PROLOGUE

Dedicated to JenAKOsau

---

At dahil fav. niya sina Magnus and Alex sa kanila ko ipapangalan ang main lead ko.

---

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credet go to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into these relationship nor even a certified homophobic, better leave the book.

There are some matured scenes in the book that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

Started date: July 02, 2019

---

Nasaan ako?

Iyon ang unang tanong sa isipan ko ng magising ako sa pagkakatulog.

Ang huling natatandaan ko ay naglalakad ako pauwi sa bahay galing sa eskwelahan ng may isang grupong kalalakihan ang humarang sa daraanam ko at pinilit akong pinasakay sa isang puting van.

Magwala man ako ay wala akong nagawa dahil dalawang naglalakihang lalaki ang humawak sa magkabilang braso ko at mas nasasaktan ako kapag nagpupumiglas ako dahil sa mahigpit na pagkakahawak nila sa akin at sigurado ako na magmamarka na ang mga iyon sa balat ko.

Kaya naman sumigaw na lang ako baka sakaling may makarinig at may maawang tumulong sa akin pero nagalit lang sila at pinatahimik ako gamit ang kamao ng isa at sinuntok ako sa sikmura.

Halos maglaway ako dahil sa sakit ng pagkakasuntok sa akin? Kumilos na din ang isa para itali ako sa mga kamay at lagyan ng plaster ang bibig ko. Hanggang sa tuluyan na akong nanghina at hindi ko na alam ang sumunod na nangyari

dahil binalot na ng kadiliman ang kamalayan ko.

At ngayon gising na ako. Nasaan ako?

Hindi man malinaw ang paligid dahil sa mapusyaw na lampshade sa gilid ay alam kong nasa isang silid ako.

Nasaan ang mga lalaking tumangay sa akin? Anong balak bilang gawin sa akin

?

Hindi ko pa man din sila nakikitang muli ay nanginginig na ako sa takot?

Bakit nila ako kinidnap? Anong kailangan nila sa akin?

Hindi matapos tapos na katanungan ko sa isip habang hindi na ako mapakali na palinga linga sa paligid.

At ang kabang nararamdaman ko ay mas lumala pa at mas nanginig ang katawan ko ng marinig ko na may nag uusap na sa labas.

“Anong gagawin mo sa kanya? Bakit mo siya iniligtas sa mga gagong iyon kung hindi mo pa siya pakakawalan?“tanong ng isa?

Iniligtas?

Anong ibig sabinin nito?

Hindi sila iyong tumangay sa akin kanina?

Kung ganun ligtas na ako? Hindi na din nakatali ang kamay ko, wala na ding takip ang bibig ko.

Gusto kong sumigaw. Pero hindi ko ginawa. Paano kong pakulo lang naman pala nila ito at sadyang ipinaparinig lang sa akin. Kaya naman kumilos ako at naghanap ng bagay sa loob ng silid na pwede kong gamiting pang self defence. Pero wala akong makita ni kahit na anong pwedeng gamitin sa loob dahil walang kalaman laman ang buong silid maliban sa maliit na lamp shade at kamang kinauupuan ko ngayon.

“Leave him to me. Ako na ang bahala sa kanya. Ang gawin niyo na lang ngayon ay ang bigyan ng tamang kaparusahan ang mga lalaking nagtangkang dumukot sa kanya.“narinig ko pa na sabi ng isa na sa mga salita niya ay parang ito ang pinuno nila.

“

Anong balak mong gawin? Huwag mong sabihin gagawin mo sa kanya ang balak na gawin ng mga kumidnap sa kanya?“tanong ng isang tinig ng babae.

“Makakaalis na kayo. Gaya nga ng sabi ko. Ako na ang bahala sa kanya. At alam niyo na ang gagawin niyo sa mga walang kwentang taong iyon.“may galit sa boses na sabi pa nito.

Hanggang sa wala na akong marinig na salita mula sa labas at ang pagbukas na lang ng pinto kung nasaan ako ang naringgan ko. At mga yabag na palaput mismo sa kinauupuan ko.

Mas kinabahan ako ng makita ko ito ng tuluyan. Hindi man malinaw ang mukha niya napansin ako ang kakaibang kislap ng mga mata niya na nakatingin sa akin.

“Gising ka na pala.“sabi nito.

Lumunok muna ako bago ako nagsalita dahil parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. Nanginginig pa kasi ako at nababahiran na ng takot ang buong pagkatao ko.

“S-sino ka? Anong kailangan mo sa akin?“tanong ko dito pero wala akong nakuhang sagot mula sa kanya bagkus mas lumapit pa siya sa akin at hinawakan ako sa baba para mas patingalain sa kanya.

“Tama nga sila, kaya naman pala pinagdidiskitahan ka ng ibat ibang grupo ng kalalakihan dahil sa malaanghel mong ganda.“alam kong nakangiti ito dahil sa kislap ng ngipin niyang

nasinagan sa mapusyaw na liwang na nagmumula sa lampshade.

“A-anong ibig mong sabahin?”

“Wala sana akong balak gawin sayo ang balak gawin ng mga taong dumukot sayo pero pinasasabik mo ako kapag nakikita ka ng mata ko. Kaya bago pa man kita pakawalan, gusto ko munang tikman ang katawang pinagpapantasyahan ng karamihan.”

“A-ano? Anong sinasabi mo? Tikman?“halos hindi ko alam ang sasabihin sa narinig ko dito?

Titikman? Paano? Ano?

Saka ko lang napagtanto ang gusto nitong sabihin ng kalasin na nito ang botones ng damit niya.

“S-sandali. A-anong ginagawa mo? Hindi mo ba nakikitang lalaki ako?”

“Yeah! Nakikita nga ng dalawang mata ko. Kaya nga gusto kong maranasan sa unang pagkakataon ang makaniig ang isang lalaki. At ikaw ang pag pra praktisan ko.“sabi nito saka sumampa na sa kama palapit sa akin.

Naguguluhan man ako ay pinilit kong kinalma ang sarili ko para nakapanlaban ako sa kanya.

Oo! Hindi ako papayag sa gusto niyang gawin sa akin.

Nakaligtas nga ako sa grupo ng lalaking tumangay sa akin kanina pero dadaan naman ako sa kamay ng taong ito na siyang nagligtas sa akin sa mga taong iyon.

Pare-pareho din sila. Kahit man iniligtas niya ako ay may balak din pala ang dimonyong ito sa akin.

Kaya naman ng makalapit siya ay inundayan ko ito ng sipa pero nahulaan niya ang ginawa ko kaya naman nahuli niya ang paa ko.

At ang kampanting mukha niya kanina ay nabahiran iyon ng galit.

“Huwag mo akong piliting itali kita. Kaya umayos ka. Magparaya ka na lang kung ayaw mong gahasahin kita gaya ng gustong gawin sayo ng mga lalaking iyon.”

“Anong tawag ngayon sa gagawin mo kung hindi panggagahasa.“galit na sagot ko dito dahilan para sampalin niya ako.

Napangiwi ako sa lakas ng sampal na iyon na para bang nakulog ang utak ko at bahagyan pa akong nahilo.

“

Ang pinakaayaw ko ay ang sinasagot ako. Anong mas gusto mo, ako na nag iisa lang ang aangkin sayo o ang apat na iyon na gusto kang pagpasa pasaan.“tanong nito. “Kaya umayos ka, baka kapag natapos ako sayo, ipasa kita sa mga tauhan ko hanggang sa pagsawaan ka.“galit na banta nito sa akin.

Dahil na rin sa takot ko ay hindi na ako nagsalita. Oo! Mas gugustuhin ko na lang na siya na mag isa ang gagahasa sa akin kaysa naman pagpasa pasaan ako ng iba gaya nga ng sabi niya.

Pero bakit kailangang mangyari ito sa akin? Bakit kailangan kong pagdaanan ito sa kamay ng dimonyong lalaking nasa harapan ko?

Napapikit na lang ako ng lumapat ang labi niya sa akin.

Marahas, mapag angkin kaya naman napaluha na lang ako.

Bakit ba kasi hindi ko man lang kayang ipaglaban ang sarili ko? Bakit ba kasi ako binigyan ng mahinang katawan? At higit sa lahat bakit ba ako binigyan ng malaanghel na mukha gaya ng sabi niya na marami ngang lalaking gusto akong angkinin?

Bakit?

“Umhp!” Hindi ko mapigilang mapasinghap ng sipsipin niya ang dila ko.

At ang mga kamay nito ay malaya ng naglalakbay sa buong katawan ko.

“No!” Mahinang pigil ko sa kanya pero hindi ko naman na magawang itulak siya. Dahil baka kapag nagkamali ako ay tutuhanin niyang ipasa ako sa mga tauhan niya.

“Yes, huwag kang mag alala. Pasasarapin kita gaya ng sarap na dulot ng tamis ng labi mo. Tamis ng balat mo. Mmmm! Ang bango mo.“sabi nito ng pakawalan ang labi ko at paglandasin ang labi pababa sa leeg ko. Hanggang sa dibdib ko na bawat daanan ng mga labing iyon ay binibigyan niya ng kagat kaya naman hindi ko mapigilan ang mapaigik sa sakit.

“Aaahhh! Uhmmp. Stop. No!.“ungol ko ng sakupin ng bibig niya ang isa utong ng dibdib ko habang nilalaro ng isang kamay niya ang isa pa at ang isang kamay ay nakahawak na sa pagkalalaki ko at malaya ng nilalaro iyon.

“Mmm! Ang sarap mo. Uhmm.“ungol din niya habang pinagsasawa ang sarili sa dibdib ko na para bang may gatas siyang nakukuha doon sa paraan ng pagsipsip niya.

“Ahhhh! Oooohhh!.” Ayaw ko man ang mapaungol ng malakas ay hindi ko na din mapigilan. Dahil nadadala na ako sa sarap na ginagawa niya.

Hindi ito tama! Pero hindi ko naman mapigilan ang sarili ko na masarapan.

Tulo ang mga luha ko habang patuloy ako sa pag ungol dahil sa pagpapasarap niya sa katawan ko.

Hanggang sa sakupin na ng bibig nito ang akin na ngayon tumayo na. Kagat ang labing napapadaing ako. Pero nanlalaki ang mga mata kong kumapit sa kubre kama ng maramdaman ko ang paglalaro ng daliri niya sa butas sa likuran ko.

Napadaing ako aa sakit ng biglain niyang ipasok ang iaang daliri niya doon.

Magkahalo halong laway, luha, at sipon na ang sa mukha mukha ng patuloy ito sa ginagawa sa bakuna ko.

“Uhmp! Stop no.“paulit ulit kong sabi kahit alam kong wala na itong pinakilinggan. Hanggang sa kumilos ito para padapain ako at walang babalang idiniin ang kanya papasok sa akin.

“Aaaahhhhh! No! Ang s-sakit.“napasigaw ako sa sakit ng ipasok niya ng buong buo ang kanya sa likuran ko.

Parang hinihiniwa ang balat ko doon dahil sa laki niya.

“Ahhhh! Uhmmp.. ahhhh.“pasigaw na ang naging ungol na kumawala sa bibig ko ng magsimula na itong kumilos sa loob ko.

“Ahhhh! Yeah! Ang sikip ko. Ummp. Ang sarap mo.“sabi niya habang patuloy ang pagtalbog ng balakang niya sa likuran ko.

Habang ako ay hindi na matapos tapos ang pagsigaw ko sa sakit at masaganang luha sa mga mata ko at laway na tumutulo na sa bibig ko dahil kakaiba ang sakit doon kumpara sa pagsampal niya sa akin kanina.

Gusto ko ng bumuka ang sahig para lamunin na ako ng mawala na ako sa mundong ito.

Hindi ko na kaya.

“Ahhhhh!.t-tama na. T-ama na.“paulit ulit na sabi ko habang pabilis na ng pabilis ang naging pagkilos niya. Hanggang sa ibaon niya ang buong pagkalalaki niya sa akin at ramdam ko ang katas na pinakawalan niya sa loob ko. Mainit, marami.

“Ahhhh! Mmmmm.“ungol nito habang isinasagad talaga ang kanya sa kaloob looban ko saka niya idinagan ang buong bigat sa akin kaya naman halos hindi na ako makahinga.

“L-let me go.“paos na sabi ko dito na agad naman umalis sa likod ko at padipang nahiga sa tabi ko habang nakadapa parin ako.

Hanggang aa tuluyan na akong napahagolgol ng iyak habang pilit na namaloktot at niyakap ko ang mga paa ko.

“Papa! Mama!.“nasa ganun akong ayos ng muli akong gupuin ng antok.

---

“ Papa! Mama!.“ napapahikbi ako. Naramdaman ko ang pagtulo ng mga luha ko.

“Dad! Wake up.“narinig kong boses ni Zander at naramdaman ko ang pagyogyog niya sa balikat ko kaya naman nagmulat ako ng mga mata at namulatan ko nga ang nag iisa kong anak na si Zander.

Panaginip. Hanggang ngayon ay dinadalawa parin ako ng bangongot na iyon sa nakaraan ko limang taon na ang nakakalipas. At limang taon ko na ding kasama ang anak ko na bunga ng panggagahasa sa akin ng lalaking iyon.

Oo! Nabuntis ako! Nakapagtataka ba? Pero iyon ang totoo.

Lalaki ako na pwedeng magbuntis because I have ovaries, cervix and uterus sa loob ng katawan ko.

Sa una isinumpa ko ang sarili ko dahil doon. Isinumpa ko ang sarili ko ng ipinagbuntis ko si Zander. Patawarin niya ako pero binalak ko siyang tanggalin noon sa sinapupunan ko. Labing anim lang ako noon. Sino ang hindi mag iisip ng masama noon. Napakabata ko pa para pagdaanan ang ganong kabigat na responsibilidad. Kaya hindi niya ako masisisi. Pitong buwan din akong nagmukmok noon. Hindi lumalabas, hindi kumakain sa tamang oras. At binalak ko pa talagang kitilin ang buhay ko dahil doon. Pero dahil sa pangaral ng aking mga magulang ay ipinagpatuloy ko ang pagbubuntis ko. Ipinagpatuloy ko ang buhay ko. At ngayon, hindi na ako nagsisisi na binuhay ko ang anak ko.

Wala siyang kasalanan. Kaya naman nagpapasalamat ako sa mga magulang ko dahil hindi din nila ako sinukuan.

“I love you baby.“bulong ko saka ko ito niyakap. Na agad naman tumugon sa yakap ko.

“I love you too dad. Sinabi ni mama lola na gisingin na daw kita dahil hapunan na. Pero nakita kitang umiiyak habang natutulog? Daddy? May problema ka ba?“tanong nito. Napangiti ako. Dahil sa murang idad nito ay nakikitaan ko ng talino ang anak ko

“Walang problema si Daddy, may napanaginipan lang ang daddy na nakapagpaiyak sa akin.”

“Ganun po ba? Sige po, mauuna na ako dad. Sumunod ka na lang po.”

“Okay baby.“sabay gulo ng buhok nito bago bumaba sa kama ko. Nakangiti ko siyang sinundan ng tingin.

“Sino man ang dimonyong iyon, mag cross lang ang landas namin, sisiguraduhin kong maghihiganti ako.“sumpang matagal ko ng sinasabi sa sarili ko.

Pero paano ko siya makikilala? Hindi naman malinaw ang imahe niya sa utak ko. Tanging boses lang ang naiwang nakatatak sa pandinig ko. Pero poseble ring nagbago na ang boses niyang iyon? Paano ako makakapaghiganti? Paano ko siya sisingilin sa kademonyuhang ginawa niya sa akin?

Paano?

---

YuChenXi

#¹: Alex

Dedicated to JhayneFelicio

---

Na isa sa unang nag vovote sa mga gawa ko. Ty much

#It Might Be You

---

Time…

I’ve been passing time watching trains go by

All of my life

Lying on the sand watching sea birds fly

Wishing there would be

Someone waiting home for me

Something’s telling me it might be you

It’s telling me it might be you

All of my life

Looking back as lovers go walking past

All of my life

Wondering how they met and what makes it last

If I found the place

Would I recognize the face

Something’s telling me it might be you

Yeah, it’s telling me it might be you

So many quiet walks to take

So many dreams to make

And with so much love to make

I think we’re gonna meet some time

Maybe all we need is time…

And it’s telling me it might be you

All of my life

I’ve been saving love songs and lullabies

And there’s so much more

No one’s ever heard before

Something’s telling me it might be you

Yeah, it’s telling me it must be you

And I’m feeling it’ll just be you all of my life

It’s you, It’s you

I’ve been waiting for all of my life

Maybe it’s you (It’s you), maybe it’s you (It’s you)

I’ve been waiting for you all of my life

Maybe it’s you, maybe it’s you

I’ve been waiting for all of my life

---

“Hooooo!.“nagpakawala ako ng hangin sa baga dahil sa pagod na naramdaman ko sa pag e ensayo. Nilapitan ko ang maliit na sterio at pinatay iyon.

Basang basa na ang white sando na suot suot ko at masaganang naglalandas ang pawis sa mukha ko. Sa buong matawan ko.

“Ang laki na talaga ng ipinagbago mo.“nakangiting lumapit sa akin si Jace saka ako tinapik sa balikat.

“Yeah! Salamat sa walang sawa mong pagtuturo at pagsama sa akin dito sa gym.”

“Pero kahit lumaki na ang katawan mo ay hindi parin nababago niyon ang gandang ng mukhang mayroon ka.“serysong nakatingin ito sa katawan ko hanggang sa mukha ko.

“Oo! Pero hindi na dahilan iyan ngayon na maulit ang bangungot sa nakaraan ko dahil kaya ko ng ipagtanggol ang sarili ko.”

“Hindi mo parin ba makalimutan?”

“Paano ko makakalimutan? Iyon ang dahilan kaya kami umalis sa lugar namin. Niyurakan nila kami. Hinusgahan. Salot daw ako dahil sa kakaiba ako sa karamihan.”

“Okay! Tama na iyan. Huwag mo na silang isipin dahil mas sila ang mas salot dahil makikitid ang mga utak nila.”

Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga saka ko hinubad ang damit kong basang basa na.

“Ayan na naman ang mga titig mo sa akin Jace.“natatawa kong pinitikan ng daliri ito malapit sa mga mata niya.

Lagi itong natutulala kapag nakikita akong naghuhubad ng damit. As if naman may malalaki akong boobs na dapat tignan. Oero ang mas tinitignan nito ay ang pilat ko sa ibaba ng pusod ko. Kung saan ako inoperahan para mailabas sa loob ko ang anak ko.

“Nae estatwa ka na naman diyan.“natatawang sabi ko dito saka ako nagpunas ng katawan.

“Hindi ko lang napigilan. Alam mo naman ang ibig kong sabihin diba.”

“Yeah I know.“balewalang sagot ko.

Simula ng makilala ko ito apat na taon ng nakakaraan mula ng lumipat kami dito sa lugar nila ay siya ang kauna unahan kong naging kaibigan. At dahil mabait siya, at palakaibigan ay naging open na ako sa kanya.

At hindi niya ako hinusgaan gaya ng mga walang kwentang tao sa lugar namin bagkus mas hinangaan pa ako dahil daw sa katatagan ko.

“Pero sinabi ko naman sayo, hindi ko pa kaya.”

“Alam ko! At kahit ilang taon pa iyan ay kaya kong maghintay.” seryusong sagot niya sa akin kaya naman napatitig din ako sa kanya at hindi ko alam ang dapat isagot sa sinabi niya.

Ngumiti ito saka muli akong tinapik sa balikat.

“Hala, magbihis ka na baka magkasakit ka pa niyan.” utos niya na iniba ang usapan ng hindi agad ako nakapagsalita kaya naman tumalima ako agad at tiningo ang locker room ng Gym kung nasaan ang extra damit ko. Sumunod na din ito at nagbihis ng matapos niyang mapunasan ang pawis din sa katawan.

Sa totoo lang gwapo siya. Maganda ang pangangatawan dahil sa halos araw araw na pag eerhesyo para lang samahan ako. Kanila ang Gym kung nasaan kami. At limang taon ang agwat ng edad namin.

“Tara, kumain na muna tayo bago tayo umuwi. Pero may iba ka pa bang balak puntahan pagkatapos nito?”

“Mamaya na lang siguro Jace, susunduin ko pa si Zander sa school niya eh.” Sagot ko saka ko kinuha ang maliit na shoulder bag ko kung saan ko isinisilid ang pinagbihisan ko habang palabas na ng Gym.

“Kung ganun sasamahan na kita tapos sabay sabay na tayong kumain ng tanghalian.”

“Sige ikaw ang bahala. Tara.“nauna na akong mag lakad patungo kung saan nakaparada ang kotse ko.

“Ako na ang mag da drive, iiwan ko na lang muna ang kotse ko dito.“alok ni Jace kaya naman agad kong ibinigay sa kanya ang susi ng kotse ko kaya naman agad naming tinungo ang paaralan ni Zander.

“Ikaw ba? Kaylan ang pasok niyo?“tanong nito sa pagitan ng pagmamaneho, pasulyap sulyap ito sa akin.

“Nextweek pa, kaya naman mababawasan na ang pag punta ko sa Gym niyan sa susunod na mga buwan.”

“Ok lang iyan, may sabado at linggo naman. Kaya makakasabay din kita kapag nagkataon na gusto mong mag ensayo sa mga araw na iyon.”

“Oo naman, saka hindi naman fulltime ung schedule ko sa mga subject ko. Kaya pwede din akong pumunta ng Gym kahit sa weekdays.”

Tumango tango ito bilang sagot Madami pa kaming napag usapan hanggang sa marating na nga namin ang paaralan ni Zander na sa ngayon ay nag aabang na ito sa may gate ng paaralan nila katabi nito ang bodyguard na ngayon ay kinakausap niya.

Napangiti ako habang pinagmamasdan ito. Sa murang edad ng anak ko ay marunong na itong makipag usap sa mas matanda sa kanya. Matalino ito. Kaya naman siya ang nangunguna sa mga klase nila.

Kahit bully minsan ang mga kamag aral niya ay alam niyang depensahan ang sarili kahit hindi ko siya turuan.

Ewan pero minsan narinig ko siyang binubully ng ibang estudyante at sabihing wala daw siya mama, keso daw galing siya sa buho ng kawayan ay hindi ito umiyak at pinatulan iyon. Hindi ito nagpadala. At tanda ko pa kung ano ang isinagot niya sa mga ito.

“Hindi ko kayo papatulan sa mga sinasabi niyo dahil totoo naman na wala akong mama. Pero masaya ako na mayroon akong daddy na mahal na mahal ako, at pinapalaki niya akong marunong matakot sa Diyos. At ang mga kagaya niyo, ay hindi dapat pag aksayan ng oras. Dahil wala naman akong matututohan sa inyo.”

“Mukhang, mas gusto pa niyang makipag usap sa mas nakakatanda sa kanya kaysa sa mga kaedad lang niya.“nakangiti din nakatingin si Jace sa anak ko ng tignan ko ito.

Tumango ako.

“Oo, sa edad niyang apat na taon at siyam na buwan ay nababase na sa pag iiisip niya ang edad ng mga kagaya natin.”

“Oo nga eh! Napakatalino ng anak mo, eh kanino ba mag mamana kung hindi sayo diba.”

“Oo nga naman, hala. Hintayin mo na lang kami dito. Kukunin ko lang siya”

“Sige.”

Bumaba na ako ng kotse at nilapitan na nga ito. At sa pagkakita sa akin ay agad itong nagpaalam sa guard na kausap. Tinakbo at patalon na nagpakarga sa akin.

“Kanina pa ako nag hihintay daddy. Galing ka ba sa Gym?“tanong nito ng ibaon nito ang ilong sa balikat ko.

“Haha! Bakit? Masama ba ang amoy ng daddy?”

“Hindi po daddy. Ang bango nga kahit amoy pawis kayo.“nakangiti itong tumingala sa akin.

“Aba! Kanino mo natutuhan ang mangbola. Iyan ba ang natututohan mo sa loob ng eskwelahan niyo?“natatawang tanong ko saka ko ginulo ang buhok niya.

“Daddy naman. Sinisira niyo ang ayos ng buhok ko.“iwas nito sa kamay ko kaya naman tinigilan ko ito. “Saka hindi ako nagbibiro dad. Dahil totoo naman.“sagot nito pagkuwan.

“Hala, tara na nga. Kasama ko ang tito Jace mo. Nagyayayang kumain sa labas. Gusto mo ba?“tanong ko dito habang palapit na kami sa kotse ko.

“Kung sabihin ko bang ayaw ko Dad? May magagawa ba ang pagtanggi ko?“balik tanong niya.

“Naku! Bata ka oo, bakit nga ba kita tinanong pa.“naiiling na sagot ko dito saka pareho naman kaming nagkangitian.

“Hi tito Jace.“bati niya kay Jace ng maisakay ko ito sa back seat. Hindi ko pa man sinasabi na isuot ang seatbelt nito ay tumalima na ito para isuot iyon.

“Hey kiddo. Kumusta!”

“Okay lang tito, ilelebre mo ba ako ng spagette? Gusto ko samahan mo na din ng fried chicken.”

“Haha! Oo naman, pero tanungin natin ang daddy mo kung gusto niya na sa Jollebee tayo kakain?”

“Gusto ni daddy iyan. Diba dad. Kaya tara na tito bago pa man tumanggi si daddy.“natawa ako talaga sa anak ko. Kaya naman ng tignan ako ni Jace ay tinanguhan ko na lang ito bilang pagsang ayon.

“See! Tito, lets go.”

Kaya naman may ngiti ang anak ko at si Jace habang bagtas namin ang pinakamalapit na Jollebee branch.

“Salamat Jace.” Sa Gym na kami nagtuloy pauwi ng matapos kaming kumain dahil sa kotse ni Jace ay naiwan dito.

“Wala iyon. Sa susunod ulit huh! Nakakawiling kasama ang anak mo eh.“sagot nito saka tumingin sa loob ng kotse ko na ngayon ay nakatulog na sa backseat ang anak ko ng pauwi na kami.

“Sige, salamat ulit.” Tumango na lang ito. Sumakay na ito sa kotse niya kaya ako naman ay inayos ko ang pagkakahiga ng anak ko sa likod para hindi ito mangalay. Dadahan dahanin ko na lang ang pagmamaneho ko para hindi siya malaglag.

“Bye! Jace.“muli kong paalam kay Jace ng makasakay na din ako.

“Bye ingat sa pag uwi.”

“Yeah! You too.”

Bagtas ang daan pauwi nh bahay ay panaka naka akong tumintingin sa likod baka kasi gumulong si Zander at malaglag pa siya sa upuan. Kaya naman halos inabot kami ng kalahating oras sa daan na dati ay tinatahak ko lang ng sampong minuto dahil sa bagal ng pagmamaneho ko.

---

“Nilipatan na pala ang bahay sa kabilang kalsada mama.” Sabi ko sa pagitan ng magnguya ng mansanas ng hapong iyon.

“Oo! Kani kanina lang. Ang dami ngang container van ang nakalinya kanina sa labas dahil sa dami ng gamit ng ibinaba ng may ari.”

“Mukhang mayaman talaga ang mag asawang bagong lipat sa kabila.“sabi ko pa saka ako napatingin sa kabilang ibayo ng kalasada kung nasaan ang bahay na may apat na palapag.

Nakaupo kami ngayon sa biranda ng bahay sa harapan sa kaliwang bahagi ng gate namin.

“Oo nga! Pero iisa lang naman ang nakita kong lumipat. Wala naman siyang kasama.” Sabi naman ni Farrah ang panganay namin.

“Baka nasa ibang bansa naman ang asawa kaya siya lang muna ang lumipat.”

“Marahil nga mama.” sang ayon naman ni  Xydel.

Ganito kami lagi. Kung walang kanya kanyang trabaho ay nag uumpukan kami sa lawn ng bahay at nagkwekwentuhan. Bonding na din naming magkakapamilya. At kung gising lang ang anak ko. Malamang kanina pa nagtatawanan ang mga ito dahil sa kakulitan nito.

Kaya naman masaya akong tinignan sila isa isa. Pasalamat na lang ako at binigyan niya ako ng mga magulang na mababait at maunawain. Kasali pa ang mga kapatid ko na dinamayan ako sa minsan ng pagkalugmok ng buhay ko.

“Look!” Napatingin kami sa labasan ng inguso ni Farrah ang sunod sunod na tumigil na magagarbong sasakyan.

“Mga kaibigan siguro ng may ari ng bahay.” sabi pa nito.

“Siguro nga. Iba talaga ang mayayaman noh! Sa kotse pa lang pabonggahan na.“dagdag pa ni Xydel.

“Sinabi mo pa. Pero teka, mukha namang hindi pa matatanda ang mga dumting. I think nasa edad lang natin sila.” Si Farrah ng makita ang mga bumaba sa limang kotse. Sa dalawang kotse ay bumaba doon ang dalawang lalaki na may kasamang dalawang babae. At sa tatlo naman na natira ay tatlong lalaki pa ang bumaba. Tinungo ng isang babae ang gate at nagdoorbell. Ilang sandali pa ay lumabas doon ang isa namang lalaki.

Tama nga si Farrah! Kung tama nga din ang hinala ko ay nasa late 20’s pa lang ang mga ito. O di kaya naman ay nag aaral parin sila gaya ko.

“Laki ng bahay mo dude.“narinig naming sabi ng isa sabay suntok sa kanang dibdib ng lalaking nagbukas ng gate sa kanila. “Pwede ka ng maghanap ng maibabahay niyan.“dagdag pa nito kaya naman nagkatinginan kami ng mga kapatid mo at ng mama.

“Mukhang binata nga ang bagong lipat.“sabay pa na sabi nina Farrah at Xydel habang nakatingin sa kabilang bahay.

“Tama na nga iyan, baka mamaya niyan makita kayong nakatingin sa kanila baka isipin pinag uusapan natin sila kahit totoo naman.“sabi ko sa kanila. “Kunin mo na lang ang scrable ng makapaglaro tayo. Mamaya magising na si Zander siya ang kalaro natin.“nakangiti kong sabi pa sa mga ito.

“Naku, pagtutulungan niyo lang kaming mag ama kapag sumali na naman ang batang iyon.“nakalabing sagot ni Xydel.

“Haha! Takot ka lang yatang matalo ng isang apat na taong gulang bata, Del.“kantiyaw naman ni Farrah dito. “Si mama na lang kaya. Diba mama.“sabay baling kay mama na ngumunguya din ng mansanas.

“Sige. Hindi ko kayo uurungan diyan.“game na game na sagot naman ni mama kay Farrah.

Kaya naman tumayo si Xydel para kunin aa loob ng bahay ang scrable. Ng magbalik ito ay tama nga ako, gising na ang anak ko na ngayon ay karga na ni Xydel palapit sa amin.

Agad naman na bumaba si Zander at lumapit sa akin sabay halik sa pisngi at kumandong sa akin.

“How’s your sleep?”

“I had a dream. That someone told me that he is my father.“deretsang sagot nito kaya naman nagkatinginan kaming apat bago tumingin muli sa kanya?

“Are you sure?“si mama at nilapitan kami at hinawakan sa balikat si Zander.

“Yes mama lola. But thas was just a dream mama lola. How can I dreamt who doesn’t exist.“sagot nito.

Kiming ngumiti ang mama saka masuyong hinaplos sa pingi si Zander.

“Forget about it baby, father doesn’t exist with us. Dahil ako lang ang daddy mo. No more.“sabi ko dito saka ko siya niyakap. Pero hindi ko parin mapigilan ang hindi mag alala. Paano ang isang bata na kailan man ay hindi pa nakikita o nakikilala ang demonyong ama nito na gumahasa sa akin ay mapanaginipan niya?

Poseble kaya iyon? O dala lang ng mga taong bunubully sa anak ko kaya sumasagi iyon sa isipan niya at kahit sa panaginip ay dinadalaw siya.

“Hala kalimutan mo na lang iyon Zan. Maglalaro kami ng scrable. Sasali ka ba?“tanong ni Farrah para ibahin ang usapan.

“No! Kampi na lang ako kay Daddy.” nakangiting sagot naman nito na parang wala lang ang naikwento niya kanina. Kaya naman pareho pareho kaming nakahinga ng maluwang saka kami nagpatuloy sa balak naming paglalaro.

Pero sa kalagitnaan ng paglalaro namin ay pakiramdam ko ay may mga matang nakatingin sa amin. Kaya naman napalingon ako sa paligid hanggang sa makita ko ang taong iyong na nakatingin nga sa amin. Iiwas na sana ako ng tingin ng makita kong ngumiti ito saka kumaway sa akin at bago pa man ako makapag react ay tumalikod na ito at tuluyang nawala na sa paningin ko.

“Sinong tinitignan mo sa kabila Lex?“tanong ni Farrah sa akin at nakitingin narin doon. “Wala namang tao doon ah! May problema ba?”

“Wala, baka namalikmata lang ako.”

“Dad ako na ang maglalapag.“sabat ni Zander kaya naman napatingin ako sa inilapag niyang letra sa scrable board.

“What?“sabay sabay na nagtinginan pa ang tatlo dahil sa inilapag nito.

“Panalo kami ni daddy.“natatawang sabi nito. “Ang galing ko diba daddy?“saka niya ako tiningala.

“Yeah! Baby. Kaya ka nga nagmana sa akin diba.“sagot ko at pilit na hinaluan ng masiglang tinig kahit ang totoo ay nahihiwagaan ako sa bagong lipat sa kabilang bahay.

“Nagmana kaya siya sa akin. Mas matalino kaya ako kaysa sayo.” kontra naman ni Xydel sa sinabi ko.

“Nah! Mas matalino naman ako sa inyo.“kontra naman ni Farrah dito.

Kaya naman nauwi sa biruan na ang paglalaro namin. Tawanan at tukusuhan hanggang sa tuluyan ng nawala sa isip ko ang lalaki sa kabilang bahay.

---

@Y

uChenXi

#²: Zander

Dedicated to AnaMin6

---

Dahil na highblood siya sa update ko kahapon sa Falling Inlove With My Wife Brother

Para sayo to! Ng mawindang ang isip mo. 😂😂😂

---

Hindi na siguro ito kapanipaniwala dahil apat na taong gulang may point of view na. Well dahil lang naman sa malawak na imahinasyon ko kaya binigyan ko ng POV si Zander. Ang baby ni Alex.

---

Pero hindi naman lingid sa kaalaman natin na marami namang gifted child sa mundo. Kaya hayaan niyo na lang ako. Kung ano at saang daan ang tatahakin ng kwento nila. Huwag niyong seryusuhin, baka naman magalit kayo sa akin dahil dito. Kaya nga kwento kwento lang diba, walang katutuhanan. Puro kathang isip lamang. Dahil kung saan lilipad ang isip ng manunulat doon din ang bagsak ng kwento.

---

At ipinapaalala ko po pala ulit. Hindi po ako magaling na manunulat. Naging libangan ko na lang ito. Kaya marami kayong mababasang mali maling grammar diyan at espeling at marami pang iba. Kaya kung ayaw niyo ng nakakabasa ng mga mali malaya po kayong lisanin ang kwento ko at huwag niyo na lang basahin.

---

Again salamat sa mga masusugid kong taga-basa at masusugid kong taga suporta. Love Lots!

@ YuChenXi

---

---

“Zander, saan ka pupunta?“tanong ng daddy sa akin ng makita akong palabas ng bahay.

Siya nga pala, ako si Zander. Zander Rodriguez. Apat na taong gulang. Tatlong buwan na lang ay maglilima na ako.

Marahil ay nagtataka kayo kung bakit ako ngayon ang nagsasalita at hindi ang daddy ko o iba na pontyopilato sa paligid lang.

Well, huwag na kayong magtaka dahil biniyayaan ako ng talino over 210 IQ. I know everything. Even how the child develops in woman womb. Pero hindi ko alam kung gaano katotoo na galing ako mismo sa sinapupunan ng daddy ko. Thats my mama Lola told me. Maybe some other time, maaaral ko rin ang bagay na iyon.

Kaya naman huwag na kayong magtaka. Dahil hindi lang naman ako ang may ganitong kataas na IQ. Marami diyan na nagkalat lang sa paligid. Pero minsan naiinis ako dahil sa talinong mayroon ako ay ayaw akong kalaro ng mga batang kaedad ko. Dahil kakaiba daw ako. Embes na toy gun at mga laruang pangbata ang pinagkakaabalahan ko ay libro ang kadalasang hawak ko.

I don’t know why, but my instinct push me to learn more. So here I am. Zander Rodreguez at your service.

“Makikipaglaro po ako kina Malliah dad. Pwede po ba?“tanong ko kay daddy saka ako muling pumasok sa loob ng bahay at nilapitan ko siya. Nagpakarga ako gaya ng dati kong ginagawa. Kahit iyon lang naman ang sulutin ko sa kamusmusan ko kahit ang isip ko ay nababagay na sa edad nila. Gusto ko lang maging normal na bata. Gusto kong maramdaman at maging malaya gaya ng iba.

Iyong naglalaro ako sa kalye kalaro ang mga kaedad ko. And Malliah is one of them na kaedad ko pero pakiramdam ko ay matalino din gaya ko. So we are even. Kaya gusto ko siyang kalaro.

“Baka mapaano ka sa labas.“nakitaan ko ng pag aalala ang daddy.

“Diyan lang naman po sa kabila daddy. Please po daddy. Sa loob lang din naman kami ng bahay nila.”

“Alam ba ni Malliah na pupuntahan mo siya ngayon?“muli niyang tanong.

“Opo!.”

“Sige, ihahatid na lang kita.“sabi ng daddy at karga karga niya akong lumabas ng bahay.

Tinawid namin ang daan para mapuntahan namin ang bahay nila Malliah. Pero ng matapat kami sa malaking bahay sa tabi ng bahay nila ay napatigil ang daddy at may kung anong tinitignan. Tumingin din ako kaya naman hindi pala ano, kundi sino.

Magandang babae ang nakangiting nakatingin sa amin. Ng hindi pa kumilos si Daddy para magpatuloy sa pagpunta kina Malliah ay lumapit sa amin ang magandang babae.

“Ang pogi naman ng baby. Kapatid mo?” papuri nito saka tumingin sa akin. Pero ayaw ko sa kanya kaya naman umiwas ako ng tangkain niyang hawakan ako sa pisngi at sumubsob ako sa leeg ng daddy. “Mahiyain naman pala ang kapatid mo. Pero ang pogi niya talaga.” ewan ko kung nakangiti ito sa klase ng tinig nito. Magaan naman ang boses ng babae kaya siguro nakangiti ito.

“Thank you! Pero hindi ko siya kapatid. Anak ko siya.” sagot ng daddy dito.

“What? Ilang taon ka na ba? At ilang taon na ang b-baby mo?“halata sa boses nito ang pagkagulat sa narinig na sagot ng daddy ko.

“Oo! Anak ko nga siya. At mag lilimang taon na siya. Hindi naman siya ganito. Medyo wala lang siguro sa mood makipagkilala sa ibang tao ngayon.” Sagot ulit ng daddy dito.

“Sigurado ka bang anak mo siya? Tingin ko naman sayo estudyante ka pa gaya ko. Tama ako diba?”

“Oo! Anak ko nga siya. At tama ka. Nag aaral pa lang ako.“muling sagot ng daddy dito pero bago pa man humaba ang usapan nila ay nagsalita na ako.

“Daddy, tayo na. Ayaw ko dito.“paglalambing ko. Marahil ay nagtaka din si daddy dahil sa sinabi ko at wala ang Zander na matalino kapag kinakausap siya. Iyong talagang parang ordinaryong bata lang na tama sa edad na apat na taon.

“Okay, Zan.” malambing na tugon naman ng daddy sa akin saka masuyong hinugod ang likod ko habang nakatago parin ang mukha ko sa balikat niya. “Sige miss. Mauna na kami.” Paalam ng daddy dito na agad namang tinugunan ng babae kaya naman nagpatuloy si daddy sa paglalakad papunta sa kabilang bahay.

“What happened Zan?“tanong ng daddy ng makalayo layo kami sa malaking bahay.

“I don’t like her daddy.“sagot ko sa kanya. Nagtataka man na tumitig ito sa akin ay hindi na siya nagtanong pa ulit hanggang sa sapitin namin ang harapan ng bahay nila Malliah.

Daddy rang the bell na agad naman pinabuksan ni Malliah sa yaya niya na sumalubong sa amin.

Agad akong kumawala sa pagkakarga ko kay daddy at sinalubong din ito.

“Thank you miss.“pasasalamat ng daddy sa yaya ni Matteo na agad kaming pinapasok na sinalubong naman kami ng mga magulang ni Matteo ng makapasok kami sa loob ng bahay nila.

“Mabuti naman at naisipan mong samahan si Zander ngayon. Laging si Xydel o di kaya naman si Farrah ang sumasama sa kanya tuwing gustong maglaro ang dalawa.” nakangiting sabi ng papa ni Malliah saka nakipagkamay kay Daddy.

“Wala kasi sina Xydel ngayon. At nakita ko na palabas ang anak ko na walang kasama kaya naman ako sinamahan ko na lang siya pahatid dito.“sagot naman ni papa. Kaya naman kami ni Malliah ay hindi na nakialam sa mga matatanda at nagpaalam kami sa mga ito para makapaglaro na.

Pero alam niyo ba ang nilaro namin? Hindi naman baril barilan. Hindi din bahay bahayan. Hindi din takbuhan at habulan. Bagkus nakaupo lang kami at naglaro ng tahimik.

And solving a jigsaw puzzle.

---

Alex POV:

“Zan, maiwan na muna kita dito, pero huwag kang uuwi ng bahay hanggat hindi kita sinusundo o ni tito Xydel mo okay.“bilin ko sa anak ko ng puntahan ko sila ni Malliah na naglalaro.

“Opo daddy.“magalang nitong sagot pero napangiti ako ng makita kung ano ang nilalaro nila.

Tig iisa silang may kalakihang jigsaw puzzle at parang nag uunahan sila  kung sino ang unang makakabuo.

Akala ko pa naman ay takbuham o habulan ang lalaruin nila o di kaya naman baril barilan o bahay bahayan dahil uso naman iyon sa mga bata pero kakaiba din ang hilig ng dalawang bata.

Nagpapatagisan ng bilis ng mga mata at memorya.

“Ganyan lagi ang nilalaro nila kapag nandito ang anak mo. Kaya huwag ka ng magtaka.” Ang mama ni Malliah na ngayon ay nakangiti ding nakatingin sa dalawang bata. “Pero napakatalino talaga ng anak mo.”

“Iyon na nga eh. At iyon ang kinakatakot ko. Baka hindi kayanin ng mura niyang edad ang talinong mayroon siya.“sagot ko dito habang kay Zamder ako nakatingin na seryusong nakatingin sa mga piraso ng jigsaw at mabilis na mga kamay na pinagdidikit ang mga iyon.

“Kaya naman niya siguro. Kahit nga si Malliah ay ganun din. Pero hindi hamak na mas mataas ng IQ ng anak mo kaysa sa anak namin. At dahil sa IQ na mayroon sila ay halos hindi na nila na nalalaro ang dapat na laro sa base sa edad nila.”

Napatango ako sa sinabi nito. Totoo iyon, pero hindi ko naman pinipigilan ang anak ko sa gusto niyang gawin. Hindi ko siya pinupush para mas pagtuunan ang galing na mayroon sa kanya. Hinahayaan ko lang siya kung ano ang kinahihiligan niya.

“Ipagkakatiwala ko muna si Zander sa inyo, uuwi na muna ako. Susunduin ko na lang siya mamaya kapag napagod na sila sa paglalaro.“sabi ko dito ng marami rami na kaming napag uusapan na kung anu anong bagay.

“Sige Alex.”

Muli akong nagpaalam dito kaya naman ngayon bagtas ko na ang daang pabalik sa bahay ng matapat na naman ako sa malaking bahay. At nakita ko na naman ang babaeng lumapit sa amin kanina na ngayon ay may mga kasama na masayang nagkwekwentuhan sa may malawak na lawn ng bahay.

Napatingin ulit ito sa akin saka kumaway at may mga ngiti sa mga labi. Maganda nga naman ito. Pero bakit ayaw sa kanya ng anak ko na kadalasan naman na hindi nangingilag si Zander kahit sa mga bagong kakakilala lang. Pero dito, naging mailap si Zander at halos ayaw magpakita dito kanina.

Tango lang ang isinagot ko dito saka tatalikod na sana para makauwi na ng muli na naman itong lumapit sa akin at pigilan ako.

“Busy ka? Gusto mong pumasok muna. Para naman makilala namin ang bagong kapitbahay ni Magnus.“nakangiti nitong tanong sabay aya sa akin pumasok kaya naman muli akong napatingin sa kung saan nito iniwan ang ibang kasama.

“Kalilipat lang kasi ni Magnus kahapon. Nakita mo naman siguro diba. At narito kami to help him para ayusin ang mga gamit sa bahay niya.”

Napatango na lang ako. Hindi naman kasi niya kailangang sabihin iyon sa akin.

“Tara, pasok ka na muna.“muli niyang aya sa akin na sa ngayon ay humawak na ito sa braso ko at hinila ako papasok sa loob. Ayaw ko man sana pero hindi na ako nakatanggi pa dahil nasa loob na nga ako.

“Bagong kakilala Maxine?“tanong ng isang lalaki ng makalapit kami sa kanila.

“Yeah! Sa kabilang kalsada lang ang bahay nila gaya ng nakita ko kanina ng lumabas sila sa tapat mismo sa bahay nk Magnus.“sagot naman nito. “Halika umupo ka muna. Anong gusto mo? Juice, tsaa o gusto mo ng iyong may sipa.“baling naman nito sa akin kaya naman napaupo na lang ako ng ipaghila ako ng upuan nito.

“Juice na lang, salamat.“sagot ko dito.

“Joy, dalhan mo pa kami ng isang basong juice dito.“utos nito sa nakatayong babae sa hindi kalayuan na agad naman na tumalima. Marahil nga iyon ang isa sa katulong ng bahay. “Ako nga pala si Maxine.“pakilala nito.

“Ako naman si Randolf.“pakilala naman ng isa.

“Walter.”

“Gabriel.”

“Cynthia.”

“Jestony.”

“At your service, I’m Yohan.” Nakangiting pakilala nila sa akin. Kaya naman hindi ko mapigilan ang tignan sila isa isa. “Ikaw? Anong pangalan mo?”

“Alex. Alexander.“pakilala ko naman sa kanila.

“Siya iyong sinasabi ko sa inyo kanina. Na ang pogi ng baby niya.”

“May anak ka na?“sabay sabay na tanong ng mga ito kaya naman napatango ako bilang sagot.

“Weeh! Di nga, tingin ko naman mas matanda ako sayo? Ilang taon ka na ba?“tanong ng nagngangalang Yohan.

“21.”

“What?“sabay sabay na naman na tanong nila saka nagsitinginan na naman.

Well, kagulat gulat ba? Pero sa panahon ngayon hindi na iyon iba. Dahil marami ng batang mga magulang ngayon. Pero mas magugulat siguro sila kung sabihin kong ako mismo ang nagluwal sa anak ko. Pero syempre hindi na nila dapat malaman iyon. At ayaw ko ng may makaalam pa na iba.

“Haha! Akala ko mas bata akong lumandi sa edad na 17 meron pala akong katulad.” natatawa pang sabi naman ni Jestony na binatukan lang ni Cynthia. “Aray naman, bakit ka ba nangbabatok?”

“Walang makakatalo sa kalandian mo uy. Kaya huwag mong ikumpara sa iba ang sarili ko.” sagot naman nito.

“Eh buti ako sa kalandian ko wala pa akong anak hanggang ngayon.“sagot naman nito.

Kaya naman bigla akong natahimik na lang. At parang kumulo ang dugo ko sa galit dahil sa naging takbo ng usapan nila. Nagising ang galit sa dibdib ko na matagal na doon nananahan.

“Mauuna na ako, salamat na lang sa paanyaya. At ikinagagalak ko kayong makilala.“saka ko sinabayan ng tayo. Ni hindi ko na sila hinintay na makapagsalita at walang lingong likod na iniwan sila. Patakbo pa akong bumalik ng bahay at agad na nagkulong sa kwarto ko ng tuluyan na akong makauwi.

Nagtaka man ang mama ng makasalubong ako ay hindi na niya ako inimik pa.

Bakit? Bakit hindi ko matakbuhan ang bangungot na iyon sa nakaraan ko. Alam ko naman na nagbibiruan lang ang mga iyon kanina pero ang laki parin ng pagkakasagi niyon sa pagkatao ko.

Hindi naman ako lumandi. Hindi naman ako malandi. Dahil sadyang mayroon lang talagang mga demonyong tao sa mundo kaya nangyari iyon sa akin at sa murang edad ay nagkaroon ako ng anak na ako mismo ang nagsilang.

“Maghihiganti ako. Maghihiganti ako.” Paulit ulit na sabi ko habang kuyom ang mga kamao ko at nanginginig pa ang katawan ko dahil sa galit habang masagana ng rumaragasa ang luha ko sa mga mata ko.

“Maghihiganti ako. Papatayin ko kung sino man ang demonyong iyon sa nakaraan ko.”

---

@Y

uChenXi

#³: Magnus

Dedicated to kaieex

---

Na naunang nag vote sa last update ko ng

Taming Leo

---

Nangunot ang nuo ko ng makita kong may nilapitan si Maxine mula sa gate ng bahay. Bagong mukha at may karga kargang bata ang lalaking nilapitan nito.

Hindi talaga nakakaligtas sa mata ni Maxine ang mga magagandang bata dahil kahit malayo ako ay kitang kita ko na cute nga ang batang karga ng lalaking kausap nito ngayon.

Pero halata na ayaw sa kanya ng bata dahil itinago nito ang mukha sa balikat ng lalaki. Tantya ko sa lalaki ay baka nasa 20’s lang ito o papaba dahil sa amo ng mukha nito. Pero sa lalaking look nito ay makikita naman na mas nababagay na tawagin itong magandang lalaki kaysa gwapo.

Mmm! May mga lalaki talaga na ang future look ay parang babae. Pero hindi naman nababwas iyon sa tikas ng pangangatawan nito. And tawag tawag sa mga ganyang hitsura ay cute.

Teka nga. Bakit na pinagtuunan ko ng pansin ang lalaki at hindi ang batang karga nito na nakatago parin ang mukha sa balikat nito.

Hanggang sa nagpaalam na ang mga ito kay Maxine na ang isa ay mukhang nadismaya dahil ayaw sa kanya ng bata. Laglag ang balikat na muling pumasok ito sa loob at ipinagpatuloy ang ginagawa kanina sa lawn ng bahay.

Kaya naman nagpasya na akong lapitan ito ng mapansin ko na parang ang lalim ng iniisip.

“Hindi lahat ng bata mapapaamo mo, mukhang tinanggihan ka ng batang iyon.“sabi ko dito na nakapagpalingon sa kanya.

Nakalabing inismiran niya ako saka umupo sa upuan na nandoon. Ako man ay naupo na rin sa kabila at pataas na na ipinatong ko ang mga paa ko sa lamesang nandoon.

“Iyon na nga eh. Ang pogi pa naman ng batang iyon at saka parang pamilyar sa akin ang mukha niya pero hindi ko matandaan at makalkal sa utak ko kung saan ko siya nakita eh. Hindi ko talaga matandaan.“sabi nito habang hinihimas pa nito ang baba at talagang iniisip kung saan ba niya nakita ang bata ayon din sa kanya.

“Baka isa lang iyon sa mga nakakasalamuha mo sa kung saan. Sa dami ba naman ng mga larawan ng bata sa phone mo tignan mo doon at isa lang iyon sa mga nakuhanan mo ng larawan.“sagot ko sa kanya.

“Mmmm! Malamang nga tama ka. Sige, sige titignan ko na lang mamaya. Pero magugulat ka sa nalaman ko kapag sinabi ko sayo?“tumingin pa ito sa akin na para bang hindi din makapaniwala sa gustong sabihin sa akin.

“Ano naman iyon?”

“Maniniwala ka ba na ang ama ng batang iyon ay ang mismong lalaking kasama niya. And mismong kumarga sa bata.”

Nilabian ko ito saka sinabayan ng iling. “Nagpapatawa ka yata Maxine. Sa bata ng mukha ng lalaking iyon, may anak na siya? At kung hindi ako nagkakamali ay sa tanya ko nasa tatlo o apat na taon pa lang ang batang karga niya.“sagot ko sa kanya.

“Iyon din ang pagkakaalam ko kanina. At mag lilimang taon na ang bata. Sa tantya ko din ay nasa 20 lang ang lalaki. Hindi sana ako maniniwala sa kanya ng sabihin niyang anak niya mismo iyon pero daddy talaga ang tawag ng bata sa kanya.”

“Well.. napatango ako saka sinabayan. “hindi naman na bago iyon ngayon sa panahon ngayon Maxine, kaya huwag mong guluhin ang utak mo sa pag iisip kung paano nangyari iyon.“sabi ko na lang dito. “Paano ba ginagawa ang bata,“pagkuway dagdag tanong ko. “Maxine, Kaya huwag ka ng magtaka dahil marami ng mga batang ama ngayon.”

“Tama ka nga diyan.“tumango tango pa ito. “At syempre ginawa ang bata ng dalawang tao. Mag asawa man o magkasintahan. O di kaya naman kakikilala lang. At sa dami nga ng batang ama ngayon, may matatanda na dyan na wala pang kabalak balak maghanap ng mapapangasawa at magkaroon ng anak.” patama niya sa akin kaya naman tinapunan ko siya ng matalim na tingin

“Kung makapagsalita ka naman kala mo katandaan na ako. Tigilan mo ako Maxine dahil limang taon lang ang tanda ko sayo.“galit na paninita ko sa kanya.

“Oo nga lima lang na taon ang tanda mo sa akin. Eh sino ang ibabahay mo sa napakalaking bahay na ipinagawa mo? Kung makapagpagawa ka naman ng bahay wagas. Kala mo naman may asawa’t anak ka na kung magplano ka.”

“Teka nga, bakit ba sa akin napunta ang usapan, bahala ka nga diyan at ayaw kong sayangin ang oras ko sayo.“tumayo na ako at sinabayan ng talikod sa kanya.

“Bakit sinabi ko ba na lapitan mo ako. Hindi naman ah.”

“Bakit? Sa gusto kong lumapit may magagawa ka ba?“balik tanong ko sa kanya.

“Wala naman, pero ikaw itong nagsabing nagsasayang ka lang ng oras sa akin. Haha! Bakit? Natamaan ka ba? Bente syete ka na Magnus, hindi ka na bumabata. Dapat sa edad mong iyan at sa success mo, may asawa’t anak ka na para naman may makinabang sa perang naipupundar mo.”

“Wala akong balak kumuha ng dadagdag pa sa pro-problemahin ko.”

“Haha! Ikaw bahala. Pero napag iiwanan ka na ng mga kaedad mo. Na may sarili ng pamilya.”

“Ewan ko sayo. Di ikaw ang mag asawa na total naman ikaw ang nakakapag isip niyan.” Sagot ko saka ko itinuloy ang paglalakad palayo sa kanya.

Tumawa lang ito sa pagba back out ko. Alam naman niya na ayaw na ayaw ko na sa akin napupunta ang usapan.

Baka hindi ako makapagpigil sungalngalin ko ang bunganga niya ng hindi na kapagsalita. O di kaya naman painumin ko ng isa sa mga gamot na gawa ko ng makita ang ipekto noon.

“Oh! Bakit ang sama yata ng timpla mo? Anong nangyari?“salubong sa akin nina Jestony ng pababa sa hagdan galing sila sa ikatlong palapag matapos nila iakyat ang piano.

“Wala kang paki alam. Kung gusto niyo akong tulungan sa mga pagsasaayos ng bahay ay bilis bilisan niyo ng makaalis na kayo. Aba kahapon pa kayo nandito, wala naman kayong ginawa kundi magkwentuhan at mag inuman lang. Nakakadagdag pa kayo sa kalat ng bahay.” Pabalang na sagot ko dito.

“Aba! Bakit ba ang sungit sungit mo?“parang napipikon na tanong naman ni Yolan sa akin.

“Haha! Hayaan niyo na muna siya, hindi lang tanggap na tumatanda na siya at hanggang ngayon ay wala pang asawa.“pasigaw ni Maxine mula sa lawn kaya naman muli ko siyang tinignan ng masama.

“Kaya naman pala. Hala, halina kayo. Baka tayo pa ang pag initan niyan.“yakag naman ni Walter sa iba at tinungo ang lawn kung nasaan si Maxine kaya bago pa man ako muling nakasagot ay nakalayo na sila sa akin.

Malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko bago ako nagtuloy sa silid ko. Sa ikaapat na palapag, na kahit ang mga ugok kong kaibigan ay hindi ko pinayagang akyatin iyon.

---

Kitang kita ko sa pwesto ko habang nasa biranda ako ang halos buong village at gamit ang binocular na hawak ko ay mas kita ko pa ang mas malalayong bahay.

Tahimik ang village na ito kaya naman dito ako bumili ng tatlong espasyo ng lupa at pinatayuan ko nga ng malaking bahay gaya ng sabi ni Maxine.

Dahil may malaking kahulugan ang bahay na ito sa akin. Ang ibig kong kong sabihin ay ang buong plano ng bahay. Binago ko man ang istraktura ng labas ng bahay pero ang loob ay hindi. Kung ano ang plano sa floor plan nito ay ganun na ganun sa plano na nakaguhit sa papel. Ang nadagdag lang ay ang ikatlo at ikaapat na palapag.

Well, iyon na iyon. Wala ng ibang dahilan pa. Kaya naman sa pag iisip ko habang nakatoon ang pansin ko sa paligid gamit ang binocular na hawak ko ay napagtuunan ng pansin ko ang dalawang bata na naglalaro sa kabilang bahay.

At ang isa sa mga bata doon ay ang batang nilapitan ni Maxine kanina. Pero kakaiba ang dalawang bata. Sa edad nila na sabi kanina ni Maxine ay maglilima na ang batang iyon ay jigsaw puzzle ang nilalaro nila. At hindi lang basta jigsaw puzzle dahil may kalakihan ang mga iyon na tig iisa sila ng hinaharap at pabilisan ng pagbuo sa mga iyon.

What a kid? Sa mga edad nila ay dapat takbuhan at habulan ang ginagawa o di kaya naman baril barilan. Pero Well, nawili akong pagmasdan sila kaya naman nakatoon lang sa kanila ang pansin ko hanggang sa mag angat ng tingin ng bata at may tinignan sa kaliwang bahagi niya.

Ngumiti ito saka sinabayan ng tango ng magsalita. Hindi ko man rinig ang sinabi nito ay parang alam ako kung ano ang sinabi niya. Pero teka? Parang may kakaiba talaga sa bata. Namumukhaan ko din ito gaya ng kay Maxine? Saan ko nga din ba siya nakita?

Saan nga ba? Pero wala naman akong nakakasalamuhang mga bata sa paligid ko dahil nakatuon ang pansin ko sa nga nerereserch kong mga gamot. Halos hindi ko na nga mapagtuunan ng pansin ang social life ko gaya ng sabi ni Maxine dahil nakakulong lang ako lagi sa laboratory ko.

Ah! Dibale na nga. Saka ko na iisipin iyan kong saan ko nga ba talaga nakita ang batang nasa kabilang bahay. Malalaman ko din naman siguro dahil nakita ko kanina na sa bahay na nasa kabilang kalsada lang naman sila lumabas kanina. At maraming beses ko pa siguro sila makikita kung may time akong lumabas at magliwaliw.

Bumalik na ako sa loob saka ko tinungo ang reseach room ko na kanognog ng silid ko.

Madami akong nakasalang na ibat ibang klase ng research. At isa na doon ang gamot na pangontra sa gamot ng aking ama.

Pero tatlong taon ko ng ginagawan iyon ng pangontra pero hindi ko parin nagagawa ng tama.

Marahil nga marami pa akong kakaining bigas para mapantayan ang galing ng aking ama sa pagsasagawa ng ibat ibang klase ng gamot. Nakakagaling man o di kaya naman nakakamatay ang mga iyon. Ewan ko, parang mababaliw na yata ang aking ama kung hindi makagawa ng ibang gamot at maidadagdag sa mga collection niya.

Pero hindi ko susundan ang yapak niya na sa loob lang ng research room ginugol ang buong panahon niya na halos hindi na nga namin siya siya makita. Maganda na ang apat na beses ko siyang makita sa isang taon. Kaya naman nakadipende lang kami ng sa sarili namin dahil wala kaming aasahan sa kanya.

Tinungo ko na ang malaking screen kung saan naka save ang mga data ng mga gawa ko at sinimulan ko na namang inaral ng mabuti ang mga nandoon.

Napabuntong hininga ako.

Ano ang kailangan at dapat kung gawin? Para kasing may mali. Parang may bagay akong nakalimutan pa. Ano pa ang dapat kung idagdag sa gamot na ginagawa ko?

At ano ba ang ginawa ng aking ama sa akin? Bakit maraming katanungan sa utak ko na hindi ko pa mapangalan sa ngayon?

Damn that old man. Magbabayad siya kung ano man ang ginawa niya. At kapag nagkaroon ako ng pagkakataon sa kanya ko unang susubukan ang mga gamot na ginagawa ko.

---

@

YuChenXi

#⁴: Alex

Dedicated to Xiumin99_Chen21

---

Dahil sa endless vote niya sa

My Beautifull Husband

---

“Lex, tama na iyan. Baka maabutan ka ng anak mo na umiiyak na naman. Ano bang nangyari?“nahimigan ko ang pag aalala ng mama sa akin ng katukin niya ako mula sa labas ng silid ko.

May isang oras na yata akong umiiyak kaya siguro ito nag alala.

“Pabayaan niyo na muna ako mama.” Pahikbi kong sagot kay mama at pilit na pinipigil na huwag ng tumulo ang luha ko. “Gusto ko munang mapag isa. At kung maaari pakisundo na lang si Zan sa kabila mamaya. At huwag niyong sabihin sa kanya ang pag iyak ko.”

Hindi ko man nakikita ang mama ay alam kong napabuntong hininga ito.

“Sige, pero ayusin mo ang sarili mo. Alam mo naman kung paano mapagmasid ang anak mo. Sinabi naman namin sayo. Na kapag may problema ka. Sabihin mo lang sa amin. Nandito lang kami para sayo anak.”

“Yes mama, huwag niyo po akong alalahanin. Mamaya ay maayos ayos na ako.” Sagot ko. Hindi na ito nagsalita at maya maya pa ay narinig ko na ang yabag nitong palayo.

Hindi ko ba pwedeng kalimutan na lang? Pero paano? Hindi ko naman gusto na manatili akong nabubuhay sa nakaraan ko. Akala ko sa tagal ng panahon na iyon na lumipas ay mawawala na ang epekto non sa akin. Pero bakit nasasaktan parin ako. Bakit hinahabol parin ako ng pagnanasang maghiganti sa taong iyon?

Humugot ako ng malalim na hangin at pilit kong kinalma ang sarili ko . Inayos ang sarili ko at tinungo ko ang banyo at naghilamos para mawala ang namamagang luha na sa pisngi ko.

Tumingin ako sa salamin habang ang mga kamay ko ay nakadantay sa gilid ng lababo. Kasalanan ba ng mukhang mayroon ako kung bakit ko pinagdaanan ang bangungot na iyon? Makikilala ba ako ng demonyong iyon kapag nag cross ang mga landas namin?

Ewan! Malamang oo, pwede ding hindi kung marami pa siyang nabiktimang gaya ko at hindi na ako mamukhaan. Kung marami pa siyang ginahasa gaya ko. At ang isipin iyon na marami pang buhay ang sinira niya ay lalong nagpakulo ng dugo ko. Kung ganun man, mag cross lang ang landas namin ako ang puputol ng kademonyuhan niya. Ako ang magbubura sa kanya sa mundong ito.

Siguro nga wala akong laban sa pisikal na lakas dahil noon pa man ay ramdam ko na malakas siya at mas hinubog pa siguro ang lakas niya sa mga taon na nagdaan. Pero hindi basihan iyon na kung mag cross ang landas namin ay hindi ko kayang maghiganti.

Ngayon tama na muna ang drama sa buhay ko. At tama si mama. Hindi dapat ako makita ng anak ko na umiiyak at binabalikan ang nakaraan ko. Hindi ko dapat ipakita sa kanya na nasasaktan parin ako sa dahil sa talas ng pag iisip nito ay madalas nitong sabihin na sana hindi na lang siya nabuhay sa mundong ito dahil pakiramdam daw niya ay siya ang dahilan ng paulit ulit na pagbabaliktanaw ko sa nakaraan dahil sa kanya ko daw nakikita ang bangungot na iyon sa pagkatao ko.

Ang tanging ginagawa ko na lang ay niyayakap ito ng mahigpit at sinasabihang wala siyang kasalanan. Dahil kung masama man ang naging karanasan ko noong kabataan ko ay may maganda namang biyayang ipinalit iyon. At siya bilang kapalit ng bangungot na iyon.

“Lex, sinabi ni mama na hindi daw niya masusundo si Zander sa kabila. Gusto ko man ay busy ako, kailangan kong maghabol ng papers ko na dedline na bukas sa work ko. Wala naman si Xydel para utusang kunin siya. Kaya mo ba?” Tanong ni Farrah na nasa tuno din ang pag aalala sa akin at sinabayan din ng katok sa pinto.

“Sige, lalabas na ako.” pasigaw na sagot ko para marinig niya ako na nasa banyo. Naglalagay na kasi m ako ng cream sa paligid ng mata ko para hindi pansin ang pamumugto ng mga iyon.

“Okay!”

Binilisan kong tinapos ang ginagawa ko. Saka ako muling nagpakawala ng malalim na buntong hininga saka ako lumabas.

“Okay ka lang ba talaga?“muling tanong ni Farrah ng maabutan ko ito na nasa labas parin ng pinto ng silid ko.

Tinanguan ko siya saka nginitian kahit hindi abot sa mga mata ko.

“Ok lang ako Farrah! Magsasabi naman ako kapag hindi ko na kaya.“sagot ko sa kanya. “Sige at pupuntahan ko na si Zan. Baka kanina pa iyon naghihintay.”

“Sige.”

Kaya naman muling bagtas ko ang daang papunta sa kabilang kalsada. Pero iniwasan ko na ang mapatingin sa malaking bahay baka kasi makita ko na naman ang mga magkakaibigan iyon at makaramdam na naman ako ng bigat sa dibdib ko.

Kung kaya kung umiwas sa mga iyon ay gagawin ko lalo na ang pag iwas sa mga bagay na nakakapagpaalala sa akin sa nakaraan ko.

Oo! Iyon lang lagi ang ginagawa ko. Ang umiwas. Ang iwasan ang bawat nagpapakita sa karanasang iyon. Ultimo pakikipagrelasyon sa iba ay hindi ko na ginawa dahil natatakot ako. Ni hindi ko na ding sinubukang magkaroon ng girlfriend kahit maraming nagpapakita na gusto ako dahil ayaw kong malaman nila kung ano ang itinatago ko sa katawan ko. At ngayon si Jace. Nagpaparamdam man siya sa akin. Ay hindi ko binibigyan ng pag asa. Saka hindi ko na din kailangan iyon sa buhay ko. Dahil ang anak ko lang ay buong buo na ang buhay ko. Sa kanya ko na lang ibubuhos ang buong atensyon ko. At sa anak ko na lang iikot ang mundo ko.

Binilisan ko ang lakad ng matapat na ako sa malaking bahay . Lalagpas na sana ako ng matanawan ng mata ko ang anak ko mismo na nasa loob ng malaking bakuran.

What is he doing there?

Kaya hindi na ako nakapag isip pa at pumasok na lang ako ng walang paalam. Nakabukas ang gate kaya mabilis akong nakapasok sa loob at agad na tinalunton kung nasaan ang anak ko na ngayon may kausap na lalaki.

Hindi naman ito isa sa mga lalaking nakilala ko kanina. Kaya naman agad kong kinuha sa kanya si Zander na nakaupo sa kandungan ng nito.

Pareho pang napatingin ang anak ko at ang lalaki sa akin at nabigla sa biglang pagsulpot ko at pagkuha kay Zander dito.

“Dad!.“nakangiti ng sabi ng anak ko ng makabawi sa kabiglaan. At umayos ng pagkakakarga sa akin at mabilis na ipinulupot ang mga braso sa akin at isinobsob ang mukha sa balikat ko.

“What are you doing here, susunduin na sana kita sa kabilang bahay?” Tanong ko dito pero sa lalaki ako nakatingin na ngayon ay nakatitig sa akin. Titig na titig sa akin. Kaya naman nangunot ang nuo ko na dahil doon.

“I saw him walking at the street kaya naman nagpasya akong kunin siya dito sa loob.” Sagot nito nito ng magbawi ng tingin at sa anak ko ibinaling ang paningin. “Napakabata pa ng anak mo pero hinahayaan mo ng mag isa siyang maglakad sa kalsada at patawid pauwi sa inyo.” nahimigan ko ang panenermon ng boses nito sa akin.

“Zan, I told you to stay inside right.“sabi ko sa anak ko kaysa sagutin ang sinabi ng lalaki at hinaplos ito sa buhok niya at dinampian ng halik sa ulo.

“I was dad! Pero nakatulog na kasi si Malliah so I went out.” Sagot naman nito ng mag angat ng mukha sa balikat ko.

“Pero kabilin bilinan ko sayo na huwag kang lalabas diba. At hindi ko ba nagpaalam sa kanila? Kung nagpaalam ka for sure ihahatid ka man lang ng yaya ni Malliah.”

“Hindi po. Sorry dad. Pero I was bored. Tinulugan naman kasi ako ni Maliah. Hindi na nga niya natapos ang jigsaw puzzle namin. But I did dad. Nabuo ko ang akin.,And It took me only 18 mins and 45 second. I break my record from the other day dad. That took me 25 mins.” nakangiti nitong sagot at proud pa na sabihin iyon sa akin.

Kaya naman ang pag aalala ko kanina sa kanya ng una ko siyang nakita dito na may kasamang iba ay biglang nawala. Ngiti lang ng anak ko ang makita ko ay parang nagagamot na lahat ng alalahanin sa dibdib ko. Kaya naman ngumiti na din ako at niyakap ko siya muli ng mahigpit.

“Okay! But next time, don’t talk to strangers baby. Hindi natin alam baka may masamang balak sila sayo diba.” pag papaalala ko pa dito.

“But he is nice Dad. Sabi niya na ihahatid ako kung hindi ka pa dumating.” Sagot nito sakin saka naman ito tumingin sa lalaki.

“But-”

“Huwag kang mag alala dahil hindi ako gaya ng iniisip mo na masamang tao ako. At kung ganun man, sana hindi mo na nakikita at karga ang anak mo ngayon.” sabad naman ng lalaki sa amin pero tinapunan ko lang siya ng blankong tingin.

“His name is Magnus, dad. And he told me to call him uncle. But I refuse. I want to call him by his name.” Sabad naman ng anak ko saka ngumiti din ito sa lalaki. Kaya naman hindi ko mapigilan ang hindi paglipat lipatin ang tingin ko sa kanila.

Kanina sa babaeng lumapit sa amin ay halos ayaw niya itong kausap pero ngayon. Parang ang open nito sa lalaking kakikilala lang.

“What? Zander, may iba ka pa bang naikwento sa kanya?“tanong ko ng bigla kong naalala na baka nasabi niya dito na sa akin siya mismo galing at ako mismo ang nagluwal.

Hindi na kasi namin sa kanya iyon itinago. Mama told him na sa akin siya mismo lumabas na magsimula na itong magkaisip at tanong ng tanong. Kaya doon namin nalaman na mataas ang IQ level niya sa karaniwang gifted child. He has 210 IQ level na sa higit bilyong bilyong tao sa mundo ay bihira lang ang may ganoong kataas na IQ. Kadalasan sa mga nabibiyayan ng talino talaga ay umaabot lang sa 145 to 159 IQ Lvl. At bihira lang din ang umaabot sa 160 to 175 IQ lvl. Kaya naman wala na din kaming dahilan para ilihim iyon sa kanya.

