapin siya. Kung anu-ano ang pumapasok sa isip ko. Paano kung may kumuha kay Tintin at ibenta ang laman loob niya? Hindi ba iyon ang nababalita sa TV ngayon? Diyos ko, ikababaliw ko na kapag isa na naman sa mga anak ko ang nawala sa akin.

“Ate! Ate, nakita ko na si Tintin!” Sabi ni Yuka at tumakbo ito sa isang sulok.

Nakita ko siyang nakatayo doon at tahimik na umiiyak. Napatakbo ako at niyakap siya nang mahigpit.

“Tintin, pinag-alala mo naman ako, anak. Akala ko kung saan ka na napunta.” Halos naiiyak na nasabi ko.

“Ano yung sinasabi ni Cosme na nawawala daw si Tintin?” Nag-aalalang tanong ni Mammy nang lumapit sa amin.

“Nakita na, Mammy.” Sabi ni Yuka.

“Salamat naman sa Diyos.” Hinawakan ni Ninang ang flat na dibdib niya. “Ikaw talaga, Yuka, kahit kailan ka. Hindi ka talaga pwedeng mapagkatiwalaan. Pasalamat ka walang nangyari d’yan sa pamangkin mo, malamang kinalbo na nang Ate mo buhok mo kasama na yang bulbol mo.”

“I want my daddy…” Umiiyak na sabi ni Tintin.

“Ano daw?” Lumapit si Mammy sa kanya. “Ano’ng sabi mo, Tintin?”

“Can you take me back to my daddy, please? I want to go home.” Humihikbing sabi niya.

Chapter Thirty Seven

MIGS

I cupped her face and took a closer look at her. She looked like my Savina but not quite. There was something different that I just couldn’t put my finger on. I gently pulled away from her and looked at her from head to toe. I tried to remember the clothes she was wearing when I picked her up from ballet class, she was in a light blue floral dress. This girl right in front of me was in a white top and blue skirt. That detail threw me off, making me tumble back from her.

What in the name of God is happening? I thought to myself as I raked my fingers through my hair.

“Savina, honey, what are you talking about?” Mama was the first to break the eerie silence in the whole dining room. “Are you not feeling well? Do you need some rest?”

The little girl just looked at Mama, dumbfounded and her mouth slightly gaping open.

“Sav…” Mama gently touched her shoulder.

“Savina, sino’ng Lola Mammy? Nandito si Mama Cassie mo, nandito ako, si Papa Nick.” Dad softly said and stroked her hair.

“Baka naman nabaggok ’yan si Sav, Kuya. O kaya naalog yung utak kaka-ikot sa ballet class.” Ronnie said with worry in her tone.

“Savina…” Drey came up to her and touched her cheek. “How are you feeling?”

“Sumasakit ulo ko…” She touched her temples.

“Itakbo na natin sa ospital. Baka may brain hemorrhage siya.” Ronnie said, alarmed.

“Okay lang ako pero pwede bang huwag kayong mag-english? Pinipilit kong intindihin yung mga sinasabi niyo pero sumasakit ulo ko.” She scratched her head.

We all exchanged weirded out looks at each other before turning our attention back to the little girl in front of us.

“I don’t think she’s Savina…” I quietly whispered, my eyes fixed on my daughter’s doppelganger. “W-what’s your name, darling?”

She put one hand over her hip. “My name? I am Bettina Miquel Flores, 6 years old, nag-aaral sa Sto. Antonio Elementary School, mula sa klase ng kinder 2-section gumamela, nakatira sa Mahabagin Street Sitio Sto. Antonio, at naniniwala ako sa kasabihan na kapag may nalaglag na pagkain ay agad itong pulutin dahil may 5 seconds pa. I thank you.”

Another batch of silence took over us. My mind was trying to process all the information this little girl had given. Just as realization slowly sunk in to me, Ronnie let out a roaring laughter.

“Oh, God…” Mama softly said, her reaction delayed. 

Flores. Flores. Flores. The name rung over and over in my head like an endless echo. It throb as if it was being blown apart from inside in slow motion. She looked exactly like Savina but she wasn’t Savina. She was the same age as my daughter. She was a Flores. 

“Saskia…” I uttered under my breath.

“Kilala mo si Saskia?” Her brows furrowed as she caught what I said. 

“Ano mo si Saskia?” Dad was the one who asked the question for me when I couldn’t find my voice.

“Mama ko.” She answered and then her eyes widened as if she suddenly remembered something. “Baka hinahanap na ako nun. Pwede bang iuwi niyo na ako? Babalik ko na lang ’tong mga laruan.”

Gentle warmth took over my whole body as I looked at her from head to toe. I felt something inside me rush up from my chest to my eyes, making it water with tears. My brain still hadn’t figured out what was going on but my heart already had. I pulled her to me and gave her a tight hug and then I cried. I cried and sobbed my heart out as I held her in my arms like I did when I first held Savina. 

“You’ve got to be kidding me. What is this? The twilight zone?” Said Coco, who had arrived with his family thirty minutes after we did. His eyes were on Bettina who was sitting on Mama’s lap as she and Dad doted on her. While they were feeding her dinner, I had to grab myself a glass of alcohol to calm my nerves. We had Bettina with us but Savina was still missing. We’d called the mall’s security department and asked them to get the CCTV footage of the time we entered the mall to the time I left with Bettina. Dad had already had his private security team and the police look for Savina. 

“I still don’t know what’s going on but one thing I’m sure of, they’re twins.” I said.

“No shit. They look exactly alike.” Coco commented. 

“I need to find Savina… and Saskia…” I let out a sigh as my jaw clenched. “How could she do this to me? Hanggang ngayon ba naman, pinaglalaruan niya pa rin ako at ang mga anak ko.”

“Oh, I do hope Savina’s in good hands. Siguro naman na kina Saskia lang siya.” Drey said in a weary tone. 

My gut instinct told me that she was. The group of men Dad had sent to investigate, came in and handed us the CCTV footages. It confirmed everything. Savina and Bettina were indeed two different people. Nakita sa CCTV footage mula pagpasok nina Saskia at ng pamilya niya sa mall. It had been years since the last time I saw her. Her beauty had grown more vibrant over the years and my eyes caught an unfamiliar man. Halos hindi na nga ito humiwalay sa kanya. I shook the thought and focused on my Savina. She was still in the toystore when I found Bettina right outside. After a couple of minutes, she came looking for me and then she went out of the toy store and stood in the corner, crying. Doon na lumapit si Saskia sa kanya.

“Bettina…” I walked up to her and knelt down to level.

“Tintin na lang.” She beamed. In a short period of time, she was already charming everyone in the family with her wittiness and carefree spirit. She also had a smart mouth kaya tuwang-tuwa si Ronnie sa kanya. She was now playing with the toys we’d gotten from the toy store earlier. 

“Tintin.” I swallowed, holding back my tears as I looked intently at her. “I’m so happy to be able to meet you.”

She looked at me and blinked, her lips slightly parting. 

“I mean… uh, natutuwa akong makita ka. Ang ganda ganda mo.” I fondly stroked her hair. I just couldn’t keep my eyes off her.  Bettina was no doubt Savina’s twin sister but they were not the exact same replica of each other. If look hard enough, you’d notice the little differences. Savina had a slightly more upturned nose than Bettina. Bettina’s eyes were a bit wider than Savi’s. The people around us would probably never notice the minor differences but I did because I see my daughter everyday. Alam ko ang bawat sulok ng mukha niya.

“Alam ko. Sabi ni Jodie sa akin pag laki ko, pwede daw akong mag-artista o kaya mag-model.” She apathetically said.

“You go, girl. High five!” Ronnie laughed and raised a palm. 

Bettina high-fived her. 

“Hindi pa ba ako uuwi?” She rubbed her fists on her eyes and began to yawn.

“Hinahanap pa namin kung saan nakatira ang mommy mo. Matulog ka na lang muna kaya sa kwarto para paggising mo nandito na sila.” I told her and decided to lift her up in my arms. She was as heavy as Savina. I felt warmth all over as she hooked her arms around my neck and nuzzled her face into my shoulder.

“Hindi mo ba talaga alam kung saan ka nakatira o kung ano’ng number ni Saskia? Wala ka bang natatandaan?”

She shook her head. “Alam ko yung bahay namin sa Sto. Antonio pero hindi ko alam yung dito. Kalilipat lang kasi namin.”

I chuckled a little despite the tears that were starting to sting my eyes. I brought her up to Savina’s room. I laid her down Savi’s princess bed and tucked her in.

“Grabe, manong! Ang laki talaga ng bahay niyo. Kung nandito si Yuka, tuwang-tuwa yun. Ilusyunada pa naman yun.” She said in a sleepy tone. “Saka ang lamig dito, manong. Para akong nasa loob ng ref.”

“Gusto mong i-off ko ang airconditioner?” I asked.

“Huwag na. Makapal naman ang kumot. Yan pala yung sinasabi ni Yuka na aircon.” A glimmer of a musement shone in her tired eyes.

“Do you want me to read you a bedtime story?”

She just looked up at me with her doe-like eyes, her mouth slightly parting as if trying to process what I said. 

“Gusto mong basahan kita ng story? Iyon kasi ang ginagawa ko kay Savina gabi-gabi.”

“Kami kasi ni Saskia, nagkukuwentuhan kami bago kami matulog.” She let out a lazy smile. “Namimiss ko na si Saskia, manong.”

“I’m sure she misses you, too. Hinahanap naman na namin siya. Gusto mo bang magkuwentuhan tayo?”

She nodded her head and I began to stroke her hair.

“Gaano katagal na kayong nandito sa Manila?”

“Tatlong tulog pa lang. Ang daming malalaking bahay dito, ano? Doon kasi sa Sitio Sto. Antonio, maliliit lang. Pero maliit lang din naman yung nilipatan namin saka inaayos pa namin. Madami daw kasing sira sabi ni Lola Mammy. Pinautang muna kami ni sir Neil nang pampagawa ng bahay habang wala pang trabaho si Saskia.”

“Sir Neil?” I cocked a brow.

“Oo, siya yung teacher ni Saskia. Siya yung tumulong kay Saskia na makakuha ng scholarship dito kaya kami lumipat.”

“Doon din ba siya nakatira?” 

“Hindi, no! Ang liit-liit na nga ng bahay namin. Saan pa siya sisiksik doon?” 

I pressed my lips together, swallowing back a laughter. I never thought someone this little could have a big personality. How did all that fit in her tiny frame?

“Alam mo ngayon lang ako nakakita ng mga taong pareho ng kulay ng buhok ko. Doon kasi sa amin palagi akong inaasar.” Her eyes were already hooded and her voice was becoming more slow and scratchy.

There were so many thing I still wanted to ask her, so much I wanted to talk about. But the poor little one was already tired and so I let her go to sleep. I looked down at her and tears began to coat my eyes again. Six years and I didn’t know she ever existed until now. The difference between Savina and Bettina’s was palpable. They were brought up in a different environment and had different people in their lives.

I took her tiny hand in mine and kissed it before burying face and crying. I felt sorry for my daughter for having to go through so much at such a young age. If only I knew about her…

SASKIA

“M-mammy… mammy, si Savina ’to…” Sabi ko habang kalong ko ang mukha niya sa dalawang palad ko. Hindi ko na napigilan ang mapahagulgol nang yakapin ko ang batang nasa harap ko. “Savina, anak ko.” 

Ilang beses kong pinangarap mangyari ito. Ilang beses kong ipinagdasal na sana dumating ang araw na ’to. Akala ko hindi nga mangyayari iyon. 

“I want my daddy…” Humihikbing sabi niya.

“Savina…” Humiwalay ako sa pagkayakap sa kanya at tinitigan siya. Kamukhang-kamukha siya ni Tintin. Wala halos pinagkaiba. “Savina, tahan na. Huwag ka nang umiyak.”

Bumalik sa isip ko ang huling beses na kalong ko siya sa bisig ko. Iyak rin siya nang iyak noon na para bang nararamdaman niya ang parehong sakit na nararamdaman ko. Kung paano ko siya iniwan noon, ganon ko rin siya natagpuan ngayon. Parang gustong sumabog ng dibdib ko sa halo-halong emosyon.

“But I want to go back to my daddy…” Kinusot niya ang mga mata niya.

“I-ibabalik kita sa daddy mo. Tahan na, anak.” Isinuklay ko ang mga daliri ko sa mala-ginto niyang buhok at hinalikan siya sa noo. 

Matagal ko nang ibinaon sa limot ang alaala ni Savina para maibsan man lang kahit konti ang sakit sa dibdib ko. Noong nawala siya sa akin parang nawala rin ang parte ng puso ko at ngayon na nandito na siya ay parang nabuo muli ito.

Tahimik lang na nanood sa akin ang pamilya ko dahil sila mismo, hindi pa rin makapaniwala na si Savina ang batang babaeng nasa harap namin ngayon. Makaraan ang ilang sandali ay kumalma din si Savina sa kaiiyak.

“Ibig sabihin kambal sila?” Gulat na tanong ni Neil pagkatapos kong ipaliwanag sa kanya na hindi si Bettina ang batang kasama namin ngayon.

Nakakandong si Savina sa akin habang abala sa pag-inom ng juice. Nagtatanong-tanong naman sina Mammy, Ninang, Yuka, at Cosme sa mga tao kung may nakakita kay Tintin. Ilang beses na rin akong nagpabalik-balik sa customer service para ipapage at tignan kung may nagdala ba kay Tintin doon. Hindi naman mahirap hanapin ang anak ko. Bihira lang naman ang blondie dito sa Pilipinas.

Tumango ako bilang sagot sa tanong ni Neil. Medyo balisa pa rin ako, hindi ako makapaniwala na hawak ko ngayon si Savina pero si Tintin naman ang nawala sa akin.

“Kumusta na kaya si Tintin? Sana naman makita na siya. Wala naman sigurong masamang nangyari sa kanya, ’no? Matapang naman ang anak ko, kayang-kaya niya sarili niya.” Nabuntong-hininga ako at hinalikan ang buhok ni Savina. “Savina, okay ka lang ba?”

“When are you going to take me back to my Dad?” Tanong ng inglesera kong anak at huwag ka, slang na slang. Parang si Migs kung magsalita. 

“We are still finding nemo.  Ay, your daddy pala. Huwag kang mag-alala, hindi naman kita pababayaan. Habang hindi pa natin nakikita ang daddy mo, aalagaan kita.” Inayos-ayos ko ang buhok niya. Hindi ko mapigilan na titigan, hawakan, at yakapin siya. Pilit kong binabawi iyon sa anim na taon na hindi ko nagawa sa kanya ito. “You understand tagalog, Savi?”

“Yes. we have Filipino class in school.” Tumango-tango siya.

“Buti naman at hindi na ako mahihirapan mag-english.” Nilaro-laro ko ang buhok niya. 

“Ate, may nakausap kaming guard, nakita daw nila si Tintin kanina na umalis kasama si Kuya Migs.” Sabi ni Yuka nang makabalik siya.

“Gaga ka talaga! Sabi ng guard kasama si Migs? Kilala ba nila si Migs?” Nalukot ang mukha ni Ninang na nasa likod ni Yuka.

“Sabi di ba kasama ang lalaking blonde ang buhok? Syempre si Kuya Migs na yun!”

“N-nagkapalit kami?” 

“Ganon na nga yata ang nangyari.” Sagot ni Mammy.

“Yung Migs ba ang ama nilang dalawa?” Tanong sa akin ni Sir Neil.

Tango lang ang naisagot ko.

“Eh bakit hindi natin puntahan?” Sabi niya.

Humigpit ang hawak ko kay Savina at isinubsob ko ang mukha ko sa buhok niya. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ni Migs. Siguro sa mga oras na ito, alam niya nang hindi si Savina ang nabitbit niya. 

“Hindi ganon kadali iyon.” Mahinang sabi ko at bumaba ang tingin ko kay Savina.

Alam kong ligtas si Tintin na kasama ang ama niya. Parang gusto ko munang makasama si Savina kahit isang araw lang. Gusto ko muna siyang makasama bago harapin si Migs. Anim na taon ko siyang hindi nakasama. Ayaw ko muna siyang bitawan. Marami akong gustong malaman tungkol sa kanya.

“Savina, habang hinahanap namin ang daddy mo, okay lang bang umuwi muna tayo sa bahay?” Malumanay na tanong ko sa kanya.

“Well, my daddy said hindi dapat ako sumasama sa strangers.” Sabi niya.

“H-hindi naman ako stranger. Ako si Saskia.” Sabi ko.

“Are you a nice person? ’Cause daddy said there are a lot of bad people and I shouldn’t come with them.” Kumunot ang noo niya.

“Yes, I’m nice person.” Sagot ko.

“Okay, then. But you promise you’d get me back to my daddy?” 

“Promise.” Itinaas ko ang isang kamay ko.

“Savina, kumakain ka ba ng monggo?” Tanong ko habang ipinagsasandok siya ng kanin. “Kasi alam mo, ito ang paborito ni Tintin.”

“Who’s Tintin?” Kumunot ang noo niya habang nakaupo sa mesa.

“Si Tintin ang anak ko.” Ang kambal mo.

“Where is she now? I only know Mammy Lola, Sir Neil, Ninang, Yuka, and Cosme.” Isa-isa niyang tinuro ang mga ito.

“Ay very good naman pala ’to.” Niyakap ni Mammy si Savina. “Ang bilis mong makabisado. Matalinong bata. You’re brain girl.”

“Brainy kasi. Matakot ka kapag naging mukhang naglalakad na utak yan.” Sabi ni Ninang. 

“Saka infairness, mas tahimik at mahinhin itong si Savina. Akala mo dalagang-dalaga na kung kumilos.” Sabi naman ni Yuka. “Hindi katulad ni Tintin na minsan ang sarap busalan ng bibig.”

“Si Tintin, nasa daddy mo. Nagkapalit kayo.” Paliwanag ko sa kanya.

“Ano’ng ginagawa niya kasama si daddy?” Nakita kong sumimangot siya nang konti.

“Kasi magkamukhang-magkamukha kayo ni Tintin kaya siguro napagkamalan niyang ikaw yun. Pero sigurado ako, alam niya na ngayon na hindi ikaw ang nadala niya.”

“Sa daldal ba naman ng anak mo, talagang malalaman niya iyon.” Sabi ni Mammy.

“Saka hindi ba natutulala si Tintin kapag kinakausap siya nang ingles. Hala! Kawawa naman ang Tintin natin.” Ani Ninang.

Naisip ko si Tintin ngayon. Dumudugo na siguro ang ilong nun. Hindi pa naman sanay mag-ingles yun. Pero panatag naman ang loob ko nang malaman kong si Migs ang kasama niya. Alam kong aalagaan niya ang anak namin at hindi niya ito pababayaan.

“Ate, ano na ang gagawin natin sa kanya? Kailan mo ibabalik si Savina at kukunin si Tintin?” Tanong ni Cosme.

Napabuntong-hininga ako habang abala sa pagsasandok ng ulam sa plato ni Savina. “Bukas. Ipagpaliban muna natin ang gabi. Si Migs naman ang kasama nung bata, hindi niya naman ipapahamak ang anak niya.” 

“Hey, how did you know my dad’s name?” Kunot ang noong nag-angat siya ng tingin.

“Me and your daddy, we are good friends long, long time ago.” Napasabak ang ingles ko.

“Oo, sa sobrang good friends nahalukay na ng daddy mo ang kaloob-looban-”

“Ninang!” Napihit ang ulo ko sa kanya. “Bata yan saka may bisita tayo, no? Nandito si Neil.”

“Alam naman na ni Neil, no? Hindi ka naman si Virgin Mary. Hindi naman mabubuo yang kambal kung hindi ka nakipagharutan sa lalaking iyon.” Dahilan niya.

“Pag pasensyahan mo na si ninang. Ganyan lang talaga yan.” Nahihiyang sabi ko kay Neil.

“It’s fine.” Natawa lang ito ng bahagya.

“Savina, gusto mong subuan kita? Subukan mo lang itong monggo. Magugustuhan mo ’to.” Sabi ko at inalok ko ang isang kutsara sa kanya.

Mabilis nama niyang binuksan ang bibig at isinubo ko iyon sa bibig niya. 

“Nagustuhan mo?” Nakangiting tanong ko.

Tumango si Savina habang ngumunguya. Sinubuan ko siya hanggang maubos niya ang isang plato.

“Very good naman ang baby ko. Naubos mo lahat, ah.” Sabi ko.

“Daddy told me never to waste food because there are a lot of hungry kids out there that don’t get to eat.” 

“Ang bait naman na bata.” Niyakap siya ni Ninang.

“Syempre, anak ko ’yan, ’no!” Sabi ko.

Matapos kaming kumain ay nagpaalam na si sir Neil at napansin kong pipikit-pikit na din si Savina kaya dinala ko na siya sa kwarto para patulugin. Tinabihan ko siya sa kama at niyakap.

“I miss my daddy…” Mahinang sabi niya bago isinubsob ang mukha niya sa dibdib ko.

“Sigurado akong na mimiss ka na din ng daddy mo.” Hinaplos-haplos ko ang buhok niya at hinalikan iyon. “At na miss din kita.”

Tumulo ang mga luha sa mata ko. Ilang taon na ang nakakaraan pero sariwa pa rin ang sugat sa dibdib ko. 

“It’s hot in here. Can we turn the AC on?” Nag-angat siya ng tingin.

“AC?” Agad kong pinahid ang luha ko.

“The airconditioner.” 

“Nako, baby, wala kami nun. Lakasan na lang natin itong bintilador.” Sabi ko at pinindot ang 3 sa bintilador na nasa tabi ng kama. “Yan. Okay na ba?”

“Mmhmm.” Nakangiting tumango siya bago muling hinilig ang ulo niya sa dibdib ko.

“Can you read me a bedtime story?”

“Hindi kasi namin nadala yung mga libro ng alamat ni Tintin. Paano kung kantahan na lang kita?”

“Okay…” Humikab siya.

At iyon ang ginawa ko hanggang sa makatulog siya. Hindi ko napigilan pugpugin siya nang halik. Hindi mahiwalay ang titig ko sa kanya. Magkamukha nga sila ni Tintin pero alam kong magkaibang-magkaibang tao sila. Kung nandito lang ngayon si Tintin kasama namin, ako na ang pinakamasayang nanay sa buong mundo.

Nagluluto ako nang agahan nang marinig kong may kumakatok sa pinto namin. Hinatak ako nang katok na iyon mula sa malalim na pag-iisip. Iniisip ko kung ano na ang mangyayari kapag binalik ko si Savina sa mga Cordova at nagharap ulit kami ni Migs. Ano kaya ang magiging reaksyon niya? 

“Oo, ito na. Bubuksan na!” Sabi ko nang hindi pa rin tumigil ang katok sa pinto.

Binuksan ko iyon at napaatras ako ng isang hakbang nang bumungad siya sa harap ko. Kanina lang ay iniisip ko siya, ngayon ay nasa harap ko na. Pumikit ako at muling dumilat, iniisip ko na baka naalimpungatan lang ako.

“Migs…” Mahinang sabi ko.

Madili ang mukha niya habang nakatingin sa akin.  

“Nasaan ang anak ko?” Mahina pero may diin na tanong niya.

“SASKIA!” Narinig ko ang boses ni Tintin at bumaba ang tingin ko sa tabi ni Migs kung saan nakatayo doon ang bata habang hawak niya ang kamay nito. “Saskia, ito nga pala si manong. Siya yung kumuha sa akin nung nawala ako kahapon.”

“Tintin…” Napaluhod na lang ako sa harap niya at niyakap siya. “Okay ka lang ba? Nakatulog ka ba nang maayos kagabi? Nakapaghapunan ka ba? Kumain ka na na ba?”

“Kumain na ako. Pinagluto kami ni Mama Cassie ng pancake saka maraming-maraming pagkain. Hindi ko alam ang tawag sa mga yun pero masasarap. Ang sosyal ng bahay nila, Saskia. Parang palasyo.” Masayang sabi niya at umikot. “Saka tignan mo ang suot kong damit, o! Ang bongga, di ba?”

“Nasaan si Savi?” Muling tanong ni Migs.

Napatayo ako at tumingin sa kanya. “T-tulog pa…”

“Hey, Tintin…” Nag-iba ang tono at mukha niya nang humarap siya sa bata. Mas lumambot iyon. Isinuklay niya ang  “Pwede bang pumasok ka muna? Mag-uusap lang kami ni Saskia.”

Sumunod naman si Tintin sa utos niya at naiwan kaming dalawa. Sandali kaming nagtitigan. Lalo lang tumingkad at kagwapuhan ni Migs mula nang huling beses kaming magkita. Hindi ko alam kung ano ba dapat ang sabihin sa kanya.

“How can you do this to me?” May bahid na galit sa kalmang boses niya.

Chapter Thirty Eight

SASKIA

“SASKIA!” Narinig kong tawag ni Tintin at pareho kaming napalingon sa kwarto naming mag-ina. Agad na tumalikod si Migs at nagtungo doon at sumunod naman ako.

“Sino ba ’tong batang ’to? Saan mo ’to napulot? Isang araw pa lang ako nawawala, pinalitan mo na ako.” Kunot ang noong tanong niya habang nakatingin kay Savina na mahimbing na natutulog sa kama. Nakatalikod ito 

“Tintin.” Lumuhod ako sa harap niya para magtapat ang mukha namin. Isinuklay ko ang mga daliri ko sa buhok niya habang pigil ang mga luhang  “Siya si Savina, siya ang kapatid mo.”

“Kapatid?” 

“Oo, parang kami ni Yuka at ni Cosme. Pareho kami ng nanay si Lola Mammy mo kaya magkapatid kami.” Paliwagan ko sa kanya.

“Eh di anak mo din yan?” Tumingin siya kay Savina. “Akala ko ako lang ang anak mo?”

“Daddy?” Biglang bumangon si Savina at kinusot-kusot ang mga mata. “I want my daddy…”

“I’m right here, darling.” Agad naman lumapit si Migs at umupo sa gilid ng kama. Kinuha niya si Savina at inupo sa kandungan niya. Hinalikan niya ang bata sa noo. “Good morning.”

“Daddy…” Yumakap si Savina sa kanya at isinubsob ang mukha sa dibdib ng ama. 

Nagkatingin kami ni Migs at ako rin ang unang nagbaba ng tingin. 

“Savi, I want you to meet someone.” Malumanay na sabi niya habang hinahaplos-haplos ang buhok ng bata.

“Bakit ganon? Bakit kamukha ko siya?” Tanong sa akin ni Tintin.

“Tintin, halika dito.” Inilahad ni Migs ang isang kamay niya sa anak ko. 

Tinignan ako ni Tintin na para bang tinatanong kung dapat ba siyang lumapit kay Migs at tumango ako. Dahan-dahan lumapit si Tintin sa ama niya at inupo siya ni Migs sa ibabaw ng kabilang hita niya. Kita sa mga namumulang mata ni Migs kung gaano niya pinipigil ang mga luha. Niyakap niya ng mahigpit ang mga anak namin at kinailangan kong kagatin ang pang-ibabang labi ko para mapigil ang hikbing gustong kumawala mula sa lalamunan ko.

Para akong nasa isang panaginip. Alam ng Diyos kung ilang beses kong pinangarap mangyari ito. Ang makitang magkasama si Tintin at Savina. Ngayon ay nasa bisig sila ni Migs.

“Tintin, ito si Savina. Magkambal kayo kaya magkamukha kayo. Savi, look here. This is your twin sister.” Paos ang boses na pakilala ni Migs sa mga bata.

Unti-unting nag-angat ng tingin si Savina kahit na pupungas-pungas pa ito. Tinitigan nila ang isa’t-isa at parehong nanlaki ang mga mata nila. Naglapit ang mga mukha nila at halos sabay umangat ang kamay nila para hawakan ang mukha ng isa’t-isa. Kinapakapa nila iyon na para bang hindi makapaniwala sa nakikita.

“Ay ang ganda mo, ’te. Para akong nakaharap sa salamin.” Sabi ni Tintin.

Kahit pareho kaming naiiyak ay hindi namin napigilan ang matawa. Paano naman kasi naririnig niya ang mga salitang iyon kay Ninang kaya kung anu-anong lumalabas sa bibig ng batang ’yan.

“Tintin said you’re pretty.” Sabi ni Migs sa bata. “What do you have to say?”

“Thank you. You’re very pretty, too. You have nice hair and clothes.” Ngumiti si Savina sa kanya.

Napaawang ang bibig ni Tintin na parang pilit na iniintindi ang sinasabi ni Savina.

“Honey, you have to make effort to talk to your sister in tagalog. Hindi kasi niya masyadong maiintindihan kapag hindi tagalog.” Malumanay na sabi ni Migs bago humarap kay Tintin at hinalikan ang bata sa buhok. “Medyo hirap din kasi itong kapatid mo magtagalog pero marunong naman siya at nakakaintindi.”

“Bakit kasi nag-eenglish kayo? Nasa Pilipinas naman tayo.” Kumunot ang noo ni Tintin.

Natawa ng bahagya si Migs. “Kasi sa international school nag-aaral si Savina. Marami siyang kaklase na hindi Pilipino at iba ang lahi kaya english ang ginagamit nilang salita doon. Ako naman, sa trabaho ko kailangan kong humarap sa iba’t-ibang tao na galing ba pa sa iba’t-ibang bansa. Hindi sila marunong mag tagalog kaya english din ang ginagamit namin para makapag-usap kami ng maayos.”

“Ah…” Tumango-tango si Tintin. “Akala ko kaya nag-eenglish kayo para sosyal. Sabi kasi ni Yuka ganon daw ang mayayaman.”

“Tintin…” Tawag ko sa kanya at lumapit ako sa kanila. “Hindi ba palagi mong tinatanong sa akin kung sino ang tatay mo? Kasama mo na siya ngayon.”

“Ako ang daddy mo…” Sabi ni Migs bago niyakap ng mahigpit si Tintin at ibinaon ang mukha sa buhok niya. Hindi na napigilan ni Migs ang emosyon niya at napahagulgol na lang ito.

“Daddy?” Narinig kong mahinang sambit ni Tintin at hindi ko na din napigilan ang mga luha ko. 

“Oo, ako ang daddy mo.” Sagot niya sa pagitan ng iyak. 

“Daddy!” Yumakap si Tintin dito, ipinulupot ang maliliit na bisig sa leeg ng ama niya. Sandaling nagyakapan ang dalawa bago nag-angat ng tingin sa akin si Migs. Hawak niya ang dalawang bata sa magkabilang bisig at tumayo siyang karga ang mga ito.

“Savina…” Lumingon siya rito bago muling tumingin sa akin. “I want you to meet your mommy.”

Inilapit sa akin ni Migs si Savina at kinuha ko siya. Niyakap ko ang anak ko at naramdaman kong pumulupot ang mga bisig niya sa akin. 

“You’re my mommy?” Narinig kong tanong niya.

Nag-angat ako ng mukha mula sa pagkakayakap sa kanya at tinitigan siya. “Oo, ako ang mommy mo.”

Binigyan niya ako ng isang matamis na ngiti bago hinalikan sa pisngi. “I love you, mommy.”

“Mahal na mahal din kita.” Basag ang boses na sabi ko.

Lahat ng pangungulila ko sa kanya ay agad na naibsan nang marinig kong tawagin niya akong mommy. Kung mamamatay man ako bukas, mamatay akong masaya. Pero syempre, huwag muna sana. Kakikilala ko lang sa anak ko, eh. Mga after 50 years na lang. 

“Why are you crying, Mommy?” Tanong niya nang titigan ako at umangat ang kamay niya para punasan ang luha ko. 

“Masayang-masaya lang ako dahil sa wakas nayakap ulit kita. Alam mo bang ang liit-liit mo pa noong huli kong magawa sa’yo ito?” Sabi ko sa pagitan ng hikbi ko.

MIGS

I finally had my time alone with Saskia when Tintin took Savi out of the room to show her her dolls. The two were still trying to get to know each other. Savi was really making effort to try to talk to her sister in tagalog and Tintin was trying to talk to her in english. 

“Paano mo nagawang itago sa akin si Tintin, Saskia? Kung hindi ba nagkapalit si Tintin at Savi wala kang balak na ipakilala siya sa akin?” I couldn’t hide the anger and hurt in my voice. “Hindi tuta ang mga anak ko na pwede mong iwan at paglayuin dahil gusto mo lang.”

“Hanggang ngayon ba ganyan kababaw pa rin ang tingin mo sa akin? Nanay nila ako. Siyam na buwan kong pinagbuntis ang kambal at ako ang nagluwal sa kanila. Sa tingin mo hindi masakit sa akin ang iwan si Savina noon?”

“Then why did you leave Savina and take Tintin with you? Bakit kailangan mong paghiwalayin ang magkapatid?”

“Alam mo bang muntik nang mamatay si Savina noong sanggol pa lang siya?” She lowered her gaze and wiped the tears that was coating her eyes. “Mas maliit siya kay Tintin noong ipinanganak ko siya, mahina at hindi daw na develop ng husto ang baga niya. Wala kaming kapera-pera noon. Nagsisimula pa lang kasi ulit kami.”

I felt a strangling pain in my chest as I listened to her. Savina’s pediatrician have always told me that she had weak lungs. She used to always have to rely on inhalers to keep up with kids her age but doing ballet had significantly improved her lung capacity. 

“Bakit hindi ka lumapit sa akin?” I asked in a gentle tone. 

She looked at me, bewildered. “Gago ka ba? Bakit ko gagawin yun? Pagkatapos mong sabihin na ginagamit ko si baby Migs para perahan kita, sa tingin mo lalapit pa ako sa’yo para humingi ng tulong?”

“Nadala lang ako ng galit noon.” I lowered my gaze. “If you told me that you were pregnant again, I would’ve been the happiest man. I would’ve never recover from Baby Migs’ death if not for Savina.”

I lost direction of everything when Saskia left. I stopped being the Miggy they all knew and loved. It really did took an emotional toll on me. Everything that kept me sane, Saskia and the baby, were suddenly gone. Hindi na ako pumapasok sa opisina noon. I stopped running the family’s company. I did nothing but stay at home and drink myself to oblivion, wallowing in self-loathing. And then one fateful day, I heard a cry from outside my condo unit and when I opened the door, there was a tiny baby in an old, worn out basket stuffed with pillows around her. She was the most beautiful thing I’d ever seen in my whole life.

Savina ang pangalan niya, Migs. Alagaan mo siyang mabuti.

I still remember the short letter I found in her basket. I knew she was mine the first time I held her. She was tiny but she was beautiful. I fell in love with her the first time I carried her in my arms. Alam kong si Saskia ang ina niya. I had never been with any woman since Saskia. Inayos ko ulit ang buha ko dahil sa anak ko. I got back on track and raised him to the the wonderful little girl she was now. 

“Kung hindi lang ako natakot noon dahil sakitin si Savina, hinding-hindi ko siya iiwan sa’yo. Hindi mo alam kung gaano kahirap sa akin ang ginawa kong iyon. Mas gugustuhin kong malayo siya sa akin at lumaking malusog kaysa naman kasama namin siya pero wala kaming pampagamot sa kanya.” I could hear the tremble in her voice.

“Saskia…” My hand automatically touched her face as if it had a mind of its own. After all these years, she still holds a special space in my heart. If I were honest with myself, I crave having to touch her. Not in an intimate way. I just wanted to feel the warmth of her skin against mine. She was still beautiful, even more so than I remembered her. 

She flinched, turning her head away from my hold. “Titignan ko lang ang mga bata…”

I grabbed her by her her wrist before she even had the chance to take a step away from me. I pulled her to me and one hand went to the back of her head. Bumaba ang mukha ko sa mukha niya and then for first time in so many years, my lips crashed against hers again. It was like coming home. They were warm, soft, and velvety. I swiped my tongue between her lips and they automatically opened up for me in response. I thrust my tongue into her mouth, urging her to do the same. I wanted to taste and posses every bit of her. Her tongue were suddenly stroking mine. I felt passion and pure need like no other.

She uttered my name as she slowly pulled away from  me, her hand over my chest and pushing me away. Halos hindi siya makatingin sa akin. Her cheeks were flushed and she quickly turned her back to me, walking hastily out of the room.

I looked up in frustration, taking a deep breath and a heavy exhale. Sinundan ko siya palabas at nakita ko ang kambal na naglalaro.

“Why don’t you have a doll?” Savi asked.

“This…” Tintin pointed at the paper doll she was holding. “Yes, this doll!”

“No, I mean the real one. Bakit gawa sa paper ang doll mo?” Savi’s brows furrowed.

“No money.” Tintin shrugged her shoulders. “Sabi ni Saskia bibili na lang niya ako ng laruan kapag nagkatrabaho na siya, hindi ba, Saskia?”

Saskia’s eyes softened as she looked at the two and nodded. I felt another clench in my chest. This shouldn’t have been the life she was living. I wanted to spoil her, make up for all the years I wasn’t beside her. And give her the best of everything I could give. 

“Ako na ang bibili sa’yo ng doll. Kahit ano’ng gusto mo.” I said after clearing my throat as lump started forming there.

“Tita Hazel gave me a huge doll, probably about as tall as me and it knows how to walk.” Savi excitedly said. “When you visit our house, I’ll show it to you and we can play with it together.”

Tintin raised her brows and her mouth slightly parted, trying really hard to understand what her sister was saying. I walked up to her and got down on one knee. 

“Tintin, maraming laruan doon sa bahay. Pwede kayong maglaro ni Savi. If you want, I can buy you more toys. Gusto mo bang sumama sa amin? Kahit ano ibibigay sa’yo ni Daddy…” I gently asked her. After finding out about her existence, I never wanted to spend another day without her in my life.

“Migs!” Saskia exclaimed harshly.

“Gusto ka namin makasama ng sister mo, Tintin.” I raked my fingers through her golden hair. 

“Paano si Saskia?” Tintin looked at her monther and pouted. “Ayaw kong iwan si Saskia saka si Mammy Lola, si Jodie, si Yuka, saka si Cosme.” 

“Eh di isasama natin sila.” I smiled.

“Hindi kami sasama sa’yo…” Saskia possessively wrapped an arm around Tintin. “Dito lang kami.”

I looked up at her before I stood up again. “Saskia, pwede ba tayong mag-usap.”

“Nag-usap na tayo kanina.” She lowered her gaze, her face slightly flushing.

“I want custody of Tintin.” I firmly said.

She opened her mouth but no word came out so she closed it. 

“Mommy, don’t you want to come with us? I want to spend time with you and Tintin.” Savina said.

“S-syempre, gusto ko. Kung pwede nga lang, anak, ayaw ko nang mahiwalay sa’yo.” She said, her voice breaking at the end.

“Pag-usapan natin ito, Saskia. For the sake of the kids. Please…” I said in a begging tone. I, then, grabbed her by the wrist and she didn’t protest when I pulled her away from the twins.

“Is Tintin using my surname?” I asked, trying to keep the harshness in my voice from surfacing.

Sunod-sunod na umiling si Saskia.

“I want her to use my surname. I want my name registered on her birth certificate as her father. I want custody of my daughter. Kapag dinala natin ito sa korte, I’m sure the court will favor me.”

“Hindi mo pwedeng kuhanin ang anak ko sa akin. Hindi porque mayaman ka, pwede mo nang kunin sa akin si Tintin. Pinaubaya ko na nga sa’yo si Savina pa di ba naman si Tintin?” I could tell by her voice that she was trying hard not to cry. 

I swallowed, putting moisture to my dry throat. “Then live with me, Saskia. Sumama ka sa akin, kayo ng pamilya mo katulad ng dati. You’d never have to part from Savina or Tintin.”

“At ano ang magiging papel ko sa buhay mo? Magiging kabit ulit ako sa inyo ni Hazel? Natuto na ako sa nangyari noon. Hindi na ako ang dating Saskia na baliw na baliw sa’yo noon.” She said in a soft voice as she looked away from me, avoiding any eye contact.

“Bakit?” I took as step foward, closer to her. “May iba ka na bang kinababaliwan?”

“E-eh paano kung meron na nga? Ano naman?” There was a bite in her voice.

“Sino? Si Neil?” I cocked a brow, taking another step towards her. There

“W-wala kang pakialam. Hindi ko kayo pinakikialaman ni Hazel.” She softly said.