Ngumiti sa akin ang anak ko saka niya ako hinalikan sa pisngi.

“I love you daddy. And I know how to hide a secret.“sagot nito. Saka binalingan ang lalaki. “Magnus! Thank you. Can I play here with you tomorrow?”

“Zander-.”

“Its okay.” Bitin nito sa pagsita ko sa anak ko at binalingan nga ito at ginulo ang buhok nito. Hindi ito umiwas hindi gaya ng kapag ginugulo ko din ang buhok niya at sinasabing ayaw niya ng nagugulo ang mga iyon. “You can visit here anytime you want.“nakangiting sagot niya sa anak ko. “Pero hindi mo na ba hihintayin ang pinagawa kong meryenda.” nakangiti pa nitong tanong sa anak ko na sa akin naman ito nakatingin at ang ngiti ni Zander kanina ay mas naging malawak saka bumaling din sa akin.

“Daddy! Meryenda na muna tayo. Please. Please daddy. Please.“paulit ulit na pakiusap nito saka pinupog ng halik ang mukha ko kaya naman hindi ko mapigilan ang matawa dahil sa kiliti ng paghalik niya sa buong mukha ko. Pero hindi nakaligtas sa akin ang muling pagtitig ng lalaki sa akin ng tumawa ako at pilit na iniiwasan ang pangungulit ng anak ko.

Bakit parang naestatwa ito. Ngayon lang ba siya nakakita ng tumatawa? Sa tingin ko nga. Kasi sa seryuso ng mukha nito kahit nakikitaan ko ng ngiti kapag nakatingin sa anak ko ay hindi nawawala ang kaseryusuhan nito.

“Do you like daddy how he laugh?” sabay pa kaming napatingin ng lalaki sa anak ko sa tanong nito. Mapagmasid talaga ito. Halos wala na akong maitatago dito.

“Stop talking nonsense Zan.” Suway ko dito at halatang nabigla ang lalaki sa sinabi ng anak ko kaya hindi nakasagot agad dito. “Okay I will allow you to take snack here basta hindi na tayo nakaka istorbo sa kanya.” sagot ko dito kaya naman muli itong ngumiti.

“Kung ganun umupo na muna kayo kung ng hindi kayo nakatayo lang diyan habang naghihintay tayo. Maya maya, nandyan na ang meryenda.” sabi naman ng lalaki. Kaya naman tumalima ako at umupo nga pero hindi ko na binitawan si Zander at kinalong ko na lang ito.

“Gaya nga pala ng sabi ng anak mo. I’m Magnus. Ikaw? Anong pangalan mo?” tanong nito sa akin ng hindi na ako nagsalita pa.

“Tawagin mo na lang akong Alex.” sagot ko naman dito pero hindi na ako deretsang tumingin dito.

“My dad full name is Alexander.“sabad naman ng anak ko.

“Okay. Thank you kiddo.“ayon na naman ang ngiti niya sa anak ko. Pero sandali. Parang may kapareho ito ng ngiti. Kaya naman kunot nuo akong napatingin mismo sa labi nito na may ngiti. Ewan ko kung inabot ba iyon ng isang minuto hanggang sa napatingin ako sa anak ko na nakangiti ding nakatingin kay Magnus.

What? Ang anak ko at ang lalaki ay pareho ng mga ngiti. And they have a same shape of lips.

No! Ang ibig kong sabihin ay ang ngiti nila pareho ng kahulugan. May ngiti nga sa mga labi pero sa mga ngiting iyon ay parang may mga ibang ipinapahiwatig. Ngiti na may ibang katauhan. Iyong ngiti na hindi mo mahuhulaan ang kahulugan dahil may iba palang tumatakbo sa mga isip nila.

“Matalino ang anak mo.“mga salitang nakapag pagpawala sa mga tumatakbo sa isip ko at hindi ko alam kong papuri ba iyon o tanong lang.

“Yeah! He is one of a kind.” Tanging sagot ko na lang dito. Hindi naman niya siguro napansin na nakatitig akonsa kanya kanina diba. Saka hindi naman iyon titig ng may pagnanasa kaya hindi niya ako pwedeng sitahin.

“Oo nga eh! Kakaiba ang talino ng anak mo. Hindi ko akalain na isang batang gaya niya ay tataasan pala ang IQ lvl ko. Nasa 165 lang ang akin. Ang anak mo? Saan umabot ang IQ lvl niya?” Interesadong tanong niya sa akin. Pero bago ko pa man masagot ang tanong niya ay dumating na ang meryendang hinihintay namin kaya naman kumawala sa akin si Zander at umupo sa kabilang upuan at hinarap ang pagkain.

“Wow! Thank you Magnus. I like fried chichen and spaghetti.” Tudo ang ngiti ng anak ko na nakatingin sa pagkain. Pero bago pa man niya nilantakan ang mga iyon ay kumilos ito at maingat na bumaba sa upuan niya.

“Carefull.“sabi ko ng muntikan pa siyang matumba sa pagbaba.

“Yes daddy.”

“What are you doing?“tanong ko ng lumapit ito kay Magnus at hinila ito kaya naman napayuko si Magnus sa anak ko. At pareho pa kaming nabigla sa ginawa nito. He kiss Magnus cheeks.

“Thank you.“muli nitong pasasalamat saka muling bumalik sa upuan.

Mukhang hindi agad nakabawi sa kabiglaan si Magmus at hinawakan pa talaga ang pisngi na hinalikan ng anak ko habang hindi maalis alis ang tingin dito na ngayon ay nilalantakan na ang meryenda nito.

“Mmmm! Yummy. Yummy.” Sarap na sarap na si Zander sa kinakain. At sa paraan ng pagkain niya ay hindi mo talaga iisipin na napakatalino niya at ordinaryong bata lang siya ngayon. “Magnus, can I have spaghetti again tommorow?“nakangiting binalingan nito si Magnus na ngayon ay nakangiti na ding pinagmamasdan itong kumakain.

“Yeah of course sweety. At lagian mo ang pagpunta dito okay.“nakangiti nitong sagot. Kumuha pa ito ng tissue at pinunasan ang gilid ng bibig ng anak ko. “You naughty little kid. Slowly. Walang aagaw niyan sayo.”

“Uhmm! Opo. Thank you Magnus.”

Kaya naman nawili na din akong pagmasdan ang anak ko sa gana nitong kumain. At ganun din si Magnus dito. Nawili din ito at halos hindi na din nakain ang nasa harapn nitong spaghetti gaya ko.

Pareho pa kaming napatuwid ng upo ng sitahin na kami ng anak ko.

“Daddy,” “Magnus. Alam niyo po bang masama ang tumitig sa kumakain. At bakit hindi niyo pa kinakain ang sa inyo.“sita nito sa amin kaya naman nagkatinginan kami ni Magnus ng wala sa oras at sabay pa kaming napangiti.

Pero hayon na naman ang titig niya. Bakit ba natitigilan ito sa tuwing ngumingiti ako. Kanina sa pagtawa ko sa pag iwas sa halik ng anak ko sa mukha ko. Ngayon naman sa pagngiti ko dahil sa pagsita ng anak ko sa amin.

Hay naku! Bahala na nga siya. Lalantakan ko na nga rin ang spaghetti dahil parang masarap nga gaya ng sabi ng anak ko.

Kaya naman kahit si Magnus ay ganun din. At sabay pa naming naubos ang naihandang meryenda para sa amin.

“Maraming salamat sa meryenda. At pasensya na sa abala.“sabi ko kay Magnus ng magpasya na kaming umuwi ni Zander. Tama naman na siguro ang kensi minutos na magpababa ng kinain namin diba. Kaya naman karga ko na ang anak ko at nasa harapan na kami mismo ng gate.

“Walang anuman.”

“Thank you again Magnus.“pasasalamat naman ng anak ko dito. “Daddy move forward. Lapit ka kay Magnus.“utos nito pagkuwan kaya naman sumunod ako. Kalahating dipa pa siguro ang layo namin dito ng bigla na lang kumilos si Zander. Akala ko malalaglag siya dahil inabot nito si Magnus at ipinulupot nito ang maliit na mga braso sa leeg nito kaya naman napalapit ako lalo dito.

Nanlaki pa ang mga mata ko ng halos magdikit na ang mukha namin dahil hawak ko ang anak ko na nakayakap sa leeg ni Magnus. At siguro sa kabiglaan din nito ay napahawak naman ang kamay niya sa kaliwang baywang ko habang ang isa ay sa katawan ni Zander para umalalay sa amin.

Hindi ko mapigilan ang mapalunok dahil wala ng isang dangkal ang layo ng mukha namin. At talagang pinigil ko pa ang paghinga ko para walang dumapo na hangin sa mukha nito at parang ganin din yata ito. Halos hindi din yata huminga sa lapit namin sa isat isa.

Mabuti na lang at kumalas na si Zander dito at bago pa man kami makalayo dito ay muling humalik sa pisngi ni Magnus si Zander.

“Bye Magnus.“paalam ng anak ko dito na tango na lang din ang naisagot dahil hindi na naalis ang tingin niya sa akin.

Hindi na din ako sumagot at agad na tumalikod. Mabilis na nilisan na tinalunton ko ang pauwi sa bahay at hindi na talaga ako lumingon pa.

Anong nangyari? Bakit bigla akong kinabahan?

Damn!

---

@

YuChenXi

#⁵: Alex

“Dad please. Sabi mo papayagan mo na ako ngayon. Kahapon di mo na naman ako pinayagan. Tapos noong nakaraan araw. Apat na araw mo na akong hindi pinapayagang muling pumunta sa malaking bahay. Ang daya daya mo. Hate na kita daddy. Hate na kita.” Paulit ulit na sigaw nito sa akin.

Ngayon ko lang nakita sa ganitong ayos ang anak ko. Nakasalampak sa sahig na mangiyak ngiyak na dahil hindi ko siya pinayagang muling pumunta sa bahay ni Magnus gaya nga ng sabi niya.

“Lex, bakit ba ayaw mong payagan ang anak mo.” Sita ng mama sa akin kaya naman napatingin ako dito.

Ano bang sasabihin ko? Sasabihin ko ba na ayaw kong pumunta doon dahil kakaiba ang naramdaman ko ng halos maghalikan na kami ni Magnus sa lapit.

No! Hindi ko pwedeng sabihin iyon. Kaya naman ang idinadahilan ko ay baka makaistorbo lang si Zander kay Magnus dahil halata na busy ang taong iyong.

“Pero sabi niya mama lola na kahit araw arawin ko pumunta doon eh okay lang daw. Pero ayaw ni Daddy.“sagot ni Zander saka tuluyan ng umatungal ng iyak.

“Zan baby, please. Stop crying.”

“Hmmp! I hate you daddy. I hate you.”

“Ano ba naman kasi Lex. Buti sana kung nandito si Xydel para siya ang sumama sa anak mo pero may trabaho eh. Ipasyal mo na iyan. Ngayon na nga lang maging batang isip ang anak mo dinidedma mo pa. Aba Lex, kung umiral na naman ang utak niya saka mo naman sasabihin na dapat maglaro din siya.” Paninermon pa ng mama sa akin.

Muli akong napatingin sa anak ko na ngayon ay hindi na mapigil sa pag iyak. Kaya naman wala akong nagawa kundi kargahin ito.

“Okay! Stop crying. Sasamahan na kita sa kabilang bahay.“sabi ko dito. Hindi agad ito tumahan at nakalabi pang tumingin sa akin.

“Talaga? Talaga daddy?.“paniniguro pa niya sa akin.

“Oo na nga kaya huwag ka ng umiyak.”

Tumango ito saka pinunasan ang mukha gamit ang palad. Natuwa naman ang mama dahil sa ginawa niya at inabutan ng tissue ito na agad naman siyang kumuha doon at muling pinunasan ang mukha

“Tara na daddy. Tara na.“nakangiti na ito ngayon at umayos ng karga sa akin. Kahit halata sa mata na galing ito sa pag iyak.

“Okay. Tara na pero huwag kang malikot doon okay? Huwag kang masyadong maingay.“pang bibilin ko dito.

Tumango tango pa ito saka ako hinalikan sa pisngi kaya naman kahit mabigat ang mga paa kong maglakad ay narating din namin ang malaking bahay sa tapat.

Ng makalapit kami sa gate ay agad na inabot ng anak ko ang doorbell na halos malaglag na sa pagkakarga dahil malayo iyon ng kaunti sa kinatatayuan ko.

Walang tao, walang nagbukas ng gate pero awtomatiko iyong gumalaw para bumukas. Kaya naman hindi ko mapigilan ang mapalinga sa paligid. Iba na talaga ang mga mayayaman.

“Tara daddy pasok na tayo.“aya ng anak ko ng hindi pa ako kumilos para pumasok.

“Pero walang tao Zan.“sagot ko pero ang taong sinasabi ko ay nakatayo na ngayon sa main door ng bahay nito. Si Magnus.

“Magnus.“nakangiting tawag ni Zander sa pangalan niya at halos malaglag na ito ng magwala ito para makababa sa pagkakarga sa akin kaya naman inilapag ko ito at agad na tinakbo kung nasaan si Magnus.

Nakangiti naman siya na padipang sinalubong si Zander at payakap na kinarga ito ng talunin siya nito.

“Your so naughty.” Nangingiting ginulo niya ang buhok ng anak ko na agad na isinubsub ang mukha sa balikat nito saka muli siya nitong tinignan. “Wait! Umiyak ka ba?“tanong niya saka naman siya bumaling sa akin na para bang sa tingin niya ay nagsasabing bakit ito umiyak? Anong dahilan?

Tumango si Zander bilang sagot sa kanya na tumingin din sa akin. Aba parang ako pa ngayon ang may kasalanan sa klase ng tingin nila. At teka nga! Parehas ba sila ng mga mata?

Kunot-nuo akong umiling dahil kung ano ano na ang napapansin ko saka ako nagpasyang lumapit na din sa kanila saka ko kinuha aa kanya si Zander na agad namang lumipat sa akin sa pagkakarga dito at gaya na naman noong isang araw ay parang naulit ang eksaktong eksena na halos magdikit na naman ang mukha namin dahil umalalay ito sa anak ko ng lumipat sa akin at payakap na humawak ang maliliit na braso sa leeg ko.

“A-ah eh salamat.”

Damn! Bakit kailangan kong mag stammer.

“Halikayo, pasok muna kayo. Mainit pa kasi aa labas kaya dito na muna tayo sa loob.” Aya niya sa amin at nagpatiuna ng maglakad papasok kaya sumunod na din kami.

Hindi ko mapigilan ang hindi igala ang paningin ko sa loob ng bahay. Napakalawak at napakaaliwalas tignan sa kulay baby blue na pintura nito.

Kumilos naman si Zander para bumaba sa pagkakakarga sa akin pero hinawakan ko siya sa kamay baka kasi maglikot siya at makasagi pa siya ng mga babasagin na nakadisplay.

Pero ang hindi ko inasahan na gawin nito ay humawak din ito sa kabilang kamay ni Magnus kaya napatingin siya anak ko dahil sa ginawa nito.

Tatanggalin ko sana ang kamay ni Zander dito baka kasi makulitan siya sa bata ay sumenyas ito na hayaan ko na lang daw. Pero hindi pa niya naisip kung ano ang naging ayos namin? Para na kaming isang masayang pamilya. Si Magnus ang ama at ako ang ama-ina ng anak ko?

Eh! Erase. Bakit ko ba naiisip iyon? Mahiya ka nga sa sarili mo. Kuntra ng isang bahagi ng utak ko.

“Hinintay kita noong isang araw at kahapon pero hindi ka dumating. May ipapakita ako sayo ngayong nandito ka na.“nakangiting bumaling si Magnus sa anak ko dahilan para mas ma excite naman ito.

“Talaga? Ano iyon Magnus?“tanong nito saka ako binitawan at mas lumapit sa kanya.

“Halika, dahil nangako ako na welcome ka anytime here ginawan kita ng sarili mong silid laruan.” muli niya itong kinarga at humakbang paakyat sa ikalawang palapag. Ayaw ko man sanang sumunod ay tumingin siya sa akin at sinabing sumunod ako kaya naman hayon. Nakasunod lang ako sa dalawa hanggang sa marating namin ang silid sa pinakadulo sa kaliwa.

“Wow!.“tudo ang pagkakangiti ng anak ko saka bumaba sa pagkakarga sa kanya at tumuyang pumasok ng silid.

“Do you like it?“tanong niya dito na agad naman na sinagot ng sunod sunod na pagtango ng ulo.

“But I like books.“bumaling si Zander sa kanya ng walang makitang mga libro dahil puro laruan ang nasa loob ng silid.

“Of course baby, I will buy you books. Lets go shopping together some other time para makita mo ang mga librong gusto mo. O mga laruang gusto mo.” Nakangiting sagot naman nito saka niluhudan ang anak ko.

“You don’t need to do that. Baka mamaya umuwi dito ang asawa’t anak mo ay masamahin pa nila ang ginagawa mo sa anak ko.” Sabi ko sa kanya.

Hindi dapat mawili si Zander sa kanya. Baka mamaya niyan mapamahal sa kanya ng husto ang anak ko at iyon ang hindi ko papayagan. Baka awayin pa siya ng sarili nitong pamilya.

Nakangiting binalingan naman niya ako saka muling kinarga si Zander.

“Sinong nagsabi may asawa na ako?“patawang sagot niya sa sinabi ko. “Bakit sinabi ba sayo ni Maxine ng lapitan kayo na may asawa na ako?” Muli nitong tanong sa akin.

Aba malay ko ba kung may asawa na siya o wala, o baka naman itinatago lang niya at ayaw aminin.

“Naniniguro lang ako. Dahil ayaw kong mapamahal ang anak ko sayo at baka balang araw ay bigla na lang sumulpot ang itinatago mong pamilya at awayin ang anak ko.“sagot ko naman sa kanya na nakapagpangiti pa sa kanya.

At anong nakakangiti sa sinabi ko? Wala naman ah.

“Haha! Para ko tuloy naiisip na nagseselos ko. Kung hindi ko lang alam na may asawa ka na iisipin ko talaga ang bagay na iyon.”

“What? Asawa? Wala akong asawa?“mabilis pa sa isang sigundong sagot ko saka ko lang narealize ang kapalpakan ko. Bakit ako ngayon ang naging defensive. Hinayaan ko na lang sana na isipin niya na may asawa talaga ako. Parang gusto ko tuloy na batukan ang sarili ko dahil doon.

“Haha! Ikaw itong nagsisinungaling.“sabi pa nito saka binalingan ang anak ko. “Baby, where is your mommy?“tanong niya dito na halata na nagmamasid lang ito sa amin.

“Mommy?” Pang uulit nito sa tanong niya saka tumingin sa akin. “I don’t have mommy. But I called daddy sister, mommy Farrah. And I also have mama lola in the house.“matalinong sagot nito pero hindi kumbinsado si Magnus sa naging sagot ng anak ko at muli niya itong tinanong.

“I mean, your real mommy. Nasa bahay niyo di ba siya?”

“I told you. I don’t have. But I have mommy Farrah and mama lola. And I have my daddy. So I don’t need mommy anymore.“sagot ulit nito sa kanya kaya naman napatingin siya sa akin.

“Okay baby. Galit ka na ba sa lagay na iyan?“natatawang tanong niya dahil bahagyangvtumaas ang tuno nito sa pagsasaulit ng sagot nito sa tanong niya. Iyon ang isa sa ugali ng anak ko. Ayaw niyang inuulit ang mga sinasabi. Ewan ko kung saan ito nagmana dahil hindi naman ako ganun. May ugali itong pagkasungit na minsan ay hindi din nasasabayan nina mama at ang dalawa kung kapatid. Kung ayaw ay ayaw. Kung gusto naman ay gusto. Hindi mo na mapipilit ang iba pa para dito. Napakabata pa nito pero may ugali na itong ganun.

Kaya nga ng salubungin kami ni Maxine ng araw na iyon ay ayaw ng anak ko dito kahit oinakitaan siya nito nh friemdly smile pero itong si Magnus, ewan pero gusto siya nito.

“Tara na nga, total wala pang books dito, sa susunod na lang tayo maglalaro, anong gusto mong gawin? O di kaya naman kainin para maipaluto ko.” Pang iiba ni Magnus ng usapan ng mapansing medyo sumama ang timpla ng anak ko at nawalang ng gana ito bigla.

“I like spagette, I like fried chicken.” Agad na sagot nito.

“Ano pa? May iba ka pa bang gusto? Do you want to swim? May room akong swimming pool sa likod.”

“Talaga?” Mukhang na excite nga ito sa sinabi niya at ang luwang na naman ng ngiti sa mga labi nito.

“Yup, marunong ka bang lumangoy?”

Umiling ito.

“Then I will teach you. How about you Al?“baling naman nito sa akin.

“No! Kayo na lang. Manunuod na lang ako.“tanggi ko sa alok niya. Saka ayaw ko talagang maligo na labas o public place dahil ayaw kong makita ng iba ang pilat ng sugat ko sa pagsisilang ko sa anak ko.

“Ikaw ang bahala. Tara. I also bought you swimwear.”

“Talaga. Tara. Tara.”

Naiiling na lang ako habang nangingiti na pinagmasdan ang anak ko sa saya. Sinundan ko sila ni Magnus sa likod kung saan sila nagtungo.

Tuwang tuwa na tumayo sa gilid ng swimming pool si Zander habang nasa tabi naman niya si Magnus.

Hindi ko tuloy mapigilang isipin na para silang mag ama. Kahit hindi dapat dahil alam kong poseble iyong mangyari.

Tama na! Baka kung saan na naman mapunta ang iniisip ko at maalala ko na naman ang bweset at demonyong iyon sa nakaraan ko. Kaya naman pilit kong iwinaksi iyon sa isipan ko at itinuon ko ang pansin ko sa dalawa na ngayon ay nakalusong na sa tubig.

Tuwang tuwa ang anak ko habang si Magnus ay ganun din at hindi ko na ding mapigilang mangiti habang pinagmamasdan sila. At hindi ko ding mapigilang hindi pagmasdan ang katawan niya. Batak ang mga muscle nito sa katawan at hindinsiya iyong tipong maputi at hindi din naman maitim. Iyong tipong nakakahalina talaga sa mga mata ng kababaihan ang kutis niya. Na sinamahan ng matikas na tindig ng katawan at higit sa lahat ang gwapong mukha nito.

Hanggang sa tuluyan ng magsalubong ang mga tingin namin.

Damn! Nakita ba niya na nakititig ako sa katawan niya kanina?

Gusto ko mang magbawi ng tingin ay hindi ko magawa parang hinihigop ako ng mga titig niya na hindi ko magawang ibaling sa iba ang paningin ko.

Come on! Ibaling mo sa iba ang paningin mo. Utos ng isang bahagi ng isip ko pero hindi naman sumunod ang mga mata ko.

“Baka naman gusto mo ng makitampisaw sa amin.“nakangiting alok nito. “Wait baby Zan. Dito ka lang sa gilid okay. Dadalhin ko lang si Daddy sa tubig.“nakangising bulong pa kunwari nito e dinig na dinig ko naman. At ang luko kong anak nakangisi ding tumingin sa akin sabay tango bilang sagot sa kanya.

“Back off.“pinagbantaan ko siya ng tingin. Ng makasiguro na siyang nasa ligtas lang na parte ng pool ang anak ko ay nagsimula na itong lumapit sa akin. “Diyan ka lang. Huwag kang lalapit.” Sabi ko habang paatras na lumalayo sa kanya pero hindi ito natinag sa bigat ng boses ko at bago pa man ako makalayo ng tuluyan ay nahawak na niya ako sa kanang braso saka ngumiti at hinila ako palapit sa kanya.

“Kung ayaw mong lalapit ako sayo, huwag mo akong titigan ng ganun gaya ng ginawa mo kanina. Dahil may bayad bawat titig sa katawan ko.”

“W-what are you saying?”

“At ang unang bayad sa tingin mo sa akin ay ito.” At saka ko lang napagtanto ang ibig niyang sabihin dahil bigla niya akong binuhat. Para lang sakong bigas ako kung buhatin at isampay sa balikat niya.

“Ahhh! Put me down.“sigaw ko sa kanya saka ko pinagbabayo ang likod niya na sinagot lang ng malutong niyang tawa at patuloy ito sa paglapit sa pool. Hanggang sa lumalon na ito kasama ako.

Halos kakapusin ako ng hangin dahil hindi ako nakapaghanda sa paglubog ko sa tubig at bago pa man ako makaahon ng sarili ko ay hinawakan na niya ako sa may baywang at sabay kaming lumitaw paangat.

Naringgan ko ang tawa ng anak ko kaya napalingon ako habang habol ko pa ang hininga ko. Tumawa na din si Magnus.

Gusto ko sanang dapuan siya ng suntok pero nahulaan niya yata ang gagawin ko kaya agad siyang lumayo sa akin habang tumatawa parin at nilapitan si Zander na ngayon ay ini aabot ang kamay sa kanya kaya naman kinarga niya muli ito palusong sa tubig.

At ako naman ay kumilos para naglakad na para makaahon na.

“Daddy.“tawag sa akin ng anak ko kaya napatigil ako sa pag-ahon at naramdaman ko na lang na nasa tabi ko na sila. Nagpakarga ito sa akin.

“Daddy ligo na tayo. Dito ka na din eh. Sige na dad. Sige na.“pangungulit nito sa akin saka yumakap sa leeg ko.

Napatingin naman ako ulit kay Magnus na ngayon ay nagkibit ng balikat kaya naman wala na akong nagawa kundi makitampisaw na din sa kanila. Na ikinatuwa naman ng anak ko.

Pero hindi nakaligtas sa akin ang mga tingin ni Magnus kahit hawak niya si Zander sa mga braso habang para lumutang ito sa tubig ay hindi maipagkakailang tumitingin tingin siya sa akin

Gusto ko man siyang sitahin pero hindi ko na ginawa baka mapansin pa ng anak ko at baka putaktihin ako ng tanong pag uwi namin.

Bahala na nga siya. Dibali natitigan ko na rin lang siya kanina. Di tumitig din siya para patas na kami.

At dahil sa kakaisip ko ay hindi ko napansin na may pinaplano na pala ang dalawa. Inilagay ni Magnus si Zander sa leeg niya at binilinan na kumapit ng mabuti saka niya ako sinabuyan ng tubig kaya naman muli akong napaubo dahil tumama sa ilong ko ang tubig.

Tawa ng tawa si Zander habang nakaalalay ang isang kamay niya sa may likod nito para hindi mahulog.

Kaya naman nakiganti na din ako at sinabuyan sila ng tubig. Hanggang sa pareho na kaming nagsaya. Nagpalitang ng saboy ng tubig. Nagsalitan sa pagkarga kay Zander. Hanggang sa sabay sabay ding umahon. At pareho kaming may mga ngiti sa mga labi.

---

@Y

uChenXi

#⁶: Magnus

Dalawang imahe ang natanawan ng nga mata ko mula sa pangalawang palapag ng bahay sa may biranda ng magpasya akong magpahinga muna sa mga ni reresearch ko.

Si Alex at may kausap itong lalaki at may inabot pa itong mga libro sa kanya. Dahil hindi naman kalayuan ay nakita kong libro iyon pambata na para siguro iyon kay Zander.

Napangiti ako ng maalala ko ang bata, ewan ko pero magaan ang loob ko at talaga naman hindi ako naboboring na kasama ito hindi gaya ng iba na nabwebwesit talaga ako sa mga makukulit, maiingay at iyaking bata. Cute man ang mga ito ay wala akong pakialam. Basta ayaw ko ng maingay. Pero ng makilala ko si Zander ay biglang nagbago ang pananaw kung iyon. Pero hindi naman talaga ito totally na makulit, o maingay o di kaya naman ay iyakin. Kundi isa itong seryusong bata na wala yatang ibang alam gawin kundi magbasa ng libro.

Pero mababawasan na siguro ang oras ko para makalaro siya dahil magsisimula na ang pasukan sa lunes. Ayaw ko man sanang magturo sa Chemistry ay tinanggap ko na muna dahil sa pakiusap ng isang professor na kaibigan ko na habang hindi pa siya nakakauwi galing sa bakasyon ay ako na muna ang tatayo sa presensya niya. Dalawang buwan din iyon. Kaya pag titiisan ko na muna. Malaki naman ang naitutulong niya sa bawat research na ginagawa ko kaya naman kaunting pabor lang naman iyon kumpara doon.

Muli kung itinuon ang pansin ko kina Alex. Ewan ko pero nakaramdam ako ng pagsiklab na kung anong damdamin sa puso ko ng makita kung paano humawak ang kamay ng lalaki sa may likod nito ng pumasok sila ng kanilang bahay. At saka hindi naman niya kailangan ng lalaking iyon na alalayan si Alex. Di ba niya nakikita na pareho silang lalaki?

Aba! Kung makaasta naman ang bwesit na lalaking iyon ay parang babae naman kung ituring si Alex. Pero kung sa mukha naman pagbabasehan, mas mukha nga itong babae.

Pero ano ang pakiramdam na iyon? At lalo pang nadagdagan ng matanawan ko na patakbo ding lumapit si Zander sa lalaki gaya ng ginagawa nito sa akin sa tuwing nakikita ako. Kung ganun malapit talaga sa ibang tao ang anak niya. Hindi lang pala sa akin?

Mabilis ang naging hakbang ko para bumaba at una kung hinanap ay si Joy at agad kung inutusan na magluto ng spagetti at fried chicken.

Oo! Pupunta ako sa kabilang bahay.

“Ilang minuto para maluto ang mga iyon?“tanong ko dito.

“30 min po sir Magnus.” Sagot nito.

“Wala na bang mas ibibilis pa?”

“Try ko po sir kung kaya.”

“Ok! Make it quick but make sure to cook it nicely and delicious. Just make two serving, for my two babies.” muli kong utos dito na agad naman na sumagot ng oo.

Kaya naman habang naghihintay ako ay tinungo ko ang silid ko para maligo. Kailangan na mas maganda ang dating ko sa lalaking iyon. Mas maganda ang porma ko at syempre mas mabango dapat ako doon.

Teka nga? Ano naman ang kinalaman ng lahat ng iyon kung sakali? Para naman na akong aakyat ng ligaw sa mga naiisip ko.

Magnus! Maghunusdili ka. Ano ba iyang tumatakbo sa isipan mo? Nasaan ang Magnus na ang alam lang gawin ay ang humawak ng mga gamit sa laboratory ko.

Eh! Sa ngayon lang ako nakaramdam ng ganito! Kontra naman ng isang bahagi ng utak ko.

Kaya bago pa man ako mabaliw sa tumatakbong away ng good and bad sa isipan ko ay ipinagpatuloy ko ang paliligo hanggang sa natapos nat nakabihis ako. At siniguradong mas pogi talaga ako sa lalaking iyon.

“Joy! Tapos mo na ba?“tanong ko ng makababa ako.

“Yes sir.”

Kaya naman nakangiti kong kinuha ang inihanda nito na inilagay sa puting paper bag saka ko binagtas ang daan patawid sa kabilang bahay.

Hindi na ako nagdalawang isip pa na pinindot ang doorbell ng nasa harapan na ako ng bahay nila.

“Magnus.” nakangiting sigaw ni Zander ng ito ang unang lumabas sa pintuan na agad na tumakbo palapit sa gate. “Daddy, Magnus is here.” sigaw pa nito na habang nakatunghay sa akin dahil hindi naman niya kayang buksan ang lock ng gate at naghintay lang kung sino ang unang susunod sa kanya palabas.

“W-why are you here?“tanong ni Alex ng makalapit saka pinagbuksan ako. Hindi pa man ako nakakapasok ng tuluyan ay nagpakarga na sa akin si Zander kaya agad kung ipinahawak sa kanya ang dala ko.

“Nagluto si Joy ng spagetti at fried chicken para sa dalawang baby ko.” Sagot ko sa kanya ng makuha na niya iyon sa akin saka ko naman dinampian ng halik sa pisngi si Zander.

“Dalawang baby?“pang uulit niya sa sinabi ko kaya nginitian ko siya.

“Haha! I mean kay baby Zander ko. Diba baby.”

“Yehey! Thank you Magnus. Your the best.“saka ito naman ngayon ang humalik sa pisngi ko.

“Your welcome baby. Pero hindi mo ba sasabihin kay Daddy na halikan din ako sa pisngi para pasalamatan ako?“pilyong tanong ko sa bata pero sa kanya ako nakatingin at makahulugang nginitian kaya naman pinanlakihan niya ako ng mata ng makuha ang ibig kung sabihin.

“Daddy! Come on. Thank Magnus. Kiss him on the cheeks.” sigunda naman ni Zander sa akin kaya naman hindi na mawala wala ang ngiti ko.

“Zander, tumigil ka nga diyan.“suway niya sa anak. Saka tumalikod na sa amin. Pero  napatigil ito sa paghakbang ng muling nagsalita si Zander at lumingon ulit sa amin.

“Daddy naman eh! Sa pisngi lang naman. At saka pasalamat natin po kay Magnus. Sabi mo po kapag may nagbibigay we need to thank them. And you said that can kiss them on the cheeks. Why don’t you do that?” Saka sinabayan pa ito ng paglabi.

Naman talino talaga ng batang ito, saan ba nagmana ito. Matalino din sa kapilyuhan kaya naman mas naaliw ako dito.

“Come on daddy.” pilit pa nito sa kanya. At ng hindi makapaghintay ay inabot ni Zander ang leeg ng daddy niya kaya naman pati ako ay napalapit sa kanya. “Ayan, come on daddy. Malapit na po oh.” At talagang hindi nito binitawan ang ang leeg niya kahit kinakalas na niya ang kamay nito at dahil siguro ayaw masaktan ang anak niya ay hindi niya iyon nilagyan ng pwersa. Habang si Zander ay tumigilid pa para lalo kaming maglapit. Hanggang sa kumilos ang isang kamay nito at tinanggal sa pagkakahawak sa leeg niya at hinawak naman sa batok ko at padiing pinaglapit talaga kami.

At dahil narin sa hindi na siya makapalag pa sa anak ay pinagbigyan niya ito at sinunod niya ang gusto nito.

Kaya naman napangiti ako at umiral naman ang kapilyuhan ko na nagtatago lang kapag seryuso ako. Na imbes sa pisngi ko lumanding ang labi niya ay sa labi ko mismo iyon dumikit ng humarap ako sa kanya.

At ang panlalaki ng mga mata nito kanina pa at mas nadagdagan pa at mabilis pa sa alas kwatrong lumayo siya sa akin ng bitawan na ng anak niya ang leeg niya.

Damn! Dampi lang iyon pero ramdam ko ang lambot ng labi niya na dumikit sa labi ko. Ano na lang kaya mas higit pa doon? Ano kaya ang pakiramdam kung halikan ko siya sa paraan na iniisip ko.

Huh! Erase. Kung saan saan na tumakbo ang imahinasyon ko.

But did he blushed too much. Namumula na ang pisngi niya. Kaya naman mas naaliw akong titigan siya ngayong namumula na ang buong mukha niya.

Whoa! What a beauty he has.

“Yehey! Ayan, nakapagpasalamat na si daddy, kaya tayo na po sa loob Magnus.” aya nito sa akin sabay turo ng pintuan. “I want to eat the spagetti and fried chicken.” At hindi nawawala ang saya sa tuno nito habang sinasabi iyon.

“Lets go!” Nakangiting yakag ko naman ngayon sa kanya ng hindi parin siya gumagalaw na nakatitig din sa akin. Kaya naman nilapitan ko siya at niyuko para bulungan. “Hey, kulang ba? Do you want me to kiss you more?” Biro ko kahit na may katutuhanan iyon sa isip ko.

“Shut-up.” ganting bulong niya sa akin.

“Daddy? Magnus? What is it? Bakit hindi ko po marinig sinasabi niyo?“tanong ni Zander saka pilit na isiniksik ang ulo sa pagitan ng mga mukha namin.

“Your daddy want to thank me more baby. He want to kiss me more.“sagot ko dito pero ang hindi ko inaasahan na gawin niya ay ang sikuin ako sa tagilaran kaya naman bahagyang napaigik ako.

“Magnus? Anong pong nangyari?“tanong ulit nito ng napansin yatang napangiwi ako dahil medyo masakit iyon.

“Wala baby, kiniliti lang ako ng daddy mo sa tagiliran. Kaya bago pa niya ako kilitiin ulit mauna na tayong pumasok.“sabi ko dito kaya naman naglakad na ako papasok sa bahay nila. Pero bago pa man kami makapasok ng tuluyan ay muli ko siyang binalingan at kinindatan dahilan para senyasan ako ng suntok ng hindi nakatingin ang anak niya.

---

“Ikaw pala ang ikinukwento nitong si Zander hijo. Kumusta ka naman.”

“Okay lang po. Magnus nga po pala ang pangalan ko.” Pakilala ko sa mama niya saka ko sinabayan ng lahad ng kamay dito.

“Tawagin mo na lang akong tita hijo kung gusto mo. Tita Nadya.” Nakangiting tinanggap naman nito ang pakikipagkamay ko pero hindi nakaligtas sa akin ang mapanuring tingin ng lalaking dahilan kung bakit ako ngayon nandito sa bahay nila.

Kaya naman lihim ko din itong pinagbantaan ng tingin. Akala siguro nito ay hindi ko napapansin ang matalim na tingin nito. Bakit? Sino ba siya pamilyang ito?

“Ikinagagalak ko po kayong makilala tita.” Sagot ko muli dito at bahagyang yumuko para paggalang narin.

“Sige maiwan ko na muna kayo diyan at ipagpapatuloy ko lang ang ginagawa ko sa likod bahay.”

“Sige po tita.”

“Sige po ma.“halos panabay na sabi namin ni Alex kaya naman nagkatinginan kami pero dahil sa nangyari kanina sa labas ng bahay nila ay pairap na binawi ang tingin sa akin.

Naiiling na lang ako na muling naupo. Hehe! Naupo ako sa tabi niya at sinadyang idinikit pa ang braso ko sa braso niya.

“Ano ba?“sita nito sa akin sa mahinang tuno saka niya muli akong siniko at umusad palayo sa akin. Kaya naman nainis ako ng hindi na niya ako pinansin dahil mas pinansin niya ang bwesit na lalaking bisita nila.

“Gamit na ni Xydel ang kotse niyo, kung gusto mo ihahatid na lang kita araw araw kapag pasukan na para hindi ka na maabala pa sa paghihintay ng masasakyan.” Sabi ng lalaking epal.

Habang kumilos ako muli para lumapit ng upo sa kanya.

“Hindi mo na kailangang gawin iyon Jace. Kaya ko naman. At makakaabala pa ako sayo.” Tanggi niya na may kasamang usad palayo muli sa akin.

“Doon din naman sa school niyo ang daan kong saan ang gym eh. Magkalapit lang. Kaya hindi ka makakaabala. Madadaanan ko din naman ang bahay niyo kapag pupunta ako doon kaya okay lang.” Muling sabi ng lalaki na napansin ang ginagawa ko at kunot ang nuong nakatingin sa akin pero hindi naman ako magawang sitahin. Saka wala itong pakialam. Akala ba niya, huh! May pahawak hawak pa siya sa likod ng baby Alex ko. Ai este ng daddy ng baby Zander ko.

“Saang Universidad ka ba nag aaral?“hindi ko mapigilang makisabat sa usapan nila dahil talagang pinipilit siya nito na maisabay sa araw araw. Gusto lang yata pumorma kaya pilit na inaalok siya nito to give him a ride in school days.

Saka bakit ba parang may iba talaga? May anak ang baby Alex ko. Eh ang daddy ng baby Zander ko, kung makaasta naman ang bwesit na lalaking ito ay parang babae lang kung tratuhin ang Alex ko, ni Alex pala. Aba! Daig pa niya ang nanliligaw sa lagay na iyan ah.

“AU.” tipid na sagot niya sa akin at ni hindi nagawang tumingin sa akin na isa sa ikinainis ko. Hindi naman dapat ako makaramdam ng inis dahil sino nga lang ba ako? Pero ang makikipagsukatan ko ng tingin sa lalaking bwesit ay nabaling sa kanya at napangiti talaga ako dahil doon. Tignan mo nga naman ang pagkakataon. Sa Alcaide University pala siya nag aaral kung saan ako magtuturo ng dalawang buwan. Aba, baka hindi na lang dalawang buwan ang gugugulin ko sa pagtuturo kung nagkataon. Bakit nga ba hindi hanggang sa makapagtapos na lang siya ng pag aaral.

“Then sa akin ka na sumabay at hindi na sa kanya dahil sa AU din ako magtuturo.“sabi ko sa kanya pero halatang hindi naniniwala sa sinabi ko. “Magtuturo ako ng Chemistry. Any year level. Anong year mo na ba at ano ang kurso mo?“muli kong tanong sa kanya.

“3rd year in Civil Engr.“sagot nito.

“Wow! Talaga? Kung ganun me posibilisad na mag a-under ka sa akin. Dahil kailangan din ng Chemistry ang course mo. At dahil sa kabilang bahay lang ako, sabay na lang tayo.

“Hindi na kailangan pare, dahil ako na ang magsasabay sa kanya.“sabad naman ng epal na lalaki.

“Bakit? Kinakusap ba kita?“pabalang na sagot ko sa dito saka ko siya muling tinignan na ngayon ay nangunot ang nuo din dahil sa pagsagot ko sa bisita niya.

Pero bago pa man niya ako masita ay lumapit na sa amin ang baby Zander namin.

Langya! Kung maka baby Zander namin naman ako, parang ako ang ama, at ang Alex ko ang ina. Hehe! Pero bakit nga ba hindi diba! Total naman walang mommy na kinagisnan ang baby Zander namin. Kaya ganun na lang. At hindi na ako maghahanap ng mapapangasawa. Dahil instant na kung sakali. Kay Alex ko at kay baby Zander namin ko na lang ituon ang pansin ko.

What a nice idea?

Agad akong kumilos na binuhat at kinandong ang baby Zander namin ng magtangkang kunin ito ng bwesit na lalaki. Akala niya huh! Hindi mo maangkin ang future wife at baby ko. Kaya habang maaga pa dapat marunong na itong lumugar.

“Do you like the spagetti?“tanong ko dito saka ko sinulay suklay ang buhok niti gamit ang mga daliri ko.

“Uhm! Yes, delicious. Can I have again tomorrow?“nakangiting tanong nito sa akin kaya naman tumango ako.

“But you need to eat more rice than spagetti and fried chicken. And need to eat-.”

“Vegestable.” putol niya sa sasabihin ko. “Dahil marami akong nakukuhang mga bitamina galing sa mga gulay at prutas. Gaya ng potassium, fiber, folate (folic acid) and vitamins  A, E and C. Depende sa gulay at prutas na kakainin ko. Tama po ba ako Magnus?” Nakangiting dagdag pa nito na nakapagpangiti sa akin.

What a ginues kid? Kung sa akin siguro siya nanggaling ay malamang sa akin siya nagmana ng katalinuhan. Hindi ko pa man alam ang IQ lvl nito ay sigurado akong mas mataas ang Lvl nito kaysa sa akin.

“Yes, baby. Your right.”

“But Magnus. You promise me the other day that we can go shopping together and buy me books. Kailan po tayo lalabas? Kailan po tayo bibili?”

“May dinala akong books para sayo Zan, do you like to see it?“sabad ulit ng lalaki.

“Talaga tito Jace? Nasaan po?“mukhang na excite naman ito dahil doon at tangkang umalis sa pagkakakandong sa akin pero pinigilan ko ito at buhat buhat na tumayo ako.

“We can go now baby. Gusto mo ba? Ask daddy to come with us so we can go together.”

“Really, yehey.“tuwang tuwa ito na bumaling sa kanya na ngayon ay naiiling na kung hindi mawari ang magiging reaction. Alam ko naman na hindi niya matatanggihan ang anak niya kapag nag request ito ngayon.

“Ako na lang ang sasama sa inyo ng daddy mo Zan.“singit ulit ng bwesit na lalaki. Pa epal pa. Sarap supalpalin ang mukha eh.

“Thank you tito Jace. But Magnus promise me before kaya sa susunod na lang po.“tanggi naman ng baby namin ng Alex ko. Kitam sa akin papanig ang baby namin. At hindi ko hahayaang masulo ng bwesit na lalaking ito ang mag ina ko. Ah ng baby Zander ko at baby Alex ko. I mean ng mag ama.

“Magnus, help me change clothes. Lets go.“aya sa akin nito sabay turo sa unang pintuan sa kanan malapit sa hagdanan sa pangalawang palapag. Kaya naman agad kong tinalunton ang hagdan para hindi na makatanggi pa ang baby Alex ko sa gusto ng baby Zander ko.

At ganun nga I help my baby Zander to get dress. Hanggang sa makababa kami muli. At hindi na nakatanggi pa ang baby Alex ko sa baby Zander namin ng mangulit ito para umalis at makaalis nat makapag shopping.

Para na kaming isang buong pamilya habang nasa daan na kami’t lulan ng kotse ko. Nakaupo sa tabi ko si Alex ko habang sa likod na lang daw ang baby namin. At kampanti namang nakaupo at hindi maalis alis ang ngiti sa mga labi habang ako man ay ganun din. Maliban sa kanya ay nakabusangot at halos katayin na ako sa talim ng tingin niya. Pero anong magagawa ng tingin niyang iyon kundi mas lalong na kyu-kyutan ako sa kanya. Ang sarap tuloy pisilin ang pisngi niya ang kiss his lips na ngayon ay nakalabi. Kung hindi lang ako makapagpigil ay kanina ko pa itinigil ang kotse ko para lang halikan ang mga iyon.

Ahhhh! Masama na ito. Kakaiba na ang nararamdaman ko.

---

“Magnus.” Napalingon ako ng may tumawag sa pangalan ko habang karga karga ko ang baby Zander ko sa kaliwa at hawak ko sa kanang kamay ang kamay ng Alex ko na kanina pa niya hinihila para bitawan ko pero hindi ko binitawan ang mga iyon.

“Alcaide, long time no see.“nakangiting bati ko dito ng mapag sino ko ang tumawag ng pangalan ko saka kami lumapit sa kanya.

May kasama ito, well. She is beautifull. But wait. No! He is beautifull dahil sigurado akong lalaki ang kasama niya ngayon.

“Yeah! Hindi ko akalain na dito lang pala mag kro-cross ang landas natin. Its been five years ng huli tayong magkita.” Sabi nito. “Siya nga pala fiance ko. Zoey, Zoey, isa sa naging best colleague ko ng nawala ka ng apat na taon. Si Magnus.”

Akalain mo nga naman ang pagkakataon. Hindi lang pala ako ang may pakiramdam na ganito. Dahil kahit ang isang demonyong minsan kong naging malapit na kaibigan ay nagmahal ng gaya naming lalaki.

“Hello.” Seryusong bati nito sa akin saka tumingin sa karga kung bata at katabi kong si Alex na hanggang ngayon ay hawak ko parin ang kamay.

“Hello there.“si Clyde na bati kay baby Zander ko na ngayon ay nakatingin sa kanya. “Baby niyo? Ang I think he is your wife indeed?” nakangiting tanong niya ng balingan si Alex.

“No- you-.”

“Oo Alcaide.” Bitin konsa sasabihin ng Alex ko. “Asawa ko at anak namin. Nga pala. My wife name is Alexander and our baby named Zander. Say hi to Tito Clyde baby.“sabi ko kay Zander ng tumingin sa akin dahil parang nabigla din yata sa sinabi ko.

Nahulan na yata ang ibig kong sabihin kaya ngumiti ito sa akin.

“Hello! Nice to meet you.“pormal na bati ng baby Zander ko na para bang ang tanda tanda kung makipag usap dahil sa kaseryusuhan.

“Whoa! I think, he got you future Magnus. Your eyes, your nose. Your lips. I think he got everything from you. And also the mode.” sabi ni Clyde habang pinagmamasdan si Zander kaya naman nagkatinginan kami ni Alex dahil doon.

Kung ganun tama ako ng hinala at hindi lang talaga ako ang nakapansin na carbon copy ko si Zander ng kaidad ko pa lang ito. And to think of it. Kaya hindi matandaan ni Maxine kung saan niya ba nakita si Zander gaya ng sinabi niya noong nakita niya ang mag ama. Dahil minsan lang nakita noon ni Maxine ang baby photo ko na minsan napasyal sa bahay namin.

Pero paanong nangyaring ang anak ni Alex ay sa akin nakuha ang future look nito? Poseble ba iyon? Na ako ang pinaglihian ng ina ng ni Zander. Pero kung ganun man hindi sana lahat. Pero kay Baby Zander. He got my look, everything.

“Papa Magnus lets go.” Pero nawala ang mga nasa isip ko ng marinig ko ang naging tawag sa akin ni Zander.

Biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko dahil doon. Tinawag niya akong papa. What kind of feeling is this?

“Zan.“pinanlakihan naman ng mga mata ni Alex ang anak dahil doon. Pero pinigil ko siya sa paghalik sa mata niya na ikinabigla niya.

“Naku! What a happy family? Mukhang nakaka abala na kami sa bonding niyo. Sige Magnus. Mauuna na kami. See you some other time.” Si Clyde kaya naman tumango ako.

“Sige. Dibali magtuturo ako sa AU ng dalawang buwan para kay Prof. Scott. Kita na lang tayo sa AU.” Sagot ko.

“Okay then.”

“Bye. Bye Zander. Bye Alex.“si Zoey sabay ngiti. Naman kaya siguro nainlove dito si Clyde dahil hindi maipagkakailang napakaganda nito.

“Bye.” Panabay naman naming tatlo sa kanila.

“Lets go Love. Kailangan na din nating gumawa ng baby. Nainggit ako sa kanila.“naringgan pa naming sabi ni Clyde kaya naman nagkatinginan kami ni Alex dahil doon.

Una itong nagbawi ng tingin pero nandoon parin ang hindi maalis alis na pamumula ng mukha nito.

“Lets go.“aya ko sa kanila. “And form now on. You can call me Papa. Okay.“bilin ko kay Zander na agad namang tumango. Kahit alam kung tutol si Alex doon.

“Opo papa Magnus.” Kaya naman mas lumawak ang ngiti ko ng muli niya akong tawagin papa. At ang dating pang hihila ni Alex sa mga kamay niya na hawak ko ay hinayaan na lang niya.

Hanggang sa nawili na kami sa pamimili. Ibat ibang libro. Bumili na din ako ng mga damit ng baby Zander ko at damit ng baby Alex ko. Laruan para kay Baby Zander at mga iba pang gagamitin ng baby Alex ko sa pag aaral kahit tudo na ang pagtanggi niya ay hindi ako nagpapigil.

Kumain na rin kami sa labas. Nanuod ng sine. Sinamahang naglaro ang baby Zander namin sa kid playzone.

Para na nga kaming masayang pamilya dahil doon. Hanggang sa maihatid ko na sila at umuwi ako ng bahay na may ngiti sa mga labi.

“I will make them mine. My baby Zander and My Alex.”

---

@

YuChenXi

#⁷: Alex

“Daddy, lets go. Papa Magnus is here.” Pasigaw na tawag ng anak ko sa akin habang nag aayos ako ng mga gamit ko sa bag ko.

Ayaw ko man sanang pumayag na makisabay sa kanya ay wala na akong nagawa. Wala yata sa bakobularyo niya ang salitang “ayaw. At “hindi” dahil kahit na anong tanggi ko ay heto parin siya. Nasa labas na ng gate ng bahay.

“Ok baby, mauna ka na. Susunod na ako.“pasigaw na sagot ko din sa kanya.

“Susunduin ko ko na langbsinZan mamaya.“sabi ng mama ng makalapit sa akin.

“Huwag na mama. Nag alok si Jace na siya na lang susundo kay Zan mamaya.”

“Ganun ba. Sige. Mag ingat kayo.”

“Sige mama. Salamat. Mauuna na kami.”

“Sige.”

Tinalunton ko ang hagdan pababa at mabilis na lumabas ng bahay baka kasi mainip siya sa kahihintay at sabihin pang para akong babae kung kumilos sa kabagalan.

“Lets go daddy.” nakangiti at kampante nang nakaupos sa likuran si Zander at nakasuot na din ito ng seatbelt.

Sa likod din sana ako sasakay ng sitahin ako ni Magnus.

“Gagawin mo pa akong driver niyan. Anong silbi ng upuan sa harapan kung sa likod ka uupo.”

Pairap na tinignan ko siya pero kumilos naman ako to set on the front like what he said.

“Ok! Lets go.” Nakangiting sabi niya saka tumingin muna kay Zander. “Are you okay there baby?”

“Opo papa Magnus.“nakangiti din naman sagot nito sa kanya. At mukhang nawiwili na si Zander na tawagin itong papa kahit sinasabihan kong hindi dapat.

“Okay. Here we go.” saka niya pinaarangkada ang kotse niya paalis.

“Zan, susunduin ka ng tito Jace mo mamaya okay. Kaya huwag kang sasama sa iba kung mag mag alok na ihatid ka pauwi.“paalala ko duto ng marating namin ang schiol nito na agad namang tumango saka ngumiti kaya naman hindi ko ding mapigilan ang mangiti kapag nakikita ko ang ngiting iyon ng anak ko. Nakakawala ng problema.

Bababa na sana ako para tulungang bumaba ng kotse ay mas naunang kumilos si Magnus para bumaba at pinagbuksan ito ng pintuan.

“You take care little baby okay.” Sabi pa nito ng maibaba sa pagkakakarga niya.

“Opo papa Magnus.“magalang na sagot nito saka naman lumapit sa akin at yumakap. “Take care daddy. And you papa Magnus. Take good care of my daddy.” Ito naman ngayon ang nagbilin na ikinangiti ni Magnus dito.

“Of course little baby. I will take good care of our daddy.” sagot  niya dito at masuyong hinaplos ito sa may baba nito at kinintalan ng halik sa nuo.

Muli itong nagpaalam sa amin ng salubungin na ito ng guardya at paagapay na pumasok sa loob ng school. Kaya naman ng makasigurado kaming nasa loob na ito ay saka naman muling pinaarangkada paalis ni Magnus ang kotse nito.

“Tell me. Who is that Jace to you?“tanong niya sa akin ng hindi nagtagal.

“Why?“balik tanong ko sa kanya.

“Don’t answer me with question.”

Inismiran ko siya ng bigla na lang niya i preno ang kotse. Saka ako nagpakawala ng hangin sa baga.

“Jace is a friend.“sagot ko. “Ano? Sapat na ba iyan para sa tanong mo?”

“A bit. Pero hindi lang pagkakaibigan ang nakikita kong turing sayo ng lalaking iyon.”

“Is none of your business Magnus. Kung hindi mo pa papaandarin ang kotse mo bababa na ako.“pang iiba ko ng usapan.

Marahas ang ginawa niyang pagpakawala din ng hininga saka muling nagmaneho.

Wala na kaming naging imikan hanggang sa marating namin ang AU. Dahil sa unang pasukan ay nagkalat ang mga estudyante gaya ko. Nagbabatian sa mga kakilala na ngayon lang muling nagkita.

Kwentuhan, tawanan ang iba at talaga naman na halatang namiss nila ang mga kaibigan nila. Well, hindi na bago iyan. Ako lang yata ang hindi ganyan. Wala akong naging kaibigan simula noong lumipat kami sa lugar na ito. Limang taon na ang nakakaraan. Dahil hindi ko naman kailangan ang mga iyon. Makakapag aral ako kahit wala sila. At mas makakapag fucos ako sa pag aaral ko kung walang makukulit na nakapaligid sa akin.

“Hindi ka ba bababa? Baka nasa paligid lang ang mga kaibigan mo at inaabangan ka.“untag niya sa akin ng wala pa akong kakilos kilos.

“Yeah!.“tanging sagot ko. “Thanks for the ride.“pasasalamat ko saka ako tuluyang bumaba sa kotse.

Hindi ko na siya hinintay na makababa pa dahil hindi naman kailangan. Guro siya gaya ng sinabi niya. At estudyante ako kaya hindi pareho ang room na pupuntahan namin.

Deretso ako palapit sa registration booth para makaregester ako ng marinig ko ang malakas na bulong bulungan sa paligid.

“Ang gwapo..”

“Who is he?”

“Yummy.”

Kaya naman napalingon ako sa tinitignan ng mga mata nila. At hindi ko mapigilan ang hindi magtaas ng isang kilay ng mapagsino iyon.

Si Magnus. Na agad na nilapitan ng mga dalagang estudyante.

“Hello everyone.” nakangiting bati niya.

“Hello.“sabay sabay naman na bati ng mga ito sa kanya. At parang kinilig sa sempleng pagbati niya at pagngiti.

“Tapos na ba kayong nagparegister. Baka hindi pa at balak niyo munang mag register muna.“kampanting sabi niya sa mga ito. “By the way, I’m Magnus Mondragon. Im one of Chemistry professor. See you in my class ladies. I have to go.” nakangiting pakilala niya saka sinabayan ng talikod palayo sa kanila at lumapit sa akin.

No! Hindi pala sa akin kundi sa registration booth. Pero may ngiti na nakatingin siya sa akin kaya naman nagbawi ako ng tingin at saka nagpatuloy sa pagsusulat ng pangalan ko at mabilis na lumayo sa kanya ng matapos ko iyon.

“Nakita ka namin na bumaba sa kotse ni prof. Magnus. Kaano ano mo siya?“tanong ng isa sa lumapit kay Magnus kanina na sinundan pala nila ako.

“Pinsan mo ba? Kasi kung kapatid naman hindi kayo magkamukha.” patuloy pa ng isa pero hindi ko sila pinansin at nagtuloy tuloy lang ako sa paglalakad.

“Hey you!.“naiinis na pigil pa ng isa sa akin saka marahas na pinigilan ako sa braso.

“Wala akong panahon sa mga walang kwenta niyong mga tanong.” May tigas na tinig na sabi ko sa kanila saka marahas na iwinaksi ang kamay nito na nakahawak sa kamay ko.

Muli ko silang tinalikuran saka nagtuloy sa paglalakad. Narinig ko pa na minura ako ng isa sa kanila pero hindi ko na lang pinansin.

Hanggang sa marating ko ang department namin. Classroom na lang ang kulang kung saan sa mga pintuan nabibilang ang pangalan ko.

At gaya kanina. Ng mahanap ko ang classroom namin ay nandoon na naman ang ingay dahil sa mga kwentuhan habang nagbabatian sa mga bagong kakilala. Bagong ka klase. Habang ako ay tahimik lang na nakaupo sa upuan ko sa may gilid ng bintana. Hanggang sa dumating ang prof. Ng major namin. Kaya naman nagsimula ang kalahating araw namin ng pagpapakilala, pagbabatian sa mga kaklase at mga professor.

---

Palakad ako ng pasilyo patungo sa canteen. Ilan na lang ang mga estudyanteng palakad lakad dahil nagsitungo na lahat sa canteen para kumain. Ako man ay ganun din.

Tatawagan ko pa mamaya si Jace kung naihatid na niya pauwi si Zander sa bahay. Pero halos mapasigaw ako kung hindi lang natakpan agad ang bibig ko ng kung sinong humila sa akin ng matapat ako sa isang pintuan at ipinasok ako doon.

Bigla akong kinabahan. Ito iyong pakiramdam ko noong hinarangan ako ng mga kalalakihan at dinukot ako. Iyong pakiramdam na mauulit na naman ang nangyari sa akin.

No! Sigaw ng isip ko. Help! At hindi ko na mapigilan ang pagtulo ng luha ko. Na naramdaman yata ng humila sa akin dahil pigla niya akong ipinaharap sa kanya.

Si Magnus na ngayon ay nakatitig sa akin at nabalutan ng pag aalala ng makitang umaagos na ang luha ko sa mga mata ko.

Nanginginig ang katawan ko. At kung hindi lang siya naging maagap ay baka napaupo na ako mismo sa sahig.

“Hey!. Your trimbleng. Are you okay?“nag aalalang tanong niya sa akin at inalalayan akong tumayo. Pinahid na rin niya ang luha sa mga pisngi ko.

Hindi ako makapagsalita. Nanginginig ako sa takot.

“Alex. Hey! Are you okay?“muli nitong tanong saka ako niyakap. “What happened?” Puno ang tinig nito ang pag aalala. “Natakot ba kita?”

Pilit ko siyang tiningala. Nangangatal ang labi ko at ayaw labasan ng mga salita.

“Sorry! Sorry!. Hindi ko alam na may takot ka pala sa ganun. Sorry. Please, calm down.“pang aalo niya sa akin. “Hindi ko na uulitin iyon. Promise. I just want to surprise you. Hindi ko naman akalain na matatakot lang kita. Tahan na. Tahan na.“patuloy na pang aalo niya sa akin at sinabayan na ng pahugid ng mga kamay niya sa likod ko.

Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawaan sa mga yakap niya. Ang kaninang panginginig ko ay unti unting nawala. Pero hindi dapat din ako makaramdam ng ganito ka at ease sa kanya.

“Ganyan nga. Calm down.“bulong pa niya saka ako hinalikan sa nuo.

“D-don’t do that again.“paos kung sabi sa kanya saka ko siya itinulak palayo ng makakalma na ako kaunti. Pinunasan ko na rin ang pisngi ko habang humahakbang paatras palayo.

“Sorry. Hindi na mauulit. Hindi ko naman alam na may takot ka doon.“muli niyang hingin ng tawag.

“Bakit ba kasi?“tanong ko at pilit na nilangkapan ng galit ang boses ko. Kahit nandoon parin ang panginginig na hindi pa nawawala.

“Look at there.“sagot niya sabay turo sa isa pang pinto at ganun na lang ang panlalaki ng mata ko kung ano ang sinasabi niyang surpresa.

Si Zander, ang anak ko na kampanting nakaupo sa harapan ng maliit na lamesa at nakaupo sa lapag na nalalatagan ng carpet at nagbabasa ng libro.

Agad akong pumasok sa loob na nakapagpatawag ng pansin ng anak ko. Nakangiting tumayo ito at lumapit sa akin at yumakap.

“Hello daddy.“bati nito sa akin saka humalik sa pisngi ko

“W-why are you here?“tanong ko ng kumalas ito ng yakap.

“Sinundo ako ni papa Magnus.“sagot nito kaya napatingin ako kay Magnun na ngayon ay nakangiti na at nawala na ang pag aalala niya sa akin kanina dahil sa pagkatakot ko.

“Pero ang sabi ko sayo susunduin ka ng tito Jace mo.” May galit na sabi ko dito kaya naman nilabian niya ako.

“Opo, sabay silang dumating ni papa Magnus. Pero kay papa Magnus ako sumama kasi sabi niya maraming libro dito at makikita pa kita.”

“Naman. At ikaw bakit mo naman kasi sinundo ang anak ko.“galit na baling ko sa kanya.

“Para makasabay na sa atin sa pag uwi natin mamaya. Hindi naman siya malikot gaya ng iba.” kalmanteng sagot nito.

“Pero magtuturo ka, sino ang magbabantay sa kanya dito mamaya. At may klase pa ako. Naman Magnus. Hindi mo ba naisip iyon.“gigil na sabi ko pa sa kanya saka ako tumabi sa anak ko na ngayon ay nagbabasa na naman at hindi na nakialam sa pag uusap namin.

“I will call your tito Jace right now baby. Para kunin ka at iuwi sa bahay.” sabi ko dito.

“No! Behave naman ako daddy. Kahit magturo pa si papa Magnus. At may klase ka pa. Dito lang ako. Look! I have so many book to read.“sabay pakita sa akin ng libro na hawak hawak.

At hindi ko mapigilan ang mapakamot ng ulo. A four year old kid reading a book of chemistry. At ang pamagat THE ELEMENT OF PHYSICAL CHEMISTRY.

Bata pa bang matatawag ang anak ko? Dapat mga fairytail ang binabasa nito. O di kaya naman avengers book. O kaya naman ang hawak ay mga laruan. Pero…

Napatingin ako kay Magnus na ngayon ay nawiwiling pinagmamasdan ang anak ko na muling itinuon ang pansin sa libro. Para itong matanda kung makapag concentrate sa binabasa. Inaanalisa ang bawat katagang binibigkas nito.

“See! Maraming pagkakaabalahan ang baby natin dito habang busy tayo.“nakangiti pa yang sabi.

At baby natin? Saan naman niya nakuha ang salitang Natin. Baby natin talaga.

“Pwede pa ba Magnus. Baby ko lang. Hindi natin.“gigil na pagtatama ko sa sinabi niya.

“Haha, papa ang tawag sa akin. Kaya natin. Baby natin. Diba baby Zan.”

“Opo papa Magnus.“mabilis naman na sagot ng anak ko dito.

Gigil na palipat lipat ang naging tingin ko sa kanila. Pag untugin ko kaya sila para mabawasan ang talino nila sa utak.

Hay. Kagigil. Pero hindi ko naman magagawa iyon sa anak ko. Baka kay Magnus pwede ko pang iuntog.

Grrr!.

Kaya naman wala na akong nagawa. Ng hindi nagtagal ay may dumating na may dalang pagkain.

Nakalimutan ko pala na bago ako napunta dito ay papunta ako sa canteen para kumain. Kaya naman biglang kumalam ang sikmura ko ng makita kung gaano kadami at kasasarap ang biyayang dumating.

“Wow! Spagetti. Thank you papa Magnus.” Mabilis pa sa sigundo na binitawan ni Zander ang librong hawak at hinarap ang spagetti at fried chicken.“

“Your welcome baby. Simula ngayon. Sabay sabay na tayo kakain ng pananghalian. Basta hintayin mo ako sa school niyo sa tanghali okay. Dahil susunduin kita.“nakangiti naman sagot ni Magnus dito.

Nagkalukuhan na. Nawiwili na yata ang dalawang ito sa isat isa.

“Daddy halika na. Kain na tayo.“aya nito. Wala na din naman ako magagawa kaya heto. Padulog na din ako para kumain.

Para tuloy kaming totoong pamilya habang kumakain kaming magkakasama.

---

Someone POV

:

Kung ganun tama ang hinala ko.

Hindi ko maalis alis ang tingin ko sa mga papel na naglalaman ng detalye tungkol sa taong pinasusubaybayan ko. Tignan mo nga naman ang pagkakataon. Ang liit talaga ng Pilipinas. Na kahit saan man siya magtago ay makikita at makikita ko parin siya.

---

---

@Y

uChenXi

#⁸: Alex

Nakatingin ako sa kanya habang pormal na nagsasalita sa harapan habang nakikinig naman kami sa kanya.

Oo! Nasa klase niya ako ngayon. Pero ang bwesit na Magnus na ito, este Prof. Magnus hindi niya itinatago na sa akin talaga siya nakatingin. Tumitingin naman siya sa bawat estudyante pero iba iyon sa tuwing titingin siya sa gawi ko dahil talagang nagtatagal itong nakatitig sa akin habang patuloy ito sa pagtuturo. Kaya naman hindi nakaligtas sa mga ka klase ko ang mga tingin niyang iyom at napapatingin din sila sa gawi ko. At hindi lang iyon. Isinama pa niya ang anak ko sa loob ng klase namin. Mabuti na lang at tahimik na nakikinig din ito sa kanya. Panaka nakang tumitingin din ito sa akin. Kabilin bilinan kasi niya sa anak ko na hindi dapat malaman ng ka klase ko na ako ang daddy niya. Sabihin na lang daw na siya ang papa niya, not to mention if who is his mother. Of course ako diba. Hayst. Mabuti na lang talaga at marunong makisama ang anak ko. Dahil kung hindi naku! Malilintikan talaga sa akin ang Magnus na ito.

Hanggang sa magtanong ito about sa mga itinuro niya sa amin at magbigay ng special quiz para sa amin. Hanggang sa nagtatawag ito kung sino ang pweding sumagot ng formula ng tanong na isinulat niya sa pisara.

Walang nagtaas ng kamay or naglakas ng loob na tumayo para sumagot. Hanggang sa tumayo ang anak ko na nasa gilid kung nasaan ang upuan ng guro.

Nanlalaki at namamangha ang mga ka klase ko ng ilahad nito ang kamay kay Magnus at kinukuha ang marker sa kanya.

“What do you want baby?“tanong niya kay Zander. “Do you want to answer it?”

Tumango ito bilang sagot. Kaya hindi na mapigilan ang bulong bulungan sa loob ng classroom.

“But this kind of problem can be solve only for my student baby.”

“I know the answer papa. No one of your student like to answer it.“sagot naman nito sa kanya.

“Well, gugustuhin niyo bang makita at masaksihan kung paano kayo tapatan ng isang apat na taong gulang lamang. Nakinig naman kayo siguro sa lecture ko kanina sa inyo diba.” baling niya sa amin. Tatayo na sana ako para ako ang sumagot sa nakasulat sa white board ay may sumagot na gusto nilang makita kung gaano katalino ang anak niya. No! Ang anak ko. Kaya naman sumangayon na rin ang iba sa nagsabi non.

“So, thats it. Okay Class.” At muli niyang binalingan ang anak ko. “Show us your answer baby.” saka niya ibinigay ang blue marker sa anak ko. “Come on help me lift my table. Para matungtungan ng anak ko.“utos niya at tumingin sa amin. Kaya naman ako ang agad na lumapit sa kanila.

“This is your fault. I told you huwag mong dadalhin dito ang anak ko.“mahina pero may katigasang sabi ko sa kanya.

“Relax, our baby know how to solve it. Mas nakinig pa siya kaysa sa mga estudyante ko.” ganting bulong na sagot niya sa akin pero pasemple lang para hindi mahalata na nagbabangayan na kami.

Binuhat namin ang lamesa niya at idinikit sa white board saka ko kinuha si Zander at ipinatong dito.

“Can you really solve it baby?” bulong na tanong ko sa kanya na agad namang tumango bilang sagot. “Okay, careful. Baka mahulog ka.” paalala ko dito.

“Yes dad. Papa Magnus is here to support me.” mahina ding sagot nito. Lukong bata. May nalalaman pang pabulong na sagot sa akin.

Hay naku. Nag pakawala ako ng isang malalim na buntong hininga bago ako bumalik sa upuan ko.

Ilang sandali pa ay nagsulat na ang anak ko. Hindi man maganda ang sulat niya ngayon ay siguradong sigurado naman sa isinasagot niya sa solving formula na iginuhit doon ni Magnus.

Malakas at maugong na palakpakan ang namayani sa loob ng silid aralan namin at mga bulungan na humahanga sa anak ko ng matapos niya iyong sagutan.

Ngayon, parang ang sikat sikat na tuloy ng anak ko at may iba pa na kumuha ng vedio habang nagsusulat ito sa white board kanina.

“Awesome.” iyon ang isa sa mga narinig ko patukoy sa anak ko.

“Am I correct papa?” tanong ng anak ko kay Magnus na ngayon ay nagpabuhat na sa kanya para makababa sa pinatungang lamesa.

“Well done baby. Amazing. Bumalik ka na sa upuan natin baby.”

Agad naman na tumalima ang anak ko saka naman bumaling siya sa amin o sabihin ko lang na sa akin dahil sa akin mismo siya nakatingin.

“Well, guys. Nakita niyo naman siguro kung paano sagutan ng anak ko ang nasa pisara natin. At talagang ditalyado. So now, copy that for example.“sabi niya sa amin kaya naman agad na tumalima ang iba para kopyahin iyon.

Nagpatuloy ito sa pagtuturo hanggang sa tuluyan ng natapos ang time para sa subject namin sa kanya.

“Okay class. Thank you for listening. See you in my next class next week.”

“Thank you too prof.“sabay sabay naman na sagot ng iba sa kanya.

Nagsitayuan na at nagsiayusan na ng upuan ang mga ka klase ko para makalabas na. Uwian na. Kaya naman heto na naman kami, sasabay na na naman kami ng anak ko sa kanya.

“Prof. This is for you.“hindi ko mapigilan ang mapakunot ang nuo na ang isa sa babaeng ka klase ko ay naglakas loob na lapitan ito at may ibinibigay sa kanya.

Napatingala naman siya dito saka niya tinignan ang inaabot nito sa kanya. Kahit malayo ako ay kitang kita ko kung ano iyon. A box of ferrero Chocolate with a red ribbon.

“Thank you miss-.”

“Sunshine Barcelona prof.”

“Miss Barcelona. Thank you.“nakangiti naman sagot niya saka niya tinanggap iyon. “Marahil ay para sa anak ko ito diba.” At binalingan si Zander. “Say thank you to ate Sunshine baby.”

“Thank you.“walang kangiti ngiting sabi naman ng anak ko dito.

“Your welcome baby.“sabi naman nito at tinangkang hawakan siya nito sa ulo ng umiwas naman ang anak ko dito.

“Papa, Lets go.“pag yayaya nito sa kanya saka namam siya tumingin sa akin. Bago pa nakasagot si Magnus dito ay patakbong lumapit ito sa akin saka nagpakarga.

“Ok,thank you again miss. Barcelona. If you don’t mind. Mauuna na kami kung wala ka ng sasabihin. See you again in my next class.“sabi niya dito. Hindi na rin niya ito nahintay na sumagot at lumapit na din siya sa amin ng nagsimula na akong maglakad ng classroom palabas.

“Dederetso na ba kayo uuwi? O gusto pa ng mga baby ko na mamasyal muna.“sabi niya ng makaagapay na siya sa amin sa paglalakad.

“Uuwi na kami, ikaw kung may balak ka pang puntahan ay mauuna na kami.“sagot ko. “Magpapasundo na lang kami para hindi ka na maabala.”

“Hay naku. Bakit ba ang sungit mo.“nahimigan ko ba ang pagkairita niya sa sinabi ko.

“Pagod na ang anak ko, gusto ko ng umuwi para makapagpahinga na siya.“mahinang sagot ko ulit sa kanya para hindi marinig ng katulad kong estudyante na nalalagpasan namin.

“Ok!.“wala sa loob na sagot niya. “Ako na ang kakarga kay Zander.“sabi nito saka niya kinuha sa akin ang anak ko na agad naman lumipat sa kanya ito.

Para tuloy akong nakaramdam ng kakaiba ng hindi sinasadyang magkadaiti ang balat namin dahil sa pagkuha niya kay Zander at hindi lang iyon. Ramdam ko ang hangin na lumabas sa ilong niya ng mabagyang yumuko ito sa amin.

Damn! Agad akong lumayo dahil doon. Nakakainis bakit ba ako nakalaramdam ng kakaiba sa tuwing nagkakadaiti ang mga balat namin. Ganitong ganito ang naramdaman ko ng hindi sinasadyang maglapat ang labi namin noong unang araw na nagpunta siya sa bahay.

Ahhhhh! Ano ba ang nangyayari sa akin.

“Lets go! Para makapagpahinga na ang anak natin.“sabi niya sa malakas na tinig.

Bigla ko tuloy natakpan ang bibig niya dahil sa sinabi niya. Hindi ko na naisip ang naging ayos namin. Kaya naman ng makabawi ako ay agad din akong lumayo sa kanya dahil pinagtitinginan na kami ng kagaya kong estudyante.

Damn him talaga. Kung pwede ko lang siyang talakan dito sa eskwelahan ay kanina ko pa ginawa.

Grrr!

Pero ang bwesit na Magnus na ito nangingiti pa siya saka kumindat sa akin saka nauna ng naglakad. Gusto ko tuloy batuhin ito ng hawak kong shoulder bag at wala din naman akong nagawa kundi ang sumunod na lang sa kanila ng anak ko.

---

“Salamat papa Magnus.” Ang anak ko ng makababa kami sa sasakyan nito ng itigil mismo ang kotse sa harapan ng bahay. Binabaan pa niya kami at pinagbuksan ng mga pintuan.

“Your welcome baby, hows your first day in the university?”

“Was great papa Magnus. Gusto ko sunduin mo ako lagi tapos doon ako pagkatapos ng school ko.”

“Of course baby. I will so from now on, ako na ang hahatid at susundo sayo sa school mo.”

“Yehey, thank you again papa Magnus.“saka ito yumakap sa leeg nito.

“Hindi mo naman kailangang gawin iyon Magnus. Hindi mo obligasyong gawin iyon.“sabad ko sa usapan nila ng anak ko.

“Pero gusto ko, Lex. Gusto kong gawin.“tanging sagot niya sa akin. Ibinaba niya ang anak ko kaya naman patakbo ng pumasok ito sa loob.

“Ayaw kong i spoiled mo ang anak ko sa pinaggagawa mo. Ayaw kong mapalapit siya ng husto sayo. At baka kapag nagsawa ka na sa kakulitan niya ay bigla mo na lang siya layuan kapag napamahal na siya sayo.”

“Bakit ba iyan ang inaalala mo Lex, bakit ba ayaw mong mapalapit sa akin ang anak mo? Saka ngayon lang ako naging malapit sa isang bata dahil nakikita ko ang sarili ko sa kanya.” Mahaba at seryusong sagot niya sa akin.

Kung ganun iniisip talaga niya na parang siya ang anak ko noong bata siya. Kung talaga naman ksi pagbabasihan ay halos carbon copy siya ng anak ko. Pero paano bang nangyari na ang isang tao na halos kakikilala ko lang ay kamukhang kamukha ng anak ko.

“Pinapaalala ko lang.“tanging sagot ko na lanh dito. “Ayaw kong masaktan ang anak ko kapag lumayo ka na sa kanya.”

“Hindi ko naisip ang bagay na iyan. Gaya nga ng sabi ko, ngayon lang ako naging malapit sa isang bata, at maliban sa mga kaibigan ko na nakilala mo noong nakaraan araw, ay wala na akong ibang nakakalapit, sa anak mo lang, at sayo.” Pagkasabi niya ng salitang sayo ay humakbang itong palapit sa akin kaya naman awtomatikong napahakbang naman ako paatras.

Kinabahan tuloy ako sa seryusong tingin na ipinukol niya sa akin. Para tuloy aalsa ang puso ko sa biglaan paglapit niya sa akin. At hindi lang lapit dahil humawak ito sa kaliwang braso ko at ipinatong pa ang isang kamay niya mismo sa baywang ko.

“A-anong ginagawa mo?“halos hindi lumabas sa bibig ko ang katagang iyon. Bakit kailangan niya akong hawakan at sa baywang pa talaga. Kaya naman hindi ko mapigilan ang hindi mapaliyad ng kaunti para lumayo ang mukha ko sa mukha niya na halos isang dangkal na lang yata ang layo kanina.

“Bakit ba umiiwas ka sa akin. Pero sa Jace na iyon ay hindi. Hindi sa nakikialam ako sa pagkatao mo, pero nararamdaman ko ang kalambutan ng puso mo. Tama ba ako?” Tanong niya at kumilos pa muli ito para ilapit ang mukha sa akin kaya naman muli din akong napaliyag.

“W-wala kang pakialam kong malambot man akong kumilos gaya ng sabi. K-kaya pwede ba. B-bitawan mo ako.“at patulak ang kamay ko sa dibdib niya.

Ngumiti lang ito saka mas lalong inilapit ang mukha sa akin kaya hayon na naman nadagdagan na naman ang pagkakaliyad ko.

“Sa pwesto natin ngayon kung bigla kitang bibitawan ay simento na ang bagsak mo.” Nangingiti niyang sagot sa akin. At ang kaninang hawak lang sa baywang ko ay umalalay na sa akin sa likod ko. Kaya naman halos nakayakap na siya sa akin.

“Damn it Magnus. Ano ba kasing binabalak mong gawin?“gigil na pinagbabayo ko siya sa dibdib dahil sa ayos namin. “Bitawan mo ako. Wala akong pakialam kong sa simento ang bagsak ko. Baka makita tayo ng iba at isipin na kung ano ang ginagawa natin sa ayos nating ito.”

“Mmm! Ano ba ang iisipin nila sa ayos na mayroon tayo ngayon kapag nakita tayo ng iba? Lex, mmm, ano bang tumatakbo sa isip mo na posebleng gawin ko sa ayos nating ito?”

“Damn it Magnus. I said let me go.“at patuloy ako sa pagsuntok sa dibdib niya pero wala siya katinagtinag at ang pag alalay lang sa likod ko kanina ay naging hapit at pinaglapit na talaga ang mga katawan namin.

“Mmm! Pakakawalan kita sa isang kondisyon.”

“Fuck you! At sino ka para humingi ng kondisyon. Bitawan mo ako.“galit na singhal ko sa kanya. Suntok tulak ang ginawa ko pero sadyang buo ang loob niya na hindi ako pakawalan.

At sandali nga, ano iyong nararamdaman ko sa ibabang bahagi ng katawan namin na ngayon ay magkadikit na.

No! He has reaction. Damn it.

Kaya ang pagpupumiglas ko ay lalo kong pinagbuti. Hindi ito pwede, hindi dapat mangyari ito.

Pero bago pa man ako tuluyang makawala sa kanya at kusa akong bitawan ay malakas na busina sa likuran namin ang nakapagpahiwalay sa amin.

Ramdam ko ang marahas na ginawang paglingon ni Magnus kung sino iyon.

Si Jace na matalim na nakatingin kay Magnus na ngayon ay matalim din ang tingin niya dito.

“I don’t like that Jace around you. Damn him!.“galit na binalingan niya ako sa mahinang tinig na pagkakasabi iyon. “Hindi pa tayo tapos Lex, itutuloy ko ang naudlot sanang gagawin ko dahil sa bwesit na lalaking iyan.”

“At sino ang bwesit na sinasabi mo?“nasa tuno din ni Jace ang galit dahil sa narinig na sinabi ni Magnus.

“Sa tingin mo sino ang tinutukoy ko?“saka naman nagharap ang mga ito at nagsukatan ng masamang tingin. Kung may apoy man siguro ang mga mata nila ay kanina pa sila nagliliyab sa tensyon sa pagitan nila. Kaya bago pa iyon masilaban ng husto ay pumagitna na ako sa kanila.

“Ah! May kailangan ka?“tanong ko kay Jace na una kong pinansin sa kanila pero hindi ito natinag sa tanong ko dahil patuloy parin itong nakipagsukatan ng tingin kay Magnus.

“Mukhang naghahamon ka ng away sa titig mo sa aking iyan.“si Magnus na sa wakas ay nawala na ang kaninang galit sa mukha nito sa ka ako binalingan. “Pero hindi ako makikipag away sayo. Dahil wala akong panahon sa bagay na iyan.”

“Kung ganun pwede ka ng umuwi sa bahay mo.“pagtataboy ko naman sa kanya.

“Yes, baby. Uuwi na ako. Pero bago ako umuwi gusto ko muna ng goodbye kiss.” At bago pa man rumehestro ng husto sa utak ko ang sinabi niya at mabilis ang ginawa niyang paghila sa akin at walang babalang hinalikan ako sa labi.

Hindi ako makagalaw, nanlalaki ang mga mata ko. Anong nangyayari?

Pero bago pa man ako makabawi sa kabiglaan ay pinakawalan na niya ako at nakangiting humaplos pa sa pisngi ko ang palad niya at pinasadahan ng hinlalaki niya ang labi ko bago  siya tuluyang lumayo sa akin.

“Your so sweet baby. Thanks for the kiss. See you tomorrow.“hindi na niya hinintay na makasagot ako dahil agad na siyang sumakay sa kotse niya. Bago pa man siya iyon paandarin ay tinapunan pa niya si Jace ng nagwaging tingin saka ngumisi saka deretsong pinatakbo ang kotse bagtas sa kabilang kalsada, sa bahay niya.

At kahit si Jace ay parang nabigla din sa nasaksihan na ginawa ni Magnus kanina lang at nagtatanong ang mga matang timingin sa akin.

“You misunderstand us Jace.“iyon ang unang salitang lumabas sa labi ko. At hindi ko naman talaga kailangang magpaliwanag dito dahil wala naman kami pero ayaw ko naman na isipin niya na may namamagitan nga sa amin ni Magnus.

“You let him kiss you. Easy like that.“iyon naman ang naging sagot niya sa akin.

“I was shock Jace. Hindi ko naman alam na gagawin niya iyon. Nagulat din ako.”

“Yeah! Pero hinayaan mo parin. Na kailanman ay hindi mo ako pinayagang mag hihigit pa sa paghawak sa kamay mo ang gawin ko.” Nagdadamdam na sabi niya sa akin.

Napabuntong hininga ako.

“Huwag na natin iyan pag usapan. Ano ba ang kailangan mo bakit nandito ka?” Rude man ang naging tuno ko pero kailangang maiba ang usapan namin.

“Alex-.”

“Look Jace, kung wala ka naman sasabihin. Mauna na akong papasok. Gusto ko ng magpahinga.“sabi ko. Wala akong panahon magpaliwanag sa kanya. Kaibigan ko lang siya at wala ng iba. Sinabi ko naman sa kanya noon na hanggang doon lang ang kaya kong ibigay sa kanya.

“O-okay. Aaka na lang tayo ulit mag usap. Mauuna na din ako.“wala sa loob na sagot jiya sa akin at nakitaan ko talaga siya ng lungkot sa mga mata dahil doon. Pero wala na akong magagawa doon para sa kanya. Hanggang sa tuluyan nadin siyang umalis at nawala na sa paningin ko.

Ako naman ay pumasok na sa bahay. Pasara na ng gate ng matanawan ko na nakatanaw sa kabilang kalsada si Magnus. Malayo man ay kitang kita ko ang pagngiti niya. Tatatalikod na sana ako ng may pahabol pa itong flying kissed.

Hmmmp! Damn him. Damn him!

Pero ang totoo, parang nasa ibabaw parin ng labi ko ang labi niya. At hindi mawala sa isip ko ang init na nagmumula sa labi niya na dumapi sa labi ko.

Aaaaaahhhhhh!

Fuck it! Galit at padabog na pumasok ako ng bahay at agad na tinalunton ko ang silid ko dahil sa bwesit na Magnus na iyon. Siya na ngayon halos ang nasa isip ko.

Erase! Erase.

Pero wala eh! Nasa imahinasyon ko parin ang mukha niya na may kasamang pilyong ngiti sa mga labi.

---

@Y

uChenXi

#⁹: Magnus

“Huwag mo akong pangunahan sa mga gusto kong mangyari.“galit na ibinato ko ang hawak na lata ng beer na iniinum ko.

“Pero Magnus, hindi mo pwedeng gawin iyon. Pwede mo namang daanin sa magandang paraan. Sa mabuting usapan.”

Padabog na tumayo ako saka ko ito nilapitan at

kinulwehuyan.

“At sino ka para pagsabihan ako ng gusto kong gawin.” galit na tanong ko. Ang pinakaayaw ko pa naman ay ang pinagsasabihan ako. Iyong pinakikialaman ang diskarte ko.

“Hindi ka na namin kilala Magnus. Alam naming walang makakabali ng mga gusto mo pero ang isang ito. Sa mga plano mo. Sobra na ito. Ipapadukot mo siya at ano?”

“I told you is none of your business kung ano man ang balak kong gawin sa kanya. Kung susunod at makikinig naman siya sa sasabihin ko ay mas mabuti. Pero kapag lumaban siya at sinuway ang gusto ko. Hindi ako mangingiming angkinin siya sa dahas na paraan para lang makasiguro ako na akin lang siya.”

Napansin kong napailing sila sa mga sinabi ko. Oo! Ako si Magnus Mondragon at batas ang bawat salita ko.

Dahil laki ako sa barkada.

Pero ang plano ko ay bigla na lang nabago.

“Catch them up.“seryusong utos ko sa mga kasama ko ng makita namin kung paano isakay sa van si Alexander ng limang lalaking iyon.

At kung paano suntukin ng isa ang sikmura nito.

Nanggigil ako sa galit ngayon

a

t gusto kong ako mismo ang sumuntok sa lalaking sumuntok sa sikmura niya. Pero ayaw kong ako mismo ang kumuha sa kanya at makita niya ako. Saka na ako magpapakilala sa kanya. Ang mahalaga ay mabawi ko siya sa mga lalaking iyon. Uunahan pa ba nila ako sa gusto kong mangyari. Pwes, nagkakamali sila ng taong pinag iinteresan.

Halos tatlong buwan ko na din siyang sinusundan simula ng makita ko siya sa isang dance compitition sa eskwelahan namin na kabilang siya sa mga sumali doon. Napag alaman ko na nasa ikaapat na taon na ito ng highschool at maglalabing anim na taon na siya ngayon buwan na ito.

Hindi ako bakla pero napukaw niya ang interest ko dahil sa galing niya sa pagsayaw. Kung paano siya gumalaw. Kung paano gumiling ang balakang niya na mahusay na umiindak at sumasabay saliw ng musika. At hindi lang iyon. Napakaganda niya sa katotohanang isa siyang lalaki. Na mas marami pa siyang nadadaig na kababaihan sa taglay niyang ganda.

“Isakay niyo na siya.“utos ko sa mga ito ng walang kahirap hirap na mabawi siya sa mga lalaki ng mga tauhan ko.

Umusad ako ng upo para maipahiga siya sa tabi ko at ipinaunan ko siya sa kandungan ko. Wala na itong malay. Dala siguro ng pagkakasuntok sa kanya sa sikmura. Inalis ko ang takip sa bibig niya.

Damn them! Mura ko sa loob loob ko dahil sa galit sa kanila. Paano kong nahuli ako ng dating at tuluyan siyang tinangay ng mga lalaking iyon? Baka maya maya lang ay pinagpasa pasaan na siya ng mga iyon. Na dapat ay ako lang ang gumawa.

Narating namin ang bahay na ipinapagawa ko at doon ko dinala si Alexander. At doon ko na nga itinuloy ang plano ko. I rape him gaya nga ng sabi niya. Pero hindi naman sana ako magiging marahas sa kanya kung hindi siya nanlaban.

Pero huli na ng natauhan ako ng marinig ko ang hinagpis niya habang umiiyak matapos ko siyang angkinin. Umiiyak siya habang tinatawag ang mga magulang niya. Kaya naman galit na galit ako sa sarili ko na iniwan siya. Parang gusto kong suntukin ang sarili ko dahil sa ginawa ko. Tama siya. Wala na akong ipinagkaiba sa mga taong unang dumukot sa kanya. Pero masisisi ba niya ako na sa tatlong buwan na halos siya na lang ang laman ng isip ko. At kapag iniisip ko siya. Kung gaano kalambot at kung paano gumalaw ang katawan niya habang sumasayaw at nabubuhayan ako ng dugo. Na ang paghanga na naramdaman konsa kanya ay unti unting naging pagnanasa. At ang pagnanasang iyon ay nauwi sa marahas na pag angkin ko sa kanya.

Sumigaw pa ako ng paglakas lakas para mailabas ko ang galit ko sa sarili ko. Umuwi ako sa bahay na parang wala sa sarili ko dahil sa kagaguhang nagawa ko. Alam kong tarantado ako. Alam kong nagawa ko na lahat ng kabulastugan sa mundo. Pero hindi ko lubos maisip na magagawa ko ang bagay na iyon. Masahol pa akonsa hayop dahil sa kahayupang ginawa ko sa kanya.

“Damn.“hindi ko mapigilan ang mapamura ng mapamura dahil doon. Oo nga! Nagsaya ako. Nagpakasarap ako habang inaangkin ko siya. Narating ko ang langit dahil sa sarap na dulot ng pagangkin ko sa kanya. Pero dahil doon ay sinusunog na sa empyerno ang kaluluwa ko sa kahalayang ginawa ko

sa kanya.

Naturingan pa naman akong matalino pero nagpakatanga ako dahil sa pagnanasang naramdaman ko.

“Kanina ka pa nagmumura. Anong bang problema mo?” Boses na minsan ko lang marinig kaya naman napalingon ako dito.

“Wala kang pakialam. Anong kailangan mo at napauwi ka yata dito sa bahay?“sakrismong tanong ko sa kanya.

“Ngayon na nga lang tayo magkita pero ganyan ka pa makitungo sa akin.“seryusong sabi naman nito sa akin.

“Anong gusto mong gawin ko? Maging masaya. Yakapin kita dahil sa wakas umuwi ka din dito sa bahay. Haha! Nagpapatawa yata kayo mahal kong ama.” At talagang diniinan ko ang pagkakabigkas ko ng mahal kong ama dito.

Oo! He is my father. Siguro masasabi kong sa papel lang dahil nakasulat sa birth certificate ko ang pangalan niya pero kung pagbabasihan ko sa performance niya bilang ama ay hindi ko masasabing siya nga ang ama ko.

Dahil wala itong kwenta. Mula ng nagkaisip ako at ngayong twenty two na ako ay masasabi ko tatlong pung beses ko pa lang ito nakikita at halos hindi ko pa nakakausap ng maayos.

“Hindi ko alam kong saan ka nagmana sa kabastusan mo at ganyan ka makipag usap sa akin.” balewalang saad niya at kampanting lumapit sa akin.

“Pero alam kong mababago ko ang ugali mong iyan.”

“Hindi ako bastos. Nakikitungo lang ako sa kung paano ako pakitunguhan. Bakit? Ano ang gagawin mo kung sakali man. Tuturukan mo ako ng mga gawa mong walang kwenta gamot.”

“Well, hindi ko naisip gawin iyan Magnus. Narito lang naman ako para bisitahin kayo. Kaya pwede bang makitunguhan mo naman ako ng maayos kahit sa araw lang na ito?“sabi pa niya.

Nanggagalaiti na nga ako sa galit sa sarili ko ay dinadagdagan pa niya. Gusto kong mapag isa ngayon at wala akong panahon makipagplastikan dito.

“Hindi mo man lang ba ako yayakapin mahal kong anak bilang pagbati sa akin.” Pero bago pa man ako nakasagot ay tuluyan na siyang nakalapit sa akin at yumakap sa akin.

Itutulak ko na sana siya pero nakaramdam ako ng kirot sa may leeg ko na para bang may itinurok siya doon at ramdam ko ang likidong kumalat mismo sa tinurukan niya.

Mahapdi iyon. Kaya naman hindi ko mapigilang hindi iyon kapain ng kumalas siya sa akin ng yakap.

“Anong ginawa mo?” Galit na tanong ko sa kanya at hindi ko mapigilan talaga ang mapangiwi dahil sa hapdi na kumalat sa leeg ko.

Ngumiti lang ito sa akin at hindi sinagot ang tanong ko bagkus tinapik lang niya ako sa balikat.

“Total naman, wala kang ganang makipag usap sa akin. Aalis na lang ako. Hindi ko naabutan ang mama at mga kapatid mo dito pero pasalamat ako at dumating ka. Babalik ako bukas ng malaman ko ang resulta ng itinurok ko sayo.”

“Damn you old man.“galit na sigaw ko dito ng tumalikod ito sa akin at deretsong lumabas ng bahay.

Gusto ko pa man sana siyang habulin at tanungin kong ano ang gamot na itinurok niya sa akin ay hindi ko na nagawa. Parang namamanhid na ang katawan ko dahil kumakalat na sa katawan ko ang gamot na itinurok niya sa leeg ko.

Kaya bago pa man ako tuluyang hindi makagalaw ay pinilit kong tinungo ang silid ko at doon ko na lang din hihintayin kong ano ang mangyayari sa akin sa ginawa ng baliw kong ama. Pati ba naman sarili niyang anak ay pag i experementohan niya?

Isang Scientist ang ama ko. Baliw na scientist kong tawagin ko dahil kakaiba ang ni reresearch nito. Ibat ibang uri ng gamot. Ewan ko lang kong ano ang mga iyon. At ngayon. Anong klaseng gamot ang itinurok niya sa akin.

Damn him again!

Hanggang sa marating ko na nga ang silid ko at agad akong humiga doon. Pero hindi nagtagal ay natigil na din ang pamamanhid ng katawan ko.

Wala bang epekto ang gamot na itinurok ng baliw kong ama sa akin? Hindi pa matagumpay ang gamot na ginawa niya?

Huh! Ewan. Ang iisipin ko ngayon ay kung paano ko itatama ang kahalayang ginawa ko kay Alexander. Kung paano ko mapapahupa ang kahayupang ginawa ko sa kanya. At kung paano ko mabubura sa kanya ang kademonyuhang imahe ko sa kanya.

Pumikit ako. Nandoon parin ang galit ko sa sarili ko. Nandoon parin ang biglang awa na naramdaman ko ng marinig ko ang hinagpis niya sa pag iyak.

Patawarin mo ako, Alexander. Pangako, babawi ako sa kasalanang ginawa ko sayo.

Hanggang sa tuluyan na akong ginupo ng kadiliman sa kakaisip sa ginawa ko sa kanya.

---

Napasinghap ako at habol ko ang hininga ko ng magising ako. Anong nangyari? Iyon ang unang tanong na nabuo sa utak ko.

“Gising ka na.” Nilingon ko ito na ngayon ay nagsasalin ng kung anong likido sa dalawang maliit na tube na hawak nito. “Kumusta, mukhang matagumpay ang gamot na ginawa mo sa pagkakataong ito.” sabi pa nito kaya naman bigla akong napamura dahil doon. Tama! Sinubukan ko nga pala ang gamot na gawa ko. And this time, I did it.

Agad akong tumayo sa pagkakahiga ko pero nandoon parin ang kirot sa leeg ko kung saan nito itinurok ang gamot na gawa ko na pangontra sa baliw kong ama. Kaya naman napaupo ulit ako.

Damn that old man again. Kung ganun. Nabigyan na ng kasagutan ang matagal ko nang tinatanong sa sarili ko kung ano man ang mga bagay na nakalimutan ko sa nakaraan ko. At ngayon, nandoon na naman ang galit sa sarili ko ng maalala ko ang kahalayang ginawa ko kay Alexander.

Alexander!

Yes! Siya nga. Ang Alexander Rodriguiz sa nakaraan ko at ang Alexander na nasa kabilang daan ay iisa.

Damn it!

Damn it!

Damn it!

Paulit ulit na mura ko at halos mangapal na ang mukha ko dahil sa pagsampal ko mismo sa mukha ko ng paulit ulit.

“Hey! Stop it Magnus. Kung ano man ang naalala mo ngayon ay hindi mo dapat saktan ang sarili mo.” pigil nito sa akin na ngayon ay nakalapit na at hinawakan mismo ang dalawa kong kamay.

“Kung alam mo lang Angel.“sabi ko sa kanya at tumigil ako sa pagwawala kaya naman binitawan din niya ako.

“Alam ko! Alam ko ang lahat ng tungkol sayo.” seryusong sabi nito sa akin kaya naman marahas ang naging pagtingin ko sa kanya. “Huwag mo akong tignan ng ganyan Magnus. Dahil kapag sinabi ko iyon noon sayo, magagawa mo kayang gumawa ng gamot gaya ng nagawa mo ngayon.” Kampanteng sabi nito sa akin. At hindi natinag sa masamang tinhin na ipinukol ko sa kanya.

“Kailan pa?“mahina pero may galit na tanong ko sa kanya.

“Simula ng makilala kita tatlong taon na ang nakakaraan.”

“Damn it. Simula ng mag fucos ako sa paggawa ng gamot. Simula ng naghinala ako na may ginawang hindi tama ang baliw kong ama sa akin.”

“Tama! Ganun na nga. Ako mismo ang gumawa ng paraan para mag cross ang landas natin. Dati akong tauhan lang ng ama mo sa mga ginagawa niyang mga gamot. Pero ang gamot na itinurok niya sayo ay wala akong alam doon kaya nag decide akong sayo ako lumapit. Wala naman akong karapatan na tanungin sa ama mo kung ano ang gamot na iyon dahil nasa baba lang ako kumpara sa mga kanang kamay niya. Kaya heto ako ngayon. Tumulong mismo sayo. Para malaman kong paano kokontrahin iyon. At ngayon. Masasabi kong nagtagumpay ka nga. At masasabi ko na ring pati ako ay nagtagumpay din.” mahabang paliwanag niya sa akin.

“Damn it!.“hindi ko na naman napigil ang pagmunura. “Damn that old man.”

“Yeah! Maybe your father is like a crazy old man now dahil sa mga ibat ibang uri ng gamot na ginagawa niya. Pero madaming tumangkilik sa gamot niyang iyon. Sa mga taong may gustong kalimutan sa nakaraan nila.”

“At sa akin pa talaga niya unang sinubukan.” gigil na kuyom ko ang mga kamao ko. Pero kumilos ako at muling tumayo at agad kong hinarap ang computer ko. Hinanap ko ang dati kong mga kaibigan noong colloge na kasama ko sa pagkuha kay Alex.

“Huwag mo ng tangkain na hanapin sila. At alam kong nakalimutan ka na din nila. Dahil isa sila sa tumangkilik ng gamot ng ama mo.”

Na freeze ang kamay ko sa pagtipa ng keyboard saka muli itong tinignan. Limang taon. Limang taon na ang nakakalipas mula ng insidenteng iyon. At ngayon. Muling bumalik ang mga naburang alaala ko.

Marahas ang naging paghinga ko saka seryusong tumingin ulit dito. Mapagkakatiwalaan ko naman siya dahil gaya nga ngbsabi niya tatlong taon na kaming nagsasama bilang buddy sa mga ni re-research kong gamot. At ngayon narito siya sa bagong bahay ko dahil tinawagan ko siya kahapon to come over here to test my work.

“So what do you want me to do next Magnus?”

“Im counting you again this time Angel. Find more imformation about Alexander’s past. Limang taon na ang nakakalipas.”

“As you wish Magnus.”

---

@YuChenXi

#¹⁰: Alex

Dedicated to

Karm2Kram

Salamat sa votes sa MBH and MPS

---

---

Nanlalaki ang mga mata ko at parang ipinako ako sa kinatatayuan ko ng mapagbuksan ko ng gate si Magnus at bigla na lang niya akong niyakap ng napakahigpit.

“Sorry! Sorry Alexander. Sorry.“iyon ang paulit ulit na naririnig ko sa kanya habang yakap parin ako.

Kumilos ako para itulak siya pero hindi siya natinag man lang. Paulit ulit lang siyang humihingi ng tawad. Ang tanong ano bang ginawa niyang kasalan at bakit siya sorry ng sorry sa akin.

“Bitawan mo nga ako, hindi na ako makahinga sa totoo lang. Magnus! Ano ba?“naasar na sabi ko saka ko siya muling itinulak na ngayon ay binitawan na nga niya ako pero nandoon ang mga tingin ng pagkabalisa.

Hinaplos niya ang kaliwang pisngi ko habang titig na titig sa akin. Kaya naman hindi ko talaga mapigilan ang pangunutan ng nuo at tinabig ko ang kamay niya na humaplos sa pisngi ko.

Nawiwili na yata ito sa kakayakap at kakahalpos sa akin. At kulang na lang ay halikan niya akong muli.

Bigla akong napaatras ng maalala ko ang paghalik niya sa akin noong nakaraang araw. Baka ulitin na naman niya iyon. Simula ng halikan niya ako sa harapan ni Jace ay umiwas na talaga ako sa kanya. At talagang iniiwasan ko ang madikit sa kanya kahit araw araw na magkasabay kami sa pagpasok sa eskwelahan at sabay din sa pag uwi ay lumalayo talaga ako.

“Ano bang problema mo at bigla ka na naman nangyayakap at may pasorry sorry ka pang nalalaman.“tanong ko sa kanya saka ko siya tinalikuran at nagsimulang maglakad papasok ng bahay.

Narinig kong sumara ang gate at sumunod nga siya sa akin.

“Tulog pa ang anak ko kung siya ang pakay mo dito.” sabi ko sa kanya ng lingunin ko.

“Ikaw ang talagang sadya ko. Gusto kasi kitang makita. Gusto kitang mahawakan. Gusto kitang yakapin. Dahil namiss kita Alexander.” dere-deretsong saad niya dahilan para muling mapatitig na naman ako sa kanya.

Anong nangyayari sa kanya at kung ano ano ang pinagsasasabi niya? Pero lumakas ang kabog ng dibdib ko dahil sa sinabi niya.

“Akoy tigilan mo Magnus dahil hindi nakakatawa ang biro mo. At ano bang nangyayari sayo. Bakit ka nag so sorry kanina? Ano bang ginawa mo? Teka nga. May sumanib ba sayo?” Tuloy tuloy na tanong ko sa kanya dahil pakiramdam ko may iba sa kanya ngayon.

“Ahem!.” sabay pa kaming napalingon ni Magnus sa tumikhim sa likuran ko. Sina Farrah na nasa likuran naman nito si Mama.

Ng lingunin ko ulit si Magnus ay nawala na ang kaninang kaseryusuhan nito. At parang maamong tupa na na nakatingin sa kapatid ko at kay mama.

“Sorry po tita. Sorry Farrah.“at ngayon kina mama naman siya nag so sorry. Ano ba talagang kasalanan nito? Iyon ang gusto kong tanungin sa kanya pero hindi ko naman kayang bigkasin. “Ayaw kasi akong pansinin ni Alexander. Lagi siyang umiiwas sa akin kahit magkasama naman kami araw araw sa pagpasok at pag uwi galing sa school.” Napasimangot ako sa idinagdag niya. Iyon lang ba? Bakit nakakasorry na ba ang bagay na iyon sa panahon ngayon?

Pero nangiti naman si Farrah saka lumapit na sa amin. Tinapik ako sa balikat bago binalingan si Magnus.

“Gusto mo ba ang kapatid ko, Magnus?” seryusong tanong ni Farrah dito dahilan para marahas ang naging paglingon ko dito.

“Farrah!” pinanlakihan ko ng mga mata ito pero binalewala lang niya iyon saka muling tumingin kay Magnus.

“Nakikita mo naman siguro na hindi babae ang kapatid ko Magnus. Baka nadadala ka lang sa emosyon mo nitong mga nakaraang araw. Hindi naman sa nakikialam ako o kami nina mama sa inyo, pero lalaki parin ang kapatid ko at hindi babae.” mahaba at seryusong saad nito sa kanya kaya naman naging seryuso ulit siya na nagpalipat lipat ng tingin sa akin, kau Farrah at kay mama.

“Alam ko Farrah. And I’m not here kung alam kong babae si Alexander.” tumingin na muna siya sa akin bago ulit bumaling kay Farrah at kay mama. “Tita, narito na rin lang ako. Sasabihin ko na ang talagang pakay ko. I wan’t to win Alexander heart. Sana po payagan niyo ako.”

“Magnus. Nababaliw ka na.“malakas na sita ko sa kanya kaya naman sabay sabay silang napatingin sa akin pero hindi yata ako napansin ng tatlo dahil nagpatuloy lang sila sa pag uusap.

“I am not Alexander. Kaya nga narito ako, humihingi ng basbas sa mama mo at sa kapatid mo na hayaan at payagan akong ligawan ka.”

“Pero Magnus, may anak si Alex hijo.” Si mama na nakisabad na sa usapan. “Saka pag isipan mo muna iyan ng mabuti hijo. Baka nabibigla ka lang.”

“Matagal ko ng napag isipan iyan tita. Matagal tagal na.“seryusong sagot nito. At paano naging matagal ang halos dalawang linggo pa lang namin nagkakilala at kung makapagsalita ay matagal ng panahon na niya akong kilala. “At saka hindi iyan issue sa akin tita. Eh ano ngayon kong may anak siya sa ibang babae.”

Natigilan kami sa sinabi niya. Kung alam lang niya na hindi ko anak si Zander sa ibang babae kundi anak ko siya mismo sa isang lalaki. Kung alam lang niya Magnus. Kung alam mo lang. At ang isipin iyon ay sumagi na naman sa utak ko ang demonyong lalaking gumahasa sa akin. Nasaan na ba siya? Buhay pa ba siya? Iyon ang mga katanungan na agad na nabuo sa utak ko. At nagpasiklab na naman ng galit sa puso ko. Sa buong pagkatao ko.

Naramdaman ko ang pagtapik sa balikat ko si Farrah dahilan para agad akong kumalma.

“And I like Zander. And Zander like me. Si Alexander na lang ang kulang tita. Kaya sana po payagan niyo ako. I love Alexander, I love him, tita. I love him, Farrah. And I love you Alexander.” Buong kaseryusuhan na saad nito.

Agad na nawala ang galit sa puso ko ng marinig ko ang katagang iyon mula sa kanya. Na ang galit sa dibdib ko ay napalitan ng kaba. Ewan kong bakit parang gustong kumawala sa dibdib ko ang puso ko. Pero hindi ko din talaga mapigilan ang pangunutan ng nuo dahil sa mga sinasabi niya. Ano bang nakain niya at bigla na lang siyang nagtatapat sa akin. Hindi ba masyadong maaga para sabihing mahal niya ako? Hindi ba nabubulagan lang siya dahil gusto siya ng anak ko. At magaan ang loob niya dito?

Narinig ko ang halos sabay na buntong hiningang pinakawalan ng mama at ni Farrah saka tumingin sa akin.

“Well, mukhang buo na ang pasya mo. At nakikita ko ang kaseryusuhan sa bawat mga salita mo. Ikaw ang bahala. Pero hindi na sa amin ang huling disesyon, na kay Alex na.“si Mama na para na rin niyang sinabing pumapayag na talaga siya. “Pero taunin mo ang muling pagpunta dito kapag nandito ang papa ni Alex, at siya ang isa sa kunan mo ng basbas. Nasa hospital kasi siya ngayon at bihira makauwi ng bahay.” dagdag pa nito.

Oo nga pala. Halos hindi din nauuwi sa bahay ang papa dahil halos fully loaded ang schedule niya. My father is an obstetrician-gynecologist at siya mismo ang nagpaanak sa akin. Kaya hindi namin inaalala na malaman ng iba ang kalagayan ko dahil kami lang ang nakakaalam non. At si Jace na naging matalik ko ng kaibigan. Na tumulong sa akin mismo noong ipinagbubuntis ko si Zander.

“Opo tita, makakaasa po kayo.” Ngayon may ngiti na siya sa labi saka tumingin sa akin. “I will win your heart Alexander.” Buong buo ang boses na sabi niya sa akin. Hindi ako sumagot kaya pumagitna ulit sa amin sina Farrah.

“Hala! Kung marami pa kayong pag uusapan maiwan na muna namin kayo. At ikaw Alex, pakisamahan mo ng maayos ang bisita mo dahil maayos naman ang naging pakiusap sa amin.” si Farrah. “Mauuna na ako mama, male-late na naman ako sa panghapong trabaho ko.”

“Sige anak. Dadalhan ko naman ang papa niyo ng niluto kong laeng.” sagot naman ng mama dito saka bumaling sa akin. “Sige hijo, maiwan na muna namin kayo. Mag usap lang kayo ni Alex muna dito.”

“Sige po tita. Maraming salamat po ulit.”

Ng maiwan kaming dalawa ay halos wala namang nagsalita sa amin. Titigan na lang ba kami. Ni hindi na din kami gumalaw. Pero ako ang unang nagbawi ng tingin at unang kumilos. Walang mangyayari kung magtititigan lang kami. Baka abutan pa kami ng dilim kung hindi ako ang unang magbabawi.

“Maupo ka na muna, maghahanda lang ako ng meryenda.” sabi ko na lang sa kanya para kahit papaano ay makaiwas ako dito para mawala ang tensyon sa pagitan namin.

Pero sa totoo lang kumakabog talaga ang dibdib ko ng napakalakas dahil sa mga sinabi niya kanina at pag amin kina mama at Farrah. Gaano ba katotoo iyon?

Ewan! Saka hindi naman ako sigurado dahil imposeble na sa ikli ng panahon na magkakilala kami ay may gusto na siya sa akin agad.

Eh! Nahalikan ka na nga niya diba. Sabad naman ng demonyong utak ko.

Hmmmp! Hindi ko mapigilang mapadabog at tinungo ko ang kusina kahit hindi pa man siya nakakasagot. Wala na akong magagawa. Nandyan na eh. Saka bahala siya sa gusto niyang gawin. Kung gusto niyang manligaw, sige. Pero hindi ibig sabihin non ay sasagutin ko siya.

“Alexander.” Nagulat pa ako ng magsalita ito sa likuran ko. At ang bwesit sumunod pala siya sa akin. Ganun na ba kalalim ang iniisip ko at hindi ko namalayan ang pagsunod niya.

“Ano?“tanong ko sa malakas na boses. Bigla tuloy na namang bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa gulat.

“Sorry at nagulat kita.” At ayon na naman ang sorry niya.

“Sandali nga. Kanina ka pa nag so sorry. Sa totoo lang? Ano bang nagawa mong kasalanan at kung maka sorry ka wagas.“naiirita kong tanong sa kanya. Kanina pa kasi siya eh. Hindi naman ipinapaliwanag kong bakit? Hindi ito nagsalita bagkus yumakap na naman siya sa akin.

Aba! Namumuro na siya sa kayayakap sa akin ah! Manliligaw pa nga lang may payakap yakap na siyang nalalaman. Hindi ba pwedeng hawak kamay lang muna.

“Kung hindi lang sa mga panahon na nasayang, naitama ko na sana ang pagkakamali ko noon pa.“narinig kong bulong niya sa akin pero hindi ko naman halos maintindihan. Nasa tuno nito ang sising sisi sa ginawa. Pero ano ba talagang ginawa niya?

“Patawarin mo ako. Huli na ng nalaman ko ang katutuhanan. Pero ngayon, gusto kong punuin at pagsisihan ang ginawa ko.”

“Ang drama mo Magnus. Kung ang paghalik mo sa akin noong nakaraang araw, tama na iyan tapos na.“sabi ko sabay kalas ng yakap sa kanya. “At saka pwede pa.“sabay tampal ng mga kamay niyang nakahawal parin sa akin. “Kanina ka pa. May payakap yakap ka pang nalalaman.”

“Hindi ko lang mapigilan. Namiss talaga kasi kita.“sagot naman niya sa akin.

“Naman Magnus. Halos araw araw tayong nagkakasama, araw araw na nagkikita.”

“Pero simula ng hinalikan kita iniiwasan mo na ako. Nilalayuan ko na ako.“may pagrereklamo sa tinig na sagot pa niya sa akin.

“Hindi mo ako masisis Magnus. Kasalanan mo. Dahil bigla ka na lang nanghahalik ng walang paalam.”

“Alam ko, kasalanan ko. At sa kasalanan kong iyon alam kong mahirap akong patawarin. Pero pangako ko Alexander. Gagawin ko ang lahat para mapatawad mo ako.“seryusong saad niya.

At ang lalim naman ng pinanghuhugutan niya. Oo nga hinalikan niya ako, pero kung makapagsisi naman siya wagas.

Hindi ko tuloy maiwasan ang mapailing dahil sa kanya.

“Ang drama mo, tama na nga iyan. Bumalik ka na lang sa sala at maghahanda lang ako ng pwede nating pagsaluhan.“pagtataboy ko sa kanya saka bahagyang lumayo. Kung hindi ko pa iibahin ang usapan namin ay malamang magtutuloy tuloy ang oag dradrama niya. At saka nakakapanibago talaga siya sa totoo lang.

“Tutulong na lang ako.” May bahagyang pag ngiti na ngayon sa labi niya ng sinabi iyon.

“Bahala ka diyan.“balewalang sabi ko saka ko hinarap ang ref para matingnan kong anong pwedeng mameryenda. Kumuha na rin ako ng ice cube at ibinigay iyon kay Magnus na agad namang kinuha sa akin. At sinadya pa talagang hawakan pati kamay ko pero hindi ko na lang sinita. “Ayan, anong gusto mo? Fresh orange juice o iyong titimplahin na lang? May mansanas din dito. Gusto mo ba mag blend tayo?” Tanong ko sa kanya.

“Yong titimplahin na lang, mas mabilis.”

“Okay! Kunin mo na lang sa itaas. Sa kanang bahagi ng kabenet. Makikita mo yong pakete ng orange juice diyan.“pang uutos ko. Total naman nag insist naman siya na tumulong di lubusin ko na.

Tumalima naman agad siya kaya hayon. Siya nadin ang nagtimpla non ng kumuha siya ng petsel.

“Tatawagan ko lang si Joy. Ano bang oras nagigising si Zander? At mag papaluto ako ng paborito niyang spaghetti at fried chicken.”

“Mamaya pa. Dalawang oras din mahigit ang tulog niya kapag ganitong walang pasok.“sagot ko. Kinuha ko mula sa ref ang isang Vanilla cake na ginawa ni Farrah kagabi. Tamang tama. Kumakain naman siguro siya ng matamis diba.

“Sige. Sasabihin ko na dalhin na lang niya dito mamaya.”

Tumango na lang ako dahil nakita ko naman sa gilid ng mata ko na nakatingin siya sa akin. At ayon na nga. Tinawagan na nga niya ang maid niya at sinabing magluto ng spaghetti at Fried Chicken.

“Kumakain ka naman siguro ng matamis. Gumawa kasi kagabi si Farrah. Gusto mo ba to?“sabay taas sa cake na hawak ko.

“Oo naman. Basta kasing tamin ng labi mo.” Nakangiting biro niya sabay tingin nga sa labi ko. Ngali ngaling ibato ko sa kanya ang cake ng mapansin kong napalunok ito.

“Tigilan mo nga ako Magnus. Kanina ka pa.”

“Haha, oo na. Sa totoo lang naman ako. Ang tamis kaya ng labi mo. Parang cotton candy sa tamis. At gusto ko sa labi ko mismo malusaw sa pagsipsip ko.”

“Ewan ko sayo. Dahil hindi mo na ulit iyon magagawa.“naasar na sabi ko sa kanya pero pakiramdam ko namula ang pisngi ko sa sinabi niya.

“Talaga lang huh! Hindi mo na ako papayagan?“tanong niya. Pero habang nakatingin sa akin ay palapit na humakbang siya sa akin.

“A-anong gagawin mo?” At talagang nautal pa ako.

“Susubukan ko kung hindi ka na magpapahalik sa akin. Kung tatanggihan mo ako.“at bago pa man ako nakaatras palayo sa kanya ay agad niya akong nahawakan. Mabilis na nakuha niya sa akin ang hawak kong cake at inilapag iyon sa lamesa. Saka ako tuluyang hinapit sa baywang at ipinulupot doon ang isang kamay habang ang isa ay humawak na sa kabilang panig ng mukha ko. “Now tell me, how can you refuse now.“tanong niya. At bago pa man ako muling makasagot ay nakikita ko ng palapit ang mukha niya sa mukha ko.

No! Kailangan kong itulak ito. Sumusubra na ito sa bilisang galaw hokage ah. Aba! Manliligaw pa lang ang lagay na iyan pero nasusunod na ang gusto niya.

Im ready to push him away pero sabay din kaming natigilan ng may nagsalita sa likod namin kaya sabay kaming napatingin doon.

“Daddy! Papa.” si Zander at pahikbi na lumapit ito sa akin kaya naman agad akong kumawala kay Magnus at nilapitan ito’t kinarga saka niyakap.

“What’s wrong baby?“nag aalalang tanong ko sa kanya. Kahit si Magnus ay lumapit na din sa amin. At nakihugod sa likod ng anak ko.

“I had a bad dream.“naiiyak na sabi nito at mas isinubsub ang mukha sa balikat ko. “A bad guy came to me and try to get me.”

“Sshhh! Baby. That was just a dream. Its okay. Forget it. At saka kung ganun man, hindi ko naman hahayaan na makuha ka niya sa akin. Sa amin ng mama lola mo. Ng mommy Farrah mo. Ng papa lolo mo.“pang aalo ko dito. “We are here to protect you baby.” Madalas yata nananaginip ito ngayon ng mga masasama. Dala lang ba ng malawak na imahinasyon nito.

“Your dad is right baby.“si Magnus. “Come let me carry you.“agad naman na tumalima ito at nagpakarga nga ito sa kanya. “Shhh! Stop crying. Papa is here also. We will get that bad guy. And beat up.”

“Talaga papa? Talaga?”

Tumango ito saka humalik sa nuo nito.

“Yes baby. We will. So forget it. Nagpaluto ako ng pabirito mong spaghetti at fried chicken kay ate Joy mo. Kaya tumahan ka na okay!.” Pang iiba na nito ng usapan. Kaya naman nawala na ang pag iyak nito. Pahikbi hikbi na lang.

Tumango ito bilang sagot saka kinusot ang mga mata. Pinunasan naman ni Magnus ang mga luha nito sa pisngi.

Napatitig tuloy ako sa kanilang dalawa ngayon. Nagkataon lang ba na magkamukha sila ng anak ko? Well, siguro nga. Kasi marami naman talagang magkakamukha kahit hindi sila relative sa isat isa.

“So stay here okay. I will help daddy to prepair our snack.“sabi nito saka pinaupo sa breakfast bar malapit sa lababo kung saan siya nagtitimpla kanina juice na natigil dahil sa kapilyuhan niya.

“Sige po papa. But what are you doing just now. I saw you hugging daddy.” Napaubo pa ako dahil sa sinabi nito at nagkatinginan pa talaga kami.

“Because I want to give daddy a kiss baby.“totoong sagot niya dito. Ngali ngali ko lang siyang batukan sa sinabi niya. Pero kahit hindi naman niya sabihin ay alam kong agad na gagana ang utak nito kung bakit ganun ang ayos namin kanina. Sa talino ng anak ko ay wala kang maitatago dito.

“Daddy, come.“tawag nito sa akin ng balingan ako kaya naman agad akong lumapit. Hinila niya ako sa kamay ng abot na niya ako ng mga kamay niya. Saka din niya hinila si Magnus and gotcha. “Now give him a kiss papa. Daddy is here now.” Sabi nito.

Nanlaki man ang mga mata ko nakangiti naman si Magnus dahil doon.

“As you wish baby.“sagot niya kay Zander at bago pa man ako makakontra sa mga ito ay naglapat na ang mga labi namin. And that bastard Magnus. He sucked my lips bago pa man niya ako pakawalan.

Sabay din kaming napatingin kay Zander na nakangiti sa nakita.

“Then where is my kiss too.“sabi nito sabay turo ng magkabilang pisngi.

Naiiling ako sa kakulitan din nito. Saan ba nagmana ito? Hindi naman ako makulit.pero tumalima naman kami ni Magnus. We did kiss him on cheeks na sabay pa talaga.

Para tuloy isa na kaming masayang pamilya. Kumpleto. May daddy mommy na ang anak ko at may tinatawag na siyang papa sa katauhan ni Magnus.

Pero ang isipin kong iyon ay parang mas magaan nga sa pakiramdam. Parang nakikinita ko na na kung magtuloy tuloy ito ay magiging masaya ang anak ko na may masasabing buong pamilya.

---

@YuChenXi

#¹¹: Magnus

“Ito na ang resulta ng pinainbistiga mo Magnus.” Inabot sa akin ni Angel ang may kakapalang brown invelope.

“Salamat Angel. Bumalik ka na sa ni re‐research mo.“sabi ko ng makuha ko sa kanya iyon. Agad namang iton bumalik ng research room ko.

Kaya naman ng wala na ito sa paningin ko ay napatingin ako sa envelope na hawak ko. At sinimulang basahin iyon. May ibat ibang larawan na kuha ni Alexamder. At ni Zander.

Nakasaad sa mga papel kung kailan umalis sa dating lugar sina Alexander. Kung kailan isang buwan matapos ko siyang magahasa. At nakasaad na sa isang buwan na iyon ay wala ng nakakita sa kanya na lumabas ng bahay nila at tanging mga magulang na lang at kapatid ang nakakakita sa kanya.

Nakaramdam ako ng galit sa sarili ko. Alam ko, walang kapatawaran ang ginawa ko sa kanya. Dahil nademonyo na ako ng araw na iyon at hindi naisip na mahirap tanggapin ang kahayupang ginawa ko. Kaya heto ako ngayon inaalam pa ang ibang detalye sa kanya. At kung paano ko unti unting sabihin sa kanya na ako ang lalaki sa nakaraan niya. Hindi niya ako mamumukhaan dahil madilim noon. Pero dahil sa night vision sa lenses na suot ko nuon ay kitang kita ko ang maganda niyang mukha. At kung boses naman ang pagbabasehan, mas lumalim ang boses ko kaysa noon.

Kaya walang palatandaan dito na nakikilala nga niya ako. Gagawa na lang ako ng paraan para kuhain ang loob niya. Iyong tipong hindi na siya magagalit sa akin kapag nagtapat ako. Dahil mapapaibig ko na siya sa akin. Tama! Iyon na lang ang gagawin ko sa ngayon. Ang kuhain ang buong tiwala niya, buong puso at buong pagkatao niya. Para tuluyan nansiyang maging akin.

Muli kong itinuon ang pansin ko sa binabasa ko hanggang sa makita ko ang birth certificate ni Zander.

Pero sa ibang detalyeng nakasaad ay walang nagsasabi na link siya sa isang babae ng mga panahong umalis sila sa dating lugar nila. Pero hindi ako doon naintriga kundi mismo sa birth certificate ng anak niya.

Nakasaad doon na ang nakalagay na mga magulang ni Zander ay ang mismong mga magulang ni Alexander. At ang mismong nagpaanak ay ang kanyang ama.

“Angel.“malakas na tawag ko dito na agad namang lumapit sa akin.

“Bakit Magnus?”

“Paanong nangyaring anak ni Alexander si Zander gayong ang mga magulang niya ang nakasaad na mga magulang ng bata. At sino ang ina ni Zander? Hindi mo ba nakuha ang ditalyeng iyon?“tanong ko sa kanya.

“Ginawa na ng lahat ng makakaya ng inutusan ko Magnus at iyan lang mismo ang nakalap nilang impormasyon. At sa ina ng bata ay isa ding malaking palaisipan dahil walang makakapagsabi kung sino siya maliban mismo sa mga magulang at dalawa niyang kapatid na nakakaalam kung sino nga ba ito. Pwede din nating tanungin ang kaibigan niyang si Jace. Pero sigurado akong kapag may nagtanong dito ay malamang malalaman ni Alexander na may nagpapa invistiga sa kanya.” mahabang paliwanag nito.

“Pero kung anak ni Alexander si Zander. Bakit hindi siya ang nakalagay na ama nito?”

“Siguro dahil sa murang idad nito bilang isang batang ama ng maisilang ang bata Magnus. Isa na iyon sa nakikinita kong dahilan.”

“Pero ang gusto kong malaman ay sino ang ina ni Zander. Sa hospital ba? Wala man lang ba kayong nakalap na impormasyon kung saan ipinanganak ito?” Muli kong tanong dito.

“Hindi sa hospital kundi sa Clinic mismo ng ama niya inoperahan at ipinanganak ang bata kaya naman walang ibang impormasyon na nakukuha. Pero hinala ko talaga na talagang sadyang itinatago nila kung sino ang ina ng bata. Na pinaghandaan nila ang araw ng pagsilang kaya walang nakakaalam niyon maliban sa kanila.”

“Damn! This is useless. Wala man lang ba nakakita sa mga kabit bahay nila sa babaeng iyon? Hindi man lang ito ba lumalabas noon sa bahay nila?”

“Mayroon naman daw nakakakita na lumalabas ang babae ng buntis pa ito pero lagi daw may tapik ang mukha. Naka mask ang bibig at lagi daw nakasupt ng sunglass sa tuwing lumalabas ito na kasama nga ang kaibigan ni Alexander na si Jace.”

Hindi ko talaga mapigilan ang pangunutan ng nuo dahil sa mga sinabi nito. Ganun ba nila itinago ang ina ni Zander.

“Pero ang sabi ng ilan sa mga napagtanungan ng inutusan ko ay ang bigla na lang paglaho ang babae simula ng magsilang daw ito ay wala na silang nakita. Hindi na daw muling nagpakita ang babaeng iyon at iniwan nga ang bata sa kanila.”

Napabuntong hininga ako sa mga paliwanag nito.

“Pero paanong doon sa clinic mismo ito nanganak gayong through cesarian kung paano lumabas ang bata.“muli kong tanong dito ng pasadahan kong muli ang birth certificate ni Zander.

“Kompleto ang gamit sa Clinic nila Magnus kaya hindi na iyan nakakapagtaka.”

“How about the nurses there. Iyong mga nagtratrabaho doon sa clinic.”

“They are all new hired nurses Magnus. At sa panahon na ipinanganak ang bata ay halos kakagawa lang din ng clinic na iyon kaya walang ibang nurse na nagtrabaho doon maliban sa kanila lang.” Muli niyang sagot. “Mukhang pinagplanuhan nila na hindi ipaalam talaga kung sino ang ina ng bata.”

“Ok!. Salamat na lang. Ako na ang bahalang umalam doon.“pagsukong sabi sa kanya. Kaya naman muli itong nagpaalam at muling pumasok sa research room. Ako man ay nagpatuloy lang sa pagbabasa ng iba pang ditalyeng nakalap ng inutusan ni Angel.

Sunod sunod ang ginawa kong pag hugot ng malalalim na hininga habang nakatingin sa mga larawan ni Alexander.

“Patawarin mo ako. Pangako, nag iwan man ako ng pilat sa nakaraan mo. Ako din mismo ang gagamot non. I love you Alexander.” At para bang nasa harapan ko lang siya habang hinahaplos mismo ang larawan niya na may magandang ngiti sa labi. Saka ko iyon inilapit mismo sa labi ko at hinalilkan.

---

---

“Para sayo!.“nakangiti akong ibinigay sa kanya ang hawak kong bungkos ng pulang rosas.

Nakasimangot man siya ng napatingin sa bulaklak na ibinibigay ko ay kinuha naman niya iyon sa akin.

“Sabi ko sayong tigilan mo ito Magnus.” May tigas na sita niya sa akin.

“Sinabi ko na din sayo na hindi ako titigil.“sagot ko sa kanya. “Hindi mo ba muna ako papapasukin?”

“At-.“hindi niya natapos ang sasabihin ng lumabas si Zander sa may pinto.

“Papa Magnus.” Nagagalak na tawag sa akin ni Zander ng makita ako at patakbong lumapit sa akin at nagpakarga. Humalik ito sa pisngi kaya naman mas hindi ko mapigilan ang mangiti at ito ang pagmasdan ko.

At nandoon na naman ang mga katanungang nabuo sa utak ko. Sino ang ina niya? Bakit kamukhang kamukha kita Zander? Nagkataon lang ba? O sadyang may kaugnayan ako sayo?

Iyon ang mga tanong sa utak ko na kailangan ko ng kasagutan pero hindi ko naman maibigkas para tanungin iyon mismo. If I ask Zander about it I know he have an answer about it dahil sa talinong mayroon siya.

Yes, Zander is one of my choice to know about behind his mother.

“Papa Magnus? May dumi ba ako sa mukha? Why are you staring at me?“tanong nito.

Nangingiti akong bahagyang ginulo ang buhok nito dahil sa tanong niya.

“Nothing baby. I just miss you and your daddy.”

“Why? We almost see each other everyday. Do you love me? Do you love daddy?“tanong pa nito na lalong nakapagpangiti sa akin.

“Yes, baby. I love you. And I really love your daddy.” sagot ko dito na dahilan para panlakihan ako ng mata ni Alexander ng mata na hindi na nakisali sa usapan namin ng anak niya.

“Really. Mas mahal mo ang daddy kaysa sa akin?“muli nitong tanong.

“I love you like my own child. And I love daddy like a man.” muli kong sagot sa kanya. “And happy to have you both. To become my own. My family.”

“So if you love daddy, Are you gonna marry him?”

“Of course baby, if daddy give me a chance. I will marry him.”

“Really? Then I should ask daddy if he love you too.“muli nitong sabi saka binalingan siya. “Daddy, papa Magnus want you to marry if you give him a chance. Can you give that chance he want?”

“Your too young for that baby. Huwag kang maniwala sa papa Magnus mo.” Sagot niya sa anak.

“Why can’t I? So papa Magnus, is just joking?“tanong nito na nakasimangot na at tingin sa akin.

“Look Alexander, papaiyakin mo lang ang baby natin sa sinasabi mo.” baling ko sa kanya na inismiran lang niya ako at sininyasan ng suntok.

“Kung ano ano kasi ang sinasabi mo sa kanya.”

“Pero totoo lahat ng sinasabi ko.“saka ko muling binalingan si Zander na nakasimangot na ng nakatingin sa akin. “Don’t cry baby. I love you and daddy. But daddy doesn’t love me. Pero gagawin ko ang lahat para mahalin din niya ako. Tutulungan mo ako diba?“tanong ko sa kanya. Hindi na ito nagsalita pero tumango siya bilang sagot bago isinubsub ang mukha sa may balikat ko. Saka ko naman muling binalingan siya na naiinis parin sa akin.

“Lets go out today, lets have a date.“sabi ko sa kanya saka ko siya hinawakan sa kamay habang karga ko si Zander at hinila siya sa loob ng bahay nila. “Magbihis ka na, at ako na ang tutulong magbihis kay Zander.“utos ko.

“Magnus, hindi pa ako pumapayag, saka pwede ba. Para lang sa babae at lalaki ang date. At hindi iyong parehong lalaki.” Pabalang na sagot kontra niya sa sinabi ko.

“Sinong nagsabi sayo na sa lalaki at babae lang pwede ang date. Kaya huwag ka ng komontra dyan. Magbihis ka na. Kapag natapos ko ng bihisan si Zander at hindi ka pa nakakabihis ay ako mismo ang magbibihis sayo.“banta ko sa kanya. Hindi ko na siya hinintay na makasagot sa akin ng pabalang dahil tinungo ko na ang silid ni Zander at bihisan.

“Ikaw ba ang pipili ng susuutin mo o ako na?“tanong ko dito ng mailapag ko siya pababa.

“Ako na po papa Magnus.“nakangiti nitong sagot sa akin na agad na tinungo ang drawer ng damitan.

Masiglang nagbihis ito at nakakatuwa itong pagmasdan. Ano kaya kung tanungin ko ito ngayon masasagot kaya niya ang mga katanungan ko? Pero sigurado naman ako na kapag tinanong ko siya ay maghihinala ito at baka sabihin pa sa daddy niya. At iyon ang ayaw ko pa munang malaman niya. Na pinapa inbistigahan ko siya.

Napabuntong hininga ako bago ako lumapit dito at tinulungan isuot ang khaki brown na pantalon nito. Tinernuhan niya ng gray sweat shirt na sa ilalim niyon ay asul na pulo.

Napangiti ako. Sa murang edad niya ay may sarili na itong style ng pananamit. At pang model lang talaga ang dating. Ng matapos maayos ang pantalon niya ay kinuha niya ang sunglass at inihook iyon sa kweluyan ng damit niya.

“Do I look handsome papa?“tanong nito sa akin sabay sabit ng maong jacket niya sa balikat.

“Handsome baby. You really look like me when I was at your age.”

“Even now papa, I got your nose, your eyes. And even the shape of you lips.” Sagot nito.

“Your right. Sasabihin ko sanang ako ang papa mo pero may Daddy ka naman. Kaya malabong mangyari iyon.“sabi ko dito at talagang nilangkapan ko ng patanong ang mga katagang iyon.

“Yeah! I have my daddy now. And he is enough for me to become my parent. Because I have mama lola, and papa lolo. Mommy Farrah and tito Xydel.”

“And you have me baby. Soon, to be your papa Magnus if daddy agree to marry me.”

“Then I will help you daddy.”

“Thanks baby. By the way, hindi mo man lang ba hinahanap o tinatanong sa kanila if who is your real mother?”

“No! I didn’t bother to ask them papa Magnus. Because mother for me, doesn’t exsist.” Seryusong sagot nito.

Binigyan ko ito ng ngiti sa labi at bahagyang ginulo ang buhok nito dahil sa sagot niya. If he is really my son, masasabi kong talagang nagmana ito sa akin at hindi lang ang future look ang nakuha sa akin.

“Come on, lets go and see daddy kung tapos na siyang magbihis.” aya ko na lang dito. Wala yata akong makukuhang sagot nula dito dahil may sariling harang ang isip sa mga sagot niya.

Hinawakan ko ito sa kamay at kaagapay na sa paglabas ng silid nito. But we both disappointed when we saw Alexander na hindi pa nakabihis at kunot nuo pang napatingin sa amin na kmapanting nakaupo sa sofa sa sala habang pababa kami ng hagdan.

“Daddy, bakit hindi ka pa nakabihis.“tanong agad ni Zander sa kanya at tinakbo na ito ng makababa kami at nagpakandong sa kanya.

“Kayo na lang baby.” Sagot niya dito.

“Hmmp! But I want us to go out together.” nakasimangot na sagot nito sabay tingin sa akin. “Papa, you said earilier, na kapag si daddy hindi pa nakabihis diba ikaw ang magbibihis sa kanya. Go! Take daddy to his room and change him.“seryusong utos sa akin nito na nakapagpatawa sa akin ng mahina saka ko naman siya nginisian dahilan para tapunan naman niya ako ng masamang tingin.

“As you wish baby. So, lets go my Alexander, at ako ang magbibihis sayo.“sabi ko sa kanya. Agad na umalis sa kandungan niya si Zander at kampanting umupo sa sofa.

“Go papa, if daddy don’t like to stand and walk. You can carry him like the way you carry me.”

“Don’t you dare Magnus. I warn you.“may pagbabanta naman na sibi niya sa akin ng lalapit na ako sa kanya at sininyasan ako ng suntok.

“Look baby. Your daddy like to punch me.”

“He can’t do that papa. Don’t think of daddy when he is struggling, just carry him into the room to dress up. “sabi pa nito.

“Zander, stop it. I said hindi ako sasama. Pwede namang kayo na lang.”

“No! I also said daddy. That I want us to go out together.“pang uulit niya sa sinabi kanina saka muli na naman akong binalingan. “Move papa Magnus. I can’t wait to go out now.”

Natatawa akong muling lumapit sa kanya pero nandoon ang kuyom na kamaong nakaharang sa akin para malapitan siya. Pero hindi ko na ininda iyon at mabilis na tinabig ko ang kamay niya at gaya nga ng sabi ng baby Zamder namin. I carry my Alexander like a princess dahilan para mapasigaw siya sa kabiglaan ng maiaangat ko siya sa kinauupuan.

“You dumbass Magnus. Put me down.“sigaw nito at pinagbabayo niya ang dibdib ko.

“Our baby said, I will carry you along at your room and help you get dress my Alexander.” Sabi ko sa kanya. “Wait here baby Zander. I will help daddy to get dress in his room okay.” Baling ko dito na ngiting ngiti na tumango bilang sagot. Hindi ko na ininda ang pagbabayo niya ng suntok sa dibdib ko at nagpatuloy ako sa paghakbang patungo sa silid niya.

“Fuck-.”

“Shhh!. Don’t curse my Alexander. Masama iyan. Baka marinig ng baby Zander natin.“pigil ko sa kanya at sadyang inilapit sa tainga niya ang bibig ko.

Lihim akong napalunok. Nanuot ang natural na bango niya sa ilong ko. Kaya naman bago pa ako hindi makapagpigil ay inilayo ko na ang mukha ko sa kanya at nagpatuloy sa pag akyat sa silid nito.

Nagpupumiglas man ito at mahinang nagmumura sa akin ay hindi ko siya ibinaba hanggang sa nakarating kami sa kwarto niya.

At gaya kanina maingat ko siyang ibinaba sa may paanan ng kama niya pero dahil sa mabilis na pagbaba niya ay natumba kami pareho sa kama.

Halos walang gumalaw sa amin dahil sa kabiglaan sa pagkatumba namin. Pero hindi iyon ang nakapagpatulala sa akin kundi ang naging ayos namin. Nasa ibabaw niya ako at nasa gitna ako ng dalawa niyang paa ako nakapwesto.

Damn! Fucking shit.! Mura ko sa loob loob ko dahil sa pagkakadikit ng katawan namin. At mabilis na nagkaroon ng reaksyon ang akin dahil sa pwesto namin.

“You!.“galit na kumilos siya para itulak ako ng makabawi sa kabiglaan. Pero namumula ang mukha dahil sa naging ayos namin.

Agad naman akong kumilos at agad ding tumalikod sa kanya ng makatayo ako. Baka kung hindi ko iiwas ang tingin ko sa kanya ay makagawa na naman ako ng hindi pa dapat gawin.

“Get out! Magbibihis na ako.“pasigaw na taboy niya sa akin ng makatayo na din ito.

“O‐okay! But don’t let us wait any longer. Dahil kong hindi I will follow Zander command and dress you up on my own.“sabi ko na lang sa kanya saka na ako naglakad palabas ng silid niya.

Danm! Muli kong mura. That was close enough. And I miss him badly. Pero makakapaghintay pa ako. Hanggang sa tuluyan ko ng makuha ang loob niya.

“Where is daddy, papa?“tanong agad sa akin ni Zander ng makita akong pababa na ng hagdan.

“He is changing baby. We will wait daddy here.” Sagot ko naman ng makalapit ako dito.

“Ayaw niya tulungan mo siyang bihisan?“tanong pa nito.

“Nahihiya daw si daddy, baby.” Nakangiting muling sagot ko.

“Okay papa Magnus.“naging behave naman ito habang naghihintay kami.

Naghintay pa kami ng ilang minuto at hayon na nga inuluwa na ng bumukas na pintuan sa silid niya ang daddy namin ng baby Zander ko.

“Daddy,“nakangiting tumalon pababa ng sofa ito at lumapit sa kanya at agad na nagpakarga.

“Your naughty, Zan.“naiiling na sabi naman niya sa anak. Ako man ay tumayo ma din sa pagkakaupo at hinintay na makalapit sa akin.

“Mmm! Daddy, do you use perfume?“tanong ni Zander sa kanya ng amuyin siya sa may leeg niya.

“No, baby. Maybe just the fabric conditioner ang naamoy mo.“sagot niya dito.

“But you smell good. Papa, Magnus. Come, daddy smell great.“tawag niya sa akin ng balingan ako.

“Zander.“pinanlakihan niya ng mata ang anak sa sinabi niya.

Ako man ay muling napangiti sa sinabi nito. Hindi pa man ako nakakasagot ay hinila niya ako ng kaya niya akong abutin ng mga kamay niya palapit sa kanila.

Kaya naman wala akong nagawa kundi ang magpahila dito. Tumingin pa ako kay Alexander na halatang iniiwas ang mata sa akin.

“You smell daddy, papa Magnus. Try it.” Muli nitong sabi.

Napalunok muna ako bago ko sinunod ang gusto nito. Inilapit ko nga ang mukha ko sa kabilang leeg niya at idinikit ko ang ilong sa balat niya.

Naramdaman ko ang bahagyang pagpiksi niya ng maidikit ko na ng tuluyan ang ilong ko sa leeg niya at inamoy nga ito.

Damn! This is torture. He smell good. A natural smell of his skin.

Total nasa kabilang panig si Zander hindi naman niya siguro makikita kung kakagatin ko ang leeg niya diba. Kaunti lang. Kaunti lang talaga.

And yes, hindi ko na nga napigilan ang sarili ko to bite him. Dahilan para mapapiksi siya ng tuluyan at mapahakbang palayo sa akin. Awtomatikong hinawak pa iyon ng isa niyang kamay kung saan ko siya kinagat.

Matalim ang naging tingin niya sa akin pero nawala din iyon ng tingalain siya ni Zander.

“Why daddy?“tanong nito sa kanya.

“Nothing baby.”

“Am I right papa Magnus. Daddy smell good right.“baling na tanong naman nito sa akin.

“Yes baby.” totoong sagot ko. “Daddy smell really great.”

“See, I told you daddy. You smell great. How about you papa. Can I smell you.“tanong naman nito.

“Yeah! Sure baby.” pagsang ayon ko.

“Come closer papa.“pang uutos pa niya kaya naman agad akong tumalima. At kahit gustuhin man niya na humakbang paatras ng palapit ako sa kanila ay hindi niya magawa dahil kay Zander. At ngayon nasa harapan na naman niya ako. While Zander pull me and smell me at my neck. At habang ginagawa niya iyon ay halos wala na ding pagitan ang mukha namin dahil sa pagkakakarga niya kay Zander.

Ewan ko pero kusang kumilos ang katawan ko na tawirin ang pagitan ng mukha namin at gawaran siya ng mabilis na halik sa labi bago pa mang mag angat ng mukha si Zander sa leeg ko.

Nanlalaki na naman ang mga mata nito at bahagyang nakaawang ang labing dinampian ko ng halik. Nangiti ako sa reaksyon niya. He is really cute and I really like to kiss him more.

“You smell great too, papa Magnus. How about you daddy, you want to smell papa Magnus too?“tanong ng tingalain siya nito.