“Walang kami ni Hazel. We’d ended our relationship years ago. There’s never been anyone since you left.” I admitted. 

Silence took over us before I spoke again. “I want to spend time with my daughter, Saskia. Gusto kong makasama pa si Tintin at pati sina Mama at ang mga kapatid ko, halos ayaw nang bitiwan si Tintin kanina. She’s a bright kid. They adore her so much.”

Lumingon si Saskia sa gawi ng kambal. The two were busy playing with Tintin’s paper dolls.

“How ’bout this. Kahit ngayon weekend lang, you and Tintin come home with us. Kahit itong weekend lang. Please, Saskia. Makakasama mo din si Savina. She’d always wanted a mother. Mama and my sisters had always been there for her pero alam kong sabik na sabik pa rin siya sa pagmamahal ng isang ina.” 

---

Sorry, hindi ako nakapag-update ng ilang araw. Naging abala kami sa pag-aayos ng selfpub books. But I just want to thank you guys, sobrang nagulat ako dahil madami pa lang nagbabasa nito. Nakakagana lalo magsulat haha.

Chapter Thirty Nine

SASKIA

Tahimik ang mesa. Parang gusto kong humithit kahit isang stick ng yosi lang. Huling yosi ko hindi ko pa alam na buntis na ako kay baby Migs noon. Mula noon, tumigil na ako sa paninigarilyo.

“Sino naman ang may sabi sa’yo na hahayaan namin na kunin mo si Tintin?” Umarko ang kilay ni Ninang Jodie na kasing nipis ng .2 ballpen. Kakikilay lang kasi sa kanya noong kapitbahay namin kagabi.

“I am Bettina’s father. May karapatan ako sa bata.” Mariin na sabi ni Migs.

“Basta ba ibibigay mo sa amin si Savina.” Nanghahamon na sabi ko. Gusto kong malaman niya na hindi ko ganon-ganon lang ibibigay sa kanya si Tintin dahil alam kong hindi rin niya ibibigay sa akin si Savina. 

Humugot siya ng malalim na hininga bago sunod-sunod na umiling. “Savina is mine.”

“Akin din si Tintin!” 

“Nag-angkinan na kayo ng kanya-kanyang anak. Quits na kayo.” Sabi naman ni Mammy.

“O, bato-bato pik na lang. Sino’ng unang maka-tatlo, mapupunta sa kanya ang kambal.” Nagawa pang mang-okray ng malditang bakla.

“Bakit hindi na lang kasi kayo sumama sa akin, Saskia? You and your family. You know I am very financially capable in supporting  my daughters. Hindi ito ang buhay na gusto ko para sa kanya.” Sabi ni Migs.

“Ano? Pera-pera na lang ba? Oo, mahirap kami. Hindi ko naibibigay ang lahat kay Tintin pag dating sa mga materyales pero lahat ng lahat ng pagmamahal na  kaya kong ibigay ay binuhos ko sa kanya. Huwag mo akong aakusahan na nagkulang ako sa pagpapalaki sa anak ko.” Hindi ko na napigil ang emosyon ko.

“Anak ko din siya.” Mariin na sabi ni Migs. 

“Ate, bakit hindi na lang kasi tayo sumama kay Kuya Migs? Kawawa naman si Tintin at Savina kung maghihiwalay na naman sila. Hindi ka ba naaawa sa mga anak mo?” Sabi ni Yuka.

“Nako, huwag mong demonyohin yang Ate mo, Yuka! Sinasabi ko sa’yo. Puro sarili mo ang iniisip mo. Kung gusto mo ikaw ang magpakangkang kay Migs at magpabuntis sa kanya. Tapos kapag nagkaanak kayo ikaw na sumama sa kanya at tumira sa bahay niya.” Sabi ni Ninang.

Nasamid si Migs sa sarili niyang laway at naubo.

“Alam mo kung hindi lang nakakadiri kasi natikman niya na si Ate at may anak na sila. Bakit hindi?” Umirap si Yuka.

Lalong napaubo si Migs. At mukhang siya pa ang nahiya sa pinagsasabi ng dalahira kong kapatid at ninang.

“Ninang, Yuka, tumigil na nga kayo. Kung anu-anong sinasabi niyo. Ang kambal ang pinag-uusapan dito.” Saway ko sa kanila.

“Ipapaalala ko lang, Migs, ikaw ang nagtaboy sa anak ko. Wala ka noong naghihirap siyang magbuntis sa kambal at wala halos wala kaming maibayad sa kumadronang nagpaanak sa kanya. Kaya wala ka rin karapatan kunin sa amin si Tintin.” Sabi ni Mammy.

“I’m sorry. Gusto ko lang makasama ang anak ko.” Nagbaba siya ng tingin.

“At ganon din naman ako, Migs. Gusto ko din makasama si Savina.”

“Kaya nga sumama na kayo sa akin. Ayaw ko din naman mahiwalay ang kambal sa isa’t-isa. And I want to be with Bettina, too.” 

“Eh bakit hindi ikaw ang makisama sa amin? Sasabihin mo sumama si Saskia at si Tintin sa’yo tapos sa huli isusumbat mo ulit iyon sa kanya na parang dehadong-dehado ka. Ikaw nga, kahit alam mong buntis yan noon, nakakakangkang ka ng libre.” Umasim ang mukha ng bakla.

“Ninang naman. Marinig ka ng mga bata.” Sabi ko at lumingon kina Tintin at Savina na abal pa rin sa paglalaro ng mga paper dolls sa sala. “Hinay-hinay lang.”

“Kung ayaw mong sumama sa akin. Will you let Savina and I stay here with you?” Tanong niya. “Please, Saskia, I just want to be with Tintin. Gusto ko din makasama ang anak ko at ayaw kong maghiwalay sila ni Savi.”

Napabuntong-hininga ako at napakagat sa pang-ibabang labi ko.

MIGS

“Daddy, can you bring my dolls so Tintin and I can play with it later?” Savi beamed. I was done packing my things and was now busy packing my daughter’s. Savi had been busy rummaging through her toys, looking for toys to bring her sister.

“Sure, baby. You should share all your toys with your twin sister, okay?” I said as I stroked her dirty blonde hair. 

“Mmhm!” She nodded her head with enthusiasm. She took something from the toy box and showed me a doll. “Look, daddy! This Barbie doll looks like the one we were playing earlier. But this one is a real one.” 

“Then let’s put it in the bag.” I said and she did as I told her to do. She had been packing the toys she’d bring for her sister. I was planning to take them out tomorrow so I could buy her toys and maybe take her to Mama and Dad’s house. Gusto kong mas makilala pa nila si Tintin. I wanted my family to get used to the twins’ presence because Tintin’s going to be a permanent part of it. There was no way in hell I would ever let anyone take her away from me again. I wanted to spoil Bettina to compensate for the six years I wasn’t by her side. She deserved the world and I wanted to give that to her.

“Is she going to be my sister forever, Daddy?” Savi asked.

“Of course, you were sisters the day you were born and that will never change.” I said, my eyes warm as I looked at my child.

“And Mommy’s going to be my mommy forever, too?” She smiled a little wider.

I nodded my head. “Yes, of course.”

“I’ve always wanted a mommy. Thank you, Daddy!” She excitedly wrapped her arms around me. “I love you so much. I’m so excited to tell Kuya Coco, and kuya Arthur, and Pixie, and Monty, and Brad, and Sid about my mommy and my sister!”

“I love you, too.” I said, kissing her forehead. I felt a pang in my chest. I didn’t know Savi had longed this much for a mother. She had never asked me why she didn’t have a mother. Hindi din naman siya naghanap ng ina sa loob ng anim na taon. I thought maybe it was because my family and I had nurtured and spoiled her with so much love and that was enough to fill the other half of her that was missing. Hindi ko alam na ramdam niya rin pala ang kawalan ni Saskia. I knew what it felt like as I grew up without a father myself. I knew how it felt to envy other kids when I see them with their father and wished I had one. Thinking of my daughter feeling and going through the same thing I did was heartbreaking. Ganon din kay Tintin. She had to grow up without me. I had a lot of making up to do. Right at that moment, I promised myself that they’d never go through it again. Bubuuin namin ni Saskia ang pamilyang dapat ay noon pa’y binigay namin sa kambal namin.

“Mommy!” Savi jumped onto Saskia as soon as the door opened to their apartment.

“Savi, anak!” She wrapped her arms around our daughter and pulled her into a tight embraced. She kissed her all over as if they hadn’t seen each other for years when we just left their apartment this morning. Saskia didn’t want Savina to come home with me to get our things. She was scared I wouldn’t bring her back to her. I promised and assured her about a hundred of times that we’d be back. Savi wanted to come so she could pick out all the toys to bring her sister, Tintin wanted to come too but Saskia and her family wouldn’t let her. 

“Daddy and I brought some clothes and a lot of toys with us. Sabi ni Daddy dito daw muna kami so Tintin and I could play with the toys I brought for her.” She cheerfully said. 

“Saskia, ayan na ba sina Savina at daddy?” I heard Tintin say from inside then she came running towards the door.

I couldn’t help but let out a wide smile when I saw Tintin. Hindi ko napigilan ang sarili ko na lumapit sa kanya ang buhatin siya. “Hey, sweety. Marami kaming laruan na dinala para sa’yo.”

“Talaga, Daddy?” Her eyes glowed. 

“Oo, at bibilhan pa kita ng marami. We’ll go to the toystore and I’ll let you pick any toy you want.” I told her.

“Daddy, gusto ko yung malaking ulo ng barbie na naaayusan ng buhok. Nakita ko kasi yun na binebenta noon sa bayan noong nasa Sitio Sto. Antonio kami kaso kulang ng pera si Saskia kaya hindi namin nabili.” Sabi niya.

“Bibilhin ni daddy kahit ano’ng gusto mo.” I playfully pinched her nose.

Saskia let us in and I brought our bags to their room. The kids happily played the toys we brought for them. Tinabihan ko si Saskia sa salas habang pinanonood niyang maglaro ang dalawang bata. 

“This is my slambook. Lahat ng friends ko have already signed here. Pwedeng ikaw din?” Savi said as she opened the notebook. She was really making effort to speak to her sister in tagalog and I was happy that she was adjusting for her. Tintin was also doing the same for her. 

“They’re so cute, aren’t they? Kakikilala lang nila ngayon and they’re already getting along.” I smiled.

“Mabati na bata naman yan si Tintin kahit ganyan ang bibig niya. Pagpasensyahan mo na lang. Si Ninang kasi ang nagpalaki diyan, alam mo naman si Ninang kung anu-ano din ang lumalabas sa bibig. Maganda din naman ang pagpapalaki mo kay Savina.” Saskia said, her eyes fixed on the two as if looking at me would burn her.

“Okay! I sign!” Sagot naman ni Tintin. “Name, Bettina Miquel Flores.”

“Miquel. I like it.” My smile grew wider.

“Gusto ko rin naman kahit paano, kahit sa pangalan lang may parte ka sa buhay ni Tintin.” She sighed.

“Thank you for raising my daughter, Saskia. You did an amazing job. She grew up to be a smart girl.” 

“What’s your birthday?” Asked Savi.

“December 7.” Tintin answered.

“I was born in December, too.” Savi excitedly said. “What year?”

“Shonga! Syempre taon-taon. Bakit ikaw, hindi ka ba nagbibirthday taon-taon?” Her cute face crumpled with confusion. “Kami kasi kahit mahirap kami, pag birthday ko kailangan bongga. May spaghetti, may cake, may ice cream, tapos may hotdog na may marshmallow na nakatusok sa repolyo. Kasi sabi ni Saskia, yun daw yung pinaka-espesyal na araw para sa kanya kaya pinag-iipunan niya talaga yung birthday ko.”

“Tintin, yan bibig mo na naman, ha. Tinatanong ng kapatid mo kung ano’ng taon ka ipinanganak. Hind kung tuwing kailan ka nagbibirthday.” Saskia said, massaging her temples. 

I chuckled a little. They were indeed brought up different. Tintin really took on the Flores’ personality. She was a vibrant kid with a smart mouth. She was a real charmer. Savina on the other hand, was a sweet and affectionate child. Her personality wasn’t as loud as her twin sister’s but she was lovable in her own way. 

“Saskia…” I softly said. 

She slowly turned her head to me and cocked a brow. “Bakit?”

“I’m sorry for all the things I said before. You’ve been nothing but a wonderful mother to Tintin and I just want to thank you for carrying my children and bringing them into this world. Simula ng dumating si Tintin sa buhay ko, I felt content like I had never felt before. She taught me that I didn’t need everything to be perfect to be happy. Sometimes, it’s the small things that count the most. Alam mo ba na noong unang beses na lumabas sa bibig niya ang salitang daddy, I really cried.” I chuckled, nostalgically. And then I felt my eyes water. “And now there’s also Bettina calling me daddy. It’s the best feeling ever.”

“Tinanggap ko na noong binigay ko si Savina sa’yo na hindi ko na siya makikita. Sabi ko na lang sa sarili ko na mas maganda naman ang buhay niya sa inyo. Hindi ko din akalain na mangyayari pa ito. Hanggang ngayon para pa rin akong nananaginip.” The quiver in her voice told me that she was holding back her tears. “Tignan mo sila, o. Ang sarap panoorin.”

“Saskia, is it okay if we have dinner tomorrow with my family? I’m sure they’d be happy to see the twins together.” Sabi ko.

“Kasama ako?” She asked.

“Kayo ng pamilya mo. I want my family to get to know yours. Gusto kong makilala ng pamilya ko at ina ni Bettina at Savina at ang mga nagpalaki kay Tintin. I know you’ve met my parents before but my siblings have yet to meet you.”

“P-paano kapag hindi nila ako nagustuhan? Ang pamilya ko? Alam mo naman na hindi sosyalera sina Mammy.” There was worry in her tone.

“That doesn’t matter. You think our family is perfect? You’ve already met Coco but Ronnie’s the worst, I tell you.” I chuckled a little.

SASKIA

“Akin na lahat ito, pagong! Gutom na gutom na ako at kulang pa ito sa akin. HAHAHA. Tuwang-tuwang sabi ni matsing.” Pinanonood ko ang mag-aama habang binabasahan niya ng kwento ang kambal. Parehong nakasiksik ang dalawa sa magkabilang gilid ni Migs. Hindi ko maiwasan ang mapangiti sa nakikita ko.

“Daddy?” Mahinang sabi ni Savina, bumibigat na ang talukap ng mga mata niya.

“What, baby?” Malambing na sabi niya.

“What’s matsing?” Tanong nito.

“Monkey.” Sagot naman niya. 

“Alam mo meron kaming kapitbahay sa Sto. Antonio na matsing ang pangalan. Mukhang unggoy din siya.” Tumawa si Tintin.

“Really?” Natawa din si Migs. “Crush na crush niya kaya si Saskia. Feeling naman niya magkakagusto si Saskia sa kanya, eh ang ganda-ganda kaya ng mama ko.”

“Ikaw talaga, Tintin. Ang talim talaga ng dila mo.” Saway ko sa kanya.

“Totoo naman, eh. Ang magaganda bagay sa mga pogi. Katulad na lang ni Daddy.” Tumingala siya sa ama niya. 

“Matulog na kayo. Ano’ng oras na?” Naiilang na nag-iwas ako ng tingin. 

“Hoy, palabasin mo si Migs diyan. Dito mo siya patulugin sa salas. Baka bukas-makalawa buntis ka na naman, Saskia.” Narinig kong sabi ni Ninang mula sa labas ng kwarto. Tela lang ang nagsisilbing pinto ng maliit na kwartong iyon. Noong lumipat kasi kami dito halos lahat ng gamit dito ay sira-sira. 

“Lumabas ka daw.” Sabi ko kay Migs.

“Good night, girls. I love you both.” Isa-isa niyang binigyan ng halik ang kambal bago tumayo mula sa kama. Huminto siya sa harap ko. “Good night, Saskia.”

Napalunok ako habang nakatingin sa kanya. Bumaba ang mga mata ko sa labi niya. Ang labing humalik sa akin nitong umaga. Mayroon isang parte sa isip ko na iniisip na gagawin niya ulit iyon ngayon. 

“Saskia, bakit hindi pwedeng matulog si Daddy dito sa kwarto?” Tanong ni Tintin. 

“Kasi hindi tamang matulog sa isang  kwarto ang babae at lalaki kapag hindi pa mag-asawa.” Paliwanag ko sa kanya.

“Eh di ba dapat bago magkaanak, kailangan maging mag-asawa muna. Bakit nagkaanak kayo ng hindi kayo mag-asawa?” Patuloy na tanong nito.

“Matulog ka na lang. Ipahinga mo na yang bibig mo.” Sabi ko sa kanya bago muling tumingin kay Migs. “Maglalabas na lang ako ng unan para sa’yo.”

Tumango siya bago lumabas sa kwarto. Kinuha ko siya ng isang unan at inabot sa kanya. Walang bintilador sa salas at gawa pa sa kawayan ang mahabang upuan doon. Nakaupo siya doon nang lumabas ako hawak ang unan niya.

Tahimik na inabot ko sa kanya iyon at nagpasalamat siya sa akin bago ako muling pumasok sa kwarto. Patulog na ang kambal nang mahiga ako sa kama. 

“Mommy…” Narinig ko ang maliit na boses ni Savina na tinatawag ako.

“Bakit, anak?” Tanong ko sa kanya.

“I’m very sleepy but I still don’t want to sleep.” Paos na ang boses ni Savi sa antok.

“Bakit naman?” Kumunot ang noo ko habang hinahaplos ang buhok niya.

“What if I wake up and you’re no longer here? Gusto kong paggising ko, I’ll still have a mommy.” 

“Nandito lang ako, Savi. Hindi na ako mawawala sa buhay mo.”

“You’ll forever be my mommy?” 

“Forevere and ever. Amen.” Sabi ko bago ko siya hinalikan. “Matulog ka na. Tulog na si Tintin, o. Napagod kakadada.”

“Good night, Mommy. I love you.”

“Mahal na mahal din kita. Kayong dalawa ni Tintin.” Niyakap ko siya ng mahigpit.

“And daddy?” Tinignan niya ako na para bang hinihintay ang sagot ko. Nangingislap ang mga mata niya. 

“Oo naman.” Sagot ko pagkaraan ng ilang sandali. “Hindi naman kayo mabubuo ni Tintin kung hindi ko mahal ang daddy niyo. Sige na, matulog ka na. Nandito lang si Mommy. Naiinutun ka pa rin ba?”

“Mm… not really.” Sumiksik siya sa akin at pagkaraan ng ilang sandali ay nakatulog na rin ito.

Tahimik akong nagpasalamat sa Diyos habang tulog na ang dalawa. Alam kong siya ang gumawa  ng daan para magtagpo ulit kami ni Savina at nabigyan ako ng pagkakataon na maging ina sa kanya. Hinding-hindi ko na siya hahayaan muli sa tabi ko. Mamamatay muna ako bago mailayo ni Migs sa akin si Savi.

Hindi ko mapigilan na yakapin si Savi at halik-halikan siya habang natutulog. Anim na taon kong hinintay ang pagkakataon na ito. Ilang beses kong hiniling na sana matanaw ko man lang siya kahit sa malayuan. Gusto kong sulitin ang pagkakataon na ito na kasama siya. Gusto kong punuan ang anim na taon nawala sa amin.

Nagising ako sa gitna ng gabi at tumayo mula sa kama. Nauuhaw ako kaya naisipan kong pumunta sa kusina para kumuha ng isang basong tubig. Pero ang totoo, dahilan ko lang iyon. Sino ba ang niloloko ko? Sarili ko rin. Gusto ko lang talagang masilip si Migs. 

Dahan-dahan akong lumabas mula sa kwarto at madilim na ang salas. Naaninag ko mula sa ilaw na nanggagaling sa bintana si Migs na nakahiga sa matigas na kawaya na upuan, wala na ang pang-itaas na saplot niya. Pawis na pawis ito at may nakapatong na pamaypay sa dibdib. Muntik na akong mapatili ng gumalaw ito. Pinaypayan niya ang sarili at pinalo-palo ang dibdib at mukha niya gamit ang pamaypay. Malamang ay pinapapak na siya ng lamok.

Muli siyang gumalaw na  para bang naghahanap ng kumportableng puwesto. Bukod sa matigas ang higaan ay bitin pa ito sa kanya. Nakalaylay ang paanan niya dahil masyado siyang matangkad para rito.

“Saskia?” Napaigti ako ng marinig kong tinawag niya ako.

“B-bakit?” Tanong ko.

Umupo siya mula sa pagkakahiga at isinuklay ang daliri sa buhok. Kahit madilim, kita mo ang tagaktak ng pawis mula sa kanyang katawan. Napalunok ako. Huling kita ko sa kanya na ganyan ang itsura, umiindayog siya sa ibabaw ko.

Sunod-sunod akong umiling, pilit na tinatanggal ang imahe na iyon sa isip ko.

“Can we talk?” Tanong niya.

“Tungkol naman saan?”

“Sa kambal. Sa atin.” Mahinang sabi niya. “Can you come sit here with me?”

Lumapit ako sa kanya at umupo sa tabi niya. Naghalo ang amoy ng pawis niya at ang cologne na gamit niya. Napasinghap ako. Ang sarap pa rin amuy-amuyin. Iyon pa rin ang cologne na ginagamit niya noong ipinagbubuntis ko pa lang si baby Migs.  Naalala ko dati noong naglilihi pa ako, gustong-gusto kong nakadikit kay Migs at naaamoy siya. Kaya pag natutulog kami palaging nakasiksik ang mukha ko sa leeg niya. Lalaking-lalaki kasi talaga ang amoy niya. Ang sarap langhapin. Kagigil! Kumusta na kaya si General?

“Yung one million cheque…” Simula niya. 

“Hep! Huwag mo akong susumbatan diyan, Migs! Hindi ko ginalaw ang pera mo! Kahit isang katutak na gamot ang tinurok sa akin at kahit noong kinailangan namin ng pera pampagamot kay Savina hindi ko ginalaw ang pera mo. Buong-buo pa rin iyon. Isang milyon. Walang labis, walang kulang.” Sasapakin ko talaga ang lalaking ito kung aakusahan niya akong kumuha ng pera mula sa kanya.

“That’s what I want to ask. Bakit hindi mo ginamit ang pera noong kinailangan mo? I would’ve understood.” Kumunot ang noo niya.

“Para ko na rin inamin ang paratang mo sa akin kung ginawa ko iyon. Minahal talaga kita, Migs.” Hindi ko alam kung halata niya ang bahid ng lungkot sa boses ko. 

“I know and I’m sorry.” Yumuko siya at humugot ng malalim na hininga. “Saskia, I’ll make it up to you and Bettina. I promise. Just give me a chance.”

“Huwag na sa akin, Migs. Sa anak mo na lang. Kay Tintin.” Sabi ko na lang.

Ayaw ko na ulit umasa. Nakakatakot na. Okay na sa akin ang minsang naramdaman ko o nag-ilusyon ako na mahalaga ako sa buhay ni Migs noon. Na may posibilidad na mahalin niya rin ako. 

“Sige na, matutulog na ulit ako.” Mahinang sabi ko bago tumayo at muling pumasok sa kwarto.

Chapter Forty

MIGS

I hardly had any sleep last night. I couldn’t find a comfortable position, my whole body was aching and the flies were swarming around me like I was a tasty treat to them. I took a quick shower early in the morning and thought of making breakfast for the whole family while everyone was still asleep. I ran to the wet market nearby and bought us food to eat and went back to cook it.

“Migs…” Narinig ko ang boses ni Saskia mula sa likod ko. “Ano’ng ginagawa mo d’yan?”

“I’m just trying to cook breakfast for you and your family.” I said.

“Ako na d’yan.” She offered.

“No, I want to cook for everyone. You’ll love what I’m going to make.”

“Nagluluto ka na ngayon?” She leaned against the table.

“Yes, ma’am. I learned a lot when Savina came into my life. I had to learn how to make food for my daughter, how to fix her hair, how to dress her up, how to fit PTA meetings into my schedule.” I chuckled.

“Alam mo, Migs, siguro nga marami akong pwedeng masabi sa’yo bilang lalaki pero wala akong masasabing masama sa’yo bilang ama ng anak natin. Hindi mo talaga pinabayaan si Savina. Nakikita kong maganda ang pagpapalaki mo sa kanya.” Sabi niya.

“Thank you.” I couldn’t help but smile. “I just want nothing but the best for our daughter.”

“Anim na buwan lang siya noong ibinigay ko siya sa’yo. Ngayon anim na taon na siya.” I could sense the sadness in her voice even though she tried to mask it. “Hindi ko siya nakitang lumaki. Wala ako sa tabi niya para gabayan siya. Masama ba akong ina, Migs?”

“No…” I shook my head. I paused and looked at her. “You did what you had to do, Saskia. I understand you now more than I did before. Nakikita ko sa’yo si Mama. She had to leave Coco and Audrey behind for me when I was a child. Naaalala ko tuwing pasko at tuwing birthday ng kambal, tinatago man niya sa akin iyon pero alam kong palagi niyang iniiyakan si Coco at Audrey. I… I was really convinced you were just after the money and that you were using our child. And that you wanted nothing to do with Savina that’s why you left her.”

I felt ashamed at my own confession, at myself for thinking so lowly of Saskia. 

“Hindi namin kita masisisi. Eh bago mo ako ibinahay, dancer lang naman ako sa pipistuging club. Ganyan naman tingin ng mga tao sa akin noon. Mababaw. Mababa ang lipad. Anak ng pokpok at future pokpok.” She let out a deep sigh.

“Don’t say that.” I shook my head, my eyes softening as I looked at her. “You are the mother of my twins, you understand? You’re a wonderful woman and you raised Tintin to be the smart girl she is now.”

She swallowed and then looked away from me. “O s’ya, pagtuunan mo na lang ng pansin yang niluluto mo. Baka masunog pa yan. Maliligo lang muna ako para paggising ng kambal pakakainin ko na lang sila.”

I nodded my head and went back to cooking. I cooked omelette, bacon, and pancake for the kids. As I was putting the plate on the table, Saskia got out of the bathroom with nothing but a towel around her. My eyes couldn’t help but graze over her body. Her curves had only blossomed with time and childbirth. Realizing what I was doing, I lifted my eyes back up to her face.

“Biglang nawalan ng tubig sa banyo.” She said with a frown.

“Bakit?” I asked.

“Ganito talaga dito. Bigla-biglang nawawalan ng tubig. Sandali nga lang, mag-iigib ako.” She said.

“Saan ka mag-iigib?” I curiously asked.

“Doon pa sa poso sa labas.”

“Lalabas kang naka-ganyan?” My eyes lowered to her body.

“H-hindi, syempre! Magdadamit ulit ako.” She answered.

“Ako na lang ang mag-iigib. Nasaan ba banda ang poso?”

“Sigurado ka?” 

“Of course. Magbibihis ka pa niyan. Hintayin mo na lang ako dito.” I smiled.

“O sige. Kunin ko lang yung timba sa banyo.” She said before going back into the bathroom and she came out with an empty pail. 

She handed it to me and I headed out. Nakita ko agad ang poso dahil marami nang nakapilang tao doon na may dala ng kani-kanilang timba. I started lining up and then it was finally my turn. I did as the others were doing, I pumped the water out of it and filled the bucket with water. Then I carried it back to Saskia’s apartment.

“Salamat, Migs.” She said as I carried the bucket of water in. Pumasok ako sa banyo at doon nilapag ang isang timbang tubig. I turned to exit the bathroom but I didn’t know Saskia was standing there. Maliit lang ang banyo. Having two people in the bathroom was enough to crowd it. Surprised, she stepped to the right almost at the same time I did. Her eyes lowered and we she stepped to her left to give me room to pass but I also moved almost at the same time she did. 

“Ay, kabayong bakla!” The towel wrapped around her suddenly dropped to the ground. 

I stood there, my eyes grazing lower at her naked body. Suddenly, the temperature seemed to have risen inside the room. Her breasts were fuller than they used to be, her waist smaller, and her hips wider. I bent down to pickup the towel from the floor after the initial shock. I tried to look away from her body but I couldn’t. It was a work of art. My head leveled to her crotch when I bent down and I couldn’t help but gaze at the dark trimmed triangle between her thighs. Lalong uminit, I could feel sweats coming out of my pores. I picked up the towel from the ground and handed it to her. 

“S-salamat…” Her cheeks were flushed as she looked away, taking the towel from my hand. 

It was as if the animal inside me had been unleashed when I pushed her to the wall and began kissing her. It took a second or two before she began to respond and her arms wrapped around my neck. I pressed my body against her nakedness. In the past six years, no woman had aroused me like she had. Even with cloth on, I could still feel the heat her body radiated. She had the softest lips I had ever kissed and her mouth tasted of cherry. 

My hand cupped her bosom, her back arching as if offering her body to me. Her breast filled my hand, overflowing from my hold as I squeezed it. 

“Saskia? Daddy?” It was as if a cold water had been thrown at us when I heard a tiny voice. We pulled away from the kiss and I covered Saskia’s naked body with a towel.

“T-tintin…” Saskia’s voice shook as she clutched the towel tightly around her body. 

“Ano’ng ginagawa niyong dalawa?” Her brows furrowed.

“Wala…” Saskia answered. “Tinutulungan lang ako ng daddy mo.”

“Weh? Nakita ko kayo eh. Nakahubad ka tapos-”

“Shh…” Saskia hurried to our daughter and covered her mouth. “Huwag mong sasabihin yan sa Lola Mammy o kay Ninang, ha? Secret lang natin ito. T-tinutulungan lang ako ng daddy mo na… na maligo.”

She pulled her mother’s hand down. “Bakit naman kasi pinapaliguan ka pa ni daddy? Ang laki-laki mo na.”

“Kasi hindi maabot ng mama mo yung dumi sa likod niya.” I answered.

“Eh bakit nakaharap?”

“Shh… basta huwag mo na lang sasabihin kahit kanino na nakita mo kami ng daddy mo dito sa banyo, okay?” Sabi ni Saskia.

“Sige na nga, naiihi na ko eh.” She urgently said.

“O, umihi ka na.” Saskia guided her to the toilet.

I left the two in the bathroom and went out, feeling the sweats on my forehead trailing down my neck. I sat in the living room, trying to calm myself down. Who knew what could’ve been happening right now had Tintin never caught us. I raked my fingers through my hair.

“Daddy…” I heard Savi’s sweet voice. 

I looked up and saw her walking towards me, rubbing her eyes with her fists. I held my hand out to her. “Hey, honey. Good morning.”

“Where’s Mommy and Tintin?” She asked, sitting on my lap. 

“They’re in the bathroom.” I said, kissing the side of her head. “You want something to eat? I made pancakes?”

“Mmhm!” She nodded her head. 

I carried her to the dining table and put her down the chair. I put down a plate of pancake on the table and the door to the bathroom opened. Saskia and Tintin walked out of it.

“Saskia, gutom na ko…” Tintin complained.

“Lika dito. Pakakain ko kayong dalawa ni Savi.” I told her.

“Good morning, Mommy!” Savi smiled, waving at her mother.

Lumapit si Saskia sa bata at hinalikan ito sa noo. “Good morning. Ang sarap naman kumain ng baby ko.”

“Gusto mo, Mommy?” Tumusok siya ng pancake gamit ang tinidor and then she offered it to her mother. 

Saskia opened her mouth and took a bite. “Yum! Ang sarap naman.”

Saskia lifted her gaze up and our eyes met. She blushed as she looked away, as if she’d seen the images that kept replaying in my mind. Tintin hopped towards us and sat next to Savi. She went back into the bathroom and I fed my two daughters, trying to get her and what had happened just minutes ago out of my mind.

SASKIA

“Maganda palang nandito si Migs, may boy na tayo.” Natatawang sabi ni Ninang habang pinanonood si Migs na magbuhat ng dalawang balde ng tubig. Kanina pa kasi walang tubig kaya siya ang nag-iigib ng tubig na ipanliligo namin. Mula sa akin, kay Mammy, hanggang kina Ninang ay siya ang nag-igib ng tubig. Kanina pa nga tumatagaktak ang pawis niya kakabalik-balik at halos lumawit na ang dila. Medyo naaawa na nga ako. 

“Ikaw naman, Ninang. Ang init ng dugo mo sa tatay ng mga anak ko.” Sabi ko sakanya.

“Dapat lang, no? Pagkatapos ng mga pinagdaanan mo dahil sa kagaguhan niya. Kulang pa yan.” Nagmaldita na naman ang bakla. “Shamrock, dalian mo. Init na init na ako, o. Gusto ko ng maligo.”

“Ano’ng shamrock, Ninang?” Kunot ang noong tanong ko.

“Alipin.” Sagot ng bakla. “Kung dati, siya ang pinagsisilbihan nating. Ngayon hindi na pwede yan. Siya ang nakikisama sa atin.”

“Grabe ka talaga!” Sumimangot ako.

Ipinasok ni Migs ang timba sa banyo at nang lumabas siya ay doon naman pumasok si Ninang.

“Napagod ka ba? Pasensya na, ha? Ganito kasi talaga dito. Madalas nawawalan ng tubig.” Sabi ko, halos hindi pa rin makatingin ng diretso sa kanya dahil sa nangyari kanina. 

“It’s nothing.” Kibit-balikat na sabi niya. “Okay lang bang lumabas tayo mamaya? Gusto ko sanang ipasyal si Savi at Tintin and have dinner with my family.”

“S-sige, aayusan ko lang ang kambal.” Naiilang na tumalikod ako sa kanya.

“Saskia…” Bigla niya akong hinawakan sa kamay. “Saskia, about what happened earlier…”

“Kalimutan mo na yun.” Binawi ko ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya at nagmamadaling pumunta sa kwarto kung nasaan ang kambal.

Ipinasyal ni Migs ang mga bata at buong pamilya ko. Binili ng bagong damit si Tintin, mga laruan, at hindi din nagpahuli si Yuka. Feeling niya anak din siya ni Migs kung makapabili ng mga damit. Ang sarap kurutin sa singit.

Pinaglaro namin ang mga bata sa arcade bago nag-aya si Migs na pumunta sa bahay ng mga magulang niya. Malaki ang bahay ng mga Cordova. Hindi ko akalain na may ganito pala sa totoong buhay. Dati kasi hanggang sa pelikula ko lang nakikita ito.

“Wow! Cosme dali, picturan mo ko dito sa harap ng bahay. Para maupload ko sa facebook. Maiingit sa akin yung mga kaklase ko sa Sto. Antonio.” Sabi ni Yuka habang natatarantang inabot kay Cosme ang iPhone niya. 

Sumunod naman kami kay Migs habang karga niya si Tintin at hawak ko naman ang kamay ni Savi.

“This is my Mama Cassie and Papa Nick’s house.” Ani Savi.

“Very, very big ha.” Namamanghang sabi ko.

“We only stay here on the weekends. May house din kami ni Daddy, kasama namin si Nana Rita saka si Yaya Terry, they take care of me when Daddy’s at work. But most of the time when Daddy’s at work, I’m with Mama Cassie and Papa Nick. Dinadala ako dito nina Nana Rita.” Sabi niya. 

“Mabait naman ba ang mga nag-aalaga sa’yo? Inaalagan ka ba nilang mabuti?” 

“Yes, Mommy. Nana Rita used to be Daddy’s Yaya when he was young and Yaya Terry is her daughter. Just like you and me. They’re really nice to me and they love me.” Sagot niya.

“Saskia, nice to see you again.” Isang pamilyar na mukha ng babae ang bumati sa akin. Iyon ang Mama ni Migs. Nagkakilala na kami noon sa restaurant noong ipinagbubuntis ko pa lang si Baby Migs at naging mabuti naman ang pakikitungo nila sa amin kahit na alam nilang ikakasal na si Migs noon at nabuntis lang ako dahil nakaano ko siya noong sumayaw ako sa stag party niya. Hindi nila ako minaliit kahit mayaman sila. Walang teleserye moments. Mula nga nang makilala niya kami, palaging sinasabi ni Migs na madalas akong kumustahin ng Mama niya sa kanya at ang lagay ng bata.

“Hi po, ma’am.” Nahihiyang sabi ko.

“Mama Cassie, this is my Mommy and Lola Mammy and Ninang Jodie.” Pakilala ni Savina sa amin. “But Tito Cosme is still taking pictures of Tita Yuka outside. You’ll meet them later.”

“Nagpipiktyur si Yuka kasi gusto niyang may malagay sa fb niya saka mainggit sa kanya yung mga kaibigan niya sa Sto. Antonio. Nagpapainggit pa siya eh wala nga siyang pambili ng damit. Sa daddy ko pa siya nagpapabili.” Sabi ni Tintin.

“Shh! Ikaw talaga hindi maawat yang bibig mo!” Pinandilatan ko siya

“Balae, parang hindi ka tumanda! So beautiful pa rin.” Nakipagsabayan sa pagiging sosyalera ang Mammy at lumapit sa Mama ni Migs. Nagbeso-beso pa siya. “Nagpapabotox ka, ano? Nagaganon din ako noong nagjajapan pa ako. Banat pa rin ang mukha mo at para lang kayong magkapatid ng anak. O baka nagpabanat ka ng mukha.”

“Mammy!” Pati ang nanay ko kailangan kong sawayin sa kadalahiraan ng bibig.

“I just take good care of my skin.” Nakangiting sabi ni Ma’am Cassie. “Everyone’s eager to see the twins together. Halika nga dito, Savi, Tintin. Give Mama Cassie a hug.”

Agad naman sumunod ang kambal at niyakap ang Mama ni Migs. Hinalikan niya ang dalawa sa noo bago tinignan ito na para bang hindi makapaniwala sa nakikita. “You are both beautiful. Naaalala ko sa inyo si Audrey noong bata pa siya.”

“Mama Cassie, ang daming biniling laruan sa akin ni Daddy saka mga damit.” Kwento ni Tintin. 

“And we also play at the arcade! I won lots of tickets.” Tuwang-tuwang sabi ni Savi.

“Tignan natin yang mga toys, damit, at tickets niyo mamaya. Everyone’s waiting for you two. Gusto na nilang makita kayong magkasamang dalawa.” Malumanay na sabi nito.

Sumunod kami kay Ma’am Cassie papasok sa loob. Dinala niya kami sa kwartong may malaking mesa at maraming upuan. Naghihintay na sa amin ang pamilya ni Migs.

“Saskia…” Ang Daddy naman ni Migs ang bumati sa akin. Pumulupot ang bisig niya sa asawa. “How are you?”

“Okay naman po, sir.” Sagot ko.

“Hi, Saskia. Ikaw pala ang Mommy ni Savi at Tintin” Isang magandang babae na halos kamukha ng mga anak ko ang lumapit sa akin. “We’re so glad to finally see you.”

“Saskia, this is my younger sister, Coco’s twin, Audrey.” Pakilala ni Migs. 

Niyakap niya ako at bineso.

“This is Savi and Tintin’s grandmother, Lola Mammy, and their Ninang Jodie.” Pinakilala niya din sina Mammy.

“Nice to meet you.” Nakangiting sabi ni Audrey sa kanila.

“Saskia! I never thought I’d see you again!” May malapad na ngiting sabi ni Coco habang lumalapit sa akin hawak ang kamay ng isang babaeng pamilyar ang mukha. Hindi ko maalala kung saan pero nakita ko na siya.

“Uy! Coco!” Ngumiti din ako sa kanya. “Kumusta ka na?”

“Life’s good. I’m now married with two kids. This is my wife, Anais. Alam mo bang pinagseselosan ka niyan dati.” Hitak niya sa tabi niya ang asawa at ipinulupot ang bisig sa baywang nito.

“Coco!” Parang nahihiyang sabi niya. 

“Yan na, ha? Malilinis ko na ang pangalan ko. Kay Kuya yan, hindi sa akin. Alam mo naman na ikaw lang ang babae sa buhay ko. I was a virgin when you had me.” Hinalikan niya gilid ng noo ng asawa.

“Puro ka kalokohan, Coco. May mga bisita tayo, Nicholas.” Sabi ng Mama nila. 

“Hi, Saskia. We’ve actually me before. Ako ang pumunta sa dating tinitirhan niyo with my friends. If you still remember, we went there for a survey.” 

Kumunot ang noo ko, pilit inaalala kung ano ang sinasabi niya.

“Ay natatandaan kita, kayo yung magagandang babaeng nagtatanong ng kung anu-ano.” Sabi ni Ninang.

“Ba’t ka naman magsusurvey doon?” Tanong ni Coco.

“Kasi nga akala ko babae mo siya.” Sagot ni Anais. 

“Kita niyo kung gaano ako kamahal ng misis ko.” Tuwang-tuwa naman si Coco. 

“Corny talaga ni Kuya.” Sabi ng isa pang babaeng palapit sa akin. Maganda din ang babae. Parang pinabatang Ma’am Cassie lang. “Hi, Saskia! Ako nga pala si Ronnie.”

“Bunso namin.” Pakilala ni Migs. 

“Ay! Ate, di ba ikaw yung viral na babae sa internet? Yung may picture na kita yung suso! Selfie tayo!” Biglang lumitaw si Yuka sa kung saan at tinutok ang cellphone niya sa babae. 

Ang sarap hatakin ng dila ni Yuka at ipulupot sa leeg niya. Napahilot ako sa sentido ko. 

“May fan na pala ako.” Natatawang sabi ni Ronnie.

“Di ba, Ate, hinawakan pa nga ni Wyatt Lazaro yung dyoga mo? Grabe yun, Ate! Nagtrending kayo sa twitter.” Dagdag pa ni Yuka habang pinipicturan ang sarili kasama si Ronnie.

Napansin ko ang biglang pag-asim ng mukha ng daddy ni Migs. “See what you’ve done, Ronnie. That’s what you’ll be known for for the rest of your life.”

“Tanggapin mo na ang katotohanan na may pornstar kang anak, Dad.” Sabi ni Coco. 

“Ipinaglaban ko ang paniniwala ko at hindi ko pagsisisihan yun.” Umirap si Ronnie.

“Yan bibig mo, Nicholas ha. That’s your sister your talking about.” Sabi naman ng tatay ni Migs.

“Alam niyo kumain na lang tayo. Baka kung saan pa mapunta ang usapan na ito. Nasaan na ang mga bata?” Lumingon sa paligid si Ma’am Cassie.

“Naglalaro na sa salas ang mga bata, balae.” Sagot naman ni Mammy.

Tuwang-tuwa ang buong pamilya ni Migs nang makita nilang magkasama si Tintin at Savi, hindi sila makapaniwalang may kambal nga si Savina. Naging mainit naman ang pagtanggap nila sa dalawa. Kumakain kami ng hapunan na pinaghanda pa talaga ni Ma’am Cassie at Audrey para sa amin. Walang ginawa si Yuka kung hindi picturan ang bawat sulok ng bahay at pati na ang mga pagkain na nakahatag sa harap namin.

“Triplets pala yung anak mo. Hindi kasi sila magkakamukha kaya hindi halata.” Sabi ko habang nakatingin sa mga anak ni Audrey na abala sa pagkain.

“They’re fraternal triplets. Hindi katulad nina Savi at Tintin na identical kaya magkamukha ang dalawa. Si Arthur naman, siya yung Kuya ng tatlo.” Sagot niya. 

“Parang hindi ko pa nakikita ang Daddy nila.” Pansin ko.

“Patay na kasi.” Sagot naman ni Ronnie. “Car accident.”

“Ah ganon ba? Sorry, ha?” Hingi ko ng tawad.

Isang tango at matipid na ngiti lang ang isinagot ni Audrey.

“Ang aga naman na biyuda ng beauty mo, neng.” Sabi ni Ninang. “Wala kang jowa?”

“Wala. I just want to focus on my kids. Apat na lalaki ang pinalalaki ko. It’s not an easy task. Wala na akong panahon para sa ibang lalaki pa.” Bahagyang natawa si Audrey.

“Kasi naman, Ate, bakit hindi mo bigyan ng chance si Darwin, yung lawyer na nanliligaw sa’yo? O hindi kaya si Thomas? O malay mo si Soren na pala ang para sa’yo, di ba?” Nakangising sabi ni Ronnie.

Sumimangot si Audrey. “Kinikilabutan talaga ako sa mga sinasabi mo, Ronnie. Tigilan mo na ngang kaaasar sa akin kay Soren. Siguro ikaw ang may gusto dun.” 

“Hindi, no! Alam niyo, napapansin ko ang pattern sa pamilya. Si Mama, naging single mom. Si Kuya Coco, hindi muna sila kinasal ni Ate Anais. Si Kuya Migs, naging single dad din. May sumpa yata itong pamilya na ito. Pag ako naging single mom, aalagaan niyo din ba ang anak ko, Ma, Dad?” Tanong ni Ronnie.

“No.” Agad na sagot ni sir Phoenix. “I’ll leave you to fend for yourself and your child’s. We have enough kids in the house.” 

“Si Kuya Coco, inalagaan niyo ang anak. Si Ate Audrey, inalagaan niyo din ang mga anak. Pati kay Kuya Migs pero pag sa akin hindi? May favoritism talaga kayo. Alam niyo malapit na talaga akong maniwalang ampon lang ako.” 

“Hindi ka naman ampon, Ronnie. Kapatid ka namin. Ikaw lang yun hiniling ni Dad na sana ipinutok niya na lang sa ibabaw ng tiyan ni Mama.” Humalakhak si Coco.

Sumimangot si Ronnie at binato ng maliit na butil ng pagkain ang kapatid. 

“Coco naman.” Siniko ni Anais ang asawa. “May mga bata dito.”

“Hindi pa naman nila maiintindihan yun.” Sagot niya.

“Nicholas, nanay mo ang pinag-uusapan dito. Do not disrespect your mother like that.” Sabi ni sir Phoenix.

Naningkit ang mga mata ni Ma’am Cassie habang nakatingin kay Coco. “That is completely uncalled for, Nicholas. Nasa harap tayo ng hapag kainan at nandito ang mga anak at pamangkin mo.”

“Okay, I’ll shut up.” Tinaas niya nag dalawang kamay na parang sumusuko. 

“Magkakababy ka na din ba Tita Ronnie? Si Saskia kasi buntis na.” Sabi ni Tintin.

Lahat sila napatingin sa akin. Kumunot ang noo ni Migs habang nakatitig din sa akin.

“Ate, buntis ka?” Gulat na tanong ni Yuka.

“Hindi, ah! Ikaw talagang bata ka! Kung anu-anong lumalabas sa bibig mo. Paano mo naman naisip na buntis ako?!” Nanlalaki ang mga matang tanong ko.

“Hindi ba, Jodie, sabi mo pag hinalikan ng lalaki ang babae, mabubuntis siya? Kanina kaya nahuli kong naghahalikan at nagyayakapan si Daddy saka si Saskia.”

“M-mali yung nakita mo.” Mahinang sabi ko.

“Tama kaya! Nakahubad ka pa nga tapos tinakpan lang ni Daddy nung pumasok ako.” Tumulis ang nguso ni Tintin.

“Tintin…” Malumanay na saway ni Migs sa anak bago bumaba sa bata. “Akala ko ba secret lang natin yun?”

“Hindi ko naman sinabing nakita ko sa banyo. Sabi ko nakita ko lang.” Dahilan niya. 

Napapikit na lang si Migs at napamasahe sa ulo niya. 

“Sabi na nga ba, may milagrong nangyayari sa bahay.” Gigil na bulong sa akin ni Ninang.

Buhat-buhat ni Migs ang dalawang bata sa pagkabilang bisig papasok sa maliit na bahay namin. Lupaypay ang dalawa sa pagod at tulog na tulog ang mga ito. Napagod ng husto ang kambal sa ilang oras na pakikipaglaro sa mga pinsan nila. Ipinasok ni Migs sa kwarto si Savina at Tintin at nang akmang susunod ako ay hinatak ako ni Ninang. 

“Hoy, Saskia Joyce Flores! Ano yung sinasabi ni Tintin kanina? Pati bata, nakakakita ng kalaswaan niyo. Babae yang anak niyo, ipinapaalala ko lang sa’yo. Baka akalain niyang tama yang nakikita niya sa inyo.” Sabi ni Ninang.

“Eh, Ninang, aksidente naman yun. Wala naman kaming ginagawa. Kiss lang naman yun. Promise, mamatay man.” Nagbaba ako ng tingin sa hiya. “Matalinong bata naman si Tintin. Alam niyang mali iyon.”

“Maharot ka rin eh no? Isang kalabit lang sa’yo, bumubuka na ang bulaklak.” Asiwang sabi niya. 

“Hayaan mo na, may anak naman na sila.” Depensa ni Mammy.

“Eh paano pag nabuntis ulit yang anak mo? Unahin mo muna yung makatapos ka sa kolehiyo, kaya nga tapo lumipat dito sa Maynila.” Sabi ni Ninang.

“Oo naman, Ninang.”

“Eh di mag-condom ka na lang, anak.” Sabi naman ni Mammy.

“Gaga! Wala naman yang titi yang anak mo. Bakit siya ang pagcocondomin mo? Kunsintidora ka rin nanay ka.” Nalukot ang mukha niya.

“Normal na tao ang anak ko na may pangangailangan bilang babae. Ilang taon na din yang tigang. Pagbigyan mo na. Sabihin mo yan kung ikaw hindi ka nagbobooking.” Natatawang sabi ni Mammy.

“Oo nga naman.” Ngumisi ako.

“Ewan ko sa inyong mag-ina. Bahala na kayo. Tagilid talaga ang utak niyo. Ako lang talaga at si Cosme ang pag-asa ng bayan. Siguro kung wala ako sa buhay niyo, matagal na kayong patay sa kagagahan niyo.” Imbyernang nagmartsa ito papasok sa kwarto niya. 

Pumasok na din kami sa sari-sarili namin kwarto. Nadatnan ko si Migs na nakahiga sa kama, nakaunan ang kambal sa magkabilang braso niya at nakasiksik sa tagiliran ng ama. Nakapikit na ang mga mata niya pero ang kamay niya ay patuloy pa rin sa paghaplos ng buhok ng dalawang bata.

Bumukas ang mga mata ni Migs habang pinanonood ko sila at agad akong nag-iwas ng tingin. Akmang tatayo na siya nang pigilan ko.

“Migs, okay lang. Diyan ka muna. Magbabanlaw pa naman ako ng katawan saka baka magising pa ang mga bata.” Sabi ko.

“Saskia…” Mahinang sabi niya.

“Bakit?”

“What was it like when you were pregnant with the twins? I want to know… I want to imagine what it was like to be there.”

Bumaba ang mga mata ko sa natutulog na kambal. “Medyo nahirapan din ako sa pagbubuntis sa kanila. Palagi kaming nasa center noon kasing nagkaron din ako ng komplikasyon. Akala ko nga mawawala ulit sila sa akin katulad nang nangyari kay baby Migs. Sa awa naman ng Diyos, nailuwal ko naman sila.”

“Where were they born?”

“Sa bahay lang. May kapitbahay kaming kumadrona. Pinatawag lang siya ni Mammy tapos yun na, siya ang nagpaanak sa akin. Si Savi, hirap siyang umiyak noong bagong panganak siya saka liit niya talaga. Doon pa lang, alam na namin na may problema sa kanya. Dinala namin siya sa ospital at doon nga namin nalaman na may problema siya sa baga niya. Pinilit ko naman na maipagamot siya. Pero wala eh, naubos kami. Natakot ako na dumating yung araw na wala na akong maipangbiling gamot sa kanya o pangpa-checkup.” Nangingilid ang luhang sabi ko.

“Sorry, I wasn’t there…” Inabot niya ang kamay ko at dinalda sa labi niya. Namuo ang mga luha sa mata niya. “I’m so sorry, Saskia.”

Chapter Forty One

MIGS

I woke up with only one of the twins cuddled against me. A soft smile etched across my lips when I looked down and saw Tintin’s head pillowed on my chest. I kissed her on the forehead, stroking her golden hair. Her arms tightened around me and so I pulled her closer to me and inhaled the scent of her hair. She smelled of innocence and sweetness, a little sunshine with sweet tarts. 

I turned to my other side to check on Savi, only to find her cuddled to her mother. Saskia and Savi were facing each other, their arms wrapped around one another. How many times have I dreamt of a day like this? When I’d be able to give my daughter the complete family I’d always wanted for her. The existence of Tintin was an unexpected bonus. She brought a different kind of happiness in my life. 

I kissed each of my girls and couldn’t help but stare at their mother. Saskia looked peaceful in her sleep as she cradled our daughter in her arms. I could only imagine what life would have been like had we never seperated years ago. I could have given my daughters the family they deserved. 

I softly grazed my hand against Saskia’s cheek as I stared at her beautiful face. This woman was the woman who birthed my children. I wanted to hate myself for not listening to Saskia and letting my emotions get the best of me. Tintin wouldn’t have had to grow up without me and Savi wouldn’t have been without a mother for six years. She would’ve been my wife. 

“Migs?” Her eyes fluttered open.

“Good morning.” Feeling embarrassed, I pulled my hand away.

“Kanina ka pa ba gising?” She asked, sitting up and looking down at our sleeping daughter. 

“Hindi naman. I woke up just a few minutes ago.” I answered.

She bent her head down and showered her with kisses. “Ang ganda talaga ng mga anak natin. Kamukhang-kamukha mo.”

“They had your beauty…” I quietly said as I watched her.

Nag-angat siya ng tingin sa akin. She gave me a slight smile. “Mas nagmana sila sa inyo. Lalo na doon sa kapatid mong si Drey. Siguro paglaki nilang dalawa kasing ganda sila ng Tita Drey nila. Migs, gusto ko pa lang magpasalamat sa’yo kasi hindi ka nahiyang ipakilala si Tintin at ang pamilya ko. Ang bait-bait nila sa amin lalo na sina ma’am Cassie at sir Phoenix.”

“Of course, your family and my family are one now. Itong dalawang  ito ang habang-buhay na nagdudugtong sa akin sa’yo. You gave birth to the two most important girls in my life. As long as they’re here, you and I will forever be connected. My family is their family and yours as well.” I nipped her chin and made her look at me. “You are the mother of my children. You gave me the greatest gifts anyone could ever give me.”

My eyes lowered down to her  lips. They were naturally pink and plump. I thanked God for giving me the privilege to taste those perfect lips. I had already kissed her twice since we’d met again and I didn’t think I’d ever get enough of it. My head began to move towards hers and she stared at me, her lips parting in a curious awe.

“M-migs…” She pulled her head away just as I was about to kiss her. She then shook her head and let out a deep sigh. “Mali ito. Hindi dapat natin ito ginagawa. Hanggang sa mga bata na lang sana ang responsibilidad mo. Mas mabuti siguro kung magiging magkaibigan na lang tayo.”

My shoulder sagged at what she said.  It was as if my hopes of building a family with her and our daughters came crushing down. She had indeed grown not only as a mother but as a woman as well. I wanted to be proud of her and what she had become now but at the same time, I was mourning for the Saskia I used to know. The Saskia who loved without any inhibitions. Amazing how life experiences and maturity can change a person.

“Lalabas na muna ako.” Paalam niya sa akin bago tumayo sa kama.

All I did was watch as she walked out of the room, leaving me with our two daughters. I felt an ache in my chest knowing that she didn’t want us to be anything more than friends.  

SASKIA

Tanga na kung tanga pero nasasabik pa rin ako sa halik ni Migs. May parte pa rin sa akin na baliw na baliw pa rin sa tatay ng mga anak ko pero kailangan kong pigilin ang sarili ko. Umiwas ako sa halik niya dahil hindi pa ako nagtooth brush.  Ayaw ko naman masabi niyang may bad breath ako. Saka isa pa, natuto na ako sa mga pagkakamali namin noon. Tama nang maging ama na lang siya sa mga anak namin, hindi naman na kailangan na asawahin niya pa ako. Ayaw ko na ulit na maramdaman na bayarang babaeng sinusutentuhan at ibinabahay ni Migs. Kaya nga ayaw kong lumipat kami ni Tintin sa bahay niya kahit ano’ng pilit niya sa amin. Kasi katulad din ng dati naman ang kalalabasan nun. Ibabahay niya ulit ako at susustentuhan ang pamilya ko. Walang magbabago sa tingin niya sa akin. Para sa kanya, magiging isang pokpok lang ako na nadampot niya noon sa stag party na naanakan at ibinahay niya.

Noong gabing ipagtabuyan niya ako, doon ko naramdaman kung gaano ako kababang babae. Hinding-hindi ko makakalimutan kung gaano ako nangliit sa sarili ko nang akusahan niya akong ginagamit ko ang anak namin para perahan siya. Akala ko kasi hindi ganon ang tingin niya sa akin, na hindi lang ako isang bayarang babae sa kanya. Sa huli, nalaman kong katulad din pala siya ng iba. Iba man ang pinararamdam niya sa akin, isa lang ang tingin nila sa akin. Hindi ako tao para sa kanila, walang ibang mahalaga sa akin kung hindi pera, isa lang akong karneng buhay na walang pakiramdam. Hindi niya nakita ang ako sa likod ng trabahong pinasok ko noong magkakilala kami. Minahal ko si Migs at siguro nga may puwang pa rin siya sa puso ko pero may mga anak na ako. Ayaw kong pati sila ganon ang maging tingin sa akin. 

Nabuo ko ang sarili ko noong iwan ko si Migs at hindi ko na hahayaan mawasak ulit ang binuo kong iyon ngayong nagbalik siya sa buhay namin. Hindi na ako bayarang babae. Isang taon na lang, gagraduate na ako at matutupad na ang pangarap kong maging guro. Nilaro-laro ko ang maliit na pendant kung nasaan ang abo ni Baby Migs. Hindi ko man pwedeng maitama lahat ng pagkakamaling nagawa ko ngayon, gusto kong bumuo ng magandang hinaharap para sa mga anak ko. Para balang-araw may maipagmalaki ako sa kanila.

“Ano, Saskia, happy p na naman ba?” Nakasimangot na tanong sa akin ni Ninang pagkalabas niya nang kwarto.

“Ano na naman yun, Nang?” Kumunot ang noo ko habang umiinom ng kape sa mesa. 

“Happy pukelye. Akala mo hindi ko alam na hindi lumabas si Migs kagabi sa kwarto niyong mag-iina. Mahiya naman kayo sa mga anak niyo.” Umarko na naman ang isang kilay niya.

“Wala naman kaming ginawa. Nakatulog lang siya sa kwarto. Hindi ko na ginising kasi mukhang pagod na pagod na. Naawa na ako kaya hinayaan ko na.” Sabi ko.

“Yan na nga ba ang sinasabi ko. Kilala kita, eh. Pag naaawa ka kay Migs, bumibigay ka.” Naiiling na sabi niya.

“Good morning, Mommy.” Napalingon ako kung saan nanggagaling ang boses ni Savi at nakita ko si Migs na palapit sa amin, buhat ang dalawang bata sa magkabilang braso.

“Morning, Saskia, Ninang Jodie.” Magalang na sabi ni Migs.

“Hindi kita inaanak.” Mataray na sabi ng bakla.

“Ang taray mo naman, Jodie.” Depensa ni Tintin sa ama habang nakapulupot ang mga bisig sa leeg nito.

“It’s okay, sweety.” Natatawang hinalikan ni Migs ang noo ni Tintin. Inupo niya ang mga anak niya sa mesa at inasikaso ang dalawang bata. Nagluto siya nang almusal para sa lahat at pagkatapos ay pinakain ang mga ito. 

“Ten, twenty, thirty, forty, fifty, sixty, seventy, eighty, ninety…” Pinanonood ko ang mag-aama ko habang tinuturuan sila ni Tintin na mag chinese garter sa labas ng bahay namin. Isa sa mga paborito niyang laro noong nasa Sto. Antonio pa kami. Tuwang-tuwa naman si Savi na pinanonood ang kapatid habang nagtatatalon ito, nakapulipot sa paa niya ang isang dulo ng garter at ang isang dulo naman ay sa ama nila. 

“Daddy, sara mo paa mo. Masyadong magkalayo yung garter.” Reklamo niya.

“Oh, sorry.” Natatawang sabi ni Migs at isinara sinunod ang utos ng anak.

“One hundred!” Sabi ni Tintin.

“My turn!” Excited na sabi ni Savi at pumalit naman si Tintin sa pwesto niya. 

“Kaya mo na yan. Madali lang naman, di ba?” Sabi ni Tintin sa kambal.

“Watch me, okay?” Nakangiting sabi ni Savi. 

“I watch you, sister.” Masayang sabi naman ni Tintin.

Medyo natututo naman si Savina dahil kanina pa siya tinuturuan nang kapatid niya. Parang permanenteng nakaukit na ang ngiti sa mga labi ko habang pinanonood ang mag-aama ko. Hindi ko naiwasang hawakan ulit ang pendant ko at hilingin na sana nandito si Baby Migs. Kumpleto na sana ang pamilya namin. 

“One hundred!” Tumalon si Savi at inapakan ang dalawang tali ng chinese garter.

“Ang galing naman ng baby ko!” Tuwang-tuwang sabi ko bago ako lumapit sa dalawang kambal at pinunasan ang mga pawis nila gamit ang maliit na bimpong nakapatong sa balikat ko. 

“Naghanda ako ng turon. Kumain na muna kayo.” Lumabas si Mammy dala ang isang platong turon.

“Wow! May langka ba yan Lola Mammy?” Tanong ni Tintin habang kumakaripas ng takbo papunta kay Mammy.

“Oo, dinamihan ko kasi alam kong iyon ang gusto mo.” Sabi ni Mammy at inabutan ng turon si Tintin. “Kumain kayo ng kumain. Papasok lang ako, baka masunog yung iba pang niluluto ko.”

“Savi, masarap ito. Nakatikim ka na ba ng turon?” Tanong ko sa kanya habang hawak ang kamay niya at naglalakad kami papunta kay Mammy. Kinuha ko siya ng turon at isinubo ko sa kanya. “Masarap ba, anak?”

“Opo!” Tumango-tango si Savina habang nginunguya ang pagkain. “It tastes really good.”

“Ako din, Saskia, subuan mo ko.” Nainggit naman ang kambal niya at ibinaba ang turon niya. Sinubuan ko din siya katulad nang ginawa ko kay Savi at nangingiting ngumuya ito. “Si Daddy din dapat.” 

Nag-angat ako ng tingin kay Migs at binigyan niya ako ng isang tipid at tila nahihiyang ngiti. 

“Dali na, Saskia, subuan mo na si Daddy. Nahihihiya pa kayo. Para naman wala kayong anak.” Pilit sa akin ni Tintin.

“Yeah, Mommy!” Parang kinikilig na humagikgik si Savi. “Do it just like in the cartoon Daddy and I watched.”

Lumawak ang ngiti ni Migs at binuhat si Tintin. “Susubuan ako ng Mommy niyo pero kailangan mula ngayon Mommy na ang itatawag mo kay Saskia. Hindi na pwedeng Saskia lang, okay? Mommy ang tawag ni Savi kay Saskia kaya dapat ganon ka rin.”

“Mommy…” Sabi ni Tintin habang nakatingin sa akin. 

“Yeah, that’s more like it.” Hinalikan ni Migs sa pisngi ang anak namin. Hindi ko maiwasan na medyo maluha nang marinig ko iyon sa bibig ni Tintin. Kasi naman, kahit kailan hindi ko pa narinig na tinawag niya akong Mommy. Saskia na talaga ang nakalakihan niyang itawag sa akin. Parang gustong matunaw ng puso ko.

“Mommy, subuan mo na si Daddy…” Nakangising sabi ni Tintin.

Inangat ko ang kamay ko at sinubuan si Migs. Nagtama ang mga mata namin at hindi ko maiwasan ang mapangiti nang makita ko siyang nakangiti din. Tuwang-tuwa at parang kinikilig naman ang dalawang bata habang nanonood. 

“Para kayong magsyota.” Sabi naman ni Tintin.

“Hay nako, Tintin, kung anu-anong natututunan mo, ha? Ang bata-bata mo pa.” Kunwaring naiiling ako pero ang totoo niyan kinikilig lang ako. 

“Okay, girls. Eat up. Finish your food.” Sabi ni Migs sa mga bata. 

“Saskia!” Narinig ko ang isang pamilyar na boses at nang pumihit ako ay nakita ko si Sir Neil na palapit sa amin.

“Hi, Tito Neil!” Kumaway naman si Savi sa kanya. Nagkakilala na sila dahil si Sir Neil ang kasama ko noong nagkapalit si  Savina at Tintin.

“Tito?” Umarko ang kilay ni Migs.

“He’s Mommy’s friend.” Sabi ni Savi sa ama niya. 

Napako ang tingin ni Neil sa kinatatayuan ni Migs.

“Neil, ito nga pala si Migs. Siya ang ama ng kambal.” Pakilala ko sa kanya at tumingin naman ako kay Migs. “Migs, si Neil. Siya ang nabanggit ko sa’yo noon na tumutulong sa amin.”

“Nice to meet you, pare.” Inilahad ni Neil ang kamay niya kay Migs.

Bumaba ang tingin ni Migs sa kamay ni Neil bago iyon tinanggap. “Likewise.”

Hindi maitatanggi ang tensyon na namamagitan sa dalawa. Nang mabawi nila ang kamay ng isa’t-isa ay pinagtuunan naman ni Neil ng pansin ang kambal. Ngumiti siya sa mga bata. “Magkamukhang-magkamukha talaga kayo. Sino na ba dito si Tintin?”

“Yung mas maganda.” Sagot naman ni Tintin.

“But Mommy said we’re both beautiful.” Lumabi si Savi.

“Oo naman, pareho kayong maganda. Walang mas.” Sabi ko sa kanila.

Natawa na lang si Neil sa tinuran ng bata. “Pag nagsalita pala, doon makikilala kung sino si Tintin at si Savina. Pwede ba tayong mag-usap, Saskia?”

“Oo naman.” Sabi ko.

MIGS

“Ayoko na, Daddy. Busog na ako.” Tintin put down her half-eaten turon. The girls were sitting beside me while their mother was walking around with Neil as they have something important they needed to talk about. I could see them from where we were at. 

“You have to finish that. Sabi ni Daddy we shouldn’t waste food kasi maraming bata ang nagugutom.” Savi told her twin sister.  

“Ano naman ang konek? Mabubusog ba sila kapag naubos ko yan?” Tintin shrugged. “Daddy, ayoko na. Puputok na tiyan ko.”

“It’s okay. I’ll just finish it for you.” I said, my eyes still on Saskia and Neil. 

“Nagpapa-pogi points na naman yan si Sir Neil, Daddy.” Tintin said, probably noticing that I had been watching their mother and Neil. “Noong nasa Sto. Antonio kami, palagi din niyang pinupuntahan si Saskia. Ay, si Mommy pala. Saka dalawang beses na niyang hinatid si Yuka saka si Mommy pauwi. Hindi naman ginagawa yun ng teacher, di ba?”

“Boyfriend na ba ng Mommy mo si Neil?” I couldn’t help but ask. Was he the reason why she wanted us to just remain friends?

“If she’s Mommy’s boyfriend then they get married, we’d have another daddy?” Savi’s eyes widened.

“No, you’re not going to have another daddy. Ako lang ang daddy niyo, do you two understand?” I firmly told them, my jaw clenching.

“Ayoko ngang magka-boyfriend si Sas- Mommy.” Tintin made a face and shook her head. “Bakit kasi hindi na lang kayo? Mas bagay kayo kasi mas gwapo ka kaysa kay Sir Neil. Saka ayokong mag-asawa siya ng iba, no!”

I didn’t want to play favorites but I loved the way Tintin was peptalking me right now. She was indeed a smart little one, a little girl ahead of her age.

“Bakit hindi ka pa nagpapa-pogi points? Baka maging syota niya na yan si Sir Neil.” Tintin’s face crumpled. 

“Paano ba magpa-pogi points?” I asked, cluelessly.

“Mmm… Palagi ka dapat mabango.” Tintin started.

I sniffed myself. “Bakit? Hindi ba mabango si Daddy?”

“Pag bagong ligo ka mabango.” Tintin grinned.

“Daddy always smells good.” Savi wrapped her arms around me.

“Pero si Sir Neil sabi ni Jodie, naliligo sa pabango pag pinupuntahan niya si Saskia sa bahay.” Tintin said. 

“Mommy. You call her Mommy from now on.” I corrected her. “Ano pa?”

“Dapat palagi mo siyang sinasabihan maganda.”

“What else?”

“Buy her flowers!” Savi suggested. 

“Oo nga. Isang beses nagdala si Sir Neil ng bulaklak kay Sas– Mommy. Pero isang beses lang yun.” Tintin said. “Saka mag-date kayong dalawa.”

“Yeah, take Mommy out on a date. Just like in the Lady and the Tramp.”

“Aahh!” We were all startled when we heard Saskia’s scream then I saw her wrapping her arms around Neil. “Thank you, Neil. Sobrang salamat!”

The sight of her hugging another man made my blood boil. I had to take in a few deep breaths to calm my nerves and resist the urge to walk up to them and break the hug. After pulling away from the hug, she started excitedly running towards us.

“Savi, Tintin, nakuha ko ang scholarship!” She was over the moon, her eyes shone with so much happiness. “Scholar na ako! Makakapagtapos na ako ng pag-aaral at meron na din akong trabaho.”

I lifted the girls up from my lap and brought her to Saskia. “Hug niyo ang Mommy niyo. Let’s congratulate her.”

“Congratulations, Mommy!” Savi sweetly said and hugged her mother. 

“Malapit ka nang maging teacher!” Masayang sabi ni Tintin.

She hugged the twins, her eyes misty with tear.

“We are so proud of you, Saskia.” I embraced her, too.  

She lifted her gaze up while still in  my arms and I looked down at her. We exchanged quiet glances at each other. I felt nothing but warmth as I held in my arms the three most important women in my life. It was so perfect that I didn’t want this moment to end.

Neil cleared his throat from behind Saskia and we pulled away from the hug. 

“You start this coming, Saskia. We’ll have a quick orientation and after that, pwede ka nang magsimulang magtrabaho.”

Saskia walked up to Neil and took his hand in hers. “Promise, Neil, hindi ka mapapahiya sa akin. Hindi ka magsisising nirekomenda mo ako.” 

“Alam ko naman ’yon, Saskia. Kaya nga ikaw ang kinuha ko.” His eyes shone with utter admiration when he looked at her.

“Thank you! Thank you talaga, Neil! Ang laking bagay itong ginawa mo para sa akin.” She squeezed his hands. 

I would be lying if I say I wasn’t threatened by Neil’s presence. He was a decent-looking man and a college professor. Saskia’s more comfortable with him than she was with me. I was just the father of her kids and she didn’t want to see me as anything more than that. 

SASKIA

Katatapos ko lang nang unang araw ko sa trabaho bilang isang  assistant. Magaan pa lang naman ang trabaho dahil wala pang masyadong estudyante at summer class pa lang ngayon. Siguro kapag nagsimula na ang pasukan, itataon ko na lang ang mga klase ko bago ako pumasok sa trabaho. Pwede naman daw iyon sabi ni Neil. Mag-schedule na lang ako ng maagang pasok dahil medyo late naman na ang start ng shift ko. Part-time lang nman iyon, para talaga sa mga estudyanteng kailangan ng extra-income.

“Saskia.” Paglabas ko ng building ng school ay narinig ko ang boses ni Migs na tumatawag sa akin. Napalingon ako at nakita siyang palapit suot ang uniporme niyang pangtrabaho, naka-roll na ang sleeves niya hanggang siko at bukas ang ilang butones sa taas nito. 

“Migs, ano’ng ginagawa mo dito?” Kunot ang noong tanong ko.

Nagkibit-balikat siya. “Naisip ko lang na puntahan ka. Isa lang din naman ang uuwian natin kaya naisip kong isabay na kita.”

“Hindi ka na sana nag-abala.” Sabi ko sa kanya.

“It’s nothing. Malapit lang din naman ang office dito.” 

Kumunot ang noo ko. Nakapunta na ako sa opisina nila noon. “Parang hindi naman.”

Naglakad kami papunta sa kotse niya at nagulat ako nang buksan niya ang passenger’s side at may mga bulaklak na nakapatong sa ibabaw ng upuan. 

“M-migs?” Takang-tanong ko sa kanya nang makita iyon.

“I just want to give you a little something to congratulate you on your first day of work.” Kinuha niya ang bouquet ng bulaklak mula sa upuan at inabot sa akin.

Hindi ako nakagalaw ng ilang segundo. Nananaginip lang ba ako? Binigyan ako ng bulaklak ng isang Miguel Cordova?

“Salamat, Migs.” Sabi ko nang makabawi sa pagkabigla at kinuha ang bulaklak bago ako umupo. Isinara ni Migs ang pinto ng kotse at umikot siya papunta sa driver’s side.  Nang makapasok ay sinimulan niya nang paandarin iyon.

“Do you want to get something to eat before we head home?” Tanong niya.

“May pagkain na siguro sa bahay, magtitira naman yun si Mammy. Saka baka hinihintay na tayo ni Savi at Tintin.” 

“They have each other to keep them company. Ilang minuto lang naman ito. Kakain lang tayo at uuwian na din natin sila ng pagkain.” 

“Sige.” Kibit-balikat na sabi ko at kumulubot ang ilong ko. “Migs, wala bang natapon na pabango dito?”

“Bakit? Is there any problem?” Kunot ang noong tanong niya.

“Parang ang tapang kasi ng amoy.” 

Nagulat ako nang dalhin ako ni Migs sa dating pinagdalhan ko sa kanyang kainan. Sa may mga ihaw-ihaw. Nandoon pa rin nga ang tindahan na dating  kinakainan namin nina Mammy. 

“Kung nandito si Tintin, tuwang-tuwa siguro iyon. Mahilig pa naman yun sa inihaw na hotdog.” Sabi ko habang kumakain kami.

“We’ll take Savi and Tintin with us next time.” 

“Bakit naman dito mo ako dinala? Ang lakas maka-throwback.” Nakangiting sabi ko. 

“On the way lang din naman at alam kong magugustuhan mo dito.” 

“Naaalala ko, buntis pa ako kay Baby Migs noong dinala kita dito.” Napabuntong-hininga na lang ako. “Paano kaya kung nabuhay siya, ano? May Kuya na sana ang dalawa. Alam mo minsan hindi ko maiwasan isipin na siguro siya ang naging kabayaran sa mga kasalanan natin kay Hazel.”

“Don’t say that…” Mahinang sabi niya.

“Tuwing naaalala ko si Baby Migs, pumapasok din sa isip ko si Hazel.” 

“Hazel had already forgiven me. Please, don’t think that way. Wala kang kasalanan sa mga nangyari. All you did was give me three precious angels.” Sabi ni Migs.

“Sana kung nasaan man si Baby Migs alam niya kung gaano natin siya minahal. Sana alam niya na hindi natin siya nakakalimutan.”

Tumango-tango si Migs. “He would have been lucky to have you as his mother.” 

Sandali kaming nagkatitigan ni Migs. Napangiti ako sa sinabi niya. Ang sarap palang marinig iyon mula sa ama ng anak ko. 

“You raised our daughter well, Saskia. Lumaking matalino, bibo, at matapang si Tintin. She has a personality as colorful and vibrant as yours.” Nakangiting sabi ni Migs. “I just wish I could’ve been there for her.”

“Ganon din naman ako kay Savi. Ilang beses kong hiniling na sana nandoon ako habang lumalaki siya. Hindi ko man lang narinig ang unang salita niya, hindi ko man lang nakita yung unang hakbang niya.”

“And I wish I was there to see you when you were pregnant with our twins.”

“Ang laki-laki ko kaya noon.” Humagikgik ako. “Alam ko may picture pa ako sa bahay. Pakikita ko sa’yo pag-uwi. Ilang buwan ko din hindi nakita ang mga paa ko.”

“I’m sure you were still beautiful.” Umikot ang malamlam na ngiti niya sa mga labi habang nakatingin sa akin. “You’re beautiful, Saskia.”

“S-salamat.” Nahihiyang nagbaba ako ng tingin.

“What was Tintin like when she was growing up? Ano’ng hilig niya? Ano ang mga gusto niya?” Sabik na tanong ni Migs.

“Si Tintin, mababaw lang din kaligayahan niyan. Bigyan mo lang limang piso yan pangbili ng candy tuwang-tuwa na yan. Medyo matalas lang nga ang tabas ng dila, nakuha niya kay Ninang yun. Siya halos kasi nagpalaki kay Tintin, sa kanya ko iniiwan kapag pumapasok ako sa eskwelahan. Taklesa si Tintin pero mabait na bata naman yun. Buti nga nagmana sa’yo pagdating sa talino. Best in all yan sa klase niya saka palaging line of 9 ang grades niyan, palaging perfect sa mga exams.” 

“Matalino ka din naman. And you’re strong-willed. Hindi ka makakakuha ng scholarship kung hindi. Pinilit mong makapag-aral ulit habang pinalalaki mo si Tintin at binubuhay ang pamilya mo.” 

“Gusto ko lang naman may maipagmalaki sa mga anak ko. Ayaw ko nang maliitin ako ng mga tao.” Mo.

“I’m very proud of what you’ve achieved, Saskia. As a person and as a mother. You’ve grown so much. Ang laki na ng pinagbago mo.” May kung anong emosyon sa mata ni Migs na hindi ko mabasa.

Ngiti lang ang naisagot ko sa kanya. Kinailangan kong kagatin ang loob ng pisngi ko para mapigilan ang kiliti sa tiyan ko. 

“Ikaw naman ang magkuwento sa akin, Migs. Gusto kong mas makilala pa si Savi. Paano mo siya pinalaki? Kumusta siya sa eskwelahan? Hindi ba siya minsan naghahanap ng ina?”

“I think she’s gone through that stage. Nagtataka kasi siya noon kasi puro Mommies ang umaattend ng PTA at ako lang and Daddy doon. Ipinaliwanag ko naman sa kanya ang lahat at naintindihan naman niya. My family and I gave her all the love she could ever want or need. Drey treated her like her own. Wala kasing anak na babae si Drey kaya sabik sa babae. Nandyan si Mama, si Ronnie, at si Anais. Drey and Anais actually helped me raise my daughter. Sila ang nagpapabreastfeed kay Savi noong baby pa siya kasi halos magkakaedad lang sila ng triplets at ni Pixie.”

“Sana pala sinabi mo sa akin para naman napasalamatan ko si Anais at Drey. Kumusta naman ang pag-aaral ni Savi?”

 “She does well in school, she gets decent grades but she excels the most in dancing. She loves to dance. Sabi nga ni Dad na mana niya iyon kay Mama dahil cheerleader si Mama noong college siya. We were watching Barbie in the pink shoes years ago and all of a sudden, she decided that that’s what she wanted to do. She talks about ballet, she’d try to copy what she sees in the cartoon, and then decided to sign her up to a ballet class. She was absolutely passionate about it, Saskia. She’s very strong-willed just like you. Iyan ang na mana sa’yo ng mga anak natin and your resilience.” Kita ko ang ningning sa mga mata niya habang nagkukuwento tungkol kay Savi.

MIGS

I had done what my girls told me to do to earn some ‘pogi points’, as what Tintin calls it. I brought flowers for her, I sprayed about half a bottle of cologne on me, I took her out on a date, and told her shes’s beautiful. It was working. Saskia was slowly loosening up. She was laughing and starting to open up.

“Migs, ano na kaya ang nangyari sa dating bahay na tinirhan natin noon?” She asked as I was driving back to their apartment.

“It’s still there. Sa’yo pa rin nakapangalan ang bahay.” I answered.

“Hindi mo ibinenta?” Her eyes widened.

“No. Why would I? That’s where I keep my memories of you and Baby Migs. It’s still very well-maintained. Minsan pumupunta din ako lalo na kapag namimiss ko ang baby natin at-” I paused. and swallowed, my heart suddenly pounding a bit faster. “Gusto mo bang silipin ulit?”

“Sige…” She answered silently.

It took me only a few minutes to drive to the village. I pulled up on the driveway and we both walked into the house. I have the house ocassionally cleaned and maintained. Ayokong maluma na lang ang bahay. But other than that, I’d left everything untouched.

“Parang wala pa rin nagbago.” Saskia said as her eyes wandered around. 

“Even Baby Migs’ changing table and crib are still in our room.”