“No! This is enough baby.“tanggi niya at nauna na siyang maglakad palabas ng bahay. “Come on! Papasyal ba tayo o hindi.“baling niya sa akin ng hindi ako agad nakakilos.

Ngumiti ako saka ako sumunod sa kanila. Ako na din ang nag lock ng pinto mula sa loob bago ako tuluyang lumabas. And I also lock the gate.

Kaya naman may ngiti at na completo ang araw ko hindi pa man kami nagsisimula sa family date namin.

And Im happy to have them both in my side.

---

@YuChenXi

#¹²: Alex

Gusto ko man umiwas pero sadya siyang makulit. Ewan ko ba kung anong nangyayari sa taong iyon at bakit bigla na lang siyang nagsabing manliligaw siya. Nababaliw na talaga siya. At ngayon nandito siya sa bahay at pilit na pinagbibihis ako para lang daw mag date kami. Kasama ang anak ko. Ibig sabihin para na ring family date iyon.

Hmmp! Bahala siya. Hindi ako magbibihis. Sila na lang ni Zander ang lumabas kung gusto nila. Basta ako. Hindi ako kikilos para sundin siya. Sino ba sa akala niya. Aba! Nanliligaw siya huh! Pero kung makapagdemand na magdate na kami pumayag na ako. Nasaan ang hustisya, diba dapat ako ang masusunod dahil ako abg nililigawan. Pero kung makapag utos o makapagsabj na gusto niya kaming magdate, agad agad. Hindi ba pwedeng tumanggi ako.

Hmmp! That Magnus. Nanliligaw lang, siya naman ang nasusunod. Nakakagigil.

Grrr!

Nawala ang nasa isip ko ng awtomatikong napatingin ako sa hagdan kung saan narinig ko ang yabag nila pababa. Hindi ko lubos maisip na magkamukhang magkamukha ang anak ko at si Magnus. Nakakapagtaka talaga. Sa dami ng taong pwedeng kamukha ng anak ko siya pa talaga. Kung hindi ko lang iniisip na ang demonyong lalaking gumahasa sa akin ang ama ng anak ko ay iisipin kong si Magnus nga ang ama nito. Pero malabong mangyari iyon. Dahil hindi si Magnus ang demonyong walang pusong gumahasa sa akin noon. Hindi maaring siya iyon.

Oo! Malabong mangyari iyon. Tiim baga akong iwinaksi sa isip ko ang bagay na iyon ng patakbong lumapit sa akin ang anak ko at nagpakandong sa akin.

“Daddy, bakit hindi ka pa nakabihis.“tanong agad nito.

“Kayo na lang baby.” Kampanting sagot ko. Dahil hindi talaga ako sasama sa kanila to go out.

“Hmmp! But I want us to go out together.” nakasimangot na sagot nito sabay tingin sa kanya. “Papa, you said earilier, na kapag si daddy hindi pa nakabihis diba ikaw ang magbibihis sa kanya. Go! Take daddy to his room and change him.“seryusong utos nito sa kanya na nakapag laglag ng panga ko at marahas ang naging paglingon konsa kanya. At ang loko, ngising ngisi pa talaga na nakatingin sa akin dahil sa sinabi ng anak ko sa kanya.

“As you wish baby. So, lets go my Alexander, at ako ang magbibihis sayo.“sagot naman niya dito. Agad na umalis sa kandungan ko si Zander at kampanting umupo sa sofa sa tabi ko na nakatingin din sa akin.

Damn! Bakit parang may napagkasunduan ang dalawang ito. Pinagtutulungan ba naman ako. Anak ko siya pero kay Magnus siya nakakampi at hindi niya talaga ako pinakikinggan.

“Go papa, if daddy don’t like to stand and walk. You can carry him like the way you carry me.”

“Don’t you dare Magnus. I warn you.“may pagbabantang sabi ko sa kanya ng simulan na niyang lumapit sa akin saka ko siya sininyasan ng suntok.

“Look baby. Your daddy like to punch me.“humihingi pa ang loko ng saklolo sa anak ko. At ang anak ko naman, he give him assurance that I can’t beat him.

“He can’t do that papa. Don’t think of daddy when he is struggling, just carry him into the room to dress up. “sabi nito.

“Zander, stop it. I said hindi ako sasama. Pwede namang kayo na lang.” panuway ko dito at hinawakan ko pa talaga siya sa braso.

“No! I also said daddy. That I want us to go out together.“pang uulit niya sa sinabi kanina saka muli na naman niyang binalingan si Magnus. “Move papa Magnus. I can’t wait to go out now.” Buong buo ang utos nito sa kanya.

Tatawa tawa itong lumapit sa akin. At ako naman ay iniharang ko talaga ang kamay ko sa kanya para hindi siya makalaput pero tinabig lang niya iyon at walang babalang niyuko ako at kinarga nga.

Jusko! Napatili pa ako dahil sa kabiglaan at parang wala lang sa kanya ang bigat ko kung kargahin niya ako na parang prinsesa.

“You dumbass Magnus. Put me down.“sigaw ko at pinagbabayo ko ang dibdib niya.

“Our baby said, I will carry you along at your room and help you get dress my Alexander.” Sabi niya sa akin. “Wait here baby Zander. I will help daddy to get dress in his room okay.“sabi naman niya ng balingan ang anak ko na ngiting ngiti pa sa nakitang ayos namin.

Nasa hot set ba ako ng dalawang ito. At talagang plinano yata nila ito. Pero hindi pwedeng mangyari ito. Ako! Bibihisan niya. Fucking shit. Hindi pwede. Kaya naman pilit kong pinagbabayo ang dibdib niya pero hindi niya ininda iyon.

“Fuck-.“pagmumura ko ng pigilan niya ako ng magsalita siyang muli.

“Shhh!. Don’t curse my Alexander. Masama iyan. Baka marinig ng baby Zander natin.“pigil niya sa akin at sadyang inilapit sa tainga ko ang bibig niya dahilan para bigla akong napatigil sa pagwawala dahil sa kilabot na kumalat sa katawan ko. Mainit ang hininga niyang dumampi sa balat ko na nakapagpatayo ng balahibo ko.

Ito man ay naramdaman kong natigilan. Ang lapit lapit ng mukha niya sa mukha ko. Ano ba ang iniisip nito ngayon.

Damn! Sisitahin ko na sana siyang muli ng kumilos na ito at inilayo ang mukha sa akin. Kaya naman hayon ulit ang pagpupumiglas ko na sinabayan ng mahinang pagmumura sa kanya para hindi marinig ng anak ko kahit gusto ko man na sigawan siya ay hindi ko na ginawa. Hanggang sa tuluyan na kaming makarating sa silid ko.

Ng tuluyan na kaming makapasok ay maingat na ibinaba niya ako sa paanan ng kama ko. Pero dahil sa kumilos ako dahil nabagalan na ako sa pagbaba niya sa akin ay hindi ko na nabalanse ang katawan ko at natumba ako sa kama. At hindi lang iyon. Hindi lang ako ang natumna dahil kasama siyang natumba doon at ang pwesto namin.

Fucking shit again.

Nakahiwalay ang mga paa ko at nakapwesto siya sa gitna ng mga paa ko na nakadagan siya sa akin.

Lihim akong napalunok. Nakatitig siya sa akin. Ako man ay ganun din. Hindi ako gumalaw, ganun din siya na halos ayaw ding gumalaw at umalis sa pagkakadagan sa akin. Pero unti unting nanlaki ang mga mata ko ng maramdaman ko ang bagay na iyon sa gitna ko. He got reaction. Kaya naman ako na ang unang kumilos at malakas na itinulak ko siya.

“You!.“galit na sigaw ko sa kanya. Pero naramdaman ko ang pag iinit ng mukha ko dahil doon. Damn! Naramdaman ko kung paano iyon kumibot at tumigas. Fucking shit. What Am I thinking.

Agad naman siyang kumilos at agad ding tumalikod sa akin ng makatayo na siya.

“Get out! Magbibihis na ako.” Sigaw ko pa sa kanya ng hindi parin ito kumilos para lumabas.

“O‐okay! But don’t let us wait any longer. Dahil kong hindi I will follow Zander command and dress you up on my own.“sagot naman niya pero hindi na niya ako inabalang tingnan at nagtuloy ng lumabas ng silid ko. At tunog ng pintuan na ang sumunod na narinig ko at ang mga yabag niyang palayo.

Agad akong nagpakawala ng malalim na hangin sa baga dahil sa pinipigilan kong huminga dahil sa nangyari kanina.

Danm! Muli kong mura. That was close enough. Ano ba ang nasa isip niya kanina sa pwesto naming iyon at bakit siya agad nagkaroon ng reaksyon. Iniisip ba niya ang nasa isip ko.

Aaah! Fuck. Ano ba ang nasa isip ko na nasa isip niya. Damn. Fuck! Maghunusdili ka Alexander. Sita ko sa sarili ko sabay tampal ng nuo ko.

Kaya naman bago pa niya ako akyatin ulit gaya ng sabi niya kanina ay kumilos na ako para magbihis at pilit na iwinawaksi ang pagkakadagan niya sa akin at higit sa lahat ay pilit kong iwinawaksi sa isip ko ang naramdaman ko na dumikit sa gitna ko.

Ahhhhhh! Muling sigaw ko sa isip ko ng pilit na bumabalik iyon sa isipan ko.

Naiiling na ipinagpatuloy ko na lang ang pagbibihis. Kailangan kong ibaling ang isip ko sa ibang bagay. Oo! Iyon na nga. Iyon lang ang dapat kung gawin. Hindi dapat siya ang tumatakbo sa isipan ko.

“Daddy,” nakangiting tumalon pababa ng sofa si Zander ng makababa na ako mula sa kwarto ko at lumapit sa akin na agad na nagpakarga.

“Your naughty, Zan.“naiiling na sabi ko dito. Kung hindi sa sinabi niyang bihisan ako ni Magnus hindi sana siya ang tumatakbo ngayon sa isipan ko.

“Mmm!” Ibinaon nito ang ulo sa balikat ko kaya naman kahit papaano ay nawala sa isip ko si Magnus. “Daddy, do you use perfume?“sabay singhot sa akin doon.

“No, baby. Maybe just the fabric conditioner ang naamoy mo.“sagot dito dahil iyon naman ang totoo. Bihira akong maglagay ng pabango dahil alam ko naman na mabango ako kahit hindi ako gumamit non.

“But you smell good. Papa, Magnus. Come, daddy smell great.” Sabi naman nito dahilan para muli akong mapatingin dito.

What the fuck? Ano bang nangyayari sa anak ko at may naiisip na mga ganitong bagay. He is teasing me kanina pa.

“Zander.“pinanlakihan ko ito ng mata dahil sa sinabi niya. At ang lukong Magnus. Hayon na naman ang ngiti niya. Napagkasunduan ba ng dalawang ito na i-bully ako. At lumapit nga ang loko sa amin na may nga ngiti sa labi.

Eh! Ngiti nga bang matatawag iyon o mas tamang sabihin na ngisi iyon ng tagumpay.

Ng nasa malapit na siya sa amin ay bigla na lang ito hinila ni Zander ng abot na siya ng mga kamay nito. Gusto ko man sanang umatras pero hindi ko na magawa dahil humawak na sa baywang ko ang isang kamay niya at ang isa sa kamay niya ay umalalay naman sa katawan ng anak ko.

“You smell daddy, papa Magnus. Try it.” Muli nitong sabi sa kanya.

Napansin kong napalunok ito ng tumingin siya sa leeg ko. Ako man ay napalunok din dahil sa klase ng tingin niya. Parang gusto akong lamunin ng buhay sa klase ng tingin niyang iyon sa akin.

Kumilos na ito at inilapit nga ang mukha sa leeg ko at hindi ko mapigilan ang mapapiksi ng maramdaman ko ang pagdikit ng ilong niya sa sa leeg ko. Ramdam ko na naman ang init ng hangin na lumalabas sa ilong niya o mas tamang sabihin ko sa bibig niya dahil narinig ko ang bahagyang pagsinghap niya.

Bigla akong nanginig sa kiliting bumalot sa akin dahil doon. Nagsitayuan na naman ang balahibong pusa ko sa katawan ko lalo na sa batok ko. Pero ang hindi ko inaasahan ay ng matapos niya akong amuyin doon ay bigla na lang niya ako kinagat doon dahilan para tuluyan akong mapapiksi sa kabiglaan at mabilis na napahakbang paatras palayo sa kanya at awtomatikong nahawak ko ang leeg kong kinagat niya.

Matalim na tinapunan ko siya ng tingin pero agad namang nawala ng tingalain ako ng anak ko.

“Why daddy?“tanong nito sa kanya na halata din na nagulat sa biglang pag atras ko palayo kay Magnus.

“Nothing baby.“sagot ko na lang dito. Mabuti na lang at hindi nito nakita iyon dahil nasa kabilang panig niya. Pero ang bwesit na Magnus nandoon ang ngiti sa mga labi dahil sa kapilyuhang ginawa. Makikita niya. Makakaganti din ako sa pinaggagawa niya sa akin ngayon.

“Am I right papa Magnus. Daddy smell good right.“baling na tanong naman nito sa kanya.

“Yes baby. Daddy smell really great.” Nakangiting sagot naman niya  dito sabay kindat.

“See, I told you daddy. You smell great. How about you papa. Can I smell you.“tanong naman nito at muli siyang binalingan.

Heto na naman. Kung aamuyin siya ni Zander na karga ko parin siya ay syempre magkakalapit din kami.

“Yeah! Sure baby.” pagsang ayon niya agad dito.

“Come closer papa.“pang uutos pa niya kaya naman agad tumalima palapit muli sa amin. At kahit gustuhin man na humakbang paatras ng palapit na siya sa amin ay hindi ko magawa dahil kay Zander. At ngayon nasa harapan na naman namin siya. While Zander pull him and smell him at his neck. At habang ginagawa nito iyon ay halos wala na ding pagitan ang mukha namin dahil sa pagkakakarga ko kay Zander.

Hindi ako kumilos. Dahil kung kikilos lang ako ng kaunti ay baka magkamali ako ay magkakalapit na ang labi namin. Pero ang iniiwasan kong mangyari ay naganap. He move his face forward kaya naman nagkalapat ang labi namin.

Pinanlakihan ko ito ng mata dahil doon. Parang gusto kong bitawan ngayon si Zander at sapakin siya ngayon pero hindi ko ginawa. Ngingiti ngiti pa siya ng lumayo si Zander sa kanya. Sarap lang pagbabatukan eh. Nakakarami na ito. Sumusobra na siya.

“You smell great too, papa Magnus. How about you daddy, you want to smell papa Magnus too?” Baling naman sa akin nito ng tingalain ako. Pekeng nginitian ko ito at pilit na pinakalma ang sarili ko para hindi patulan ang kapilyuhan ni Magnus. Buti na lang at isip bata parin kahit papaano ang anak ko kahit mataas ang IQ level nito. At hindi maisip sa posebleng ginawa ni Magnus sa akin.

“No! This is enough baby.“tanggi ko dito. Pati ba naman ako. Jusko ang anak ko. Hindi ba nito alam na kanina pa ako nanggigil sa papa Magnus niya na sapakin ito. “Come on! Papasyal ba tayo o hindi.” Sabi ko na lang ng balingan ko siya ng nagpatiuna na akong maglakad.

Ngumiti naman ito sa akin. Pero ngiting nakaka asar. Ngiti ng may kapilyuhan. Sisitahin ko pa sana siya pero nagpigil na lang ako at nagpatiuna na akong lumabas ng bahay.

Kaya naman sumunod na siya sa amin at inilock pa ang pintuan ng makalabas kasama na ang gate.

Ng makalapit ito sa amin ay kinuha niya sa akin si Zander at maingat na pinaupo ito sa likuran. At gaya ng dati kusang naglagay ng setbeat ito for his safety.

Ako man ay pinagbuksan din niya ako kaya hayon. Feel na feel ko naman.

Hmp! Bahala siya. Siya naman nag insist na mamasyal kami kaya lulubos lubusin ko na. Aba! Kabayaran na rin ng pang bubully nila sa akin ng anak ko.

“Lets go!.”

“Lets go papa Magnus.”

“Where do you want to go first baby.“tanong nito ng lingunin si Zander sa likuran bago pinandar ang kotse.

“Star City.“masiglang sagot nito.

“Okay baby.” sabi naman niya saka na pinaarangkada ng paalis ang sasakyan. Hindi na ako umimik pa. Pero nag uusap sila ni Zander. Pero ang mga luko. Hindi naman ang mga bagay na pwedeng makita sa Star City ang pinag uusapan kundi mga libro na pareho na nilang nabasa. At usapang pang Ginues talaga. Kaya naman mas lalong wala akong maapuhap na salita para sumali sa kanila. Hanggang sa naratin na namin ang Star City saka lang sila tumahimik sa pag uusap.

Ayaw man sana magpakarga ni Zander ay hindi pinayagan ni Magnus ng makababa kami ng kotse niya dahil maraming tao sa paligid.

“No! You can’t walk with you own baby.“si Magnus.

“You can hold my hand papa Magnus. I want to walk. Also daddy can hold me at the other side.“pagpupumilit nito dito kaya naman napatingin siya sa akin.

Kibit balikat na lang ako. Bahala na siyang magdisesyon. Total kargo niya kaming dalawa dahil siya ang nagyaya. Haha! Pati ba ako. Hindi naman ako mawawala sa star city. Kundi mawawala na mismo ang katinuan ng isip ko sa kung paano makakapaghiganti dito sa kapilyuhan nila ng anak ko.

“Okay! Pero huwag kang bibitaw sa amin ng daddy mo.” bilin niya dito na agad namang tumango bilang sagot.

Kaya hayon, ibinaba niya ito at humawak nga ito sa magkabilaang kamay namin at tinungo namin ang loob ng Star City.

Napangiti na ako at nawala ang pagkaasar ko sa kanya ng makita ko kung paano ang saya sa mukha ng anak ko. Ito pa lang ang pangalawang beses naming nagpubta dito pero hindi namin nasulit ang una dahil biglang umulan eh halos hindi pa kami nagsisimula.

“Bili tayo non daddy.” Nakangiting turo niya sa nagtitinda ng headband na may ibat ibang style sa may gilid na madadaanan namin papasok. Muli kaming nagkatinginan ni Magnus dahil doon. “They look cute daddy. And I want you to wear it. I want the bunny ear.” Sabi pa nito. Hindi pa man kami nakakasagot at hinila na niya kami palapit doon. Pero sandali. Me! Ako ba ang sinabi niyang magsusuot niyon.

What the fuck?

“Hi kiddo! Bibili ka ba?“nakangiting tanong naman ng tindero dito.

“Yes, I want the white bunny ear. And I like the lion ear also. And for me. I like the tiger ear.” Masayang sagot naman nito dito.

“Hey! Sinong magsusuot ng mga iyan.“sansala ko dito at pinigilan ang tindero na huwag muna kami bigyan.

“We!“mabilis pa sa alas kwatrong sagot nito sa akin. “You wear the Bunny ear daddy. And papa Magnus wear the Lion. And me, the tiger one.” sagot nito sa akin dahilan para marinig ko ang bahagyang pagtawa ni Magnus sa sinabi niya.

“Sandali, bakit bunny sa akin. Pwede namang tiger din sa akin ah.” Reklamo ko dito. Na para bang ako na ang naging bata sa kanilang dalawa. Pinagluluko ba ako ng anak ko.

Napahagikgik si Zander sa sinabi ko at parang natuwa pa talaga sa naging reaksyon ko. Sarap tuloy kurutin sa singit. Nakakagigil. At ang lukong Magnus. Halata na pinipigilan din ang matawa.

“Bunny ear look good on you daddy. Just try it.” sagot nito saka muling binalingan ang tintero. “Please. We are buying them.“sabi pa nito na tumalima naman muli para ibigay iyon sa kanya at ito namang si Magnus ay naglabas ng pera sa pitaka.

“Nagkano manong?“tanong niya na nakangiti sabay baling sa akin at ngumisi.

“45 po isa sir. Bali 135 po lahat.“sagot naman nito.

Naglabas siya ng dalawang tig 100 saka iyon ibinigay dito. “Keep the change manong. Mukhang nasiyahan naman ang baby namin sa biibinta mo.” Sabi pa nito.

Nagtataka man siguro ito dahil daddy at papa na ang tawag sa amin ng anak ko. Well, sino ba naman ang hindi magtataka diba.

“Salamat po.“nakangiti naman itong nagpasalamat saka sinabayan ng bahagyang pagyuko.

“We can try it now daddy. Para makita natin kong fit sayo. If not we can change it pa diba.“sabi pa nito saka ibinigay sa akin ang bunny bear.

Bunny ear talaga. Hindi ba pwedeng dog ear na lang o di kaya naman pusa. Bakit bunny pa talaga. Pero wala naman ako magawa kundi kunin iyon sa kanya. Alanganin ang kamay ko na ilagay iyon sa ulo ko kaya naman bago ko pa magawa iyon ay kinuha na sa akin ni Magnus ang headband at isinuot iyon sa akin.

“See, I told you daddy, you look pretty well in that.“nakangiti pa nitong sabi. “Diba papa Magnus.“tanong pa nito ng balingan siya na ngingiti ngiti pa talaga sa akin.

“Yes, baby. Bagay na bagay nga kay Daddy.” sigunda pa niya.

“Then wear this also papa Magnus. See if its fit on you.“sabay abot naman sa kanya ng Lion ear. And it fit him also.

Hmmmp! Pero hindi katanggap tanggap ang ibinigay sa akin. Bunny ear eh! Pwede naman lion ear din diba.

“Then this is for me.“sabi nito sabay suot ng tiger ear. “Do I look good on it papa, daddy?“tanong niya sa aming pareho.

“Yes baby.“panabay din naming sagot.

Naiiling na lang ako na kahit gusto kong tanggalin ang headband na ipinasuot ng anak ko sa akin ay tiniis ko na lang. Alang ala sa kaligayahan niya ngayong araw na ito.

“Thank you po.“baling nito sa tindero bago ulit siya humawak sa amin. “Ay! Selfie muna pala tayo. Karga mo ako papa Magnus.“nakangiti pang itinaas ang kamay sa kanya kaya naman binuhat niya ito. “Now, use your phone daddy. Dali. Sefie tayo. Bilisan mo na daddy.“atat na atat pa talaga ang lukong bata. Kaya naman heto ako at sinunod ulit ang gusto ng mahal na mahal kong anak kahit gustong gusto ko na talagang kurutin sa kapilyuhan.

“Ok! Say Cheese.“sabi ko ng maipwesto ang phone ko sa harapan namin. Pero hindi pa ito nakuntento.

“Papa Magnus, take Daddy phone and ask the shopkeeper to take us a picture.“utos nito. Na agad naman sinunod ang gusto ng anak ko.

Magnus ask the shopkeeper na agad namang pumayad.

“Salamat po.“si Zander ng maibalik sa akin ang phone ko. Saka na kami muling naglakad palayo doon.

Muling naglakad si Zander at siya na ang nanghila sa amin sa gusto nitong puntahan.

“Lets go, I want to eat Ice cream first daddy.”

Naging sunod sunuran na lang kami sa anak ko sa gusto niya. Kaya naman tinungo namin ang isang Ice Cream stand at bumili.

“Anong gusto mong flavor baby. Mayroon kaming straberry, buko, vanila and chocolate flavor.?“malambing naman na tanong ng babaeng tindera dito ng buhatin niya ito para matapat mismo dito.

“I want them all. Isang big cone na tig iisa po ng flavor. Tapos gusto ko one small cone one scoop of vanila and one scoop of chocolate.“sagot nito.

“Dalawang cone ng Ice cream ganon ba?”

“Opo. One big and one small.”

“Okay, right away baby.”

“Hey! How about me baby? Hindi mo ba bibilhan ang daddy?“tanong ko sa kanya na para bang sigurado na ako na para lang sa kanila ni Magnus ang Ice cream na inorder.

“Of course daddy. Kaya nga dalawa diba. Akin po yong small cone. Then the big cone, ay para sa inyo ni papa Magnus.“sabi nito na nakapagpalaglag ng panga ko dahil sa sagot niya.

Seryuso ba ito sa sinabi. Kami ni Magnus. Mag shi-share sa isang Ice Cream. Saan ba natutunan ng anak ko ang mga bagay na ganun.

“Hindi mo ba alam daddy. Sharing is caring. Kaya mas maganda kapag share kayo ni papa Magnus.“sabi pa nito ng hindi ako agad nakapagsalita.

“Eh pwede naman na tayo ang magshare baby.” sabi ko pa dito.

“No! Ang akin ay akin lang.“sagot nito.

“Eh akala ko ba sharing is caring baby.”

“Yes, at mas maganda kapag si papa Magnus ang ka share mo. Kasi lagi na tayong nag si share. So much better if you two can share it together.”

Kunot nuo akong napatingin kay Magnus na ngayon ay hindi na nawawala ang ngiti sa mga labi sa pinaggagagawa ng anak ko.

Damn! Ano bang ginagawa ng anak ko ngayon. Naglalaro ba ito ng cupid kupid sa pagitan namin ni Magnus.

Naman! Pati ba naman ang cupid ay alam na ni Zander. Ewan ko lang. Malamang. Siguro.

“Stop smiling.“gigil na sita ko sa kanya.

“But I can’t stop it. At gusto ko ng suggestion ng baby natin.”

“Fuck off.“pabulong na nanggigigil na sabi ko iyong hindi marinig ni Zander. Pero ngising ngisi talaga siya.

“There you go.“sabi ng tindera na nakapagpalingon sa amin.

Ibinaba niya si Zander ng magsabi na ito na ibaba niya. Saka niya naman kinuha mula dito ang isa pang may kalakihan ngang apa ng Ice cream. Ako naman ngayon ang naglabas ng perang ipambabayad saka ko iyon binayaran.

“We can set there daddy, papa.“sabay turo sa hindi kalayuang bench sa gilid kaya naman agad namin iyong tinungo. Naupo kami doon. At dahil nga daw share kami sa Ice cream ay kami ang magkatabi ni Magnus at katabi niya ang anak ko.

“Come on. Lick it My Alexander.“sabi ni Magnus ng idikit sa akin ang hawak na ice cream. “Kapag hindi ka kumain niyan, gagamitin ko ang bibig ko para isubo sayo ang ice cream na hawak ko.”

At talagang sinamahan pa niya ng pagbabanta. Grrrrr! Talaga.

“Come on Daddy. Malulusaw na iyang ice cream niyo ni papa Magnus.” Sabi pa nito na abala na sa pagdila sa sariling Ice cream.

Wala nga akong nagawa kundi makitikim na din sa ice cream na hawak nito. Salitan kami. Para na kaming bata sa pinaggagagawa ng anak ko. At may ilan na ding tao na nandoon ang nakatingin sa amin pero hindi alintana ng dalawa ang nakapaligid sa amin.

“Mmmm! Kain pa.“sabay lapit ulit ng ice cream sa akin. Pero sa pagkakataon iyon ay iniwas ko na ang mukha ko dahilan para masagi iyon ng pisngi ko ng hindi sinasadya. “My Alexander. You do it on porpuse.“sabi niya at bago ko pa man mahulaan ang gusto niyang sabihin at mabilis na inilapit ang mukha niya sa akin at walang babalang dinilaan ang ice cream na dumikit sa pisngi ko.

“Magnus.“naeeskandalong lumayo ako sa kanya. Pero ngumisi lang siya.

“Mmmm! Mas sumarap ang lasa ng ice cream na nadikit sa pisngi mo My Alexander.“nakakalukang sabi pa nito bago kinuha sa bulsa ang asul na panyo at siya na ang pumahid sa pisngi ko ng natira pang Ice cream doon.

Padabog na tumayo na ako.

“Ayaw ko na. Tama na ang kalukuhan niyong dalawa. Kanina pa kayo.“naiinis na sabi ko sa mga ito pero ang mga luko. Sabay pa talaga silang nag thumbs up.

Tangna naman. Kagigil pag untugin ang dalawang ito.

Ahhhhhh!. Pero syempre hindi ko naman masasaktan ang anak ko. Si Magnus pwede pa.

Gigil man ako dahil sa dalawa ay tiniis ko na lang. Matatapos din ang araw na ito. Kaya naman ng maubos nila ang ice cream pareho ay nagyaya naman sa merry go round si Zander na agad namang sinang ayunan ni Magnus. Una silang dalawang sumakay. Kaya naman nanuod ako sa kanila at kinuhanan ng larawan tapos ako naman ang sumunod at kunhanan din kami ni Magnus ng larawan. Hanggang sa pareho na kaming sumakay doon na sa kanya sumama si Zander.

Naging masaya ang pamamasyal namin. At talagang kinarir nila ang pang bubully sa akin. Nagpatuloy sila sa mga pakulo ng anak ko. Na hindi ko din naman matanggihan. Kaya hayon.

Hay naku.! Hindi na matapos tapos ang pagbuntong hininga ko. Ang gigil ko sa kanila. Ng matapos naman kami sa Star city ay nagyaya naman sa isangvrestaurant si Magnus para kumain. Ng matapos kaming kumain ay nagpatuloy kami sa pamamasyal. Nag iikot ikot sa mall at bumili na din ng ilang gustong libro ng anak ko at ganun din siya.

Ako man ang tampulan nilang dalawa ay naging masaya naman ang buong araw namin. Hanggang sa tuluyan na nga kaming umuwi ng mapagsawa namin ang sarili sa pamamasyal.

---

@YuChenXi

#¹³: Alex

“Alex, may Dance Competition sa susunod na buwan. Sasali ka ba?” Tanong ng isa sa ka klase ko. Si Jaren.

Napatingin ako dito. Isa ito sa hindi nagsasawang hindi ako kausapin kahit pinapakitaan ko na ng kalamigan. Mababait naman ang mga ka klase konpero sadyang wala akong close sa kanila.

“Hindi ko alam. Parang hindi ako interesado.“sagot ko dito. Matagal na din ako hindi nakakasayaw sa intablado hindi gaya noong nasa high school ako na halos lahat ng dance competition ay sinasalihan ko dahil iyon ang hilig ko. Sabi nga nila kapag nakikita nila akong sumasayaw sa ay tinatagurian nila akong teen Vhong Navarro dahil sa galing kong sumayaw at lambot ng katawan ko.

“Sumali ka na. Alam mo ba kung sino ang dalawa sa mga judge?”

“Sino?“wala sa loob na tanong ko saka ko ipinagpatuloy ang pagliligpit ng mga libro ko.

“Sina Vhong Navarro at Jhong Hilario.”

“Sinabi ko naman sayo hindi ako interisado. Saka matagal tagal na din na hindi ako sumali sa mga dance competition.“sagot ko dito at sinabayan na ng pagtayo ng maisilid ko na lahat ng libro ko sa bag ko.

“Pero alam mo naman na mas magaling ka pa sa mga ibang mananayaw dito sa AU diba. Bakit hindi mo subukan.“pangungulit nito saka siya umagapay sa paglalakad sa akin palabas ng class room.

“Alam ko.“sabi ko. Dahil kung sa sayaw talaga ay magaling ako. Pero simula ng mangyari sa akin ang bangungot na iyon sa nakaraan ko ay iniwasan ko na ang pagsasayaw dahil alam ko doon ko nakuha ang ibang nagkainterest sa akin. Mapababae man at higit sa lahat lalaki. Kaya ayaw ko ng mag sayaw. Ayaw ko ng may makakita sa aking magsayaw.

“Iyon naman pala eh. Bakit hindi ka sumali. Sige na. Sasali din ako at ang iba pa. Gawa tayo ng grupo.” Pagpupumilit talaga nito at hindi ako nilubayan habang bagtas ko ang opisina ni Magnus dahil nandoon na naman ang anak ko.

“Ewan ko Jaren. Hindi ko gustong sumali. Pero sige pag iisipan ko.“sabi ko na lang dahilan para magtatalon pa ito sa tuwa saka walang babalang niyakap ako.

Nabigla man ako ay agad akong kumilos para kalasin ang yakap nito. At may nalalaman pa talaga siyang payakap yakap sa akin.

Pero bago pa man niya ako mabitawan ay may kung sinong humila sa kanya at pinalayo sa akin.

“Mukhang masaya ka Mr. Viernes.” May tigas na tunong sabi ng humila sa kanya. Si Magnus na hawak hawak pa sa kaliwang kamay ang anak ko na nakatingala na ngayon sa akin. Agad itong lumapit sa akin at nagpakarga.

“Natuwa lang ako Sir Magnus. Dahil kung papayag si Alex. Sasali kami sa dance competition sa susunod na buwan.

“Dance competition?“pang uulit niya na para bang hindi niya nagustuhan ang narinig mula dito saka niya ako tinignan.

“Yeah! Pag iisipan ko pa naman.“sabi ko na para bang gustong siguraduhin na tama ang narinig niya.

“Ok! You may go now Mr. Viernes.”

“Sige po sir. Ah! Bukas Alex huh! Sana makapag isip ka hanggang bukas para mapag usapan na natin kung anong magandang sayawin “baling nito sa akin.

“Sige Jaren “sabi ko na lang. Muli na itong nagpaalam sa akin at kay Magnus. Pero hindi yata maganda ang mood niya ngayon dahil kunot nuo na nakatingin siya sa akin.

“Sasali ka ba talaga?“tanong niya saka kinuha mula sa akin si Zander.

“Hindi ko alam. Pag iisipan ko pa.“sagot ko. “Kumusta ang baby ko”tanong ko kay Zander. At pang iiba ko na din ng usapan.

“I’m okay Daddy. I read a lot of book today. At punong puno na naman ang utak ko ng mga binasa ko.“nakangiti nitong sagot sa akin.

“Huwag mong masyadong owersahin ang utak mo baby. Alam mo ba na maraming nabaliw dahil sa sobrang talino nila.”

“Yeah I know that Daddy. Pero nasa isang nagdadala na din iyon.“matalinong sagot nito sa akin.

“Ok baby. Lets go.” Aya ko na sa mga ito.

Hindi na din nagsalita si Magnus pero magkaagapay kaming naglakad patungo kung saan naka park ang kotse niya. At gaya ng dati sa likuran pinaupo si Zander.

“Huwag kang sumali sa dance competition.“iyon ang unang lumabas sa bibig niya na bumasag sa katahimikan namin.

“Bakit?“tanong ko. “Pag iisipan ko pa lang naman at hindi pa ako sigurado.”

“Huwag mo ng pag isipan. Dahil hindi ka sasali doon.”

“At bakit naman?” Muli kong tanong. “Ano naman sa iyo kong sasali ako.”

“Basta hindi ka sasali.“matigas na paninindigan na sabi niya sa akin habang nakatuon ang pansin sa daan.

Napalabi ako pero hindi na ako sumagot pa sa kanya. Itinuon ko na lang ang pansin ko sa labas ng bintana. Mahabang katahimikan na naman ang namayani sa loob ng sasakyan dahil wala ng nangahas na magsalita sa aming dalawa. Habang si Zander na nasa likod ay nakatulog na. Hanggang sa makarating na nga kami sa bahay ay hindi ko na siya inimik pa. Pero bago pa man ako makababa ay pinigilan niya ako sa braso.

“Ano?“tanong ko sa kanya na sa kamay niya ako nakatingin na nakahawak sa braso ko.

“Huwag kang sumali sa competition.“muli nitong sabi sa akin. Pero hindi ko na siya sinagot at iwinaksi ko ang kamay kong hawak niya. Tuluyan na akong lumabas at kinuha sa likod ang anak ko na himbing na sa pagkakatulog. Ni hindi na ito natinag ng kargahin ko.

“Salamat sa paghatid.“sabi ko sa kanya na nakatingin lang sa akin. Napansin ko ang paghugot nito ng malalim na paghinga saka tumango.

Deretso na ako sa loob ng bahay at hindi na ako nag abala pang lumingon sa kanya hanggang sa ugong na lang ng sasakyan niya ang narinig kong palayo.

Hindi ako dapat magpatangay sa kakulitan ni Magnus. Hindi dapat ako magpadala sa panunuyo niya sa akin. Dahil ayaw kong tuluyang mahulog ang loob ko sa kanya hanggat hindi ko pa nakikita demonyong iyon. Kailangan ko munang ayusin ang sarili ko bago ako pumasok sa relasyong gusto ni Magnus. Kailangan ko munang ilisin sa alaala ko ang mapait na karanasang iyon sa buhay ko. Dahil ayaw kong pumasok sa relasyong na habol parin ako ng bangongot ng nakaraan ko. Dahil hindi ko maibibigay ay kaligayahan na hanap niya sa piling ko kung patuloy akong dinadalaw ng alaala ng demonyong iyon sa isipan ko.

Oo, nahuhulog na ang loob ko kay Magnus. Sa kakulitan niya sa panunuyo sa akin. At ramdam ko naman ang kaseryusuhan niya sa hangarin sa akin. At higit sa lahat, kasundong kasundo niya ang anak ko.

Naipilig ko ang ulo ko dahil sa mga naiisip ko. Ipinagpatoy ko ang pagpasok. Agad kong tinungo ang sariling silid ni Zander saka ko siya maingat na inilapag sa kama. Inalis ko na din ang sapatos niya para mas komportable naman siyang matulog kahit papano.

Nakangiti akong nakatitig sa anak ko at masuyo ko siyang hinaplos sa pisngi. Hindi mo iisipin na matalino siya sa ganitong napakapayapa ng tulog niya. Masaya ako ngayon at hindi nagsisisi na binuhay ko siya noon. Wala siyang kasalanan. Wala siyang kinalaman sa kahayupan ng lalaking iyon. At tama lang ang nagingbdesesyon ko dahil biniyayaan niya ako ng anak na nakakapagbigay ng kaligayan at kaginhawaan sa dibdib ko.

“I love you baby.” Bulong ko. Hinalikan ko siya sa nuo bago ako nagpasyang lumabas na ng silid niya at tinungo ko naman ang silid ko para magbihis.

At habang nagbibihis ay natapat ako sa whole lenght mirror na katabi lang ng kabenet ko. Kitang kita ang pilat sa tiyan ko kung saan lumabas ang anak ko. At hindi ko na naman maiwasang isipin ang demonyong lalaking iyon na gumahasa sa akin.

“Nasaan ka man huwag ka ng magpapakita sa akin. Dahil sisingilin ko kung ano ang tamang kabayaran sa kahalayang ginawa mo sa akin.” Nagtatagis ang baga ng ko habang sinasabi ko iyon habang pinapasadahan ko ang pilat sa tiyan ko. At kuyom ang isang kamao ko.

---

---

“Alex, may inaasahan ka bang package ngayon?” Tanong ng mama ng nagpasya na akong bumaba ng silid ko matapos akong makapagbihis.

“Wala naman mama. Bakit po niyo natanong?“tanong ko ng makalapit na ako ng tuluyan dito at nakiupo na sa sala.

“May dumating kasi na maliit na package eh. Nakapangalan sayo.”

“Nasaan po?”

“Ito oh.“sabay kuha sa maliit nga na box sa mesa sa gilid ng telivision at ibinigay sa akin.

“Kanino naman to galing?“tanong ko ng makita kong unknown sender ang nakalagay. Ni walang ding address na nakalagay. Pangalan ko lang ang nandoon.

“Iyan na nga eh. Wala naman nakalagay. Kaya nga nakakapagtaka.”

“Bubuksan ko na lang mama para malaman natin kong ano ang laman.“sabi ko.

Tumango naman ito. Kaya naman pareho kaming nag abang talaga kung ano laman niyon habang binubuksan ko.

Isang makapal na sobre at isang itim na ballpen.

Nagkatinginan pa kami ni mama ng makita ang laman niyon. Pero dahil na intriga kaming dalawa ay binuksan namin ang sobre at tinignan ang laman niyon. Pero ganun na lang ang pagkatigagal ko ng makita ang laman niyon. At nabitawan ko pa mismo iyon at nagsikalatan sa sahig.

“Alex. Kalma lang anak.“sabi ng mama at saka yumakap sa akin ng bigla akong nakaramdam ng panginginig sa buong katawan. Bumalik bigla sa alaala ko ang araw kung kailan ako nagahasa. Kusang tumulo ang mga luha ko. Nagkimpian ang mga ngipin ko sa biglang pagsilakbo ng galit sa dibdib ko.

Mga larawan. Iyon ang laman ng sobre. Mga larawan ng silid kong saan ako dinala ng demonyong iyon sa pagtangay sa akin sa naunang gustong kumuha sa akin. Mga larawan ng silid kung saan niya ako ginahasa.

Ang lakas ng loob ng kung sinong nagbigay sa akin ng mga larawang iyon. At isa lang ang ibig sabihin nito. Na nasa paligid lang namin ang lalaking gumahasa sa akin. Nasa paligid ko lang ang demonyong iyon. Pero sino ang nagpadala ng mga larawang ito. Sumiklab lalo ang galit na sa dibdib ko at mas nadagdagan pa ngayon dahil alam kong malapit ko ng malaman kung sino siya.

“Anak, kumalma ka lang.” Pang aalo parin sa akin ng mama dahil hindi ko talaga mapigilan ang hindi manginig sa galit. “Tignan mo ito. May nakasulat pa dito.” sabi ng mama ng isa isang pinulot ang mga larawang nagsikalat na sa sahig. Kinuha ko iyon dito at binasa.

Take the pen it’s a voice recoreder. Iyon ang nakasulat sa isa sa likod ng larawan kaya agad kong kinuha ang itim na ballpen na kasamang nalaglag.

Agad ko iyong tinignan at hinanap ang on. At lalong nadagdagan ang galit ko ng marinig ko mismo ang boses ng lalaking iyon. Pero bigla ding nawala dahil napalitan iyong ng isa pang boses.

Hindi ako sigurado pero parang kilala ko din ang boses na iyon. Hanggang sa napalitan na naman ng isa pang boses. Pero sa pagkakataon iyon ay parang sa akin na mismo ito nakikipag usap.

“Alam kong naaalala mo ang unang boses na narinig mo. At alam kong kilala mo din ang pangalawang boses na narinig mo. Ngayon sasabihin ko sa iyo na ang boses na iyan ay iisa lang ang nag mamay ari. Kaya alamin mo sa sarili mo kung sino siya.” Iyon lang ay wala ng kasunog.

Sino ang pangahas na nagpadala sa akin ng voice recorder na ito at mga larawan. At sino ang tinutukoy niyang kilala ko sa pangalawang boses at sa unang boses ay iisa lang ang nag mamay ari?

Pwes, iyon ang aalamin ko. Kung sino sa nasa paligid ko ang nag mamay ari ng pangalawang boses na iyon. At aalamin ko rin kong sino ang lalaking may ari ng pangatlong boses. Pero sa tinig  nito ay halatang may katandaan na ang boses nito. Sino siya? At ano ang kaugnayan niya sa demonyong lalaking gumahasa sa akin.

Sa mga pinadala ng unknown sender na iyon sa akin ay halatang matagal na nagmamanman sa akin. Dahil kung hindi. Kanino nito nalaman ang bagay na iyon. Lalo na sa larawang ng silid na iyon. Isa ba siya sa mga narinig kong lalaki na kausap noon ng demonyong iyon. Isa ba siya sa tumulong sa demonyong iyon para mabawi ako sa mga lalaking unang tumangay sa akin?

Damn! I will kill them. Lalo na ngayon. Malapit ko ng malaman kung sino ang lalaking iyon. Kung sino ang demonyong iyon. Humanda siya sa akin. Dahil lintik lang ang walang ganti.

---

---

“Anong ginagawa mo dito?“seryusong tanong ko kay Magnus ng mapagbuksan ko siya ng gabing iyon. Wala ako sa mood makipagtalo dito ngayon dahil sa nangyari kanina.

“May problema ka ba. Bakit namamaga ang mata mo?“tanong niya na halata naman sa boses ang pag aalala sa akin at walang babalang humaplos ito sa pisngi ko at pinasadahan ng daliri ang gilid ng mata ko na namumugto pa dahil sa pag iyak ko kanina.

“This is nothing.“sagot ko saka ko tinabig ang kamay niya na nasa pisngi ko. “I asked you! Why are you here?“muli kong tanong.

“I just want to invite you for dinner at my house. Is Zander wake up?“tanong nito.

“He still sleeping. Saka na lang siguro.“sagot ko sa kanya at hindi ko na inabalang luwangan ang gate para papasukin siya.

“Kung tulog pa siya pwede namang ikaw na lang.“may halong pagsusumamo sa boses na sabi niyang muli sa akin kaya naman napatitig ako sa kanya. “Sige na, pumayag ka na.”

Inismiran ko siya dahil hindi nga naman siya tumatanggap ng no for an answer. Pero wala talaga ako sa mood makipagtalo ngayon.

“Okay! Magpapaalam lang ako kina mama at magbibihis-.”

“Sa bahay lang naman. Hindi mo na kailangang magbihis.“putol niya sa sasabihin ko.

“Ewan ko sayo. Siya. Sige.” Pero bago pa man ako makapasok sa loob ay siya naman palabas si mama para magtapon ng basura.

“Bakit hindi mo papasukin ang bisita mo Alex.”

“Good evening tita. Narito po ako para yayaing mag dinner sa bahay sina Alexander at Zander.”

“Ganun ba. Tulog pa si Zander mula kanina eh. Kayo na lang ni Alex hijo.”

“Opo tita.”

“Sige po ma. Papasok sana ako para magpaalam sa inyo pero narito na lang kayo mauuna na kami.“paalam ko naman kay mama na agad namang sumang ayon. Kaya ngayon magkaagapay kaming naglakad patawid ng kalsada.

“Hindi mo man sabihin sa akin. Nararamdaman kong may problema ka.” Basag niya sa katahimikan namin ng makarating kami ng bahay niya.

“Ayos lang ako. Huwag mo lang ako pansinin.” Sagot ko naman.

“Pero naninibago ako Alexander. Mas gusto ko pang lagi kang kumokontra sa akin kaysa iyong ganito na hindi ko alam ang tumatakbo sa utak mo. Handa akong makinig kung gusto mo ng may mapagsasabihan ng problema mo.” Seryusong sabi niya at hinawakan ako sa mga palad at ikinulong mismo sa mga palad niya.

Kung alam niya ang problema ko. Kung alam lang niya ang pinagdadaanan ko. Kung alam lang niya ang masalimuot sa nakaraan ko.

“Sorry, wala lang talaga ako sa mood talaga. At ayaw mo ba non. Hindi kita inaaway. Hindi pabalang ang sagot ko sayo.“sabi ko naman sa kanya para maiba naman ang usapan namin at hindi iyonh problema ko ang inaalala niya.

“Gusto ko. Gustong gusto ko na nag uusap tayo ng ganito ng hindi nagkakasagutan. Iyobg hindi mo ako inaaway. Iyong hindi mo iisipin na suntukin ako kapag kinukulit ka namin ng anak mo. Pero iba ngayon eh. Pakiramdam ko na may mabigat kang problemang pinapasan.”

“Huwag iyong problema ko ang pag usapan natin. Akala ko ba inimbitahan mo akong kakain ng dinner.“pilit na iniba ko ang usapan. “Gutom na ako.“saka ko pilit nilangkapan ng sigla ang tinig ko. “Ano bang ipinahanda mo. Paborito ba ni Zander. Pwedeng magtake out.” Pagbibiro ko pa.

Narinig ko ang pagbuntong hininga niya pero ngumiti na din siya saka bintawan ang isa kong palad at pahilang iginiya sa dinning area.

“This is all of you favorite and Zander. And yes, ipapabalot ko na lang ang iba para kay Zander. Kaya halika na. Kumain na muna tayo.”

“Wait.“tumigil ako sa pag upo sana saka ko siya muling tinignan. “Paano mong nalaman ang lahat ng paborito kong pagkain?“tanong ko dahil ang pagkakaalam ko ay sina mama lang ang nakakaalam.

“Zander told me.“sagot niya ng walang pag aalinlangan. “Our baby told me everything about what you like. All about you.” Dagdag pa niya.

“What?” Nanlalaki ang mga matang tanong ko. “Zander told you everything. Everything about me.“tanong ko sa kanya. Nagkalintikan na. So alam na niya na sa akin galing si Zander at hindi sa isang babae.

“Yes, everything my Alexander.“seryuso niyang sagot. “Lahat lahat. Kahit ang tungkol kay Zander.”

Napalunok ako. Kung ganun kaya mas naging agrisibo siya sa panliligaw sa akin dahil alam niyang kaya ko siyang bigyan ng anak. Dahil hindi na niya kailangang maghanap ng babae to give him a child.

Iniisip ba niya na sasagutin ko siya. Iniisip ba niya na kapag sinagot ko siya ay handa niya akong pakasalan at bumuo ng pamilya kasama ako. Kasama ang anak ko.

No! Hindi ako sigurado sa mga tumatakbo ngayon sa utak ko. Kailangan kong makasiguro.

“E’eveything.” pang uulit ko. Na halos hindi ko alam kong ano ang sasabihin ko.

“Yes My Alexander. Kaya huwag ka ng magtago sa akin ng mga problema mo. Ng mga lihim mo. Alam ko. Alam ko na ang lahat.”

“Kahit sa kung paano ako nabuntis kay Zander?“tanong ko sa kanya na halos hindi lumabas sa bibig ko ang katagang iyon dahil nandoon na naman ang nabuhay na galit ko sa ama ng anak ko. At nandoon na naman ang nagsilaglagang luha sa mga mata ko.

“You‐.“hindi siya agad nagsalita dahil siguro nabigla siya ng makitang tumulo ang mga luha ko pero ako din ay nabigla ng yakapin niya ako ng mahigpit. “My Alexander. Shhhh! Don’t cry. Don’t cry.” Pang aalo niya sa akin at masuyong humahaplos ang mga palad sa likod ko. “Ako ang nahihirapan kapag nakikita kitang umiiyak. Sorry. Sorry my Alexander.”

Pero bakit na naman siya nag so-sorry. Hindi naman niya kasalanan na nalaman niya ang tungkol kay Zander. Hindi ko naman din masisisi ang anak ko dahil bata lang siya. May kadaldalan. Kaya hindi ako galit dito na nasabi nito kay Magnus na sa akin siya mismo nanggaling.

“I hate him. I will kill him.“iyon na naman ang lumabas sa bibig ko habang kulong parin niya ako sa mga bisig niya.

Natigilan pa ang paghugod ng kamay niya sa likod ko dahil sa sinabi ko pero iyon naman ang totoo. Iyon ang nararamdaman ko. Pero saglit lang siyang natigilan. At muling ipinagpatuloy ang masuyong paghaplos niya sa likod ko at may pahalik pa sa ulo ko.

“Ssshh! I know. I know that you could kill him kapag nakita mo siya. Kapag nakilala mo siya. Pero sa ngayon. Kalmahin mo muna ang sarili mo.”

“How can I?“tanong ko ng kumalas ako sa mga yakap niya saka ko siya tinignan ng seryso. “Kung sa tuwing naalala ko ang kahayupang ginawa niya sa akin ay kumukulo ang dugo. Nangusto konsiyang patayin.”

“Sshh! Sorry My Alexander. Sorry.”

“Your not him so don’t feel sorry. Sadyang mahina lang ako ng mga panahong iyon. Na hindi ko kayang ipagtanggol ang sarili ko. Pero sa nga panahong lumipas ngayon ko nasisiguradong kaya kong maghiganti sa ginawa niya sa akin.” Puno ng galit na sabi ko sa kanya. Pero sa tuwing sinasabi ko ang galit ko sa taong iyon ay natitigilan ito.

“And Zander, how about Zander? Mabuti at hindi mo siya idinamay sa galit mo sa taong iyon?”

“Walang kasalanan ang anak ko. Wala siyang kinalaman sa kahayupan ng demonyong ama niya.“sagot ko dahil iyon naman ang totoo.

“I’m sorry.” bulong niya at ramdam ko ang kakaibang higpit ng yakap niya. Nandoon ang panginginig din ng katawan niya na para bang nakakaramdam din siya ng galit. Galit din ba siya taong iyon gaya ng galit ko doon. Marahil nga. Dahil narinig ko mismo ang panggagalaiti niya at pagkimpian ng mga ngipin niya. Pero hindi na naman natapos tapos ang pag hingi niya ng tawag na hindi ko alam kong para saan iyon.

---

YuChenXi

#¹⁴: Magnus

“Everything. Everything about you.“sabi ko sa kanya na halatang nagulat sa sinabi ko.

Hindi man ako makakakuha ng sagot mula kay Zander dahil talagang matalino ito at alam ang isasagot sa tuwing na isisingit ko ang usapin tungkol sa mga magulang. Alam ko na sa talino nito ay alam nito ang kasagutan ng tanong ko kung sino ang ina niya. Pero hindi ko talaga ito mapapaikot sa talino at talas ng isip nito.

Kung hindi kay Zander ako makakakuha ng sagot, kay Alexander ko mismo kukuhanin ang kasagutang iyon. Pero ako mismo ang nagulat sa sinabi niya. Na parang bumaba ang IQ level ko dahil hindi agad nag sink sa utak ko ang mga salitang lumabas sa bibig niya.

“

Kahit sa kung paano ako nabuntis kay Zander?“

“Kahit sa kung paano ako nabuntis kay Zander?”

“

Kahit sa kung paano ako nabuntis kay Zander?“

Paulit ulit na nag play iyon sa utak ko. Nagbuntis. Nagbuntis. Ipinagbuntis niya mismo si Zander. Kaya ba walang malinaw na imahi ang ina ni Zander dahil siya mismo ang nagluwal dito. Siya mismo ang nagdala dito ng siyam na buwan. Hindi na bago iyon. Dahil sa dami ng mga bagong librong nabasa ko at poseble nga iyong mangyari. Sa dami ng na reresearch ko sa computer ko ay hindi maiiwasan na makasagab ng ganong balita na pwedeng magbuntis ang lalaki dahil mayroon silang ovaries, cervix and uterus. At sa bilyong bilyong tao sa mundo ay nasa sampo lang siguro ang kagaya niya.

“You-.“halos walang boses na lumabas sa bibig ko. At ang makitang nagtagis ang bagang niya at tumulo ang mga luha niya ay doon lang bumalik sa tama ang pag iisip ko. Kaya agad ko siyang niyakap. Niyakap ng mahigpit. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Pinaghalong pagkagulat, na may saya ng malaman kong ako ang ama ni Zander at galit. Galit sa sarili ko.

Pero ramdam ko ang hinanakit niya. O mas tamang sabihin ko ang galit niya. Habang yakap yakap ko siya.

“Sorry. Sorry My Alexander.“hayon na naman ang paghingi ko ng tawad sa kanya ng paulit ulit at mas nadagdagan pa sa nalaman ko. Lalo na ng sabihin niya kung gaano niya akong gustong paghigantian dahil sa ginawa ko sa kanya. Iyon gusto niya talaga akong patayin dahil sinira ko ang buhay niya.

Tama! Kasalanan ko ang lahat. Deserve ko ang pagpaparusa niya kong malalaman niyang ako ang sinasabi niyang demonyong humalay sa kanya limang taon na ang nakakaraan.

Parang ako mismo ay gusto kong magwala ngayon. Limang taon. Limang taon na dinala niya ang galit sa akin. Dahil nakikita niya kay Zander ang kahayupan ko. Kaya hindi ko napigilan ang sarili ko na muli siyang tanungin about Zander. About our baby.

Yes, Zander is mine. Sa akin ito nanggaling. Nabuo ito dahil sa kahayupang ginawa ko kay Alexander.

“Walang kasalanan si Zander sa kahayupang ginagawa sa akin ng ama niya.“iyon ang sagot niya kaya muli ko siyang niyakap pero nandoon na mismo ang galit ko sa sarili ko.

Hindi ko naman lubos maisip na pwede siyang magdala ng bata. Na pwede siyang magbuntis. Kaya siya lumayo sa kanila dahil doon. At ayaw niyang malaman ng iba ang kalagayan niya sa lugar nila. At nagtago siya ng siyam na buwan. Dahil dinala niya ang anak ko ng siyam na buwan sa sinapupunan niya.

“Sorry! Sorry My Alexander.“iyon na lang ang tangi kong nababanggit sa kanya. Wala akong maapuhap na ibang sasabihin kundi ang paghingi ng tawag. Alam ko na walang kapatawaran ang ginawa ko. Pero gagawa ako ng paraan para mapatawad niya ako.

Limang taon ang nasayang dahil sa lintik kong ama. Kung hindi niya sa akin itinurok ang ginawa niyang gamot ay nagawan ko ng paraan ng mas maaga na mapatawad niya ako. At kung hindi ginawa sa akin iyon ng aking ama ay baka kasama pa ako ni Alexander na nagpalaki kay Zander. Na kasama niya ako habang dinadala pa lamang niya ito sa sinapupunan niya. At sana ngayon ay wala na akong problema.

Kaya naman mas domoble ang galit ko. Sa sarili ko at sa ama ko.

Damn you old man! Iyon na naman ang pagmumura ko sa aking ama. Makakaganti  din ako sa kanya. Inilihis niya ang utak ko sa tamang dapat kong tahakin ng araw na iyon. Na kung hindi dahil sa kanya. Hindi kami aabot ng ganito.

Damn you old man again.

“Sorry.”

Kumawala siya sa yakap ko at tumingin sa akin. Tumitig siya. At para bang may kung anong inaalala sa paraan ng pagtitig niya sa akin? Naalala na ba niya ako? Bigla akong kinabahan. Naisip na ba niya na ako ang taong iyon?

“What?“hindi ko mapigilang tanong sa kanya ng halos hindi na siya kumurap sa pagkakatitig sa akin.

“Y-you tricked me.” iyon ang lumabas sa bibig niya saka patulak na lumayo sa akin. “Alam ko na hindi kayang sabihin iyon saiyo ng anak ko. You trick me.” galit na sigaw niya sa akin.

Kahit papaano ay nabunutan ako ng tinik dahil iyon lang pala. Akala ko talaga naaalala na niya ako. Dahil hindi pa ako handa sa magiging reaksyon niya na kahit ramdam ko na gustong gusto na niya akong patayin. Hindi pa sa ngayon. Kailangan ko pang paghandaan iyon.

“No! I didn’t.” Sagot ko sa kanya. “Hindi ko naman alam na iba ang inisip mo sa mga sinabi ko. Zander told  me everything about you. Your favorate food. Hobbies. Color. Kind of dress. Lahat lahat ng paborito mo.” Totoong sagot ko habang nakataas ang dalawang kamay ko na parang sumusuko.

Pero bonus na iyong nalaman ko mula sa iyo

. At hindi naman lumabas iyon sa bibig ko.

“You.” Lumapit ito sa akin. Hindi ko alam kong ano ang gagawin niya kaya hindi ako nakaiwas at dumapo ang kamao niya sa pisngi ko. Naipilig ko ang ulo ko dahil bahagyang nakaramdam ako ng hilo dahil doon.

“Fuck! I didn’t mean to do that.” Sabi ko sa kanya na kahit ang totoo ay sinadya ko naman talaga. Kasalanan ko ba na madali lang siya paaminin sa mga itinatago niya. Kasalanan ko ba na mas magaling pang magtago ng lihim ang anak namin.

Nagwala ito at paulit ulit na sumugod sa akin para suntukin ako. Kaya naman ang tanging nagawa ko na lang ay ang umilag at sanggahin ang mga suntok niya. Wala naman ako karapatan para labanan siya dahil kasalanan ko naman talaga. At alam ko na mas higit pa ang gagawin niya kaysa dito kapag nalaman niyang ako ang lalaking iyon sa nakaraan niya.

“Sorry na. Hindi ko naman sinasadya eh.“sabi ko ng mahuli ko ang mga kamay niya at pinigilan siya sa pagwawala at inilagay iyon sa likuran niya.

“You fucking bastard Magnus.“pasigaw na mura niya sa akin at pilit na kumakawala sa pagkakalock ko ng mga kamay niya sa likuran niya pero hindi ko siya binitawan.

“I know. I know. It’s my fault. I really didn’t intend to trick you. Na-curious lang talaga ako kung sino ang ina ni Zander. Pero hindi ko naman akalain na pwede kang magdalang tao.“sagot ko sa kanya at mas hinigpitan pa ang pagkakahawak ko sa kamay niya.

“You freaking bastard. Let me go.” pagwawala parin niya.

“No! I won’t let you go.“sagot kong muli saka ko inilapit ko ang mukha ko sa batok niya. “I won’t let you go this time My Alexander.” Paos na boses na sabi ko sa kanya. At bahagya ko pa siyang inamoy talaga sa batok niya dahilan para mapapiksi siya.

“You dumbass bastard.” Gigil na iniwas ang batok sa akin at pilit parin na kumakawala. “Argh! Let me go you fucking asshole. Ano ganito na lang tayo. You….. I said let me go. Ano ba? Magnus. Bitawan mo ako.” Pero hindi ko siya pinakinggan dahil patuloy parin siya sa pagwawala niya.

Nagtagal kami sa ganung ayos na patuloy siya sa pag wawala at ako naman ay pigil ang mga kamay niya.

“Argh. Magnus. Damn! Nasasaktan na ako.” Gigil na sabi pa niya.

“Hindi ka masasaktan kung hindi ka magwawala. Bibitawan kita kapag ipinangako mong hihinahon ka.”

“Abat….” pero hindi na niya naituloy ang sasabihin niya hanggang sa unti unti at tumigil na din siya sa pagwawala at bahagyang lumingon pa siya sa akin. “Bitawan mo na ako.” Sabi niya sa magaan ng boses. “Gutom na ako eh.” Saka sabay pa sa pagtunog ng tiyan niya.

Halos hindi ko mapigilan ang mangiti sa sinabi niya at sa pagtunog ng tiyan. Ngiti na hanggang sa naging pagtawa.

What a mood?

Ang kaninang tensyon at drama sa pagitan namin kanina ay bigla na lang nawala. At sa pagtawa ko ay nabitawan ko nga siya. Hawak ko ang sikmura ko dahil hindi ko talaga mapigilang tumawa.

“Hmmp!. You bastard.” Nanggagalaiting sabi niya na sinabayan ng pag irap sa akin pero hindi na siya sumugod gaya kanina at padabog na dumulog na sa mesa. “Makakaganti din ako sayo. You bastard.” bubulong bulong pa siya. As if naman hindi ko narinig.

Kinalma ko ang sarili ko dahil sa hindi ko mapigilan ang matawa. Tumingin muli siya sa akin na nakairap parin.

“Ano? Akala ko ba kakain tayo.“sabi niya kaya naman muli akong napangiti but this time wala ng pagtawa. Pero bago pa man ako makadulog sa mesa at maupo ay nakaranig kami ng doorbell kaya naman halos sabay kamin napatingin doon kahit hindi naman kita sa kinaroroonan namin.

“Joy, pakitignan nga kung sino iyon.” Agad naman itong tumalima at ng hindi nagtagal ay kasama na niyang lumapit sa amin si Zander. Na halos pupungas pungas pa yata at halatang bagong gising.

Hindi ko mapigilan ang hindi agad ito lapitan at napaluhod ako para yakapin ito. Ngayon ko ramdam na akin nga talaga siya. Ramdam ko ang lukso ng dugo na hindi ko pinansin noong una ko itong nakita. Paano ko naman kasi papansinin iyon eh may daddy ito. Iyon na lang ay ang ina nito na inaalam ko. Kung babae naman na nagdala ng anak ko ay hindi ko iisipin iyon dahil hindi naman ako naging pabaya noon dahil gumagamit ako ng proteksyon kaya hindi ko iisipin na may nabuntis ako ng mga panahong iyon.

“My baby.” iyon ang unang katagang lumabas sa bibig ko at saka ko ito hinalikan sa nuo. “My baby.” Pang uulit ko na parang ayaw ko ng malayo ito sa akin. Pero kailangan ko munang kalmahin ang sarili ko at hindi maipahalata kay Alexander na ako ang tunay na ama nito. “Sino ang kasama mo pumunta dito?” Pagkuway tanong ko dito.

“Mama lola. Inihatid niya ako dito dahil nandito daw si daddy.” Lumapit na din siya sa amin at kinuha mula sa pagkakayakap ko si Zander.

“Then where is mama lola?“tanong niya dito. “What happen baby?“ng mapansin na galing din sa pag iyak ito at pinahid ang pisngi nito na natuyuan na ng luha doon.

“I had a bad dream again daddy.” iyon ang sagot nito. Kaya pareho kaming nagkatinginan ni Alexander at nanduon ang kunot nuo namin pareho.

“Shhh! Panaginip lang iyon baby.“pang aalo niya dito at ako man ay lumapit din sa kanila at nakihugod sa likod nito. Lumipat sa pagkakakarga ito sa akin mula sa kanya at yumakap sa leeg ko.

“Tell me about your dream baby. What it is?“tanong ko. Pangalawang beses ko na itong nakita na ganito na nagigising at umiiyak dahil sa masamang panaginip. Bihira ang batang nananigip ng masasama lalo na wala pa itong karanasang masama. Dahil hindi basta mananaginip ang bata kung wala iyong ibang ipinapahiwatig.

Sa unang kwento niya noon. Na mayroon isang lalaki na gusto siyang kunin. Ano naman ngayon naging panaginip nito?

“A old man came up to me again and forced me to go with him.” Naiiyak na pag kukwento nito at hindi inalis ang pagkakasubsub sa balikat ko.

“Ssshhh! He can’t take you with us baby. And I won’t allow that to happen.“buong buo ang boses na sagot ko dito saka ko naman siya tinignan. “Lets talk it about later Alexander. His dream say something. And I know, that you know what I mean.“seryusong saad ko sa kanya na tinanguan niya ako bilang sagot. “Stop crying. Papa is here. I wonxt allow someone hurt you. No one can take you away from me.” Saad na sabi ko dito at masuyong hinahaplos ito sa buhok saka hinalikan sa ulo.

“Papa. Daddy.“tawag niya sa amin. Kaya ayaw man siguro na lumapit si Alexander sa amin ay lumapit ito ng parehong humawak ang maliliit na braso niya sa mga leeg namin. Kaya naman hindi na naiwasan na magkadikit din kami dahil sa pagkakayakap dito.

Masasabi ko sa ayos namin ay may matatawag na akong sariling pamilya. Kusang kumilos ang isang kamay ko at tuluyang iniyakap iyon kay Alexander. Hindi na din siya pumalad pa at hinayaan na lang ako.

“I love both of you.” bulong ko sa kanila.

“I love you too papa.“sagot naman nito sa akin ng ito ang unang kumawala sa pagkakayakap namin. “How about you Daddy. Papa said he love us. Say I love you too.”

Ngayon ko masasabi na talagang sa akin nga nagmana ang anak ko. He got everything to me. His future. Ang talino niya. Kakulitan at higit sa lahat. Ang pagka bossy. Lihim akong napangiti dahil doon.

“Come on daddy. Say I love you too to papa Magnus.”

Hindi niya yata alam ang gagawin. Susundin ba ang sinabi ng anak namin? Well, tignan ko kung makakatanggi siya dito.

“Kumain na tayo baby. Gutom ka na ba. Nakahanda ang mga paborito mong pagkain.” Pang iiba niya ng usapan kaya naman napangiti si Zander sa sinabi niya. Pero ng tatalikod na siya sa amin at mauupo na sana ay muling nagsalita ito.

“Daddy, you haven’t answer papa Magnus. He said he love us.” Napangiti na ako ng tuluyan dahil doon. Kaya naman bago pa manggigil ang Alexander ko ako na mismo ang nag iba ng usaping iyon.

“Ate Joy cooked Fried chicken. At ang paborito mong inihaw na hipon.”

“Talaga.”

“Yes baby.”

“But before that, I want to hear daddy say that he love you too.” Singit parin nito. Ako naman ngayon ang napatampal sa nuo ko ng wala sa oras. Bakit pa nga ba ako magtataka. Zander is like me when I was a kid. Kung ano ang gusto. Iyon ang nasusunod kaya naman pareho kaming nagkatinginan ni Alexander. Wala na siyang magagawa ngayon. Kahit man mapipilitan siya. Gusto ko na ding marinig mula sa kanya ang katagang iyon.

“Sa totoo lang gutom na ako.“sabi niya na nakatingin sa akin. “Sige na. I love him too baby. Lets it.“mabilis pa sa sigundong saad niya na parehas na nakapagpangiti sa amin ng anak ko. Nakipag apiran pa ito sa akin.

“See, I told you papa Magnus. Daddy love you too.”

“Yes baby. So lets eat now.” Tumango ito kaya naman nakalimutan na namin ang unang nangyari kanina. At nawala na din sa isip ng anak ko ang napanaginipan kanina. Hanggang sa matapos kaming kumain ay nandoon parin ang ngiti naming dalawa ni Zander maliban kay Alexander na pairap minsan kong makatingin sa akin.

---

---

“ Ayaw kung buksan ang usapin tungkol sa napag usapan natin kanina bago dumating si Zander kung ayaw mong pag usapan iyon.“ panimula ko ng maiwan kaming dalawa sa biranda ng ikalawang palapag dahil naglaro ang anak namin sa ginawa kong silid para dito.

“Hindi din ako makikipagtalo sayo sa panlilinlang mo sa akin ngayon.“seryusong saad niya na matalim parin ang tingin sa akin.

“Sorry na.“muli kong hingi ng tawad sa kanya. “Saka ka na magalit sa akin. Gusto kong malaman kung lately ba may nakakasalamuha ang anak natin na ibang tao na kakaiba ang kinikilos? Kasi sa mga panaginip niya. Hindi iyon basta ordinaryo lang.”

“Wala naman ako napapansin. Kasi hindi ko naman siya nababantayan maghapon sa eskwelahan nila. Pero kung mayroon man. Hindi naman basta basta makakagawa ng hindi maganda ang taong iyon sa kanya dahil mahigpit ang sikyuridad sa pinapasukan niya.”

“Sa bahay niyo. Wala ka bang napapansin na aaligid aligid?“muli kong tanong.

“Mayroon.“seryusong sabi niya.

“Nakikilala mo ba?”

“Oo!.”

“Sino?”

“Ikaw.”

Damn!

“Hindi ako nagbibiro Alexander.” Gigil na sabi ko sa kanya. Nagawa pa talaga niyang magbiro.

“Hindi din naman ako nagbibiro ah. Eh ikaw lang naman ang aaligid aligid sa bahay kapag nandoon kami. Aba malay ko ba.”

“Maliban sa akin.” Muli akong sumeryuso.

Parang nag isip naman ito saka napatingin sa kadiliman sa paligid. Habang nakasandal sa pader at nakasalikop sa dibdib ang nga braso.

“I think meron.“sabi niya saka muling tumingin sa akin. Ngayon ay talagang sumeryuso na ito saka bahagyang humakbang palapit sa akin. “Nakatanggap ako ng maliit na package kanina. Pero about iyon sa nakaraan ko. Masasabi bang may kinalaman iyon sa napanaginipan ng anak ko?”

“Anak natin.“pagtatatama ko.

“Whatever. Sa akin man galing ang anak ko pero hindi ikaw ang ama.“sabi naman niya.

“Pero itinuturing ko na siyang tunay na anak. Na akin siya. Na sa akin siya galing.”

“Ewan ko sayo.”

“Sabi ko saka na natin iyan pag usapan. Ang gusto kong malaman at mabigyan ng kasagutan ay ang lalaking napapanaginipan ng anak natin. Anything suspicious sa natanggap mong package?”

“Yeah! About the voice recorder. Tatlong boses. Ang unang boses ay boses ng demonyong iyon sa nakaraan ko at ang pangalang boses ay iba pero sabi ng pangatlong boses ay ang una at ang pangalawang boses ay iisa ang nag mamay ari.“mahaba nitong saad.

Kung ganun. May nagmamanman na din sa akin at hindi lang talaga sila ang minamanmanan nito.

“The second voice. Nakikilala mo ba?“tanong ko sa kanya. Dahil kong maalala niya ang boses doon na kahawig ng boses ko ay siguradong makikilala na niya ako.

“Hindi malinaw. Pakikingan ko pang muli iyon para maalala ko kung saan ko ba narinig ang boses na iyon.” Sagot nito.