She turned her head to me and a sad smile etched across her face. “Migs, nandito na rin naman tayo. May gusto sana akong ipakilala sa’yo.”

I watched as she took something from inside her blouse. A pendant? She fondly touched the small cylinder silver pendant. My brows furrowed as eyed it.

“Ito si Baby Migs.” 

“W-what?” I was dumbfounded.

“Nandito ang abo ni Baby Migs. Pina-cremate namin siya.” Saskia’s voice shook with impending tears. “B-buong bata na siya nang mailabas ko. Maliit lang siya pero tao na siya, Migs. Hinding-hindi ko makakalimutan ang araw na iyon. Nakita ko siya. Lalaki ang baby. May limang maliliit na daliri sa bawat kamay at paa.”

“Shhh…” I said, pulling her to me. She cried into my chest and all I could do was try to comfort her. My chest felt like it was being squeezed, it was so heavy and painful reliving these again. I may not have seen my son but I had already loved him. After so many years, I could still feel the trauma Saskia had with seeing our son’s fetus. I felt even more bad than I already feel. I was supposed to be there for her when she was mourning. I would forever hate myself for pushing her away when she needed me. “K-kasalanan ko kung bakit nawala si Baby Migs. Siguro kasi hindi ako nakakain sa tamang oras o hindi kaya sa pagpupuyat ko o kaya hindi ko nainom ang vitamins ko.

“No, it’s not your fault. Wala kang kasalanan. Stop blaming yourself. I’m sorry. I’m so sorry…” I whispered as I kissed her hair, tears trickling down my cheek. If anything, I was the one to blame. 

I cupped her face and kissed her. I kissed her as if she was the sole thing in the universe that existed. I pulled her to the sofa, my lips still on hers. It took awhile but she answered back. We found comfort in the familiary of our passion for each other. I sat Saskia on my lap and my hands wandered around her intimate parts. 

I dipped my tongue into her mouth and she welcomed it with hers. We were lost in our passion as her tongue began sparring with mine.

Chapter Forty Two

MIGS

I grabbed her hips and turned her so that she was straddling me. We stared into each other’s eyes as we tried to catch our breaths after pulling away from the passionate kiss we had. My chest heavily heaved up and down from the intensity of the passion. 

My hands went to the hem of her blouse and I lifted it up, carefully taking it off and throwing it to the floor. A few moments later, her brassiere joined her blouse. Right in front of my face stood proud her perfectly round and full breasts. 

“You are so beautiful, Saskia…” I said with full sincerity. She was a piece of art. 

“Migs…” She bit her bottom lip, grinding her crotch against mine. I cupped her firm buttocks and pressed harder to me as I wanted her to feel my growing erection. “M-matagal na nang huling beses…”

“I know…” My lips grazed her neck. She whimpered when my lips lowered to her breast. My mouth latched on her breast, sucking it like a hungry baby would as my tongue swirled around her perky nipples.

Her fingers combed through my hair, pressing my head harder against her. She was warm and soft just as the last time I devoured her, eating like I would never be able to taste this again. Her nipple and breast shone with my saliva and it only heightened my need for her. I gave her other breast the same attention while my fingers played with her other breast. I wanted nothing more tonight but to cosume every erotic part of her. 

“Yes, rub it like that, Saskia.” I instructed her as she rocked back and forth against me. I could feel the longing and the pent-up heat coming out of her. 

“Migs…” She moaned.

I slowly lowered her body down the couch and I got on top of her, her legs still wrapped around my waist. I could see the burning need in her eyes as I stared down at her, her look mirrored mine. I began to unbutton my shirt, my fingers fumbling to open undo them to cool myself a bit down. My erection was painfully hard inside my trouser but I wanted to focus on Saskia. I wanted her to enjoy the foreplay. I wanted to make it up to her. Give her what her body wanted. I doubt she’d taken any other lover after me. 

My hands lowered to the button of her jeans and I undid it. She lifted her hips up so that I could pull her pants down. This was Saskia’s uninhibited side. The side I hadn’t seen for a long time. She was unprententious, simply transparent without the need to hide how she feels. I took off her last remaining piece of cloth, her panties. 

She laid there, naked as the day she was born. My fingers delicately touched her sex, softly gliding between her folds. She shivered with pleasure as our eyes were glued to one another. I loved seeing the reactions her face makes. She gasped when my fingers played around her very opening. 

Her hips thrust against my fingers, she wanted me to continue thrusting my fingers inside of her. The intractable demand sent heat down my spine. I pushed a finger in and a soft moan escaped her plush lips. 

“You’re so tight, Sas. Spread your legs a little wider…” I said in a hoarse voice, my throat dry with desire. I pulled her legs apart so that I could have an easier access. I watched my fingers dipped inside her, she was so tight I had to use considerable pressure but I had managed to push all the way to the hilt. And with the pad of my thumb, I fondled her clitoris. 

“Mmm…” She moaned in delight, her eyes closed and her hips bucking.

“So wet and tight.” I twisted my fingers inside her walls and she grunted when I began to stroke her g-spot. “Do you like what I’m doing to you?”

“O-oo… Migs, huwag kang titigil…” She moaned.

“I won’t I promise. I won’t stop until you come.” I huskily said before dipping my head in between her legs. 

Her pussy was red with arousal and she had already built up an unbelievable amount of wetness, it glistened at the opening. I could smell the familiar feminine scent she exudes when she’s ready. How I’d missed this smell.

I left soft kisses on her pussy while I was finger fucking her. She moaned and shivered, spreading her legs wider. I ran my tongue through her folds and she lifted her hips up and cried out in pleasure. She moved against me as I swirled my tongue around her clit and sucked it until I could feel her spasm around my finger. She had already orgasmed.

I looked up and watched her reaction. Her chest heaved with her rough inhalations, her cheeks flushed, her pupils dilated as she looked down to me. I slid back up to level with her and kissed her on the lips and she kissed me back, her arms wrapping around my neck. I ignored my throbbing cock and just focused on the kiss as I gently pet her soaking folds. 

“God, you’re beautiful…” I softly said, staring at her flushed face. Her eyes were hooded with the kind of need that only made me harder. 

I lifted half of my body up and began stripping, unbuttoning my trousers and pulling it down along with my underwear. She looked down at my engorged cock and her eyes widened in pure surprise.

I positioned myself between her legs, the tip of my cock touching her pussy. It had been so long.

“MIGS!” She bolted right up. “Migs, sandali…”

“Bakit?” I asked.

“Migs, kasi baka… ayokong mabuntis.” She softly said, worry in her face. She hugged her knees to her chest and looked at me. “M-may condom ka ba?”

“Condom? I… no, I don’t have a condom.” 

“Umuwi na lang tayo.” She lowered her gaze. “Migs, ayaw kong mabuntis ulit. Alam mo kung gaano kabilis akong nabuntis kay Migs at sa kambal. Ngayon pang nakakuha na ako ng scholarship at pa-graduate na ako.”

My body sagged against the couch and nodded my head, cock still stood erect. “I understand… I’m just going to drive to the convenience store but the nearest one is at least twenty minutes away.”

“Umuwi na lang tayo.” 

“Saskia, you’re going to kill me.” I groaned. 

“Tutulungan na lang kita.” She bit her bottom lips and her hands reached over to my hard cock. She touched me and began stroking.

I cupped her face and kissed her on the forehead before holding her by her wrists. “I want to be buried inside you, Saskia. It’s been years.”

I had never been with a woman since her. It had only been my hand for the past six or so years. And it now it was still a hand…

“Hindi talaga pwede. Gustuhin ko man rin pero hindi pwede. No condom, no entry.” She firmly said. 

An idea popped into my mind. One of the weirdest I had ever thought of so far. “Stay there, I’m just going to get something.” 

I ran to the kitchen and rummaged through the cupboard. I took out a rectangular box and hurried back to the living room. I was desperate to get in there. So desperate I had managed to think of soemthing like this. I was the CEO of one of the largest business in the Philippines. I was in a position that required quick decisions and problem-solving skills. Most of the time I had to be creative and think out of the box. 

“I have a box of cling wrap.” I said. “Maybe this will do? Yeah?”

SASKIA

Hindi ko maiwasan ang mapahagikgik habang binabalot sa plastic si General. Mukha kasing longganisa. Mataba at mahabang longganisa. Wala talagang makakapigil sa amin. Ilang taon din naman akong hindi naano. Namiss ko din naman ito. Gusto ko naman pagbigyan ang sarili ko kahit minsan lang.

“Do you think this will work?” Tanong niya. 

“Eh di doblehin natin para sure.” Sabi ko at hinimas iyon. “Kawawa naman si General.”

“Sino’ng general?” Tumaas ang isang kilay niya.

“Itong ano mo.” Ngumuso ako.

“You have a name for my penis?” 

“Ngayon mo lang nalaman?” Natawa ako. “O, ayan na, okay na yan siguro.”

Bigla siyang dumagan sa akin at sinimulang halikan ako. Bumaba ang isang kamay niya sa pagitan namin at hinawakan ang pagkababae. Isang hawak lang, feeling ko nawawala ulit ako sa katinuan. Ipinosisyon niya ang sarili niya sa pagitan ng mga hita ko at napasighap ako nang maramdaman ko na siya sa bukana. Ramdam ko ang pagragasa ng konting sakit nang pumasok na si General. 

“Migs, dahan-dahan…” Ungol ko nang humiwalay ang mga labi ko sa kanya. “Medyo masakit.”

“I’m sorry…” Malumanay na bulong niya sa tainga ko.

Umulos siya at parang binibiyak ang katawan ko sa laki niya. Napakapit ako ng mahigpit sa kanya. “Migs…”

Kumawala ang ungol mula sa mga labi niya nang mapasok niya ang kabuuan niya sa akin. Hindi ko napigilan ang sarili kong mapaluha sa sakit. Sa tagal ba naman mula nang huling beses namin itong nagawa, feeling ko virgin ulit ako. 

“Saskia…” Umangat ang mukha niya at tinitigan ako. “I’m sorry. Did I hurt you?”

“Okay lang.”  Sanay na ako. Palagi mo naman akong sinasaktan.

Hinalikhalikan niya ang mga luhang tumulo sa mga mata ko at makaraan ang ilang sandali ay muli siyang gumalaw sa ibabaw ko. Nandoon pa rin ang bahagyang sakit pero mas nanaig na ang sarap sa bawat pag-ulos niya at paggalaw ng daliri niya sa pagkababae. Alam niya kung saan ako hahawakan at kung paano na tila memoryado niya ang bawat parte ng katawan ko.

Naramdaman ko na naman ang pamilyar na init sa tiyan ko at kusang pumulupot ang mga hita ko sa kanya. “Migs!”

“Did you come?” Habol-hiningang tanong niya habang umiindayog sa ibabaw ko. Tango lang ang naisagot ko.

Ilang ulos pa ay tumigil na siya sa ibabaw ko at kasunod nun ay  ang pagpintig nang paglalaki niya sa loob ko. Sandali siyang hindi gumalaw bago ibinagsak ang buong bigat niya sa akin. Nanatili kami sa ganon posisyon bago siya humiwalay sa akin at humiga sa tabi ko. Tumagilid siya at hinapit ako palapit sa kanya.

“I love you…” Mahinang bulong niya sa tainga ko.

Parang humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko nang marinig ko ang katagang iyon. Gulat na lumingon ako para tignan siya at nakita kong nakapikit na ang mga mata niya. Maya-maya pa ay lumalim na ang paghinga niya. 

Yan ka na naman, Miguel Cordova. D’yan ka magaling, eh. Ang magpaasa. Tapos tutulugan mo ko! 

Ano ba itong pinasok ko? Mali pala. Bakit nagpapasok ulit ako?  Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga.

Chapter Forty Three

SASKIA

May araw na nang magising ako sa loob ng dati namin kwarto. Naalala ko lang na naalimpungatan ako kagabi nang buhatin ako ni Migs pero agad din akong nakatulog. Sandali kong nilibot ang tingin sa kwartong dating pinagsaluhan namin. Ang apat na sulok na dingding na ito ang nakasaksi kung paano namin nagawa ang kambal. Hindi ko naman akalain na mabubuntis agad ulit ako pagkatapos kong makunan kay Baby Migs. Isang buwan pagkatapos namin umalis sa poder ni Migs, bigla na lang palagi akong nagsusuka at nahihilo at mabili ng lumobo ang tiyan ko.

“Sas…” Narinig ko ang boses ni Migs paglabas ko ng banyo. Nakahiga siya sa tabi ko at pupungas-pungas pa. “Hey, good morning.”

Nahihiyang nag-iwas ako ng tingin sa kanya. “Mag-ayos ka na para makauwi na tayo. Baka hinahanap na tayo ni Savi at Tintin.”

“I’m sure they’ll be fine without us.” Hinapit ni Migs ang baywang ko. “Let’s stay here for a  bit. Inaantok pa ako.”

“Migs, sa tingin mo walang nakalusot? Hindi naman nasira? Effective naman, di ba? Paano pag nabuntis ako?” Nag-aalalang tanong ko.

“Pag nangyari yun, magiging Ate na si Savi at Tintin.” Kahit nakapikit ay umukit ang ngiti sa mga labi niya.

Hinampas ko siya sa dibdib. “Hindi nakakatawang biro yan. Ayoko nga sabing mabuntis.”

“Isn’t it funny that we’re in the very same room where we made the twins years ago?”

“Hindi ko nga alam na mabubuntis pala agad ako pagkatapos kong maraspa.” Bumuntong-hininga ako.

“Maybe Baby Migs made way for his sisters.” May mapait na ngiti sa mga labi ni Migs.

“Kung hindi nawala si baby Migs, wala tayong Savi at Tintin ngayon pero hindi ko pa rin maiwasan maisip na kung paano kaya kung nabuhay siya.”

“I think we’ll still have Savi and Tintin. Maybe they’ll just be a year younger than their age now.” Lumambot ang ekspresyon sa mukha ni Migs. “Thank you for giving me two beautiful daughters, Saskia. I can’t imagine a life with Savi and Tintin. At kahit hindi mo naipanganak si Baby Miggy, I want to thank you for carrying our son for a few months.”

“Pero Migs, ayoko na ulit mabuntis. Nag-aaral pa ako, isang taon na lang gagraduate na ko. Ito na ang pagkakataon kong mabago ang buhay ko.”

Umangat ang kamay niya at nilaro ang ilang hibla ng buhok ko. “We’ll grab a morning after at a drug store later. I’m sorry we had to resort to using a cling wrap. Iyon lang ang naisip kong paraan. I thought I’d die if I don’t get inside you. Last night was amazing, Saskia. Thank you.”

Nagbaba ako ng tingin nang maramdaman kong nag-init ang magkabilang pisngi ko habang bumabalik sa isip ko ang mga nangyari.

“I hurt you, didn’t I?” May pag-aalala sa boses niya.

“Medyo…” Mahinang sabi ko.

“Does it still hurt?”

“Mahapdi pa rin saka may konting dugo akong nakita kanina.”

Kumunot ang noo niya. “You bled?”

“Konti lang naman. Baka nabigla lang kasi matagal na akong… alam mo na.” Nahihiyang sabi ko.

“Patingin nga.” Itinaas niya ang tuwalya hanggang sa baywang ko at ibinuka ang mga hita ko.

“Hoy, ano ka ba?” Gulat na tili ko at sinubukan kong isara ang mga hita ko pero mas malakad ang mga kamay niyang nakahawak dito. “Huwag diyan, Migs…”

“I’m just going to look.” Napasinghap ako nang buklatin niya ang bulaklak gamit ng dalawang daliri niya.

“Migs, ano ba yan ginagawa mo.” Hinampas ko siya sa braso. “Masakit nga kasi.”

“I’m just checking to see what caused the bleeding. The cling wrap must’ve scratched you.” Sabi niya.

“Hindi naman yung plastic. Yung ano mo. Nabanat lang siguro…” Ramdam ko ang pamumula ng magkabilang pisngi ko. Itinulak ko ang balikat niya palayo sa akin. “M-mag-ayos ka na nga para makauwi na tayo.”

“We should visit an OB to have that checked. Para na rin siguro mabigyan ka ng contraceptive pills.” Umayos siya ng upo.

“Contraceptive pills?” Nanlaki ang mga mata ko.

“So we dont have to use condom the next time…”

“Wala ng next time, Migs. Huli na ’to. Alam mo hindi dapat nangyari ito. Hindi dapat ako pumayag.”

“Are you regretting it?” Nag-iba ang tono ng boses niya.

“O-oo…” Halos pabulong na sagot ko.

Hindi agad siya nakakibo at nag-hari ang katahimik sa pagitan namin. Tumikhim siya bago muling nagsalita ulit. “We better get going. Baka hinahanap na tayo ng kambal.”

“Mommy! Daddy!” Sumalubong sa amin ang nakangiting si Savi at yumakap sa akin. Pinugpog ko siya ng halik sa mukha. “Where have you been? I waited and waited and waited for you until I fell asleep.”

“Saan kayo galing? Bakit hindi niyo kami sinama?” Nakakunot ang noo naman na naglakad palapit sa amin si Tintin. Mabilis siyang kinuha ni Migs at binuhat.

“We’re sorry. May dinaanan lang kami ng Mommy niyo.” Hinalikan niya ang dalawang bata.

“Sabi ni Jodie baka daw nagkangkong kayo.” Umismid si Tintin.

“What’s kangkong?” Tanong naman ni Savi.

“Yung gulay na palagi namin kinakain noong nasa Sto. Antonio kami.” Sagot niya sa kapatid niya bago tumingin sa amin ng Daddy niya. “Bakit naman kasi nagkakangkong kayo? Eh may pagkain naman dito saka sawa na ako sa adobong kangkong. Malapit na nga akong tubuan ng halaman kakagulay ni Jodie.”

Wala na akong nagawa kung hindi mapahilot na lang sa sentido ko sa mga lumalabas sa bibig ni Tintin. Kung anu-ano naman kasi ang naririnig niya kay Ninang.

“Nakatulog ba kayo ng mahimbing? Sorry daddy wasn’t around to read you bedtime stories.” Pag-iiba ni Migs.

“It’s okay, Daddy. Last night, Tita Yuka painted our nails. Look!” Pinakita niya ang mga kuko niyang may cutics.

“Pink looks good on your nails. Ikaw din ba, Tintin?” Tanong ni Migs sa anak namin.

“Yes, Daddy. Very beautiful my nails.” Pinakita ni Tintin ang sa kanya, sumasabay na din sa pagka-inglesera ng kambal.

“Bongga!” Humagikgik si Savi, ginagaya naman ang salita ni Tintin.

“Apir!” Inangat ni Tintin ang kamay niya at nag-apir silang dalawa.

“Daddy, do you want to play jackstones with us? Binili kami ni Tito Cosme ng toy!” Tanong ni Tintin sa kanya.

“Oo nga, Daddy! Nanalo na nga si Savi. Ang galing-galing niya na!” Ani Tintin bago lumingon sa akin. “Sali ka din, Sask- Mommy.”

“Sige, kayo na lang muna.” Ngumiti ako sa kanya.

“Yan na pala ang mga bagong kasal.” Umeksena na naman ang kontrabing bakla. “Kumusta honeymoon?”

“Good morning.” Magalang na bati ni Migs kay Ninang. “Come on, girls. Let’s go play.”

Dinala siya ng mga bata sa salas kung saan nakakalat ang jackstones at mga lutu-lutuan na laruan na binili ni Migs para sa kambal. Umupo si Migs sa sahig at sumali sa laro ng dalawa. Habang abala kami ay hinatak ako ni Ninang papunta sa kusina.

“Nako, Saskia, baka makalipas ang isang buwan sasabihin mo na naman sa akin na buntis ka ulit.”

“Hindi, Ninang. Uminom naman ako ng gamot kanina.”

“Uminom ka agad ng pampalaglag?” Nanlaki ang mga mata ni Ninang.

“Hindi, no! Kung mabuntis man ako, hindi ko ipalalaglag ang anak namin. Edi sana kay Baby Migs pa lang naisip ko na yan. Nagpunta kami ng Mercury kanina, binili niya ako nung emergency pills. Pero sabi ko naman hindi na ulit mauulit ang nangyari sa amin. Last na yun?”

“May nangyari sa inyo?” Biglang sumulpot si Yuka mula sa kawalan. “May nangyari sa inyo ni Kuya Migs?”

“Epal ka. Hanggang dito lang ang usapan.” Sabi ni Ninang.

“OMG, Ate! Isa kang edukadang babaeng Pilipina. Hindi ka dapat ginaganyan. Hindi ako makakapayag niyan. Kailangan niyang panagutan ito. Kailangan niyong magpakasal.” Mariin na sabi ni Yuka.

“Ano? Para makinabang ka na naman sa pera ng Migs na yan. Sa susunod ikaw na ang sumalo lahat ng isusumbat niyan sa Ate mo. Mas nakinabang ka pa yata sa yaman niyan kaysa sa Ate mo.” Naiiling na sabi ni Ninang.

“High blood ka, Nang. Meron ka ba?” Ngumuso si Yuka.

“Alam niyo minsan pinagsisisihan ko talagang napunta ako sa pamilyang ito.” Sinabunutan ni Ninang ang sarili niya.

Hindi na kami nagkibuan ni Migs mula nang umalis kami sa dating bahay namin. May pa- I love you, I love you pa siya kagabi tapos hindi niya ko kikibuin ngayon dahil ayoko nang makipag-sex sa kanya. Bakit? Ano’ng akala niya? Ako pa rin ang dating Saskia? Yung parang 7-eleven na palaging bukas para sa kanya. Nek nek niya!

“Uuwi muna ako.” Paalam ni Migs nang lumapit sa akin.

Hindi agad ako nakakibo at tumitig lang ako sa kanya.

“I’m just going to get Savi and myself a new set of clothes for the week. I’ll be back in a few hours.” Sabi niya matapos ang ilang segundong katahimikan.

“S-sige.” Tumango ako.

“Savi, Tintin, Daddy needs to go.” Paalam niya sa mga bata.

“Are you going to work, Daddy? You said after you finish your work, it’s going to be Savi day, everyday.” Lumabi sa Savi.

“It’s not Savi day anymore. It’s Savi and Tintin day.” Ngumiti siya at lumapit sa mga bata, hinalikan niya ang mga ito. “I’ll be back in a couple of hours. Kukuha lang ako ng mga gamit natin.”

“Bakit hindi na lang tayo pumunta sa bahay nina Daddy? Sabi ni Savi malaki naman doon. Kawawa naman ang Daddy ko, palagi na lang sa labas natutulog. Wala ba naman bintilador saka maraming lamok. Palagi pang inaapi ni Jodie.” Sabi naman ni Tintin.

“Yeah! They’ve never been to our house! I want Tintin to see all my toys because you said I can’t bring every one of them.” Sabi naman ni Savina.

“You have to ask Mommy’s permission for that.” Isinuklay ni Migs ang mga daliri sa mala-gintong buhok ng anak niya.

“I ask permission.” Sabi naman ni Tintin bago lumapit sa akin. “Pwede ba tayong pumunta sa bahay nina Daddy? Gusto ko kasing makita yun. Sabi pa nga ni Savi may malaking pool sa bahay nila, hindi ba?”

“Ay, gusto ko yan!” Umepal na naman si Yuka. “Tamang-tama. Summer pa naman ngayon. Mainit. Ayokong makipagsiksikan sa public pool at beach.”

“Bakit? Anak ka ba ni Migs?” Tanong ni Mammy.

“Masama bang magsabi ng opinion.” Sumimangot si Yuka. “Alam niyo napapansin ko, kulang na lang isuka niyo ko sa pamilyang ’to. Lahat ng sasabihin ko, kontra kayo.”

“Eh kung hindi puro mga kapritsuhan mo lang ang iniisip mo, hindi ka masosoplak.” Sabi naman ni Ninang.

“Savi, Tintin, sa susunod na lang muna. Kasi kasisimula ko pa lang sa trabaho.” Paliwanag ko sa kanila.

“Can we stay over at our house on the weekend?” Nakangiting sabi ni Savi, nagbubyutiful eyes pa.

“Sige, kung iyan ang gusto niyo.” Sabi ko na lang.

“Baka naman OPM lang yan, Saskia.” Sabi ng maldita kong anak.

“Mommy.” Kinorek naman siya ni Migs. “You call your mother Mommy, okay?”

“What’s OPM?” Tanong ni Savi.

“Oh promise me. Ibig sabihin puro pangako lang, hindi naman natutupad.” Paliwanag ni Yuka. “Huwag kayong mag-alala, kambal. Ako ang magpapaalala ng pangako ng Mommy niyo. Mag-iimpake na rin ako mamaya, dadalhin ko yung two-piece na swimsuit ko.”

“Minsan kasi nang-eechos lang si Mommy.” Sabi ni Tintin.

“Oo nga, hindi echos yan. Basta sa weekend na dahil marami pa akong inaayos na trabaho.” Sabi ko.

Muling nagpaalam si Migs at umalis na ito.

“Mukhang hindi mo binigyan ng performance level.” Bulong sa akin ni Ninang. “Hindi yata masaya si General.”

“Ikaw, Ninang, hindi kita maintindihan. Ayaw mong mag-ano kami ni Migs pero gusto mo bigyan ko ng performance level.” Naiiling na lang na sabi ko. “Sabi ko sa kanya kasi hindi na mauulit yun.”

“Buti naman. Ikaw pa lang ang makakapagtapos sa angkam ng Flores ng kolehiyo kung sakali.” Sabi ni Ninang.

“Pero bakit ganon, Ninang? Kagabi pagkatapos namin mag-ano, nag I love you siya sa akin kaso tinulugan ako.”

“Ganyan naman ang mga lalaki. Pag gustong makaulit, may pa- I love you na paandar. Para kungwari romance. Alam nila ang kahinaan natin mga babae. Syempre mas nakakakiliti yun kaysa sa ang sarap mo, di ba?” Sabi ni Ninang.

“Maka tayong mga babae ka? May pekpek ka ba?” Tanong ni Mammy.

“Basta may butas ako. Tapos ang usapan.” Umirap si Ninang.

“Hay nako, paliliguan ko na nga ang mga bata at maliligo na din ako, baka malate pa ko.” Sabi ko.

“Tignan mo, kung maglakad ka ngayon para kang penguin.”

“Masakit pa kasi, Ninang.”

“Yan, malandi ka kasi.”

“Gusto pa nga ni Migs pumunta ako sa gymecologist kanina sabi ko wag na.”

“Bakit ka naman niya papupuntahin sa gynecologist, ano’ng tingin niya sa’yo baliw ka na?” Kunot ang noo at nakasimangot na sabi ni Mammy.

“Baka naman  psychologist yung iniisip mo, Mammy.” Sabi naman ni Yuka. “Iba yun.”

“Eh ano ba yung sinasabi ng Ate mo.”

“Gaga! Yung gynecologist, yun yung doktor ng mga pukelya.”

“Bakit ano bang sakit ng Mommy ko? Bakit pupunta siyang doktor?” Akala ko naglalaro lang si Tintin pero nakikinig pala ang bata.

“Kalandian.” Walang kakurap-kurap na sagot ni Ninang.

“What does that mean?” Kunot ang noong tanong ni Savi.

“Ninang naman!” Saway ko sa kanya bago lumingon kay Tintin at Savi. “Maglaro na lang kayo diyan. Huwag kayong nakikinig sa usapan ng matatanda.”

“Alam mo, Ate,  maganda talagang kayo na lang ni Kuya Migs. Makakaahon ka na sa hirap, nakaluwag ka pa ngayon, literal.” Humagikgil si Yuka.

“Eh kung tsinelasin ko yang bibig mo. Bastos na bata. Baka mamaya, ikaw naman ang sumunod sa yapak ng Ate at Mammy mo.”

“Savi, Tintin, halika na kayo at maligo na tayo. Papasok pa ako sa trabaho.” Kinuha ko ang mga anak ko at hinawakan sa magkabilang kamay.

Pinaliguan ko muna ang mga bata bago ako naligo. Habang nagbibihis ako nakakuha ng text mula kay Sir Neil. Sabi niya ay malapit na daw siya sa bahay at dadaanan niya ako para sabay na kami pumasok kaya nagmadali ako. Nakakahiya naman kung paghihintayin ko siya.

“Hindi yata papasok si Saskia.” Paglabas pa lang ng kwarto ay nakita ko na ang kambal na nasa pinto habang nakatayo sa harap nila si Sir Neil.

“Katext ko lang ang Mommy niyo. Sabi niya papasok siya. Ano bang sakit niya?”

“Kalandian.” Sagot ni Savi.

“Sabi ni Jodie pupunta daw sila sa dokto ng mga pukelya.” Sabi naman ni Tintin.

Nagulantang ang buong pagkatao ko sa mga pinagsasabi ng mga anak ko. Dali-dali akong tumakbo palapit sa kanila at tinakpan ang mga bibig nila.

“Nako, Neil, pasensya ka na, ha.” Hiyang-hiya ako. “Kilala mo naman ang bibig ni Ninang. Kung anu-ano kasing naririnig nitong mga ito.”

“Okay lang. Ready ka na ba?” Tanong niya sa akin.

“Ay, oo. Teka lang at bibilin ko lang itong dalawang ito kay Yuka, baka mamaya lumabas pa.” Paalam ko.

MIGS

“Gaano niyo na ba katagal kilala yang Neil na yan?” I curiously asked my daughter after I was done playing langit-lupa with them. Saskia’s mother took out a bowl full of ginataang bilo-bilo for each of us.

“Simula nang maging teacher ni Saskia si Sir Neil.” She answered as she was eating.

“Palaging bumibisita si Neil sa inyo noong nasa Sto. Antonio pa kayo?” I cocked my brow.

“Hinahatid niya si Mommy at si Yuka.

“Are you jealous, Daddy?” Savi smiled.

“What do you know about jealousy?” I pinched her button nose.

“When you like a person and you see her with someone else and you’re too happy about it. It’s called jealous, right?” She cocked her brow.

“That’s right…” I nodded my head.

“Daddy very jealous to Sir Neil because Daddy crush Mommy.” Tintin tried her very best and felt proud of her. She was like her mother, very determined.

I lowered my head and kissed my little girl on the forehead. “Ang galing na ng baby ko.”

“Ang hirap mag-english ang sakit sa ulo, Daddy. Tagalog na lang tayo.” Sabi ni Tintin. “Crush mo ang Mommy namin, ano? Ayieee…”

“Daddy has a crush on Mommy.”

“Ligawan mo na siya. Kanina kaya, Daddy, nagpapapogi points na naman si sir Neil. Sinundo siya dito.” Tintin said.

I cocked a brow. “Sinundo siya ni Neil?”

“Tito Neil is Mommy’s friend.” Savi said.

“You don’t think he’s Mommy’s boyfriend?” I asked, seeking assurance.

“Well he’s a boy…”

“Shonga. Iba ang boyfriend sa friend. Pag boyfriend mo na, pwede na kayong magdate saka pwede na kayong maghalikan. Sabi sa akin ni Jodie yun. Sabi niya kasi sa akin, hindi daw ako pwedeng mag-bf hangga’t hindi ako natatapos ng pag-aaral.” She explained to  her sister.

“Sa tingin mo boyfriend na ng Mommy mo si Neil?” I asked my daughter.

“Ewan ko. Pero nakita kong hinalikan ni sir Neil si Mommy.”

My eyes widened. “What?”

“Oo, noong hinatid niya minsan noong nasa Sto. Antonio pa kami. Dito, Daddy, o.” She pointed at her cheek. “Eh hindi niya naman hinalikan si Yuka. Tapos nagtetext sila palagi.”

My jaw clenched at what I heard. Was he the reason why Saskia didn’t want to be with me anymore? Damn! I even said I love you to her and she didn’t even respond. Something in my chest clenched at the thought of her being with Neil.

“Gusto niyo bang maging daddy yung Neil na iyon?”

“No, you’re the only Daddy for me!” Savi wrapped her arms around me.

“Ayoko nga! Kayo ang mas bagay ni Mommy! Ang ganda kaya ng Mama ko, eh hindi naman siya ganon kagwapo. Di sila bagay.” Tintin’s button nose scrunched.

“Then we’d have to do something.”

Chapter Forty Four

SASKIA

“Halika, pasok ka, Neil. Dito ka na maghapunan.” Aya ko sa kanya nang ihatid niya ako. Kami halos magkasama buong araw. Ako ang assistant niya ngayon, tumutulong ako sa pagresearch para sa librong sinusulat niya para sa eskwelahan. 

“Oo ba.” Nakangiting sagot niya. “Ang sarap magluto ng Ninang mo. Pero syempre, mas masarap pa rin ang luto mo.”

“Ikaw talaga, Neil. Baka maniwala ako niyan.” Natatawang sabi ko sa kanya.

“Hi.” Pareho kaming nag-angat ng tingin at nakita si Migs na nakatayo sa may pinto, nakasandal sa frame nito at nakahalukipkip. 

“Good evening. You must be Savina and Tintin’s father.” Ngumiti si Sir Neil sa kanya. Hindi naman talaga mapagkakailangan anak ni Migs ang kambal. Aminado naman akong mas kamukha nila ang ama nila. Isang tingin mo pa lang alam mong siya na ang tatay ng dalawa. 

“Yes, I am.” Blangko ang ekspresyon sa mukha at boses niya at tumingin sa akin. “The kids and I were getting ready to pick you up. Hindi mo naman sinabi na may maghahatid pala sa’yo.”

“Hindi ko naman alam saka hindi niyo naman ako kailangan sunduin. Kahit naman wala si Neil pwede naman akong magcommute.” Sabi ko.

“I picked you up yesterday.” May bahid ng inis sa boses niya.

“Malay ko ba kung susunduin mo ko ngayon. Hindi naman ako manghuhula.” Sagot ko bago tinuon ang atensyon ko kay Neil. “Halika na nga, Neil. Nang makakain na tayo.”

Nilampasan namin siya at nagtuloy-tuloy kami sa pagpasok sa loob. Naabutan namin sina Tintin at Savi na abala sa paglalaro ng mga maynika nila. Natigilan ang dalawa nang makita kami at nag-uunahan lumapit sa akin.

“Mommy!” Yumakap si Savi sa akin.

Hinalikan ko siya sa tuktok ang ulo niya.

“Akala ko ba aalis tayo ni Daddy?” Nakasimangot na sabi ni Tintin.

Lumapit ako kay Tintin at binigyan din siya ng halik. “Hindi naman nagsabi ang Daddy mo sa akin.”

“May surprise bang sinasabi?” Kumunot ang noo ng anak ko. “Dapat kasi sosorpresahin ka namin, susunduin ka sana namin sa school tapos kakain tayo sa labas. Binihisan pa nga kami ni Daddy.”

“Hindi ko naman po kasi alam.” Sabi ko.

“That’s okay, Mommy. We can still have dinner here. “ Nakangiting sabi ni Savi. “Nagcook si Lola Mammy ng tinola.”

“Masarap yan. Saka gagastos pa kayo kung kakain kayo sa labas.” Ani Sir Neil.

“Don’t worry. Marami naman akong panggastos kaya wala kaming problema dun.” Nakahalukipkip na sabi ni Migs.

“Alam ko naman na may pera ka, p’re, but I’m talking about practicality.” Kibit-balikat na sabi ni Sir Neil. 

“Hindi naman sigurong masamang ilabas ko ang mag-iina ko paminsan-minsan. I value the moment I spend with them more than practicality. They deserve the very best.” 

“I can’t agree with you more, man. I’m not stopping you from taking Saskia and the girls out. Ang sinasabi ko lang kung may pagkain na dito sa bahay nila, okay lang kahit hindi na lumabas para kumain.” 

Agad kong naramdaman ang mabigat na tensyon sa pagitan ng dalawang lalaki. Kung magtinginan sila akala mo bigla na lang mananapak ang isa sa kanila kaya pumagitna na ako. 

“Sa tingin ko, ready na ang pagkain. Tara na, kumain na tayo. Kanina pa ako nagugutom.” Sabi ko sa kanila. 

Dinala ko ang mga anak ko sa mesa at inupo doon. 

“Halika na, Neil.” Aya ko.

“Bakit ang Daddy ko hindi mo din inaayang kumain?” Kunot ang noong sabi ni Tintin. “Daddy, halika dito. Kain na tayo.”

Nag-angat ang tingin ko kay Migs at nagtama ang mga mata namin. Nakakapaso ang mga titig niya. Hindi ko kayang sabayan kaya agad din akong nag-iwas ng tingin. Inasikaso ko ang mga bata at pinagsandukan ng kanin at ulam. 

“Mmm… amoy pa lang nakakabusog na.” Sabi ni Neil at umupo ito sa tabi ko.

Umupo ang dalawang lalaki sa mesa at nagsimula na kaming kumain. Tahimik lang si Migs habang kinakausap ni Neil ang mga anak ko. Hindi niya itinago ang pagkairita niya sa presensya ni Neil at buti na lang, dedma lang ito sa kanya.

“Taray, pinag-aagawan ka ng dalawang lalaki.” Bulong sa akin Ninang matapos kaming kumain at nilalagay ko na sa lababo ang mga pinagkainan namin. “Yung buhok mo pakitabi, naaapakan ko na.”

“Si Ninang talaga.” Hindi ko napigilan humagikgik.

“Selos to death naman ang ama ng mga anak mo.”

“Hindi naman siguro.” Tanggi ko kahit feeling ko nga. 

“Basta ako, boto ako kay Kuya Migs.” Sabi ni Yuka na abala sa paghuhugas ng pinggan. “Hindi na nga ako makapaghintay makapagswimming sa pool nila.” 

“Saskia, uuwi na ako. Gabi na rin.” Paalam ni Sir Neil.

“Ay, hatid na kita sa labas, Neil.” Sabi ko naman.

“Sure.” Sagot niya sa akin.

“Savi, Tintin, magpaalam na kayo sa Tito Neil niyo.” Sabi ko sa kambal na abala na naman sa paglalaro.

“Bye, Tito Neil!” Malambing na sabi ni Savi.

“Bye, Savi. Bye, Tintin. I’ll see you again.” Paalam niya sa mga bata.

“Doon na din ba nakatira sa inyo ang tatay ng kambal?” Usisa ni Neil nang makalabas kami ng bahay.

“Oo, ayaw kasi namin magkahiwalay ang kambal saka ayaw ko nang mahiwalay sa akin si Savina, ilang taon din siyang wala sa tabi ko. Hindi naman ako pumayag na lumipat sa bahay niya kaya siya ang lumipat sa amin.” Sabi ko.

“I see…” Tumang-tango si Neil.

“Pero hindi kami magkatabi sa kama, ha! Doon siya sa salas natutulog. Para lang talaga sa mga bata kaya siya lumipat sa amin.” Agad na sabi ko na tila ba alam ko na ang tumatakbo sa isip ni Neil. Syempre, iisipin nun may nangyayari sa amin ni Migs kasi nasa iisang bubong kami. Meron naman talagang nangyari pero bakit kailangan pa niyang malaman? Isang beses lang iyon at hindi na mauulit pa.

“Paano mo naman nakilala si Migs?”

“Mahabang istorya.”

Bumaba ang tingin niya sa orasan. “I’ll listen.”

“Huwag mo akong huhusgahan, ah.” Agad na sabi ko sa kanya. “Dati kasi sexy dancer ako. Yung mga babaeng nagsasayaw sa club. Unang gig ko sa bachelor’s party ni Migs, ikakasal na kasi dapat siya noon kaso yun nga, may nangyari sa amin.”

“At doon nabuo si Tintin at Savi?” 

“Hindi pa yun. Panganay  namin ni Migs yung ipinagbuntis ko noon tapos nakunan ako. Hindi niya na alam noong ipinagbuntis ko si Savi at Tintin kasi umalis na rin ako. Nasa Sto. Antonio na kami nang mga panahon na iyon. Naging sakitin si Savi kaya noong anim na buwan pa lang siya, ibinigay ko kay Migs.”

“And all the while, wala siyang alam tungkol kay Tintin?” Gulat na tanong niya.

“Wala. Hindi ko na sinabi sa kanya kasi alam kong gugustuhin niya din kunin si Tintin kapag nalaman niya ang totoo.”

“And now that he’s back in your life, paano na yan?” Tanong ni Neil.

Nagkibit-balikat ako at napabuntong-hininga. “Siguro hanggang sa mga bata na lang ang ugnayan namin.”

“Wala na talaga siyang pag-asa sa’yo?” Paniniguro ni Neil.

Umiling ako. “Ayoko na, Neil. Masyado ko kasing minahal si Migs noon kaya nga kahit halos kabit na ang dating ko noon, kahit alam kong may mahal siyang iba, go pa rin ako. Binigay ko sa kanya ang lahat ng kaya kong ibigay pero wala din nangyari.”

“You’re a great woman, Saskia. Mabuting kang tao. Who knows? Baka yung lalaking para sa’yo nasa tabi-tabi lang.”

Natawa ako ng bahagya. “Masaya na ako sa mga anak ko, Neil.”

“But it would be nice to have someone to take care of you, too. Wala na bang chance na buksan mo ulit ang puso mo para sa iba? There are guys out there who aren’t like the twins’ father.” 

MIGS

I was hiding next to the door, listening to their conversation. My jaw clenched at what I heard. I’d been trying to control myself since Saskia came home with that guy. It doesn’t necessarily take a genius to figure out that he fancies her. 

I peeked through the door and saw him giving Saskia a cheek to cheek kiss before he rode his car. My hands balled into fists as white heat of jealousy surged within me. I had never felt this jealous before. It felt as though it was slowly eating my brain and heading towards my heart. It had been gnawing at me since I saw Neil.

“Were you with him the whole day?” I couldn’t hide the silent harshness in my tone when Saskia walked in. 

“Oo. Tinulungan ko siya sa research na ginagawa niya. Bakit?” Her brow arched up.

“May gusto ba sa’yo ang lalaking iyon?” I asked.

“Aba, ewan ko. Sana tinanong mo noong nandito siya.” There was a hint of sarcasm in her tone. “Ano bang problema mo kay Neil?”

“Are you dating him?” I asked.

“Hindi porque may nangyari ulit sa atin pagmamay-ari mo na ako.” She crossed her arms over her chest. “Wala akong obligasyon sabihin sa’yo kung ano ang relasyon ko sa mga nakapaligid sa akin.”

“Why can’t you just answer me?” I said in a low growl.

“Huwag mo akong daanin sa pa-ingles ingles mo, Migs. Wala kaming relasyon ni Neil. Nagtatrabaho ako ng marangal, kung anu-ano ang iniisip mo sa akin.” Sabi ko.

“Nag-aaway ba kayong dalawa?” Tanong ni Tintin.

“I don’t want you to fight.” The corner of Savi’s lips tugged downward. 

“We’re not fighting.” I let out a sigh and massaged my temples.

“Nag-uusap lang kami ng Daddy niyo.” Saskia gently said before walking towards the girls. She brushed her fingers through their hairs. “Paliliguan ko na kayo tapos matutulog na tayo, ha?”

“Sige nga kung hindi kayo magkaaway, hug mo ang Daddy ko.” Tintin dared. 

“Tintin.” Saskia said in a scolding tone.

“Hindi ba yun yung ginagawa mo kapag gusto mong makipagbati ako sa mga kaaway ko. Hug mo din Daddy ko.” 

“Daddy, you should hug Mommy.” Savi grinned.

I walked up to them and wrapped my arms around her waist from behind. “I’m sorry.”

“Migs, ano ba?” She half-heartedly protested. 

“Uy, labing labing.” Tintin teased. 

We both couldn’t help but laugh despite the little argument we had earlier. 

“Don’t fight anymore, okay?” Savi said.

“We won’t fight anymore, right, Mommy?” I asked her.

“Sige na, papaliguan ko na itong mga anak mo. Ano’ng oras na. Baka mapuyat pa ang mga ’to.” Saskia pried my arms from her waist.

I let out a deep exhale and just watched as she took the girls to the bathroom to give them a quick bath. After so many years, I was finally sure about my feelings for her. Even though we hadn’t been together for the past years, I knew my feelings for her had never disappeared. I love Saskia. I had always been unsure about myself, about what I do, even about the women I’d been with. I’d never been this sure about anything than my feeling for her. Saskia was the love that made all loves irrelevant. She was the reason why I had never been with another woman again. My heart was hers and it had only been hers, that’s something I couldn’t hide or find myself wanting less and less. 

I had thought ill of her in the past and I deeply regretted it. We could’ve had this family a long time ago. We’d probably be married by now with more kids. Instead, I spent the years we were apart in the cycle of pretending, of convincing myself as much as everyone else that I could forget about her but I never really did.

SASKIA

“Good morning, Mommy!” Bati sa akin ni Savi paglabas ko pa lang ng kwarto. 

“Good morning, Savi.” Yumuko ako at hinalikan ang tuktok ng ulo niya.

“Mommy, si Daddy pinagluto ka ng pagkain saka may flowers pa siyang binili para sa’yo.” Sabi ni Tintin bago hinataka ng kamay ko papunta sa mesa. Nakatayo doon si Migs at nakangiti sa akin. Yung ngiting nakakatunaw at nakakapawala ng ulirat.

“Good morning, Saskia.” Sabi niya pagkaraan ang ilang sandali. 

“Morning.” Sagot ko. 

“The girls and I made breakfast for you.” Sabi ni Migs. “Sabi ni Tintin ito daw champorado ang paborito niyong breakfast. And I remember you making one for me before. With lots of cheese.”

“And we also made you coffee. See!” Itinuro ni Savi ang isang baso ng kape.

Pinagdikit ko ang mga labi ko para pigilan ang ngiti. Sinubukan kong sawayin ang sarili ko.  Sus! Champorado lang yan, Saskia. Kilig na kilig ka naman. 

“Salamat.” Isa-isa kong hinalikan si Savi at Tintin. “Ang galing-galing naman ng mga anak ko.”

“Dad, give Mommy the roses!” Excited na sabi ni Savi at inabot ang isang dosenang bulaklak sa ama. 

“Dapat kagabi namin ito ibibigay sa’yo.” Tila nahihiyang sabi niya, medyo namumula pa ang pisngi.

Gusto kong matawa sa mga oras na iyon. Ano ba ’tong si Migs? Ang tanda-tanda na, kala mo nagbibinatang torpe pa rin. 

“Salamat.” Kinuha ko ang bulaklak mula sa kanya. 

“Mommy, please take a seat.” Sabi ni Savi sa akin at umupo naman ako sa silya sa may mesa. Umupo din si Migs sa harap ko at umarko ang kilay ko nang makitang nanonood lang sa amin ang dalawa. 

“Bakit hindi pa kayo kumain?” Tanong ko sa kanya.

“We already ate.” Nakangiting sabi ni Savi.

“Waitress niyo kami ngayon. Kunwari nagdadate kayo kasi nga hindi kayo nakapagdate kagabi kasi dumating si Sir Neil.” Sabi naman ni Tintin.

“Mommy and Daddy are having a date in the house.” Humagikgik si Savi.

“Daddy, dali na! Itanong mo na kay Mommy!” Pilit ni Tintin sa ama habang nagsisimula na akong kumain.

“Later, baby.” Mukhang tensyonado si Migs.

“Ngayon na. Mamaya papasok na si Mommy baka hindi mo na naman itanong sa kanya.” Nalukot ang mukha ni Tintin.

“Ano ba kasi iyon?” Hindi ko na napigilan ang sarili kong tanungin ang mag-aama.

“Ask her, Daddy!” Si Savi naman ang nagpilit.

“Sabihin mo na yung pinraktis natin kahapon. Tanungin mo na siya.” Pilit ni Tintin.

Humugot ng malalim na hininga si Migs at hinawakan ako sa kamay. “Saskia, I want to take things slow. I want us to start from the very beginning. I never had the chance to do this to you pero ngayon sana bigyan mo ako ng pagkakataon. Pwede bang manligaw?”

Parang gustong kumawala ng puso ko mula sa dibdib ko sa tanong niya. Nanaginip ba ako? 

Narinig ko ang kinikilig na hagikgik ng dalawang anak namin. 

“Saskia, please give me a chance.” Pagmamakaawa niya habang pinipisil ang kamay ko. “Let me prove myself to you.”

Parang nanlambot ang buong katawan ko sa sinabi niya. Gusto kong matunaw sa kinauupuan ko ngayon sa narinig ko. Pero agad din akong hinatak sa realidad nang bumalik sa isip ko ang mga nangyari noon sa amin.

“Migs, hindi ko alam ang sasabihin ko.” Napabuntong-hininga ako.

“Um-oo ka na. Daddy ko naman yan!” Sabi ni Tintin.

“Yeah, Mommy! Say yes!” Tumalon-talon pa si Savi.

“Kailangan ko munang pag-isipan ito, Migs. Wala akong maipapangako sa’yo.” Nagbaba ako ng tingin.

Siguro nga ay masyado na akong nadala sa nangyari noon at ayaw ko nang maulit pa iyon. Ayaw kong dumepende ulit kami kay Migs katulad noon. Hindi ako magsisinungaling at sasabihin na wala na akong nararamdaman para sa ama ng mga anak ko pero ayaw ko nang bumalik sa dati ang relasyon namin. Pero hindi na ako ang dating Saskia na magpapakatanga sa kanya. Nakabangon na ako sa pagkakadapa noon at ayaw kong magkamali muli at bumalik sa pagkakadapa. Kapag naranasan mong maliit ka ng taong minahal mo, hinding-hindi mo na hihilingin bumalik doon.

“Saskia, you’ve been quiet all day.” Sabi ni Neil habang naglalakad kami palabas ng campus. “May problema ba?” 

“Wala naman.” Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga.

“Kung may piso lang ako sa bawat buntong-hininga mo, siguro nakaipon na ako ng pang gas sa kotse ko.” Natatawang sabi niya.

Napangiti naman ako. “Pasensya na, ha? Marami lang akong iniisip.”

“Wag mong isipin yun. Alam mo, kung ikaw mahal ka nun, noon pa lang gumawa na siya ng paraan para mabuo ang pamilya niyo.”

Nagbaba ako ng tingin at para bang nanikip ang dibdib ko sa sinabi niya dahil totoo naman. Kung minahal talaga ako ni Migs dapat noon pa lang may ginawa na siya. 

“Saskia.” Huminto siya at humarap sa akin. Inipit niya ang baba ko sa dalawang daliri niya at pilit inangat ang mukha ko para matitigan siya. “Hindi ka mahirap mahalin. Huwag mo sanang ikulong ang sarili mo sa nakaraan niyo ng ama ng kambal. You deserve better.”

“Neil…” Tinitigan ko siya mata sa mata. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman sa sandaling iyon. 

Lumapit ang ulo niya sa akin at agad kong pinihit ang ulo ko nang hahalikan niya na ako. 

“Neil, I’m sorry.” Tinulak ko siyang palayo. 

“S-sorry din, nadala lang ako.” Kumarap siya.

“Saskia.” Nagulantang ako nang marinig ang marahas na boses ni Migs. Lumingon ako at nakita siyang palapit sa amin at mabibigat ay yabag ng mga paa niya. Nang makalapit ay hinabloy niya ay agad niya akong hinawakan sa braso. “Let’s go.”

“Bitawan mo nga siya.” Sinubukan akong hablutin ni Neil.

“Don’t fucking touch her!” Mariin na asik ni Migs nang humarap kay Neil. 

“Hindi mo pagmamay-ari si Saskia kaya wala kang karapatan diktahan kung ano ang dapat niyang gawin.” 

“And you’re manipulating her to do whatever you want with her. Akala mo hindi ko nakita ang ginawa mo kanina!” Dinuro siya ni Migs.

“She’s a smart woman who can make her own decisions. Huwag mong ibato sa akin ang ginagawa mo sa kanya. Hindi ko siya minamanipula at kung anuman ang mamagitan sa amin, siya ang may desisyon nun.”

“Pwede ba, tumigil na kayong dalawa?” Pumagitna ako sa kanila. 

“Umuwi na tayo.” Ani Migs, nabawasan ang pagkarahas ng boses niya.

“Neil, pasensya na sa nangyari.” Hingi ko ng paumanhin sa kanya. 

“Pasensya na rin, Saskia.” Kumalma na rin ang tono ng boses ni Neil.

Agad naman akong hinatak ni Migs papunta sa kotse niya. 

“Dahil ba sa Neil na iyon kaya ayaw mo na sa akin?” May hinanakit sa boses ni Migs. “Umamin ka nga sa akin, may relasyon ba kayo ng lalaking iyon?”

“Wala!” Agad na sagot ko. 

“He was going to kiss you!” Sinabunutan niya ang mala-gintong buhok niya.

“Nakita mo bang nagpahalik ako?” Tanong ko sa kanya.

Humarap siya sa akin at hinapit ang baywang ko. Bumaba ang ulo niya sa ulo ko hanggang ilang sentimetro na lang ang layo ng mukha niya sa akin. “I’m the only one who’s allowed to kiss you, do you understand?”

Napalunok ako nang tila nanuyo ang lalamunan ko at tumayo ang balahibo ko sa sinabi niya. Bago pa ako nakapagsalita ay naramdaman ko na ang malambot na labi niya sa akin. Awtomatiko naman na pumulupot ang mga bisig ko sa kanya at binigyan niya ako ng mapusok na halik.

“Migs…” Agad ko siyang tinulak. Binuksan ko ang pinto ng kotse niya at pumasok na sa loob. Nang akmang isasara ko ang pinto ay hinarang niya ang kamay niya doon at muling binuksan iyon.

“Do you understand, Saskia?” Yumuko siya para magpantay ang mga mukha namin.

Napalunok ako nang makita ko ang kakaibang kislap sa mga mata niya. Parang nanuyo ang lalamunan ko at kahit gusto kong magsalita, hindi ko magawa. Lumuhod siya sa harap ko, sa labas ng pinto ng kotse at pilit akong pinaharap sa kanya.

“Migs, ano’ng ginagawa-” Napatili ako nang pumasok sa palda ko ang mga kamay niya.

“Shh…” May naglalarong pilyong ngiti sa mga labi niya nang mag-angat ang mukha niya sa akin. “You don’t want anyone to hear us, do you?”

Dahan-dahan niyang hinatak ang panties ko hanggang sa mahubad niya na ito. 

“Migs, ano ba yang ginagawa mo? Baka may makakita sa atin.” Gulat na sabi ko at sigurado akong para na akong kamatis na namumula sa hiya. Nasa isang madilim na sulok kami at nahaharangan naman ng pinto pero nasa labas pa rin kami. Masyado naman PDA itong ginagawa niya. “Tigilan mo na nga yan!”

“Sa akin ka lang, Saskia. You were mine from the very beginning and you will always be mine.” Anas niya bago  ipinatong sa balikat niya ang mga hita ko at bumaba ang ulo niya sa pagkababae ko.

Para akong nawala sa ulirat nang dumampi ang mga labi niya sa pinaka-maselang parte ng katawan ko. Agad kong nakalimutan na nasa labas lang kami ng campus. Hinalik-halikan niya iyon. Banayad sa umpisa hanggang sa bumilis na ang paggalaw ng mga labi at dila niya. 

Maya-maya pa ay sinamahan iyon ng daliri niya. Parang masisiraan ako ng bait sa sensasyon na pinararamdam sa akin ni Migs ngayon. Ang mainit na labi at dila niya, ang pag-ulos ng mga daliri niya sa lagusan ko. Ramdam na ramdam ko ang lahat ng iyon. Parang nakukuryente ang buo kong katawan. Napakagat ako sa pang-ibabang labi nang may kumawalang ungol mula sa lalamunan ko. Sinubukan kong huwag mag-ingay sa takot na baka may makahuli sa amin sa ganitong akto. Hinalik-halikan niya iyon katulad nang ginagawa niya kapag hinahalikan niya ako sa labi. Minasahe ng dila niya ang pinaka-sensitibong parte ng pagkababae ko.

Wala pang limang minuto ay sumabog na ang init mula sa pagkababae ko at nanginig ang buong katawan ko.

Bumalik ako sa realidad at itinulak ang ulo ni Migs palayo sa pagkababae ko. 

“Migs, tama na. Baka may makahuli sa  atin. Nakakahiya.” Namumulang sabi ko.

Nag-angat ng mukha si Migs, nangingintab ang mga labi habang nakangisi. “Now answer me, Saskia. Who’s the only one allowed to kiss you?”

“I-ikaw…” Mahinang sabi ko at nag-iwas ako ng tingin. “Akin na ang panty ko.”

“Can I keep it?” Tumawa siya.

“Akin na kasi. Ayokong umuwi sa bahay ng walang panty!” Nakasimangot na sabi ko.

“Fine.” Bumuntong-hininga siya at muli rin naman sinuot ang panty ko sa akin.

Nang maayos na ako ay saka lang siya tumayo sa pagkakaluhod at umikot papunta sa driver’s side. Ini-start niya na ang kotse at nagmaneho na parang walang nangyari habang ako ay lutang pa rin sa nangyari kanina lang.

“Huwag kang hahalik sa mga bata mamaya.” Paalala ko sa kanya. “Baka malasahan nila kung saan sila nanggaling.”

Napuno ang kotse ng tawa ni Migs.

Chapter Forty Five

SASKIA

“Hindi na tayo pwedeng magsama nang hindi din kasama ang kambal.” Malamig ang tonong sabi ko sa kanya nang makalabas kami sa kotse niya. 

“Bakit?” Tanong ni Migs. Nakasunod siya sa akin at ilang hakbang lang ang layo.

“Kasi– kasi hindi tama.” Dahilan ko.

“Hindi tamang sinusundo kita pero pag si Neil ang naghahatid sa’yo okay lang?” May halong hinanakit sa boses niya. “Ina ka ng mga anak ko at… at nililigawan kita. Ano’ng masama sa ginagawa ko?”

Nanliligaw daw pero kung makasisid ka sa akin kanina daig mo pa ang scuba diver. 

“Huwag ka ngang magmaang-maangan. Alam mo ang ibig kong sabihin. Tuwing tayo lang ang magkasama palaging may nangyayari.” Hindi ko magawang tumingin sa kanya dahil sigurado akong namumula na ang magkabilang pisngi ko habang bumabalik sa isip ko ang nangyari kanina.

Naramdaman ko ang paghawak niya sa kamay ko at pilit niya akong hinarap sa kanya bago ko pa mahawakan ang sendura ng pinto papasok sa bahay. May pilyong ningning ang naglalaro sa mga mata niya nang magtama ang mga mata namin. “Bakit hindi ka maka-hindi sa akin? If you don’t want me, just say no and I won’t force myself on you.”

Napalunok ako nang bumaba ang mga matang iyon sa labi ko. Humakbang ako paurong sa kanya hanggang sa naramdaman ko na lang ang likod ko na lumapat sa matigas na dingding. Ikinulong niya ako sa pagitan ng mga bisig niya at para bang gusto kong matunaw habang nakatingin ang mga mata niya sa akin. 

“Tell me you didn’t like what I did to you and I will stop.” Mababa ang boses na sabi niya at yumuko siya hanggang sa ilang dipa na lang ang layo ng mukha niya sa akin. Ramdam ko ang init nang hininga niya sa mukha at hindi ko mapigilan ang mapasinghap nang ilapat niya ang katawan niya sa katawan ko. Halos mabaliw ako sa pinaghalong natural na amoy niya at ng paborito niyang pabango. 

“Migs…” Pumiyok ang boses ko nang malanghap ang hininga niya. Muling bumalik sa isip ko ang ginawa niya sa akin kani-kanina lang. In fairness, wala naman hindi kaaya-ayang amoy. Mabango pa rin naman. 

“Tell me the truth, Saskia. May nararamdaman ka pa ba sa akin o wala na?” Nag-iba ang tono ng boses niya na tila ba nagmamakaawa. “Bakit hindi mo ako matanggihan? Is it just the sex?”

“Ibabalik ko ang tanong mo sa’yo? Is it just sex?” Pagkatapos nun ay nagpakawala ako ng malalim na hininga. Winner! Naitawid ko ng maayos ang english na yun. 

“You know it’s more than that, Saskia.” Lumambot ang ekspresyon sa mukha niya at naging malumanay ang boses niya. Umangat ang isang kamay niya para haplusin ang mukha ko. “Saskia, no one have ever made me feel the way you make me feel. No woman ever came close to you in anyway. I may not have realized it until after you left but God, I had always loved you. The first time I saw you dancing at my bachelor’s party, somehow, something inside me knew that it was supposed to be you…”

Parang tumalon ang puso ko mula sa dibdib ko sa sinabi niyang iyon na parang iyon ang unang beses na sinabi niya sa akin iyon. Hindi pa rin ako makapaniwala. Sinabi niya na sa akin iyon pagkatapos namin mag-anuhan pero iba pa rin ang epekto nito ngayon nasa huwisyo na ang utak niya ang hindi  lang dahil nasarapan siya. Nagtalo ang isip ko kung dapat ba akong maniwala sa narinig ko o dapat bang patuloy kong proktektahan ang puso ko mula sa kanya.

“I know we started out wrong but can’t we make it right this time?” Parang nanghihinang isinubsob niya ang ulo niya sa leeg ko. “Please, give me a chance to prove myself to you. Gusto kong bumawi sa lahat ng kasalanan at maling nagawa ko sa’yo at sa mga anak natin. I can’t lose you again, Saskia. I don’t want to.”

“Mommy, Daddy, ano’ng ginagawa niyo diyan?” Parehong pumihit ang ulo sa direksyon kung saan nagaling ang maliit at matinis na boses na iyon. Nakadungaw sa may pinto ang kambal. Nakangisi si Tintin habang nakatingin sa amin at humagikgik naman si Savi. 

“Mommy and Daddy are kissing.” Narinig kong sabi ni Savi.

“Eh di mabubuntis na niyan si Mommy kasi nag-kiss at nagyayakapan na sila.” Sabi ni Tintin.

“What’s mabubuntis?” Kumunot ang noo ni Savi sa kambal niya.

Naramdaman ko ang pag-alog ng balikat ni Migs sa mahina niyang pagtawa habang nakalapat pa rin ang katawan sa akin. Nag-iwan siya ng isang dampi ng halik sa balikat ko bago kinuha ang kamay ko at lumapit sa dalawa. 

“Ano’ng pinag-uusapan niyo, ha?” Nakangiting tanong ni Migs.

“Tintin said mabubuntis. What’s that, Daddy?” Patuloy na tanong niya.

“Magkakaron ng baby sa tiyan si Mommy tapos lalaki yung tiyan niya na parang lobo. Ganon kaya nangyari sa kapitbahay namin. Nabuntis siya kasi nakipaghalikan sa isa pa namin kapitbahay sabi ni Jodie.” Paliwanag ni Tintin.

“Tintin, hindi ako mabubuntis.” Sabi ko naman sa kanya. “Saka hindi naman kami naghahalikan ng Daddy niyo.”

“You girls.” Natatawang napailing si Migs at sandaling binitawan ang kamay ko para buhatin sa magkabilang bisig niya ang kambal namin. “What are you doing, bakit sinisilip niyo ang ginagawa namin ng Mommy niyo?”

“Eh narinig ko lang naman yung kotse mo tapos di pa rin kayo pumapasok kaya sumilip kami sa labas.” Sagot ni Tintin.

“Mabubuntis ba si Mommy?” Lumabi si Savi. “I don’t want Mommy’s tummy to grow like a balloon. What if it pops?”

“Pag malaking-malaki na ang tiyan niya pupunta na siya sa center tapos pagbalik nila may baby na silang dala. Di ba ganon yun, Mommy?” Tumingin sa akin si Tintin. “Pero pag walang pera pangbayad sa center, pwede din tawagin na lang yung kapitbahay namin sa Sto. Antonio na si Aling Mona kasi siya yung nagtutulak nang baby palabas sa tiyan. Pwede naman daw utang sa kanya, sabi ni Lola Mommy naka-five gives nga sila. Yun kaya ang naglabas sa akin sa tiyan ni Mommy.”

“Sa inyong dalawa ni Savi. Magkasabay kayong ipinanganak.” Sabi naman ni Migs. 

“I don’t want you to have another baby.” Umiling si Savi. “I just want it to be me and Tintin.”

“Savi, hindi naman tayo magkakaron ng baby. Kayo lang ni Tintin ang baby namin.” Paliwanag ko sa kanya at hinaplos ang mahaba at mala-ginto niyang buhok bago ko siya hinalikan.

“Hindi pa sa ngayon.” Sabi naman ni Migs. “Maybe in the future. Savi, don’t you want a baby sibling? It’ll be just like those baby dolls Mama Cassie buys for you. You’ll help Mommy take care of the baby and feed it with a bottle.”

Agad pumitik ang mga mata ko sa gawi ni Migs at pinandilatan ko siya. Pilyong ngiti lang ang isinagot niya sa akin.

“Mmm…” Nag-isip si Savi sandali. “Well, okay. But not now.”

“Not now.” Sabi ni Migs. 

“Hindi nga sabi magkakaron ng baby dahil hindi naman ako buntis.” Sabi ko.

“Saka na pag sinagot mo na ang Daddy ko at mag-jowa na kayo.” Muling naglalaro ang pilyang ngisi sa mga labi ni Tintin. 

Napabuntong-hininga na lang ako sa mga salitang lumalabas sa bibig ng anak ko. Bakit ba kasi napabayaan kong si Ninang at Mammy ang mag-alaga kay Tintin. Bakit hindi na lang kay Cosme ko pinagkatiwala habang pumapasok ako sa trabaho at eskwelahan?

“Napapansin ko bantay-sarado yang ama ng kambal mo sa’yo nitong mga nakaraang araw. Hatid-sundo ka sa trabaho at alam mo bang natataranta at aligaga na yan sa tuwing magsusundo sa’yo. Dalawang oras bago ka sunduin nakaayos na ang kambal.” Sabi ni Ninang nang tumabi siya sa akin sa may bintana at humigop ng kape. Pareho namin pinanood ang mag-aama na naglalaro ng piko, ang mga mala-ginto nilang buhok ay lalong tumingkad sa sikat ng araw na tumatama sa kanila.

Ginawa naman ni Migs ang pakiusap ko sa kanya na sa tuwing magsasama kami kailangan kasama din namin ang kambal dahil ayaw kong magbiglang liko na naman kami pag kami na lang dalawa. Wala akong  tiwala sa sarili ko kapag kami lang dalawa ang magkasama. Hinahatid niya ako sa umaga kasama ang kambal at ang mag-aama din ang una kong natatanaw sa tuwing lumalabas ako sa building ng eskwelahan. Kumakain kami sa labas pag sinusundo nila ako, dinala rin namin si Tintin at Savi sa ihawan kung saan ko siya dinala noon. Namamasyal-masyal kami. At araw-araw may pa-flower ang gago. Pakiramdam ko tuloy para akong matimtimang birhen kung tratuhin niya ako. 

“Ninang, sabi niya mahal niya ako.” Napanguya ako sa pang-ibabang labi ko. “Hindi pagkatapos namin mag-ano, ha. Sabi niya bigyan ko daw siya ng isang pagkakataon na patunayan ang sarili niya sa akin.”

“Yun naman pala, Ate. Go for the gold!” Singit ni Yuka.

“Nakikita ko na naman yang peso sign sa mata mo Yuka. Hindi ka na ambisyosa, uhaw ka na.” Sabi ni Ninang.

“Nagiging praktikal lang ako, Ninang, ano ka ba? Pag si Kuya Migs ang nakatuluyan ni Ate, kahit pa yata sa susunod na buhay nila mayaman pa rin sila. Nabasa ko sa internet ang networth ng mga Cordova, 32.6 billion. At huwag ka, hindi pesos yun, dollars. Trilyon na siguro yun sa pesos. Bale, apat silang magkakapatid hindi ba? Apat silang maghahati-hati doon, 32.6 billion divided by 4?” Sandaling nag-isip si Yuka.

“Eight billion one-fifty million dollars, Ate.” Agad na sagot ni Cosme.

“O, mayaman pa rin siya nun, Ate. Magkano rin yun sa peso.”

“Four hundred seven billion, five hundred million pesos.” Sabi ni Cosme na para bang may automatic calculator sa utak niya.

“Bakit ba pinakikialaman mo ang kayamanan ng mga Cordova? Ano naman ang kinalaman ng Ate mo dun?” Tanong ni Mammy.

“Pag nagpakasal sila, si Ate at ang kambal din ang makikinabang dun.”

“Wala akong interes sa pera niya. Isaksak niya pa sa baga niya yun.” Napailing na lang ako. At muling nanumbalik sa isip ko ang nangyari nang gabing nalaman niya ang tungkol sa pagkawala ni Baby Migs. At kasabay nun ay muli din nanumbalik ang nanunuot na sakit sa dibdib ko. “Pagkatapos ng lahat ng nangyari, dapat ko pa ba siyang bigyang ng pagkakataon?”

“Ano ba ang nararamdaman mo para sa kanya? Mahal mo pa rin ba?” Tanong ni Ninang.

“Hindi naman mawawala yun. Siya pa rin ang ama ng mga anak ko.” Sabi ko.

“Kung ano ang nasa puso mo, sundin mo. Alam mo, Saskia, tatlong beses akong nagmahal at nabigo pero hindi ko pinagsisisihan na sinunod ko ang puso ko. Kahit naman kasi hindi ko nakatuluyan ang mga ama niyo nina Yuka at Cosme, kayo naman ang naging magandang bunga nito. Mahirap kalabanin ang puso, anak.”

“At ang pukelya.” Humagikgik si Ninang. “Hay nako, Saskia. Nakikita ko naman na nag-eeffort si Migs. Hindi ako makapaniwalang sinasabi ko ito pero konti na lang makukuha na niya ang loob ko. Kahit halos gawin ko na siyang boy dito sa bahay at sungit-sungitan ko yan, kiber lang sa kanya. Deadma na lang sa kanya dahil gusto niyang makasama ka at ang mga bata. Biruin mo, CEO sa kumpanya nila tapos dito utusan lang.” 

“Ikaw naman kasi, Ninang, huwag ka naman masyadong hard kay Migs.” Tumulis ang nguso ko.

“Medyo hindi na nga ngayon pero deserve niya rin iyon, no. Okay na din naman ako kay Migs, pantay na sila ngayon ni Neil.” Sabi ni Ninang. Bigla kong naisip si Neil. Hindi na siya nagpakita sa akin mula nang gabing tangkain niya akong halikan. Nagtext siya sa akin kinabukasan nun at sinabi niyang nahihiya siya sa ginawa niya at sinabi ko naman na wala na sa akin iyon. “Ikaw ba, Sasha, boto ka na d’yan sa manugang mong hilaw?”

“Wala naman akong problema kay Migs. Mabait siya sa atin, mabuti siyang ama sa kambal, at kung mahal niya si Saskia at mahal din siya ng anak ko, wala naman akong magagawa kung hindi suportahan sila. May anak na rin naman sila.” Sabi ni Mammy. 

“Si Kuya Migs na din ang nakalakihan ko, Ate. Naaalala ko noong bata pa ako at nakatira siya sa atin, siya ang tumutulong sa mga assignments at projects ko. Ngayon tinutulungan niya akong mag-review para makapasok ako sa magandang college.” Sabi ni Cosme. 

“Majority wins. Boto kaming lahat kay Kuya Migs.” Masayang sabi ni Yuka. “Bigyan mo naman ng chance si Kuya Migs, nag-eeffort naman talaga siya.”

“Mommy!” Nag-uunahan na tumakbo ang kambal sa loob ng bahay, parehong pawisan ang dalawa. 

Huminto ang dalawa sa harap ko at yumuko ako para halikan sila sa buhok. Pulang-pula ang pisngi ng dalawa dahil siguro sa nababad sa araw at sa kalalaro at hingal na hingal. “Uminom nga muna kayo ng tubig, tirik na tirik ang araw naglalaro kayo sa labas. Baka naman hikain ka niyan, Savi. Sabi ng Daddy mo may hika ka daw.”

“She rarely gets asthma attack nowadays and I always bring an emergency inhaler just in case.” Sabi ni Migs na ngayo’y nakatayo na sa harap ko. 

“Hindi ba ngayon yung araw na pupunta tayo sa bahay nina Daddy? Sabi mo doon tayo pag wala kang pasok, nag-pramis ka sa akin.” Paalala ni Tintin.

“Naka-ready na ang mga gamit ko, Ate.” Sabi ni Yuka.

“I want to show her my toys and my Barbie house and cars.” Excited na sabi ni Savi.

“Tumawag ako kanina sa bahay. I asked them to have the rooms ready for us.” Sabi ni Migs.

“Honeymoon agad?” Tumaas ang kilay ni Ninang.

“Ang ibig kong sabihin ang mga kwartong gagamitin niyo sa bahay.” Napatikhim na lang si Migs.

“Ah, linawin mo kasi.” Tumango-tango naman ang malditang bakla.

“Wow, ang laki ng bahay niyo Daddy!” Sabi ni Tintin paglabas pa lang ng kotse. Syempre, hindi mawawala ang picture-taking ng pamilya ko sa may fountain sa harap ng main entrance ng bahay ni Migs. 

“This is your house, too.” Lumuhod si Migs para magpantay sila ni Tintin at hinawi ang ilang hibla ng buhok na nakatabing sa mukha nito. “Lahat ng pag mamay-ari ko, lahat ng meron ako ay pag-mamayari mo, ni Savi, at nang Mommy niyo.” Tumingin siya sa akin at parang gusto kong matunaw sa paraan ng pagtitig niya. “Kasama na dun ang puso at buong pagkatao ko. Lahat ng ito ay walang halaga kung wala kayo. Palagi mong tatandaan ’yan.”

“Narinig mo yun, Mommy? Kasama ka.” Malawak ang ngiting sabi ni Tintin nang lumingon sa akin. “Nagpapa-pogi points sa’yo ang Daddy ko.”

“Ilan bang point yun?” Mahinang tumawa si Migs.

“Isa lang.” Sagot ni Tintin.

Naramdaman ko na lang na nag-init ang magkabilang pisngi ko. Mabuti na lang at hinatak ako ni Savi papasok sa kanila para ipakilala sa Yaya niya. 

“Nana Rita, Yaya Terry, this is my Mommy!” Palundag-lundag na lumapit si Savi sa dalawang babaeng nag-aabang sa may pinto. Isa ay may edad na at isa naman ay mukhang medyo bata pa. 

“Na miss ka namin.” Sinalubong nila nang yakap si Savi bago itinuon ang pansin sa akin. “Hello po, Ma’am. Good afternoon.”

“Saskia na lang po.” Binigyan ko sila ng malawak na ngiti. 

“Ako nga po pala si Terry. Ako ang pinaka-Yaya talaga ni Savi. Nako, na mana pala talaga ni Savi ang ganda niya sa inyo.” Sabi ng mukhang mas batang babae.

“Mas na mana niya ang itsura niya kay Migs.” Sabi ko.

“Pero nakikita ko rin kita sa mukha ni Savi, Ma’am.” Sabi naman ng may edad na babae. “Ako nga pala si Rita, Yaya na ako ni Miggy bata pa lang siya. Nag-aalaga din ako kay Savi, kaming dalawa nitong anak ko, pero mas hawak ko ngayon ang pamamahala sa mga kasambahay dito. Ako ang mayordoma, kung baga.”

“Ganon po ba? Eh di ang tagal niyo na po pala dito.” Sabi ko. 

Nakita ko naman na maayos ang pag-aalaga nila kay Savi dahil malambing ang anak ko sa kanila. Pumasok si Migs na hawak sa kamay si Tintin at napaawang ang bibig ng dalawa nang makita ito.

“Magkamukhang-magkamukha nga talaga kayo.” Sabi ni Nana Rita habang nagpalit-palit ang tingin sa dalawang batang nakatayo ngayon sa harap nila.

“Nana Rita, Yaya Terry, I’m going to hide behind Daddy and you have to guess who’s Tintin and I when we come out, okay?” Pilyang sabi ni Savi bago hinatak ang kambal papunta sa likod ni Migs at ilang sandali lang ay muli silang lumapit sa babae.

Pareho silang humahagikgik habang nagpalit-palit ang tingin sa kanila nang dalawang babae. Magkapareho din kasi sila ng suot na damit, sila ang pumili nun nang ilabas kami ni Migs para ipag-shopping si Tintin nang laruan at ilang damit.

Kapag matagal mong nakasama ang dalawang, madali mo nang malalaman kung sino ang sino sa kanila. Matangkad nang konti si Tintin kaysa kay Savi, mas maliit ang mukha ni Savi kumpara kay Tintin, mas matambok ang pisngi din nito, mas malawak ang pagitan ng mga mata ni Tintin kaysa kay Savi at mas maliit ang ilong niya. Mga maliliit na detalyeng hindi mo agad mapapansin kung hindi mo tititigan mabuti. Malalaman lang talaga ng mga tao kung sino ang sino kapag nagsalita na sila. Malambot at malumanay ang boses ni Savi, mana sa Mama Cassie niya ang Mama ni Migs, at kabaligtaran naman iyon sa balahurang bibig ng kambal niya na na mana ang bunganga kay Ninang.

“Oh, you naughty little girls. Pasasakitin niyo pa ang ulo ni Nana Rita sa kakahula kung sino kayo.” Natatawang napailing na lang si Migs. 

“Sirit na?” Ngumisi si Savi, madali naman natutunan nito ang lenggwahe ng kambal niya. “I’m Savi and this is my twin sister, Tintin.”

“Ako po si Bettina Miquel Flores.” Pumamewang si Tintin at inilagay ang kamay sa baywang na para bang model. 

“Bettina Miquel Flores-Cordova. You’re a Cordova, sweety.” Hinalikan ni Migs ang tuktok nang ulo ng anak niya. 

“Ang dami ko naman pangalan, Daddy.” Napakamot sa ulo si Tintin.

“Why do I only have two? I’m just Savina Cordova!” Sabi naman ni Savi.

“You’re not just Savina Cordova, you’re my Savina Cordova. And you’re also a Flores like your twin sister. Your full name is Savina Flores-Cordova.” Malambing na sabi ni Migs sa anak namin.

Mukha naman na kuntento na si Savina sa sinabi ni Migs sa kanya at ngumiti ito. Nang magsi-pasukan na ang pamilya ko ay isa-isa din pinakilala ni Savina ang mga ito sa mga tao sa bahay. Umingay ang tahimik na bahay sa eskandalosong bibig ni Mammy, Yuka, at syempre ni Ninang sabayan pa ni Tintin. Inikot din kami ni Migs sa bahay niya at pinakita ang kwartong tutuluyan namin. 

Nang makita ni Tintin ang swimming pool mula sa terrace sa kwarto ng ama niya ay kumaripas ito pababa at pumunta agad sa swimming pool.

“Halika na, Savi!” Excited niyang hinatak ang kambal niya papunta sa pool.

“Mag-swimming tayo?” Tanong naman ni Savi.

“Hindi, mangingisda tayo.” Sarkastikong sagot ni Tintin. 

“Wala naman kaming isda diyan sa pool. Daddy, do we have fishes in our pool?” Tumingin si Savi sa ama niya.

“Hay nako, Savi. Huwag kasi puro ganda. Syempre, ano bang gagawin natin diyan? Magsiswimming tayo.” Sinapian na naman ang anak ko ng ligaw na kaluluwa ni Ninang Jodie. 

“Ikaw talagang bata ka, yang bibig mo, ha! Huwag ka nang ganyan sa kapatid mo.” Pinagalitan ko siya.

“Let’s get you two changed into your swimsuits and then we’ll take a swim in the pool.” Dinampot ni Migs ang dalawang bata at inakyat namin sila sa kwarto kung saan namin sila binihisan ng pang-swimming. 

Maya-maya pa ay nagtatampisaw na si Migs at ang kambal. Hindi nagtagal ay sumama na din si Cosme at Yuka sa pool habang walang awat pa rin si Yuka sa pagpapapicture habang naka-two piece siyang kulay ginto. Dahil sa init ng panahon at sa pagpipilit ng mga anak ko, naligo na din ako sa pool. Buti na lang at may dalang extra bikini si Yuka at iyon ang isinuot ko. Medyo maliit nga lang sa akin dahil mas malaki ang dibdib at balakang ko kumpara kay Yuka. Infairness naman, kahit dalawang beses na akong nagbuntis at umiri na ako ng kambal wala naman naiwan bakas iyon sa akin. Wala kahit isang bakas ng kamot sa tiyan ko at bumalik naman sa dating size ang baywang ko noong dancer pa ako.