“Okay! But I want to hear it also. Lalo na iyong pangatlong boses sa voice recorder. Pwede mo bang ipahiram iyon sa akin.” Tanong ko sa kanya. Kung tama ang hinala ko ay ang baliw kong ama ang nagpadala niyon. Gusto ko na lang makasigurado.

At kapag nalaman niya na anak ko si Zander ay nasa panganib ito at tangayin lang ito ng papa at gagamitin ang katalinuhan ng anak ko. At iyon ang hindi ko papayagan.

“Sige, ipapahiram ko sayo bukas. Kung ang nagpadala man noon sa akin ang napapanaginipan ng anak ko. Bakit kailangan pa niyang iparating sa akin ang mensahing iyon?”

Hindi agad ako nakapagsalita. Dahil alam ko ang sagot sa tanong niyang iyon. Gusto niyang sirain ang mga plano ko. Dahil ako lang ang nakakakontra ng mga gamot na ginagawa niya. Dahil ayaw niyang mahigitan ko siya.

“Hindi ko alam.“iyon na lang ang nasabi ko. “Pero simula bukas, magtatalaga ako ng magbabantay kay Zander para makasiguro tayo na walang mangyayaring masama sa kanya. Kailangan mas maingat tayo.”

Tumango ito. Hindi na ito kumontra sa sinabi ko.

“Ganun din ang naiisip ko. Gusto ko ding may magbantay talaga sa kanya.”

“Mabuti kung ganun.”

Kahit papaano ay nagkasundo kami sa isang bagay at iyon ay ang kaligtasan ng anak namin. Natapos ang gabi namin na may maganda kaming napag usapan at hindi na muling naungkat ang naunang tensyon sa pagitan namin.

Bumalik ako ng bahay at agad na tinungo ang research room ko at gaya ng dati ay naabutan ko na naman si Angel na nagsasalin ng kung anong liquid sa test tube na hawak at hinarap ang maliit na kulungang salamin na may lamang Daga.

“What is that for?” Tanong ko sa kanya ng makalapit ako.

“A poison. At gusto kong alamin kong ilang minuto ito bibisa.“sagot niya sa akin.

Hindi na ako nagsalita. Pinanuod ko na lang siya ng kumuha siya ng heringgilya. Ng mapuno niya iyon ng liquid ay nagpatak siya ng ilan sa isang butil ng pagkain para sa Daga at inilagay iyon sa harapan nito. The rat eat it. At wala pang isang minuto at nangisay na ito.

Ngiti ng tagumapay ang nakita ko sa kanya ng magtama ang mga paningin namin.

“That was fast.” Sabi ko saka ko na tinungo ang harapan ng malaking monitor screen ko sa mga nire research ko. “Pero hindi iyan ang mahalaga sa ngayon.” Sabi ko sa kanya ng maramdaman kong sumunod siya sa akin.

“May problema ba?”

“Yeah! At iyon ay ang papa.”

---

YuChenXi

#¹⁵: Magnus

Tama ako ng hinala, boses ni papa ang nasa recorder. But the second voice was me. Pero dahil kuha iyong voice recorder na iyon ng kausap ko ito sa phone nitong nakaraang buwan lang. Na sinabing hindi ko siya mapagtataguan. Ay hindi siya masyadong malinaw. Kaya hindi pa naghihinala sa akin si Alexander.

At saka sino ang nagsabing pinagtataguan ko ang aking ama. Lumayo lang ako para hindi ako makagawa ng pagsisisihan ko. Lumayo ako para hindi ko ito mapatay. Pero ngayon. Baka magawa ko na nga iyon dahil nakikialam na naman ito sa buhay ko. Ano ang balak nito at bakit kailangang makisali ito sa problema ko.

Damn him! Kung may balak siyang masama sa mag ina ko, hindi ko siya mapapatawad. Hindi na ako mangingiming labanan siya at hindi ko na iisipin na siya ang aking ama oras na kinanti niya ang ang mga mahal ko sa buhay. Kung ito walang kaming halaga bilang pamilya niya ibahin niya ako. Ngayon pa na nahanap ko na si Alexander at may anak pa ako sa kanya. Hindi ko siya hahayaang guluhin ang mga plano ko. Hindi ko siya hahayaang magtagumpay sa masama niyang binabalak.

“Anong balak mo ngayon Magnus?“tanong ni Angel sa akin ng lapitan ako sa harapan ng computer ko habang ngakatingin ako sa malaking screen sa harapan ko.

“Kailangan ko ng magbabantay sa anak ko Angel. Kumukilos ang papa at alam kong may masamang balak siya sa mag ina ko.” Sagot ko dito at bahagyan ko siyang tinignan. “Magtatatalaga ako ng babantay sa kanya dahil alam kong ang anak ko ang pakay ng papa ngayon. Ang katalinuhan ng anak ko na mas mataas pa sa IQ lvl. niya. Sa dami ng gamot na nagagawa niya ay malamang gusto niyang pag eksperememtuhan ito at iyon ang hindi ko papayagan.”

“Ano ngayon ang gusto mong gawin ko. Kukuha ba ako sa Factory mo ng ilang tauhan para magbantay sa kanya? O mag ha hire na lang tayo ng bago.”

“Kumuha ka na lang sa Factory Angel dahil kong mag ha hired tayo ng bago ngayon ay baka hindi pa mapag kakatiwalaan. Mas maganda na doon dahil matagal na silang nagtratrabaho doon at nagbabantay sa mga garment nating doon.”

“Sige Magnus. Pero alam na ba ni Alex na pababantayan mo ang anak niyo?”

“Oo! Iyon din ang gusto niya dahil nag aaral pa siya at hindi niya mabantayan ang anak namin. At sa kaligtasan naman ni Alexander. Ako na ang bahala sa kanya. Kaya ikaw lang din ang inaasahan ko at pinagkakatiwalaan ko sa ngayon. Kaya sana hindi mo ako traydorin at bumalik sa aking ama.“seryusong sabi ko sa kanya.

May posibilidad din na bumalik ang tiwala niya sa ama ko dahil matagal silang nagsama bilang buddy sa mga ginagawa ng ama na mga gamot nito.

“Makakaasa ka Magnus. Ng umalis ako sa kanya ay pinutol ko na ang ugnayang mayroon kami.”

“Mabuti kung ganun. Dahil ayaw ko na isa ka sa tratraydor sa akin. At sana sa tatlong taong pinagkatiwalaan kita ay ayaw kong mawala na lang ng basta basta.“seryusong saad ko at muling itinuon ko ang paningin ko sa monitor sa harapan ko.

“Yeah! Huwag kang mag alala.“seryusoong saad niya.

Hindi ko na ulot ito narinig na nagsalita pero narinig ko ang mahinang yabag niya palayo at muling itinuloy ang ginagawa.

Isa din ito na ang buhay ay nasa research lang niya nakatuon. Kaya siguro hanggang ngayon ay wala pa itong sariling pamilya.

Hindi nagtagal ay nagpasya na akong lumabas ng research room ko.

“Lalabas na muna ako Angel. Bahala ka na muna dito.” Paalam ko dito ng umalis ako sa harapan ng computer ko ng masigurado ko nai save ko lahat ng mga nagawa ko ngayong araw.

“Sige lang Magnus.” Sagot nito sa akin. Nangiti na lang ako dahil ni hindi nito inalis ang paningin sa ginagawa niya. Kaya naman tuluyan ko na itong iniwan sa loob.

Pupuntahan ko ang mag ina ko. Wala pa mang 24 hour na hindi ko sila nakikita ay namimiss ko silang pareho. Ang baby Zander ko at ang aking Alexander.

Bago ako tuluyang bumaba ng kwarto ko ay sinigurado kong nai lock ko ang pintuang kanugnog ng research room ko mula loob ng silid ko. May ibang daan naman na lalabasan si Angel kong uuwi na ito. Pero bihira itong nauuwi sa sarili nitong bahay kapag nawili sa ginagawang gamot.

Minsan nga naabutan ko itong nakakatulog na mismo sa loob ng research room at hindi na magawang umuwi. Kaya hinahayaan ko na lamang ito. Siya at ako lang naman ang nakakapasok sa research room ko. At sinisigurado ko naman na hindi siya makakapasok sa silid ko kung nagkataon.

Oo! Minsan naiisip ko talaga. Na kung nagawa niyang iwan noon ang ama ko, ay siguradong kaya din niya akong iwan sa ere. Naniniguro lang ako, hindi sa wala akong tiwala sa kanya, iniisip ko lang ang kaligtasan ko dahil hindi ko alam ang tumatakbo sa isipan niya.

Well, saka ko na iisipin ulit iyan.

Nang makapag ayos na ako ng sarili ay lumabas na ako ng silid ko. May ngiti sa mga labing bagtas ko ang daan patungo sa bahay ng mag ina ko.

Mag-ina ko talaga? Oo! Dahil ang aking si Alexander ang nagluwal sa kanya. Kaya matatawag ko silang mag ina ko.

Pero ganun na lang ang ginawa kong bilis sa paglalakad ng makita ko kung sino ang kausap ng Alexander ko sa gate nila at karga karga pa talaga nito ang anak ko.

Hindi maari. Akin lang sila at wala itong karapatan.

Hindi ako nagdalawang isip na lumapit kay Alexander na ikinagulat niya. Hindi lang lapit kundi dinampian ko talaga siya ng halik sa labi. Panlakihan man niya ako ng mata ngayon ay wala na siyang magagawa dahil nagawa ko na.

“Come to papa, baby.“sabi ko ng abutin ko mismo ang anak ko na karga ni Jace na agad naman na lumipat sa akin. “They are mine.” Iyon ang mga katagang binitawan ko ng mapalapit ako dito dahilan para marinig ko ang panggalaiti ng mga ngipin nito at tapunan ako ng masamang tingin.

“Ano bang problema mo Magnus at basta ka na lang sumusulpot.“paninita niya sa akin pero hindi ko pinansin bagkus muli ko siyang dinampian ng halik. Sa pisngi naman ngayon. Hindi na niya ako magawang itulak dahil karga ko ang anak namin.

“Namiss ko lang kayo ng baby natin kaya gusto ko kayong makita.”

“Baby ko lang Magnus.“pagtatama niya.

“Baby natin.”

“Ewan ko sayo.“umirap pa siya sa akin bago niya binalingan si Jace. “Pasensya na Jace. Pag usapan na lang natin sa ibang araw iyong sinasabi mo sa akin.”

“Pero-”.

“Narinig mo naman diba.“pangbibitin ko sa sasabihin nito. “Kaya alis na.” pangtataboy ko pa.

“Abat-.”

“Tama na Jace.“pigil naman niya dito ng akma itong susugod sa akin. Aba! Kung hindi niya ito pinigilan ay hindi ko ito uurungan. Madali ko na lang maibababa ang anak ko kapag nagkamali ito.

“Makakabawi din ako sayo, makikita mo.” banta nito sa akin pero patulak na sinamahan niya ito palapit sa sasakyan nito.

“Papa, why tito Jace, hate you?”

“He want to take you and daddy away from me baby. And I don’t like that to happen.”

“He can’t take us away from you papa.“sabi nito at titig na titig naman sa akin.

“Yes baby. He can’t.“sagot ko pero nasa kay Alexander at Jace ang paningin ko na may pinag uusapan pa. Patingin tingin din sa akin si Jace. Hindi lang basta tingin matalim ang paraan ng pagtingin niya sa akin. “Your smart. Kaya kapag may naramdaman ka na balak ka niyang ilayo sa akin, ikaw na mismo ang lalayo sa kanya okay.“pang bibilin ko pa dito na tumango naman agad bilang sagot niya.

Hindi nito ako makukuha sa matalim na tingin na iyon, baka kapag nakapag isip isip ako ay siya pa ang pag iksperementuhan ko sa mga gamot na ginagawa ko ng magkaalaman na. At kung nagkamali ito ng kilos ay hindi ako mangingiming gawin iyon. Hindi man ito ordinaryong tao lang dahil mayaman at makapangyarihan din ang pamilya nito ay walang kaso iyon sa akin. Dahil mas higit ako sa kanya. Wala man ang tulong ng pamilyang kinagisnan ko ay nagawa kong iangat ang sarili ko. Sa sariling pagod at pagsisikap ko.

At kung magtatangka itong ilayo ang mag ina ko, doon kami magkakaalamanan.

“Call our daddy baby.” pang uutos ko dito dahil medyo nagtagal pa ang mga ito na nag usap.

Agad naman itong tumalima at malakas na boses na tinawag ang daddy namin na nakapagpalingon sa kanya.

“Wait baby.”

“No! I can’t wait daddy.“sabi naman nito na nakapagpangiti sa akin. Akin ang simpatya ng anak ko kaya walang magagawa ang Jace na ito dahil sila ay para lang sa akin.

Hindi ko man marinig ng maayos ang naging usapan nila ay alam kong nag papaalam na ito dahil kumaway pa siya kay Jace na pasakay na ng kotse nito. Pero bago pa man ito makasakay ay muli akong tinapunan ng masamang tingin na sinagot ko din ng masamang tingin din. Akala ba nito masisindak niya ako. Pwes nagkakamali siya.

Ng makaalis na si Jace ay kami naman ang hinarap ng daddy namin. Seryusong palipat lipat ng tingin sa amin dalawa ng anak namin. Na para bang ang laki ng naging kasalanan naming dalawa sa kanya.

“Zander, diba sabi ko sayo kapag may kausap ako-.”

“Inutusan ko siya.” putol ko sa sasabihin niya. “Ikaw kasi eh. Papalayasin mo na nga iyong tao, umabot pa kayo ng sampong minuto kong magpaalamanan.“sagot ko dahil totoo naman. Ano ba ang pinag uusapan nila na para bag napaka importante iyon.

“At bakit? May pinag uusapan kami kanina bago ka dumating.” Paninita niya sa akin.

Hindi ko muna siya sinagot at tumingin ako sa anak namin na palipat lipat naman ngayon na nakatingin sa amin na para bang inaalam kong nag uusap lang ba kami ng daddy o nag aaway na kami sa lagay na ito.

“Baby, you go inside first. Daddy and papa need to talk.“sabi ko dito saka ko siya ibinaba.

“Yes papa. Daddy, don’t get angry. Because papa and I just love you.“pa inosenteng sabi nito bago nagpaalam sa amin.

“Mag usap tayo.“sabi ko sa kanya ng tuluyan ng makapasok ang anak namin sa loob ng bahay.

“Ano?“may galit na tanong niya sa akin at talaga namang matalim ang tingin na ipinukol sa akin. “Kung iyong paghalik mo sa akin sa harapan ni Jace. Ito ang masasabi ko sayo. Ilugar mo ang kapilyuhan mo.”

“Yeah! Nakalugar naman ang paghalik ko sayo my Alexander. Dahil inilulugar ko lang kung saan dapat ito lumugar.” seryusong sagot ko sa kanya.

“At ikaw, saan ka ba dapat lugar.”

“Sa buhay mo. Sa buhay niyo ng anak natin. Sa puso mo. Doon ako lulugar.” sagot kong muli sa kanya na nakapagpatitig siya sa akin.

Kunot ang nuo. Pero hindi naman nagawang sumagot agad sa akin.

“Tama ang mga narinig mo my Alexander.” basag ko sa pananahimik niya saka ko ikinulong ang pisngi niya sa mga palad ko at muling dinampian ng halik sa labi. “You belong with me, that how I belong to you.”

“Nonesense.” tabig niya sa kamay ko ng makabawi sa pananahimik niya saka sinabayan ng lakad papasok sa bahay nila. Pero pinigilan ko siya sa kanang braso at niyakap ko siya mula sa likuran saka ko ipinulupot ang kamay ko sa kanyang baywang.

“Hindi mo ako habang buhay na maiiwas Alexander. Dahil nararamdaman ko na unti unti na akong nagkakapuwang sa puso mo.“pabulong na sabi ko sa kanya ng dumikit ang bibig ko sa tainga niya. “I love you Alexander.”

“B-bitawan mo ako.” kinakalas niya ang braso ko na ngayon ay nakapulupot sa baywang niya pero wala namang lakas ang mga kamay niya para tuluyang maalis ang mga kamay ko doon.

“Your action is louder than your words my Alexander.” patuloy ako sa pagbulong sa kanya at naramdaman ko ang pagkakiliti niya dahil sa pagdampi ng hangin na nagmumula sa ilong ko at sa bibig ko ng mag salita ako. “You can’t push me, dahil gusto mo ang ayos natin ngayon.”

“Who said that to you.“halata naman na pinipilit nito ang sarili na patigasin ang boses niya sa akin at mag gagalit galitan at pilit na kinakalas parin ang kamay ko na nasa baywang niya. Wala man iyong pwersa ay kumalas na din ako sa kanya.

Saka ko na lang i pu push ang pangungulit ko kahit na gustong gusto kong kulitin siya at makita kung paano siya manlaban sa akin at mamula ang mga pisngi kapag natatalo na siya sa kakulitan  ko. Saka ka na. Ang pakay ko ay gusto kong pag usapan namin ang kaligtasan nilang dalawa. O sabihin kong silang buong pamilya.

“Umalis ka na kung wala kang matinong sasabihin.“galit galitang sa boses na pantataboy niya sa akin.

“Yeah! Aalis lang ako kapag nakapag usap na tayo ng maayos. Hindi ito tungkol sa pangungulit ko kundi tungkol sa kaligtasan niyo ng anak natin.“sabi ko sa kanya.

“Sandali nga Magnus. Sinabi ko naman sayo na huwag mong angkinin ang anak ko dahil hindi mo siya anak.”

“So what? Basta anak ko din siya. Anak ko siya.“pagpupumilit ko.

“Grrrr!.”

“Yeah! I know that you like to bite me my Alexander. Pero saka na iyan kapag nasa loob na tayo ng silid mo o sa silid ko mismo. O sa isang pribadong kwarto na tayo lang dalawa. Sa ngayon,isantabi mo muna ang panggigigil mo sa akin dahil maliwanag pa ang paligid.“pabiro kong sabi sa kanya na lalong nakapanggigil sa kanya sa akin.

Gusto ko man ulit asar asarin ito ay kailangan kong magseryuso. Kailangan kong isantabi muna.

“Inaalam ko pa kung sino ang nasa likod ng nagpadala sayo ng package Alexander.“panimula ko saka ako luminga sa paligid kung may ibang tao lang ba sa malapit. Sa ngayon hindi ko na muna kailangang sabihin na ang sarili kong ama ang nasa likod ng pakanang iyon.

“So iyon ang pakay mo  kaya ka nagpunta dito?”

“Oo! Pero dahil nasa eksina ang Jace na iyon kinailangan kong ilugar siya. So thats it. Nagtagumpay naman ako.“sagot ko. “Gaya nga ng sabi ko, kailangan nating masiguro ang kaligtasan ng anak natin. Simula sa bukas ay may magbabantay sa kanya sa tuwing nasa eskwelahan siya. At dahil alam kong ayaw mo ng may ibang taong nakapaligid sa inyo dito ay sa bahay lang sila magmamasid total naman ilang hakbang lang naman ang layo dito sa bahay ko.“mahabang paliwanag ko. “I know Zander will understand it kung sasabihin nating may magbabantay sa kanya.”

Hindi na naman siya umiimik at nakatitig na naman siya sa akin. Gusto yatang magsalita pero wala namang boses na lumalabas sa bibig niya. So I snap my hand sa harapan ng mukha niya para magising siya sa pagkakatahimik niya.

“Bakit?“iyon ang tanong na unang lumabas sa bibig niya. “Bakit mo ginagawa ito?”

“Do I need to answer that? Dahil kahit hindi ko sagutin ay alam mo naman ang isasagot ko diyan diba.”

“Just answer me.“medyo may tigas ng sabi niya na titig na titig parin sa akin.

“I love you! Mahal kita, mahal ko kayo ng anak natin. At ayaw kong mapahamak kayong dalawa. Ayaw kong ni isa sa inyo ay masaktan. Hindi ko kaya kapag nangyari iyon. Kaya habang mas maaga ay masisiguro ko ang kaligtasan niyo.“sagot ko.

“Bakit siguradong sigurado ka na mapapahamak kami? May hinala ka ba sa kung sino ang nasa likod ng nagbigay ng package sa akin bukas?”

“Kung tama ang hinala ko ay oo! Pero sa ngayon ay hinala pa lang lahat iyon?”

“Pero bakit? Kung tama ang hinala mo, bakit niya ito ginagawa?”

“Kung tama ang hinala ko, ay dahil mapapakinabangan niya ang talino ng anak natin,Alexander.“totoong sagot ko.

“What? Why? Who? Sino ang taong pinaghihinalaan mo?“muli nitong tanong.

“Not now,saka ko na sasabihin kapag nakasigurado na ako.“sagot ko. “Kaya simula bukas, gaya ng sabi ko sayo, ang kaligtasan niyo ang mahalaga ngayon.”

“Ang anak ko lang, dahil kaya kong ipagtanggol ang sarili ko.  Hindi ko kailangan ng magbabantau sa akin.”

“Yeah! Hindi mo na kailangan my Alexander. Hindi mo na sila kailangan,dahil nandito naman ako. Ako ang personal body guard mo.”

Pairap na naman na tumingin siya sa akin dahil sa sinabi ko saka sinabayan na ng talikod sa akin. “Kung wala ka ng sasabihin. Makakaalis ka na.”

“Hey! Sandali lang. Ganun na lang ba iyon. Hindi mo man lang ba ako pasasalamatan?”

“Okay! Thank you.” Pero ni hindi na siya lumingon sa akin kaya naman muli ko siyang pinigilan sa braso at pahilang pinaharap sa akin kaya napasadsad siya palapit sa katawan ko na agad namang kumilos ang braso ko para ipulupot muli ang kamay ko sa baywang niya habang ang isa ay inihawak ko sa batok niya at tuluyang pinagdikit ang mga labi namin.

Sa una ay nanlaki ang mga mata niya. At pilit akong itinutulak pero hindi ko siya hinayaang makawala sa akin at lalo ko pang pinaglalim ang paghalik ko sa kanya.

“Uhmp!”

Hanggang sa naging magaan na ang paghalik ko sa kanya at ninanamnam ang tamis ng kanyang mga labi dahil hindi na siya nanlaban. Bagkus tumugon na siya sa halik ko. Ang kamay na tumutulak sa katawan ko ay unti unti ng nawalan ng lakas iyon at kumilos para kumapit sa batok ko kaya ako naman ngayon ang nagpakawala ng isang mahinang ungol dahil sa pagtugon niya.

“I love you Alexander “paos na boses na bulong ko sa kanya sa pagitan ng paghalik ko sa kanya.

“Uhm. I I-love you too.“iyon ang sagot na narinig ko mula sa kanya na nakapagpatigil sa akin sa paghalik ko. Bahagyang itinulak ko siya at tumitig ako talaga sa kanya. Siya man ay parang naguluhan at napatitig siya sa akin. Hanggang sa mapagtanto ang nasabi niya kani kanina lang at kumilos ito para itulak akong muli pero hindi ko na siya pinakawalan at niyakap ko siya ng mahigpit.

“I knew it. I knew it. You can’t hide your feeling sweetheart, You love me too.“sabi ko sa kanya at hinalik halikan ko pa talaga siya sa leeg ng isubsub ko ang mukha ko doon.

“No! Let me go. Hindi totoo iyon. Nagkamali lang ako ng pagkakasabi.“pilit itong kumakawala na naman sa akin.

“Wala ng bawian iyon. Nasabi mo na. Mahal kita at mahal mo din ako.” Nakangiting kumalas ako ng pagkakayakap sa kanya at hinawakan ko siya sa magkabilang braso. “Look at me sweetheart. Look at me.” Pero hindi siya tumingin sa akin ng deretso.

“Nonsense, bitawan mo ako.”

“No! Hindi kita bibitawan. Hanggat hindi mo aaminin sa akin na mahal mo na rin ako. Please sweetheart. Say it again. Say that you love me too.”

“Hmp! Sabing bitawan mo ako eh. Ano ba?“pilit itong kumawala sa akin. At talagang nilakasan ang pagkakatabig ng kamay ko na nakahawak sa kanya kaya nabitawan ko siya at mabilis na tumalikod at naglakad palayo sa akin.

“I love you Alexander. I love you. Mahal na mahal kita. Mahal na mahal.“sigaw ko na nakapagpalingon sa kanya. Ngumiti ako at muli akong sumigaw. “I love you.“na mas nilakasan ko pa talaga at kahit marinig pa ng sangkatauhan ang sigaw ko ay wala akong pakialam.

“Fuck off Magnus.“mura niya saka lumapit sa akin ng hindi ako tumigil sa pagsigaw na mahal ko siya. Ng makalapit siya at tinakpan niya ang bibig ko pero inalis ko lang iyon. Saka ako muling sumigaw.

“I love you Alexander. I love you “

“Sabing tumahimik ka. Huwag kang aumigaw. Nakakabulabod ka ng buong baranggay. Ano ba?“at muling tinakpan ang bibig ko na muli ko naman inalis. Ngumiti ako sa kanya.

“Hindi ako titigil sa pagsigaw sweetheart hanggat hindi mo ulit sasabihin sa akin na mahal mo din ako.“mahinang sabi ko saka ako muling sumigaw. “I love you. Mahal na mahal kita Alexander.”

“Magnus, ano ba?“paninita sa akin. At paulit ulit na tinatakpan ang bibig ko at paulit ulit naman na tinatanggal ko iyon at muling sisigaw ng mahal ko siya. “Tama na Magnus. Mahal din kita kaya tumigil ka na sa kasisigaw mo. I love you too.“mahinang sagot niya sa akin na nakapagpatitig muli sa kanya. Ngumiti ako at muli ko siyang niyakap.

“Say it again sweetheart.”

“Hmp you fucking asshole bastard jerk. I said I love tou too. Masaya ka na?“galit na mahabang mura niya sa akin.

“Too much sweetheart. I love you.“sagot ko.

“Hmp!.“kumawala siya ng yakap sa akin. “Bastard.“mahinang sabi niya muli. “You freaking bastard. You freaking annoying. But I love you too.”

Dinampian ko siya ng halik sa labi.

“So tayo na diba. Tayo na. As in boyfriend na kita at boyfriend mo na ako.”

Hindi siya nagsalita at tumitig siya sa akin. Saka sinabayan ng pagtango bilang sagot. Muli akong ngumiti ng pagkatamis tamis na ngumiti na din siya sa akin. Kumilos akong muli para paglapatin ang mga labi namin.

Papikit na siya ng makitang palapit ang labi ko ng may tumikhim sa likuran niya. Sa may pinto.

“Ehm.“kaya naman sabay kaming napatingin doon. Natampal niya ang sariling nuo at marahas ang naging pagsandal ng nuo niya sa dibdib ko.

“How can I forgot na nasa bakuran lang pala tayo ng bahay. Damn it.”

“Hahaha. Thats how love mean sweetheart.”

“You bastard.“mahina na namang mura niya.

“Baka gusto niyong sabihin at ipaliwanag ang eksinang nasasaksihan namin ngayon. Nanunuod ba kami ng live movie. Kaylan ipapalabas sa sinehan ang pelikula niyong dalawa.“si Farrah na nakangiting nakatingin sa amin. Kahit ang mama at ang anak namin ay nandoon din. At kahit si Xydel.

Kumilos naman ang anak namin na lumapit sa aming dalawa at nakangiting tumingala sa amin.

“Ang daddy lang ba ang mahal mo papa?“tanong nito sa akin.

“I love you too baby. I really love you.“sagot ko dito. Kumilos ako para kargahin ito. “Your daddy and I getting married very very soon baby. Para maging buong pamilya na tayo.“sabi ko pa dito.

“Magnus!.”

“Yes sweetheart. We are getting married. Dahil ayaw ko ng malayo ka sa akin. Malayo kayo ng anak natin.”

Hindi na siya nakapagsalita pa.

“We can talked about it later. We need to go inside first. Nakakarinig na yata ako ng tunog ng mga pulis dahil sa pagsigaw ko. Baka mahuli pa ako dahil lang sa pagsigaw ko ng mahal na mahal kita.“hinaluan ko na ng biro ang pagkakasabi ko saka ko siya hinawakan sa kabilang kamay at sunod sunod na kaming nagsipasukan sa loob ng bahau nila.

---

---

Jace

POV:

“Siguraduhin mo lang na hindi siya mapapahamak at hindi masasaktan sa mga plano mo. Dahil sa oras na madamay siya ako mismo ang makakalaban mo.” seryusong banta ko dito habang kampante naman na nakaupo ito sa swivel chair at kulang na lang ay paikutin nito iyon sa paraan ng paglalaro nito sa sariling upuan.

Ngumiti ito while he is holding an antique smoking pipe in his right hand pero ng matuon ang pansin niya sa akin ay sumeryuso ito.

“Hindi ko siya gagalawin gaya ng napag usapan natin, bata. Kaya huwag mo akong pagbabantaan. At baka nakakalimutan mo kung sino ngayon ang kausap mo.” Sabi nito sa akin sa seryusong tinig din.

“Hindi ko nakakalimutan kung sino ang kausap ko. Pero huwag mo ding kakalimutan kung sino ako. Dahil kung ano ang kaya mong gawin ay kaya ko ding gawin. Maliban na lang sa paggawa mo ng mga gamot. Kung kaya mong pumatay, kaya ko din kapag kakantiin ang taong mahal ko.” Sagot ko naman dito.

“Anong makukuha mo sa pagmamahal na iyan. Ilulugmok ka lang niyan.“sabi pa nito. Para namang hindi siya nagmahal noon kung nagsalita. Ano? Nagpakasal siya at nagkaroon ng anak ng walang pag mamahal. Malamang ganun na nga siguro. Dahil sa nalaman ko ay mismong mga anak ay pinag i-ekspirementuhan niya. Kaya hindi na ako magtataka. Mas mahal nito ang mga gamot na ginagawa kaysa sa sariling pamilya.

“Huwag mo akong itulad sa iyon. Kung ikaw, gamot ang lang ang mahalaga sayo. Siya naman ang mahalaga sa buhay ko at kaya kong gawin ang lahat para mapasa akin siya. Kaya huwag mong pakialaman at igaya sayo na wala kang pagmamahal sa nakapaligid sayo.“sagot ko dito. “Basta walang pakialaman. Tutulong ako para makuha mo ang gusto mo basta makukuha ko din ang taong mahal ko.”

“Oo naman. Kaya hindi mo ako kailangang pagsabihan dahil wala naman ako pakialam sa taong mahal mo bata.”

“Mabuti na iyong nakakasigurado, para wala tayong magiging problema. Kung wala ka ng sasabihin. Mauuna na ako.“sabi ko dito. Hindi na ito nagsalita at pinatalikod na ang upuan sa akin at humarap sa bintana. Isinenyas ang kamay kaya naman wala na din akong imik na lumabas.

Kung ito lang ang paraan ko para magiging akin siya ay gagawin ko. Hindi ko siya hahayaang mapunta sa lalaking iyon na anak ng baliw na matanda na kausap ko kanina. Kung kailangan kong makikuntsaba dito ay gagawin ko kung iyon lang ang paraan para makuha ko siya ng buong buo.

Nainis ako kaninang umaga dahil sa bweset ako kay Alexander kaya naman hindi na ako nagdalawang isip na puntahan ang ama nito na nakilala ko isang buwan na ang nakakaraan mula ng mataon na ako ang napagtanungan niya na kung bago lang ba ang may ari ng malaking bahay sa tapat ng bahay nila Alex. At doon ko nalaman na ito ang ama ng bwisit na Magnus na iyon.

Hindi ko man alam ang dahilan niya ay nagkainterest ito sa anak ni Alex na si Zander dahil sa araw na iyon noon ay nakita niya ang bata na para bang nahipnotismo ito sa pagtitig dito. Hanggang sa magtanong ito kung sino ang ama niya. Hindi ko iyon sinagot dahil ayaw kong ipagkaluno si Alexander pero lumipas ang mga araw ay nag alok ang baliw na matanda na kung maibibigay ko sa kanya si Zander ay sisiguraduhin niyang  hindi magiging hadlang si Magnus sa pagmamahal ko kay Alex. Ewan pero ano man ang dahilan niya ay parang siguradong sigurado ito na kakamuhian daw ni Alex si Magnus kaya naman nabalot na ng kademonyuhan ang utak ko dahil sa pagmamahal ko sa kanya.

Wala naman sana akong balak makipagsabwatan sa matandang baliw na iyon kung hindi lang umeksina ang anak niya. At sa tagal naming magkakilala at nagpaparamdam ng pagmamahal ko kay Alex ay ganun naman kabilis na nahulog ang loob niya kay Magnus. At iyon ang hindi ko tanggap. Akin lang siya at kung kinakailangan kong gumawa ng masamang paraan para mapasaakin siya gagawin ko. Alexander is only mine. No matter what.

I love you Alexander. At magiging akin ka.

---

YuChenXi

#¹⁶: Alex

Hindi ako makapiniwalang pinagkaluno ako ng sarili kong bibig at sinagot ko siya ng tumataganting na I LOVE YOU TOO. At saka ko na lang napagtanto iyon ng makabawi ako sa kabiglaan.

Damn! Paanong ang dali kong bumigay sa isang matamis na halik lang galing sa kanya. At nawala talaga sa isip ko ang pagmamatigas at kagustuhang makaiwas sa kanya. At mas nadagdagan pa yata ang kakulitan at parang bata siyang nagsisisigaw at sinasabing mahal niya ako at hindi siya titigil kong hindi ko uulitin ang pagsabi sa kanya na mahal ko siya.

Ayaw ko man sanang ulitin iyon pero nakakatawag na siya ng pansin ng iba. Nakakabulabog na. Hindi lang kina mama at kapatid ko sa loob ng bahay kundi buong barangay na sa kasisisigaw na niya. So what should I do maliban sa sabihing muli na mahal ko siya dahil wala talaga siyang pinakikinggan kapag hindi nasunod ang gusto niya.

Damn him! But kinda sweet when he called me sweetheart at nakaramdam ako ng kilig. Tangna! Kinilig ba talaga ako. Well, this is the first time na nakaramdam talaga ako ng kilig dahil sa kanya.

Dahil sa nangyari sa akin noon ay hindi na ako kailanman nakaramdam ng ganitong pakiramdam. Iyong talaga nanunuotbsa buto ang kilig dahil may nagpapakilig talaga sayo. Huh! Whatever. Saka ko na lang ulit papansinin ang kilig ko. Ang mahalaga ngayon ay makapasok na kami sa loob ng bahay dahil may ilan na sa kapit bahay ang nagsilabasan sa kani kanilang bahay dahil sa kasisigaw niya.

Hinila na niya ako papasok ng bahay. At hayon, nakatingin na nagtatanong ang mga mata kahit hindi man sila magsalita sa aming dalawa ni Magnus. At kahit ang anak ko ay nakatingin na din sa amin at pagkuway tinakbo kami palapit at kay Magnus siya nagpakarga.

“Papa, bakit ka nagsisisigaw kanina at sinasabing mahal mo si Daddy. And you look really very very happy? Anything happen?“matalinong tanong ng anak ko sa kanya.

“Guess what baby, mahal din ako ng daddy.” Nakangiti nitong sagot sa anak ko.

“Ahem!“tawag pansin naman ni Farrah sa amin kaya muli kaming napatingin dito gaya kanina ng nasa labas kami.

“Mommy Farrah, did you heard that. Daddy love papa Magnus. Yehee. May papa na ako. May papa na ako.“tuwang tuwa naman ang anak ko at talagang nagtaas pa ng mga kamay.

“We heard baby. Kaya kailangan sa kanila mismo manggaling iyang balitang iyan. Tama ba ako Alex, Magnus?”

“You misunderstand us Farrah.“sagot ko sa kanya saka ko tinignan sa gilid ng mata ko si Magnus.

“No! You heard it right Farrah. We are officially now.“sagot naman ni Magnus dito.

“Kayong dalawa, pag usapan niyo ng mabuti iyan. Hindi iyang ganyan.”

“Oo naman, si Alexander lang naman ang hindi umaamin eh. Pero nasagot na niya ako kanina at hindi na pwedeng bawiin iyon.”

“You tricked me.“sabi ko sa kanya.

“How can I tricked you. I just said I love you, and you answered I love you too.“sagot niya sa akin.

“Oo nga naman Alex. Kaya pwede ba. Ayusin niyo ang mga sarili niyo. Parang bata lang kayo na nagbabangayan eh.” sabad naman ni Xydel sa amin. “Dinaig niyo pa ang batang isip ng anak mo Alex sa pagpapakipot mo.”

“Xydel.“pinanlakihan ko siya ng mata dahil sa sinabi niya.

“Pero bago iyan, gusto naming malaman kong alam na ba ni Magnus ang tungkol sayo? At tungkol sa nakaraan mo?“biglang sumeryuso ang lahat sa paligid dahil sa tanong na iyon ni Xydel at seryusong nakatingin ito kay Magnus.

“Alex told me everything Xydel.”

“Kahit ang kay Zander?“si mama.

“Opo tita.“sagot nito saka niya sinabayan ng pagtango. “At mas lalong minahal ko siya dahil sa nalaman ko. That he can bring a child.” Seryusong dagdag pa niya saka naman siya tumingin sa akin.

“Well, iyon naman pala eh. Basta huwag mo lang sasaktan ang kapatid namin Magnus. At si Zander.“si Farrah.

Para namang sa usapan namin ay binabasbasan na nila si Magnus. O mas tamang sabihing kaming dalawa sa magiging relasyon namin. Wala pa nga kaming napag usapan na maayos. Ganito na ang naging takbo ng usapan nila. Para namang sa pag uusap nila ay namamanhikan na si Magnus para hingin ang pahintulot na pakasalan ako.

Wow! Agad agad naman mag isip ang mama at ang mga kapatid ko kung makaasta. Para na nilang gustong mawala ako sa poder nila.

“I will Xydel, iyan ang wala sa listahan ko. Ang muli siyang pasakitan.“sagot niya dito.

Pero sandali? Paanong naging muli? I don’t remember na napasakitan na niya ako. O mali lang ako ng pagkakadinig?

“Mabuti naman kung ganun Magnus. Para mas malinaw sa ating lahat iyon.”

“Makakaasa kayo. I will love Alexander for the rest of my life. And our baby Zander.“seryusong dagdag pa niya saka siya tumingin sa akin.

Ang kaninang irap na tingin ko sa kanya ay nawala dahil sa lalem niya makatitig na nanunuot mismo iyon sa pagkatao ko. Na ipinapahiwatig ang kaseryusuhan at walang halong pagbibiro.

“Kung ganun, kayo na ang bahalang mag usap for the rest. Buhay niyo na iyan, basta kung may kung hindi kayo napagkakaunawaan pa, hindi kayo mangingiming humingi ng tulong sa amin.“dagdag naman ng mama.

“Maraming salamat po tita. Pag uusapan pa namin ni Alexander ng mabuti ang tungkol sa amin. Diba Alexander?” Patanong na baling pa niya sa akin.

Hindi ko na napigilan ang tumango bilang sagot sa kanya. Wala na ding silbi para magmatigas pa ako. Nandito na eh! Subukan ko na lang kung hanggang saan kami ako kayang dalhin ng napapusakan kong relasyon.

Kaya naman sina mama, Farrah at Xydel ay muli ng nagpaalam para iwanan kaming dalawa sa sala dala si Zander para daw makapag usap kami ng mabuti.

Mahabang katahimikan ang namayani sa pagitan namin ng makapagsulo na kami. Nakatitig lang kaming dalawa sa isa’t isa.

Pero nauna siyang nagbasag ng katahimikan at kumilos siya palapit sa akin sa pagkakaupo at hinawakan ako sa mga palad. Seryusong tumitig sa mga mata ko.

“Please, huwag mo ng itanggi ulit sa akin na mahal mo din ako. Pangako, hindi na kita sasaktan. Gagawin ko ang lahat para hindi na mangyayari iyon.”

Kunot nuo man ang nuo ko dahil iba talaga ang paraan ng mga kataga niya. Pero tumango na ako bilang sagot.

“Sige.”

“Thank you sweetheart. I love you.”

“Mmm! I love you too.“sagot ko na nakapagpangiti na sa kanya sa seryuso niyang mukha. At mabilis p sa sigundo na hinila ang kamay kong hawak niya palapit sa kanya at padamping hinalikan ako saka niya ako niyakap. Yumakap na din ako sa kanya. “Basta wala munang makakaalam nito kapag nasa eskwelahan tayo. Dahil masisira ang image mo bilang guro namin. Alam mo naman siguro iyan.”

“Alam ko! Pero hindi naman ako totally guro. Kaya pwede kong gawin ang gusto ko. Nasa loob man tayo ng eskwelahan o wala.”

“No! Ayaw ko ding tampulan ako ng tsismis. Kaya kung pwede sa atin atin na lang muna.”

“Mmm! Sige, sige.” pagsang ayon niya sa gusto ko saka niya ako muling niyakap. Ako man ay yumakap na din sa kanya.

Mmm! Well, maganda at masarap sa pakiramdam ang yakap siya ng ganito at ngayon ko naramdaman ang kapayapaan na nasa bisig niya. Sana hindi nga siya magbago at hindi lang laro laro sa kanya ang mga ginagawa niya ngayong pagtatapat sa akin.

Susubukan ko at lalasapin ang saya sa magiging takbo ng relasyon namin ngayon. Pero hindi naman ako lalagpas sa puntong ibibigay ko lahat ng tiwala ko sa kanya ngayon. Hindi pa sa ngayon, hindi pa ako handa. Saka ko na lang ipagkakatiwala ng buo ang pagmamahal ko kapag nakapaghiganti na ako sa lalaking iyon sa nakaraan ko.

“Ano ang iniisip mo?“pagkuway tanong niya. Hindi ko na tuloy namalayan na kumalas na pala siya ng yakap at ngayon ay nakatitig na naman siya sa akin.

“May naalala lang ako.” Sagot ko saka ko iniwas ang tingin sa kanya.

“Tungkol saan? Pwede mo ng sabihin lahat sa akin ng bumanagabag sayo. Handa akong makinig.” Sabi niya sabay hawak sa kamay ko at hinila palapit sa kanya at isinandal ang ulo ko sa balikat niya. He place his arms around my shoulder and kiss me on my forehead.

What a sweet gesture?

“Okay lang ako. Basta ang usapan natin. Walang ibang makakaalam muna ang tungkol sa atin kapag nasa paaralan tayo. At tungkol naman sa pagbabantay sa anak ko. May nakuha ka na ba?”

“Mayroon na. Kaya huwag na iyon ang aalalahanin mo.”

Tumango ako.

Kung sino man ang lalaking nagpadala sa akin ng voice recorder, Ano ang pakay niya sa amin? Bakit sa tuno ni Magnus ay parang may masama talagang balak ito sa amin? Kung ang lalaking iyon naman ang nagpadala non, ay bakit kailangan pa nitong magbigay ng clue tungkol dito mismo? At kung tama ang sinabi ni Magnus at kung tama ang hinala nito kung sino man iyon, sino ito? At bakit parang masyadong nag aalala siya sa amin dahil sa taong iyon?

Ewan ko! Pero may mali ngunit hindi ko naman alam kung saan doon ang mali? At iyon ang aalamin ko.

Sa paglipas ng mga oras ay kung ano ano pa ang napag usapan namin. Naging magaan na ang pakikipag usap ko sa kanya ngayon dahil nakapaglinawan na kami at higit sa lahat at ang inungkat nito ang sinabi kanina ng nasa labas pa kami. Iyon ay ang pakasalan daw ako.

Agad agad? Naluluko na ba siya? Hindi ba niya alam kong gaano kabigat na obligasyon ang papasukin niya sa sinasabi niyang kasal.

“Stop it Magnus, masyado ka yatang advance na mag isip. Ni wala pa ngang 24 hour tayong mag relasyon, kasal na agad ang gusto mo.“hindi ko na naman mapigilan ang mainis sa kanya ngayon.

“Pero doon din tayo papunta. Bakit papatagalin pa natin?”

“Magnus, hindi biro ang kasal na sinasabi mo. Nag iisip ka ba?”

“Oo, nag iisip ako at hindi ako nagbibiro. Alexander. My Alexander.“sabay hawak ng mga palad ko at dinala iyon sa mga labi niya at dinampian ng halik. “Simula ng makilala kita iyon na talaga ang balak ko. It took me a long time na dumating ang araw na ito. At ngayon, we are officially together now, I want to marry you.”

“Magnus, I told you, marriage thing is not a joke.”

“I know! I know! Ayaw ko lang na mawala ka pa sa akin. Ayaw ko lang na maagaw ka ng iba sa akin. Ayaw ko lang na may ibang aankin sa pag ibig mo maliban sa akin. At lalong ayaw kong may ibang tao at isingit ang sarili sa iyo at sa anak natin. I love you Alexander. I love you. I love you so much.”

Naiiling na nakatitig ako sa kanya.

“How could you say that you took long time para dito? Hello, Magnus, magdadalawang buwan pa lang tayo magkakilala. Saka kung gusto mong maging maganda ang takbo ng relasyong mayroon na tayo ngayon. Huwag mong madaliin ang lahat. Baka nabibigla ka lang. Oo! I feel that I love you now. Dahil ramdam ko naman na totoo ka sa mga sinasabi mo ngayon. Pero hindi natin masisiguro na tayo ang panghabangbuhay na magsasama. Pwede ding magbago ang nararamdaman mo. At tanong ko. Bakit ako? Bakit ako gayong ang dami namang iba diyan?” mahabang lintaya ko.

“Two months for me is long enough. And we can know each other more kapag kasal na tayo. Alexander, please. Accept my proposal. Saka hindi basihan ang tagal ng pagkakakilala kung talagang mahal mo ang isang tao. I love you. Kahit na ilang taon pa ang lilipas ay hindi iyan magbabago dahil napatunayan ko na iyan.”

“Ewan ko sayo. Saka na natin iyan pag usapan.” Palabing pairap na naman na tumingin ako sa kanya dahil wala na akong ibang masabi dito. Kung magsalita lang eh para bang matagal na niya akong minamahal. Edewow! May ganun ba?

“Yes Alexander. Huwag mo ng pag isipan ng matagal. Dahil magpapakasal tayo. Sa akin lang kayo ng anak natin. Kaya habang maaga pa pag planuhan na natin iyan. Okay! Ako na ang bahala sa lahat. Sa ngayon gusto kong magpakasal tayo kahit simple lang muna.”

“Hey! Hindi pa ako pumapayad. Kung makapagplano ka naman eh!.”

Ngumiti siya saka ako dinampian ng halik sa labi.

“Pero papayag ka din. Kaya magpapakasal tayo. One month is long enough for us to prepair. So be ready sweetheart. Soon, you will be mr. Alexander Rodriguez Mondragon. And ipapaayos ko ang birth cert. Ng baby Zander natin para tayo na ang maging legal na magulang niya harap ng batas at sa karamihan.”

Grrr! What now? Ano pa ba ang masasabi ko? Parang siguradong sigurado na siya sa mga plano niya at para bang ang tagal na nga niyang pinagplanuhan ang mga sinabi niya.

“Bahala ka diyan.” naiinis na ako sa kanya.

“Mmmm! Yeah, so we can do the next step for our relation sweetheart.“ngayon naman pilyo na siyang nakaniti at nawala na ang kaseryusuhan sa mukha niya kanina saka niya binasa ng dila ang labi na nakatingin sa labi ko. Pababa pa yata ang tingin sa leeg ko.

“Shut up! Stop looking me like that. You perverted Magnus Mondragon.“gigil na paninita ko sa kanya na tinawanan lang niya. Pero kumilos siya at hinila ako saka muling niyakap.

“I love you. And can’t wait to hold you in my arms everyday my Alexander.”

“Hmmmp! I love you too.“sagot ko naman sa kanya saka ko tinugon ang yakap niya at isinubsob ko ang mukha ko sa leeg niya.

Bahala na nga siya. Sige na! Siya na ang bahala! Magpapatangay na lang ako sa gusto niya. Total naman, mahal ko din talaga siya. At looking forward na lang ako kung saan kami dadalhin ng bilisng galaw niya.

---

YuChenXi

#¹⁷: Alex

“Good morning sweetheart.” Nakangiting sumalubong sa akin si Magnus. Ito ang unang araw namin bilang kami. And I feel wierd. No! I mean, kakaiba ang aura niya kumpara sa dati.

Napakaaliwalas ng mukha niya, kumikinang ang kislap ng mga mata. O sadyang namamalikmata lamang ako at kung ano ano na ang nakikita ko?

“Morning.“sagot ko sa kanya. Lumapit siya sa akin saka niya ipinulupot ang braso sa baywang ko. “Hey! Bitawan mo ako. Umagang umaga nanlalandi ka.” Sita ko pero hindi ko naman nilakasan ang pagtulak ko sa dibdib niya.

“At least ikaw ang nilalandi ko at hindi ibang tao.” Paglalambing pa niya saka isinubsob ang mukha sa balikat ko at pinanggigilang amuyin kaya naman nakaramdam ako ng kiliti at bahagyan ko siyang itinulak.

“Ano ba! Nakikiliti ako. Pwede ba tumigil ka na. Baka may makakita sa atin.” Sabi ko sa kanya saka ko kinakalas ang braso niyang nakapulupot parin sa baywang ko pero mas hinigpitan niya iyon at mas pinaglapit ang katawan namin kaya naman ramdam na ramdam ko ang init na lumalabas sa katawan niya. Hindi lang iyon. Ramdam ko din ang bagay na iyon sa gitna niya at bahagyang pagkibot niyon.

“I love you sweetheart.”

“I love you too, but please let me go.” Muli kong utos sa kanya.

Ngumiti siya saka tumango. Bago pa man niya ako pakawalan ay mabilis na dinampian niya ako ng halik sa labi.

“Where is Zander?” Pagkuway tanong niya.

“I’m here.” Mabilis naman na sagot ng anak ko na siyang dahilan para mapapiksi kami pareho dahil nasa likuran ko lang pala siya. “Kanina pa ako dito daddy, but I give papa Magnus a time to great you.” Dagdag pa nito.

“At kailan ka pa natutong magbigay ng time para doon. Iyan ba natututonan mo sa school?“tanong ko pa.

“Nope. But I learn it with my own.“sagot niya saka niya kami nginitian. “Lets go. Mali-late na tayo.” Aya na nito sa amin na parang matanda lang kung magsalita. Nauna na itong sumakay ng kotse.

“Matatagalan mo ba ang anak ko sa ganyan niyang ugali?“pagkuway tanong ko sa kanya ng magkatinginan kami.

“Of course at sabi ko naman sayo. Anak natin diba. NATIN.” Pang uulit niya sa salitang natin. At talagang ipinagdiinan pa talaga.

“Whatever! Siya nga pala. Sila na ba ang itinalaga mong magbabantay kay Zander?“tanong ko na naman ng mapatingin ako sa harapan ng bahay niya sa kabilang kalsada na nakatingin din sa amin.

May apat na lalaking nakauniform ng itim at saka itim na kotse at dalawang itim na big bike.

“Hindi ba kalabisan na apat ang magbabantay sa kanya? Over naman yata.”

“Nope! Sa katunayan kulang pa iyan. Naninigurado lang ako dahil ayaw kong may masamang mangyari sa anak natin.”

“Ikaw ang bahala. Pero may alam ka na ba sa nagpadala sa akin ng recorder?” tanong ko muli sa kanya.

“Wala pa. Inaalam ko pa lang.”

“Daddy, papa. Let’s go.“tawag pansin naman ng anak ko ng mainip na yata sa paghihintay.

“Coming baby.“siya ang sumagot saka niya ako muling tinignan at hinawakan sa kamay. “Lets go sweetheart. Our baby, can’t wait anymore.”

Tumango ako. Pinagbuksan niya ako ng pintuan ng kotse niya at siya na din ang nagsara. Hanggang sa tuluyan na nga kaming umalis para makapasok na sa kanya kanya naming klase.

“Remember what we told you baby.” Si Magnus ng ihatid namin mismo sa may gate ng eskwelahan ang anak ko.

“Opo papa. Huwag po kayong mag alala. Don’t talk to strangers. At saka po nandiyan naman po ang mga initusan niyong titingin sa akin. So don’t worry too much papa.”

“I know that you know what to do in case of emergency baby. Just use your brain to think what is better to do then okay.”

“Yes papa. I will. Bye, papa. Bye daddy.”

“Takecare baby.“humalik pa ito sa mga pisngi namin bago siya tuluyang pumasok sa eskwelahan nila. Kami naman ni Magnus ay kinausap din ang guard to look after him  at sinabi din naming ang mga lalaking nasa hindi kalayuan ay ang mga body guard ng anak ko.

“Sigurado ka bang hindi mapapahamak ang anak ko? Kasi mas kinakabahan ako dahil sa mga body guard na nakapaligid sa kanya?“tanong ko sa kanya ng bagtas na naman namin ang patungo ng AU.

“Huwag kang masyadong kabahan sweetheart. I won’t allow others to harm him. At sabi ko naman sayo. Naninigurado lang ako.” Kampanting sagot niya sa akin habang sa daan ang paningin niya.

“Okay. Pero kung may alam ka na doon. Sabihin mo sa akin. Ng makapaghanda din ako.”

“Sige sweetheart. Pero huwag na iyon ang isipin mo sa ngayon. Ang dapat na iniisip mo ay ang tayo.” Sabay sulyap sa akin.

Kinunutan ko siya ng nuo. Ano naman ang iisipin ko tungkol sa amin?

“Ewan ko sayo. Magmaneho ka na lang.” pang iiba ko ng usapan. Wala naman kasi ako kaalam alam sa relasyon na iyan dahil hindi ko na sinubok noon dahil sa nangyari sa akin. So I don’t have any idea if how to make this relation work. Bahala na lang siya. Makikiayon na lang ako sa gusto niya.

“Mmm! Wala ka man lang kalambing lambing sa akin. Dadalawa na nga lang tayo at walang kasama. Kahit man lang maging clingy ka kahit minsan lang.”

“Tigilan mo ako Magnus. Saka na iyan. Ang importante ngayon ay ang pag aaral ko at ang pagtuturo mo.”

“Isang buwan na lang ako sa pagtuturo. Pero kahit ganun man. Ihahatid ko parin kayo ng anak natin. At kapag wala ako sa loob ng Universidad. Huwag kang makikipaglandian sa mga ka klase mo. At huwag na huwag kong malalaman na nilalandi ka pa ng Jace na iyon.” Domenanting sabi niya sa akin kaya naman hindi ko mapigilan ang hindi siya irapan.

“Kaibigan ko si Jace. At hindi ko siya iiwasan dahil lang sa sinabi mo. Saka pwede ba. Kung makapagsabi ka naman ng landi para ko naman gawain iyon. Ikaw nga itong maraming lumalapit sayo. Kaya sarili mo ang pagsabihan mo at hindi ako.” Sagot ko sa kanya. “Kaya ikaw ang umayos. Kung ayaw mong makipaglandian din ako sa iba. Iwasan mo ang mga malalanding lumalapit sayo.” Dagdag ko pa dahilan para biglain niya ang pagtigil niya ng sasakyan. “Ano ba! Bakit ka ba biglang mag pre preno na lang.” Paninita ko pero ang luko nakangiti lang siya ng abot hanggang tainga.

“I smell someone jelly. Ibig bang sabihin niyan seloso ang sweetheart ko?“tanong pa niya sa akin saka muling kumilos para pausadin ang kotse niya pero hindi para ipagpatuloy ang pagmamaneho papasok sa school kundi ipinagilid iyon sa daan dahil binusinahan siya ng ibang sasakyan na nasa likuran namin.

“What are you doing? Tara na Magnus. Mala late na tayo.” Pang uutos ko ng alisin nito ang setbelt niya at kumilos na lumapit sa akin at ipinahiga ang sandalan ng upuan ko.

“What do you think sweetheart huh?” Saka  niya idiniin ang dibdib ko para mapahiga ako ng tuluyan doon . “Tigilan mo ako Magnus. Hindi ka nakakatuwa.” Pang tutulak ko sa kanya.

“I just want to kiss you sweetheart.” Malambing na sabi niya sa akin at maingat na inalis ang kamay kong tumutulak sa kanya palayo sa akin.

“Kiss? Do you need to lie me down if you just want to kiss me. Magnus. Tigilan mo ako.” Gigil na muli kong sagot.

“Naman sweetheart. Sabi naglalambing lang ako sayo eh. Pagbigyan mo na ako.”

Pinagmasdan ko siya. Saka ko siya inirapan pero tumigil na ako sa pagtulak sa kanya kaya naman napangiti siya.

“Ganyan nga sweetheart.” Bulong niya saka niya unti unti akong niyuko at sakupin ang labi ko ng labi niya.

“Uhmm.”

Bihasang naglumikot ang labi niya sa akin kaya naman kusa na din akong tumugon para namnamin ang dulot ng halikan namin.

Taste sweet and I feel his lips on mine so soft. At ang mata kong nakatingin sa kanya ay kusang pumikit at ang kamay kong nakaharang sa dibdib niya ay kumilos to wrap on his neck na lalong lumalim ang paghalik niya sa akin.

Nakakapang init ng katawan lalo na ang maramdaman ang dila niyang naglulumikot na sa loob ng bibig ko and sucking my tounge that make me more moan louder.

“Mmm!.” At bago pa man ako tuluyang madarang ay kusa siyang kumilos para itigil ang halikan namin. He caress my cheeks saka niya ipinagdikit ang mga nuo namin.

“I love you sweetheart.” Bulong niya pagkatapos na sa tuno ang hirap na hirap.

“Mmm! I love you too.” At para kaming naghabol ng hininga dahil lang doon. Pareho kaming hiningal at parang tumakbo ng ilang kelometro dahil lang sa init ng halik na pinagsaluhan namin.

“Just kiss sweetheart.” Dagdag pa niya. “Ayaw ko man sana pang tumigil pero kailangan. Baka hindi tayo pareho makapasok sa eskwelahan nito.”

Doon ko lang napagtanto ang ibig niyang sabihin dahilan para maramdaman ko ang pag iinit ng mukha ko. Saka ko iniwas ang mukha ko sa kanya. Natawa siya dahil sa naging reaksyon ko at muli akong dinampian sa labi bago siya kumilos para ayusin ang upuan ko at umupo na din siya ng maayos.

“Your so cute sweetheart when you blush that make me want you more.” Sabi pa niya at muling sumulyap sa akin bago niya pinaarangkada ng pausad ang kotse niya.

“Shut up.” Muling pairap na tinapunan ko siya ng tingin but this time, I hold his one hand while he is driving. “Just drive.”

Mahinang tumawa siya pero hinayaan na lang niyang hawakan ko siya kamay. Hanggang sa tuluyan na nga naming narating ang AU.

Gaya na naman ng dati. Agaw pansin talaga siya estudyante lalo na sa kababaihan. At heto na naman, sinalubong siya ng sangkaterbak na pagbati mula sa mga ito. Syempre bilang guro ay hindi naman niya sila mabaliwala. So I decide na iwanan siya and go first. Pero dahil sa inis ko sa mga babeng nanlalandi sa kanya ay dumaan ako sa gitna nila at talagang siniko ko pa siya para magawan niya ng paraan na tapusin na ang kabaliwan ng mga estudyante sa kanya.

Bahala sila kung kamuhian ako dahil napansin kong matalim ang naging tingin nila sa akin at may mahinang nagmura pa dahil sa bahagyang pagtulak ko sa kanila.

Ngiti lang ang isinagot sa akin ni Magnus pero nakitaan ko ng kaaliwan sa kislap ng mga mata niya. At talagang natutuwa pa talaga siya sa nakitang pagkainis ko. Ganun ba iyon.

Hmp! Ewan ko sa kanya. Basta huwag ko lang makikitang makikipaglandian talaga siya iba. Ngayon pa na kami na. Lintik lang ang walang ganti kapag ginawa niya iyon. Makikita niya kapag nagbalak siya.

“Magandang umaga ulit sa inyo ,at gaya ng sabi ko, pag aaral muna ang atupagin niyo. I am counting you all for passing this school year.” Sabi niya sa mga ito. “Mauuna na ako. Go to your room also, and don’t just stand there.” Bilin niya pa sa mga ito na agad naman siyang sinagot ng oo and again, they are saying goodbye to him.

Hindi ko man siya nilingon ay alam kong humabol siya sa akin hanggang sa nakaagapay na siya sa paglalakad sa akin.

“You don’t need to do that sweetheart. All you need to do is, speak it out. At sabihin sa kanila na boyfriend mo ako. Siguradong hindi na sila magtatangkang lapitan ako.”

Inismiran ko siya at hindi pinansin ang sinabi niya at nagpatuloy ako sa paglalakad.

“Tsk! Your jealous that you don’t have too.” Pagpapatuloy pa niya. “Kung hindi lang sa sinabi mong huwag kong sabihin at ipahalata sa iba na tayo na, naku. Kanina pa kita hinalikan dito sa gitna ng daan para hindi mo na ako iniirapan ng ganyan.”

“Shut up prof. Magnus.”

“Haha! Tinawag mo pa akong prof. Gayong you shutting me up. At ang init ngayon ng ulo mo, may regla ba ang sweetheart ko.” Pagbibiro pa niya na siyang dahilan para mapalingon ako sa kanya ng marahas.

“Your not funny.” Sagot ko sa kanya. Maybe  yes. Minsan naranasan ko talaga ang duguin at iyon ang isa sa ikinaasar ko sa sarili ko. Dahil dinadalaw ako ng buwanang dalaw kong wala lang akong gamot na iniinum. Kapag nakakalimutan ko ngang uminom ay pakiramdam ko gusto kong magwala dahil sa dalaw ko. I hate it, malagkit sa pakiramdam at ang hindi ko maatim na ginagawa ko ay ang maglagay ng napkin sa mismong brief ko.

Nakakabwesit lang ba. At ganun pala ang pakiramdam ng mga babaeng may dalaw. Mainitin ang ulo at malagkit sa katawan. At kung tutuusin limang beses o higit ka pang magpalit dahil nakakadiri na sa lagkit iyon. Grrr! Kaya nga simula ng nerekomendahan ako ng papa ng gamot ay hindi ko na talaga kinakalimutan ang pag inom  niyon. Dahil ayaw ko ng maranasan ang reglahin.

Ako! Lalaki na nereregla. Wow! Saan ka pa.

“Okay! Sorry na. Ikaw naman eh hindi ka na mabiro.“sabay taas ng dalawang kamay bilang pagsuko. “Pero hindi mo maiiwasan iyan kapag hindi ka nag tatake ng gamot sweetheart. Dahil hindi na kita papayagang uminom non kapag kasal na tayo.”

“Hmp! Tigilan mo nga ako. Kapag kasal na tayo? Hello, matagal pa iyon. Nagsisimula palang tayo kaya malabo pang mangyari iyan.”

“Yeah! Pero isang buwan mula ngayon, kasal na tayo sweetheart. So be ready. Dahil palipad tayo papunta Canada sa susunod na buwan dahil nandoon sina mama. At doon gaganapin ang kasal nating dalawa.” Seryusong sabi niya na nakapagpatigil sa akin sa paglalakad at tinitigan siya. “You heard me right sweetheart. Dahil nasabi ko na sa mama na ikakasal na ako. At sabi niya. Sila na ang bahala sa preparation ng kasal natin.”

“Hindi ka ba nagmamadali sa lagay na iyan? Aba Magnus, kasal na iyang inaalok mo sa akin. Baka nakakalimutan mong hindi basta basta ang kasal at may anak ako. May anak ako, Magnus.”

“May anak tayo. Oo! Kaya nga pakakasalan kita diba.”

“Bahala ka sa gusto mo. Tapos sisisihin mo na ako kapag nakapag isip ka ng hindi mo pala ako ng dapat mong pinakasalan. Kung darating ang araw na iyon. Hindi na kita pakakawalan.” Pagbabanta ko sa kanya sabay talikod sa kanya at ipinagpatuloy ko ang oag lalakad papasok sa department namin na agad din naman siyang humabol ag muling umagapay sa akin sa pag lalakad.

“Yeah baby! At hindi iyon mangyayari. So be prepared. Mag oonline mamaya ang mama sa messenger at kakausapin ang mga magulang mo para samahan ako hingin ang kamay mo sa kanila.” Pagpapatuloy pa niya. “Okay sweetheart. We’re here. Pumasok ka na, mamaya na lang ulit tayo mag usapa.” Sabi niya at bago pa man ako makasagot ay tinalikuran na niya ako.

Gusto man siguro niya akong dampian ng halik bago umalis ay nagpipigil lang siya dahil maraming tao sa paligid.

Ako man ay napailing na lang sa naging takbo ng usapan namin. Saka ko na ulit iyon iisipin at kailangang mag fucos ako sa pag aaral at hindi siya dapat ang tumatakbo sa isipan ko.

Oo! Fucos lang muna.

Kaya naman nagtuloy na ako papasok ng room namin ng tambangan ako ng ilan sa mga ka klase ko.

“Bakit?“tanong ko sa kanila ng tangkain kong umiwas ay muli nila akong hinarangan.

“Masyado yata kayong malapit ni Sir Magnus. Anong relasyon mo sa kanya? Pinsan mo ba siya?“tanong ng isa.

“No!” Matipid na sagot ko dahil iyon naman ang totoo. “Bakit? Kung pinsan ko ba siya? Ano naman sa inyo ngayon?” Pabalang na balik tanong ko sa kanila.

“Sa totoo lang, ayaw namin sa iyo dahil hindi ka palakaibigan.”

“Ayaw ko din naman sa inyo kaya patas lang tayo. Hindi ko naman kayo inaano kaya huwag din niyo ako pagdiskitahan.”

“Hindi naman kami mang aaway eh. Tinatanong lang namin ng maayos kung kaano ano mo si Sir. Tapos pabalang ang sagot mo sa amin.”

“Sinagot ko naman ng tama ang tanong niyo. So what now?”

“Okay! Pero ano ang kaugnayan mo sa kanya?”

“Kapitbahay ko siya. Kaya sabay kaming pumapasok ng school. Ayos na ba iyan bilang sagot sa tanong niyo.”

“Yeah! Thank you. Pero isa pa. May asawa na ba si Sir?“muling tanong ng isa.

“Yeah! Ikakasal na siya sa susunod na buwan. Invited daw sana kayong lahat kaso sa canada naman daw ang kasal.” Walang patumpik tumpik na sagot ko sa kanila para matigil na sila sa pagpangarap sa kanya. Nakakairita lang ba.

“Ay sad! Hindi ka ba nagbibiro sa sinabi mo?”

“How can I? You can ask prof. Magnus para ma comfirm niyo na totoo ang sinabi ko. Kung wala na kayong sasabihin, makakaupo na ba ako sa upuan ko?”

“Okay! Thank you sa imformation.”

“Welcome.” Saka na ako nagtuloy sa pagpasok at ng makaupo na ako. Laglag ang mga balikat nila dahil sa sinabi ko. Mabuti nga iyon. Dahil hindi na siya available para landiin ng iba.

Hmp! Na lang ang naibulong ko habang tahimik na na naghihintay na sa first subject namin.

---

YuChenXi

#¹⁸: Magnus

“Salamat po sa pagtanggap ng bisita sa ganitong oras tita.” Seryuso man pero may ngiti sa labi kong sabi sa mama ni Alexander ng siya ang nagbukas ng gate nila. Alas nueve na kasi ng gabi.

“Okay lang iyon Magnus, tuloy ka. Tamang tama. Nandito ngayon ang papa ni Alexander para tuluyan mo ng makilala.” Sagot naman nito. “Pinapatulog kasi ni Alex ang anak niya kaya hindi siya ang nagbukas ng gate para sayo. Halika na.”

Nagpasalamat akong muli dito saka sumunod na ng ito ang hinintay kong maunang maglakad papasok.

“Maupo ka na muna hijo. Maghahanda lang ako ng meryenda. Tatawagin ko na din lang si Alex baka tulog na si Zander.”

“Salamat po tita.” Sinabayan ko ng pagyuko bago ako naupo. Iniwan na nga akong mag isa at paakyat na ng hagdan. Tama namang pababa ng hagdan din ang papa ni Alexander.

“Sino ang bisita natin sa ganitong oras Martha.” narinig kong tanong nito at napatingin nga ito sa akin.

“Boyfriend ng anak mong si Alexander. Puntahan mo muna ng makilala mo na ang mamanugangin mo.” Narinig ko namang sagot nito sa asawa.

“Sige, ng makilala ko naman bago ako bumalik ng hospital.“sagot naman nito saka naglakad ng palapit sa akin. Tumingin at pinagmasdan ako kaya naman hindi ko din mabawi ang tingin dito ng tumayo ako para batiin ito.

“Magandang gabi po. Ako nga po pala si Magnus, Sir. Kinagagalak ko po kayong makilala.” Magalang na pagbati ko dito saka ko inilahad ang kamay ko dito para makipagkamay.

Tinanggap naman nito ang pakikipagkamay ko. “Sige, maupo ka. Ginabi ka yata sa pamamasyal, hindi ba pwede sa bukas mo na lang gawin ang pamamasyal?” Seryusong tanong nito sa akin ng umupo na din sa katapat na sofa sa inupuan ko.

“Pwede naman po, pero sinadya ko po talaga sa gabi dahil itinataon ko na makilala kayo. Alam ko naman po na busy kayo sa trabaho niyo bilang doctor. Kaya hindi po ako nagkamali ng oras at araw ng pagpunta dahil nandito kayo at hindi ako nabigo na makilala ko nga kayo ngayon.” Mahabang sagot ko dito.

“Kung ganun, may mas mahalaga pa ba akong malaman kaya ka nandito?”

“Ganun na nga po sir.”

“Alam mong lalaki ang anak ko. Bakit mo siya nagustuhan?”

“Alam ko po sir.” Seryusong sagot kong muli. “At hindi ko lang siya gusto kundi mahal ko ang anak niyo. Hindi po ako nandito kung alam kong babae ang anak niyo. Siya ay siya, hindi niya kailangang maging babae para magustuhan at mahalin ko siya. Kaya nandito po ako, para opisyal na hingin ang kamay niya sa inyo. Dahil gusto kong pakasalan ang anak niyo.” Deretsong sabi ko dito. Bakit pa ako magpaligoy ligoy pa kung iyon naman ang balak ko talaga. Kaya nga nandito ako para talaga doon, at sa lalong madaling panahon ay makasal ako sa kanya bago pa man niya malaman ang katutuhanan sa likod ng mga naging kasalanan ko sa kanya. At least kapag nalaman na niya, ay kasal na kami at hindi na siya basta basta mawawala sa akin. Dahil may panghahawakan na ako kung sakali man.

“Hindi ko alam kong gaano ka katotoo sa mga sinasabi mo, baka nabibigla ka lang. Alam mo ba ang ibig sabihin ng inaalok mo sa anak ko, at sinasabi mo sa akin. Kasal iyan, at hindi basta kasal kasalan lang. So you may think a hundred times bago mo alokin ang anak ko sa papasukin niyong bagong yugto ng relasyon niyo.”

“Hindi lang hundred times ako nag isip.  I have the chance then, matagal ko ng gusto siyang pakasalan. Kaya ngayon po, nagkaroon na ako ng pagkakataon, hindi ko na sasayangin ang mga araw na magdadaan pa sa kasalukuyan.”

“And how about his condition? Alam mo na ba ang kalagayan niya? His son?”

“Opo. At isa pa iyan sa gusto kong hingin ng pahintulot sa inyo, ang palitan ang birthcertificate ng anak namin. At ilagay doon na kami na ang tunay niyang mga magulang.”

“Namin? So inaangkin mong sayo ang anak niya na anak ng ibang lalaki?“kunot nuong tanong niya sa akin.

“Kaya nga po gusto kong palitan iyon. Dahil anak na namin ni Alexander si Zander. Kaya sana po, payagan niyo ako sa bagay na iyan. At payagan niyo akong pakasalan siya.”

“Nakikita ko ang kaseryusuhan mo sa mga sinasabi mo, sana hindi ka lang nagmamadali at sa pagmamadali mong iyan ay baka mapadali din ang pagsisisi mo kung sakali. Kaya inuulit ko, hindi basta basta ang inaalok mo. Kalayaan mo at dignidag mo ang nakasalalay dito. Kaya mo bang harapin ang mga panghuhusga ng mga tao, na minsan ng dinanas ng anak ko?”

“Wala akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao, dahil hindi sila ang bumubuhay sa akin. At kaya kong buhayin sina Alexander at ang anak namin at kaya ko silang ipagmalaki na si Alexander ang pakakasalan ko at anak ko si Zander sa kanya.”

Inaarok nito ang mga sinabi ko sa paraan ng pagtitig niya. Seryuso. Hanggang sa narinig ko ang pagpakawala nito ng malalim na buntong hininga saka muling tumayo kaya naman tumayo din ako. Lumapit ito sa akin at tinapik ako sa balikat.

“Sana hindi mo pagsisihan ang magiging pasya mo. Kaya, sige. Ipagkakatiwala ko sayo ang anak ko at ang apo ko. At sana, hindi ko malalamang masasaktan lang sila sa piling mo.”

“Hindi po iyon mangyayari sir.” Buong buong sagot ko diyo.

“Then, start calling me papa now. And how about your parents, alam na ba nila ang plano mo?”

Ngumiti ako dahil sa sinahi nito.

“Yes, papa.“sagot ko. “Alam na ng mama ko ang plano ko kaya ako ngayon nandito. Hindi man sila makakarating dahil nasa ibang bansa sila ay sasamahan parin nila ako para hingin ang kamay ni Alexander ay makakapag online sila true messenger. But my father is a bit complicated dahil matagal ng wala kaming balita sa kanya.”

“Ganun ba?” Tatango tango pa ito. “Kung ganun napagplanuhan mo talaga ang pagpunta mo dito.”

“Opo, dahil iyon naman talaga ang gusto ko. Bakit ko pa kailangang patagalin kung pwede naman ngayon hindi po ba?”

“Tama ka nga naman sa sinabi mo, sige. Hintayin na lang muna natin si Alex para mapag usapan natin ang mga plano niyong dalawa.”

“Salamat po papa.” Nakangiting sagot ko.

“Papa??? Kailan ka pa tinawag ni Magnus na papa, papa?” Tanong niya ng palapit na siya sa amin saka niya ako binalingan.

“Kanina lang Alex, total naman magiging manugang ko na siya.” Sagot ng papa niya sa kanya na nakapagpalaki ng mata niyang nakatingin sa akin. Nginitian ko lang siya saka ako tumayo at nilapitan siya saka ko siya mabilis na dinampian ng halik siya sa labi.

“Magnus.” Tigagal na tulak niya sa akin sabay tingin sa papa niya.

“I saw how Magnus love you Alex. So, we can talk about your wedding as soon. Para narin sa anak mo.”

“Papa, agad agad. Pati ba naman ikaw. Hindi ba masyadong maaga iyang mga iniisip niyo?”

“Sabi nga ni Magnus, bakit kailangan pang patagalin kung pwede naman ngayon diba. Kaya huwag ka ng mag reklamo diyan. Ayusin mo ang sarili mo at tatawag daw ang magiging biyenan mo.”

“Papa!.”

“Huwag ka ng magreklamo sweetheart. Nakapag usap na kami ng papa. Kaya kakausapin natin ang mama ko ngayon.” Sabi ko naman sa kanya na kahit nagmamatigas itong maglakad ng alalayan kong paupo ay sumunod parin siya. I took my Laptop here so we can go online now to talk to my mother. So be ready sweetheart.“ Dagdag ko pa.

Hindi na siya nakapagsalita pa ng buksan ko na ang laptop ko at mag online na dahil alam kong kanina pa naghihintay ang mama sa tawag ko sa kanila.

“Halika na dito Martha ng makausap mo ang magiging balae natin.“tawag naman ng papa niya sa pababang mama niya palapit na din sa amin.

Kaya naman ng kampante na kaming nakaupo pare pareho ay saka ko na tinawagan ang mama na agad naman niyang sinagot.

“Good morning kuya.“ang bunso kong kapatid na babae na siya ang sumagpt ng tawag ko. Mas bata ito kay Alexander.

“Good morning Celine, ang mama?” Tanong ko agad dito.

“Parating na, kumuha lang tubig na maiinum, baka daw mabarahan ng lalamunan, kapag nakausap na ang mamanugangin niya.” Natatawang sagot nito saka napatingin sa katabi kong si Alexander. “Wow! Is he the one who melt your heart kuya?“tanong niya sa akin. “Hi there! Im Celine, nice to meet you, kahit through internet lang.”

Napatingin naman sa akin si Alexander saka niya ako siniko.

“Say hi sweetheart. Mababait ang mga kapatid ko. At lalo na ang mama.” Pabulong na sabi ko sa kanya. Natawa pa ako ng mahina ng lumunok ito saka nagpakawala ng buntong hininga bago muling tumingin sa screen ng laptop ko at saka kiming ngumiti.

“Hello, I’m Alexander. And nice to meet you too.“sagot na lang niya na halata na pinipilit magsalita ng maayos dahil ramdam ko ang panginginig ng palad niya ng hawakan ko iyon.

“Mama, is here.” Sabi ni Celine saka umalis sa harapan ng computer at ang mama ang humarap doon.

“Good morning hijo, and is he your boyfriend beside you?” Tanong agad nitobsa akin.

“Yes mama, and like what I’ve said earlier, I’m here at thier house. And his parent are here too mama. Mama, this is Alexander.” Pakilala ko dito saka ko siya inakbayan. “Say hello sweetheart.”

“Hi Alexander, nice too meet you hijo. And Magnus was right. You are good looking.”

“Hello po. And t-thank you.”

“Don’t be shy hijo. We are open minded. And I’m happy that you are the one who melt my son’s heart. Ang akala ko nga bato na ang puso ng anak ko dahil ng hindi ka pa niya nakikilala, wala talaga iyang ipinakilala sa amin at walang kabalak balak mag asawa. So I am glad that he is totally captivated for someone.”

“Yeah mama!.” Pansasalo ko sa mga sinabi nito dahil wala yata siyang maapuhap na sasabihin sa mama. “So can we start mama, ipapakilala ko po sa inyo ang mga magulang ni Alexander. At pag uusapan na rin po natin ang mga nasabi ko sainyo noong nakaraang araw.”

“Sige hijo.” Pagsang ayon nito kaya naman inayos ko ang laptop ko at inilagay sa may gitna ng lamesa at ipinaharap mismo sa aming lahat.

Magalang na nagpakilala ang mama sa mga magulang niya at ganun din ang mga ito kay mama. Naging maayos ang pagkakakilala nila kahit man lang true messenger lang. At gaya nga ng naging plano ko ay napag usapan nila ang kasal namin. Kahit hindi na nakakasagot ng maayos ang sweetheart ko dahil sa bilis ng mga pangyayari ay wala na siyang nagawa kundi ang umuo na lang at sumang ayon sa usapan ng mga magulang namin.

At ang isang buwang estimate ko para paghandaan ang kasal namin ay naging dalawang linggo na lang dahil mabilis na naayos ng mama ang papeles na gagamitin namin sa kasal. Siya na din ang nagpasa ng regestration para sa amin na lihim kong ipinadala ang copy ng passport at I.D niya dahil narin nakasama iyon noon sa copy ng pinaimbistigahan ko.

“So ganun na nga balae, bahala na si Magnus sa ticket niyo, magagawan niya yan ng paraan.” Ang mama na kausap na din ang mama niya.

“Sige balae, kahit tayo lang ang magiging saksi ng kasal ng mga anak natin ay ayos na. Mabuti sana kung mayroon same sex married dito sa atin ay dito na lang sana. Pero dahil sa kitid ng utak ng iba ay hindi parin pinapayagan iyon dito.”

“Sinabi mo pa balae, kaya mabuti nang dito na lang gaganapin, hindi naman kayo mahihirapan kung lilipad kayo papunta diyo dahil nandito naman kami para sa inyo. Para sa kinabukasan ng dalawa.”

“Sige balae, kung ganun, see you two weeks from now on.“sabi naman ng papa niya.

“Oo naman balae. Maraming salamat at tanggap niyo ang anak ko para sa anak niyo.”

Marami pang napag usapan ang mga matatanda, at kami naman ng Alexander ko ay nagpaalam at iniwan silang mag usap usap muna. Nagpahangin kami sa labas ng bahay nila.

“Hindi ka na ba mapipigilan Magnus?” Unang tanong niya sa akin ng mapagsolo na kami.

“No sweetheart. Saka wala ng atrasan ito, mayroon ng araw ang kasal natin. At sa school naman, ako na ang bahalang magbigay ng excuse para sayo na mawawala ka ng apat na araw, or gagawin na nating isang linggo. Alam mo na.”

“Shut up.”

“Haha! Be ready sweetheart. Dahil doon din tayo patungo. And I can’t wait that to happen.” Sabi ko saka ko siya hinila at hinapit sa baywang para ilapit siya sa katawan ko.

“Umayos ka Magnus, nasa loob lang ang papa.”

“Eh ano ngayon, ibinigay na niya ang basbas niya sa akin. So I can do what ever I like.” Sagot ko sa kanya at hindi pinansin ang pangkakalas niya ng kamay ko na pinagsalikop ko sa likod niya. “Like this sweetheart.” Sabi ko saka ko tinawid ang pagitan ng mga labi namin.

Kumukontra nga siya sa salita pero hindi naman siya makakontra sa gawa. Dahil tinugon niya agad ang halik ko sa kanya kaya naman mas pinalalim ko ang halikan namin. Hanggang sa kumilos na ang mga kamay niya at pumulupot sa leeg ko and we share the sweetness of the kiss we share.

“I love sweetheart. So please, tigilan mo na ang palaging pangongontra sa akin.“bulong ko sa kanya ng mag hiwalay ang mga labi namin.

“Ikaw kasi, hindi ko mahabol ang mga plano mo, lagi kang nagmamadali.” Kunot nuo niyang sagot sa akin kaya naman nakangiti akong hinalikan mismo ang nuo niya.

“Ayaw ko lang kasi na patagalin pa sweetheart. Dahil gusto ko na kayong nakasama ng tuluyan ng anak natin.”

“Pero masyadong maaga Magnus. Hindi ka ba nabibilisan sa mga plano mo, we are just starting, pero kasal na agad ang nasa plano mo, at hindi lang plano dahil sa makalawang linggo na ang kasal natin na pinagplaplanuhan niyo ng mga magulang natin.”

“Shhhh! That’s okay sweetheart. Basta ipaubaya mo na lang lahat sa akin.”

“Ewan ko talaga sayo.” Nakairap na nakatingin siya sa akin pero kumilos naman siya para isandal ang ulo sa balikat ko.

“I love you sweetheart. I love you.” Paulit ulit na bulong ko sa kanya at niyakap ko siya ng mahigpit.

“I love you too.”

Nagtagal kami sa ganung ayos na magkayakap. Na kumilos pa talaga ang mga paa namin na para bang sumasabay sa isang malamyos na kanta at napapaindak ng mabagal.

“Tama na iyan.” Napalingon kami pareho ng marinig namin na nagsalita sa may pintuan ang papa niya na ngayon ay palabas na din ng bahay nila. “Saka niyo na ituloy ang pagsayaw niyo kapag kasal na kayo. Natapos na din ang usapan namin ng mama mo at napag planuhan na din namin ang lahat.”

“Salamat po papa.“sabi ko ng kumalas kami pareho sa pagkakayakap pero hindi ko inalis ang isang kamay ko sa baywang niya at ganun din naman siya sa akin.

“Walang anuman iyon,basta ang sabi ko sayo. Huwag mong sasaktan ang anak at ang apo ko.”

“Hinding hindi po mangyayari iyon papa.”

“Mabuti naman kung ganun.”

“Aalis na ba kayo sa lagay na iyan?“singit naman niya sa usapan ng papa niya.

“Oo, may operasyon pa akong tatapusin mamaya kaya dapat ay nandoon na ako sa mga oras na ito. Kaya maiiwan ko na kayo dito.”

“Sige papa.” Halos panabay na sabi namin dito. “Ingat sa daan papa.” Dagdag niya.

Muli itong nagpaalam sa amin bago naman kami pumasok sa loob. Naabutan namin ang mama niya na itinitiklop ang laptop na ginamit sa pag uusap nila ng mama ko.

“May naihanda na akong kaunting snack. Mag meryenda na muna tayo habang naghihintay na dalawin tayo ng antok.” Alok nito sa amin na agad naman naming sinang ayunan. Kaya naman pinagsaluhan namin ang inihanda nito na sinabayan na namin ng iba pang kwentuhan.

Hanggang sa nagpaalam na din ako sa kanila ng inabot pa kami ng dalawang oras sa pag uusap.

“Hindi ba pwedeng iuwi na kita ngayon sweetheart?” Pang uulit ko sa kanya ng pangatlong beses ko na iyong sinabi sa kanya.

“Tumigil ka nga Magnus. Sabi ko sayong hindi pwede.”

“Bakit hindi pa pwede eh. Ikakasal naman na tayo sa susunod na dalawang linggo.”

“Basta hindi pwede. Tapos na iyon. No more buts. Uuwi ka na ba o iiwanan na kita dito sa labas at hindi na kita hihintaying makauwi.” May pagbabanta pa na sabi niya sa akin.

“What if, matutulog na lang ako dito.” Panghihirit ko pa.

“Hindi ka ba talaga titigil sa kakulitan mo?” Ramdam ko na ang gigil niya sa kakulitan ko kaya naman hindi ko mapigilan ang hindi pisilin ang pisngi niya dahil doon.

“Your so cute sweetheart. Pero sige na nga. Makakapaghintay pa naman ako hanggang sa makasal tayo.” Sabi ko na lang at pahila ko pa siyang inilapit sa akin at dinampian ng halik sa labi. “Good night sweetheart.” Paalam ko na sa kanya.

“Goodnight. Sige na. Lakad na.” Nakangiting pangtataboy niya sa akin. Kaya naman paatras na humakbang na ako palayo sa kanya.

“Isara mo na ang gate.” Sabi ko ng lihim akong napalingon sa kaliwang bahagi ng kalsada dahil napansin kong may kung sinong tao doon. Hindi ko na ipinahalata iyon sa kanya baka mag alala pa siya saka hindi pa ako sigurado kung sino iyon o namamalikmata lamang ako.

Kumaway na ako ng masigurado kong naisara na nga niya ang gate at nauna na siyang tumalikod kaysa sa akin. Kaya naman tumalikod na din ako at binilisan ko ang naging hakbang ko patawid ng kalsada pauwi ng bahay.

“Siguraduhin niyong mababantayan niyo ang sa kabilang bahay at huwag niyong hahayaang may kung sinong ibang tao na lalapit doon. At kung may napansin kayong kahina hinala, sabihan niyo agad ako.” Sabi ko sa apat na itinalaga kong magbantay sa anak namin ni Alexander. Na may kanya kanyang hawak na binocular dahil hindi sila pwedeng pumunta mismo sa bahay nila. Kami lang ni Alexander ang may alam na may itinatalaga akong magbabantay sa kanila.

“Opo sir.” Sabay sabay na sagot ng mga ito.

“Huwag kayong malilingat, dahil kung may  masamang mangyari sa mag ina ko. Kayo ang malalagot sa akin.”

“Makakaasa po kayo na mababantayan namin sila ng maayos sir.”

“Mabuti kung nagkakaintindihan tayo.” Sabi ko sa kanila bago ako tuluyang pumasok ng bahay ko para makapagpahinga narin. Pero bago pa man ako nagpahinga ng tuluyan ay nag check muna ako ng mga ginagawa ko sa laboratory room ko. Na nandoon na din mismo nakalagay ang monitor sa mga CCTV sa factory ko at dito ay nakikita ko ang mga nangyayari sa  loob at labas ng factory at pati narin sa loob at labas ng bahay ko.

Bukas ay magpapalagay narin ako sa may gate ko at itutok mismo sa bahay nila Alexander para kahit papaano ay makikita kung sino man ang aaligid doon.

Oo! Iyon na lang ang isa sa gagawin ko. Para mas sigurado akong walang makakaligatas sa akin. Walang makakapanakit at magtatangka sa kanila ng hindi ko agad malalaman.

---

YuChenXi

#¹⁹: Alex

“You may now kiss your husband.” Hudyat ng judge na nagkasal sa amin dahilan para magtitigan kami ni Magnus ng humarap kami sa isa’t isa.

Ang bilis ng araw.

Parang kailan lang ng magkakilala kami. Mangulit siya sa panliligaw sa akin hanggang sa sagutin ko siya. At ngayon. We are already married. Just only one kiss to seal our marriage.

Sa mga araw na nagdaan simula ng naging kami ay ramdam ko ang pagmamahal niya sa akin. Sa amin ng anak ko. Kahit hindi niya ito tunay na anak ay nandoon ang pag aalaga, pagmamahal kay Zander na para bang galing talaga ito sa kanya. Kaya naman hindi ko mapigilan ang damdamin ko na lalong umusbong ang pagmamahal sa kanya.

Oo! Aaminin ko. Naging kami na nga pero nandoon parin ang takot sa puso ko dahil sa nangyari sa akin noon kaya naman hindi ko parin talaga ibinaba ang harang na ipinalibot ko sa akin. Limitado parin ang mga kilos ko kapag kasama siya. Pero dahil narin sa pagpapakita niya ng sobrang pagkasweet sa akin ay unti unti na ding natitibag ang harang na ginawa ko para sa pagkatao ko. Sana nga maging tuloy tuloy na ang kaligayang nararamdaman ko sa piling niya. At sana makalimutan ko na ng tuluyan ang bangungot sa aking nakaraan.

“Sweetheart.” Tawag pansin niya sa akin. Hindi ko alam kong ilang minuto ako nakatulala dahil sa biglang naisip ko. Kumurap pa ako at muling tumitig sa kanya.

Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi niya at masuyong humaplos ang mga palad niya sa magkabilang pisngi ko. Hanggang sa ibaba niya ang isa at ilagay iyon sa baywang ko.

“Kiss. Kiss. Kiss.” Iyon ang sigaw ng mga dumalo sa kasal namin kaya napalingon kami pareho bago muling tumingin sa isa’t isa.

“They are waiting for the kiss sweetheart.” Muli niyang sabi sa akin.

Ngumiti na lang ako saka ko sinabayan ng pagtango upang maging hudyat para tawirin niya ang pagitan ng mga labi namin.

“I love you sweetheart. Till death do as part.” Bulong pa niya.

Sa paglapit niya sa akin ay siya namang pagpikit ng kusa ng mga mata ko hanggang sa maramdaman ko na ang paglapat ng mga labi niya sa akin.

Sa una dampi lang. Pero ng nagtagal ay mas pinalalim niya ang paghalik at kumilos ang mga labi niya kasama ang dila na nagsusumiksik sa nakapinid kong mga labi at pinaghiwalay ang mga iyon.

“Uhm.“isang mahinang ungol ang pinakawalan ko ng nakapasok na ang dila niya sa loob ng bibig ko at nilalasaan ang kung anong mayroon sa loob.

Isang masagabong palakpakan naman ang namayani sa loob ng simbahan na nakapagpahiwalay sa amin. Ramdam ko pa ang pag iinit ng mukha ko dahil sa init ng ng naging halikan namin na tinugon ko din kung gaano kapangahas ang naging halik niya.

Nakalimutan ko tuloy na nasa loob palang kami ng simbahan at may mga taong nanunuod sa amin at sumaksi sa kasal namin.

“I pronounce you two Mr.’s Mondragon.” Muli silang nagpalakpakan ng humarap kami sa kanila.

Sina mama at papa. Si Xydel, at Farrah. At ang anak ko. Ang mama niya, ang mga kapatid at ilang mga kaibigang bisita ng mama niya na naging saksi sa kasal namin na ngayon ay mga ngiti sa mga labing nakatunghay sila sa amin.

Humawak siya sa baywang ko at iginiya ng bumaba ng altar palapit sa mga bisita namin.

“Papa, daddy.” Si Zander na bumaba sa pagkakakarga kay mama at nagpakarga kay Magnus na nakangiti naman niyang kinarga ito.

“Are you happy for us baby?“tanong pa niya dito. “We are now legally family baby.”

“Yes papa. I’m happy for you and daddy.” Nakangiti naman nitong sagot dito at humalik pa sa pisngi nito saka ako binalingan. Lumapit na din ako ng iangat niya ang kamay para sa akin at hinalikan din ako nito sa pisngi.

Lumapit na din sa amin ang mama at iba pa para batiin. Nagbigay ng kaunting paalala para sa amin. At mga basbas para sa pagsasama namin ng masaya at mapayapa.

“Thank you mama.” Si Magnus at yumakap sa mama niya saka naman ako binalingan nito.

“Hope you will love each other till the end Alex, hijo.”

“Yes, mama. Thank you din po sa pagtanggap sa akin.”

“Of course hijo. And we are hoping for one more grandson from the two of you.” Nakangiti nitong sabi sa akin na nakapagpainit ng mukha ko.

Alam na kasi nila na pwede akong magdala ng anak sa sinapupunan ko. Kaya naman mas natuwa pa sila at sa anak ko. Para na rin nilang tunay na apo kung ituring ito at malapit din agad ang loob ng anak ko sa mga ito.

“Of course mama.“siya ang sumagot. “Pero hindi pa sa ngayon dahil nag aaral pa lang siya. Siguro kapag nakapagtapos na siya ng pag aaral. At saka, nandiyan naman si Zamder ang panganay namin.”

“Oo nga naman balae. Pagtapusin na muna natin ng pag aaral si Alex.“sigunda naman ng mama dito.

Naging masaya na ang pag uusap nila ng magpasya na kaming umuwi sa bahay nila at doon na ituloy ang kasiyahan para sa amin.

At ang dalawang pamilya ay nagsanib at naging iisang pamilya na lamang.

---

---

“Sweetheart, kanina ka pa diyan. Isang oras mahigit na. Ano bang ginagawa mo sa banyo ng ganyan katagal.” Pasigaw na tawag sa akin ni Magnus mula sa labas ng banyo.

Tama ito. Kanina pa nga ako sa banyo. Gusto pa nga niya na sabay kaming maligo pero sinabi ko sa kanya na mauna na lang siya at susunod na lang ako pagkatapos niya. Kaya naman ngayon nasa banyo ako at tapos na ngang maligo pero hindi parin ako lumalabas.

Kinakabahan ako ng hindi mawari. Nag tatalo ang isip at puso ko kasama na ang katawan ko kung ano nga ba dapat ang gagawin ko.

May pagkakataon na hahawakan ko na ang doorknob para buksan ang pinto pero bibitawan ko ulit dahil nanginginig ang kamay ko.

Ilang beses ko na bang tinangkang kumalma pero hindi ko magawa. Ang lakas ng tibok ng puso ko na para bang malalaglag at matatanggal ito mismo sa kinalalagyan nito.

Ang mga paa ko ay nanginginig sa tuwing pipilitin kong ihakbang ang mga ito.

Damn! Ano bang nangyayari sa akin at kung makapag react naman ako at kabahan ay para akong isasalang sa nagbabagang apoy para lutuin para maihain.

Alam ko, ng pumayag ako na magpakasal kami ay darating kami sa puntong ito. At hindi maiiwasan iyon. Hindi ko dapat ipagkait sa kanya ang isa sa dapat gampanan ko bilang asawa sa kanya. Pero parang hindi ko kaya.

At sa tuwing iisipin ko ang mangyayari sa amin ay bumabalik sa isipan ko ang nangyari limang taon na ang nakakalipas.

Unfair iyon sa kanya, at alam ko iyon. Dahil hindi dapat ako mabubuhay sa nakaraan ko dahil lang sa hindi magandang nangyari sa akin. At hindi ko dapat siya idamay doon. Hindi dapat kami maapektuhan ng dahil lang sa bangungot ko sa nakaraan.

Hindi ko na mapigilan ang mapaluha at nanlulumong napaupo sa sahig malapit sa pintuan ng banyo. Kailan ko ba makakalimutan iyon at bakit hindi iyon mawala wala sa isipan ko. Sa buong pagkatao ko.

Narinig ko muli ang pagkatok niya. Napatingala ako sa doorknob at pilit na inabot iyon ng kamay ko na halos hindi ko na maigalaw sa panginginig at nanlalabo na ang paningin ko dahil sa luha na kusang tumulo.

My hand was shaking ng mahawakan ko ang doorknob at binuksan iyon.

Nagulat man siguro si Magnus sa nakitang kalagayan ko. Ay agad niya akong dinaluhan at niyakap ng mahigpit.

“Hey! Sweetheart. What happen?” Nag aalalang tanong niya sa akin at masuyong hinugod ng palad niya ang likod ko.

“Sorry.” iyon ang unang katagang lumabas sa bibig ko at pahikbi akong sumubsub sa dibdib niya.

“Sshhh! Bakit ka nag so-sorry. It’s okay sweetheart. Shhh. Come on. Stand up.” Umalalay siya sa akin sa pagtayo. Nandoon parin agng panginginig ng katawan ko at hindi ako makatayo ng paayos.

Hindi na ako nakaimik pa at kumapit na lang ako sa leeg niya ng buhatin niya ako palabas ng banyo at maingat na inilapag sa kama paupo. Pinunasan niya ang luha kong naglandas na sa pisngi ko bago siya paluhod na umupo sa paanan ko. At tumingala siya sa akin. Ikinulong ng mga palad niya ang mga palad ko.

“Tell me sweetheart. What happen? Alam mo bang nag alala ako ng makita ka sa ganung kalagayan?” Nandoon parin ang tuno ng pag aalala niya saka ang isang kamay ay inabot ang pisngi ko ag humaplos doon. “I won’t force you kung iyan ang inaalala mo. Alam kong hindi basta basta ang traumang pinagdaanan mo. Kaya naiintihan kita. Pangako, pupuunan ko ang mga araw at gabi. Buwan at taon na dinala mo ang bangungot na iyon sa nakaraan mo. Uunti untiin nating buburahin iyon sa pagkatao mo at ipinapangako kong, makakalimutan mo iyon at ang maitatanim sa isipan mo ay saya sa bagong yugto ng buhay mo na kasama ako.”

“Sorry.” Pahikbi pa akong humingi ulit ng tawad sa kanya.

Pati siya ngayon ay nadadamay sa nakaraan ko. Paano ko pupunuan ang isa sa hinahangad niya kung ganito ako lagi. Paano na lang kung hindi ko makalimutan iyon. Habang buhay ba niya akong iintindihin? Habang buhay ba niya akong titiisin?

“Shhh! Wala kang kasalanan sweetheart. Kaya tahan na. Huwag ka ng umiyak. Dahil ako mismo ang nahihirapan kapag nakikita kang ganyan. Kung sana noon pa kita nakita ay hindi mo na sana dinadala hanggang ngayon ang nangyari sayo. Sana noon pa nagamot na ang sugat sa puso mo. Patawarin mo ako sweetheart. Dahil ngayon lang ako dumating. Patawarin mo ako.” Mahabang lintaya niya.

Tumayo siya at niyakap ako. Masuyong humahaplos ang palad niya sa buhok ko.

Iniyakap ko na rin ang kamay ko sa baywang niya habang nakalapat ang pisngi ko sa tiyan niya.

“Matulog na tayo, past eleven na.” Maya maya ay kumilos siya at igiya na akong pahiga sa kama.

Pinaunan niya ako sa braso niya at iniyakap ang kamay sa katawan ko. Ako naman ay yumakap na din sa kanya at nagsumiksik sa katawan niya. Kahit papaano ay nawala ang kaba sa dibdib ko ng maramdaman ko ang init ng katawan niya sa katawan ko. Nakahinga ako ng maluwag at nawala ang panginginig ko. Ang luha kanina sa mga mata ay tuluyan ng nawala.

Ang makulong sa yakap niya ay kapanatagan na sa isip at puso ko. Ang masusuyong haplos niya sa likod ko at malambing na boses para patahanin ako. Sana nga. Siya ang makakatulong sa aking kalimutan ang lahat ng masasamang nangyari sa nakaraan ko.

Pipilitin ko rin ang sarili kong kalimutan ang nakaraan ko para sa kanya. Para makapag bagong buhay kasama siya. Para maging masaya ang pagsasama naming mag asawa. Sana hindi siya magsawa hanggang sa tuluyan na akong makalimot. Sana nga. Sana nga.

---

---

“Are you okay, hijo?” Tanong ng mama niya sa kanya ng dumulog na kami sa hapag para mag agahan.

Nangingitim ang gilid ng mata niya at hindi nakatulog ng maayos kagabi habang ako ay himbing sa pagkakatulog sa bisig niya.

Alam ko naman na nagpipigil lang siya kagabi para hindi ako angkinin dahil nga sa nangyari sa akin kagabi. Kasalanan ko tuloy kung bakit ngayon ay napuyat siya at walang kasigla sigla.

“Okay lang ako mama.” Mahinang boses na sagot niya dito. “How about you baby. Nakatulog ka ba ng maayos kagabi?“tanong niya pagkawan ng balingan niya ang anak ko na nasa kaliwa niya.

“I’m okay papa. I slept well last night but you seems not okay.” Sagot ng anak ko sa kanya.

“Yeah! But I’m okay baby. Medyo pinagod lang ako ng daddy kagabi kaya ako napuyat.” Nakangiting sagot niya dito. Kahit hindi naman totoo ay parang naisalang sa nagbabagang apoy ang mukha ko dahil sa init ng naramdaman ko.

Parang hindi naman naunawaan ng anak ko ang sinabi niya pero nakangiting nakatingin sa amin ang mga kapatid niya at ang mama nito.

Nasiko ko tuloy siya ng wala sa oras. Dahilan para tumawa siya ng mahina at hinuli ang kamay ko.

“Haha! We’re here at the dinning sweetheart.”

“Ikaw kasi. Umayos ka.” Muli siyang tumawa ng mahina bago umayos ng upo.

“Oo na. Kumain na nga tayo. Tapos susulitin natin ang isang buong araw natin sa pamamasyal bago tayo bumalik ng pilipinas bukas.” Sabi na lang niya saka hinarap na ang mga pagkaing nakahanda.

Ipinaghain niya kami ng anak ko. Siya na ang naglagay ng mga pagkain sa pinggan namin. Ito ang isa sa nagustuhan ko sa kanya. Napaka caring talaga niya sa aming dalawa ni Zander.

“Sasama daw ba sina Farrah sa pamamasyal natin?“tanong niya sa pagitan ng pagkain.

“Ewan ko lang. Tanungin na lang natin mamaya pagkatapos nating kumain.” Sagot ko.

Hindi kasi sila dito sa bahay nila sila tumuloy dahil nakakahiya daw. Nagpa book sila ng hotel at doon tumuloy simula ng dumating kami dito dalawang araw bago ang kasal namin.

Naging magana na ang pagkain namin na sinamahan na ng kwentuhan.

Nang matapos kami ay naghanda na kami para mamasyal. At sumama nga sina Farrah at Xydel sa amin. Ang mama at papa ay naiwan sa bahay nila Magnus para naman daw makipagkwentuhan sa mama niya.

So we spend our time sa pamamasyal. Naging masaya ang buong araw namin. Na parang walang nangyaring pagdradrama ko ng nagdaang gabi. Hindi man maganda ang naging bunga ng unang gabi naming mag asawa ay babawi na lang ako sa susunod. Sabi naman niya ay uunti untiin namin ang lahat. Kaya naman uunti untiin ko na ring ipapasok sa kokote ko na dapat lang na magampanan ko ang dapat kong gampanan bilang asawa niya.

Para tuluyan ng maging kompleto ang pagsasama namin.

---

YuChenXi

#²⁰: Magnus

Muling iginala ni Alexander ang paningin habang ang anak namin ay agad na tinungo ang ginawa ko na niyang silid noon pa man noong una silang tumungtong sa bahay ko. Na ngayon ay lumipat na sila ng bahay at dito na titira. Ayaw pa sana nilang lumipat pero hindi ako pumayag. Kaya nga nagpakasal na kami para sa akin na sila titira at para maalagaan ko sila ng anak namin. At higit sa lahat ay para mabawi ko ang limang taon na nasayang namin.

“Parang hindi ko yata kayang tumira sa ganitong kalaking bahay Magnus.” sabi niya ng mapatingin sa akin. At bitawan ang maletang ginamit para ilipat ang ilang gamit niya sa bahay nila.

Ako naman ay nangingiti na lang habang sa kanya ako nakatingin. Nakakaaliw siyang pagmasdan. Hindi nakakasawa. Lalo na kapag ganito na parang naguguluhan lang siya o di kaya naman ay iyong ngumingiti siya. Nakakaengganyong tignan ang amo ng kanyang mukha.

“Why sweetheart? This is our home now. Lahat ng mayroon ako ngayon ay saiyo na rin. Lahat ng akin, ay sa iyo na rin. Kaya sanayin mo ang sarili mo sweetheart.” Sagot ko saka ko siya hinila palapit sa akin at hinapit ko siya sa baywang at ipinulupot doon ang braso ko. Naiharang naman niya ang mga kamay sa dibdib ko at bahagyang itinulak.

Isa pa ito, nahihiya parin siya sa tuwing gusto kong maglambing sa kanya. Dinadahan dahan ko na nga minsan at hindi na masyadong naglalambing sa kanya dahil baka makalimot ako ay mabigla na naman siya at maalala niya ang ginawa ko sa kanya noon. Ayaw ko ng makikita siya na nanginginig sa takot at umiiyak kapag naaalala niya iyon. Dahil lalo akong nakokonsensya sa ginawa ko noon.

Alam ko naman na talagang nag iwan ako ng masamang alala na kahit na sino ay hindi iyon basta basta makakalimutan. Alam ko na napakalaking kasalanan iyong nagawa ko sa kanya at hindi kapa kapatawad.

Kaya ngayon, uunti untiin ko ang lahat para i open ang bagay na iyon sa kanya. Hanggang sa masabi ko na ang lahat at makahingi nga ako ng tawad sa kanya ng tuluyan para maisarado na ang masakit na alaalang naiwan ko limang taon na ang nakakaraan. At sana maintindihan niya ako kapag nasabi ko na iyon sa kanya.

Matagal ko naman na sanang nagawang humingi ng tawag sa kanya at naitama ang lahat kung hindi lang sa lintik kong ama. Kung hindi niya sa akin isinubok ang gamot niya. Nakalimutan ko man ang iba ay ang kawalang hiyaan niya ang hindi ko nalimutan. Ang pag ekspirementuhan kaming pamilya niya. Kaya nga lumayo na ang mama at mga kapatid ko sa kanya dahil hindi na nila matagalan ang pag uugali nito. At iyon ang isa pa sa ikinatatakot ko, ang lihim na pagbabanta nito. Alam kong alam na niya na anak ko si Zander at may balak itong kunin sa amin. At iyon ang hindi ko mapapayagan. Ayaw kong pati sarili kong anak ay kunin niya at pag iksperementuhan kapag nagtagumpay ito. Magkamatayan na kami kung iyon lang ang paraan. Dumaan muna ito sa bangkay ko bago niya magawa iyon sa anak ko. Tama na ang minsan sa akin niya sinubok ang gamot niya huwag na lang niya idamay si Zander.

“Ang lalim bigla ng nasaisip mo.” Sabi niya sa akin na nakapagpawala ng nasa isip ko tungkol sa akin ama ng tapikin niya ang pisngi ko.

Tinitigan ko siya sa mata na ngayon ay nakatitig na din siya sa akin. Ang ngiti ko sa labi ay muling gumuhit at hindi na nawawala kapag napagmamasdan ko siya ng ganito kalapit na kahit na ano mang oras ay gugustuhin ko siyang angkinin.

“Your so cute sweetheart.“bulong na sabi ko saka ko idinikit ang nuo ko sa nuo niya. “Masasanay ka din.”

Tumango siya. “Pero saan ang silid natin?” Tanong niya ng muling iginala ang paninigin habang nakayakap parin ako sa kanya na halatang iniiwas ang mukha sa akin.

“Sa ikaapat na palapag sweetheart.”

“Ang taas naman. Hindi ba pwedeng sa pangalawang palapag lang. Baka hinihingal na akong nakarating sa unang palapag kapag baba ako o di kaya naman aakyat ako.” Reklamo niya dahilan para mapatawa ako. “Huwag mo akong tawanan. Dahil totoo naman. Bakit ba kasi sa ikaapat pa talaga.“saka niya sinabayan ng paglabi.

“Haha! Nandoon na kasi iyong laboratory ko sweetheart, kanognog ng silid natin.”

“Uhm! Marami namang silid dito sa ikalawang palapag diba, doon na lang tayo. Ipaayos mo na lang. Please.” Nagsusumamo pa niyang pakiusap sa akin.

Naiiling na nangingiti na lang ako saka ko siya dinampian ng halik sa labi saka ko sinabayan ng pagtango.

“Sige, It’s up to you sweetheart. Saka hindi na kailangang ipaayos dahil maayos naman lahat ng mga silid sa bahay. Hindi nga lang kasing luwang ng silid sa taas.”

“Hindi naman mahalaga ang luwang ng silid eh! Nakita mo naman ang silid ko sa bahay diba at silid ni Zander. Hindi malaki pero maganda naman at malinis.”

Tumango akong muli. “Sige sige. Uukupain natin ang isang silid sa tabi ng pinagawa kong silid noon ng baby natin. Maliit nga lang siya hindi gaya ng nasa taas.” Sagot ko saka ko siya binitawan pero umakbay naman ako sa kanya at iginiya ng umakyat sa ikalawang palapag para maipakita sa kanya ang magiging bedroom namin.

“Okay na ba ito sayo?“tanong ko sa kanya saka naman niya iginala ang paningin sa boong silid.

“Maliit pa bang matatawad ito. Nagpapatawa ka ba Magnus? Anim na beses ang laki nito sa sarili kong silid sa bahay.” Sagot niya sa akin.

Natawa naman ako sa naging reaksyon niya. Niyakap ko siya mula sa likod. At dinampian ng halik sa leeg na nkapagpapiksi sa kanya at tinapik ang nuo ko.

“Hindi mo masasabi iyan kapag nakita mo ang kwarto sa ikaapat na palapag sweetheart. Kaya maliit ito kumpara doon.”

“Ewan ko sayo. Kung anong klaseng laki o lawak ang silid doon. Dahil hindi mo ako mapapaakyat doon kapag doon ang magiging silid natin.” Sabi niya saka niya ako hinarap at sinimangutan. Kaya naman sa ka kyutan niya sa paningin ko ay siniil ko siya ng halik na nakapagpalaki ng mata niya sa kabiglaan. Pero hindi kalaunan ay tinugon niya ang halik ko sa paraan ng paggalaw ng mga labi ko. Kaya naman ang sanang saglit lang ay lumalim dahil nakakadarang ang palitan namin ng halik sa isa’t isa.

Ipinulupot niya ang mga kamay sa batok ko habang ako naman sa baywang niya at malayang humahaplos ang palad ko sa likod niya. At habang magkaugpong ang mga labi namin ay kumikilos na ang paa namin palapit sa kama. At patumbang bumagsak doon.

Napaigik pa siya ng maidagan ko ang buong bigat ko sa kanya saka kami nagkatitigan. Walang ibang namutawi sa mga bibig namin na mga salita at mga mata na lang ang nag uusap hanggang sa muli naming pinagdikit ang mga labi namin at muling nilalasap ang sarap ng halik ng bawat isa.

“Sweetheart, I love you.” Bulong ko sa pagitan ng halikan namin.

“Mmm! Ohhh! I love you too.” Paos na sagot niya habang patuloy parin kami sa paghahalikan.

Mga kamay naming pareho ng naglumikot para damahin ang bawat parte ng katawan namin. Hanggang sa pareho na nga kaming pukawin ng init sa sarap ng bawat halik at haplos.

Na wala ng ibang naririnig naliban sa tunog ng halik, ungol na lumalabas sa mga bibig naming pareho.

“Daddy, papa.”

Pero para kaming nabuhusan ng malamig na tubig ng marinig namin ang matinis na boses ng anak namin sa pagtawag sa aming dalawa kaya naman napalingon kami mismo sa pintuan kung nasaan ito ngayon na nakatayo at nakatunghay sa amin.

Nagkatinginan kami at sabay na napatawa dahil sa pagkagulat namin at natatawa na akong umalis sa ibabaw niya at nahiga mismo sa tabi niya.

Hindi na namin kailangang tawagin ang anak namin dahil kusa na umakyat ng kama at nagsumiksik sa pagitan namin at nahiga din doon.

“I saw you kissing, sorry to disturb you daddy, papa. You must closed the door and lock it so I can’t inturupt you two.” Mahabang lintaya nito na nakigaya na sa amin na nakatitid sa kesame at nilalaro pa ang mga daliri na itinaas ang dalawang kamay na parang may inaabot doon.

“Sorry, my bad. But if you saw us again kissing again baby, don’t inturupt us and you can closed the door for us.” May ngiti sa labi kong sabi dito na hindi ko na inabalang ibaling ang mukha ko dito at nakigaya na din sa ginagawa. Itinaas ko na din ang kamay ko at nilalaro ang daliri ko.

“Yeah! Of course papa. And I like a little brother soon. Can you two do that for me.” Sabi niya kaya naman sabay pa kaming napalingon sa isa’t isa sa sinabi nito. “Daddy, hindi na iyon nakakapagtaka, diba sayo ako galing.” Baling nito sa kanya.

Naiiling na bumangon siya kaya naman napabangon na kami ni Zander.

“Hindi pa pwede ngayon baby. Nag aaral pa ang daddy. Kaya kapag natapos na siya mag aral pwede ka ng magkaroon ng kapatid.” Ako na ang sumagot sa anak namin. Napasimangot ito dahil sa sagot ko.

“9 or 10 na ako non papa. Hindi ba pwedeng ngayon tapos saka mag aaral ang daddy?” Hirit pa nito na nakapagpangiti sa akin.

“Yang ngiti mo Magnus.” Inismiran niya ako. Sabau sinyas ng suntok sa kamao niya.

“Hahaha! Si Daddy ang kausapin mo diyan baby. Kasi pag ako ang tatanungin mo, igagawan na kita ng kapatid mo ora mismo.” Pilyong sagot ko pa dito saka ko naman siya kinindatan. Na binato lang niya ako ng unan.

Kaya naman ang pag uusap naming iyon ay nauwi sa kulitan naming tatlo. At napuno ng halakhak namin sa buong silid. At isang masayang pamilya na matatawag ko na sariling akin. Sarili kong binubuong pamilya.

---

---

Napatingin ako sa pintuang nilabasan niya na ngayon ay nagpupunas siya ng buhok dahil katatapos lang siyang maligo ng gabing iyon. Napagod kami sa pagsasaayos ng mga gamit namin sa silid namin. Ang ilan sa mga gamit ko sa taas ay ipinunta ko sa silid namin sa ikalawang palapag. Ang ilan ay naiwan na doon at bibili na lang kami ng iba para ilagay sa loob ng sarili naming kwarto.

Napalunok ako dahil asul na trunks na lang ang suot niya na para pang nag slow motion siyang naglalakad palapit sa akin na ngayon ay nakahiga na ng kampate sa kama at nagbabasa ng libro.

“Yang bibig mo, bwede nang pasukan ng isang daang langaw.” Sita niya sa akin at inihagis pa sa akin ang maliit na pyting tuwalya na pinampunas sa buhok niya saka siya umupo sa gilid sa may tagiliran ko.

“You make me dazed sweetheart. Just like my mind and body want to eat you alive.” Sagot ko sa kanya at binitawan ko ang libro na inilapad ko sa bedside table saka ako umayos ng upo at ako ang nagtuloy sa pagpunas ng buhok niya para kahit papaano ay matuyo na iyon.

“Shut up!” Sita niya pero hindi naman lumayo sa akin at hinayaan lang akong punasan ang buhok niya. Napapalunok ako habang nakatingin ako sa batok niya na parang gustong gusto kong pupugin ng halik o di kaya naman kagatin.

“Your trembling Magnus.” Sita niya muli sa akin at hinawakan ang kamay kong may hawak ng tuwalya sa ulo niya.

“Sweetheart. Can we do it now.” Paos na tanong ko sa kanya at tinawid ko na nga ang pagitan ng mukha ko sa batok niya at bahagyang kinagat siya doon dahilan para mapapiksi siya pero hindi naman nagreklamo. Hindi na siya gumalaw kaya naman ang kagat na ginawa ko ay naging halik iyon. Kissing and giving him a kiss mark on his neck.

Hindi ko na yata kaya pang pigilan ang sarili ko. Sana naman huwag na siyang matakot. At huwag maalala ang kahalayang ginawa ko sa kanya.

Kumilos ang kamay ko para bitawan ang tuwalya at masuyong iniyakap ang mga braso ko sa baywang niya habang patuloy parin ako sa paghalik sa batok, leeg, balikat at puong tainga niya.

“Mmm!.“ungol na pinakawalan niya at masuyo na ring humahaplos ang isang kamay sa buhok ko at ang isang kamay niya ay humawak sa kamay ko na nasa tiyan niya na humahalpos na din ako doon.

Marami ng nagbago sa katawan niya limang taon na ang nakakalipas. Walang mga abs nuon ang tiyan niya at baby fats lang ang mayroon ngayon ay ramdam na sa mga palad ko ang mga iyon na hinubog na ng mga lumipas na taon. Na ngayon ay ang sarap damhin at pasadaan ng mga daliri ko ang bawat kanto ng abs niya.

“Sweetheart.” Bulong ko habang ang mga kamay ko ay patuloy sa pagdama ng balat niya hanggang sa umabot iyon sa dibdib niya. Dinadama at nilalaro ang itoktok niyon na mas nakapagpa ungol pa sa kanya ng maliban lang sa paghalik ko sa leeg at balikat niya. “I love you  Alexander, sweetheart.” Saka ako kumilos na umalis sa likod niya at maingat na ipinahiga siya sa kama at hindk na siya nagreklamo.

Sa una, mariing pumikit siya ng pumuwesto ako sa ibabaw niya at hindi gumalaw kaya naman hindi din ako gumalaw pansamantala at tumitig lang sa mukha niya na ngayon ay nakapikit.

Kita ko ang pagtaas baba ng dibdib niya sa bawat paghugot niya ng malalalim na paghinga. Alam ko, pinipilit niyang kumalma dahil sumasagi parin sa isip niya ang ginawa ko sa kanya noon.

Napalunok muna ako at napabuntong hininga saka ako kumilos at isubsob ang mukha ko sa pagitan ng leeg at balikat niya. Hindi ko siya pipilitin, makakapaghintay pa ako hanggang sa kusa na siyang magpaubaya sa akin.

“Forget it sweetheart.” Nahihirapan man ako ay tumayo ako at umalis sa pagkakaibabaw ko sa kanya. Umupo ako sa tabi niya at masuyong hinaplos siya sa pisngi ng magmulat siya ng mga mata. Isinuklay ko pa ang mga daliri ko sa buhok niya saka ko siya niyuko at dinampian ng halik sa nuo saka ko siya masuyong nginitian. Titig na titig siya sa akin pero hindi naman nagsalita. “Lets go to sleep sweetheart. May klase ka pa bukas.” Sabi ko na lang sa kanya at hinila siya patayo para makaayos ng higa sa kama kaya naman sumampa na din ako umayos ng higa.

Pinaunan ko siya sa mga braso ko. Hindi na siya nagsalita pero kumilos siya para iyakap ang kamay sa akin. Isiniksik ang mukha sa dibdib ko na wala ng ibang salita pang namutawi sa kanya.

Napapabuntong hininga man ako ay hindi ko na lang ipinapahalata na nahihirapan na akong pigilan ang sarili ko na hindi siya angkinin.

Iyong pakiramdam na abot kamay mo na siya at kayang kaya mo na siyang angkinin pero sa kanya ay parang ang layo niya sa akin at ayaw magpaabot.

Sana, sa mga darating na araw na magkasama kami ay unti unti na siyang maka adopt at pumayag ng tibagin ang harang na ipinundar niya sa sarili niya sa mga lumipas na mga taon.

“I love you sweetheart. I love you my Alexander.” Bulong ko at dinampian ng halik siya sa ulo at yumakap ako sa kanya ng mahigpit.

Wala ng ibang salita ang namagitan sa amin ng gabing iyon hanggang sa pareho na kaming gupuin ng antok at tuluyang makatulog.

---

YuChenXi

#²¹: Alex

---

Mature Content

---

Strong Parental Guidance

---

Payapang nakapikit at mahinang hilik ang naririnig ko sa bawat paghinga niya. Pinagmamasdan ko siya ngayon dahil hindi ako makatulog.

Ito ang unang gabi namin sa bahay niya. Namamahay ako. Pero si Zander, maagang nakatulod at gustong gusto ang kwarto na binigay sa kanya ng Magnus na puno ng mga libro na binili para sa kanya ni Magnus. Na para bang at home na at home na talaga siya. At masaya ako dahil itinuturing talaga ni Magnus ang anak ko na kanya. Iyong kanya galing talaga sa klase ng atensyon na ibinibigay niya sa anak ko. Kaya naman masayang masaya talaga ako at lalong napapamahal sa kanya. Kahit ang hirap paring kalimutan ang nakaraan ko ay nagiging payapa na ang pag iisip ko sa tuwing kasama siya at bihira na lang ang pag atake ng alaalang iyon sa isipan ko. Hindi na ako madalas bangungutin. Hindi na ako nagigising noon sa gabi na para akong mawawalan ng hininha sa tuwing napapanaginipan ko ang tagpong iyon. Dahil kusang lumalabas sa isipan ko si Magnus. Ang malambing niyang ngiti sa tuwing ngingitian ako. Siguro nga siya ang cure ko sa nakaraan ko.

And maybe some other time, magiging buo na ang pagpapaubaya ko sa kanya at magampanan ang papel ko bilang asawa niya.

Bilang mag asawa, gagampanan ko ang papel bilang babae. Weird man isipin pero iyon ang papel ko. Ang maging mabuting asawa sa kanya. Kakaiba man dahil pareho kaming lalaki ay hindi basehan iyon na hindi na magiging matagumpay ang bubuuin naming pamilya. Marami ng same sex marriage ang nabubuhay ng masaya na magkasama. Basta may pagkakaunawaan, may tiwala at higit sa lahat ay may pagmamahalan.

Kaya iyon ang gagawin ko. Ang mahalin siya ng buong puso. Ang ipagkatiwala sa kanya ang buong pagkatao ko. Ang ibigay sa kanya ang pag unawa sa lahat ng bagay. At iyan ang susi sa aming dalawa.

Kusang kumilos ang kamay ko to caress his cheeks while he is in deep sleep. Gumalaw siya pero hindi naman nagising. Tumagilid siya paharap sa akin at ipinulupot ang braso sa baywang ko. Kaya naman nangiti akong nagsumiksik naman sa katawan niya at pinilit na matulog.

Ang gaan ng pakiramdam ko habang ramdam ko ang init ng katawan niya. At naririnig ko mismo ang pagtibok ng kanyang puso.

“I love you Magnus.” Bulong ko. Hindi ko na alam kung ilang oras ako sa ganung ayos. Hanggang sa tuluyan na akong gupuin ng antok na nakakulong sa mga bisig niya.

---

---

“Lets go sweetheart.” Tawag niya sa akin mula sa unang palapag ng bahay. Nalate ako ng gising dahil hindi nga ako nakatulog ng maayos kagabi. Kaya naman heto ako at hindi magkandaugaga sa pag sasaayos ng sarili ko at mga gamit ko sa eskwelahan.

“Nandiyan na, sandali na lang.” Pasigaw na sagot ko sa kanya at patakbong bumaba ng hagdan.

Nakatunghay na sila sa akin ni Zander na maayos ng nakabihis. Ako naman ay ewan, kung maayos ba ang pagkakasuklay ng buhok ko o hindi dahil hindi na ako humarap ng salamin mula kaninang lumabas ako ng banyo.

Whatever, mamaya ko na lang aayusin kapag nasa sasakyan na kami.

“Daddy, bakit ang bagal mo ngayon? Dati naman lagi kang nauuna sa akin nagigising.”

“Namamahay lang ako baby. Saka huwag ka ng magreklamo at magtanong. Mamaya na iyan. Mahuhuli na tayo sa klase.” Pang iiba ko ng usapan. Hinalikan muna ako ni Magnus sa labi saka siya humawak sa kamay ko at magkaagapay ng lumabas ng bahay.

Ng nasa labas na kami ay natanawan pa namin si mama kay kumaway kami pareho ni Zander dito bago tuluyang pinaarangkada paalis ni Magnus ang kotse niya.

At gaya ng dati, una naming inihahatid si Zander sa school niya at may naiwan na namang nagbabantay sa kanya. Kabilin bilinan ulit ni Magnus dito na hindi dapat siya lalabas ng school kung hindi ako o siya  o di kaya naman ang mga bodyguard na naitalaga na magbantay dito ang kasama.

Matalino naman ang anak ko kaya alam na din nito ang ginagawa. At mapagmasid din sa paligid. Kaya kampante din akong iwanan ito.

“Lets go.” Nakangiti pa niyang sabi sa akin ng muli niyang buhayin ang makina ng kotse niya.

Tumango ako bilang sagot. At ayon na naman ang damping halik sa labi na iginawad niya sa akin bago nagmaneho ulit. Hanggang sa marating na namin ang AU at gaya ng dati, many of the student like me na naaagaw ang pansin sa kanya na agad na magpapapansin sa kanya.

Babati ng magandang umaga at kulang na lang ay maglambitin sa braso niya kung makakalimutang lang nila ba guro siya sa AU.

Hindi ko na lang pinansin ang mga iyon. Total kasal na kami, at hindi na nila siya maagaw sa akin. Dahil may pinanghahawakan na ako sa kanya. Bahala silang pagpantasyahan siya. Dahil hanggang tingin na lang sila sa kanya.

“Alex.” Tawag pansin sa akin ni Jaren na sumalubong sa akin ng umiwas ako sa mga nagpapapansin kay Magnus. “Magandang umaga.” May ngiti sa labi niyang pagbati sa akin.

“Magandang umaga din.” Bati ko naman sa kanya. At tuluyan ng nawala sa pansin ko si Magnus.

“Na postponed yong dance competition, sali ka na. Ikaw lang yata ang hinihintay kaya hindi natuloy eh.” Pagbabalita niya sa akin. Tumungin ako dito. Matagal na akong kinukulit nito na sumali sa sayaw.

“Ganun ba? Sige, sasali ako.” Sagot ko na lang. Total naman parang gusto ko ngayong balikan ang hilig ko sa pagsasayaw. Malambot pa kaya ang katawan ko at mabilis pa kaya ako ngayong matuto.

Well, hindi ko malalaman kung hindi ko susubukan.

“Talaga, ayan. Salamat naman kung ganun.” Tuwang tuwa pa ito at kulang na lang ay magtatatalon sa tuwa sabay akbay sa akin. “Sabay na tayong pumasok. Siguradong matutuwa nito ang mga kasama natin.”

Hindi na ako nag abalang tanggalin ang pagkakaakbay niya sa akin ng bigla itong napaaray na kung mau sinong nagtanggal sa kamay niya sa balikat ko.

“Pwede naman kayong maglakad ng hindi nag aakbayan diba.” Boses iyon ni Magnus kaya naman napalingon ako dito.

“Aray.” Si Jaren na halatang namilipit sa sakit dahil bahagyang pinilipit ni Magnus. “G-good morning sir.” Bati parin naman niya dito kahit halata na nagulat sa hindi malamang kadahilanan ng biglang pagtanggal ni Magnus sa kamay niya sa balikat ko kanina.

“Good morning Mr. Viernes.” Seryusong sagot niya sa pagbati nito bago tumingin sa akin. “At ikaw, umayos ka. Ayaw kong makita ulit ang nakita ko kanina. Dahil hindi lang iyong ang magagawa ko.” Mahina pero may pagbabanta naman na sabi niya sa akin.

Napatango na lang ako ng wala sa oras dahil halata na naguguluhan na si Jaren sa pinagsasasabi niya.

“Good! Mabuti na iyong nag kakaintindihan tayo. Kaya sa akin ka na sasabay.” Maawtoridad na sabi pa niya sa akin. At nauna nang maglakad. Hindi ako agad nakasunod ng muli niya akong balingan. “Ano pang ginagawa mo diyan?” May galit na tanong niya sa akin.

Ayaw ko man sana sumunod pero kakaiba ang titig niya sa akin na para bang nagbabanta na kung hindi ako susunod ay tututohanin ang sinabi niya.

Humingi na lang ako ng paimanhin kay Jaren at sinabing sa room na lang kami magkita at mag usap para sa pagsali ko sa sayawan. Pero ng makarating kami sa hindi na mataong parte ng AU ay saka niya ako hinarap.

“Umayos ka Alexander, ayaw na away kong may makikitang aakbay sayo.” May gigil na sabi niya sa akin.

“Bakit? Ano naman ngayon? Akbay lang iyon at saka wala namang malisya doon dahil pareho naman kaming lalaki.” Sagot ko. Saka ko lang napagtanto ang sinabi ko dahil galit na isinandal niya ako sa pader.

“Baka nakakalimutan mong pareho din tayong lalaki, at mag asawa na tayo. Kaya kung ayaw mong mabalian ng mga buto ang mga magtatangkang lumapit sayo, layuan mo sila.” Mahabang lintaya niya.

Naiiling na napabuntong hininga ako. Oo nga naman. Kasal kami at pareho nga kaming lalaki. Hay naku! Hindi ko akalain na ganito din pala siya kaseloso.

Hindi na nawala ang kunot ng nuo niya kaya naman nangingiti na akong pinasadahan ng daliri ko ang pagitan ng kilay niya.

“Still handsome kahit kunot ang nuo. What do you like me to do para mawala ang kunot ng nuo mo?“tanong ko pa sa kanya at siya naman ngayon itong isinandal ko sa pader ng kumilos akong pagbaliktarin ang pwesto namin.

“Don’t asked me, and don’t you ever tease me. Baka hindi ako makapagpigil.” Pagbabantang sagot naman niya sa akin. Napansin ko pang napalunok niya habang nakatingin sa akin, sa mata ko. Hanggang sa magawi na ang tingin niya sa labi ko.

“Then, don’t hold back Magnus.” Sagot ko sa kanya. Pero mamaya na iyan. Late na ako sa klase ko.“ Sabi ko saka ko siya mabilis na dinampian ng halik sa labi ng masigurado kong walang ibang tao sa paligid maliban sa amin. Hindi ko na siya hinintay na makasagot pa sa akin dahil sinabayan ko ng ng mabilis na pagtalikod sa kanya at bagtas na ang pasilyo papunta sa department namin.

Muntik na ako doon. Kitang kita ko kung paano nabuhayan ang mga mata niya sa sinabi ko. Kung wala lang siguro kami sa eskwelahan ng sinabi ko iyon ay malamang hila na niya ako sa kung saan at masolo.

Susubukan ko. Siya lang dapat ang iisipin ko at hindi na dapat balikan ang nakaraan. Tama, kailangan kong mag move on. Para sa ikaka level up ng relasyon namin.

“Anong nangyari? Bakit parang galit si prof. Magnus kanina?” Agad akong sinalubong ni Jaren ng mamataan na akong papasok ng classroom namin.

Tabingi ang naging ngiti ko. Hindi ko naman masabi dito ang pinag usapan namin. Na hindi ako pwedeng mapalapit sa iba maliban sa kanya.

“Wala naman siyang nasabi.” Pagsisinungaling ko. Hindi na nito kailangang malaman ang dahilan.

“Ganun ba. Akala ko pa naman nagalit siya. Pero kung ganun man. Ano naman ang ikakagalit niya kung sakali.” Nagtataka pa niyang sabi sabay kamot ng ulo. “Pero sa totoo lang masakit ang pagkakapilipit niya sa kamay ko kanina.”

“Naku, nabigla lang siguro si prof. Kaya huwag na iyon ang isipin mo.” Sabi ko saka ako umiwas dito para makapasok na ng tuluyan at makaupo na sa upuan ko. Sumunod parin ito sa akin.

“Pero sandali, ang ganda naman ng singsing mo. Para siyang wedding ring.” Pansin pa nito sa singsing ko sa daliri ko at doon talaga nakatingin. Baliwalang tinignan ko naman iyon pero hindi na ako nag abalang sagutin ang sinabi nito. Tama namang dumating na ang unang prof namin para sa araw na ito kaya hindi na din ito nagtagal sa harapan ko at umupo na din sa sariling upuan.

Naging abala na kami lahat sa pag aral. Napag usapan na din namin nina Jaren ang pagsali ko sa dance competition. Ang sabi ko, pag iisipan ko pa ng mabuti. Dahil kailangan kong sabihin muna kay Magnus iyon. Para alam naman niya ang gusto kong salihang activity ng school. Baka mamaya hindi kami mag kaintindihan at iyon pa ang pag awayan namin.

At gaya ng dati, maagang natatapos ang pag aaral ng anak ko at ngayon ay nasa opisina na naman ito ni Magnus ng ihatid ito ng body guard na nagbabantay dito sa AU. At ngayon breaktime namin kaya naman pumunta ako doon sa opisina niya.

“Kumusta ang pag aaral mo?” Tanong ko sa dito ng magkakarga sa akin.

“Ok lang daddy.” Nakangiti naman nitong sagot sa akin.

“Ako hindi mo ba ako kakamustahin?” Parang bata naman na tumatawag ng pansin sa akin.

“Nah! Kanina langbkita nakita ah. Ikaw ang prof. namin sa last subject.”

“Eh! Di mo ba tatanungin kung hindi ba ako pagod or something na nakakapagpagaan naman ng loob. O di kaya naman sasabihan ng sweet talk?”

“Naku hindi ka na bata Magnus.”

“Oo nga naman daddy. You need to ask papa too.” Sabad naman ng anak ko.

“Bahala kayong dalawa. Lagi niyo akong pinagtutulungan.”

“Hindi naman sweetheart. We just love you.” Sagot naman niya sa akin saka lumapit at umakbay habang karga ko si Zander.

“Lets go. Umuwi na tayo. Tapos paghandaan mo ang sinabi mo sa akin kanina sweetheart. Hindi ako nakapag concentrate sa kakaisip dahil doon.” Sabay pisil sa balikat kong dinantayan g palad niya.

“Wala akong maalala sa mga nasabi ko. Sa dami ba ng salitang lumabas sa bibig ko. Alin doon sa mga salitang iyon ang ibig mong sabihin?” Palusot ko saka ako lumayo sa kanya. Bumaba naman si Zander sa pagpapakarga sa akin at maglalakad na lang daw siya.

Alam ko naman na hindi niya iyon makakalimutan kaya pilit kong inihahanda ang sarili ko. Dahil ako na mismo ang nagbigay sa kanya ng go signal kanina.

Lihim man akong napalunok ay halo halong kaba at excitement ang nararamdaman ko. Iyong pakiramdam na naiihi ka na hindi mo mawari sa kabang nararamdaman mo.

“Relax sweetheart. Were not in the house yet. Your holding your breath.” Sabi niya sa akin na nakapagpagising sa pagkalito ko.

“Im not.” Pairap na tinapunan ko siya ng tingin saka na ako naunang maglakad ng hawakan ko sa kamay si Zander.

“Why in hurry daddy?” Tanong naman ng anak ko ng sabihin kong bilisan niya.

“May gagawin pa kasi kami ni daddy sa bahay baby. Kaya binibilisan niya.” Siya ang sumagot sa tanong nito sa akin saka niya naman ako kinindatan.

“Talaga? Ano naman iyon daddy? Pwede makisali?”

“Haha! Hindi pwede baby. Just only papa and daddy can do that stuff baby.” Sagot pa niya dito.

“Mmm???? Just the two of you?” Parang inaanalisa pa nito ang sinabi niya. Hindi nagtagal ay ngumiti ito sa kanya saka bumaling sa akin. “Ok! Bilisan natin daddy. Para magawa na ninyo ni papa ang baby brother ko.”

Napanganga ako ng wala sa oras. Saka sila nagtawanan ni Magnus. “Magnus, Zander.” Gigil na pigil ko sa dalawa at binilisan pa lalo ng pag lalakad. Sarap lang pagbuhulin ang dalawa eh. “You two shut up will you????”

Pero hindi nila ako pinansin. Bagkus pasipol sipol pa talaga silang dalawa na parang nagkaintindihan sa pag ngiti nila pareho. Kung kay Magnus lang talaga galing si Zander ay masasabi kong pareho ang likaw ng bituka ng mga ito.

“Huwag niyo akong nginingitian.” Paninita ko pa sa kanila. Hanggang sa marating na nga namin ang parking lot ay hindi na nawawala ang mga ngiti nila.

Naiiling na lang ako sa dalawa. Sa kapilyuhan ng mga nasa isip nila. Ang bata bata pa ng anak ko pero may pinagmamanahan na sa kakulitan, kapilyuhan at higit sa lahat katalinuhan.

“Be ready sweetheart. I won’t let you skip this time.” Pilyong ngumiti pa ito ng makarating na kami ng tuluyan sa bahay. Nakatulog na din ang anak ko sa likuran. Kaya naman binuhat na niya ito at idineretso sa sarili nitong silid.

“Dito muna ako.” Sabi ko sa kanya dahilan para panlakihan niya ako ng mata.

“Your not running away this time sweetheart.” Sabi niya sa akin ng matapos kumutan si Zander saka niya ako hinarap.

Napalunok pa ako ng lumapit siya sa akin at pahilang hinapit niya ako sa baywang.

“Lets go sweetheart. Lets go take a bath together para makarami tayo. Sulitin natin yong dapat ay honeymoon natin ng matapos ang kasal natin.”

“No! You take a bath first.” Halos hindi iyon lumabas sa bibig ko ang mga katagang iyon. Mas bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa lapit niya at ramdam ko na kung gaano siya kahanda.

“Yes sweetheart. Bago pa magising ang anak natin.” Sabi niya saka niya ako hinila palabas ng silid ni Zander at tinungo ang sarili naming silid.

Ayaw ko man sanang ayunan ang gusto niyang maligo kami ng sabay ay hindi na niya ako pinayagang tumanggi pa dahil agad niya akong hinila papasok ng banyo at doon na niya tinanggal ang mga damit naming pareho.

Parang isinalang ako sa apoy sa init ng mukha ko ng makita ang kahandaan niya habang ako naman ay halos wala pang reaksyon na unti unti ding nagkaroon ng magsimula humaplos sa katawan ko.

“Ang init ng katawan mo sweetheart. Lets go. Papaliguan kita.” Sabi niya saka niya ako hinila patapat sa shower at binuksan iyon.

Halos mapatalon pa ako sa pagkabigla ng malamig ang tubig ang unang lumabas doon.

At hindi lang iyon. Ng pumuwesto siya sa likod ko ay ramdam ko ang kanya sa likuran ko kaya agad akong humarap sa kanya.

“I love you sweetheart.” Bulong niya saka niya ako hinalikan na agad kong tinugon.

Pilit kong pinakalma ang sarili ko. Hindi dahil naaalala ko ang nangyari sa aking nakaraan kundi ang kaba sa mga mangyayari sa pagitan namin.

Kinakabahan ako. Ano ba ang pakiramdam ng angkinin niya?

“Mmm!.” Halos kapusin ako ng hangin ng pakawalan niya ang labi ko. Masuyong humaplos ang mga palad niya sa pisngi ko saka masuyong nginitian ako.

“Maligo muna tayo.” Bulong niya saka kumuha ng bathsoap at siya na ang kusang nagsabon sa buong katawan ko. Nanginginig man ako hindi dahil sa lamig ng tubig kundi dahil sa init ng kamay sa na dumadantay sa balat ko sa bawat pagsabon niya sa akin. Hanggang sa sabunin na din niya ang akin. I got hard out of a sudden sa paraan ng pagsasabon niya sa parteng iyon ng katawan ko.

Hindi na matapos tapos ang paglunok ko kahit wala naman akong dapat lunukin. He started to bath his self too hanggang sa tuluyan na kaming matapos. Hinayaan ko siya to guide me if what to do? Dahil hindi ko talaga alam ang dapat gawin o tama ba ang dapat kung ikilos baka kasi magkamali ako at ma spoil pa ang dapat na mangyari.

“Relax sweetheart.” Bulong niya ng matapos niyang mapunasan ang buong katawan namin at makalabas ng banyo deretso sa kama pahiga.

Tumitig muna siya sa akin. Mula ulo hanggang paa. Nakitaan ko ng paghanga sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Paghanga na may kasamang pagnanasa na may pagmamahal.

Maybe this is the right time to forgot my past. Ang ngayon at ang hinaharap lang dapat ang pagtuunan ko ngayon ng pansin.

Muli na naman akong napalunok ng sumampa na siya sa kama at tumabi sa akin. Hanggang aa tawirin niya ang pagitan ng mga mukha namin at muli akong halikan. Kusa ng pumikit ang mga mata ko at kumilos ang kamay ko to wrap it on his neck and kiss him back.

Pareho kaming nagpakawala ng ungol ng maghiwalay ang mga labi namin sa tagal na pagkakaugpong. Nagsimula ng maglikot ang mga kamay niya at dumadama ang palad sa buo kong katawan. At bawat haplos niya ay nag iiwan ng kakaibang kiliti sa bawat himaymay ng ugat ko. Napapaliyad ang katawan ko sa sensasyong dala ng haplos at halik niya sa balat ko. Until his lips reach one of my nipple and suck it that make me moan once again.

My back bend na para ng mababali ang likod ko dahil sa sarap na may kiliti sa pagpapasasa na niya sa magkabilang itoktok ng dibdib ko.

He also silently moan while kissing, licking, sucking my skin. I reapetedly swallowed hard dahil sa pinipigilan kong mapaungol ng malakas.

Ang mga kamay ko na nakapulupot sa leeg niya at napapasabunot na sa buhok niya at sa kubre kama. Kagat kagat ko ang ibabang labi ko para hindi ako makagawa ng malakas na ungol. Nakakahiya baka marinig kami ng ilang katulong sa labas ng bahay.

“Mmm! Don’t hold your moan sweetheart. No one can hear you outside.” Bulong niya ng muli siyang tumapat sa akin at muli akong hinalikan pero saglit lang iyon. Kissing me on my ears. My neck, at my shoulder and giving me a bite mark.

“Uhmp. Ohhh.” I can’t hold it any longer. Isang malakas na ungol ang pinakawalan ko ng kagatin niya ako sa may balikat na sinabayan ng maghawak ng akin.

Kumilos na din ang labi niya pababa, sa dibdib ko, sa tiyan. At nagtagal siya sa pusod ko kung saan naglaro doon ang dila niya. Hanggang sa tuluyan ng bumaba ang bibig niya sa harapan ko.

Napatingin ako sa kanya na ngayon ay tumingin din siya sa akin. Ngumiti siya sa masuyong paraan and teasing the head of mine with his tounge. Muling kagat labi ako ng makiliti ako sa ginawa niya na parang may gustong lumabas doon.

“Uhmmm. Oooh.” And he totally enter mine inside his mouth. Moving upside down. Licking it. Tracing the nerve of mine. Sucking my balls that make me moan and moan reapetedly.

Bending my back, at naninigas na din ang saliri ng mga paa ko sa pagkakabaluktot sa kiliti at kakaibang sinsasyong dulot ng mga labi at loob ng bibig niya.

“Sweetheart.” Paos na sabi niya habang patuloy siya sa ginagawa. Hanggang sa kumilos na siya at pumuwesto sa gitna ng hita ko ng paghiwalayin ang mga iyon. At bahagyang ipinataas ang balakang ko.

“N-no!.“pigil ko sa kanya ng yukuin niya ang likuran ko at subukang halikan ako doon. Tudo ang pag iling na ginawa ko at pinigilan ko talaga ang ulo niya para hindi tuluyang madikit ang labi niya doon.

Pero hindi niya ako pinakinggan at maingat na iniwas ang kamay ko at walang salitang namutawi sa kanya at hinalikan ako doon. Licking it.

Damn! I feel embarrased but the way he kiss ang lick it he is enjoying it. But seriously, it feel really wierd. It make me feel hot.

Hanggang sa tuluyan ng lukubin ng init ang buong katawan ko sa ginagawa niya. Napakislot pa ako ng maramdaman ko ang daliri niya doon at pilit na ipinapasok iyon doon.