Napako ang tingin sa akin ni Migs habang maingat akong bumababa sa tubig ng swimming pool. Ang haba na naman ng hair ko. Nagkunwari akong hindi napansin iyon at lumangoy ako sa tubig. Nakapasan si Tintin sa likod ng ama niya dahil hindi ito marunong lumangoy habang si Savi naman ay walang tigil kakaikot sa pool. Sabi ni Migs baby pa lang nang mag-simulang magswimming lesson si Savi. Natatakot daw kasi si Sir Phoenix noon dahil may pool sa bahay na binili ni Migs at may bata. Baka daw pag natuto na si Savi maglakad ay malingat sila at dumiretso ito sa pool nang walang nakakakita ay malunod ito. Isa pa, malaking tulong din ang pag langoy sa hika niya. 

“Punta tayo kay Mommy!” Narinig kong sabi ni Tintin kay Migs at unti-unti siyang lumapit sa akin habang nakadikit sa likod niya ang anak namin.

“Look, Mommy! I can swim!” Tuwang-tuwa si Savi na nagtampisaw sa tubig habang nakikipaglaro ito kay Yuka at Cosme.

“Be careful. You might get cramps. Don’t swim in the deep too much.” Paalala ni Migs. 

Habang abala ako sa panonood kay Savi na nagpapabalik-balik mula kay Yuka papunta kay Cosme ay naramdaman ko ang isang pares na kamay na humawak sa magkabilang baywang ko. Nag-angat ako ng tingin at ngumiti si Migs sa akin. 

“Hey, enjoying the water?” Tanong niya sa akin.

“O-oo naman.” Napakurap ako.

“Mommy, lalangoy ako sa’yo.” Masayang sabi ni Tintin.

“You think you can do it?” Kinuha ni Migs mula sa likod niya si Tintin at kinalong sa bisig niya. “Kaya mo bang lumangoy papunta kay Mommy?”

“Konti. Basta huwag malayo.” Sagot naman ni Tintin bago ikinulong sa dalawang maliit na palad niya ang mukha ng ama niya. “Daddy, hindi ka na tumitingin sa akin. Naseseksihan ka kay Mommy, ano?”

“Tintin, puputulan na talaga kita ng dila.” Sumimangot ako.

“I do find your Mommy sexy.” Natatawang sabi ni Migs kay Tintin. “And beautiful, too.”

“Ewan ko sa’yo.” Sinabuyan ko siya ng tubig at napatili si Tintin.

“Daddy, basain mo din siya. Binasa niya tayo!” Sabi ni Tintin sa ama habang hinihilamos ang palad sa mukha.

At sinunod naman ni Migs ang sinabi ng sutil na anak niya hanggang sa pareho na namin sinasabuyan ng tubig ang isa’t-isa. Hindi ko napigilan matawa habang ginagawa namin, pakiramdam ko bumalik ako sa pagkabata.

“I want to join, too!” Lumangoy si Savi papunta sa akin at sinabuyan niya ang ama niya at ang kambal niya ng tubig. 

Pagkatapos nun ay nag-aya si Yuka na maglaro kami taya-tayaan sa tubig pero hindi makakasali si Tintin at ayaw niyang pumasan lang sa Daddy niya habang naglalaro kami kaya tagu-taguan na lang ang nilaro namin. Si Migs ang taya at naghiwa-hiwalay kami sa malaking hardin na iyon at nagtago ako sa likod ng mayabong na halaman. Maya-maya at hindi ko na alam kung saan napunta ang iba pa. Maya-maya pa ay narinig ko ang lagaslas ng mga halaman at sumilip ang ulo ko para silipin kung sino iyon. 

Napasinghap ako nang maramdaman kong may yumakap sa akin mula sa likod ko.

“Gotcha.” Natatawang bulong sa akin ni Migs. 

“Migs…” Humarap ako sa kanya at agad din humiwalay ng tingin sa kanya. Naka-two piece lang ako at nasa liblib na parte kami ng hardin at alam kong mahalikan lang ako ni Migs nawawala na ako sa ulirat. 

“You look like you’ve seen a ghost.” May kumawalang mahinang tawa mula sa mga labi niya bago bumaba ang mga mata niya sa katawan ko. “Are you really trying to drive me crazy, Saskia?”

“B-bakit?” 

“You in that skimpy bikini.” Hinawakan niya ang baywang ko. “I made a promise to myself that I wouldn’t touch you. Gusto kong patunayan sa’yo na malinis ang intensyon ko. We’re going to do this whole courting thing the old-fashion way but damn, you’re making it hard for me. Really hard.”

Halikan mo na lang kasi ako. Sigaw ng isang banda ng isip ko.

“Even if it takes me a whole lifetime, I will prove my love for you. I want to take back every pain I’ve caused you because you didn’t deserve it, Saskia. God, you didn’t deserve it.” Ikinulong niya sa mga palad niya ang mukha ko at hinalikan ako sa noo at kinabig sa kanya. “I’m sorry, Saskia. It’s times like this I feel like I don’t deserve you. Maybe I really don’t. Kung magiging totoo ako sa sarili ko, sasabihin kong Neil deserves you better. He’s a decent man compared to me. But I don’t want to let you go. I can never let you go again. To lose you again will be the death of me.”

Nag-angat ako ng tingin sa kanya at hindi ko napigilan ang sarili ko na mag-iwan ng halik sa panga niya. Babae lang ako. Marupok. Mabilis bumigay sa matatamis na salita ng lalaking matagal kong minahal.

Nagbaba siya ng tingin sa akin at sumilay ang matamis na ngiti na umabot hanggang sa mata niya. 

“H-halika na, baka hinahanap na tayo ng mga bata.” Aya ko sa kanya nang muling nanumbalik ang katinuan ko. 

“Ibig sabihin ba ng halik na iyon malaki ang pag-asa kong sagutin mo ko?” May naglalarong pilyong ngiti sa mga labi niya.

“Hay nako, Migs. Huwag mo akong daanin sa pagpapa-cute mong  yan.” Inirapan ko siya. Konti na lang ay madadala na ako. 

Lumabas na kami mula sa liblib na halamanan at narinig na namin ang maiingay na boses ng pamilya ko na nanggaling sa loob ng bahay. Agad naman kaming pumasok doon at abala na sa pagkain ang mga ito. 

“Ang tagal mo naman maghanap, Daddy. Nagutom na kami kaya pumasok na kami dito.” Sabi ni Tintin sa pagitan ng pagnguya ng sandwich na kinakain niya.

“Ang bilis ah. Buti hindi kayo nabitin.” Bungad ni Ninang.

“Ninang, talaga.” Naiiling na lang na sabi ko.

“Mommy, do you want to take a bite?” Inalok sa akin ni Savi ang sandwich niya at kumagat naman ako doon.

“Nag-handa ako ng pimiento sandwich. Pinakialaman ko na ang kusina mo, Migs.” Sabi ni Mammy.

“Sure, I want you all to feel at home. Consider this as your home too, Tita.” Malawak ang ngiting sabi niya.

Lumapit ang isa sa mga kasambahay nila. “Sir Migs, si Ma’am Hazel po tumawag kanina. Ilang beses na nga po siyang tumawag nitong linggo, eh di ba palagi kayong wala. Kailangan niyo daw mag-usap. Tawagan niyo daw po siya kapag hindi kayo busy.”

Parang nahulog ang puso ko nang marinig ko ang pamilyar na pangalan na iyon. 

“I want to talk to Tita Hazel. I miss her so much!” Matamis ang ngiti ni Savi.

“I will. Thank you, Gloria.” Magalang na sabi niya rito.

Kung anu-anong tanong ang naglalaro sa isip ko na wala naman akong karapatan tanungin sa kanya. Ano na ba ang relasyon nila ngayon ni Hazel? May namamagitan pa rin ba sa kanila? Ano ang naging papel niya sa buhay ng anak namin ni Migs noong mga panahon na wala ako sa tabi niya?

Chapter Forty Six

SASKIA

Nakaupo sa ibabaw ng kama sina Tintin at Savi at naglalaro ng mga stuffed toys habang ako naman ay abala sa pagsusuklay ng mala-gintong buhok ni Savi. Katatapos lang namin maligo at binihisan ko na din sila ng pantulog. Nasa kani-kanilang kwarto naman na sina Mammy at malamang ay nagpapahinga na rin iyon. Narinig ko kanina si Migs na may kausap sa phone niya sa loob ng office niya sa tabing kwarto nang mag-good night kiss ang dalawang bata at mukhang hanggang ngayon hindi pa rin natatapos ang pag-uusap nila. Halos sigurado na ako kung sino ang kausap niya ang hindi ako sigurado ay kung ano ba ang dapat kong maramdaman.

May karapatan ba akong magselos gayong ako ang dahilan kung bakit nasira ang relasyon nila at hindi natuloy ang kasal nila? Bukod sa pagiging ina ng mga anak niya ano bang dapat maging papel ko sa buhay niya? Hanggang ngayon ba naman hindi ko pa rin alam kung saan ilulugar ang sarili ko.

“Hey, girls.” Napaigti ako nang dumungaw ang ulo ni Migs mula sa pinto. “Why are you still up?”

“Tintin and I are playing!” Sagot naman ni Savi.

Pumasok si Migs at isinara ang pinto sa likod niya. “You’re playing, huh? Dapat natutulog na kayo. It’s already ten.”

“Patulog naman na sila. Pinatutuyo ko lang ang buhok nila. Kaliligo lang kasi.” Malamig na sagot ko, ni hindi ko siya maatim na tignan.

“Nag-bathtub kami nina Mommy kanina, Daddy! May mga bula-bula pa, dati sa mga palabas ko lang napapanood yung ganon.” Masayang kwento ni Tintin.

“Is that so?” Lumapit si Migs at umupo sa dulo ng kama. Inangat niya ang kamay niya para haplusin ang mukha ni Tintin. “Nag-enjoy ka ba?”

“Sobra, Daddy! Sana nga sumali ka sa amin kanina.”

“May tinapos lang si Daddy na trabaho.” Malambing na paliwanag niya kay Tintin.

“Were you talking with Tita Hazel, Daddy?” Magiliw na tanong ni Savi.

“Yes, honey. I talked to Tita Hazel.” Sagot ni Migs sa anak namin.

“Did you tell her about Tintin?” Nakangiting sabi ni Savi.

“I did. She said she’d love to see you and Tintin together”

“Tuyo na ang buhok mo, anak. Tulog na tayo?” Sabi ko.

“Tulog na tayo, Daddy. Tabi ka sa amin?” Tanong ni Tintin sa ama.

“Nako, Tintin, baka may importanteng tawag pang kailangan asikasuhin yang Daddy mo. Tayo na lang ang matulog.” Hindi ko naman sinasadyang lumabas ang inis sa boses ko pero iyon ang nangyari. Nagseselos ako dahil alam kong wala ako sa kalingkingan ni Hazel. Minahal ni Migs si Hazel at maaaring hanggang ngayon ay mahal pa rin niya ito. Wala akong karapatan pero hindi ko mapigil ang nararamdaman kong selos.

“No, I’m done for the day. I wanna go to sleep with my girls.” Niyakap niya si Tintin.

“Daddy, tabi-tabi tayo ha? Hindi naman makikita ni Jodie, borlogs na yun.” Ipinulupot ni Tintin ang mga bisig sa leeg ng ama.

“Sure, kasya naman tayong apat dito. I want to be with you girls and Mommy tonight.” Malambing na hinalikan ni Migs ang anak niya.

“O, narinig mo yan, Mommy?” Humarap sa akin si Tintin. “Dapat tabi kayo ni Daddy matulog.”

“Yeah!” Sinakyan naman ni Savi ang kalokohan ni Tintin. “Mommies and Daddies are supposed to sleep next to each other. Hindi ba, Daddy?”

Lumawak ang ngiti ng gago. “Magshoshower lang si Daddy, okay? Then we’ll sleep.”

“OKAY!” Masayang sagot ni Savi.

Muli niyang dinampian ng halik si Savi at Tintin bago siya pumasok sa banyo. Pinahiga ko na ang dalawa at habang nasa banyo si Migs ay nakatulog na din ang mga ito. Maya-maya pa ay narinig ko na ang pagbukas ng pinto ng banyo at agad kong ipinikit ang mga mata ko. Nagkunwari akong tulog. 

Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa tabi ko at naamoy ko ang cream na ginagamit niya kapag nag-aahit siya. Ang bango-bango. Amoy baby. Naramdaman ko ang dahan-dahan niyang paggalaw. Ang pagyuko niya at paghalik sa dalawang bata at ang paghiga niya sa tabi ko. 

Ipinulupot niya ang bisig niya sa akin at dinampian ako ng halik sa balikat.

“Migs…” Kunwari’y iritang nagkibit-balikat ako.

“Is everything okay?” Tanong niya sa akin at nagsimulang maglaro ang mga daliri niya sa taglirian ko. “Bakit parang iniiwasan mo ako buong araw?”

“Bakit naman kita iiwasan?” Umirap ako. 

“I don’t know, you tell me.” Naramdaman ko ang paghinga niya sa leeg ko.

“Huwag mo akong daanin sa pagganyan-ganyan mo, Migs. Natutulog ang mga bata sa tabi natin.” I said.

“May na sabi o nagawa ba ako na hindi mo nagustuhan?” Hinalik-halikan niya ang balikat ko.

“Ano ba? Hindi ba nanliligaw ka pa lang? Makaganyan ka naman. Feeling mo tayo na?” Umismid ako. 

“Was this about Hazel? Nagseselos ka ba sa kanya?” Rinig ko ang ngisi sa boses niya.

“Hindi, no!” Agad na sabi ko.

“Hazel and I are business partners. There’s nothing going on between us. Besides, she’s already in a relationship.” Paliwanag niya. 

“Hindi mo naman kailangan magpaliwanag.”

“But I want to. I swear to God and our twins’ life, I’ve never been with any woman since you. You are all I’ll ever want, Saskia. I’ve never even looked at another woman while we were apart.” Humaplos ang tungki ng ilong niya sa leeg ko. 

“Paano kung may dumating na mas makapagpapasaya sa’yo kaysa sa akin, Migs?” Hindi ko na napigilan ang mga katagang na iyon. “Kung… kung nagawa mong iwan si Hazel para sa akin noon, paano ako maniniwala na hindi mo magagawa sa akin iyon? Karma is a bitch.”

“Oh, Saskia…” Umangat ang ulo niya at pinihit ang ulo ko paharap sa kanya. “Sigurado ako na ikaw ang mahal ko at ikaw ang babaeng gusto kong makasama habang buhay. I’ve never been sure my whole life until you, even with Hazel. I remember the night we talked about getting married while we were having dinner at a restaurant. When I went home that night, I felt something wasn’t right. I knew I loved her but I wasn’t in love with her like how it should be. I didn’t know what I had gotten myself to, we didn’t even know each other except for the two-dimensional perfect human beings we show to each other. I’m not going to make any excusse for cheating on her but it took us hurting each other before we realized that we weren’t meant to be. We saw each other at our worst and we couldn’t live with it. But you, Saskia, you loved me for the right reasons. Even though I was an asshole to you, you loved me… and I love you for what you are, not for what I wanted you to be and that if you change, it would hurt me.”

“Migs, hinay-hinay sa pag-ingles. Alam kong nakatungtong na ako sa kolehiyo pero hindi naman ako pinanganak sa Amerika.” 

Tumawa siya ng bahagya. “I’m sorry. Siguro ang gusto ko lang sabihin ay ikaw ang pinakamagandang kasalanan na nagawa ko. You gave me a love that I didn’t deserve, one angel, and two beautiful daughters. The night we decided to get engaged, doon ko tinanong ang sarili ko kung tama bang magpakasal kay Hazel. Practicality and business wise we were good for each other and I tried to convince myself that it was enough. Tapos dumating ka sa buhay ko. I wasn’t going to deny, it was all physical attraction at first pero nang mas nakilala kita, I knew it was more and deeper than attraction. You made me embrace my own perfection and for once, I felt human with you. You made me whole and I know no one will make me feel the way you do, not in this life at least.”

“O sige na, ako na ulit mag-aadjust. Kunwari naintindihan ko lahat ng sinabi mo.” Kunwari’y umirap ako.

“Mahal kita, Saskia. Mahal na mahal kita. Yun ba hindi mo pa rin naiintindihan?” Hinalikan niya ako sa leeg at napasighap ako.

“Migs, ano ba? Yung mga bata baka magising.” Nakikiliting napahagikgik ako. 

“Natutulog ako, huwag kayong maingay saka wag nga kayong magalaw…” Reklamo ni Tintin sa paos na tinig at lukot ang mukha nito kahit na nakapikit pa rin.

“Yan, napagsabihan tuloy tayo ng anak mo.” Mahinang bulong ko. “Hoy, paaalala ko lang sa’yo. Nanliligaw ka pa lang, hindi ba? Hindi pa kita sinasagot kaya wag kang feeling.”

“I’m sorry. You’re right.” Bumalikwas siya at narinig ko ang malalim na pagpapakawala niya ng hininga. 

Naglagay ako ng unan sa pagitan namin. “O, yan. Diyan ka at dito ako, wag kang lalagpas sa unan.”

MIGS

“Daddy, alam mo dati pag may raket lang si Mommy nakakain ako ng pancake sa Jollibee.” My daughter said as she sat on counter top, helping me mix the pancake batter. “Madalas kasi puro isda lang kami at gulay.”

“Masarap naman ang isda at gulay.” I told her, smiling. 

“Pero mas masarap ang pancake at yung bacon at yung iba pang mga pagkain niluto sa akin ni Mama Cassie.” She cheekily said.

“Araw-araw kitang lulutuan ng kahit anong breakfast ang gusto mo. Pancake, bacon, french toasts, you name it.” I smiled widely as I stared at the blonde version Saskia. My daughter was truly a beauty like her mother. 

“Daddy.” She raised her hand and wiped the batter that was on her fingertips on my nose. And then she laughed while looking at me.

“Oh, you…” I chuckled before dipping my hand in the bowl and putting batter on her cheek. 

“Daddy!” She squealed, letting out a hearty laughter. It was music to my ears. She dipped her tiny hands in the bowl and wiped it on my face. 

“You got me there!” I laughed and pulled her into a hug, kissing her on the forehead. “Oh, baby, sana noon pa lang nalaman ko na ang tungkol sa’yo. Sana hinanap ko ang Mommy mo. I’m sorry, Tintin.”

“Okay lang yun, Daddy. Nandito ka naman na ngayon. Hindi na ako aasarin ng mga kaibigan ko sa Sto. Antonio na anak ako ng engkanto kasi makikita nila na sa’yo ako nag-mana.” She grinned, looking up at me with her doe-like eyes. 

“Ano’ng ginagawa niyong mag-ama? Nasaan si Saskia at si Savi?” Saskia’s Ninang Jodie walked into the kitchen, stretching his arms out.

“Nagluluto kami ng almusal para kay Mommy kaya kailangan luto na ito bago siya magising.” Tintin excitedly told him.

“Kailangan niyo ng tulong?” He looked at me.

“No, it’s okay. I really want to do this for Saskia.” I politely smiled at him.

“Kumusta naman ang tulog ng baby namin? Nakatulog ka ba ng mahimbing? Hindi ka naman namahay?” He walked up to Tintin and kissed my daughter on the cheek.

“Hindi naman, Jodie. Isang beses lang ako nagising kasi si Mommy at si Daddy ang ingay sa kama saka galaw pa ng galaw.” 

His eyes snapped at me. “Nako, Migs, kayo talagang dalawa hindi kayo pwedeng pagsamahin. Sa tabi pa talaga ng mga anak niyo. Mga babae ang mga yan. Baka akalain nilang tama yung ginagawa nito.”

“Wala po kaming ginagawa ni Saskia…” I explained, massaging my temples. “Nag-uusap lang kami kagabi. I… I want to make it right with her and our daughters.”

“Huwag na huwag mong sasaktan si Saskia ulit, sinasabi ko sa’yo ako na ang makakalaban mo.” 

“I promise, I won’t…” I assured him. “Sir, kung bibigyan niyo ako ng pagkakataon patutunayan ko ang sarili ko sa mag-iina ko.”

“Ano’ng sir? Sa ganda kong ’to tatawagin mo akong sir? Nako, Migs, kung gusto mong magkasundo tayo, umayos ka.” He rolled his eyes.

I smiled wider. “Does this mean you’re giving me your blessing?”

“Basta wala munang buntisan. Hintayin mo muna matapos yan si Saskia sa kolehiyo dahil ilang taon niyang pinaghirapan yan. Itago mo muna yan si General, nagkakaintindihan ba tayo?”

“Yes, ma’am.”

“Hey, sleepyheads.” Sitting on the edge of the bed, I bent down to give Savi, who was in her mother’s arms, a kiss on the forehead. I sat right up to find Saskia staring at me with hooded eyes.

“Ano’ng oras na?” She asked.

“It’s past nine o’clock.” I told her with a smile. “Tintin and I made something for you.”

“Ano yun?” She sat up and stretched out her slender and toned arms. 

“Gumawa kaming pancake ni Daddy saka nagluto din kami ng itlog at bacon.” Tumalon si Tintin sa kama at sinalubong siya ng yakap ni Saskia.

“Hindi ka na sana nag-abala.” She tried to supress a smile. She was still beautiful even in the morning. 

“Huwag ka ng umarte. Ang sweet-sweet na nga ni Daddy sa’yo.” Tintin said.

“Ikaw, bata, baka nakakalimutan mong nanay mo pa rin ako.” 

“Kasi naman baka hindi na lang kayo maging magsyota ni Daddy? Okay naman na sila ni Jodie. Nag-uusap na sila kanina sa nag-airfort na nga siya, o.” She told her mother. 

“It’s effort, honey.” I chuckled at her cuteness and kissed her. 

“Salamat nga pala, Migs.” She smiled and warmth flodded me.

“Anything for you.” I answered and looked down at our sleeping daughter. “Mukhang pagod na pagod ang baby natin.” 

“Pagkatapos kasi magswimming nagtaguan pa sila ni Tintin.” Saskia brushed her fingers through Savi’s blonde wavy hair. 

“Can you believe we made these two beautiful lives together?” I asked, feeling as if I was in a dream. “Kamukhang-kamukha mo sila, Saskia.”

“Eh bakit pareho tayo ng kulay ng buhok saka sabi ni Mama Cassie kamukha kami ni Tita Drey.” The little one said.

“Bakit? Ayaw mo ba akong kamukha?” Saskia arched a brow at our daughter.

“Gusto.” Tintin played with her mother’s hair. “Para pareho tayong maganda.”

Saskia showered our daughter with kisses and Tintin laughed which probably woke our other princess up. 

“Good morning, sweety.” I gently said as she sat up, rubbing her eyes with her fists. 

“Morning, Mommy, Daddy, and Tintin.” She beamed, giving all of us a kiss on the cheek.

“Tara, Savi, laro na tayo sa baba.” Tintin said.

“Hindi pa nag-aalmusal yang kapatid mo, Tintin. Kumain ka muna, Savi.” She told our kids.

“Doon na lang sa baba. Para sa’yo talaga yan.” Tintin grinned before the two jumped out of the bed and ran out of the room. 

I knew she felt awkward when the twins left. It was just her and I, alone in the room, on the bed. As much as I wanted to kiss her right now, I knew I shouldn’t. I wanted to keep everything between us clean. I had to remind myself that we were still in the courting stage.

“Come on, eat up.” I sliced the pancake for her and brought it to her mouth.

She stared at it for awhile before slowly opening her mouth.

“A-ako na. Kaya ko naman kumain mag-isa.” She shyly said, her cheeks flushing.

“Please, let me do this. Hayaan mong pagsilbihan kita.” I smiled.

“Sus, ganyan naman kayong mga lalaki. Sa umpisa, pa-pogi points.” She shook her head.

“Pagsisilbihan kita at ang mga anak natin buong buhay ko.” I sincerely told her.

We heard giggles from the door to the hallway and our heads snapped at that direction. The two girls were watching us and they ran when we turned our heads to them. Saskia and I laughed, shaking our heads.

The laughter died down and I nipped her chin between my two fingers. “I promise, I’ll love you so hard you’d have no choice but to love me back.”

SASKIA

Pakiramdam ko para akong prinsesa kung tratuhin ni Migs. Like a virgin talaga ang peg ng lola niyo. Ramdam na ramdam ko ang pagiging babae ko, ang haba talaga ng hair ko. Babae lang ako, marupok. Alam kong konting kembot na lang bibigay na ako.

Kasalukuyang hinuhugasan ni Migs ang mga paa ng kambal matapos nilang maglaro sa hardin ng nakaapak. Maagang gumising ang mag-aama ngayon dahil gusto niya daw turuan si Tintin na magbike. Tuwang-tuwa naman si Tintin nang ilabas ni Migs ang Barbie na bike na binili niya kahapon para sa bata. 

“Okay, girls. You’re good to go.” Sabi niya habang tinutuyo ang maliliit na mga paa ng kambal ng puting tuwalya. 

Tumayo ang dalawa mula sa hagdan ng patio at nagtatawanan na tumakbo papasok ng bahay para mag-almusal. Nakahanda na doon ang almusal na niluto namin ni Mammy kanina. Tumayo na din si Migs at nagtama ang mga mata namin. 

“Napagod ka sa dalawa, ano?” Tumawa ako ng bahagya.

“Well, they’re kids. Paano kaya kung may lalaki na tayo? Sigurado akong mas makulit iyon.” May naglalarong pilyong ngiti sa labi niya.

Kinagat ko ang pang-ibabang ko para mapigilan ang ngiti ko. Paano nga kaya kung may lalaki na kami? Isang lalaking anak na kasing gwapo ng Daddy niya. Sunod-sunod akong umiling. Hindi, Saskia, huwag ka munang bibigay. Dalagang Pilipina ka, hindi ba? Kailangan pahirapan mo siya.

“Sas…” Lumapit siya sa akin at hinapit ako sa baywang. “Tumawag si Coco. He needs me at the office. Okay lang bang iwan ko muna kayo?”

“O-oo naman…” Hindi ko magawang tumingin sa kanya. “Ilang linggo ka na rin hindi nakakapasok sa opisina. Napapabayaan mo na ang trabaho mo dahil sa amin.”

“No, it’s not that…” Umiling siya. “Kulang pa ang ilang linggo para makabawi ako sa inyo ni Tintin. It’s just an emergency. Promise me you and the kids will still be here when I get home?”

“Hindi naman kami aalis.” Sagot ko.

Lumawak ang ngiti niya sa labi at hinalikan ako sa noo. “Thanks, Saskia.”

Pumasok na kami at kumain ng agahan. Pagkatapos ay umakyat na siya sa kwarto namin para maligo. Sa iisang kwarto lang kasi kami natutulog pero syempre kasama ang kambal para siguradong walang kababalaghan ang mangyari. 

 Habang naliligo siya sa banyo ay naisipan kong ayusin na ang mga susuotin niya at ang mga gamit niya. Katulad nang ginagawa ko noong nagsasama kami. Inilabas ko ang suit niya, ipinasok ko sa bag niya ang laptop niya. 

Bumukas ang pinto ng banyo habang inaayos ko ang gamit niya.

“Saskia, what are you doing?” Tanong niya. Lumingon ako sa gawi niya at nakita siyang naglalakad palapapit sa akin. Basa pa ang mala-ginto niyang buhok at wala siyang kahit anong suot bukod sa tuwalyang nakapulupot sa baywang niya.

Pinilit kong huwag bumaba ang mga mata ko sa katawan niya. “Inaayos ko lang itong gamit mo.”

“Thank you.” Ngumiti siya sa akin at halos mapasinghap ako nang lumapit pa siya. Kinuha niya ang boxers na inihanda ko para sa kanya. Walang sabi-sabing tinanggal niya ang tapis at kumaway sa akin si General. Malaki pa rin ito kahit hindi nakasaludo. Wala sa sariling nanguya ko ang pang-ibabang labi ko.

May kung anong pilyong ngiti ang naglaro sa labi niya nang magtama ang mga mata namin. Nag-iwas agad ako ng tingin. “Migs, lalabas muna ako. Baka kailangan ako ng mga bata.”

“Thanks again, Saskia.” Narinig kong sabi niya bago ako makalabas sa kwarto. Alam kong kung hindi ako lalabas doon baka bumuka na naman ang bulaklak at malibing si General sa libingan ng mga bayani.

Maya-maya pa ay bumaba na si Migs nang nakaayos. Nakadamit na ito na pang-opisina at nakasabit na sa braso ang bag niya. Sumalubong naman ang mga anak namin nang makita siya at binuhat niya ang dalawa sa magkabilang bisig.

“Daddy, are you going home early?” Isinubsob ni Savi ang mukha sa balikat ng ama.

“I’ll try, sweety.” Hinalikan niya ito sa pisngi.

“Bakit kasi papasok ka pa? Eh mayaman ka naman na.” Tanong naman ni Tintin.

“Kasi kailangan ako ng Tito Coco niyo.” He answered. “Saka para rin naman sa inyo kaya kailangan kong magtrabaho. I want the best for you, and Savi, and Mommy.”

Nagpaalam na ang dalawa sa ama nila at hinatid namin si Migs hanggang sa kotse niya. Bago siya pumasok sa kotse ay lumapit muna siya sa akin.

“Mag-iingat ka.” Paalala ko sa kanya.

“You too. Take care fo the twins and yourself.” Ngumiti siya sa akin at muli akong hinalikan sa noo. “I… I love you.” Mahinang bulong niya sa tainga ko.

Tumaas ang magkabilang kilay ko, kahit ilang beses ko na narinig iyon mula sa kanya ay nagugulat pa rin ako. 

Naglalakad ako papunta kay Migs hawak ang bag kung saan nakalagay ang meryendang inihanda ko para sa kanya habang ang dalawang bata ay nasa harap ko at naghaharutan. Nagpilit kasi ang kambal na puntahan si Migs at sabi naman ni Manang Rita na mas gusto daw ni Migs ng lutong bahay kaysa magkakakain sa restaurant sa labas.

“Shh… baka makaistorbo tayo. Huwag kayong masyadong maingay.” Saway ko sa dalawa nang mapuno ang buong palapag ng halakhak nila. May mga cubicle kasi doon kung saan abala ang mga empleyado sa pagtatrabaho.

Pumunta kami sa opisina ni Migs kanina at sinabi ng sekretarya niya na nasa meeting room ito. 

“There’s Daddy!” Turo ni Savi sa kwartong may salamin na dingding. Kita sa loob nito si Migs na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa. 

Napako ako sa kinatatayuan ko nang mahagip ng mata ko ang babaeng kasama niya sa kwartong iyon. Silang dalawa lang ang nasa loob, nag-uusap at nagtatawanan. Itinulak ni Savi at Tintin ang pinto papasok sa kwarto at tila nasorpresa ito nang makita ang dalawa. Niyakap niya ang dalawang bata at binigyan ng halik.

“Hi, Tita Hazel.” Yumakap si Savi sa kanya at lumuhod siya para yakapin din ito bago nabaling ang tingin niya kay Tintin. “Oh my God, Migs, they really are twins.” 

“Who are you two with? Is Mommy with you?” Tanong naman ni Migs sa bata. 

Nakaramdam ako ng insekyuridad nang makita ko sila. Sandali ko pa silang pinagmasdan ko lang sila. Naisip ko ang lahat ng kasalanan ko kay Hazel. Kung hindi ako dumating sa buhay ni Migs, ganito rin siguro kasaya at kaganda ang pamilya nilang dalawa. Naisip ko kung hindi niya ba ako nabuntis at hindi ulit kami nagkaanak, mamahalin niya pa rin kaya ako? O napilitan na lang siyang mahalin ako dahil sa obligasyon niya sa akin at kay Tintin.

“Saskia.” Lumabas si Migs mula sa silid at lumapit sa akin. Ikinulong niya ang mukha ko sa magkabilang palad niya at hinalikan ako sa labi. “You didn’t tell me you and the kids are going to be here.”

“N-nagpilit kasi ang dalawang punatahan ka.” Iniwasan ko siya. “Magdadala lang sana kami ng meryenda mo.”

Ngumiti si Migs at hinatak ako papasok sa kwarto kung saan kinakausap ni Hazel ang kambal. Nag-angat ng tingin sa akin si Hazel at may gumuhit na ngiti mula sa magandang mukha niya.

“Hi, Saskia. It’s so nice to see you again.” Sabi niya.

Chapter Forty Seven

SASKIA

“Hi, Hazel. Kumusta ka na?” Pinilit kong ngumiti. Naramdaman ko ang pagpisil ng kamay ni Migs na nakahawak sa baywang ko na tila ba sinasabi sa akin na wala akong dapat ipag-alala.

“I am doing well. You have such beautiful girls, Saskia.” Sandaling tumingin si Hazel sa kambal na abala na pinakikialaman ang gamit ng ama nila na nasa mesa. 

“S-salamat.” Sagot ko.

Napalunok ako na tila ba nanunuyo ang lalamunan sa sinabi niya. Siguro maganda din ang anak nila ni Migs kung nagkaroon sila. Ako ang nanghihinayang para sa kanila. Ang daming paano ang tumatakbo sa isip ko. Mas bagay naman talaga si Hazel at Migs. Hindi ko mapagkakaila iyon nang makita ko silang magkasama sa kwartong ito kanina. Mas maganda silang tignan kasama ng kambal namin. Siya yung tipo ng babaeng ipagmamalaki talaga ng isang lalaki, lalong-lalo na ang katulad ni Migs.

“Ikaw? Kumusta ka na, Saskia?” Ngumiti siya sa akin. “It’s been so many years…”

“Okay naman.” Matipid na sagot ko.

“She’s in her last year in college now. Can you believe that, Hazel? She’s raising our Tintin and at the same time going to college?” Para siyang tatay na ipinagmamalaki ang anak niya. 

“I am so, so happy for you, Saskia. Nagulat ako nang malaman ko ang tungkol kay Tintin. Migs wouldn’t stop talking about her. Hindi pa nga ako ganon naniwala until I saw her today.” Kumawala ang mahinhin na tawa mula sa kanya. “I really want to catch up with you two and the twins but I’m running late. Nasa baba na ang sundo ko. It’s been great seeing you and Tintin.”

Pakiramdam ko nahipan na ng masamang hangin ang mukha ko at tila ba may bumanat nito at nilagyan ng mighty bond ang magkabilang sulok ng mga labi ko para pilitin akong ngumiti. Nakakangawit din palang magpilit ng ngiti. 

“Masaya din akong makita ka. Ang ganda-ganda mo pa rin.” Sabi ko sa kanya.

Tumawa siya. “Ikaw din naman. Sa’yo nag-mana ang mga babies mo.”

“Hey, what are you trying to say?” Sabi naman ni Migs.

“Kay Saskia naman talaga nila namana ang ganda nila. They only had your blonde hair.” 

“They indeed have their mothers beauty but you can’t deny the fact that they look like me.” Pagmamalaki ni Migs.

Pagkatapos ng maikling pag-uusap ay nagpaalam na si Hazel kay Savi at ganon din kay Tintin. Nakikita ko kung gaano kalapit sa kanya si Savi. Nandoon si Hazel at nasubaybayan niyang lumaki si Savi, bagay na hindi ko nagawa. 

“Well, I’ll see you around.” Sabi niya nang muling humarap sa akin at bumeso siya sa akin. “We’ll do a lot of catching up the next time we see each other again.” Pagkatapos ay nag-beso din sila ni Migs at naglakad na siya palabas nang silid na iyon dala ang bag at binder. 

“Ang bango naman ng dala mo. Amoy na amoy ko na.” Malapad ang ngiting sabi ni Migs. “Let’s see what you got there. I’m already starving.”

“Sabi mo kailangan ka ni Coco dito sa opisina. Bakit iba ang kasama mo?” Malamig ang tonong sabi ko.

“Nagseselos na naman ang Mommy.” Ngumisi si Migs at ikinulong ang baywang ko sa mga bisig niya. “There’s nothing to be jealous of, Saskia. Masaya na si Hazel sa buhay niya at masaya na din ako sa inyo. This is just pure business. We’ve had a meeting earlier with the board and we decided to stay for a bit to talk about the machines that will be imported for the hydroelectric power plant. Magpartner kasi ang kumpanya namin sa paggawa ng project na iyon.”

Para naman may maiintindihan ako sa sinasabi niya. Wala naman akong alam sa mga project na yan. Hindi naman ako kasing talino ni Hazel. Pinili ko na lang na manahimik. 

Kahit ano’ng gawin ko hindi ko matanggal sa isip ko ang pagkikita namin iyon ni Hazel. Hindi mapigilan maglaro sa utak ko ang mga  tanong. Mahal ba talaga ako ni Migs? May nararamdaman pa rin kaya siya kay Hazel? Sumagi ba sa isip niya kung ano kayang buhay ang meron sila kung nagkatuluyan silang dalawa?

“Saskia, can we talk?” Hinatak ako pabalik sa realidad nang marinig ang boses ni Neil. Nakaupo ako sa labas ng eskwelahan at naghihintay na sa sundo ko. Buong araw ako nag-encode ng mga data ng mga estudyanteng nag-eenroll at ngayon na lang ulit kami nagkaharap.

“Neil.” Napalingon ako sa kanya. “May kailangan ka?”

“Gusto lang kitang makausap tungkol sa nangyari. Sorry sa nagawa ko noong nakaraang linggo. Ayaw kong isipin mo na sinasamantala ko ang pagiging magkaibigan natin.”

“Alam ko naman na hindi ka ganong klaseng tao. Kalimutan na natin iyon, Neil.” Nagbaba ako ng tingin.

“Magkaibigan pa rin naman tayo, hindi ba?” Tanong niya.

Muli akong nag-angat ng tingin sa kanya at ngumiti. “Oo naman. Ang laki ng naitulong mo sa amin. Kung hindi dahil sa’yo, hindi ko makikita si Savi at hindi makikilala ni Tintin ang ama niya.”

“Kumusta naman kayo ng ama ng kambal?”

Nagkibit-balikat ako. “Hindi ko alam, Neil.”

Kumunot ang noo niya. “Akala ko nagkabalikan na kayo.”

“Hindi. Nanliligaw pa lang siya.” Wala sa sariling sabi ko.

“Nanliligaw sa’yo ang tatay ng anak mo?” Natawa si Neil.

“Bakit? Ano’ng nakakatawa dun? Paghirapan niya naman ako, no? Porque ba hindi ako kasing ganda at talino ni Hazel.” Tumulis ang nguso.

“Sino naman si Hazel?” 

“Yung ex ni Migs na business partner niya ngayon.” 

“Why did I even bring you here? Masaya ako kasi nakita mo ang kambal ni Tintin at nakilala ni Tintin si Migs pero tahimik sana ang buhay mo ngayon kung nasa Sto. Antonio ka.” May mapait na ngiting sumilay sa labi niya. “You’re not hard to love, Saskia. Falling in love with you is the easiest thing a man could ever do.”

“Ikaw talaga, Neil.” Nahihiyang sabi ko. 

“Siguro naman nararamdaman mo rin na may gusto ako sa’yo noon pa.” Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “ Hindi ka lang maganda, maabilidad ka rin at talagang pinahahalagahan mo ang edukasyon. Hindi ikaw ang pinili kong dalhin dito sa Maynila dahil lang may gusto ako sa’yo. Naniniwala talaga ako sa kakayahan mo, Saskia.“

“Salamat.” Muling sumilay ang ngiti sa mga labi ko.

“Okay lang ba?” Naglabas si Neil ng isang stick ng sigarilyo mula sa bulsa niya.

“Okay lang.” Sagot ko.

Inipit niya ang stick sa pagitan ng mga labi at sinindihan iyon. Humithit siya at pagkatapos ay ibinuga ang usok. “I’ve been wanting to settle down. Hindi naman kasi na ako bumabata. Gusto ko din magkaroon ng pamilya balang-araw, ng mga anak. I saw you and Tintin as an instant family. Siguro iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit attracted ako sa’yo.”

“Neil, balang-araw alam kong makakahanap ka rin ng babaeng para talaga sa’yo. Pag nangyari yun, imbitahan mo ko sa kasal niyo, ha? Saka dapat Ninang ako ng magiging baby niyo.” 