Muli ko siyang pinigilan dahil nakakahiya. Oo, nag iinit na ang katawan ko pero hindi na niya kailangang gawin iyon.

“Sssh! Its okay sweetheart, just let me do it.” Sabi niya at muling inalis ang kamay ko na pumigil sa kamay niya.

Pigil ko man siya ay nagpatuloy siya sa gustong gawin.

Napangiwi pa ako ng maramdaman ko pagpasok ng daliri niya doon.

“Ump!.”

Fuck! Napamura ako ng lihim dahil sa sakit ng pagpasok ng daliri niya doon. Iba pala talaga ang pakiramdam na may gumagalaw doon.

Sa pagpapatuloy niya sa ginagawa ay nahalinhinan ang sakit ng kakaibang kiliti.

“Sweetheart. Lets do it. I can’t hold any longer.” Bulong niya ng tumapat sa akin at halikan akong muli.

Pero bigla na naman akong kinabahan ng maramdaman ko ang kanya na nasa bakuna ng likod ko. Iyong pakiramdam na kakapusin na naman ako ng hininga dahil biglang nag flash sa alaala ko ang nakaraan ko.

Napaluha na naman ako kahit ayaw ko man sanang ipakita iyon sa kanya. Natigilan siya. At parang natauhan na naman at hindi na naman gumalaw.

“Im sorry sweetheart.” Kahit siya ay napaluha na din. Ewan ko kung bakit siya naluha din. Hinalikan ako at pasubsob na ibinaon ang mukha sa pagitan ng balikat ko. I heard him silently cry. “Im so sorry.”

Para naman akong natauhan. At bigla akong nasaktan sa nakikitang ayos niya. Gaano ba ang pagpipigil niya na huwag akong biglain.

“M-move.” Mahinang sabi ko sa kanya. At inangat ang mukha niya at ako na ang humalik sa kanya. “Just look in my eyes. Please. Look at me. So I can feel at ease.”

Napansin kong lumunok muna siya. Masuyong humaplos ang isang palad niya sa pisngi ko. Saka ako hinalikan sa labi.

Masuyo, buo ng pag iingat at ramdam ko sa paggalaw ng kanyang labi sa labi ko ang pagmamahal niya. Kaya naman tumugon ako ng halik niya ng buong pagmamahal. Kumapit ako sa mga leeg niya ng muli kong maramdaman ang kanya na itinapat iyon sa akin.

Nakagat ko pa mismo ang labi niya ng maramdaman ko ang pagpasok niya.

“Argh! D-damn! Uhmp.” Halos hindi ko alam ang sasabihin sa hapding naramdaman ko.

Akala ko masakit na kanina ang pagpasok ng daliri niya sa akin pero mas mas mas na mas masakit pala ang kanya dahil mas malaki iyon.

Itoktok pa lang iyon. Paano na lang kung buong laki na niya ang ibinaon niya.

Ang kampanting pagkakapit ko sa leeg niya ay halos naging sakal na ng iyakap ko iyon ng buong higpit ng muli siyang gumalaw at unti unting ibaon ang buong laki niya sa akin.

“Ahhh! Fuck. Uhmp! That was fucking hurt. Argh.” Mura ko pero hindi ko naman siya maitulak.

Wala na sa akin ang alala ko sa jnang beses ko iyong maranasan. Dahil kakaiba ngayon. Masuyo at may pag iingat na nahahalinhinan ang hapdi at sakit ng unti unting kiliti at sarap.

Hapdi na napalitan ng kiliti. Sakit na napalitan ng sarap.

“Umpp! Fuck it. M-move.” Pang uutos ko sa kanya bago ko siya halikan na parang doon ko lang naisip na kumuha ng ibayong lakas.

“I love you sweetheart. I love you.” Bulong niya ng magsimula na siyang gumalaw.

Malakas na ungol ang kumawala sa bibig ko sa bawat galaw niya. Sa bawat hapdi ng bawat labas masok niya. Dahan dahan na siyang nagdadala ng kiliti na may ibayong sakit na may sarap.

Weird pero iyon ang nararamdaman ko. Siya man ay napapakagat na din ng ibabang labi ng umayos siya ng pwesto at paluhod na gumagalaw sa akin ng itaas niya ang balakang ko.

Halos mabali na ang daliri ko sa paa at malukot na ang buong kubre kama ng doon na ako humawak para kumuha ng lakas.

At bawat ulos niya sa akin ay ramdam ko ang laki niya na sumasagad sa bawat pagsalampak niya pabaon.

“Ahhhhhhhhh!.uhmmmm.” halos ungol ko na ang namayani sa buong silid.

“Uhm! Sweetheart. Uhmm your so tight. Ahm.”

“Uhmmmmmmm. Ahhhhh.” At ang mabagal na galaw niya ay unti unti ng bumilis ng bumilis. Palakas na ng palakas ang pagsalampak ng balakang niya sa akin.

“Sweetheart. A-alexander. Uhm.”

Ang hapdi. Ang sakit. Pero nakakakiliti. Nakakainit. At higit sa lahat. Kakaibang sarap. Na ramdam ko na malapit ko ng marating ang langit.

“M-magnus. Uhmm. Deeper. Uhm. Harder.” Para na akong nababaliw sa kakaibang sarap na dulot ng bawat paggalaw niya. Yumuko siya sa akin at hinalikan ako habang patuloy siya paggalaw.

“Sweetheart. Uhm. I’m gonna cum.”

“Ahhhh! Harder. Cum inside me. Uhm. Im gonna cum too. Uhmm. Aaahh.”

Magkasalubong ang bawat galaw namin. Mga katawan na pareho ang nais. Mga ungol namin na namayani sa buong silid. At tunod ng bawat pagsalampak niya sa akin. At ang bilis na nadagdagan pa ng bilis hanggang sa tuluyan na namin marating ang rurok ng kaligayahan. At ang maramdaman ang init ng likidong pinakawalan ko sa tiyan ko at maramdaman ko ang init ng pinakawalan niya sa loob ko ng buo na niyang ibinaon ang kanya sa akin.

Humihingal na ibinagsak ang katawan sa akin. Pareho na halos ang ritmo ng paghinga namin dahil sa pagod.

Hindi na alintana na pareho kaming pawisan na magkadikit ang katawan. Walang sino man sa amin ang gustong kumilos. Ramdam ko pa ang paggalaw ng kanya sa loob ko na hanggang ngayon at handang handa parin. Hindi na ako umimik. At hindi ko na alam kung ilang minuto o oras ba kami sa ganong ayos. Hanggang sa tuluyan na lukubin ng antok ang buong kamalayan ko.

---

YuChenXi

#²²: Alex

Ang akala ko ay hindi ko kayang mag let go at hindi ko kayang kalimutan ang nakaraan ko pero bigla iyong naglaho ngayon sinubukan ko na iyong i let go. Panahon na siguro na ibaon ko sa limot ang lahat. Dahil may umahon na sa akin sa nakaraan kung iyon.

Si Magnus. Na tanggap ako kahot ano pa man ang nakaraan ko. Si Magnus na tanggap ang anak ko. Na tanggap niya kaming pareho. And I will make this family work. Magiging masaya ang pamilya namin. Ako, si Magnus at ang anak ko. At ang magiging anak namin kapag nakapaghanda na ako sa pangalawa.

“Sleep now sweetheart. You need to wake up early tomorrow.” Mahinang bigkas niya at muli akong niyakap. Kaya naman nagsumiksik na din ako sa katawan niya at pinilit na makatulog.

Naging payapa ang aking paghinga. Ramdam ko ang kapayapaan sa mga yakap niya. Kaya naman mabilis na dinalaw ako ng antok tuluyang nakatulog sa mga yakap niya.

“Argh!.” Now I realize how pain it could be ngayong lumipas na ang magdamag. Naging maganda nga ang tulog ko kagabi pero ngayon.

Damn it. Ang sakit at ang hapdi ng likod ko. I hate it. Makakapagbawas pa ba ako ng maayos nito at hindi iindahin ang hapdi ng likod ko.

Tangna. “Aaahhh! Damn it Magnus.” Hindi ko talaga mapigilang sumigaw ng nasa loob na ako ng banyo at naglilinis ng katawan.

“Sweetheart are you okay?” Tanong mula sa labas ng banyo at kasunod non ang sunid sunod na katok.

“Tinatanong mo pa.“pasigaw na sagot ko sa kanya. “Alam mo ba kung gaano kasakit ngayon ang likod ko. Damn it.” Dagdag sigaw ko pa sa kanya.

Narinig ko ang pagtawa niya mula sa labas.

“Sige tawanan mo ako. Fuck off. Don’t get near or else I will pounch you.” Galit na banta na nanggigigil talaga ako. Ang hapdi eh. Ang hapdi hapdi.

“Sorry naman sweetheart. Dibali lalagyan na lang natin ng cream mamaya iyan. Kaya bilisan mo diyan. Baka katukin na tayo ng anak natin dito. Mali-late ka na din sa school.” Sagot din niya sa akin na halata sa boses na pinipigilan nito ang tawa kahit hindi ko man siya nakikita.

Ayaw ko man kumilos ay binilisan ko na rin ang paglilinis ng katawan ko na kahit nasasagi ng kamay ko ang pinasukan niya kagabi ay halos maluha ako sa hapdi niyon. Ikaw ba naman ang baunan ng malaki niyang alaga. Damn it! Pero uminit yata ang tainga ko ng maalala ko iyon.

Tangna! Tumigil ka nga Alexander. Kuntra ng isip ko.

Naiiling na ipinagpatuloy ko ang ginagawa ko hanggang sa matapos ako.

Nakaabang siya sa akin sa labas mismo ng banyo na nangingiti kahit hindi man niya gusto na ipahalata. Pero halata naman kahit walang bahid ng ngiti ang labi niya ay nakikita ko aa mga mata niya ang pinipigilamg ngiti. Dahil nagniningning iyon.

“Huwag mo akong tignan ng ganyan Magnus. Makikita mo. Makakatikim ka ng suntok sa akin.” Nandoon talaga ang gigil ko sa kanya. Kulang na lang ay dapuan na talaga siya ng mga kamao ko.

“Ano bang klaseng tingin sweetheart?” At nagtanong pa talaga siya. “Haha, sorry na. Pero sweetheart, kaya mo bang maglakad ng deretso?” Pagkuway tanong niya dahilan para di ko na napigil na batukan siya. Pero nakaramdam yata sa gagawin ko kaya mabilis niyang hinuli ang kamay ko at saka niya ipinaikot at inilock sa likod ko. “Napakahyper mo sweetheart. Umagang umaga. Baka gusto mo ng round three at hindi na lang tayo pumasok.” Bulong pa niya sa akin then lick me on my ears. “Mmm, so sweet.”

“Tigilan mo ako Magnus.” Nagpumiglas ako dahil nakiliti akp sa ginawa niya. Natatawa na binitawan nga niya ako. Padabog naman ako na muling inayos ang sarili ko at nagsuot ng uniform ko.

“Sweetheart, tignan mo ito. Saan ang mas gusto mo sa dalawang ito na susuutin ko?” Tanong niya  ng maglabas na din siya ng maisusuot para sa pagtuturo ngayon.

Nilingon ko naman siya saka tinignan ang damit na hawak niya. Gray and blue ang kulay ng mga iyon.

Napasimangot ako dahil ayaw ko ng mga kulay na pinili niya. Mas bagay sa kanya ang itim lang o di kaya naman plain na puti lang. O di kaya naman baby blue. Iyon ang alam ko na babagay na kulay sa kanya. Pero sa tingin ko naman lahat ng maibigan niyang isuot ay bagay naman sa kanya.

“Ayaw mo ba ng mga ito.” Muli niyang tanong saka tinignan mismo ang mga hawak na damit. “Sige huwag na lang.” Sabi niya saka inihagis na lang iyon sa kung saan. “Mag iitim na lang ako.” Sabi pa niya saka siya kumuha nga ng itim na suit para sa kanya at isinuot iyon. “Tulungan mo ako mamaya na ayusin ang mga gamit ko sweetheart. Tapos iyong mga hindi mo gusto, ipapamigay na lang natin.”

“Sino naman nagsabi na hindi ko gusto.”

“Alam ko naman eh. Sa simangot mo kanina ayaw mo ng kulay ng mga iyan kaya hindi ka agad nakasagot.”

“Masyado kang advance kung mag isip.” Kunway mali siya sa sinabi niya kahit ang totoo ay tama naman siya. “Pero sige, ako na lang mamaya pagdating natin ang mag aayos ng mga iyan.”

“Thank you sweetheart.” Nakangiti na siyang lumapit sa akin ng makapagbihis kaming pareho saka niya ako hinapit sa baywang. “Hindi ko talaga mapigilan ang hindi ka yakapin minu-minuto. Gusto ko laging nasa mga yakap kita.”

“Hmp! Tigilan mo nga ako. Bitawan mo na ako at mali-late na tayo.” Pagtutulak ko sa kanya. Bago pa man niya ako binitawan ay mabilis na dinampian na niya muna ako ng halik sa labi.

“Okay! Lets go,nakabihis na din siguro ang anak natin.”

Tumango ako  at magkaagapay nga kaming lumabas ng silid. Nakatunghay na nga sa amin sa may sala si Zander ng marinig siguro ang mga yabag namin mula sa hagdan.

“Lets go.” Hinawakan pa niya ang kamay ni Zander ng maglakad palabas ng bahay.

Gaya ng dati. Ang anak ko ang una naming inihatid bago kami naman ang papasok.

“Isang linggo na lang ako sa pagtuturo ko. Pero kahit ganun man ako parin ang maghahatid at susundo sa inyo sa pag uwi.” Sabi niya ng makarating kami ng AU at magkaagapay na naglalakad sa covered walk.

“Sige, mag ti-text na lang ako kapag malapit na kaming umuwi para hindi ka na masyadong maghintau kung sakali.”

“At ang bili ko sayo, iwasan mo ang nakita ko kahapon. Ayaw kong maulit pa iyon. At saka sa dance compitition, bawiin mo na ang pagpayag mo sa kanila.” Mahabang lintaya niya.

Napag usapan kasi namin kagabi iyon bago kami natulog at iyon nga ang kabilin bilinan niya. Kaya naman omoo na lang ako para wala ng mahabang usapin pa.

“Oo na. Hindi naman ako ulyanin para ulit ulitin mo iyang sabihin sa akin.”

“Nag papaalala lang ako.”

“Hmp!.”

“Huwag mo akong ma hmp hmp diyan. Makikita mo. Baka gusto mong hindi tayo makapasok pareho sa school nito.“may pagbabanta na seryusong sabi niya sa akin. Pero nandoon naman ang pilyong ngiti niya.

“Tigilan mo ako.”

“Haha! Ikaw kasi. Kaya umayos ka sweetheart.”

“Hmp!.” Pero nagulat pa ako ng bigla niyang i preno ang kotseng minamaneho. “What are you doing?”

“I told you sweetheart. Huwad mo akong ma hmp hmp diba.” Saka siya kumilos na tanggalin ang seat belt niya at lumapit sa akin.

“Magnus, umayos ka. Hindi nakakatawa ang biro mo.” May pagbabanta ko din sabay tulak sa kanya para hindi siya makalapit sa akin.

“But I warned you first.” Sabi niya saka inalis ang kamay kong nakaharang sa dibdib niya.

“Magnus ano ba?” Seryuso ba siya. Pero nasakalagitnaan kami ng kalye. “Oo na. Hindi ko na uulitin. Kaya pwede ba. Tumigil ka na.” Ayaw ko man na sumuko, ay wala akong magagawa. Siya pa naman iyong kapag nagsabi ng bagay ay ginagawa talaga niya.

Nakangising hindi siya nakinig at patuloy sa paglapit sa akin.

“Magnus. I warn you too.” Nakipagsukatan ako ng tingin sa kanya. Hanggang aa mabalot ng tawa niya ang loob ng sasakyan saka umayos ng upo.

“Ang cute talaga ng asawa ko. I love you sweetheart.” At mabilis pa sa alas kwatro na kumilos muli siya para dampian ako ng halik sa labi. “Mabuti na iyong nagkakaintindihan tayo sweetheart. So lets go.” Muli na niyang pinaarangkada ang kotse ng makarinig na siya ng sunod sunod na busina sa likuran na nakagawa ng maliit na traffic.

Ngingiti ngiti pa talaga siya habang nagmamaneho at hindi lingid sa kaalaman ko na patingin tingin siya sa gawi ko kahut nakatingin na ako sa labas ng bintana.

Pero lihim akong napapangiti din dahil sa kakulitan niya na nakakapagpawala ng mga inaalala kong problema kung ano man ang mga iyon.

Maayos na naipark na niya ang kotse niya and as usual there’s a  lot of gurl student na agad na lumapit at bumati sa kanya na hindi naman niya maiiwasan. Pero mas minadali niya ang pagpapaalam sa mga ito kaya naman sabay parin kaming naglakad papasok sa department ko at sa opisina niya.

At sa buong araw na naman ay naging abala na naman kami sa kanya kanyang klase. Siya bilang guro. At ako bilang estudyante.

“Bakit naman nagbago ang isip mo Alex.” Si Jaren ng sinabi ko ng hindi ako sasali ng sayaw. “Masaya pa naman kami na kasama ka namin pero bakit naman?” Hinayang na hinayang siya sa pag ba backout ko. Pero wala naman ako magagawa at hindi ko din masabi ang tunay na dahilan na ayaw ni Magnus na makikisali ako sa pagsasayaw.

“Hindi na talaga pumapasok sa sistema ko ang pagsasayaw eh. Saka back’n fort ang isip ko baka makasira lang ako ng diskarte niyo kapag nagpumilit ako.” Mahabang sagot ko dito. Tama din naman ang sinabi ko. May bahagi ng utak ko ang ayaw at mayroon din ang gusto. Kaya hindi ako makapagdisesyon ng maayos at ngayon ayaw din ni Magnus kaya naman, mas maganda na ngang huwag na lang akong sumali.

“Sayang naman. Pero ikaw ang bahala. Hindi ka naman namin mapipilit kung talagang ayaw mo.”

“Salamat sa pag unawa Jaren. Dibali, tutulong na lang ako sa pag choreograph ng mga step niyo.”

“Okay! Okay! Iyan na lang ang aasahan namin sayo.” Nakangiti na itong sabi sa akin. Marami pa kaming napag usapan na mga bagay bagay para sa sasayawin nila. Hanggang sa dumating na ang panghuli naming guro at mabilis din na natapos ang pagtuturo nito.

Mabilis na lumipas ang mga oras kaya naman heto, naghihintay na ako kay Magnus na matapos sa huli  itong pagtuturo sa science Literature.

Habang naglalakad palabas ng department namin para sana sa paking lot na lang ako maghintay ay namataan ng mga mata ko si Jace na kumakaway sa akin sa may gate. Kaya naman imbes na sa kotse ako pupunta at dumeretso na ako sa gate ng eskwelahan.

“Kumusta!.” Agad kong bati sa kanya ng makalapit ako. Tatlong linggo ko itong hindi nakita. Ni hindi ko nga naimbita sa kasal ko dahil bigla itong nawala at hindi ko alam kong saan nagpunta.

“Okay lang ako kahit pagod at medyo malungkot, ikaw kumusta na. Dito na ako dumererso pagkababa ko pa lang ng eroplano kanina. Galing ako sa France. Binisita kasi namin si Lola doon.” Balik pagbati niya sa akin na may kasama ng paliwanag. “Hindi na ako nakapagpaalam sayo dahil agaran eh. At naging busy naman ako pagdating namin doon dahil sa huling pagbisita namin kay lola ay iyon na din ang huling mga araw na nakasama namin siyang buhay.” Malungkot na dagdag kwento pa niya.

“Nakikiramay ako. Sana umuwi ka na muna bago pumunta dito para makapagpahinga ka na muna.”

“Namiss kasi kita eh. Tatlong linggo ba naman na hindi kita nakita. Pero ngayon, nawala na ang pagod ko at ang lungkot sa pagkawala ni lola ay nabawasan dahil nakita na kita.”

Kiming ngumiti ako. Hindi talaga niya itinatago ang pagkagusto niya sa akin. Kaya kailangan ko ng tapusin iyon ngayon. Sasabihin kong dapat na niyang kalimutan ang nararamdaman sa akin dahil kasal na ako.

“Jace, alam mo naman na hanggang sa pakikipagkaibigan lang ang kaya kong ibigay sayo.” Panimula ko.

Biglang nawala ang ngiti niya sa mga labi sa sinabi ko.

“I know, but just let me love you Alex.”

“You can’t Jace, dahil hindi ko matutugunan iyan. Ibaling mo na lang sa iba ang pagmamahal na iyan.”

“No! Ikaw lang ang mamahalin ko Alex. At kahit na gawin ko man ang ibaling sa iba ang nararamdaman ko, ikaw parin ang itinitibok ng puso ko. Ikaw parin ang isinisigaw nito.“sabay turo sa tapat ng puso niya. “At hindi mo iyon mababago. Na kahit sabihin mong magmahal na lang ako ng iba.”

“Pero…..”

“Anong problema?” Pareho pa kaming napalingon ni Jace sa pinanggalingan ng tinig. Si Magnus na ngyon ay kunot ang nuong pabaling baling ang tingin sa amin ni Jace. “May dapat ba akong malaman sa pinag uusapan niyo. O tama bang sabihin ko na nagtatapat ka ng pag ibig sa ASAWA ko.” Sabi niya na talagang diniianan ang katagang ASAWA na seryusong nakatingin kay Jace.

Naguguluhan man ay napabaling si Jace ng tingin sa akin at nagtatanong ang mga mata kahit hindi man ito magsalita.

“You heard me right. Alexander is my husband now. Kaya huwag mo ng ipagpilitan ang sarili mo sa kanya. Halika ka na Alexander. Huwag kang mag sayang ng oras sa ibang tao.” Sabi pa niya na hindi na hinintay na makabawi sa kabiglaan si Jace ay hinila na niya ako palayo dito.

“Sandali Magnus. Ano ba.” May inis na hila ko ang kamay kong hawak niya. Pinanlakihan lang niya ako ng mata at patuloy sa paghila sa akin. Napatingin na lang ako kay Jace at sumenyas na lang ako na tatawag ako sa kanya at magpapaliwanag.

Pbalibag na binuksan at pinasakay ako sa kotse niya. Sa ginawa niyang paghila sa akin ay nakatawag iyon ng pansin sa mga estudyanteng kagaya ko.

“Ano ba naman Magnus. Hindi ka ba ang iisip na sa ginawa mo ay pinagpitestahan tayo ng mga kagaya kong estudyante.” Galit talaga akong sumita sa kanya. Napaka unreasonable niya. Nakakagigil. Hindi na siya nagsalita at galit na pinasibad ang kotse pauwi ng bahay. Mabuti na lang at wala si Zander dahil sinundo daq ito kanina ni Zydel at Farrah para mamasyal dahil day off ng dalawa. Kaya naman hindi namin siya kasabay ngayon. At alam kong kung umuwi na sila ay hihintayin nila akong kunin siya sa bahay para iuwi sa bahay ni Magnus.

Wala na kaming imikan habang nasa daan kami. Mahabang katahimikan ang namayani sa loob ng kotse nito hanggang sa makarating kami ng bahay niya at pabalibag na isinara ang pinyo ng makababa siya. Pinagbuksan parin naman niya ako ng pintuan ng kotse pero nandoon djn ang galit sa mga mata niyo. Hinila niya ako papasok ng bahau deretso sa kwarto namin.

“I don’t care Alexander.” Iyon ang unang salita na lumabas sa bibig niya ng maisarado niya ng pintuan ng kwarto namin. “Wala akong pakialam kung pagpiyestahan man tayo ng mga estudyante sa AU. Jace is croosing the line at gaya ng sabi ko sayo walang sino man ang dapat magmahal sayo. Ako lang. At lalo na ang Jace na iyon. Ayaw na ayaw kong lumalapit pa siya sayo. Nagkakaintindihan ba tayo.” Galit din na sabi niya sa akin. Nanlilisik ang mga mata nito. Ganito ba siya magalit at magselos? Ewan ko, pero parang may naaalala ako sa mga kislap ng mata niya ngayon. Saan ko ba iyon nakita? Ewan, hindi na iyon ang dapat kung isipin sa ngayon. Dapat maging reasonable siya sa mg apaliwanag niya kaya siya ngayon galit.

“But Jace is my friend.“sagot ko naman ngayon sa kanya at hinaluan ko din ng galit ang tinig ko. “Kaya hindi mo ako mapipigilan na makipagkita, makipag usap sa kanya. Si Jace ang naging karamay ko ng kailangan ko ng kaibigan at nakakaintindi sa akin sa mga panahong nalugmok ako sa masamang nangyari sa nakaraan ko. Magnus, mas nauna kong nakilala si Jace kaysa sayo. Siya ang nagbigay sa akin ng courage na mas dapat tibayan ko ang loob ko at kalimutan ang mga masamang nangyari sa akin. Kaya hindi mo ako mapapalayo sa kanya dahil tunay siyang kaibigan para sa akin.“mahabang lintaya ko na nakapagpatahimik sa kanya.

“Look Magnus, siguro nga masyado kang nagmamadali na makasal tayo. Pumayag ako dahil mahal kita. Pumayag ako dahil nakaramdam ako ng kapayapaan sa piling mo. Kaya Magnus,huwag mo naman ipagkait sa akin ang makipagkaibigan sa iba. Lalo na kay Jace na siya ng naging matalik kong kaibigan.”

“Pero alam mong hindi lang pakikipagkaibigan ang pakay niya sayo. Alam mo iyon at ayaw kong agawin ka niya sa akin.” Sagot niya. Mahina man pero nandoon parin sa tinig niya ang pinipigilang galit.

“I know that. Pero kung gusto ko man na makipagrelasyon sa kanya ay sana noon pa, noon pa na hindi pa kita nakilala. Magnus, we know each other almost five years now, ikaw. Nakilala lang kita, magdadalawang buwan palang pero pumayag akong magpakasal sayo. Dahil mahal kita. Dahil mahal ka din ng anak ko. At hindi basihan sa tagal ng pagkakakilala kung talagang mahal mo ang isang tao at siya ang nakatadhana sayo. Kaya Magnus, nakikiusap ako.  Huwag mo namang ipagkait sa akin ang mga nagagawa ko noong hindi pa tauo nakakasal. Magnus, huwag naman ikaw ang magdikta na kalimutan ang mga bagay na nakasanayan ko na. Jace is just a friend.”

Napabuntong hininga siya. Saka tumalikod sa akin. Hindi na siya nagsalita at walang lingong likod na lumabas ng silid.

Napasunod man ako sa kanya pero hindi ako nagsalita para pigilan siya. Nakita ko siyang umakyat ng apat na palapag. Kung saan ang dati niyang silid na sinabing kanugnog niyon ang laboratory niya.

Hindi pa ako nakakaakyat aa itaas at wala akong balak akyatin iyon. Hanggang sa ikalawang palapag pa lang ako kaya hindi ko alam kung anong meron sa ikatlo at ikaapat na palapag. Ito pa lang naman kasi pangatlong araw namin. At sa ikatlong araw namin dito sa bahay niya ay ang una din naming nag away at nagsumbatan.

Kasi naman, napaka unreasonable talaga niya. Ano ba ang mali sa pakikipagkaibigan ko kay Jace? Oo, nandoon na tayo sa may gusto siya sa akin at alam ko naman iyon. Pero tama naman ako sa si abi ko sa kanya kanina. Na kung balak kong makipagrelasyon at bigyan ng katugon ang pagmamahal sa akin ni Jace ay sana noon pa na hindi ko siya nakikilala. Kaya hindi ko siya maintindihan. Masyado din ba akong nagpaubaya sa kanya nitong mga nakaraang araw? At agad na nagpakasal sa kanya?

Ewan ko! Sana naman hindi magtagal ang pag aaway namin. At hindi kami madalas mag away. Dahil ayaw kong masira ang relasyon ko sa kanya bilang mag asawa. At higit sa lahat ayaw kong mabigo ang anak ko na nakikitaan ko ng saya sa tuwing magkakasama kami at kumpleto bilang isang pamilya.

Sana nga dahil ayaw kong mabigo. Ayaw kong magsisi sa huli.

---

YuChenXi

#²³: Alex

“Nasan ang asawa mo?“tanong sa akin ng mama ng mangapit bahay ako para sunduin si Zander na ngayon ang nag insist na doon na lang kami maghapunan.

Hindi ko naman ngayon masabi na may hindi kami napagkaunawaan kanina kaya nag sinungaling na alang ako na may ginagawa lang siyang research para sa mga gamot na ginagawa niya. Hindi ko naman masabi na sa dalawang araw naming mag asawa ay may naging bangayan na kaming dalawa.

“Ganun ba, tawagan mo siya at sabihing huwag ng pagpaluto sa katulong niyo ng hapunan at iuwian mo na lang siya ng pagkain niya mamaya.” Sabi pa ng mama kaya naman napatango na lang ako bilang sagot dito.

“Nasaan po si Zander mama?” Tanong ko dito ng hindi ko mamataan ang anak ko sa loob ng bahay. Wala din naman sa harapan sa may hardin ng bahay.

“Nasa loob ng silid ni Farrah, isinusukat ang mga damit na pinamili nila para sa anak mo.” Sagot nito.

“Naku, binilihan na naman nila ng damit iyon, ni hindi na nga niya nasusuot ang lahat eh. Ini spoiled nila si Zander sa ginagawa nila.”

“Hayaan mo na lang sila. Nawili lang sila sa anak mo. Kaya huwag mo ng tipirin ang bata. Sila naman ang gumagastos at hindi ikaw.”

Napakamot ako ng ulo dahil sa sinabi ng mama. Oo nga, sila ang gumagastos pero hindi ba nila naisip na madali lang malakihan ni Zander ang mga damit na binibili nila???? Hay naku! Bahala na nga sila, tama nga rin naman ang mama. Hindi ko naman pera ang ginagastos sa pinangbibili nila ng damit ng anak ko. At least hindi ko kailangan na ako ang gahastos dahil wala pa naman akong trabaho maliban sa side line ko minsan sa pagtulong kay Farrah sa mga deal niya sa kleyente niya sa pagbibinta ng mga commercial lot ng companya nila.

“Hala akyatin mo na sila doon sa taas at sabihin mong maghahapunan na tayo.” Pang uutos pa ng mama sa akin habang nag aayos na ito ng mga pinggan sa hapag kainan kaya naman agad akong tumalima at umakyat nga sa taas para tawagin ang anak ko ag si Farrah.

Naabutan ko nga si Farrah at ang anak ko na nagsusukat ng damit. Ang daming pares ng damit na binili nila para kay Zander.

“Tama na muna iyan Zan. Sabi ng mama maghahapunan pa tayo. Sa bahay na lang ng papa mo Magnus suotin ang iba na hindi mo pa nasusuot.” Sabi ko sa mga ito.

“Sige daddy, para maipakita ko naman kay papa Magnus ang mga bago kung damit na binili nina Tito Xydel at mommy Farrah.” Nakangiting tumalima naman ang anak ko at patalon na nagpabuhat sa akin. Isinilid naman ng maayos ni Farrah ang mga damit sa paper bag at maayos na ipinagilid iyon bago kami magkaagapay na lumabas ng silid nito para dumulog na ng hapag kainan.

Hanggang sa nagsalo salo na nga kami sa pagkain na hindi nawawala ang kwentuhan. Syempre hindi maiiwasan na tanungin nila kung maayos lang ba kami sa bahay ni Magnus. At ang anak ko naman ang halos sumasagot, bidang bida ang papa Magnus niya at ang silid niya ng halos naging library na sa dami ng librong binili ni Magnus para dito. Buti sana kung mga marvel story at mga comics ng mga Spiderman ang mga librong iyon pero hindi eh. Mga libro na halos patungkol na sa mga inaaral ng mga tulad ko.

“Mabuti naman at masaya ka doon Zander. Pero huwag kang masyadong makulit, baka mapagalitan ka ng papa Magnus mo.” Paalala naman ng mama sa kanya.

“Hindi namam ako makulit mama lola. Dahil parehas naman kami ng hilig ni papa Magnus. Tinuturuan nga niya at ipinapaliwanag sa akin ang mga hindi ko pa maintindihan sa mga librong binabasa ko.” Matalinong sagot nito kay mama. Nagkatinginan na lang kami lahat dahil totoo lahat ng mga sinabi niya.

Hindi na kami nagtanong pa tungkol sa kung ano ang binabasa nila ni Magnus dahil sigurado naman na out of limit na ang utak namin kung ano man iyon. Kaya naman iniba na lang namin ang naging usapin namin hanggang sa matapos kaming kumain at magpaalam na sa mga ito na uuwi na din kami sa kabilang bahay.

Ipinagbalot nga ni mama si Magnus ng nilutin nitong laeng. Ewan ko lang kung nag uulam si Magnus nito pero paborito ko naman kaya kung ayaw niya kainin di ako na lang ang kakain. Magpaluto na lang siya kay Joy mamaya kung ano ang gusto niya total naman marami naman siyang abasto sa ref sa bahay.

“Bumaba na ba ang sir Magnus mo sa itaas Joy?” Tanong ko kay Joy ng sinalubong kami ni Zander at kinuha mula sa akin ang dala naming pagkain. Hindi ko na ibinigay sa kanya ang mga paper bag na naglalaman ng damit ni Zander ng tangkain din niya iyong kunin sa akin.

“Hindi pa po sir mula kaninang umakyat siya doon.” Magalang na sagot naman nito sa akin.

“Ganun ba. Sige, aakyatin ko na lang siya mamaya para makakain na siya. Ipainit mo na lang iyan. Marami naman iyan kaya pwede kang kumuha ng makakain diyan. Bigyan mo na lang din ang mga guard na nagbabantay sa labas. Magtira ka na lang ng kakasya na kakainin ng sir Magnus mo.” Mahaba habang sabi ko dito saka ko naman binalingan ngayon si Zander. “Halika na sa kwarto mo at ng makapag shower ka.”

“Sige po daddy.” Kaya naman sinamahan ko muna ang anak ko na makapagbihis saka ko na siya pinatulog na agad namang dinalaw ng antok. Ganito kasi siya kapag hindi nakakatulog sa hapon. Alas otso pa lang ay tulog na ito kaya naman maaga kong makakausap si Magnus at makikipag ayos sa kanya. Iyon nga lang hindi ko alam kung paano ko sisimulan na kausapin siya. Saka hindi ko naman kasalanan iyon. Siya na lang naman kasi ang bigla na lang magagalit at nag walk out kanina na hindi na nagsalita pa ng nakapagpaliwanag ako ng maayos sa kanya.

Huh! Dibali na nga, maliligo muna nga ako bago ko siya akyatin sa taas. Baka sakaling habang naliligo ako ay maisipan na niyang bumaba at hindi na ako mapagod sa pag akyat ng hagdan sa ikaapat na palabag ng bahay.

Napapabuntong hininga ako habang naliligo ako. Nag iisip kung paano ako makikipag usap sa kanya ngayon. Hindi ko talaga alam kong saan ako magsisimula at kung paano bubuksan ang usaping iyon kapag nakaharap ko na siya.

Dibali na. Mamaya ko na iisipin ulit iyon habang paakyat ako. Pero hindi talaga mawala wala sa isip ko ang bagay na dapat kong gawin hanggang sa matapos akong naligo ay hindi parin ako tinantanan ng usaping iyon.

Ahhh! Damn it. Ganito ba ang away mag asawa. Ang  hirap kung paano magsimula. Ewan,siguro nga at nakadepende na rin iyon sa mag hahandle ng sitwasyon.

Kumuha ako ng damit ko sa ko iyon isinuot. Wala namang ibang tao na sa pangalawang palapag hanggang sa taas ng mga ganitong oras at nasa baba naman lahat ng silid ng katulong niya kaya naman ang trunks na pinatungan ko na lang ng malaking t-shirt ang isinuot ko.

Heto na, humugot muna ako ng malalim na hininga bago ako nagsimulang humakbang paakyat.

Isa

Dalawa

Tatlo

Apat

Lima

Anim

Pito

Walo

Siyam

Sampu, putakte, ganito na ba talaga ang kahirap umakyat ng  hagdanan. Buti sana kung kasing liit lang ng bahay ang bahay niya na may sampung hakbang lang ang hagdanan sa bahay pero ito, sa unang palapag ay may labing pito ng hakbang. At ganun din ang pangatlong palapag. At iikot pa ako sa ikaapat na palapag ng tingalain ko ang hagdanan pataas.

Damn it.

Labing isa.

Labing dalawa.

Labing tatlo hanggang sa umabot na ako sa bilang na labing pito.

Saka pa ako humakbang papunta sa kabila para sa pag akyat pa ikaapat na palapag.

Muli akong humugot ng malalim na paghinga bago ko ipinagpatuloy ang pag akyat. Ni hindi ko na inabalang bilangin ang mga pintong mayroon sa ikatlong palapag at deretso na ako sa pag akyat.

At awtomatikong binibilang ko talaga ang bawat hakbang ko na nakalimutan ko ang dahilan ng pag akyat ko sa ikaapat na palapag. Hindi naman sa nagrereklamo talaga ako. Mas gugustuhin ko pa ang pagbaba ng hagdan kaysa ang paakyat.

Nakakapagod kaya. Kaya huwag niyo akong sisihin na mabagal ako sa pag akyat.

“Tatlumpong apat. Hoooo!.” Pinagpawisan yata ako. At kahit wala naman akong pawis ay pinahid ko talaga ang nuo ko saka ko iginala ang paligid sa ikaapat na palapag. Dalawang pintuan lang ang nandito.

Saan ba dito ang silid niya? O baka nasa laboratory room siya????

Ewan ko. Kakatok na lang ako. Kung sasagot siya mas maganda pa para malaman ko kung nasa loob siya kahit hindi niya ako pagbuksan.

Pero sandali, napatigil ako sa pagkatok sana sa unang pintong nilapitan ko. Bigla akong napakamot at parang nag aalangan na ituloy ang balak ko.

Ano pala ang sasabihin ko? Hindi tuloy ako nakapag isip ng sasabihin ko dahil sa lintik na hagdanan na iyan. Tatlumpot apat na hakbang ang ginawa ko bago ako nakarating dito. Huwag ng isama ang paglakad ko para tawirin pa ang hagdan sa ikatlong palapag pa akyat dito.

Naiiling na hindi ko alam ang gagawin ko. Kung itutuloy ko pa ba o babalik na lang ako sa baba. Pero kapag ginawa ko iyon, masasayang ang effort ko sa pag akyat. Huh! Debale na nga lang. Kakatok na lang ako para matapos na. Hindi dapat pang ipagpabukas pa.

Pero bago pa man ako makakatok ay kusang bumukas ang pinto at nagulat pa talaga ako sa bumungad sa akin.

Isang magandang babae na nakaputi all over ang damit. Kaya naman hindi ko napigilan ang napakunot ang nuo dahil doon.

“Sino ka? Bakit nandito ka sa ikaapat na palapag?” Tanong ko agad dito. Ang akala ko ba walang ibang nakakaakyat sa taas maliban sa kanya at ang isang katulong lang na si yaya Neneng kapag maglilinis every other day.

What the fuck? Anong ibig sabihin nito? Nag akyat ba si Magnus ng babae ng nasa kabilang bahay kami? At dito pa talaga sa bahay niya? Naglulukuhan ba kami? Anong hindi ko pa alam sa kanya. Ganito ba siya kabilis manghila na lang ng kung sino kapag nagtatampo siya?

Damn! Hindi maari. Kailangan ko ng magandang paliwag dito.

Galit na tinapunan ko ulit ito ng tingin pero hindi ito natinag. Kampanteng nakatingin lang ito sa akin.

“Magandang gabi, Mrs. Mondragon.” Pagbati niya sa akin. At paano  iyang nalamang Mondragon na ako? At teka, bakit Mrs. At hindi Mr. Ang itinawag niya sa akin? “Pasensya na at nagulat kita. Ako nga pala si Angel. Isa ako sa researcher ni Magnus kaya huwag kang mag isip ng iba. Alam ko ngayon ang itinatakbo ng utak mo. Saka pintuan ito ng laboratory room niya at wala siya ngayon sa loob at nasa silid niya siya siguro ngayon.” Mahabang sagot nito. Pero hindi parin ako kumbinsado sa naging sagot niya.

“Huwag kang mag alala Mrs. Mondragon, dahil hindi kailanman nahaluan ng kakaiba ang naging magkasama namin sa ilang taon. At saka once a week ako pumupunta dito. At sa ganitong araw ako nagagawi. Kaya ngayong nandito ka na,mas maganda ng malaman mo para naman hindi ka na mabibigla kapag nag sanga ulit ang landas natin.” Dagdag paliwanag pa niya.

Hindi agad ako umimik dahil hindi parin talaga ako kumbinsado.

“Like what I’ve said Mrs. Mondragon. Im  just one of his researcher. Kaya huwag mo naman sanang masamain ang pagpunta ko dito. May ilan lang kaming ni reresearch ni Magnus dito bago namin tuluyang gawin iyon sa pabrika niya.” Sabi pa niya ulit. “Kung wala ka ng  tatanungin ay mauuna na akong umalis.” Hindi pa man ako nakakabawi at nakakapagsalita ay tinalikuran na niya ako. Gusto ko man sana itong pigilan pero ano pa? Mukhang nasagot naman na niya lahat ng katanungan ko kahit iisa lang ang nabigkas kung tanong dito. Pero hindi na iyon ang isa pa sa ikinabigla ko, iyon ay may elevator pala sa gilid sa may kanan at sumakay na ito doon.

“What the fuck.” Hindi ko tuloy mapigilan ang napamura dahil sa nalaman ko at nanlaki talaga anh mga mata ko at hindi nakapaniwala.

Tangna! Kung alam ko lang na may elevator pala di sana doon na lang ako sumakay kanina para hindi na ako napagod pa sa pag akyat at binilang ang bawat hakbang ko.

Huh! Akalain ko ba na elevator pala ang isang maliit na pintuan sa baba. Na ang akala ko ay isa lang iyong classic na cabenet kaya ganun ang sarado nito iyon pala, elevator iyon.

Naiiling na nagbawi ako ng tingin. Back to reality.  Kailangan kong malaman kung sino talaga ang Angel na iyon. Baka niluluko lang ako ng babaeng iyon. Huh! Huwag lang silang magkakamali. Makikita nila ang bagsik ng isang Alexander the Great este Alexander Rodriguiz.

Nagtuloy nga ako sa isang pintuan. At bago pa ako kumatok ay humugot muli ako ng malalim na hangin sa baga. Saka ko lang napagtanto ang suot ko.

Damn it! Kaya pala hindi makatingin sa akin ng deretso ang Angel na iyon dahil sa suot ko.

Damn it again. Nakakahiya tuloy. Pero malay ko ba na may isang Angel pala dito sa taas. Huh bahala na nga. Tapos na. Nangyari na. Alangan naman na bumalik ako sa baba ngayon ag magbihis kung kailan wala ang babaeng iyon.

At muli, nagpasya na akong kumatok sa pintuan. Walang sumagot kaya naman inulit ko iyon ng tatlong beses. Pero wala paring sumagot.

Damn him!

Kaya naman sa ikaapat na balak kong pagkatok ay nilakasan ko na. Bahala na na kahit buong bahay ay mabulabog sa lakas ng ginawa kong katok. Pero malabo naman iyon. Kung aabot pa sa silid ng anak ko at magising ito. Hindi naman siguro.

Hanggang sa bumukas na nga ang pintuan at iniluwa niuon si Magnus.

Tumingin lang siya sa akin pero hindi nagtanong kung bakit ako kumakatok at bumalik sa loob pero iniwan nang nakabukas ang pinto kaya pumasok na ako pasunod sa kanya.

Magsasalita na sana ako ng hindi ko mapigilang mamangha sa nakita kong luwang ng silid niya.

Isang buong bahay na ito kung tutuusin. Dahil may maluwang na sala, na nakahiwalay ang kusina. At may teresa pa talaga. At may dalawang pituan pa na nakasarado sa kanang bahagi ng silid. Malamang doon ang isa sa silid niya na ginagamit.

“Wala akong panahong makipagtalo.” Sabi niya sa akin ng hindi agad ako nagsalita.

Paano ba naman ako makakapagsalita agad kung ang bubungad sa akin ang ganda ng silid niya na sana ay magiging silid namin kung pumayag lang ako na dito ang gawin naming kwarto.

Eh malay ko ba na may elevator pala. At sa naisip ko na namang lintik na elevator na iyan ay muli ay parang naramdaman ko ang pagod ko sa pag akyat sa hagdan.

Naiiling na iwinaksi ko sa isip ko iyon at saka ko siya tinignan. Saka ko naaalala si Angel.

“Sino ang babaeng lumabas sa kabilang pintuan?” Tanong ko sa kanya. Embes na kay Jace ang unang sasabihin ko sa kanya ay ang kay Angel talaga. “Sagutin mo ako ng maayos kung ayaw mong mas lumala ang hindi natin pagkakaunawaan.” Dagdag ko pa na hinaluan ko talaga ng seryusong tinig at tingin sa kanya. Huwag lang talaga siyang magkakamali sa isasagot sa akin dahil magkakaalaman talaga kami. Makikita niya talaga ang bagsik ko bilang asawa niya.

“Isa siya sa pinagkakatiwalaan ko at kasama ko sa mga nireresearch ko sa mga obra ko. Bakit? Nakasalamuha mo ba siya sa labas?” Sagot niya saka balik tanong sa akin. Wala akong makitang emosyon sa mga mata niya habang sinasabi iyon.

“Oo, nakita ko siyang palabas ng isang silid. Na sana kakatukin ko sa pag aakalang doon ang kwarto mo na iyon pala ay ang laboratory room. At bakit hanggang sa gabi ba ay nandito siya?” Muli kong tanong sa kanya.

“Nakisalamuha ka ng ganyan lang ang suot mo?“hindi makapaniwalang tanong niya kaysa sagutin ang tanong ko. At pinasadaan ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

Napayuko naman ako sa sarili ko at muling tignan ang suot ko. Eh sabi ko nga, malay ko ba na may ibang tao pala dito sa taas.

“Oo.” Sagot ko sa kanya. “Saka hindi ko naman alam na may ibang tao dito sa taas dahil nasabi mo sa akin ng lumipat kami dito noong isang araw na walang ibang nakakaakyat dito sa taas kapag ganitong oras na. Kaya nagulat na lang ako na hindi ka pala nag iisa dito sa taas dahil nandito ang Angel na iyon. Ngayon sabihin mo sa akin. Dapat ba akong magtiwala na wala kayong ginagawang iba maliban sa mga ni reresearch niyo?” Muli kong tanong sa kanya. “At gaya ng sinabi ko, sagutin mo ako ng maayos kung ayaw mong mag away tayo ng tuluyan.”

“Alam kong sinabi na niya iyan sayo kung ano siya dito sa bahay. At iyon din ang sagot ko sayo. Kung ayaw mong maniwala na saiyo na iyan. Dahil totoo lahat ng sinabi niya sayo. At hindi iyon aalis dito ng hindi nakakasagot sa mga tanong mo.” Mahabang sagot niya. “Kung wala ka ng sasabihin. Gusto ko munang mapag isa sa ngayon at makapag isip ng maayos. Dahil kapag nagpumilit ako sa gusto ko na layuan mo ang Jace na iyon ay baka tuluyan tayong mag away.” Mahabang sabi niya sa akin. “At iyon ang ayaw kong mangyari.”

Napalunok muna ako bago muling nagsalita. “Sige naniniwala na ako sayo. Pero mag usap tayo tungkol kay Jace.” Pang iiba ko na ng usapan. Total seryuso siya sa mga sagot sa akin patungkol sa Angel na iyon. Kakalimutan ko na muna. Basta huwag lang silang magkakamali na lukuhin ako.

“Kung tungkol lang sa kanya ang pag uusapan natin gaya ng sabi ko, ayaw ko na muna iyang pag usapan sa ngayon.” Tanggi  niya saka na niya ako tinalikuran na agad kung hinuli ang kamay niya para pigilan.

“Pero dapat hindi na natin pinapatagal ang pag aaway natin. Dapat pag usapan natin ng maayos kung mayroon man tayong hindi nagkakaintindihan.” Pagpupumilit ko pero tumanggi parin siyang makipag usap sa akin ng maayos at iwinaksi ang kamay ko. Muli akong humugot ng malalim na hininga saka ako nagpatuloy sa pagsasalita. Kailangan ko talaga siyang makausap. Hindi pwede iyong ganito. Dapat nagkakaintindihan lang kami at hindi iyong nagkakatampuhan kami. “Sige, hindi na lang muna sa ngayon.” Pag payag ko at hindi na ipinagpilitan ang pakikipag usap ko tungkol kay Jace pero hindi ako papayag na hindi kami magbabati ngayon.

“Bumalik ka na sa baba, gamitin mo ang elevator kung pagod kang maglakad.“pagtataboy pa niya sa akin.

“At ikaw. Hindi ka pa ba bababa?”

“Dito na muna ako,  mauna ka ng matulog dahil may pasok ka pa bukas. Susunod na lang ako.”

“No! Baka dito ka naman matutulog eh.” Tanggi ko.

“Kung ganun man, silid din naman ang tutulugan ko kung sakali kaya bumalik ka na sa baba.” Pagtataboy parin niya sa akin.

Napasimangot ako. No! Dapat sabay kaming bumama. At hindi ako aalis dito ng hindi siya kasama.

“Pero may isa pa akong sasabihin.” Pang iiba ko ng usapan. Dapat sa pagkakataong ito ay mapapayag ko siya.

Kunot ang nuo niya na tumingin siya sa akin. “Ano iyon?”

“Kasi tinanggihan ko na ang pagsali sa sayaw.”

“Mabuti kung ganun.”

“Pero nag insist ako na tutulong sa pag choreograph ng sayaw nila.”

“At bakit naman?” Lihim qkong napangiti ng naging interesado siya sa sinabi ko. Kahit halata na hindi din niya nagustuhan. Hmm! Akala niya huh. May naisip na akong plano. Kung hindi ko siya madadaan sa mabuting usapan, dadaanin ko siya sa galing kung sumayaw. Tignan natin kung hindi siya maaakit sa paggiling ko sa harapan niya. “Kaya naman nila iyon. Hindi mo na kailangang tumulong sa kanila.” Dagdag pa niya.

“Pero nakapangako na ako sa kanila. Pambawi ko na lang sa pagtanggi ko muli sa alok nila sa akin.”

“Bahala ka. Wala ka namang pinakikinggan sa mga sinasabi ko sayo.” Parang balewala na naman sa kanya sa pagpayag niya sa sinabi ko. Hay! Naku! Mukhang tupakin ang asawa ko. Pero hindi ako susuko.

“Huli na ito. Promise, pero gusto ko kasing ipakita sayo ang move na naisip ko. Tapos sabihin mo sa akin kung maganda ba para maituro ko sa kanila.”

“Siguraduhin mo lang na hindi sexy dance iyang ituturo mo sa kanila. Huwag ka lang gigiling sa harapan nila.” Sabi pa niya sa akin. Saka umupo sa sofa doon at itinuro sa akin ang maluwang na space doon at sinabing simulan ko na.

Ngumiti na ako at nagtungo nga sa harapan na itinuro niya. Nandyan ba ang phone mo. Gisto kung gumamit ng tugtug sa pagsayaw ko para malaman ko ang bawat beat ng kilos ko.

Tumalima naman ito. Tumayo ito at kinuha sa ibabaw ng cabenet ang phone niya saka niya iyin ibinigay sa akin.

“Password birthday mo 09, birthday ng anak natin 11 at birthday ko. 24.” Sabi niya ng i swipe up ko na ang phone niya. Napatitig ako sa kanya. Kailan pa niya nai set ang password niya at ngayon ay ang kaarawan naming tatlo ang mga iyon.

Huh! Saka ko na lang din iyon iisipin at tatanungin sa kanya. I swipe up again and put the password. Nagtungo ako sa youtube at pinili ang kantang gusto ko para sa saraw na naisip ko talaga para ituro kina Jaren.

Nagsimula na akong nagpatugtug. At sa unang beses ay ginanahan ako sa pagsasayaw habang patingin tingin sa kanya para makita ang reaksyon niya.

Bihasang kumikilos ang paa ko, kamay. At buong katawan. Sinasabayan na din ng pag indak ng ulo ko. Hangang sa matapos na ang ilang move na naisip ko.

“What do you think?” Tanong ko sa kanya na may ngiti sa labi. Hindi parin pala ako kumukupas sa pagsayaw. Dahil malambot at mabilis parin ang katawan kong gumalaw. At kusang kumikilos kapag nakakarinig ng mga musikang pangsayaw.

“Well, maganda siya.“sagot niya. Nakitaan ko naman ng katutuhanan sa sinabi niya. Dahil nagbago ang ekspresyon ng mga mata niya. Ang kaninang blanko ay nagkaroon na ng buhay.

“May isa pa.” Nakangiti kong sabi. Saka ko muling isi net ang tugtug pero ngayon, ibang naman. May nakita kasi akong maganda ngayon. Ang Love Shot ng EXO. Masubukan nga kung hindi siya maakit.

Lihim na ngisi ang gumuhit sa labi ko na napatingin ako sa kanya. Hindi man ito umimik pero naghintay siya sa gagawin ko.

https://www.youtube.com/watch?v=87pu9Ui-DvQ

Sa una ay wala siyang ka reak reaksyon sa sayaw ko. Nakafucos lang siya sa panunuod sa akin. Pero ng umabot na sa chorus ay saka siya napatayo. Kunot ang nuo pero hindi ko siya pinansin. Mas ginilingan ko pa talaga na hindi namam dapat.

“Anong kalukuhan ito. Hindi ka sasayaw ng ganyan sa harapan ng iba.” Galit na sabi niya sa akin at pinatigil ako.

But I continue dancing at hindi ko siya pinakinggan. Hanggang sa nagpasya na akong lumapit sa kanya habang sumasayaw parin ako. Pushing him to set down again na hindi na siya nakaimik pa ng sa mismong harapan na niya ako sumasayaw. At ang original na move ng Love Shot ay binago ko ang ilan at mas pinalambot ko ang katawan ko.

I saw him shallowed hard while his eyes can’t takeoff with me while dancing. I secretly smile hanggang sa nagsimula ng umansar ang kapilyuhan ng utak ko. I sat down on his lap while my body still moving for a dance.

“F-fuck it Alexander. What are you doing?” Napapamura niyang sabi pero nandoon ang sunod sunod na paglunok niya.

Ganito na ba ako nakakaakit kapag nagsasayaw ako ng sexy dance? Malamang dahil ang kaninang naiinis na ekspresyon noya ay napalitan ng paghanga, ng pagkamangha na sinamahan na din ng pagnanasa.

I smile at him and using my finger, teasing him caressing him on his checks down on his neck while I’m still dancing on his lap.

“Do you like it?” Tanong ko sa kanya na nilangkapan ko talaga ng nakakaakit nantinig at tingin. While my hand still moving, tracing his neck, upside down. Till I found his lips and played it with my finger.

“Fuck it Alexander.” Muli niyang mura pero inalis niya ang kamay ko sa labi niya ng subukan kong ipasok ang isamg daliri ko sa loob ng bibig niya saka kumilos at walang kahirap hirap na ipinahiga ako sa sofang kinauupuan niya at pumuwesto siya sa gitna ng mga hita ko and then kiss me.

“Uhmp!.” I gasp hardly the he kiss me. Mapaghanap kaya naman agad ko iyong tinugon. Pero syempre, kinontrol ko ang sarili ko at pinigilan siya. Nagtataka man sa pagtulak ko sa kanya ng bahagya ay ngumuti ako sa kanya.

“Do you like it?” Tanong ko sa kanya. Na nagising na naman ang kunot ng nuo niya saka umalis sa ibabaw ko.

“I don’t like you to dance like that in front of them.” May galit na sabi niya.

Ang ngiti sa labi ko ay unti unting naging mahinang pagtawa.

“Why?” Tanong ko pa.

“Because you are seducing them with that dance. At huwag na guwag iyan ang ituturo mo sa kanila. Dahil hindi ka nila magagaya kundi mapapatingin na lang sila sayo. At ayaw long may ibang ibig sabihin ng mga tingin nila kapag nagkataon.”

“Haha! Pero ikaw lang ang sasayawan ko ng ganun. Ayaw mo ba? Saka hindi naman kasali sa choreo ko iyon. Para sayo lang talaga iyon. At ginawa ko para sayo.” Paglalambing ko sa kanya.

“Damn it. Damn it.”

“Come on, bati na tayo. I do that para kausapin mo ako ng maayos at hindi iyong itinataboy mo ako.”

Napatitig siya sa akin. At ang kunot ng nuo niya ay unti unti ng nawala. Natampal pa ang sariling nuo.

“Ok you win.”

“Yehey.” Sa sobrang saya ko talaga ay muli akong napaupo sa kandungan niya at pinupog ng halik sa mukha na nakapagpatawa na sa kanya ng tuluyan.

Kaya naman ang hindi namin napagkaunawaan kanina ay napag usapan na namin. At sa paglabas namin ng silid niya pababa ay may mga ngiti na kaming pareho sa mga labi. Hindi man namin napag usapan ang kay Jace ay saka na lang. Ipapaintindi ko sa kanya na kaibigan lang talaga si Jace sa akin.

At ngayon, natapos ang gabing ito na magkasundo na kami. A little bit tease is just easy to please him. A sexy dance will do much better.

---

YuChenXi

Ang vedio ay hindi ko pag mamay ari. Kumuha lang ako ng idea sa vedio na iyan na nakapaskil ngayon sa kwento ko. At ngayon, just think that, ganyan ang sayaw na ginawa ni Alex kay Magnus.

Para happy lang.

Ty so much!

Love lots.

#²⁴: Magnus

Padabog na ibinalibag ko ang pagsara ko ng pintuan ng kwarto ko sa ikaapat na palapag dahil sa naging bangayan namin ni Alexander. Galit ako dahil halata naman sa Jace na iyon na may kung anong binabalak ito na hindi ko alam kung ano dahil sa paraan ng tingin nito sa kanya.

Kung mapapatunayan ko lang sana sa tingin pa lang nito at masasabi ko iyon kay Alexander ay mas maganda pero wala akong matibay na ebedensya na tama nga ako ng hinala.

Pero may kutob talaga akong hindi maganda sa Jace na iyon at iyon ang aalamin ko para hindi magtagumpay sa kung ano man ang pinaplano nito. Kung kailangan bantay sarado ang mag ina ko ay gagawin ko. Huwag lang silang magtagumpay na ilayo sa akin ang binubuo kong pamilya.

Ayaw ko naman talaga makipag away sa kanya kaya ako na lang ang umalis. Ayaw ko na mas lumala pa ang away namin kaya hindi na lang ako nakipagbangayan sa kanya. Kaya ngayon. Kinikimkim ko ang galit ko sa Jace na iyon.

Pumasok ako sa laboratory room na nakaconnect sa kwarto ko. At naabutan ko si Angel na abala na nakatingin sa microscope.

Nag angat ito ng tingin mula sa ginagawa.

“Mukhang may pinag awayan kayo ng asawa mo.  Tama ba ako?” Tanong nito. “Pasensya na pala ulit dahil hindi ako nakadalo sa kasal mo.” Dagdag pa nito.

Oo, hindi ito nakadalo sa kasal ko dahil mas gusto daw niya tapusin ang nasimulan ng ginagawang gamot at ngayon, dinudoble check na lang niya.

“Ayos lang at least natapos po ang sinimulan mo? Effective  ba?” Tanong ko dito. Gumagawa kasi siya ng ibang gamot para sa sakit sa ulo. At sinusubukan kong mas effective ngayon ang ginawa niya kaysa sa nauna na niyang natapos.

“Oo, agad na kumakalat ang bisa ng gamot kaya pwede na itong maipasa sa pabrika para makagawa na ng liquid syrup nito.” Sagot niya sa akin.

“Mabuti naman kung ganun, pero naayos mo na ba ang approval niyan sa DOH?” muli kong tanong dito. Kasi lahat ng ginagawa naming gamot ay may approval ng DOH at legal lahat ng mga gamot na ginagawa namin at ipinapakalat sa ibat ibang drug store. Na tinatangkilik naman ng karamihan.

“Oo, tapos na kahapon pa ng nagbigay ako ng test sa gamot para sa kanila.”

“Thats good to hear.”

“Maiba tayo, hindi sa nakikialam ako. Ang aga aga yata may bangayan na kayo ng asawa mo.”

“Iyon ba.” Sabay buntong hininga ako at umupo sa harap ng computer ko. “Dahil may kutob akong hindi maganda sa Jace na iyon. Ewan ko, pero kakaiba ang pakiramdam ko at iyon ang pinag awayan namin ng sinabi kong layuan niya ang Jace na iyon.”

“Naku! Mahihirapan ka talaga sa bagay na iyan kung ang taong pinapalayo mo sa kanya ay siyang karamay niya sa panahon na kailangan niya ng makakaramay.”

“Iyon na nga eh. At sana mali lang ako ng hinala ko Angel.”

“Sana nga. At saka payo ko sayo, kung ayaw mong mas lumala ang away niyong dalawa, huwag mo ng ipagpabukas ang naging bangayan niyo. Huwag kayong matutulog ng hindi nagkakaayos dahil mas lalaki ang gap niyo pareho kapag ipinagpaliban mo pa iyan.” Payo nito sa akin na para bang may lovelife na din ito. Kung hindi ko pa alam, wala namang nanliligaw sa kanya dahil wala namang nakakakita sa ganda niya maliban sa akin at sa mga tao namin sa pabrika. “Huwag mo akong titigan ng ganyan. Dahil alam ko ang tumatakbo sa isip mo.” Paninita niya sa akin kaya naman binawi ko ang tingin sa kanya.

“Ewan ko sayo, ang galing mong magpayo pero hindi ka naman nakakahanap ng magmamahal at makakasama mo sa buhay.”

“Huwag mo sa akin ibaling ang usapan, Magnus. Mag isip ka na lang kung paano at ano ang gagawin mo para makipag ayos sa asawa mo.”

“Oo na. Nag iisip na ako.”

“Nag iisip ba iyan kung ang computer mo naman ang hinaharap mo. Magpahangin ka kaya sa balcony ng kwarto mo at ng maliwanagan ang isip mo.”

“Alam ko, saka kilala mo naman ako. Na mas nakakapag isip ako ng tama kapag gumagawa ako ng research ko.”

“Bahala ka. Basta napagpayuhan na kita bilang isang kaibigan mo. Kaya nasa sa iyo na iyan kung makikipag ayos ka kaagad sa asawa mo.”

“Oo na. Oo na.” Saka ako tumayo sa harapan ng computer ko ng mai off ko iyon. “Bahala ka na diyan. Magpapahinga na nga lang muna ako. I lock mo na lang ang pintuan sa kabila pag alis mo.” Sabi ko na lang sa kanya at nagsimula ng pabalik sa kwarto ko.

“Sige, maya maya pa ako siguro uuwi. Kapag nabuo ko na ang lahat ng report ko para ipasa sa pabrika bukas.”

“Okay!.” Saka na ako tuluyang lumabas ng research room ko at gaya ng dati naka lock sa loob ng kwarto ko ang pintunang kanugnog niyon.

Tinungo ko nga ang balcony ng kwarto ko at nagpahangin. Papadilim na din at alam kong nangapit bahay siya ngayon dahil nandoon ang anak namin. Ngayon ko iisipin kong ano ba ang dapat kung gawin.

Napapabuntong hininga na lang ako. Walang magandang pumapasok sa utak ko maliban sa bwesit ko kay Jace na iyon.

Ahh! Dibali na nga lang. Makikipag usap na lang ako mamaya pag dating nila ng anak ko para hindi na nga magtagal hanggang bukas ang naging away namin. Lalambingin ko na lang siya para naman hindi niya isipin na masyado na akong naging mahigpit sa kanya.

Oo, iyon na lang ang gagawin ko.

Nagpalipas muna ako ng ilang minuto sa balcony hanggang aa nagpasya na akong pumasok sa loob para maligo. Magbababad muna ako sa bathtub para mawala na din ang init ng ulo ko. At para mabango na din ako para kapag nagkaayos kami ng sweetheart ko ay magugustuhan niyang magsumiksik na naman sa katawan ko.

Mmm! Well, napapangiti ako kapag naalala ko ang mga iyon. Gustong gusto niyang magsumiksik sa akin kapag nakaunan siya sa mga braso ko at iyayakap ang kamay sa katawan ko at idadagan ang isang paa sa mga paa ko.

Ang sarap ng pakiramdam ng ganun na nararamdaman ko mismo ang init ng katawan niya. Lalo na kapag nakabaon ang mukha niya sa dibdib ko at inaamoy ako. Kaya gustong gusto kong umuunan siya sa braso ko.

Mmmm! Hmmmmm!

Hindi ko mapigilan ang mapakanta ng tahimik habang inaalala ko ang mga tagpong iyon. Ang mga lambingan namin ng asawa ko. Hanggang sa nawili na ako sa pagbababad sa tubig at hindi ko na namalayan ang oras. Kaya naman nagmamadali na akong tinapos ang pagligo ko.

Baka nakauwi na ang mag ina ko.

Kailangan kong maghanda para sa pakikipag usap sa kanya. At tama ako. Kadarating nga lang nila ng tignan ko sa laptop ko ang cctv sa bahay sa baba.

Inabot ni Joy ang hawak na paper bag na dala ng asawa ko habang hindi ibinigay ang nasa kaliwang kamay niya.

“Heat up the food. And take some for you and for the guard outside. Mag iwan na lang ka na lang ng kakasya sa kakainin ng sir Magnus mo mamaya.” Sabi niya saka naman binalaingan ang anak namin at sinabing mag shower na para makatulog na. Itiniklop ko ang laptop ko saka ako tuluyang nagbihis.

Bababain ko na lang siya maya maya kapag sigurado ko ng nakatulog ang anak namin. Para hindi niya kami maestorbo kapag nagbati na kami ng daddy niya. Alam na. Syempre, hindi matatapos ang gabi kapag hindi ko siya naangkin. Ngayon pa na nagpaubaya na siya ng tuluyan sa akin.

Ahhh! Ang isipin iyon ay nag iinit ang katawan ko. At parang gusto ko ng makipagbati agad sa kanya para nayayakap ko na siya, nahahalikan at nahahaplos ang buong katawan. At higit sa lahat ang maangkin siya at makamtan na naman ang sarap na dulot ng pag angkin ko sa kanya.

Nagpalipas muna ako ng isa’t kalahating oras, malamang nakatulog na ang anak namin. Bababain ko na sana siya ng makarinig ako ng sunod sunod na katok. Sino naman ang kakatok ng ganitong oras. Wala akong ibang pinayagan na umakyat ng ikaapat na palapag sa ganitong oras. Hindi si Angel iyan sigurado ako doon dahil deretso uuwi iyon at hindi na mag aabalang katukin ako para magpaalam.

Nagulantang pa ako ng isa na namang mas malakas na katok ang narinig ko kaya naman may galit na tinungo ko na ang pinto at buksan iyon pero nagulat ako. Pero hindi ko naman ipinahalata iyon ng si Alexander ang napagbuksan ko ng pintuan.

Nakasuot lang ito ng malaking t-shirt na medyo luma na at naka boxer na lang siya.

Makikipag usap na sana ako sa kanya pero galit na nakatingin ito sa akin kaya naman tumalikod ako at hinayaan ko na lang na nakabukas ang pituan para masaunid siya.

Sa hitsura nito ay alam kong galit parin ito. Kaya naman hindi ko tuloy alam kung saan ako magsisimula.

“Wala akong panahong makipagtalo.” Sabi ko na lang ng hindi agad siya nagsalita.

“Sino ang babaeng lumabas sa kabilang pintuan?” Pagkuway tanong niya at lalong nagpatalim ng tingin niya sa akin. Marahil si Angel ang tinutukoy niya. Nakita niya ba ito??

“Isa siya sa pinagkakatiwalaan ko at kasama ko sa mga nireresearch ko sa mga obra ko. Bakit? Nakasalamuha mo ba siya sa labas?” Sagot at tanong ko din sa kanya.

“Oo, nakita ko siyang palabas ng isang silid. Na sana kakatukin ko sa pag aakalang doon ang kwarto mo na iyon pala ay ang laboratory room. At bakit hanggang sa gabi ba ay nandito siya?” May galit na sagot niya sa akin na para bang may nagawa pa akong kasalanan. Iniisip ba niya na may milagro akong ginawa kasama si Angel? “Sagutin mo ako ng maayos kung ayaw mong mas lumala ang hindi natin pagkakaunawaan.” So tama ako ng hinala.

Pero hindi iyon ang nasa isip ko ngayon kundi ang ayos niya na nakipag usap kay Angel.

“Nakisalamuha ka ng ganyan lang ang suot mo?” Iyon ang tanong ko kaysa sagutin ang tanong niya. Saka ko siya tinignan mula ulo hanggang paa.

“Oo.” Walang kagatol gatol na sagot niya sa akin. “Saka hindi ko naman alam na may ibang tao dito sa taas dahil nasabi mo sa akin ng lumipat kami dito noong isang araw na walang ibang nakakaakyat dito sa taas kapag ganitong oras na. Kaya nagulat na lang ako na hindi ka pala nag iisa dito sa taas dahil nandito ang Angel na iyon. Ngayon sabihin mo sa akin. Dapat ba akong magtiwala na wala kayong ginagawang iba maliban sa mga ni reresearch niyo?.” May paghihinala talagang tanong pa niya sa akin. Pero tiwala naman ako na nasabi na ni Angel lahat ng kailangan niyang malaman kaya hindi ko na kailangang mag abalang sagutin ang paghihinala niya. “At gaya ng sinabi ko, sagutin mo ako ng maayos kung ayaw mong mag away tayo ng tuluyan.”

“Alam kong sinabi na niya iyan sayo kung ano siya dito sa bahay. At iyon din ang sagot ko sayo. Kung ayaw mong maniwala na saiyo na iyan. Dahil totoo lahat ng sinabi niya sayo. At hindi iyon aalis dito ng hindi nakakasagot sa mga tanong mo.” Mahabang sagot ko. “Kung wala ka ng sasabihin. Gusto ko munang mapag isa sa ngayon at makapag isip ng maayos. Dahil kapag nagpumilit ako sa gusto ko na layuan mo ang Jace na iyon ay baka tuluyan tayong mag away.” Mahabang dagdag ko pa. Iyong gusto kong makausap siya kanina ay parang biglang nawala dahil sa paghihinala niya. “At iyon ang ayaw kong mangyari.”

“Sige naniniwala na ako sayo. Pero mag usap tayo tungkol kay Jace.”

“Kung tungkol lang sa kanya ang pag uusapan natin gaya ng sabi ko, ayaw ko na muna iyang pag usapan sa ngayon.” Tanggi  ko saka ako tumalikod sa kanya na agad na hinawakan ang kamay ko para pigilan.

“Pero dapat hindi na natin pinapatagal ang pag aaway natin. Dapat pag usapan natin ng maayos kung mayroon man tayong hindi nagkakaintindihan.” Pagpupumilit niya pero tumanggi parin akong makipag usap sa kanya ng maayos at iwinaksi ang kamay ko. Kapag kasi nagpumilit ito na ayaw niyang layuan ang Jace na iyon ay baka mag away pa kami ng tuluyan. Pero papatunayan ko sa kanya na may ibang motibo iyon para siya na mismo ang lumayo dito. “Sige, hindi na lang muna sa ngayon.” Pag payag niya at hindi na niya ipinagpilitan ang pakikipag usap niya tungkol kay Jace.

Hindi na ito nagsalita na akala ko ay tapos na kaya naman ako na ang nagsalita. “Bumalik ka na sa baba, gamitin mo ang elevator kung pagod kang maglakad.” Utos ko sa kanya. Dahil alam kong nagreklamo ito habang paakyat ng hagdan kanina. Mapanuod nga mamaya ang reaksyon niya habang umaakyat siya ng hagdan.

“At ikaw. Hindi ka pa ba bababa?”