“Oo ba. Basta iimbitahan mo din ako sa kasal niyo ni Migs.” Sabi niya.

Natawa ako sa sinabi niya. Mangyayari naman kaya yun? Hindi ko makita ang sarili kong ikakasal sa isang Miguel Cordova. Isa iyon sa mga pangarap ko na alam kong hanggang sa panaginip lang matutupad. 

“Pa hits nga. Matagal na din akong hindi nakakapag-yosi.” Sabi ko na lang sa kanya. 

“Nagsisigarilyo ka pala.” Sabi niya bago ibinuga ang usok at inabot sa akin ang stick.

“Huling hawak ko nito nagtatrabaho pa ako sa club. Di ko pa alam na buntis ako sa unang baby namin.” Sabi ko at kinuha ko iyon mula sa kanya. Hinithit ko ang iyon at hinayaan ang usok na pumasok sa baga ko. Ngayon lang naman ito, naiistress kasi ako kakaisip kay Hazel at Migs.

“Hey.” Biglang sabi ng isang baritong boses. Nag-angat ako ng tingin at nakita si Migs na palapit sa amin, nakabulsa ang magkabilang kamay at walang kangiti-ngiti sa labi. 

Binuga ko ang usok at ibinalik kay Neil ang yosi bago tumayo. “Migs.”

“Ready to go?” Tanong niya.

Tahimik na tumango lang ako at lumingon kay Neil. “Neil, aalis na ko.” 

“See you tomorrow.” Sabi ni Neil.

Sumunod ako kay Migs papunta sa kotse niya at walang sabing pinagbuksan niya ako ng pinto ng kotse. Sumakay naman ako sa kotse at umikot siya sa driver’s side at sumakay na din. 

“Nasaan ang kambal?” Kunot noong tanong ko. Ang usapan kasi namin papayag lang akong sunduin niya basta kasama ang mga bata.

“Nagpaiwan sila.” Malamig ang tonong sabi niya habang sinisimulan ang makina ng kotse. “Naisip kong magandang pagkakataon ito para makapag-usap tayo. But it seems like you’re enjoying someone else’s company.”

“Ano bang pinagsasabi mo dyan?” Umismid ako.

“You must think that I’m just an aging, boring businessman and Neil’s the young, cool, and dashing professor.” Tumaas ang isang sulok ng labi ni Migs habang ang mga mata ay nakapako pa rin sa kalsada sa harap namin. “Tell me, mag gusto ka na ba sa Neil na iyon?”

“Ano bang pakialam-” Nagulat ako nang ihinto ni Migs ang kotse sa tabi ng kalsada. 

Binuksan niya ang bintana at tinawag ang isang takatak boy. Mabilis naman lumapit ang binatilyo sa kanya. “One cig, please.”

“Ano ang yosi mo, sir?” Tanong nito.

“Kahit ano d’yan.” Sabi niya na parang hindi sigurado. Inabutan siya nito ng isang stick at binayaran niya ang binatilyo.

“Ano ba yang ginagawa mo, Migs?” Nalilitong tanong ko.

“I can be as cool as him.” Sabi niya habang sinisindihan ang sigarilyo. Hinithit niya iyon at imbes na ibuga ang usok ay inubo niya iyon palabas. 

“Para ka nang tanga. Akin na nga yan.” Inagaw ko sa kanya iyon at ibinato sa labas. “Ano bang nginingitngit mo d’yan? Ano bang pinaglalaban mo?”

“I saw you share a cigarette with him. And you were laughing with him… you seem so happy together.” Parang nanghihinang napasandal ito sa kinauupuan niya. “I hardly even see you smile when you’re with me.”

Syempre, kaya nga nagpapakipot, di ba?

“Shit! Saskia, nagseselos ako. Nagseselos ako kasi may ibang nagpapangiti at nagpapatawa sa’yo. That’s supposed to be my job! Ako dapat ang nagpapasaya sa’yo! But… but I can’t, can I? All I ever do was hurt you…” 

Bigla na lang nagtubig ang mga mata ko sa halo-halong emosyon na nararamdaman ko.

“Bakit hindi mo ko hinanap, Migs?” Sumabog na ang tanong na naglalaro sa isip ko mula nang makita ko siyang kasama si Hazel kahapon. “Sa loob ng mahigit anim na taon na magkalayo tayo, hindi ba sumagi sa isip mo na hanapin kami ni Tintin? O naisip mo ba kung kumusta na ang buhay ko? Kung buhay pa nga ba ako…”

“Saskia…” Hahawakan niya sana ang mukha ko pero mabilis akong umiwas. Lumamlam ang mga mata niya at namula ang mga ito sa pagpipigil ng mga luha. “I did… I thought about you a lot. Palagi kong iniisip yung buhay na meron sana tayo kasama ang anak natin.”

“Eh, bakit ganon? Bakit wala kang ginawa?” Tuluyan na akong napahagulgol. “Bakit pakiramdam ko mahal mo lang ako kapag convenient sa’yo? Noong kailangan na kailangan kita, wala ka sa tabi ko. Bakit ba ang dali sa’yong sukuan ako? Dahil ba nadampot mo lang ako sa stag party mo? Dahil ba wala akong pinag-aralan? Dahil ba hindi ako kasing edukada at talino ni Hazel? Dahil ba hindi mo ako kayang maipagmalaki sa ibang tao bilang ina ng anak mo katulad ni Hazel?”

“No, please don’t think that, Saskia.” Sunod-sunod siyang napailing. Ikinulong niya ang mukha ko sa mga palad niya at pinunasan ng hintuturo niya ang mga luhang pumapatak mula sa mga mata ko. 

“Mahal mo ba talaga ako o napasubo ka na lang? Kung hindi ba nabuo si baby Migs, kung walang Savi at Tintin mamahalin mo pa rin ba ako?” Humihikbing tanong ko sa kanya.

“With or without the children, I will still love you.” Sabi niya sa akin.

“Sinungaling. Kung wala sila, eh di sana masaya na kayo ni Hazel ngayon. Ang ganda siguro ng pamilya niyo. Siguro may mga anak na kayo.”

Umiling si Migs. “If we were to marry, it would have been a miserable marriage. I could never be as happy with her or any other woman as I am with you. Mahal kita, Saskia. Ikaw lang ang babaeng minahal ko ng ganito. You liberated me from everything that kept me from becoming the real me.”

“Sinasabi mo lang yan. Kung mahal mo talaga ako hindi mo hahayaan na magkahiwalay tayo ng ganito katagal, hindi mo hahayaan na umalis ako, dapat nasa tabi kita noon noong nagbubuntis ako, hindi mo hahayaan lumaki si Savi ng walang ina, hindi mo hahayaan na umiyak ako gabi-gabi dahil sa’yo. Hindi ba pareho lang naman kami ni Hazel na may kasalanan sa’yo? Bakit nandyan pa rin siya sa buhay mo? Bakit kinalimutan mo ako? Kung hindi mo pa nalaman ang tungkol kay Tintin, wala ka ng pakialam sa akin.”

Nagbaba siya ng tingin at maya-maya ay pumatak ang butil ng mga luha sa mga mata niya. “I… I was hurt. Mas nasaktan ako sa ginawa. I didn’t love Hazel as much as I love you. Mas malalim ang pagmamahal ko sa’yo kaya mas malalim ang sugat na iniwan mo noong umalis ka. I’m sorry, Saskia. Patawarin mo ko sa lahat ng maling akala ko, sa lahat ng pag-aalinlangan ko, sa pagkwestyon ko sa pagmamahal mo sa akin. I’m sorry for thinking the worst of you. I know you deserve better than you but I’m trying my very best and I love you too much to let you go again. I made a mistake of letting you go years ago and I promised myself I would never make the same mistake again. Even if it takes a lifetime for you to forgive me, maghihintay ako.”

Hinalikan niya ako habang tuluyan pa rin ang pagtulo ng mga luha sa mga mata namin. Hinalikan niya ko na tila ba tinutugunan ang mga panahon na wala siya sa tabi ko.

Chapter Forty Eight

MIGS

Saskia had her back turned to me, her hair sprawled over the pillow. I laid next to her, letting the silence between us sit for a moment. It felt as though she was a world apart even while we were making love earlier. Instead of going home to the kids, we ended up going to the house we used to live in.

Here in this four wall enclosure, I worshiped every part of her body like it was my sacred duty. I wanted to kiss all the hurt away, I wanted to make love to her until she forgets all the bad I put her through. But I could tell that it was no use. She was responsive while we were making love but not as passionate as the love making we used to have.

“Saskia.” I scooted closer to her, wrapping an arm around her waist. I kissed her neck and buried my face in it as I embraced her tighter. I breathed in her scent, wanting my sense to be filled with only her as if it would make us one again. 

I hugged the tightest I could and showered her shoulders with little kisses. “I’m sorry, Saskia. I love you and I’m sorry for always hurting you. Alam kong hindi na maibabalik ng kahit ano’ng sorry sa mundo ang pagkakamaling nagawa ko but know that I’ve always loved you and you’re the only woman I’ve ever loved like this.”

“Hindi ko  kailangan ng sorry mo. Kahit ngayon lang, magpakatotoo ka naman sa akin, Migs. Mahal mo lang ako kasi may anak tayo at gusto mo silang bigyan ng kumpletong pamilya.”

“Ano bang kailangan kong gawin para maniwala ka?” I let out a deep sigh. 

“Sagutin mo ang lahat ng tanong ko sa’yo. Gusto kong malaman kung bakit hindi mo kami hinanap. Nasaktan din naman ako nang mawala ang baby natin. Ilang buwan ko siyang dinala. Isang bagay lang ang ginusto ko noon, huwag kang umalis sa tabi ko habang nagluluksa ako pero tinaboy mo ako.”

“I really thought you were just after the money. I was in a bad place when you left me. I lost our child and then you. I stopped going to work, I stopped fuctioning. I was only able to put my life back together when you gave Savi to me. She gave my life a whole new direction.” My nose nuzzled against her smooth skin. “I did try to find you, Saskia. Did you really think you and Yuka both coincidentally got the college scholarship in Sto. Antonio?”

“A-ano’ng ibig mong sabihin?” She turned her head sideways to be able to face me.

“I’ve been paying for yours and Yuka’s tuition since your very first year in college.” I released another breath. She had worked hard for whatever she had achieved now and I’d hate for her to think otherwise. “Galit ako sa’yo noon. I thought you just dumped Savi on the door of my condo unit because you got what you wanted and you didn’t want to deal with her anymore. Inisip ko ano’ng klase kang ina at nagawa mong iwan ang anak natin ng ganon na lang. I was clouded by my anger but I did try to find you. First I was clueless of how or where to find you. But we finally found the lead to where you could possibly be when your name showed up after you passed the national exam for an acceleration program.”

“Ibig sabihin alam mong nasa Sto. Antonio kami?” Her brows furrowed.

“Yes, but that was all I bothered knowing. My biggest regret is that I didn’t dig in further. By the time I reached you, it was already years since you left. Natatakot akong malaman kung ano ang naging buhay mo mula nang umalis ka. I was afraid I’d find out you’re already with someone else and that you’d already built a family of your own. You were doing so well without us. Inisip kong baka okay na ang buhay mo na wala kami ni Savi and you didn’t want us to be a part of your life anymore. So I just tried to help you in the way I knew how. I had a good university offer you and Yuka a scholarship. I’m sorry I gave up too soon.”

Her shoulders began to shake and a sob escaped her throat.

“Saskia…” I kissed her tears away, feeling my eyes watering. “I shouldn’t haven’t given up on you.”

“Alam mo palagi kong pinapangarap noon na isang araw bigla ka na lang kakatakot sa pinto ng bahay namin at magiging okay na ang lahat. Magkakasama tayo ni Savi at Tintin. Magiging isang buong pamilya tayo.” 

“We could’ve had that a long time ago. I was so stupid.” I buried my face into her neck and tears welled up my eyes. “Patawarin mo ako, Saskia. I let my anger and doubts consume me. But believe me when I say I did love you and I still love you. Please, don’t ever doubt that. “

“Ang sarap-sarap pakinggan, Migs…” She closed her eyes and more tears fell from her eyes. “Pero bakit hirap na hirap na akong paniwalaan?”

“Saskia…” I uttered as I felt every ounce of energy leaving my body.

“Daddy…” I heard giggles right in my ear. I was forced to open my eyes even though I was still groggy from sleep. Savi’s face was leaning over mine and Tintin sat on the edge of the couch next to my side.

“My babies…” I smiled when I saw them and pulled them both into my arms. “Why are you girls up so early?”

“Bakit wala kayo kagabi ni Mommy? Saan kayo nagpunta?” Tintin asked, her bent elbows resting on my chest and her face over her palms. 

“Um, hinintay ko ang Mommy niyo. Madami kasi siyang paperworks sa school kaya ginabi na kami ng uwi.” I lied. Saskia and I had gone home past midnight. Tulog na ang mga tao nang makauwi kami dito sa apartment. “Where’s Mommy, anyway?”

“She’s still asleep. Lola Mammy said not to wake you two up but we’ve been waiting for hours and hours.” Savi complained.

“I’m sorry, sweety.” I kissed her on the forehead. “Mommy and I are just really tired became we came home late last night.”

“Gumagagawa na daw kayo ng kapatid namin. Totoo ba yun?” Tintin’s brows crumpled with curiosity. “Saan kayo gumagawa, Daddy? Pwedeng dalhin mo din kami ni Savi sa pagawaan ng mga kapatid? Ipapasok ba yun sa tiyan ni Mommy?”

“Can we choose if it’s a boy or a girl?” Savi excitedly asked.

“No, sweety.” I shook my head. We used protection last night. After the cling wrap incident, I’d bought a box of condom and since then I always bring a few rubbers with me. Especially when I know Saskia and I would have some time alone together. “Hindi pa kayo magkakaron ng kapatid. At least not in the near future.”

“But we’re ready to be Ate’s. You said it’s going  to be like my baby dolls, didn’t you?” My Savi cocked her head.

“I did but we have to wait until Mommy is ready for a baby. She still needs to finish college, right?” I asked.

“Mmhmm.” Savi nodded her head.

“Eh bakit gawa kayo ng gawa, ayaw niyo naman pala magka-baby?” Tintin’s brows furrowed deeper. 

“Oh, sweety.” That was all I could manage to say. “Hindi pa nga ako sinasagot ng Mommy niyo.”

“Ang bagal mo naman kasi, Daddy. Siguro mas marami ng pogi points si Sir Neil.” Tintin said.

“We have to get you more pogi points. You can do it, Daddy!” Savi cheered.

“That’s why you have to help Daddy, okay?” I pinched both their button noses. “Gusto niyo bang maging daddy si Neil?”

“NO!” Savi immediately answered and she wrapped her arms around my torso. “You’re the only Daddy I want.”

“Gusto ko ikaw lang ang Daddy ko pero paano kapag mas maraming pogi points kaysa sa’yo si Sir Neil? Siya ba ang magiging syota ni Mommy?” Tintin’s eyes widened with curiosity.

“If Sir Neil becomes Mommy’s syota then Daddy won’t be your daddy anymore.” Savi’s face fell in horror. 

I was about to open my mouth to explain to her that that’s not how it works when Tintin answered. 

“Okay lang.” Tintin shrugged.

Both my brows raised. “Okay lang sa’yo na hindi mo na ako maging daddy?”

“Syempre malulungkot ako sa una pero hindi naman ako mamamatay. Ngayon ko nga lang nalaman na may daddy ako pero okay naman ako. Nabuhay naman ako ng wala ka.” She said. 

Well, she had a point.

“Tintin…” I said, my eyes softening. If there was one thing I was truly glad she had from Saskia, it was her mother’s resilience. Like Saskia, she may look soft on the outside but she was one tough cookie. “Hindi ka na iiwan ni Daddy, okay? Savi and I are always going to be here for you and Mommy.”

“It’s not okay! I want Tintin to stay my sister and Mommy to stay my mommy.” The corner of Savi’s lips tugged downwards and her eyes began to get glassy with tears. She hugged her twin tightly. “I don’t want to leave them.”

“Kaya nga dapat tulungan natin si Daddy na madagdagan ang pogi points.” 

SASKIA

“Neil…” Pinuntahan ko si Neil sa desk niya kung saan abala siya sa pagreresearch. 

“O, Saskia.” Mula sa screen ng computer ay tumingin siya sa akin at ngumiti. “May kailangan ka ba?”

“May gusto lang sana akong itanong.” Umupo ako sa silya na nasa harap ng mesa niya. 

“Ano yun? May problema ba?” Kumunot ang noo niya.

“Wala naman. Pero, Neil, yun bang scholarship namin ni Yuka sa Sto. Antonio alam mo ba kung sino ang nag-iisponsor sa amin?” Tanong ko. 

“I have no idea, Saskia.” Sagot niya sa akin at lalong lumalim ang kunot ng noo ni Neil. “Bakit naman tinatanong mo?”

“Yung pagpunta namin dito, talaga bang random lang ang pagpili mo sa akin na makakuha ng scholarship?” Tanong ko. 

“Ang scholarship na nakuha mo dito ay funded ng isang private foundation. The foundation showed great interest in you and so did I. Alam kong seryoso ka sa pag-aaral mo at hindi masasayang ang scholarship sa’yo. Magandang opportunity din ang pagpunta mo dito, you’ll be able to reach your full potential here at hindi ka na mahihirapan dahil may trabaho na agad na naghihintay sa’yo.” 

Tango lang ang naging sagot ko sa mga sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman ngayong nakumpira ko ngang si Migs ang nasa likod ng mga ito. Ang scholarship ko sa Sto. Antonio, ang monthly allowance na natatanggap namin sa scholarship kuno, ang pagpunta ko dito, pati ang trabaho ko sa unibersidad na ito. 

“Mommy!” Nag-uunahan tumakbo papunta sa akin si Tintin at Savi mula sa kotse ni Migs. 

“Baka madapa kayo.” Nag-aalalang sabi ng ama nila na naglalakad palapit sa akin sa likod nila. 

Yumakap sa akin ang mga bata at isa-isa ko silang binigyan ng halik sa tuktok ng ulo nila. “Ang bango talaga ng mga baby ko.”

Nag-angat ang ulo ni Savi at ngumisi. “Mommy, Daddy wants to take us out for a date.”

“Syempre hindi papayag si Daddy na mas maraming pogi points si Neil kaysa sa kanya.” Sabi ni Tintin.

“Tintin.” Saway ni Migs sa bata at tumingin sa akin. “That’s not what I want. I just want to take you and my girls out. Shall we?”

“Daddy, kailangan hawakan mo kamay ni Mommy para sweet.” Lumapit si Tintin sa ama niya at hinatak ito, pilit pinagdidikit ang mga kamay namin. “O, di ba? Happy family na tayo.”

“Bongga!” Bumungisngis si Savi. 

Pumihit ang ulo sa akin ni Migs at pinisil ang mga kamay ko na hawak niyo. Hawak ni Migs sa isa pang kamay niya si Tintin habang hawak ko naman sa kabila ng akin si Savi. 

“Ano ba yan, Daddy? Paano ka makaka-pogi points niyan? Huwag mong daanin sa pagguwapuhan. Tanong mo kung kumusta ang araw niya.” Sermon ni Tintin sa ama. 

Nakita kong namula ang magkabilang pisngi ni Migs sa sinabi ng anak niya. “Ah, how was your day? Kumusta ang trabaho?”

Pinagdikit ko ang mga labi ko, pigil ang mga ngiti. “Okay naman. Medyo maraming nag-enroll ngayon kaya busy. Ikaw?”

“The girls and I had fun today. We went to the groceries to buy food for the house.” Sabi ni Migs.

“Kumain kami sa McDo kanina ni Daddy.” Kwento ni Tintin.

“Daddy bought a lot of food so we can have the all the My Little Pony toys that comes with it. We bought food for Ninang Jodie, Lola Mammy, Tita Yuka, and Tito Cosme!” Magiliw na ani Savi. 

“Tapos naglaro kami doon sa puro bola tapos sa malambot na slide. Ang saya nga, eh!” Dagdag pa ni Tintin.

Pumasok ang kambal Inunahan ako ni Migs na magbukas ng pinto sa passenger’s seat at mahinang nagpasalamat. 

“Ang sweet ng Daddy ko, ano? Ikaw na ang may problema pag hindi mo pa yan sinagot.” Sabi ni Tintin mula sa likod ko habang naglalakad si Migs papunta sa driver’s side.

Napahilot na lang ako ng sentido sa sinabi ng anak ko at bumukas na ang pinto at pumasok si Migs. Makaraan ang ilang minuto ay tumigil na ang kotse ni Migs sa harap ng isang restaurant at doon kami kumain. Pagbalik namin sa kotse ay agad nakatulog sa likod ang dalawang bata.

“Mama and Dad are inviting us to their party this weekend.” Sabi niya sa akin.

“Bakit? Ano’ng okasyon?”

“They wanted to fomally introduce Tintin to everyone. Welcome party na din nila sa kanya.” Nakangiting sabi niya.

“Migs, ikaw rin ba ang dahilan kung bakit nandito kami sa Maynila ngayon? Sa’yo din ba galing ang scholarship na natanggap ko pati ang trabaho ko sa eskwelahan?” 

Dahan-dahan tumango si Migs. “I’ve been trying to lure you here but you’ve always turned down the offer I have my people send to you. Naisip ko din na mas maganda kung mag-aaral ka sa kilalang eskwelahan, you’ll be able to find a good job here after you graduate. And maybe, unconsciously, I was hoping that I’d be able to see you again. Patch things up with you, maging buong pamilya tayo ni Savi. But I never wanted to admit it to myself.”

“Mula noon pala dumedepende pa rin kami sa’yo.” Bumagsak ang mukha ko nang mapagtanto ko iyon.

“Don’t think that.” Hinawakan niya ang kamay ko habang nasa manibela ng kotse ang isa pa. “Saskia, I want you to know that you’ve earned everything you have now. Pinaghirapan mo ito. I’ve provided the opportunity but you did everything by yourself. You raised our daughter, you were doing good in school, at binubuhay mo ang pamilya mo. I know even without me, you’d do great in life.”

“Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat sa’yo o ano.”

“You have nothing to thank me for. Kulang na kulang pa iyon kumpara sa sakit na ibinigay ko sa’yo. I wasn’t bu your side while you were pregnant with our twins, wala ako noong nanganak ka, wala akong habang pinapalaki mo ang kambal natin. I should’ve been there, Saskia, but I wasn’t.” Nanginginig ang boses niya dahil sa luhang nagbabadyang tumulo sa mga mata niya. Dinala niya sa mga labi niya ang kamay ko at hinalika ito. “I promise, from this day on, you won’t have to do anything alone anymore. Bigyan mo lang ako ng pagkakataon na makabawi sa’yo at sa mga anak natin. Mahal na mahal kita, kayo ng mga bata.”

Nakaayos na ang mga bata para sa party na pupuntahan namin. Suot ko ang magandang dress na iniwan sa akin ni Migs bago siya umalis kaninang umaga. Mukha talagang mamahalin ito. Babalikan niya daw kami para sunduin. 

“Ayan na si Daddy.” Sabi ni Tintin habang nakadungaw sa bintana. Nakasuot siya ng pula na dress at nakatali ang alon-alon na buhok niya. 

“I’m ready.” Lumabas si Yuka na puno ng koloreta sa mukha at akala mo reyna elena sa flores de mayo ang get up. 

“Ano’ng nangyari sa mukha mo?” Tanong ni Tintin nang makita ang tiyahin niyang OA manamit ang mag-ayos.

“Bakit? Naiingit ka na naman sa kagandahan ko?” Tumaas ang kilay niya.

“Sabi ni Jodie ang tunay na maganda hindi ginagawang coloring book ang mukha.” 

“Sabi ni Jodie pag hindi ka tumahimik tse-tsenilasin ko yang bunganga mo.” Inis na balik ni Yuka sa anak ko.

“Tumigil na nga kayong dalawa. Ikaw, Yuka, pati bata pinapatulan mo.” Saway ni Mammy.

“Subukan mong tsinelasin ang bunganga ng Tintin ko, tignan ko lang kung papasukin ka pa ni Migs sa mansyon niya.” Umeksena naman si Ninang na mala-Lady Gaga ang outfitan. 

“I think you’re very pretty, Tita Yuka.” Ngumiti si Savi sa kanya. Nakasuout din ito ng parehong dress na katulad kay Tintin pero asul naman ang sa kanya.

“Ang sweet naman ng baby namin. Kaya ikaw ang ang favorite na pamangkin ko.” Niyakap ni Yuka si Savi at dumila kay Tintin.

“Feeling mo naman ikaw ang favorite na Tita ko.” Hindi nagpatalo ang isa pang maldita. Natural na talaga sa dalawa ang magbangayan na parang aso at puso. Pareho kasing maldita ang magtiyahin at hindi nagpapatalo. Hanggang salita lang naman yan si Yuka pero alam kong mahal na mahal niya ang pamangkin niya.

Bumukas ang pinto at pumasok si Migs na naka-tuxedo. Amoy na amoy ang mamahaling pabango niya, hindi ito masakit sa ilong o matapang katulad ng ibang pabango ng mga lalaki. Nakahawi ang mala-ginto niyang buhok at ang guwapo-guwapo niya. 

“Good evening po. Is everyone ready?” May malawak na ngiti sa labi niya nang sumungaw ang ulo niya sa pinto. 

“Ready na kami, Daddy!” Tumakbo si Tintin papunta sa ama at sinalo siya ni Migs sa mga bisig nito. 

“Look at us, Daddy. We’re pretty!” Umikot-ikot si Savi sa harap ng ama. 

“Of course, you are. You’re my princesses.” Hinalikan niya ang dalawa bago tumingin sa akin. Mula sa pagkakaluhod ay unti-unti siyang tumayo. Hindi niya hiniwalay ang tingin niya sa akin, pakiramdam ko ako na ang dyosa ng kagandahan kung titigan niya ako. “You’re stunning, Saskia.”

“Salamat.” Naramdaman ko ang pag-init ng magkabilang pisngi ko.

Lumapit sa akin si Migs at inilahad ang braso niya sa akin. “Shall we?”

Tumango ako at ikinawit ang bisig sa braso niya. 

“Aba! Dinaig niyo pa ang Brangelina sa pormahan.” Nakangising sabi ni Ninang habang nakatingin sa amin. 

Natawa si Migs sa biro ni Ninang. Sabay-sabay kaming sumakay sa limo na naghihintay sa amin sa labas. Syempre naka-isang album na si Yuka sa facebook nasa kotse pa lang kami. Bawat sulok ng limo may picture siya pati nga ang bote ng champagne idinidikit niya sa mukha niya at nagseselfie.

Nakarating na kami sa mansyon ng mga Cordova makalipas ang ilang minuto. Agad kaming binati ni Ma’am Cassie at Sir Phoenix pagbaba pa lang namin ng kotse. 

“You look beautiful, Saskia.” Bumeso sa akin si Ma’am Cassie.

“Thank you po, Ma’am. Kayo din po, ang ganda-ganda niyo.” Sabi ko sa kanya. Hindi mo makikitaan ng kahit isang kulubot sa mukha si Ma’am Cassie, parang kapatid nga lang ni Migs ito. 

“You’re lovely, hija.” Sabi sa akin ni Sir Phoenix at tumingin sa kambal. “As lovely as my granddaughters.”

“Mama Cassie, Papa Nick!” Lumapit ang dalawa sa Lolo at Lola nila at humalik. Binati din ni Sir Phoenix at Ma’am Cassie ang pamilya ko at inimbitahan kami sa loob kung saan nandoon ang kasiyahan. 

Pakiramdam ko sobrang out of place ko at ng pamilya ko sa kasiyahan na iyon. Napapalibutan kami ng mga Alta. Kinakabahan pa nga ako nang una akong tumapak sa hardin ng bahay nila kung saan ginaganap ang party. Siguro’y naramdaman ni Migs iyon kaya hindi niya ako binitiwan. 

Isa-isa niya akong pinakilala sa mga taong nasa kasiyahan at lahat naman sila ay mainit ang pagtanggap sa akin at sa pamilya ko. Nahinto ako nang palapit kami sa isang mesa dahil namukhaan ko ang mga lalaking nakaupo doon. Iyon ang parehong mga lalaking sinayawan ko noong stag party ni Migs. Ang iba sa kanila ay kasama ang kani-kanilang pamilya.

“Migs, baka makilala nila ako.” Mahinang bulong ko sa kanila.

“So what if they do?” Tanong niya.

“Ano na lang ang sasabihin nila?”

“Kung may mambastos sa’yo kahit isa sa kanila, I will be ready sock them in the face.”

“Hindi ka ba nag-aalala sa sasabihin nila sa’yo? Baka pagtawanan ka nila kasi nagkaanak ka sa isang katulad ko.” Parang gusto kong tumakbo na lang palabas ng bahay na iyon.

“Don’t think lowly of yourself. I am proud of the woman you’ve become, Saskia. I am proud that you are right next to me and you are the mother of my children.” Hinalikan ni Migs ang gilid ng noo ko.

Parang may paru-parong nagsiliparin sa tiyan ko. Ang sarap pala ng pakiramdam na hindi ka kinahihiya at hindi ka itinatago. 

Binati naman kami ng mga kaibigan ni Migs. Pinakilala niya ang mga ito sa akin at pinakilala naman niya ako sa kanila. Naging magalang naman sila sa akin at walang nagbanggit ng kahit ano tungkol sa stag party. 

Maya-maya pa ay may lumapit kay Migs na coordinator at binulungan siya. Kinuha niya ang mga anak namin na bentang-benta sa mga bisita sa kasiyahan. Tuwang-tuwa si Ma’am Cassie at Sir Phoenix kay Tintin ganon din ang mga kaibigan nila. Pati ang Ninong Rome ni Migs na kalahi ni Ninang Jodie ay hindi mabitaw-bitawan ang dalawa. 

Dinala niya kami sa may gitna ng kasiyahan kung saan nandoon ang mic. Natigil ang pagtugtog ng musika at namatay ang mga ilaw. Isang ilaw lang ang bukas at iyon ay ang naka-focus sa amin.

“Ladies and gentlemen, can I have your attention please.” Sabi ni Migs sa mikropono. 

Agad naman nabaling ang atensyon ng mga tao sa amin.

“I remember being in this same situation when I was a kid. Never in my imagination have I ever thought that I’d play the role of my father years later.” Tumawa siya ng bahagya at nakangiting tumango si Sir Phoenix sa amin at itinaas ang hawak niyang baso. “First of all, I hope everyone is having a great night tonight. Thank you for coming here on such short notice. I would like to take this opportunity to finally introduce my daughter, Bettina Miquel Flores Cordova.” 

Inilahad ni Migs ang kamay niya kay Tintin at kinuha naman niya ang kamay ng ama. Kumaway si Tintin sa mga tao, yung kaway na pang pageant na itinuro sa kanya ni Ninang Jodie. Nagpalakpakan ang mga tao at na cutean ang mga bisita sa ginawa niyang pagkaway at pag flying kiss sa mga ito. 

“I know some of you are still baffled here. Savina and Bettina look alike because they are twins. I have recently just found out about Tintin’s existence. They’re as beautiful as their mother, aren’t they?” Tumingin sa akin si Migs at ngumiti.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para pigilan ang sarili ko sa pagngiti. 

“What had happened is a long story so I won’t go into it anymore. All I can say is that my daughter’s a wonderful and intelligent little girl. Tintin is a ray of sunshine. She brought us a new kind of happiness when she came into our lives. I thought I know a lot of things but she teaches me something you new everyday. These three girls are my reason to live. They are my life now and I wish you’d welcome them into your lives and hearts just as warmly as you welcomed me and Savi in them.” Migs’ eyes watered as he spoke. Hinawakan niya ang kamay ko. “I would also like to thank my princesses’ mother, Saskia Joyce Flores, for giving me an angel son, our Baby Migs, and two beautiful daughters. Alam kong marami akong naging kasalanan sa’yo, Saskia, marami akong naging pagkukulang. But at least I have a lifetime to make it up to you and our little girl.”

Hinalikan ni Migs ang likod ng mga kamay ko. “I’m not going to rush you into anything. We’ll take it slow, day by day. But I want to ask you one question tonight.” Binitawan niya ang kamay ko at may kinuha mula sa bulsa niya. Napasinghap ang mga tao nang makita ang isang maliit na box. Kinuha niya ang singsing at isinuot sa daliri ko. Nagniningning ang malaking bato ng diyamanteng nasa centro ng singsing. “This is a promise ring, Saskia. A promise to you that my heart is yours and I will be faithful to you and you alone. Saskia Joyce Flores, will you be my girlfriend?”

Chapter Forty Nine

SASKIA

Nahilam ang mga mata ko sa luha habang nakatitig kay Migs na ngayon ay nakaluhod sa harap ko. Parang gustong lumabas ng puso ko mula sa dibdib ko. Ang sarap sa pakiramdam na tila ba ipinagsisigawan niya sa mundo na mahal niya ako. Ang sarap sa pakiramdam na hindi na ako tinatago at hindi na maling mahalin siya. 

“Mommy.” Hinatak-hatak ni Tintin ang dulo ng suot kong bestida at napalingon ako sa kanya. “Um-oo ka na. Ang haba na nga ng hair mo!”

“Say yes, Mommy!” Lumundag-lundag si Savi sa sobrang excitement.

Muling bumalik ang tingin ko kay Migs at parang nagmamakaawang lumabi siya sa akin. Bahagya naman akong natawa sa ginawa niya at ikinulong ang mukha sa mga palad ko. Bumaba ang ulo ko sa kanya para bigyan siya ng halik sa labi.

“Yehey!” Narinig kong sigaw ni Tintin at Savi kasunod noon ay ang palakpakan ng mga tao sa paligid namin.

Tumayo si Migs nang hindi hinihiwalay ang mga labi sa akin, ipinulupot niya ang mga bisig niya sa baywang ko at binuhat ako.

“I promise, you won’t regret this.” Bulong niay habang magkalapit ang mga labi namin. “I love you, Saskia.”

“Mahal din kita, Migs.” Siniil ko siya muli ng halik sa labi.

Tuloy ang kasiyahan pagkatapos ng speech na iyon ni Migs. Para pa rin akong nakalutang sa alapaap nang hilahin ako ni Migs papunta sa mesa kung saan magkasamang nakaupo ang pamilya namin. Si Tintin at Savi naman ay nagmamadaling bumalik sa mga pinsan nila para makipaglaro.

“Bakit hindi mo pa ginawang marriage propasal, Kuya?” Tanong ng kapatid niyang si Audrey. 

“As much as I would like to ask her to marry me and I would love to marry her first in the morning tomorrow, I know we have a long way to go. I want to be able to still court her and win her mind, soul, and heart.” Tinitigan ako ni Migs na para bang ako ang pinakamagandang babae sa balat ng lupa. 

“Sabi mo yan, ha? Liligawan mo pa rin ako.” Biro ko.

“Araw-araw kitang liligawan at pagsisilbihan hanggang sa huling hininga ko.” Dinala niya ang kamay ko na nakasalikop sa kanya sa mga labi niya. “I’m going to love you and our kids like it’s my only mission in life.”

“Speaking of kids, when are we going to have another grandchild?” Nakangiting tanong ni Sir Phoenix.

“Nako, sir, matagal-tagal pa.” Namumulang sabi ko.

“Please, don’t call me sir. Mula ngayon Dad na ang itatawag mo sa akin. You’re a part of this family as much as Tintin.”

“And you can call me Mama.” Sabi ni Ma’am Cassie.

Nahihiyang tumango ako sa kanila. Kahit sa panaginip hindi ko naisip na matawag na Mama at Dad ang mga magulang ni Migs. Ang sarap sa pakiramdam na alam kong tanggap na tanggap ako ng pamilya ng lalaking mahal ko at ama ng mga anak ko. 

“She’s graduating next year, Ma, Dad. Iyon muna ang priority namin ngayon. She’s work so hard for this and I don’t want to take this away from her. I know she’d be a wonderful teacher someday.” Nagniningning ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

“Oh, a teacher. What a noble profession.” Ani Ma’am Cassie… este, Mama Cassie pala.

“Iyon po kasi talaga ang pangarap ko bata pa lang ako. Akala ko nga po hindi na matutupad, pero heto nga po isang taon na lang ang layo ko mula sa pangarap ko.” 

“Ano ba ang teaching specialty mo? Kung SPED teacher ang gusto mo, pwede ba namin ipasok si Ronnie sa klase mo?” Sabi ni Coco habang kumakain.

“HEY!” Nalukot ang mukha ni Ronnie.

“Kung hindi si Yvo ang inaasar mo si Ronnie naman.” Bumuntong-hininga si Anais.

“I’m just saying.” Tumawa si Coco at nagkibit-balikat.

“Huwag ka na din mahiyang tawagin akong Mammy, Migs.” Sabi ni Mammy.

“Don’t mind if I do, Ma’a- Mammy.” 

“O, sige na. Pwede mo na din akong tawagin Ninang.” May kasama pang irap na sabi ni Ninang.

“Ate, kanina pa tayo picture ng picture. Nagugutom na ako. Hindi pa ako nakakain.” Reklamo ni Cosme nang madaanan ko sila ni Yuka. Kausap ni Migs ang mga kaibigan niya ngayon, nasa mesa pa rin sina Mammy at ang mga magulang ni Migs, nagkukuwentuhan at nakikipaghabulan naman ang kambal sa mga pinsan nila. Papasok sana ako para ayusin ang sarili ko sa CR nang maabutan ko ang dalawang ito habang kinukuhaan ng picture ni Cosme ang gagang Yuka.

“Isa na lang, Cosme! Ito naman!” Sumimangot si Yuka. “Last na talaga ’to. Kailangan mong makuha yung perfect shot. Ikaw naman kasi kapag alam mong hindi ko anggulo, huwag kang pindot ng pindot lang.”

“Tama na nga yan. Kumain na muna kayo, nagugutom na si Cosme. Hindi ka pa ba nauubusan ng memory d’yan sa phone mo?” Saway ko kay Yuka.

“Nagdelete ako ng pangit na mga shots ni Cosme. Last na talaga ’to.” Sabi ng gaga.

“Bahala ka na d’yan. Babalik na ko sa table.” Inabot ni Cosme ang iPhone ni Yuka sa kanya.

“Cosme! Si Tate! Nandyan si Tate! Yung sikat na football player. Last na ’to. Piktyuran mo ko kasama siya!” Hinabol ni Yuka si Cosme.

Nangingiting nailing na lang ako habang nanonood sa dalawa. Hahakbang na ako papasok ng bahay nang makasalubong ko si Hazel.

“Hazel…” Mahinang sambit ko ng pangalan niya nang magkaharap kami.

“Saskia.” May ngiti sa mga labing sabi niya bago yumakap sa akin. “I’m so happy for you and Migs.”

“S-salamat, Hazel.” Sabi ko nang bumitaw siya sa pagkakayakap.

“I wish you two the best.” Masayang sabi niya. 

“Hazel, gusto ko sanang humingi ng tawad sa’yo-”

“No, don’t be. We’re lucky because we both dodged a bullet there.” Tumawa siya.

“Hanggang ngayon kasi binabagabag pa ako ng kunsensya ko, ng mga pag-aalinlangang kung tama ba ang relasyon namin na ito.” Nagbaba ako ng tingin at napakagat sa pang-ibabang labi.

Hinawakan niya ako sa magkabilang kamay. “Migs, loves you. I knew the first time I ever saw you together. He’s the happiest when he’s with you. Ilang taon naging kami pero sa loob ng mga taon na iyon hindi ko siya nakita na tumawa at ngumiti katulad nang ginagawa niya kapag magkasama kami. I’m a very logical person but I believe that you coming into our lives was a divine intervention. It saved us from a long, messy annulment.”

“Salamat, Hazel ha? Kung ibang babae ka siguro, matagal mo na akong sinunog. Ang bait-bait mo sa akin pati kay Baby Migs at kay Savi.”

“Because it’s not your fault, Saskia. As bad as it sounds, we were using each other to feel good about ourselves.” 

“Maniwala ka man o hindi, minahal ka ni Migs.”

“Siguro nga we did loved each other at some point but not in a romantic way. Since college when we were still friends, I’ve always admired Migs because he was everything I wanted in a man and he’d always put me on a pedestal. The romantic relationship we had was too forced. I felt like I always had to be the poster girlfriend for him and I know he feels the same when he’s with me. To keep our love, we have to keep performing, pretending. We were caging each other in an image and he found freedom in you.”

May maliit na ngiting umukit sa mga labi ko.

“It’s what real love amounts to, letting a person be who he really is. I found freedom I’ve never had before when we ended our relationship. I found a love that doesn’t require me to mold myself into whatever seemed to be what people expected from me.  Andrei, my seven-year-old son thinks I’m the perfect mom and it’s the best feeling ever.” 

Nag-loading sandali ang isip ko. Pitong walong gulang na ang anak niya. Ibig sabihin… posibleng…

“Oh, no!” Agad na sabi niya nang siguro ay mabasa ang mukha ko. “It’s not Migs’. I’m very sure of that. We haven’t been intimate since we got engaged. I don’t think Migs would ever be with any woman other than you. I haven’t seen him with anyone for years. He’s faithful.”

Tumango ako at sinubukan kong takpan ang kahihiyan ko. Change topic. “Mas matanda pala ang anak mo kaysa sa kambal.”

“Maybe just a couple of months apart.” Ngumiti si Hazel at pumihit ang ulo sa isang sulok ng malaking hardin kung saan naglalaro at nagtatakbuhan ang mga bata. Sinundan ko ang tingin niya at nakita ang isang batang lalaki na may itim at alon-alon na buhok na nakikibaghabulan sa iba pang mga bata, kasama doon si Tintin at Savi.

Muli akong yumakap kay Hazel at hindi ko na napigilan ang mapahikbi. “Hazel, maraming-maraming salamat. Saka sorry, sorry talaga sa mga kasalanan namin sa’yo ni Migs. Feeling ko hindi ko deserve ang kapatawaran mo pero salamat.”

“Ano ka ba? I know you’re a good person. And Migs is a good man, he’s helped our business beyond what I could have hoped for. Nakabawi na siya sa akin. Please, don’t cry. You don’t want to ruin your makeup, do you?”

“What is happening here?” Biglang narinig ko ang boses ni Migs mula sa likod ko at agad kaming humiwalay sa isa’t-isa.

“Oh, nothing. Saskia was just telling me how much she regretted her decision to say yes to you.” Biro ni Hazel.

“She wouldn’t say that.” Sabi ni Migs bago ako hinapit sa baywang at hinalikan sa noo. “Sinabi mo ba yun, Sas?”

“Sabi ko secret lang natin iyon.” Sinakyan ko ang biro ni Hazel.

“I don’t believe you two.” Hinalikan niya ang tungki ng ilong ko. 

“Okay, love birds. Get a room.” Natatawang umiling si Hazel at kunwari’y umirap. “I’m going back to the party. Baka nakakaistorbo na ako sa inyo.”

“Totoo ba yun? Pinagsisihan mong um-oo ka sa akin?” Ipinulupot niya ang magkabilang bisig niya sa akin at nag-iwan ng isang halik sa labi.

“Um-oo lang naman ako kasi ayaw kong magmukhang masama sa harap ng maraming tao.” Inipit ko ang mga labi ko para pigilan ang ngiti ko.

“Talaga lang, huh?” Idinikit niya ang katawan ko sa kanya. “Maybe I need to remind you why you said yes to me. How ’bout I take you upstairs to my room. What do you say?”

“Tigilan mo ako, Migs. Nakakarami ka na saka may party pa, ’no! Boyfriend pa lang kita ngayon kaya wala munang anuhan.” Umirap ako sa kanya.

“What?” Kumunot ang noo niya.

“Wala munang… alam mo na.” Nahihiyang sabi ko.

“Okay.” Kibit-balikat na sabi niya.

“Okay lang sa’yo?” Gulat na tanong ko.

“I respect your decision to stay celibate. All I want is to be with you and our daughters. Babawi na lang ako kapag kinasal na tayo.” May pilyong ngiting naglalaro si labi niya

“Pwede naman siguro kahit mga once a month lang.” Nanguya ko ang pang-ibabang labi ko.

MIGS

“Flores, Saskia Joyce.” Saskia walked up the stage in her black toga gown. Pride swelled in my chest as I watched her. She looked as beautiful as ever, her face glowing with so much happiness. 

Everyone clapped just as they did with every graduates but our clap was the loudest among the crowd. We cheered for her as she took her diploma and bowed in front of the audience. My eyes burned with tears as I tried to keep it at bay. She had struggled to be here, to be able to walk up that stage and get her diploma. All those sleepless nights she spent studying and reviewing while taking care of me and our daughters had finally paid off. 

“Mommy ko ’yan!” Tintin shouted as our two girls cheered for Mommy, holding up the drawing they made for her.

This was what she had always wanted. Seeing her achieve her dream and morph into the woman she was now was the most satisfying thing in the world. 

We waited for the graduation ceremony to end before we were able to see her. Saskia immediately ran towards the kids and I as soon as she got out. She hugged our little girls before I wrapped my arms around her waist and gave her a kiss.

“I’m so proud of you, babe. You made it.” I whispered, still not letting go. “I love you so much.”

“Migs, mahal din kita…” She buried her face into my chest and I stroked her hair. 

“Magiging teacher na ang inaanak ko.” Ninang Jodie said as he hugged Saskia. 

“Ikaw pa lang sa angkan natin ang unang nagkaron ng diploma sa kolehiyo.” Her mother tearful said as they hug her. 

“Ate, sabi naman sa’yo matatapos mo din ang college.” Cosme wore a proud smile on his face.

“O, selfie tayo! Dali!” Yuka held her phone up for a selfie shot and we posed right behind her. 

After that, we headed back to our home where a surprise was waiting for her. I had invited my family for a graduation party. I ask them to take care of the dinner while we go to her graduation. It was just an intimate dinner with only my family and Saskia’s. Everyone was having a wonderful time. Saskia and Mama had grown close over the past year. Mama would always take her out to go shopping or do groceries with her. Dad treated her as her own daughter and my siblings loved her. Her family and my family had already become one.

“We’re so happy for you, Saskia.” Mama held Saskia’s hand. 

“Salamat, Ma.” She hugged Mama.

“So, should we be expecting another grandchild this year of the next?” Dad asked.

“Dad, we should be expecting a wedding first.” Drey smiled.

“Yeah, when are you two going to get married?” Coco asked, his arms around his wife’s.

“Dapat lang pakasalanan mo na ang inaanak ko, ’no? May degree na yan!” Ninang Jodie proudly said.

“That’s the reason why my parents are here. Gusto ko sanang hingin ang kamay ni Saskia sa inyo, Ninang, Mammy.”

“M-migs!” Saskia exclaimed in shock.

“Oh my God!” Ronnie exclaimed when I took out a box and knelt in front of Saskia.

“Saskia, it had been more than a year since the day I asked you to be my girlfriend. In front of our family, I promise to love you for all eternity with every fiber in me, with every pulse of my heart, and with every bit of my being. I will dedicate my life to you and our children. Please, marry me.” Instead of asking, I was begging her.

“Hihindi pa ba ako? Eh ang tagal kong hinintay ito.” She said, teary-eyed and held her hand out to me. “O, yan na. Lagay mo na.”

I chuckled despite the tears and put the ring on her. I wrapped my arms around my soon-to-be wife and kissed her. Napuno ng palakpakan ang bahay.

“YEHEY! We’re going to have a baby sibling!” I heard Savi say.

“Magiging Ate na tayo!” Tintin excitedly said.

Chapter Fifty - Final Chapter

SASKIA

“Mrs. Cordova?” Narinig ko ang katok mula sa pinto ng klase habang abala ako sa pag-check ng mga assignment ng mga bata habang sila naman ay abala sa pagququiz. Natupad ko na ang pangarap ko at isa na akong guro sa isang pampublikong eskwelahan. Puro grade 3 ang mga estudyante ko at parang mga anak na din ang tingin ko sa bawat isa sa kanila.

Pumihit ang ulo ko sa bukas na pinto ng classroom at nakatayo doon ang asawa ko na may hawak na isang dosenang bulaklak sa kamay. Nakatupi ang manggas ng polo niyang puti at itim na pantalon na inayos ko pa kanina. Nagpakawala ko ng hininga habang nakatingin sa kanya. Ang gwapo pa rin talaga ng asawa ko.

Isang buwan lang nagtagal ang engagement namin at nagpakasal na kami sa simbahin. Pagkatapos ay nag-honeymoon kami sa California, sa bahay nila sa Beverly Hills. Sinolo muna namin ang isang linggong magkasama kami bago pinasunod ni Migs ang kambal, si Mammy, si Ninang at ang dalawang kapatid ko. Tuwang-tuwa nga sila noong nakapunta sila sa Amerika dahil first time namin makalabas ng bansa. Pwera kay Savi at Migs na nakailang beses na nagpunta sa iba’t-ibang bansa kasama ang pamilya niya. Tuwang-tuwa si Tintin nang makita ang mga prinsesa sa Disneyland noong dinala kami ni Migs doon at na-experience din namin ang snow nang lumipad kami sa New York noong huling linggo namin sa Amerika.

“Goooood moooorning, Siiiir Miiiigs.” Tumayo ang mga ito at magalang na binati si Migs, pinahahaba ang bawat salita. Kilalang-kilala na nila si Migs dahil madalas naman bumisita ito dito. Kapag dinadalhan niya ako ng pagkain dito, happy fiesta naman ang mga bata dahil paniguradong may dala din na pagkain ang asawa ko para sa kanilang lahat. Noong nagbirthday si Savi at Tintin, nagpadala si Migs ng Jollibee sa buong grade 3 at bawat isa sa kanila ay may kiddie meal.

Sa loob ng dalawang taon na pagtatrabaho ko dito ay marami na din na donate si Migs para mapaganda ang eskwelahan. Hindi na naliligo sa sariling mga pawis nila ang bata dahil napalitan na ang mga sirang electric fan at hindi na kinukulang sa bawat klase, mayroon na din mga bagong silya samantalang noong nag-uumpisa pa lang ako ang ibang mga bata minsan kailangan pang umupo sa sahig dahil kung hindi sira ang mga upuan ay nag-aagawan ang bawat classroom. Nakaawa nga noon dahil parang nagtitrip to Jerusalem ang mga ito araw-araw. Naayos din ang mga sirang blackboard at nakapagdonate din siya ng mga bago at updated na libro samantalang dati ay kailangan pang magshara ng 2 hanggang 3 bata sa iisang libro.

Sabi nga ng principal dati daw maraming bata ang umaabsent araw-araw pero simula nang mapagawa ulit ang eskwelahan ay konti na lang ang mga batang umaabsent. Nanggaling din naman ako dito sa public school mula elementarya hanggang highschool. Paano nga naman gaganahan pumasok ang mga bata kung para silang mga de latang isinisiksik sa maliit na classroom at halos hindi kayo makahinga sa init? Paano gaganahan ang mga ito kung kulang sa libro at kulang sa gamit ang paaralan?

“Good morning, kids.” Bati niya sa mga ito.

Umupo na ang mga bata at nagpatuloy sa pag-sagot sa papel nila. Naiiling at nangingiting tumayo ako mula sa desk ko at lumapit sa kanya.

“Someone delivered a flower for you.” Sabi niya at inabot sa akin iyon.

“Yiiieeee!” Tukso ng mga bata. Ang mga ito, akala mo abala sa quiz pero ito at nakikitsismis pala.

“Shh… quiet. Nagqui-quiz kayo.” Saway ko sa kanila at mabilis naman silang tumahimik. Natawa lang si Migs sa tinuran ng mga bata.

Hinatak ko siya palabas ng classroom at huminto sa tabi ng pinto kung saan hindi nakikita ng mga estudyante ko. Hinapit ako ni Migs sa baywang at binigyan ko siya ng isang mabilis na halik sa labi.

“Salamat nga pala sa bulaklak. Hindi mo naman ako sinabihang pupunta ka.” Nangingiting sabi ko.

“Let’s have lunch. Malapit naman na matapos ang klase mo, hindi ba?”

Tumingin ako sa relo ko. 11:30am na at ilang minuto na lang ay uwian na.

Tumango ako. “Kanina pa nga ako nagugutom.”

“Aw, my poor wife.” Hinatak niya ako palapit sa kanya at hinalikan sa noo. “Where do you want to eat?”

“Punta tayo doon mamaya sa carinderia ni Aling Lucing, masarap ang palabok at pares nila doon. Hindi ba kumain na tayo doon?”

Tumango siya. “Yeah, I remember. They also make the best goto. Your wish is my command, babe.”

“May palengke din malapit doon. Baka makakita tayo ng sineguelas doon, naghahanap kasi ako sa grocery noong isang araw. Wala akong makita.” Lumabi ako.

“Ihahanap kita kahit saan sulok pa ng mundo yan.” Muli siyang humalik sa akin.

“Sandali nga lang, huwag mo nga akong landiin dito. Nagkaklase pa ako.” Napahagikgik ako. “Papasok muna ako sa classroom. Baka mamaya nagkokopyahan na ang mga estudyante ko. Hintayin mo ako, ha?”

“I have nowhere to go, babe.” Matamis ang ngiting sabi niua.

Pumasok ako sa classroom at behave naman ang mga estudyante, nakayuko ang mga ulo nila at tutok sa quiz na sinasagutan. Inabala ko naman ang sarili ko sa pagcheck ng mga assignment at pag grade ng mga projects nila. Makaraan ang ilang minuto ay tumunog na ang bell, hudyat ng pagtatapos ng klase.

“Mga, bata ipasa niyo na sa harap ang mga papel niyo. Sa Monday na natin i-checheck ito.” Sabi ko.

“Goooodbyeee, Ma’am Saaaskiaaaa. Seeee youuuu on Mondaaaay.” Sabay-sabay na sabi ng mga estudyante.

“Goodbye, class. Yung mga cleaners, maiwan muna. Kung may hindi kayo naiintindihan sa aral ngayon, lapitan niyo lang ako, ha?” Bilin ko sa kanila bago nag-uunahan tumakbo ang mga bata palabas. “Robert, halika muna. Kakausapin kita.”

Lumapit ang bata sa akin. Binigyan ko siya ng isang matamis na ngiti. “Sa susunod, kapag wala ka ulit baon huwag kang mahihiyang magsabi kay teacher, ha? Paano ka makakapag-focus sa itinuturo ko kung gutom ka, hindi ba?”

Tahimik na tumango lang ito. “Thank you, Ma’am Saskia.”

“May nag-aasikaso ba sa’yo sa bahay?”

“Nakakulong po si Papa tapos si Mama palaging wala sa bahay. Ate ko lang po ang nag-aalaga sa amin magkakapatid.”

“Ganon ba?” Nakaramdam ako ng lungkot sa sinabi niya. “Pag nasa bahay kayo, nakakain naman kayong magkakapatid?”

“Nanghihingi po kami ng tirang ulam sa mga kapitbahay.” Sagot niya.

Tumango-tango ako. Madalas kong napapansin si Robert na hindi kumakain kapag recess kaya binibili ko ito palagi ng kanin at ulam na may kasamang juice sa canteen. Parang nahihiya naman ito sa akin kaya palagi itong nagpapaalam na mag-CCR pag recess na.

Inabutan ko siya ng konting halaga na alam kong magkakasya sa buong weekend. “Ito, bilhin mo ng makakain niyo. Bumili ka ng bigas at ulam niyong magkakapatid.”

“Thank you, Ma’am Saskia.” Napayakap naman sa akin ang paslit.

Nagtama ang mga mata namin ni Migs na nakasandal sa may pinto ng klase at isang malawak na ngiti ang gumuhit sa mga labi niya. Hinintay kong matapos ang mga cleaners at makaalis ang mga ito bago ko ipinasok sa bag ang mga gamit ko.

“Let me carry that for you.” Agad na kinuha ni Migs ang bag ko na isang katerbang papel at projects ang nakalagay sa loob. “You really love what you’re doing, don’t you?”

“Oo naman, makita ko lang na masaya at may natututunan ang mga bata, masaya na din ako.” Ipinulupot ko ang bisig ko sa braso niya.

“I’m so proud to have a wife like you.” Hinalikan ako ni Migs sa gilid ng ulo ko. “You have such a beautiful heart.”

“Sino pa ba makakaintindi sa pinagdadaanan ng mga batang yun kung hindi ako. Galing din naman ako sa hirap. Hindi ba sabi nga nila, ‘Only a hungry man knows the pain of hunger’? O, english yan, ha?” Biro ko sa kanya.

“You know, we should start sponsoring him. In fact, why don’t we sponsor a few other kids here?” Sabi niya.

“Magandang idea yan.” Sabi ko sa kanya. “Karamihan dito talagang mahihirap, galing sa squatter.”

“It’s a noble job you’re doing, babe.”

Pumunta na kami sa carinderia at umorder ng pagkain. Umorder ako ng goto at tokwa’t baboy habang si Migs naman ay umorder ng pares. Pagkatapos namin kumain ay pumunta kami ng palengke para maghanap ng siniguelas.

“Lahat ng tindahan ng mga prutas nalibot na natin.” Sabi ni Migs.

“Ah, basta! Gusto ko ng siniguelas! Ilang araw na ako naghahanap nun.” Sumimangot ako.

“How ’bout we go home and I’ll call my secretary. Baka matulungan niya tayong makahanap ng siniguelas.”

“Paano pag hindi?” Lalong lumalim ang simangot ko.

Ikinulong niya ang mukha ko sa mga palad niya. “Trust me, you’ll have your siniguelas by the end of the day.”

“Eh paano nga pag wala talaga?” May halong inis na sabi ko.

“You will have it. I promise you. Kahit saan parte pa ng Pilipinas yan, I’ll have someone sent there today and that person will come back with your siniguelas by noon.” Tumawa siya ng bahagya bago ako hinalikan. “Huwag ka ng sumimangot. Mas maganda ka kapag nakangiti.”

“Teka, hindi ka na babalik sa trabaho?” Tanong ko sa kanya. “Ano’ng oras pa lang.”

“I took a half day leave.” Tumaas-baba ang mga kilay niya.

“Bakit?”

Nagkibit-balikat siya. “Because I want to be with my wife.”

MIGS

My wife had a kind soul. She’d always try to look for ways to make life easier for the kids she was teaching in school. She had been a wonderful wife to me over the past years and a fantastic mother to our daughters. She, Tintin, and Savi were my reason to everything and I couldn’t picture a life without them in it.

“O, bakit nandito ka na agad Migs?” Ninang Jodie asked when walked into the house.

“Maaga akong umuwi ngayon. There’s nothing much to do in the office.” The corner of my lips tugged downard as I shrugged my shoulders.

“Gusto niyo bang lutuin ko na ang meryenda para makakain kayo?” Mammy asked.

“Kakakain lang namin sa carinderia, My.” Saskia answered. “Mamaya na lang bago sunduin yung mga bata para pag-uwi may meryenda na sila.”

“Kami na din po ang magsusundo sa kambal mamaya.” I told them.

“Magpapahinga lang kami sa taas.” Saskia told them.

“Sige, magpahinga kayo. Galingan niyo ang pagpahinga niyo para may bagong bata na sa bahay.” Ninang Jodie suggested. “Nakakabagot din na wala si Tintin at Savi sa bahay buong maghapon.”

We hurried upstairs knowing that rest was the last thing we’d do this afternoon. She looked hot even in that dignified teacher uniform. The demure outfit had only accentuated her curves to perfection.

“Teacher Saskia, you look fine today.” I wrapped my arms around her waist from behind.

“Migs…” She giggled when I bent my head down, giving her small kisses on the neck. “Ano ka ba? Hindi pa ako nakakapagpalit.”

“Don’t.” I told her. “You already look sexy in that.”

“Ikaw talaga.”

“I’ve been a naughty boy, teacher.” I whispered, my lips vibrating against her skin. “Don’t you think I deserve to be punished?”

She turned to face me and grabbed the back of my head, pulling me down to her. I crashed my lips against hers, gently biting it then I plunged my tongue inside. She responded to my kiss with an urgency that matched my own.

She took me by my collar and pulled me to the bed and then pushed me to sit down on the edge of it. My hot teacher straddled me, her legs bent on the either side of my thighs. We looked into each other’s eyes and I let out a smile of satisfaction, my lips grazing lightly against hers.

“Ano bang dapat ginagawa sa estudyanteng katulad mo?”

“You can do whatever you want to me, Mrs. Cordova.”

She let out a quiet laughter before pushing my body down the bed. I wasted no time. I wanted to make love to my wife. There was nothing more in the world I wanted right now but to be inside her. My hunger for her was insatiable. I could never get enough of her. My hand reached up and started unbuttoning her blouse until the swell of her bosom incased in the nude colored bra she was wearing could be seen.

“You look beautiful, babe.” I told her in a gentle tone.

A gentle smile spread across her lips. I pulled the cups of her bra down and it revealed a pair of light brown nipples. I touched her, my hands covering her breasts. Her nipples hardened when I flicked them and it she purred like a cat. Slowly my hands ran down her ribcage and then encircled around her waist. Wanting those in my mouth, I pulled her torso down to me and suckled on her breasts.

“Migs…” She moaned as I suckled harder, my teeth gently nibbling on her nipple.

She started grinding her crotch against mine, making my erection even more painful as it was restricted inside my trousers. I unclasped my mouth off her breasts and gently pushed her torso up again. I pushed her skirt up her waist and helped her out of her underwear. I positioned her her feet were planted on the either side of me so that her legs were open wide. She was on top of me, in all her glory, intimately exposed right before my eyes.

“Christ, you’re lovely.” I couldn’t help utter under my breath. My hand reached to touch her sweet folds. She shivered as my fingers played along her folds. They were already moist and when I moved the lips apart, she took in a sharp breath. I had already memorized her sensitive spots. I knew her body like the back of my hand.

Impatiently, Saskia waited for what I’d do next. I plunged a finger inside and I heard the wonderful indrawn breath she’d always make. Just the mere sound of it was enough to make me orgasm but I had to hold it in.

“Migs…” She moaned as my thumb began to stroke her clit while I was pumping my finger in and out of her.

“I know, babe.” I gently said, my voice rough with need. “I know what you want.”

In return, she helped me unbuckle my trousers and took my shaft out of my pants.

“Hi, General.” She said as she took it in her hand.

I let out a chuckle and pulled her down again to give her a kiss on the lips. She welcomed my kiss, opening her mouth to give access to my tongue as she started stroking my hard shaft.

“Babe, I need to be inside. I want to come.”

With that, she positioned herself on top of me. Holding her cock in her hand as her lips lowered so that she could impale it inside her sweet, wet womanhood. I had been inside her countless of times before but this still felt like the best feeling in the world. Her tightening around me, the feeling of her warmth, being in one with her. I’ve had experiences with other women before Saskia but never like this. No one penetrated my soul like she did. Maybe that was the reason why I never bothered evwn looking for another woman when we seperated years ago.

She closed her eyes as I guided her hips up and down me. Her breasts bounce with each thrust. My eyes lowered my eyes to our sex. I clenched to keep myself still as I watched my cock impale her, my hips arching up to meet her every thrust. The hairs at the root of my sex meshed with hers, jet black and dark gold.

“Babe, open your eyes. Look at us.” I told her and she did just that. From her hips, my hands went to her sex. I used my thumbs to open her more fully to my gaze and hers. We both watched as she lifted her hips up, withrawing from my cock and then lowered to impale herself to me again.

“Migs…” She moaned.

“This is mine. You’re all mine.” I whispered, my voice guttural.

“Sayong sayo lang ako, Migs.” She said through labored breath as she moved on top of me. We were joined in everyway a man and a woman could be joined. Skin to skin, sex to sex, heart to heart.

Saskia was now submerged to my side, her face buried in my neck. I had taken a quick nap after our lovemaking and it seemed to have tire her out too.

I kissed her on the forehead and then she stretched out her arms, looking up at me.

“Babe, ano’g oras na? Susunduin pa natin sila Tintin.” She said in a lazy tone.

“We still have thirty minutes.” I said, my fingers playing with her hair.

“Migs…”

My brows raised. “Yes, babe?”

“Yung siniguelas ko? Akala mo nakalimutan ko na, ha?” Her eyes narrowed at me.

I chuckled, “Okay, wife. I’m calling my secretay.” I reached over the bedside table and took the phone resting on top of it. I dialed my secretary’s number. “Jane, I want you to find someone who sells siniguelas and I want it delivered to my house this day.”

“Yes, sir.” She answered.

“Thank you.”

“Eh sir, paano kung wala akong mahanap?”

“Jane, kung kailangan halughugin ang buong Pilipinas para sa siniguelas na yan, please do so. There must be someone selling it somewhere. Kung sa Visayas o Mindanao man meron, have it flown here today. My wife will have it today because I promised it to her. Do you understand?” I looked at my wife who was giggling right next to me and I smiled and winked at her, trying to be all charming.

“Yes, sir.” Agad na sagot ni Jane.

I put down the phone and kissed her. “What’ with you and sinuguelas? You’ve been looking for them the whole week.”

Nilapit niya ang bibig niya sa tainga ko. “Baka buntis na ako.”

“Saskia?” I looked at her, my eyes wide with amusement.

She giggled again. She knew I’d been wanting another child but of course, it was still up to her when we would have one. After passing board exam, she decided she wanted to focus on her career first.

“Hindi pa kasi ako dinadatnan, dalawang linggo na.”

“I knew it!” I said in triumph. “Have you taken the pregnancy test? The one you bought yesterday?”

“Nakita mo yun?” She looked surprised.

“You think I didn’t see you slip it on the counter when we were at the convenience store?” I chuckled. “I was waiting for you to surprise me today. Kanina pa ako hindi mapakali sa opisina.”

“Hindi ko pa ako nagtetest.”

“Well, what are we waiting for? Take the test.” I said full of enthusiasm.

We both got up from bed and she rummaged through her bag, looking for the pregnancy test kit she bought earlier. We both got dressed. Then she went inside the bathroom and I waited anxiously outside of it, pacing back and forth. I could already imagine a son that looks like his mother. I prayed that it would come put positive.

“Migs!” She came running out the room, her eyes lit with happiness as she handed the white stick to me.

I took a peak and there it was, two red lines as clear as the day. My now moist eyes lifted back up to her face.

“I-I’m going to be a dad? Again?” I needed to hear it from her.

“Oo, Migs. Magkaka-baby na ulit tayo.” She uttered.

I fell to my knees and wrapped my arms around her waist. Ever so gently, she brushed her fingers through my hair and cupped my face with two hands. She made me look up at her and kissed me.

“I love you, Saskia.” I said, my lips still against hers.

“Mahal na mahal din kita, Migs.” She whispered and then pulled me up. “Sandali, sasabihin ko lang kay Mammy at Ninang. Matutuwa ang dalawang iyon.”

And she was right. We told them the news and they were the happiest grandparents. I called Mama and Dad afterwards and they said they were dropping by this evening to have dinner with us.

“Mommy,Daddy!” Our little girls ran towards us, their backpacks bouncing up and down from their backs.

We met them halfway and gave each of them a kiss. I took their backpacks from them and carried it. They were looking more and more like their mother with each passing day. Both were as beautiful as Saskia. Tintin was a smart little one. She had high grades during her first year in studying in her new school, though her english teacher told us she was struggling a bit on that subject. Now she was getting the hang of it and have high grades in almost all her subjects. She could still be adorably menacing at times, her teacher would say. Savi have always had average grades in all her subjects and Saskia and I didn’t want to pressure her into getting high grades like Tintin. It didn’t really matter to us as long as we knew she was learning and getting decent grades. We didn’t want to spark any silbing rivalry by comparing her grades to Tintin’s. They were just grades and I wasn’t going to make my other daughter feel bad about herself because of that. Besides, their mother tutors them when they’re at homes. Savi was more inclined to dancing, excelling greatly in her ballet class. Last Christmas, she played as Clara on The Nutcracker ballet performance at CCP Theatre. There were a wide range of audience there and professionals quickly took notice of her, since then she’d been getting offers from different international ballet academies.

“Kumusta ang school niyo? Inubos niyo ba ang chopsuey na ibinaon ko sa inyo?” Saskia asked our daughters.

“Yes, Mommy.” Savi answered.

“Ubos din ang sakin!” Tintin beamed.

“Pati ang kanin?” Their mother asked.

“I had a little rice left because I was so full. But I did finish the apple.” Savi smiled.

“Sa Monday bibili kami sa cafeteria, ah! Di na kami magbabaon. Bigyan mo na lang kaming one-fifty.” Tintin said.

We usually let them buy whatever they wanted in the cafeteria once a week. But the rest of the week, they have to settle for whatever Mommy makes for them. It was our way of making sure our girls are eating healthy and Saskia loves pampering her daughters and I with the food she makes for us. Since Saskia teaches at morning shift, after her last class she’d drop by my office to have lunch with me before she heads home and sometimes I pick her up from school.

“Daddy, can we eat before we go home?” Savi asked while we walked to the parking lot.

“Bili tayo sa Jollibee!” Tintin said as she hopped her way to the car.

“Sa bahay na tayo kumain, mamaya pupunta si Mama at Dad para magdinner sa bahay.” Sabi ni Saskia.

“We also have a surprise for you.” I couldn’t help the smile that stretched across my face as my head turned to Saskia. She let out a bright smile.

“Surprise? What is it, Daddy?” Savi excitedly asked.

“Ano’ng surprise?”

“It’s what you two have always wanted?”

“A dog?” Savi’s eyes widened.

“Hindi.” Nakangiting sagot ni Saskia.

I opened the door to the back of the car and the two hopped in. I asked them to put their seatbelts and then went to the passenger’s side to open the door for my pregnant wife. I went around and slipped to the driver’s seat.

“Ano’ng surprise ba yun?” Tintin scratched her braided blonde head. “Binili niyo kami ng bagong laruan?”

“You bought us a new toy?” Savi asked.

“Even better.”

“Hindi na parte ng pamilya si Tita Yuka?” Sabi ni Tintin.

“Tintin!” We both scolded.

“Eh ano nga?” She pressed.

“Magiging Ate na kayong dalawa.” Saskia happily announced.

“Mommy’s pregnant.” I told them.

And the whole car was filled with happy squeals from our twins.

Epilogue

SASKIA

“Evan!” Inilahad ko ang dalawang kamay ko habang hawak-hawak ni Migs ang dalawang kamay niya. Gumegewang ang maliit na paang hinakbang niya ito sa harap at muntikan pa itong mapaupo sa sahig kung hindi siya sinapo ni Migs.

“You’re almost there, champ.” Hinalikan ni Migs ang bata habang kalong sa bisig nito. Pumalahaw naman ng iyak ang bata dahil siguro’y gustong magpababa sa damuhan.

“Babe, gusto niya na talagang maglakad eh. Ibaba mo muna.” Natatawang sabi ko.

“You’re a persistent little one, aren’t you? Mana ka talaga sa Mommy mo.” Pinugpog ni Migs ng halik ang bata bago muling binaba. “Okay, champ, we can do this. Let’s walk to Mommy.”

Kahit gumegewang at nagkatapi-tapilok ay pinilit ni Evan na maglakad palapit sa akin habang inaalalayan siya ni Migs sa magkabilang kamay. Ilang hakbang pa ay nasa harap ko na siya.

“Ang galing galing naman ng baby namin. Natututo nang maglakad.” Kinuha ko siya mula sa pagkakahawak ng ama niya sa kanya at binuhat. 

“He just won’t stop until he gets what he wants.” Naiiling at nangingiting sabi ni Migs bago yumuko para siilin ako ng halik sa labi. 

Walong buwan na mula nang magsilang ako ng isang lalaking pinangalanan namin na Evandro Cordova. Katulad ng ama ay blonde din ang buhok ni Evan. Kamukhang-kamukha ito ni Migs. Kung itatabi mo ang baby picture ni Migs kay Evan ay pagkakamalan mong siya ang nasa litratong iyon. 

Biglang hinaklit ni Evan ang suot kong damit at ibinaba iyon. Pareho kaming natawa ni Migs habang pinanonood siyang hinahanap ang dibdib ko at dumede mula doon. Bumaba ang ulo ni Migs at hinalikan sa pisngi ang anak niyang abala sa pagdede.

“You’re a go-getter, aren’t you?” Paglalambing niya sa bata.

“Baka naman kasi nakikita sa tatay kaya ginagaya.” Biglang parang kabuteng sumulpot si Ninang sa hardin.

Lumingon kami sa gawi niya at nakita silang dalawa ni Mammy na may tig-isang hawak na tray at ibinaba iyon sa mesa sa veranda.

“Hindi, ah. Behave kami sa harap ng mga bata.” Depensa ko.

“Kumain na kayo. Handa na ang merienda. Nagluto ako ng ginataang bilo-bilo.” Sabi ni Mammy. “Nagpakulo din ako ng malunggay para hindi ka nauubusan ng gatas. Aalam mo naman yang anak mo, sobrang takaw sa dumede.”

“Kaya tumataba lalo ang Evan namin, spoiled na kay Mama Cassie at Papa Nick, spoiled pa rin kay Lola Mammy at Lola Jodie, ano?” Kiniliti ko siya sa baba. Tumawa ito habang ang mga labi ay nakadikit pa rin sa dibdib ko.

“Hey girls, it’s lunch time! Come on!” Sinenyasan ni Migs ang kambal na abala sa paglalaro sa hardin.

Nag-uunahang tumakbo ang dalawa, ang buhok nila ay lumilipad sa hangin sa kanilang likod. Halos magdadalaga na ang mga anak namin na iyon at lalong gumaganda. Hindi ko sinasabi ito kasi nanay nila ako. Maganda talaga ang mga anak ko. Si Migs ba naman ang tatay eh. 

Hingal na hingal ang dalawa nang makarating sa ama at tumatawang napayakap kay Migs. Hinaplos naman ni Migs ang mga buhok nito. “You girls just don’t run out of energy, do you?”

“Naku, kakaligo niyo lang kanina naglalagkit na naman kayo sa pawis.” Lumapit si Mammy sa kambal at parehong nilagyan ng bimpo sa likod.

“Kumain na kayo, nagluto sina Mammy at Ninang ng bilo bilo. Hindi ba gusto niyo yun?” Sabi ko sa kanila.

Kinuha nila ang tig-isang mangkok sa tray at kinain ang luto nila Mammy.

“Eat up, babe.” Habang kalong ko naman si Evan at dumede sa akin ay sinusubuan naman ako ni Migs. 

Sweet talaga ang asawa kong yan. Hindi pa ako buntis para na akong reyna kung tratuhin niya pero noong nagbuntis ako para na akong diyosa. Kahit ano ang hilingin ko ay ibinibigay niya. Lahat ng pag-aalaga sa akin ay niya. Kaya nga hindi ako nahirapan masyado sa pagbubuntis. Noong nanganak lang ako nahirapan dahil halos isang buong araw yata akong naglabor. Kung anu-anong pagmamakaawa na ang ginawa niya sa doktor na tanggalin ang sakit na nararamdaman ko. Nandoon si Migs noong nanganak ako, siya ang pumutol sa umbilical cord ni Evan at siya ang unang kumalong sa baby namin. 

Kahit nang i-uwi na namin si Evan ay hindi natigil doon ang pag-aalaga sa akin ng asawa ko. Siya ang nagpapaligo sa akin noong sariwa pa ang tahi ko. Siya ang gumigising sa madaling araw para padedehin si Evan. Habang tulog na tulog ako, binubuksan  niya ang suot kong pantulog at pinadede si Evan. Minsan magigising na lang may dumedede na sa dibdib ko. Pati ang pag-aasikaso sa kambal namin ay siya rin ang gumagawa. Ang katwiran niya ako naman daw ang naghirap sa pagbubuntis at pagpapanganak kaya gusto niyang makabawi at mapagaan man lang ang trabaho ko bilang ina.

“Daddy, we want to play with Evan.” Si Savi.

“After you eat.” Sagot ni Migs.

“Pwede namin kargahin si Evan?” Tanong ni Tintin.

“If he doesn’t fall asleep yet.” Hinaplos ni Migs ang ulo nito. 

Maya-maya ay tumigil na ito sa pagdede at kinuha ni Migs mula sa akin ang bata para padighayin. Natapos na ang mga ate niya sa pagkain ng meryenda nila at hinaharot na ang kapatid nila. Tuwang-tuwa naman ito.

Umupo kami sa banig na nakapatong sa ibabaw ng damuhan at pinaupo ni Migs ang dalawang kambal at inilapag si Evan doon. Pinanood namin habang gumagapang ito sa dalawa niyang Ate na tila ba gustong makipaglaro. 

Pareho namin pinagmasdan ang mga buhay na binuo namin. Hinatak ako ni Migs sa pagitan ng mga hita niya, sumandal ang likod ko sa matipunong dibdib niya. Kinuha ni Migs ang kamay ko at dinala iyon sa mainit niyang labi. 

“Thank you for this, Saskia.” Mahinang sabi niya.

“Para saan?” Bahagya akong natawa.

“For giving me this life.” Naramdaman ko ang paglobo ng dibdib niya sa likod ko nang humugot siya ng malalim na hininga. “I know I say this a lot but I’m lucky to have you as my wife. You gave me three beautiful children and an angel. Ang sarap nilang panoorin. Sometimes I can’t help imagine Baby Migs playing with his siblings. May Kuya sana si Savi at Tintin.”

“May Kuya pa rin naman sila. Wala man si baby Migs dito, hindi siya mawawala sa puso natin. Sa pamilya natin.” Nilaro ko ang wedding ring na nasa daliri ni Migs. Ang gintong singsing na iyon ay hinaluan ng abo ng anak namin at ganon din ang wedding ring na suot ko. Si baby Migs ang puno’t dulo ng lahat ng ito. Siya ang unang nag-ugnay sa amin ni Migs at kahit kailan hindi namin malilimutan ang unang buhay na nabuo namin.

“You’re right.” Hinalikan niya ang buhok ko. “Have I told you today how much I love you?”

“Oo naman. Paggising na paggising mo pa lang.” Parang dalagang napahagikgik ako.

“Have I told you everything I love about you?” Patuloy siya sa paghalik sa buhok ko. “I love your wit.” Hinalikan niya ang gilid ng ulo ko. “your sense of humor.” At bumaba iyon sa pisngi ko. “Your kind heart.” Sa panga ko. “Your gentle spirit.” At sa leeg ko. “Your determination in every aspect of your life.”

“Migs, nandito yung mga bata.” Nakikiliting umiwas ako sa kanya.

“We’ve been married for four years now and I’m still crazy about you, babe. I’m falling more and more in love with you. Mahal na mahal kita, Saskia. Ikaw lang ang babaeng mamahalin ko ng ganito.”

Pumihit ang ulo ko paharap sa kanya at tinitigan siya. “Mahal na mahal din kita, Migs.”

“Thank you for making me whole.” At siniil niya ako ng halik sa labi.

Cordova Brothers Bundle (Self-publishing details)

Cordova Brothers will be available for pre-orders starting January 9, 6PM at www.rainbowcoloredmind.net

CORDOVA BROTHERS BUNDLE

(LIPSTICK LULLABY & ACCIDENTAL BABY)

Price: 1299

Book details:

• Book Size: 6x9

• Paper: Cream Paper

• Cover: Matte

• Additional Chapters

Inclusions:

• Shipping Fee

• Bookmarks

• Signed Bookplates

Special Freebie: First 50 orders of Cordova Brothers Bundle PAID IN FULL will receive an elastic bookmark. Random lang po ang designs.

INDIVIDUAL BOOK

Price: 649 (shipping fee not included)

Inclusions:

• Bookmark

• Signed Bookplate

Ordering and payment period:
January 09 - March 09, 2023

Estimated Shipping Period: Early May

For the bundles po, you will have the option to pay in full or make a down payment. The remaining balance is payable anytime within the payment period. Sa description ng [Down Payment] Cordova Brother Bundle product, magkakaroon po ng Paymongo Page link kung saan pwede niyong bayaran ang remaining balance at ng instruction.

We only allow full payment for other products.

You will be required to make an account upon checkout para doon niyo ma-track ang progress ng payment at orders niyo. There, you will also be informed of your shipping and tracking status when your order has been shipped.

Please check our FAQ page for any questions you may have: https://rainbowcoloredmind.net/costumer-care/