“Dito na muna ako,  mauna ka ng matulog dahil may pasok ka pa bukas. Susunod na lang ako.”

“No! Baka dito ka naman matutulog eh.” Tanggi niya na lihim na nakapagpangiti sa akin.

“Kung ganun man, silid din naman ang tutulugan ko kung sakali kaya bumalik ka na sa baba.”

Napasimangot siya sa sinabi ko at pagpipilit na bumaba na siya.

“Pero may isa pa akong sasabihin.” Pang iiba niya ng usapan.

“Ano iyon?” Kunot ang nuo kong tumingin sa kanya.

“Kasi tinanggihan ko na ang pagsali sa sayaw.”

“Mabuti kung ganun.”

“Pero nag insist ako na tutulong sa pag choreograph ng sayaw nila.”

“At bakit naman?” May pagkainis na tanong ko. At balit kailangan pa niyang mag chorio sa kanila. Hindi ako papayag. “Kaya naman nila iyon. Hindi mo na kailangang tumulong sa kanila.” Dagdag ko. Isa pa ito, ayaw kong nakikita siya ng iba na nagsasayaw.

“Pero nakapangako na ako sa kanila. Pambawi ko na lang sa pagtanggi ko muli sa alok nila sa akin.” Sagot niya sa akin nakapagpabuntong hininga ulit sa akin. Ano pa ba ang gagawin ko?

“Bahala ka. Wala ka namang pinakikinggan sa mga sinasabi ko sayo.” Nasabi ko na lang sa kanya. Total naman parang buo na ang pasya niya na makipagtulungan sa ka klase niya. Huwag lang siya aktwal na sumali ng sayaw dahil doon na ako talaga magagalit.

“Huli na ito. Promise, pero gusto ko kasing ipakita sayo ang move na naisip ko. Tapos sabihin mo sa akin kung maganda ba para maituro ko sa kanila.” Sabi niya na sinabayan ng ngiti.

“Siguraduhin mo lang na hindi sexy dance iyang ituturo mo sa kanila. Huwag ka lang gigiling sa harapan nila.” Huwag lang talaga siya gigiling na sasayaw sa harapan ng iba.

Ngumiti siya. Iyong ngiti na nakakapagpabilis ng tibok ng puso ko. Kaya naman hindi ko naiiwas ang tingin ko na titigan siya.

“Nandyan pa ang phone mo. Pahiram ako.“sabi niya sa akin kaya naman tumalima ako para kunin iyon at ibigay sa kanya saka ako bumalik sa pagkakaupo ko aa sofa.

“Password birthday mo 09, birthday ng anak natin 11 at birthday ko. 24.” Napatitig naman siya sa akin sa sinabi ko. Oo, na i set ko na iyon simula ng malaman kong anak ko si Zander sa kanya. Iyon siguro ang gusto niyang tanungin sa tingin niya sa akin. Pero hindi naman siya nagsalita at pumili na ng tugtug sa youtube.

Nagsimula na siyang nagpatugtug sa napili niyang musika para sayawin. Hindi ko na inalis ang tingin sa kanya ng magsimula na siyang sumabay sa bawat ritmo ng sayaw. Magaling talaga siya. Ang lambot at ang bilis ng move ng mga paa niya. Kaya naman napapahanga talaga ako sa kanya na dahilan iyon para mainlove ako noon na naging sakim ako sa pagmamahal kong iyon at nagawan ko siya ng masama. But past is past. Maitatama ko ang pagkakamaling iyon ngayon.

Bihasang kumikilos ang paa niya, kamay. At buong katawan. Sinasabayan na din ng pag indak ng ulo niya. Hangang sa matapos na ang ilang move na naisip niya at nakangiting tumigil siya sa pagsasayaw hanggang sa natapos ang kanta.

“What do you think?” Tanong niya sa akin na may ngiti sa labi. Na parang proud na proud sa sarili dahil sa galing niya sa pagsasayaw. Ng ipinaimbestigahan ko siya kay Angel noon ay nakalagau doon na hindi na ito nasasali sa pagsayaw simula ng lumipat siya sa lugar na ito. Pero sa galaw niya ngayon ay hindi parin siya kumukupas.

“Well, maganda siya.“totoong sagot ko.

“May isa pa.” Hirit pa niya ng akma na akong tatayo para sana lapitan siya kaya naman napaayos ako uli ng upo. Pero pagkarinig na pagkarinig ko palang ng intro ng sasayawin niya nangunot na ang nuo ko. Hindi ba niya alam na may pagkaharot ang sayaw na iyon at idagdag pa ang lambot ng katawan niya. Pero hindi muna ako nagreact sa simula pero ng umabot na iyon sa chorus ay doon na ako napatayo at galit na pinatigil siya.

“Anong kalukuhan ito. Hindi ka sasayaw ng ganyan sa harapan ng iba.” Galit na sabi ko sa kanya na nanggagalaiti na ako. Hindi ako papayag na magsayaw siya ng ganun. Ang gumigiling ang katawan niya. Ako nga nag iiba ang pakiramdam ko sa tuwing gigiling na siya ang iba pa kaya.

Damn! Kahit gustong gusto ko ang sayaw niyang iyon dahil nabubuhayan ang katawan ko ay hindi ako makakapayag na may ibang makakita ng giling niyang iyon. Dapat ako lang.

But he continue dancing at hindi niya ako pinakinggan. Hanggang sa kumilos  siya palapit sa akin habang patuloy na umiindak siya at sumasabay parin ang katawan sa tugtug. Ng makalapit sa akin he push me down kaya naman napaupo ulit ako sa sofa. Hindi na ako nakaimik pa ng sa harapan ko na siya mismo nagsasayaw. At ang original na move ng Love Shot ay binago niya ang ilan at mas pinalambot pa ang katawan niya. Hindi ko alam ang i re react ko sa pinaggagawa niya. Hindi ba niya alam na pinapainit niya ang katawan ko sa kagaslawan ng sayaw niya. At ang hindi ko na napigilan ang mapalunok ng maraming beses dahil nanlalaway na ako sa ginagawa niya. Parang gusto ko na siyang hilain at angkinin ora mismo at hayaang siya ang gumiling sa ibabaw ko kapag nasa loob na ang akin sa kanya.

Damn it Alexander. Sa loob loob ko. Pero ang hindi ko pa inaasahanh gawin niya ay ang umupo talaga siya sa kandungan ko at doon gumiling na sumasabay sa bawat saliw ng tugtugin. At nakakadagdag pa sa pang iinit ng katawan ko ang suot niya. Nakaboxer lang siya kaya naman kitang kita ko na ang kabuuan niya ng itaas baba niya ang damit na hinahawakan habang sumasabay ang kamay niya sa tugtug.

“F-fuck it Alexander. What are you doing?” Napapamura na akong nabigkas ko na talaga sa kanya pero nandoon ang sunod sunod na paglunok ko. I will eat him alive sa pinaggagawa niya.

Ang titig ko sa kanya ay nadagdagan ng paghanga na nahaluan na ng pagnanasa. Lalo pa ng ngitian niya ako at nang aakit na tingin. Caress my cheeks down at my neck. Upside down until he caress my lips and played it.

“Do you like it?” Tanong niya sa akin in seducing voice. Pero hindi ko na napigilan ang sarili ko ng ipasok niya ang isang daliri niya sa bibig ko.

“Fuck it Alexander.” Kumilos ako para siya ang ipahiga ko sa sofa na ikinabigla niya. But the hell I care. Binuhay niya ang init ng katawan ko. Kaya bahala siya. Aangkinin ko siya ngayon din mismo. Pumuwesto ako sa pagitan ng mga hita niya and rub mine on him para iparamdam sa kanya na handang handa na akong angkinin siya.

“Uhmp!.” Napasinghap siya sa paghalik ko sa kanya na agad naman niyang tinugon na lalong nagpainit sa katawan ko. Maglulumikot na sana ang kamay ko ng bigla niya akong itulak ng mahina at iniiwas ang mukha sa akin ng tanggakin ko siyang muling halikan.

Napatitig ako sa kanya na ngayon ay nakangiti na naman siya sa akin.

“Do you like it?” Tanong niya na nakapag pakunot ng nuo. Ano ang ibig niyang sabihin. Syempre nagustuhan ko ang sayaw niya fahil pinainit nga niya ako diba. Pero padabog na umalis ako sa ibabaw niya saka ko siya tinapunan ng masamang tingin.

“I don’t like you to dance like that in front of them.” Totoong may galit na sabi ko sa kanya.

Ang ngiti niya sa labi ay unti unting naging mahinang pagtawa. Na lalong nakapagpainis sa akin. At tatawanan lang niya ang pagsagot ko sa kanya ng katutuhanan. Niluluko ba niya ako?

“Why?” Tanong pa niya. At may pa bakit bakit pa siyang nalalaman.

“Because you are seducing them with that dance. At huwag na huwag iyan ang ituturo mo sa kanila. Dahil hindi ka nila magagaya kundi mapapatingin na lang sila sayo. At ayaw kong may ibang ibig sabihin ng mga tingin nila kapag nagkataon.” Galit na sagot ko sa kanya.

“Haha! Pero ikaw lang ang sasayawan ko ng ganun. Ayaw mo ba? Saka hindi naman kasali sa choreo ko iyon. Para sayo lang talaga iyon. At ginawa ko para sayo.” Paglalambing naman na sabi niya sa akin saka kumilos ang kamay and caress me on my chest.

“Damn it. Damn it.” Napapamura na naman ako. At kailan pa siya naging ganito. Kailan pa niya natutunang mag seduce na dalang dala naman ako.

“Come on, bati na tayo. I do that para kausapin mo ako ng maayos at hindi iyong itinataboy mo ako.” Iyon naman pala. Damn you Alexander. Nakuha mo na nga ako sa sayaw mo noon, dadaanin mo na naman ako sa sayaw kapag galit ako. Kaya naman napatitig na lang ako sa kanya at ang kunot nuo na may galit na tingin ko sa kanya ay nawala saka hindi ko na napigilang tampalin ko mismo ang nuo ko.

“Ok you win.” Pagsuko ko. Talong talo ako sa ginawa niya. Ang dali niya akong pinaiinit sa isang galaw lang ng balakang niya.

“Yehey.” Tuwang tuwa pa na parang gusto niyang tumalon sa pagsuko ko pero muli siyang kumilos at muling  umupo sa kandungan ko at pinupog ng halik ang buong mukha ko. Dahil sa kiliti sa paghalik niya ay hindi ko na napigilan ang hindi matawa. Kaya naman muli kaming nag usap ng maayos pero hindi na nabuksan ang usapun kay Jace. Saka ko na lang ulit iyon bubuksan kapag nagkaroon na ako ng ilang bagay na pwedeng ipakita sa kanya na may balak na masama si Jace. At iyon ang aalamin ko.

Magkaagapay kaming lumabas ng kwarto ko para makababa na. Nagkatinginan pa kami ng matapat kami sa hagdanan. Saka niya ako siniko.

“Hindi mo sinabi sa akin na may elevator pala.” May inis na sabi niya sa akin.

“Hindi ka nagtatanong eh. Agad kang kumontra ng lumipat kayo na ayaw mo dito sa taas at hindi mo na ako hinayaang makapagpaliwanag na may elevator naman kaya bakit ko pa sasabihin. Saka sabi ko naman nakita mo na ang maliit na pintuan sa gilid sa unang palapag diba.”

“Akala ko kabenet lang iyon na clasic ang pintuan. Malay ko ba na elevetor pala iyon. Hindi mo kasi sinabi.”

Ako naman ngayon ang natawa sa kanya. Mapanuod nga talaga mamaya sa laptop ko ang pag akyat niya. Siguradong nakabusangot ito sabang umaakyat at iyon ang gusto kong makita.

“Tawanan mo ako. Hmmp! Hindi kita pagbibigyan kapag hindi ka tumigil.” May pagbabanta pa na sabi niya sa akin.

“Naku, iyan ang huwag na huwag mong ipagkakait sa akin. Ngayon pa na nagpaubaya ka na. Hindi ako makakapayag. Maghalo na ang balat sa tinalupan kapag hindi mo ako pinagbigyan.” Sabi ko naman na nakapagpairap sa kanya sa akin.

“At kung ayaw ko?”

“Gusto mo.”

“Hmmp! Ewan ko sayo.” Sabay hakbang na sa hagdan.

“Hindi mo ba susubukan ang sumakay sa elevator?“tanong ko pa sa kanya ng nakatatlong hakbang na siya.

“Hindi na. Saka madaling bumaba kaysa sa pag akyat.” Sagot niya sa akin saka muling humakbang pababa.

“Okay. Sabi mo eh.” Saka naman ako sumunod sa kanya at magkaagapay na nga kaming naglakad pababa. “Pero tama ka naman doon sweetheart. Mas mahirap nga ang umakyat. Lalo na sa akin. Talagang hinihingal ako, pero alam mo masarap din ang umakyat lalo na kapag langit na ang aabutin ko at nakakarinig ako ng malakas na ungol galing sayo. Alam mo yong pakiramdam na nasa loob mo ako at pilit na umaakyat sa sarap kasabay ka.” Pilyong bulong ko sa kanya na nakapagpalingon sa kanya.

“Bastard.” Pero napansin kong namula ang mukha niya dahil sa sinabi ko.

“Hahah! Your so cute sweetheart. Kaya humanda ka mamaya, sabay tayong aakyat mamaya. Okay.” At saka ko hinawakan ang kamay niya at binilisan ang paghakbang pababa. “Lets go sweetheart, gutom na ako. Baka sa gutom ko ikaw na ang kainin ko.” Nakangisi ko pang sabi sa kanya ng marating na namin ang unang palapag.

“Tigilan mo ako Magnus.”

“Haha, oo na. Ano ba ang dala mong pagkain galing sa kabila?”

“Paano mong alam?” Tanong niya sa akin.

“Eh! Hula ko lang.” Sagot ko. Saka ko na sasabihin na may Hidden camera ako sa buong bahay.

Napalabi ito saka sinabi naman kung ano ang ulam na inuwi niya galing sa kabila. Kaya naman dahil sa paborito daw niya iyon ay sumabay siya sa pagkain sa akin kaya naman lalo akong ginanahang kumain.

Ng matapos na kami ay sabay pa kami ulit nagshower kahit katatapos nga lang naming maligo. Pero nagkakayayaan kami at sa shower ay pinagsawa namin ang sarili na angkinin ang isa’t isa hanggang sa paghiga at nakatulugan na namin ang pagod dahil narin sa sarap na pinagsaluhan naming dalawa.

---

YuChenXi

#²⁵: Alex

Gigil na gigil akong ibinato sa kanya ang unan ng hindi na siya tumigil sa pagtawa habang pinapanuod ang cctv sa pag akyat ko kagabi sa ikaapat na palapag.

Paulit ulit na niya iyon pinapanuod at paulit ulit na din siya tumatawa dahil kahit ako ay natatawa din ako sa hitsura ko habang umaakyat ng hagdanan pero syempre hindi ko iyon pinahalata na natatawa ako sa sarili ko habang nakikipanuod sa kanya.

“Haha, haha. Isa, dalawa, tatlo. Haha.” Sabi pa niya kaya muli ko na naman siyang binayo ng unan dahil kanina pa siya. Ginawa niyang laughing stock yong vedio ko na paakyat ng hagdan.

Eh ganun pala ang ayos ko sa pag akyat. Para akong may pasan na isang sakong bigas habang humahakbang. E malay ko ba. Kasi binibilang ko ang bawat hakbang ko. At ng makabilang ako ng ikapitong baitang ay tumigil ako at pinagsalikop ang kamay ko sa dibdib ko saka tumingala ako sa taas. Tapos humakbang na naman ako at nagpatuloy sa pagbibilang. Kaya hayon, tawa siya ng tawa habang nakita niyang nakabusangot ako habang nagbibilang paakyat.

“Tama na. Ano ba?” Gigil na ipinapalo ko ang unan sa kanya pero ayaw ng tumigil.

Tawa siya ng tawa.

“Labing isa, labing dalawa. Hahaha. Labing tatlo. Ang sakit na ng tiyan ko sweetheart. Hahaha.” Tawa pa siya saka niya ako tinignan bago muling itinuon ang paningin sa laptop niya.

Ang bwesit wiling wili na siya sa panunuod ng vedio ko. Kaya hanggang sa naasar ako at malakas na ipinalo ko na siya ng unan kaya napahiga siya sa kama. Mabuti na lang nasa bedside table ang laptop niya kaya hindi iyon maaano. Kaya naman ng napahiga siya ay mabilis na sumampa ako sa kanya at inupuan ko siya sa may tiyan. At talagang idinagan ko ang buong bigat ko sa kanya. Saka ko muling ipinalo ang unan sa kanya.

But still, he still laughing out loud na halos naluluha na siya sa katatawa. Hindi siya talaga tumitigil at paulit ulit na nagbibilang. Ang sarap pagkakalmutin sa mukha.

Nah! Kalmot talaga pwede batukan na lang. Pero iyon naman ang una kong naisip.

“Haha, oo na. Tama na. Hahaha.” Pigil niya sa mga kamay ko. “Sandali, haha. Ang sakit na ng tiyan ko sa katatawa. Hahaha.” Pero hayon na naman ang tawa niya kaya pilit ko talaga siyang pinapalo ng unan. Paanong hindi sasakit ang tiyan niya sa katatawa kung kanina pa niya ako pinagtatawanan.

“Sabing tama na eh. Huwag mo akong pagtawanan.” Gigil na sabi ko sa kanya. At muli kong ipinalo ang unan sa kanya.

“Haha. Oo na nga. Titigil na ako. Haha. Tama na. Heto na. Titigil na ako. Hahaha.” Pero may tawa talaga eh. “Haha, ang bigat mo. Hahahaha. Pwede ba huwag sa tiyan ko ka umupo. Pwede mas mababa pa diyan. Tapos tanggalin na lang natin ang damit natin.” Sabi niya na mas nakapanggigil sa akin ng maunawaan ko ang gusto niyang ipahiwatig. At talagang sa gitna niya ako umupo. Ah! Asa siya. “Haha, ouch. Tama na. Hahaha. Tama na. Aray naman sweetheart. Hahaha.”

Kaya naman mas pinanggigilan ko siyang paluin ng unan na lalong nakapagpatawa sa kanya. Pero sige, tignan natin kung makatawa pa siya sa gagawin ko. Kumilos nga ako para sundin ang sinabi niya na mas mababa sana ang inupuan ko. Itinapat ko ang likod ko sa kanya saka ko ginilingan ng bahagya na nakapagpatigil sa pagtawa niya. Pero nakangisi na siya ngayon at hinawakan ang baywang ko.

“You naughty sweetheart.” Sabi niya saka niya iginalaw ang balakang sa akin at ikiniskis talaga ang kanya sa pwetan ko. Pero ang akala ba niya matatalo niya ako. Kumilos ang kamay ko para masuyong humaplos sa katawan niya. Sa may dibdib sa tiyan. Pabalik balik at talagang kinarir ko ang ginagawa ko hanggang sa maramdaman ko na lang sa pwetan ko na nagkakaroon na siya ng reaksyon at ang ngisi ay nawala na dahil napapakagat na siya ng labi at napalitan ng pagnanasa ang titig niya sa akin. Pero bago pa man siya makakilos ay tumawa na ako at agad na umalis sa ibabaw niya.

“Bleh! Akala mo huh! Hahaha. Manigas ka ngayon. Ikiskis mo sa unan iyang sayo.” Sabi ko sa kanya saka ko tinangkang tumayo na sa kama pero hinila lang niya ako at siya naman ngayon ang pumaibabaw sa akin.

“Alexander, hindi nakakatawa ang biro mo.” Sabi niya.

“Haha, pwes hindi din nakakatawa na pinagtatawanan mo ako. Kaya patas lang tayo.” Sagot ko saka ko sinabayan ng paurap na tingin.

“Ah ganun pala ah. Pwes, ikaw ang patatawanin ko ngayon. Pero bago ko pa man mahulaan ang gusto niyang gawin ay kiniliti na niya ako kaya naman hindi ko na mapigilan ang magpumiglas at tumawa ng malakas.

“Aaahhhhhhhh! Hahahahahaha. Magnus. Ahh. Haha. Tama na. Tama na.hahahahahaha..” pabaling baling na ang ulo ko at ang mga kamay ko ay halos wala ng pwersa sa pagpigil sa kanya na huwag akong kilitiin. Nasa ganun kaming ayos ng magsalita si Zander sa may pintuan. Kaya saglit na napatigil kami. Kaya naman ng malingat siya ay binaliktad ko na naman ang pwesto namin at muli ko siyang dinagan sa may tiyan.

“Sali ako.” Sabi ni Zander t natatawa pang lumapit sa amin na agad kong inabot ang laptop niya at itiniklop iyon. Naku, ayaw kong pati ang anak ko ay tumawa kapag nakita ang ayos ko kagabi. Sumampa na ito sa kama at nakidagan na sa kanya.

“Haha, gusto mong makisali baby. Then, ito ang para sayo.” Natatawa naman niyang kiniliti si Zander ng mabitawan ko ang ang kamay niya na hawak ko dahil umalalay ako kay Zander sa pag upo nito sa may dibdib niya. Kaya naman ang tawa niya kanina para sa akin ay naging tawa na naming tatlo. Kiliti kay Zander, kiliti nila sa akin. At kiliti kay Magnus. At napuno ng tawanan naming tatlo ang buong silid.

“Hahahah! Tama na. Tama na.” Sigaw ko ng pinagtulungan na nila akong dalawa. Ngayon naman nakaupo na naman si Magnus sa hita ko habang hawak naman ni Zander ang isang kamay ko. Hindi ko naman magawang pwersahin iyon para patigilin si Magnus baka tumilapon siya sa malayo. Kaya naman, ako ang talo sa kanilang dalawa. Pinagtulungan nila ako hanggang sa ako na ang tuluyang sumuko.

Natatawa pa silang nahiga mismo sa tabi ko. Sa kanan ko si Magnus at sa kaliwa ko naman ang anak ko. Pareho kaming hinihingal. At nagkangitian pa kaming tatlo ng tignan ko sila isa isa.

“Lagi niyo akong pinagtutulungan. Ikaw Zander, sino mas kakampi mo, ako o ang papa Magnus mo.” Parang batang tanong ko sa anak ko.

“Lagi na kasi kitang nakakasama daddy. At kakampi kapag naglalaro tayo nina tito Xydel at mommy Farrah. Kaya kakampi ako kay papa Magnus ngayon.” Sagot niya kaya pinanlakihan ko siya ng mata.

Natatawa namang bumangon si Magnus at binalingan ito.

“Thats my baby boy., come here baby. Ano gusto mo ngayon kainin? Para maipaluto natin kay ate Joy.” Sabi niya dito ng tumalima naman agad na nagpakandong sa kanya. “Ikaw din sweetheart. Gusto sana kitang buhatin din gaya ng baby Zander natin pero saka na lang kapag nakahiga na tayo saka kita bubuhatin.” Pilyong sabi niya saka niya ako kinindatan. Ngisi naman ang anak ko sa sinabi niya.

“Papa Magnus, if you lift up daddy when you in bed, mean your making my baby brother.”

“Zander.” Naeeskandalo kong tawag sa pangalan niya. Pati ba naman iyon alam na alam na ng anak ko. Saan ba niya nakukuha ang mga ganun ideya. Pero sa reaksyon ko tinawanan lang nila ako saka nag apiran. Nah! Parang gusto ko tuloy silang pagbuhuling dalawa.

“Haha! Lets go baby, baka pagbuhulin pa tayo ng daddy dahil tinatawanan natin siya. Pero tama ka ng sinabi baby. I will make you baby brother soon.” Sagot pa niya saka binilisan ang lakad palabas ng kwarto namin. “Come on daddy. Para makapagpaluto na tayo ng kakainin natin para may lakas akong buhatin ka.”

“Come on daddy. Para me baby brother na ako soon.” Sigunda pa ng anak ko sa kanya. Kaya naman hindi ko napigilan na pahabulan sila ng unan na tinakbuhan lang nilang dalawa.

---

---

“Ano ang mga ito?” Tanong niya sa akin ng gabing iyon matapos kaming kumain. May ibat ibang gamot na nakalagay sa isang colorless na plastic pouch.

Natapos ang araw namin ng puro kulitan. At lagi akong talo sa kanilang dalawa. At dahil walang pasok ay namasyal kaming tatlo at masasabi kong masayang pamilya kami. Masayang masaya ang anak ko na nakakabonding kami na magkakasama at sana hindi magbago sk Magnus sa anak ko kapag dumating ang araw na magpakita ang tunay nitong ama. Pero hindi ko naman papayagan na makuha niya sa akin ang anak ko. Dahil bago pa man niya iyon magawa ay mapapatay ko muna siya dahil sa kawalanghiyaang ginawa nito sa akin.

Hmmm! Back to reality, huwag na iyon ang iisipin ko. Dahil hindi na dapat iyon iniisip pa. Saka na lang ako gagawa ng hakbang pag nandyan na siya at kaharap ko na ang taong iyon.

“Gamot na iniinum ko sa tuwing cycle ko na.” Sagot ko sa kanya. Alam naman na niya siguro ang ibig kong sabihin.

“Cycle, mean ung parang buwanang dalaw para sa mga babae?” Paninigurado niyang tanong sa akin kaya naman tumango ako. “Buwanan din ba ang cycle mo?” Muli niyang tanong.

“Hindi naman, every three months. Dahil hindi naman regular ang buwanan ko dahil abnormal naman ang cycle na mayroon ako. Pero every three months siya simula ng naipanganak ko si Zander.” Sagot ko namang muli sa kanya.

“Eh three months mo na ba ngayon?” Tanong niyang muli. At sinimulang kalkalin ang nasa loob at tinignan isa isa.

“Hindi pa naman. Sa susunod na buwan pa. Nakalkal ko lang iyan kasi dami pang mga damit na aayusin sa kabenet natin.”

“Ako ang may gawa nito.” sabay kuha ng mismong gamot na iniinum ko para sa cycle ko.

“Talaga, kung ganun di hindi na ako magpapakuha kay papa niyan. Dahil siya ang bumibili niyan para sa akin. Mabisa nga iyan kumpara sa una niyang binigay sa akin. Kaso hindi daw siya nakakabili ng marami ng ganyan dahil limeted lang daw iyan para sa ayaw datnan ng dalaw.” Mahabang sabi ko sa kanya. Maganda kasi iyon dahil walang ni isang patak ng dugo na lumalabas sa akin. Sa tuwing cycle ko na. Kaya nga isang gamot lang ang iniinum ko kapag alam ko ng dadatnan na ako ay wala ng lumalabas. Kasi natutunaw na iyon mismo sa loob ko at nagiging ordinaryo na lang na sumasabay sa pagbabawas ko o di kaya naman sa ihi.

“Mmm, kaya nga. Kasi hindi naman talaga recomended ito sa mga dinadatnan ng dalawa. Malakas ito kumpara sa ibang gamot. Na nawawala lang ang sakit sa puson nila sa mga gamot na iyon. Pero dito, lahat nawawala. Sakit sa puson at lalong lalo na, nawawala na talaga ng dugo na lumalabas sa kanila at nadadigest iyon kasama na sa pagbabawas nila o di kaya naman ihi. At napipigilan na din ng gamot na ito ang pagbubuntis ng isang babae.” Paliwanang niya sa akin.

Tumango ako. “Iyon nga ang paliwanang ni papa. Kaya mabuti nga na every three months lang ang Cycle ko dahil mahirap bumili niyan. But good to know na ikaw mismo ang gumawa niyan.” Nakangiti kong sabi.

“Yeah! Pero pwede bang kumuha ako ng dugo mo bukas, gusto ko lang i check sa laboratory ko. Kung pwede bang mamana iyan o sadyang talagang biniyayaan ka lang na pwedeng manganak.” Seryusong sabi niya at ibinaba ang gamot sa maliit na desk na inilagay ko sa tabi ko habang nag aayos nga ako ng gamit namin.

“Sige, mas maganda pa nga. Tapos i check mo na rin ang kay Zander, baka mamaya namana niya sa akin iyon. At huwag naman sana.” Sabi ko dito.

“Sige, ako na ang bahala doon, pero tingin ko naman hindi namana ni Zander iyan. Basta i che check ko na lang ang sayo kung namamana nga talaga. O dala lang iyan noong nasa sinapupunan ka pa lang ng mama.” Sabi niya sa akin.

Napatango akong muli. Kasi nasabi sa akin ni papa at mama na wala naman sa lahi namin ang may ganito gaya ng kalagayan ko. Siguro nga tama siya. Na dala lang ng kung paano ako ipinagbuntis at lumaki sa tiyan ng mama noon. Total naman kumpleto naman siya sa gamit sa laboratory niya. Siguradong malalaman niya agad.

Napag alaman ko kasing sa murang edad niya ay nagtake na siya noon ng doctor course sa Japan at nabigyan na siya ng lesensya na magagamit niya na kapag tumuntong siya sa edad na 21. Ngayon, 27 na siya. At sa edad niyang 27 ay tatlo na kurso na natapos niya. A scientest, a doctor of any aspect. And a teacher. Dahil malaki ang advantage ng mga may mataas na IQ level dahil hindi na nila kailangang dumaan sa basic sa pag aaral. Mag ti take na lang sila ng exam para mabigyan na ng certificate that they don’t need to study at elementary, or highschool at pwede ng kumuha ng pwedeng i-major. Iyon nga lang kahit makapasa at mabigyan ng lesensya ay hindi pa pwedeng gamitin ang major na natapos na nila kung sakali dahil wala pa sila sa tamang edad. But now, Magnus is at the middle ages. At namamayagpag na siya sa career na tinatahak.

At kahit ang anak ko ay ganun din. Pero sa ngayon, sa ordinaryong eskwelahan muna siya mag aaral. Gusto kong iparanas sa kanya ang mundo ng pangkaraniwang bata na tama lang ang IQ LEVEL nila. Ayaw kong ipagkait dito ang dapat ay ginagawa lang ng isang batang gaya niya. Ang maglaro, mag aral na natatama lang sa edad niya.

“Siguro nga. Sige sige, tutal linggo bukas. Pagkatos non puntahan natin ang school ni Zander para sa gaganapin daw na family day ng school nila. Pero, tama ba na dalawa tayong pumunta? Baka magtaka sila.” Sabi ko sa kanya. Oo nga naman. Paano kaya iyon?

“Pupunta tayong tadalawa. Pero kung ayaw mo naman na malaman ng iba ang kalagayan mo, isama mo na lang si Farrah para siya ang representative bilang mommy niya. Pero kung hindi naman kailangan. Di dalawa tayong sasali sa mga dapat nating gawin doon.”

“Oo, kasi may mga palaro daw sila eh. Sasabihan ko na lang ulit si Farrah mamaya pagkatapos ko dito. Tatawagan ko at ipapaalala ko sa kanya.”

“Okay then. Pero pwede bilisan mo diyan. Gusto ko ng paliguan k sweethwart. Hmmm.” Sabi niya saka siya yumakap siya sa likuran ko at pinupog ng halik sa batok.

“Sandali na lang to. Ano ba. Haha. Wait. Lalo akong matatagalan dito sa pinaggagagawa mo.” Pagpipigil ko sa kanya at iniwas ang batok ko sa kanya. Pero sa pagtuwad ko para nailayo ang batok ko siya namang lalong nakapanggigil sa kanya at ipinaramdam ang kanya sa likod ko. “Magnus.” Naeeskandalong pilit na kumakawala ako sa kanya.

Hayon na naman ang tawa niya. Pero binitawan naman ako.

“Ang kyut mo.” Saka niya pinanggigilang pisilin ang mga pisngi ko bago ako nilayuan. Dahil sa asar ko na naman sa kanya at ibinato ko sa kanya ng hawak hawak kong damit na itupi ko na.

“Ahhhh! Magnus.” Saka ko lang napagtanto na marami rami na pala iyon. Nagsisi tuloy ako dahil babalik na naman ako sa simula.

Tumawa lang siya. Pero hindi na niya ako hinayaang bumalik sa pag sasaayos ng mga iyon dahil hinila na niya ako sa banyo.

“Bukas na iyan. Magpapatulong ka na lang kay yaya Neneng. Sa ngayon, maliligo na tayo.”

Gusto ko man sanang komontra ay huli na dahil nasa loob na kami ng banyo. At gaya ng dati na nakagawian na namin, pinaliguan namin ang isat isa. At natapos na naman ang gabi namin na abot ang langit sa kaluwalhatian.

---

YuChenXi

Well, guys. Hindi ako genius kaya bahala na kayong umunawa sa ilan sa nga naisulat ko diyan. Mga kathang isip ko lamang na ang ilan ay may katutuhanan din. So thats it.

Enjoy reading.

Love lots.

#²⁶: Alex

“Nasaan po ang mga magulang niyo ni Zander Mr. Rodriquiz?” Tanong sa akin ng guro ni Zander ng dumalo kami sa family gathering ng paaralan nila.

Nagkatinginan kami ni Magnus dahil sa tanong nito. Nakalagay kasi sa birth certificate ng anak ko na ang mama at papa ang mga magulang nito. Pero sabi ni Magnus nilalakad na niya ang mga papel para maipangalan na sa amin ang sarili kong anak.

“Kailangan po ba talaga ng mga magulang namin para kay Zander?” Tanong ko dito. “Kung pwede naman po kami.” Sabay turo kay Magnus.

“Maari naman na hindi na kailangan, but for our activity, we need a mother who can help their children para sa mga laro natin. Maliban na lang kung ikaw ang magiging mama nito at ang kasama mo ngayon ay ang magiging papa ng kapatid mo.” Mahabang sabi naman nito sa akin. “Pero Mr. Rodriguiz, baka kasi iba ang isipin ng ibang mga magulang kapag ginawa niyo iyon. Alam mo naman sa atin na iba na mag isip ang mga tao ngayon. Alam mo ang ibig kong sabihin.“dagdag pa nito. Na para bang pati ito ay ganun na ang iniisip. Pero totoo naman kung sakali man.

“Thats okay! He is the mother and I am the father. No more buts.” Si Magnus na ang sumagot dito. Pero ang hindi ko napansin ay ang papel na hawak nito na ibinigay sa guro ng anak ko. “We have the papers that we are his parent. So sapat na ba ito para makasali kami sa family gathering na ito? Kung hindi naman, we can leave now. At ililipat na din namin ang anak ko ng eskwelahan kung hindi siya tanggap dito na kami ang mga magulang niya.” Mahabang paliwanag nito sa seryusong tinig. Kailan pa niya nakuha ang certificate na iyon ng anak ko. Kinuha ko iyon sa kanya at ako na ang unang nagbasa. Nakalagay na nga dito na ako ang nagsilang sa kanya. At siya bilang ama nito. Nakasaad doon ang iba pang detalye na nagsasabing kami na ang mga magulang ng anak ko.

“Kailan mo pa ito nakuha?“tanong ko sa kanya na hindi ko na pinansin ang naguguluhang tingin sa amin ng guro ng anak ko.

“Kahapon lang ng umaga. Ipinadala mismo iyan sa AU. Kaso hindi ko na naipakita sayo dahil sa hindi natin pagkakaunawaan.“sagot niya sa akin saka niya binalingan ang guro. “So can we join the family gathering now?” Muli niyang tanong dito sa seryusong tanong.

“Remember that I am the teacher here.” May kung ano namang parang pagmamataas nito kay Magnus. “Kaya naman po sana galangin din niyo ako. At kailangan ko ng totoong mga magulang ng mga estudyante ko.” Sabi pa nito pero ngumiti lang si Magnus sa kanya.

“Sorry teacher hindi naman sa binabastos kita. Pero para mo na ring sinabi na peke ang birth certificate ng anak ko at hindi ako ang tunay na ama. And if you want to know teacher. I also do teaching. By the way, this is my license card na isa akong teacher. And a chemistry teacher in any major in college.” Walang kagatol gatol na sabi niya dito at binigyan niya nga ito ng card. “And if you in pain. You can also call me. I’m Doctor Magnus Mondragon a surgeon and physician. And if you want something to know about science and do some research. You can also call me. Isa din akong scientist.” Sabi pa nito na may ngiti sa labi at inilalabas lahat ang license card. “And this is my calling card teacher.” Sabi pa niya at inabot dito ang isang calling card. “So can we join now the family gathering , teacher?” At talagang diniinan niya ang salitang teacher.

Tango na lang ang tanging naisagot nito na may mahinang Oo.

“Sige, kayo na ang bahala. Tumuloy na kayo ngayon sa function hall kung saan gaganapin ang family gathering.” Sabi na lang nito ng makabawi sa pagkalito at pagkapahiya na rin na hindi na nagawang tumingin ng deretso sa kanya. At nauna nang naglakad sa amin papasok.

Ng nakatalikod na ito sa amin ay siniko ko ito.

“What have you done Magnus.” Pabulong na paninita ko sa kanya.

“She provoked me first na para bang ginagamit pa ang pagkaguro niya sa atin. At iyon ang hindi ko mapapayagan. Ayaw ko man sana siyang patulan pero kinanti niya ang katutuhanan na anak natin si Zander. Tapos sasabihin niyang isa siyang guro.” Pabulong din na sagot niya sa akin. “Hindi siya bagay maging guro sa pag uugali niyang ganun.”

“Pero hindi mo na sana siya ipinahiya. Nakita mo ba na halos wala na siyang boses ng pumayag siya. Saka ikaw ba hindi ka ba ganun? Minsan nga pinilipit mo ang kamay ni Jaren ng umakbay siya sa akin.” Muli kong pabulong na sabi sa kanya.

“Iba naman ang case na iyon. Lumagpas siya sa linya dahil asawa kita. At walang ibang pwedeng umakbay sayo maliban sa akin.” Bulong na naman na sagot niya.

“Papa, daddy.” Pabulong din na tawag sa amin ng anak ko na nakalimutan naming nasa gitna namin siya sabay hila ng mga kamay naming hawak niya. “Ano pong binagbubulungan niyo diyan. Sali din ako.” Pabulong na sabi pa niya na nakapagpatawa na sa amin ni Magnus. At dagling nawala ang tensyon na kanina ay ginawa niya.

“You heard your papa, right?” Tanong ni Magnus dito na tumango naman siya.

“I also want to become a teacher someday. And also a scientist. But I don’t like the doctor one. But I like to become a lawyer too.” Nakangiting sabi niya na talagang tinaasan pa niya kami ng nuo.

“Of course baby. Magiging katulad ka ni papa. So be brave okay. Don’t let other bully you.” Tumango naman ito bilang sagot. “If someone do that to you, use your knowledge to knock them down. Remember this baby. Even if your not a good fighter if you have a brain to think what the right thing to do. You can win the battle.”

“Got it papa. I will do that.”

“Good then baby. I will count on you with that.”

“Yes papa. I will.” Sabay bitaw ng kamay ko na hawak niya saka kuyom ang kamao at sinabing “Fighting.”

Naiiling na lang ako sa dalawa. Wala talaga silang pinagkaiba. Para na silang tunay na mag ama sa parehong talinong mayroon sila.

“So lets go. We need to go inside now.“aya na niya pagkatapos kaya naman magkahawak kamay ulit kaming tatlo na pumasok sa function hall para sa family gathering.

Maraming mga bata, limang grupo kasi ng kender garten ang nandoon ngayon na may tig dalawampung bata sa bawat section. Ewan ko lang kung may kagaya ni Zander sa mga ito na mataas ang IQ lvl. Well, hindi na mahalaga iyon. Basta magsaya ang anak ko ay ayos lang.

“Papa, daddy. Galingan natin huh. Para manalo tayo sa mga palaro nila.” Sabi ng nakangiting anak ko na nakahawak na sa magkabilang kamay namin ni Magnus. At tumingala sa amin.

“Of course baby.” Sagot niya dito.

Kaya ng magsimula ang event na iyon ay napuno na ng saya ang bawat dumalo ng gathering. At mga anak na masayang masaya na nakasama ang mga magulang nila.

Weird man ang family namin ay nakita ko na masayang masaya ang anak ko sa bawat palarong sinalihan namin kasama si Magnus na tumayong ama para sa kanya. At ngayon ko lang nakita na naglaro ang anak ko ng mga larong pambata. Laro na ni minsan ay hindi niya pa ginawa sa murang edad niya. At least ngayon nakalimutan niya ang talinong mayroon siya. At hindi ang mga nababasa sa libro ang nasa isip niya.

“Ang lalim ng iniisip natin ah. May problema ba sweetheart?“tanong ni Magnus ng pauwi na kami ng bahay. Nakatulog na sa likod sa sobrang pagod niya sa paglalaro kanina.

“Wala naman. Masaya lang ako dahil nakita kong nagsaya ang anak ko-.”

“Natin. Ilang beses ko bang sabihin na anak NATIN.” pangbibitin niya sa sinasabi ko.

“Okay. Anak natin. Kasi ngayon ko lang nakita na masaya ang anak natin at naglaro ng mga larong pangbata.“pagpapatuloy ko sa naudlot na sinasabi ko sa kanya. “Salamat. For giving us your time kahit busy ka sa mga trabaho mo.”

“Another silly thought sweetheart.” Paninita niya sa akin. “Bakit ka nagpapasalamat kong obligasyon ko naman talaga ang maging parte ng buhay ng anak natin. Ng buhay mo. Pamilya ko kayo kaya huwag kang mag isip na parang isa lamang palabas ito. Your thinking to much nonsense sweetheart.” Mahaba habang sermon niya sa akin kaya naman hindi ko mapigilan ang napasimangot.

“Oo na.” Tanging naisagot ko na lang.

“Don’t like that again.” Muli pa niyang sabi kaya naman napatango na lang ako at lihim na pinagmasdan na lang siya habang nagmamaneho hanggang sa tuluyan na kaming makauwi ng bahay.

Siya na ang nagbuhat papasok ng bahay deretso sa silid ng anak ko. Ng anak namin at ako naman ang nagbihis dito kahit tulog na para naman maging komportable pa ito ng tulog saka ko pinunasan na lang siya ng basang towel. Ni hindi na ito natinag sa pagkakatulog kaya naman hinayaan ko na lang ito. Gigisingin ko na lang mamaya kapag hapunan na kung hindi ito kusang magising.

“Aakyat lang ako sa taas sweetheart para maanalisa ko pa ang ibang nereresearch ko.“pagkuway paalam niya sa akin ng matapos naman kaming maligo.

“Hindi ka pa ba magpapahinga muna. Kapagod kaya ang ginawa nating sa gathering tapos, napagod ka pa sa banyo.” Sabi ko saka ko lang napagtanto ang huli kong sinabi dahil ngumisi ito.

“Kulang pa nga sa banyo sweetheart. Gusto mo dagdagan natin diyan oh.” Sabay nguso sa kama at hinapit na ako sa baywang.

“Tigilan mo nga ako. Umakyat ka na lang sa taas.” Pagtataboy ko na sabay tulak ng bahagya sa kanya.

Tumawa siya pero bago man ako pinakawalan ay hinalikan na muna niya ako sa labi.

“Sabi ko nga eh. Sige. Sweetheart. Pero hintayin mo ako huh! Mabilis lang ito, tamang tama baka gising na ang baby natin at sabay sabay na tayong kakain ng hapunan.” Bilin pa niya at may kasama pang  flying kiss ng tuluyan na siyang tumalikod sa akin.

Natatawa na naiiling na lang ako kapag nangungulit siya. At ang gaan ng pakiramdam ko kapag naglalambing siya. Nakakapag usap ng kung ano ano tungkol sa amin. Sabi nga nila, hindi na din talaga kailangan ng matagal na magkarelasyon bago mag asawa dahil kapag kasal na kayo, pwede namang kilalanin ang isat isa. At siya bilang asawa ko ay nakikita ko ang pagmamahal niya sa akin. Pagmamahal niya sa aming dalawa ng anak ko.

Ako man ay nag ayos na sa loob ng kwarto namin. Hindi ko kasi ipinagalaw ang mga kalat ko kagabi sa mga katulong dahil sabi ko na ako na lang ang mag aayos. Tutal naman hindi naman madumi ang silid ako na lang din ang personal na naglilinis. Well, pahapyaw nga lang. Pero sabi naman ni Magnus na once a week mag gegeneral cleaning sa buong bahay. Pero sa palitan ng mga bedsheets ay iyon ang every other day na papalitan. Dahil alam na. Hindi ko na kailangang banggitin.

“Daddy.” Napaangat ang ulo ko sa itinutupi kong mga damit at napalingon ako sa pintuan ng kwarto namin ng tawagin ako ni Zander. Kinukusot nito ang mga mata saka lumapit sa akin.

Binitawan ko naman ang mga ginagawa ko at tumayo’t sinalubong siya.

He is crying again but this time hindi na siya iyong umiiyak talaga kapag nagigising.

“Why baby?“tanong ko dito ng kargahin ko at naupo kami sa sofa sa paanan ng kama namin. “Why are you  cyring again?”

Humikbi muna ito saka yumakap sa akin.

“I had a bad dream again daddy.”

“What is it?”

“A bad guy took us. And they separated us. Then I saw a old man who took me.” Pagkukwento nito. Naiiling na niyakap ko muli ito habang nakatingala sa akin habang nagsasalita.

“Sshh! That was only a dream baby. Hindi totoo iyan. Kaya huwag mo ng isipin iyon.” Sabi ko dito.  Inabot ko ang phone ko to call Magnus na agad namang sinagot ang tawag ko. Ilang minuto lang ay nakababa na siya mula sa ikaapat na palapag at agad na nilapitan kami.

“Anong nangyari baby? Why are you crying?” Tanong niya dito gaya ng tanong ko kanina.

Lumipat ito at nagpakarga sa kanya at saka siya nito niyakap.

“Nanaginip na naman daw siya. At gaya ng huli din niyang panaginip nitong nakaraan.” Ako na ang sumagot sa kanyang tanong. “But this time dalawa daw kaming nakuha tapos pinaghiwalay daw kami. Hindi ko alam kong dahil lang ba sa malawak na imahinasyon niya kaya siya nananaginip ng ganyan pero bakit nadadalas ang ganyan niyang mga panaginip?” Sabi ko na may kasamang tanong at pag aalala sa anak ko. Dala na ba ng taas ng IQ lvl niya kaya kung ano ano na lang ang napapanaginipan niya?

“Listen baby.” Saka niya kinalas ang pagkakayakap nito sa kanya. “Makinig ka sa akin ng mabuti.” Pag uulit niya na tumango ito ng tingalain siya. “Isa lamang iyan panaginip okay. Saka sa panaginip mo, pwedeng ikaw ang gumawa ng sarili mong panaginip. You can handle the situation. If ever that you dream on it again, use your brain. Think wise baby. If you dream that old man again, be more wise. You can trick him with your ability. Be brave. And don’t let him to take you down. Kahit bata ka, kaya mong ilihis ang utak ng old man na iyan. Kaya tandaan mo lahat ng sinabi ko. Okay.” Mahabang sabi niya dito na tango na lang ang isinagot ng anak ko. “At huwag na huwag mong ipapakita na takot ka sa kanya.”

“Okay po papa.” Sagot niya saka muling yumakap dito. Napatingin naman siya sa akin at nginitian at bumulong ma ayos lang. At hindi dapat kami mag alala.

Napahaplos na lang ako sa buhok ng anak ko habang kalong siya ni Magnus. Hinayaan na muna niya ito sa ganung ayos at nagpalipas ng ilang minuto. Hanggang sa nagyaya na siya para makapaghapunan na kami. Ng matapos maghapunan ay nagyaya sa ikatlong palapag si Magnus na hindi ko pa masyadong alam kung ano ang mayroon doon. Ipinakita niya sa amin ang isang malawak na silid na naglalaman ng isang malaki at magandang piano. Sa pinakagitna niyon.

At ang kaninang pag aalala ko sa anak ko ay nawala  na ng tuluyan ng makita na itong ngumingiti habang tumitipa ng keyboard ng piano at tinuturuan ni Magnus. Nakangiti ko silang pinagmasdan habang sinasabayan ng mahinang pagkanta.

“Wanna join us sweetheart?” Tanong niya sa akin. Hindi pa man ako nakakasagot ay hinila na niya akong umupo sa tabi niya at inayos ang pagkakakandong sa anak ko. Kaya naman nabalot kami ng saya sa bawat pagtipa namin sa piano. At natapos ang gabi namin na masaya sa bonding naming tatlo.

---

YuChenXi

#²⁷: Alex

Mabilis na lumipas ang mga araw, linggo at buwan. Parang kailan lang. Ang bilis talaga at hindi mo talaga mamamalayan ang paglipas ng mga iyon kung laging abala at naka fucos lang sa pag aaral. At ngayon dalawang buwan na lang ay magtatapos na ako ng 3rd year sa kurso ko. One year to go gra graduate na din ako sa wakas. Pero naisip ko na magdagdag ako ng isa pang taon para sa master degree ko ang kurso ko.

“Hindi ba talaga pwedeng lumayo sila?” May pagkairitang sabi sa akin ni Jace ng nagpunta ako sa gym ng araw na iyon. Oo, nandito ako ngayon sa gym nina Jace.

Napalingon naman ako sa dalawang lalaking ipinasama sa akin ni Magnus. Oo, pinayagan niya na akong lumabas makapunta lang sa gym nila Jace na dati kung ginagawa. Sabi niya mayroon naman fitness room sa bahay bakit hindi na lang ako doon. Pero sabi ko naman na para makausap ko na din si Jace. Muntik muntikan na naman kaming nag away dahil sa pagpupumilit ko hanggang sa ipasama niya sa akin ang dalawang guard sa bahay. Kaya pumayag na lang din ako. Gusto man daw niya na siya na lang ang sumama sa akin ay may tinatapos naman daw siyang research niya kaya hindi niya ako masamahan. At kabilin bilinan niya na hindi ko dapat palayasin ang dalawang bantay sa akin. So, hayon nga. Kaya nasa malapit lang sila.

Dalawang metro yata kung susumahin.

Pero ayos na iyon. Para naman walang masabi si Magnus sa akin. At least nakakalabas ako. Huwag lang nila ako pakialaman.

“Hayaan mo na sila. Hindi naman sila nakikialam sa pinag uusapan natin.” Sabi ko dito na nakapagpatalim ng tingin niya sa dalawa.

“Pumapayag ka na manipulahin ni Magnus ang buhay mo hindi ka niya pinapayagang magkaroon ng kahit na kaunting privacy sa ginagawa niya.” Naiiritang sabi niya. Ngayon ko lang ito nakita na ganito. Naiirita na hindi ko mawari na naasar na nagagalit ba? Ewan ko. Siguro halo halo na iyon. Pero ayos lang naman dahil nga gaya ng sabi ko nandiyan lang naman sila. Hindi naman nakikisabat sa usapan namin.

“Hindi naman niya minamanipula ang buhay ko Jace.” Sagot ko.

“Pero ano ang tawag dito? Tawag sa mga lalaking iyan.” At hindi nito talaga itinago ang asar sa mga ito na parang balewala at wala namang narinig ang dalawa.

“Hayaan mo na lang sila. At least nakakalabas ako ngayon para naman makausap ka at makapag gym parin dito. Almost seven months na din mula ng huli tayong nag usap dahil sa agad na paghila sa akin ni Magnus noon.” Hindi na din kasi namin napag usapan iyon. Sa tuwing balak ko makipagkita noon dito ay hindi talaga ako pinayagan. Keso anong rason para nakipagkita pa ako.

“Iyon na nga eh. Ni hindi ako nakadalo sa birthday ng anak mo dahil sa kanya. Ni hindi ipinaalam na nagpumilit akong makadalo at ibigay man lang sana ang regalo ko sa bata. Ni tawag o text ay wala akong natatanggap na hindi muna dumadaan sa kanya. Bakit? Siya na ba ang nagpapatakbo ng buhay mo? Kaibigan mo ako Alex. Kaya bakit niya ipinagkakait ang makipagkita ako sayo.” Mahabang lintaya niya.

“Jace!.” Tanging pangalan na lang niya ang nasambit ko. Oo, nga nag me message siya sa akin. Kinukumusta. Syempre, titignan ni Magnus kung sino ang nag text bago ako mag reply. Ako din naman ganun sa kanya. Kapag may nag te text sa kanya ay nauuna ko pang binabasa kaysa sa kanya. Kaya patas lang naman kami. At saka hindi naman siya palalabas dahil umiikot na lang ang mundo niya sa bahay, sa amin at sa laboratory niya. Minsan lang siyang nagpupunta sa pabrika ng mga gamot niya dahil nandoon naman daw si Angel para magtake over doon. Kaya siya naka fucos lang sa laboratory room niya kung ano man ang nereresearch niya. Habang ako naman laging lumalabas kasama ang anak ko dahil nga nag aaral kami. “Iyon na nga eh. Kaibigan kita. Kaibigan lang. Pero siya asawa ko.” Hindi ko mapigilang sabihin iyon sa kanya na nakapagpatigil sa kanya. “Sorry. Hindi ko sinasadya.” Agad kong hingi ng tawad sa kanya. Hindi ko dapat pala sinabi iyon dahil para ko na ring sinira ang pagkakaibigan namin dahil doon.

“Yeah! Tama ka. Kaibigan nga lang pala ako.” Mababang tinig na sabi niya. “Then kung ganun, dapat pala akong magpasalamat sa kanya ngayon dahil pinayagan ka niyang lumabas para pumunta dito.” Walang kasigla siglang sabi niyo sa akin.

“Parang ganun na nga.” Pero hindi ko na lang pinahalata na medyo na nabigo ako sa pagkakaibigan namin dahil sa mga salitang binitawan niya. Nagpatuloy muna kami sa pag ku kwentuhan at pilit kong kinalimutan ang tensyon sa amin kanina hanggang sa nagpasya na kaming magsimula. “So simulan na natin?“tanong ko na pilit na pinasigla ang tinig ko dahil nandoon parin ang pagbabago sa amin. Parang marami din itong pinagbago mula ng huli ko itong nakita. Pati ugali ay bahagyang naging mayabang. Huh! Pilit kong iwinaksi sa isip ko ang napapansin kong lagbabago niya.

Pero bago pa man ako makatayo ng maayos sa pagkakaupo ko ay bigla akong nahilo kaya naman napasandala ang mga kamay ko sa lamesa para makatayo ng maayos.

“Okay ka lang?” Agad na  dinaluhan niya ako pero mas maagap na umalalay sa akin ang dalawang bantay sa likod ko. Kaya hindi na niya ako nahawakan dahil humarang na ang isa sa kanya.

“Okay ka lang sir Alex?“tanong ng isa habang ang isa naman ay may tinawagan sa cellphone nito.

“Okay lang ako. Medyo nahilo lang ako.” Sagot ko saka ko inalis ang kamay ng isa kong bantay at tumayo na ng maayos. Pero nandoon parin ang hilo ko pero hindi ko na ipinahalata pa sa kanila para hindi na sila mag alala.

“Yes sir. He is safe. Nahilo lang daw po siya.” Narinig kong sabi ng isa. “Okay po sir. Sasabihin ko na po.” Sabi pa nito bago nagpaalam.

“Sir Alex, huwag na daw niyong ituloy ang pag gi gym sabi ni sir Magnus. Umuwi na lang daw tayo.” Sabi nito sa akin.

Ayaw ko man sanang sumunod sa sinabi ng mga ito ay pumayag na lang ako dahil nahihilo talaga ako? Dala ba ito ng puyat ko nitong mga nakaraang gabi dahil sa pag rereview ko na halos magdamag dahil sa nalalapit naming test?

Malamang ganun na nga siguro.

“Pasensya na Jace, babalik na lang ako siguro sa susunod. Medyo nahihilo talaga ako. Dala siguro ito ng pagpupuyat ko nitong nakaraang gabi dahil sa pag re review ko.” Sabi ko na lang dito. Gisto man siguro niyang tumutol ay wala na itong nagawa dahil umalalay sa akin ang dalawa at hindi na hinayaan ng mga ito na mahawakan niya ako. Nagpaalam naman ako ng maayos ngayon sa kanya.

Nauna na akong naglakad habang sila ay nakaagapay sa pagkabilang panig ko. Hanggang sa bagtas na nga namin ang daang pauwi ng bahay.

“Ayos ka lang ba?” Agad na sumalubong sa akin si Magnus ng makarating kami ng bahay. Umalalay pa sa akin pagbaba ng kotse.“

“Ayos lang ako. Nahilo na lang ako bigla dala siguro ng pagpupuyat ko sa pag rereview ko.” Sagot ko dito ng makahalik siya sa labi ko.

“Sabi ko naman sayo na huwag ka ng lumabas. Nagbuhat ka ba ng mabibigat? Ng barbell? Tumakbo kaba sa treadmill?” Sunod sunod na tanong niya sa akin habang nakaalalay siya sa paglalakad ko papasok ng bahay.

“Ang OA mo naman eh! Ni halos hindi pa nga ako nakakapagsimula. Nag uusap pa lang kami ni Jace. Saka ng dapat mag simula na kami pagtayo ko bigla akong nahilo.” Sagot ko. Pero hinila niya ako paupo ng sofa. “Nasaan pala si Zander?” Pagkuway tanong ko ng hindi ito sumalubong sa akin.

“Nasa kabilang bahay. Kinuha ng mama kanina. Pero hindi siya ang alalahanin mo. Ang pagkahilo mo. Ano? Nahihilo ka lang ba? Hindi ka ba nagsusuka? O di kaya naman may gusto ka bang kainin?” Sunod sunod na muling tanong niya sa akin.

Naiiling na tinampal ko ito ng nuo.

“Nahilo lang ako dahil sa puyat ko. Kung makapag react ka naman wagas.”

Napalabi ito pero umupo lumuhod siya sa harap ko saka ngumiti. Pero sarap batukan dahil sa kakaiba ang ngiti niya. Dahil nagniningning din ang mga mata niya na nakatitig sa akin.

“Anong klaseng ngiti iyan?” Tanong ko saka ko siya hinihila patayo at hindi iyong nakaluhod ito sa harapan ko ag nakapwesto sa gitna ng mga hita ko.

Hindi siya sumagot pero yumakap siya sa akin. Ipinulupot niya ang mga braso sa baywang ko at idiniin ang kaliwang tainga sa tiyan ko.

“I love you sweetheart.” Narinig kong bulong niya. Naiiling man ako ay sinagot ko din siya ng “mahal din kita.” Saka kumilos ang isang kamay ko para haplusin ito sa buhok. Mabagal na kumikilos ang kamay ko na sumusuklay ang mga daliri ko sa buhok niya.

“Magpapahinga na lang muna ako. Ngayon ko nararamdaman ang antok ko sa pagpupuyat ko nitong huling mga gabi.” Sabi ko sa kanya kaya naman nag angat siya ng tingin sa akin saka muling ngumiti na sinabayan ng pagtango.

“Okay, magpahinga ka na muna, saka huwag ka mo ng sagarin ang pag rereview mo.” Sagot niya sa akin. Saka tumayo na siya sabay hawak ng kamay ko at pinatayo ako. “Anong gusto mong kainin mamaya at ipapaluto ko.” Sabi pa niya.

“Kahit na anong pwedeng kainin na mayroon diyan.”

“Sige, ihahatid na muna kita sa silid natin para masigirado kong magpapahinga ka at hindi na naman ang mga reviewer mo ang hahawakan mo.” Saka siya umagapay sa akin paakyat ng hagdaan. Pero bago nahiga ay nagshower na muna ako dahil mainit na mainit ang katawan ko. Ewan ko pero parang sinisilaban ang pakiramdam ko sa init at nandoon parin ang hilo ko.

“Gusto mo bang samahan kita maligo?” Seryusong tanong niya. Wala iyong dating kapilyuhan kapag ligo na ang pinag uusapan. Dahil alam na kapag sasabay siya. Hindi matatapos ang paliligo namin kung walang ganun. Pero ngayon, nakikita ko ang pag aalala sa mga mata niya.

Tumango na lang ako bilang sagot kaya naman sinamahan niya akong maligo. Pero ewan ko ba. Kakaiba ang pakiramdam ko na parang may nagtutulak sa akin na ako ang unang gumawa ng paraan para angkinin niya ako. At habang nasa ilalim kami ng rumaragasang tubig sa shower filter ay pinagsaluhan namin ang sarap sa pag iisa ng katawan namin. Tunog ng lagaslas ng tubig at mga ungol na pinakawalan namin pareho at bawat magdidikit ng balat namin sa bawat pagsalampak ng balakang niya sa akin. Nandoon ang pag iingat sa bawat galaw niya. Puno ng pagmamahal sa bawat haplos at halik niya sa akin. Kaya naman ramdam na ramdam ko ang sarap bawat pag angkin niya niya sa akin.

“I love you sweetheart.mmmm.”

“I love you too.” Hanggang sa tuluyan naming marating ang rurok ng kaligayan sa ilalim ng dutsa ng tubig.

---

---

“Sweetheart. Wake up. Time for dinner.” Narinig kong panggigising ni Magnus sa akin pero ayaw kong magmulat ng mga mata.

“Mmm.“tanging sagot ko saka ako nagtalukbong ng kumot. Ang bigat ng pakiramdam ko at gusto munang matulog pa.

“Come on. You need to eat. Bago ka muling matulog kung gusto mo.” Pagpupumilit niya saka hinila ang kumot ko.

“Mmm, ayaw ko pa. Mamaya na lang.” Sagot ko saka ako nakipaghilaan sa kumot na kinuha niya sa akin.

“Pangatlong beses na ito sweetheart. Kailan mangyayari ang mamaya na iyan. Malilipasan ka ng gutom.” Paninermon niya.

“Naman eh. Sa inaantok pa ako. Mamaya na lang sabi.” May pagkairita naman na sagot ko sa kanya saka muling nagtalukbong ng kumot. Hindi ko na siya pinansin kahit paulit ulit niya akong ginigising. Parang wala lang. Bahala siya. Inaantok talaga ako. Ngayon ko lang naramdaman ang antok ko sa halos buong linggo na pagpupuyat ko dahil sa pag rereview ko. Tinutulungan naman niya ako sa pag rereview ko at halos sabay naman kaming natutulog pero siya hindi ko nakikitaan ng pagkaantok man lang at mas pa nga siya sa pagpupuyat minsan dahil sa mga ginagawa niya sa laboratory niya. Huh! Never mind. Basta matutulog ako. Muli akong pumikit. Kahit na dinid na dinig ko ang panggigising niya sa akin ay hindi ko na alintana. Mas nanaig sa akin ang gusto kong matulog. Hanggang sa unti unti ng humina ng humina sa pandinig ko ang boses niya at muli na naman akong ginupo ng antok.

“Mmmm!.” Kinusot ko muna ang mga mata ko saka ako nag inat ng may masagi ang mga kamay ko sa kanan ko. Kaya naman napalingon ako para tignan kung sino iyon.

Si Magnus at himbing na himbing na sa pagkakatulog sa tabi ko. Saka ko lang napansin na nakayakap pala ang kamay niya sa baywang ko at nakadagan ng bahagya ang isang paa sa akin.

Anong oras na ba? Kumakalam na ang sikmura ko na siyang dahilan para magising ako. Maingat na gumalaw ako at inalis ang kamay niya sa akin at paa. Hindi na siya natinag sa pagkakatulog kaya naman bumangon na ako saka ko tinignan ang oras sa bedside table. Pasado alas onse na ng gabi. Ganun ba katagal akong nakatulog??? Anong oras ba ng nagpasya akong matulog matapos kaming nagsalo sa banyo kanina. Alas onse din ng umaga. Ibig sabihin halos labing dalawang oras ako nakatulog. Kaya naman pala gutom na ako at kumakalam na ang sikmura ko.

Hindi pa ako nakapag tanghalian kanina kaya maingat na lumabas ako sa kwarto namin at siniguradong hindi ako nag iwan ng tunog para magising si Magnus. Saka ako tutungo sa kusina. Marahil tulog na si Joy na siyang nakatuka sa kusina. Madilim na ang buong bahay.

Naku hindi ko na pala naisip ang anak ko kung nakauwi ba siya. At bago pa man ako tumuloy sa kusina ay sumilip muna ako sa kabilang silid kung saan natutulog ang anak ko.

Napangiti ako dahil himbing na himbing na din ito sa pagkakatulod. Nakapagitna siya sa dalawang naglalakihang teddy bear. Ang isa sa mga ito ay galing pa kay Xydel na binili niya ng birthday sa ika limang taon nito. At ang isa naman ay binili ni Magnus para daw may kasama ang teddy niya at hindi siya nag iisa sa silid niya. Hindi na din ito madalas managinip gaya noong una. Dahil siguro sa mga sinabi ni Magnus noon na pwedeng siya ang gumawa ng sariling panaginip at magmanipula dito. Marahil ganun na nga siguro. Pero pasalamat ako dahil hindi ko na ito nakikitang umiiyak kapag nagigising.

Lumapit ako saka ko ito dinampian ng halik sa nuo at inayos ang kumot nito bago ako tuluyang lumabas ng silid nito. Saka na ako dumeretso sa kusina para makakain na.

Ipapainit ko na lang ang ulam na niluto ni Joy kung ano man iyon.

Ang una kong nilapitan sa kusina ay ang ref. Tumingin sa mga pagkain na pwedeng ipainit na lang. Pero nabuksan ko na lahat ng mga iyon ay wala akong nagustuhan.

May adobong manok, may gulay. May isda din na ginataan. Pero bakit hindi man lang ako natakam. Kakatwa man pero hindi ko naramdaman ang gutom ko ng makita ko ang mga ulam.

Kaya naman nagkalkal pa ako sa loob ng ref kung may iba pa ba. Ng wala na akong makita ay ang isa naman ngayon ang binuksan ko. Hanggang sa nakita ko ang mga sariwang prutas doon na agad kung kinuha at inilabas sa ref. Pero bago ko pa man maisarado ang pinto ng ref ay may nagsalita na sa likuran ko. Mabuti na lang at hindi ako magugulatin dahil kung hindi ay baka naibato ko pa mismo ang mga prutas sa kanya.

“Sneaking at the middle of the night?” Si Magnus na nakangiting nakasandal sa hanba ng pintuan sa kusina.

“Bakit gising ka? Iniwan kitang himbing na himbing na natutulog kanina ah.” Tanong ko kaysa sagutin ang sinabi niya.

“Gising na ako kaninang nagising ka. Hinayaan lang kita at pinanuod sa gagawin mo. Pero nakita kong wala kang gusto sa mga ulam na nasa ref kaya nagsalita na ako.” Nakangiti na siyang lumapit sa akin at kinuha mula sa akin ang prutas na inilabas ko sa ref. “Hindi ka kakain nito kung hindi ka kakain ng kanin. Hindi ka na nananghalian kanina at hindi pa naghapunan. Dapat kanin at ulam ang kainin mo para hindi ka manghina.” Sabi niya. At hayon na naman ang may panenermon sa boses niya.

“Eh sa hindi ko gusto ang ulam eh. Basta ayaw ko sa mga ulam. Kaya mag pruprutas na lang ako.” Sagot ko sa kanya at tinangkang kunin ang mga prutas sa kanya pero inilayo lang niya iyon sa akin ang mga iyon. “Ano ba?” Agad na nakaramdam ako ng pagkairita at padabog na tinalikuran siya. “Kung ayaw mong ibigay iyan sa akin huwag mo.” Inis na sabi ko saka ako muling lumapit sa ref at muling binuksan iyon at tumingin ng bagong makakain.

“Anong gusto mo, ako ang magluluto. Basta kumain ka muna ng kanin.” Sabi niya ng lumapit sa akin at ang mga prutas na kinuha sa akin ay ibinalik sa ref.

“Ewan ko. Wala akong maisip.” Sagot ko naman sa kanya.

“Ano bang hinahanap ng panlasa mo?” Tanong niya sa akin at nakitingin na rin sa loob ng ref.

“Magkakanin na lang nga ako. Tapos ipainit natin ang lahat ng ulam. Tapos sabay tayong kumain. Sabayan mo ako.” Sabi ko na lang ng wala talaga akong maisip. Kaya naman kumilos na siya para ilabas ang mga lutong ulam sa kabilangbref at ipinainit nga iyon.

Ewan ko, pero natakam na ako ng maamoy ko na sila hindi gaya kanina na wala man lang ka amor amor ang mga iyon ng nasa loob palang sila ng ref. But now. Para na akong malalaglagan ng laway dahil sarap na sarap na ako sa amoy ng ipinapainit niyang ulam.

“Pwede patikim.” Sabi ko na ng hindi ko na mapigilan ang sarili ko sa sunod sunod na paglunok.

“Sige. Sandali.” Sabi naman niya at kumuha ng malinis na kutsara at sumandok ng kaunti sa ginataang isda.

“Mmmm! Ang sarap. Isa pa.” Hirit ko.

“Ito. Aahhh.” Sabay subo na naman sa akin ng sabay at may kaunting laman ng isda.

“Gutom na ako. Tama na iyan. Mainit naman na sila.” Sabi ko ng hindi na talaga ako makapaghintay. Kalam na kalam na ang sikmura ko.

Kaya naman tumulong na ako sa kanya. Naglatag na ako ng pinggan sa lamesa at mga kutsara. Habang siya naman ay isinasalin sa mga mangkok ang mga ulam at kanin.

“Mmm! Yummy. Mmm.uhmm. sarap. Ang sarap.” Paulit ulit na sabi ko habang dere deretso ang pagnguya at pagsubo ko ng pagkain. Para na akong baboy kung lumamon. “Ito. Ahhh.” Sabay lapit sa kanya ng kutsara ko na may lamang kanin at ulam na agad naman niya isinubo. “Isa pa. Ahhh.” Sabay subo ko na naman sa kanya.

“Ako naman ang pinapakain mo.” Natatawang sabi niya pero hindi naman matangihan ang pagkaing isinusubo ko sa kanya.

“Eh hindi ka sumusubo eh. Nakatitig ka na lang sa akin. Paano ka mabubusog kung tititigan mo lang ako.”

“Kasi naman tapos na akong kumain kanina. Saka nakakawili kang pagmasdan habang sarap na sarap sa pagkain.”

“Naku, lagi naman akong nasasarapan sa pagkain ah.”

“Pero iba ngayon.”

“At ano naman ang ipinagkaiba. Mmmm. Ang sarap talaga.” Sabay nguya ng pagkain sa bunganga ko. Na hindi na niya nasagot ang tanong ko. Naging magana nga ako sa pagkain ko at halos hindi na ako makahinga sa pagkabusog ko ng nagpasya akong tumigil na sa pagkain. Pero dahil talagang gusto kong kumain ng prutas kahit busog na busog na ako ay dinala ko iyon sa may sala ng mailigpit na namin sa lababo ang pinagkainan namin.

“Ipagbalat mo ako ng mansanas, tapos itong peras. Gusto ko din itong orange.” Sabi ko sa kanya ng ibinigay sa kanya ang buong tray ng prutas saka niya ako pinagbalatan ng mga gusto ko.

Para naman na akong hindi nakakain ng isang linggo sa gutom ko ngayon. Nadadalas na din ang pagkain ko ng marami nitong huling mga araw pero ngayon ko lang talaga napansin na nag iba ang appitite ko at gumagana ako sa pagkain. Well, siguro dahil na rin sa stress ko sa nalalapit naming test at sa palaging pagpupuyat ko. Siguro nga. Marahil ganun na nga.

Nakakain pa ako ng isang mansanas, dalawang peras, at tatlong orange hanggang sa tuluyan ko ng maramdaman ang busog ko kaya tumigil na din ako sa pagkain. Ewan ko pero napapansin kong nawiwili naman si Magnus na nakatitig sa akin habang magana akong kumakain. At masaya ako dahil kasama ko siya sa mga panahong ganito. At may bonding kaming dalawa na hindi mapapantayan ng paggala gala sa kung saan. Ang ganito na kasabay ko siya sa pagkain. At kasabay sa panunuod ng TV kapag walang pasok na sinasabayan ng kwentuhan. At higit sa lahat ay ang pagsilbihan niya ako at lambingin sa tuwing gusto kong magpalambing sa kanya.

At masasabi kung masaya ako sa higit walong buwan na naming magkasama bilang mag asawa. At sana walang hanggang kaligayan ang maranasan ko pa sa piling niya.

---

YuChenXi

#²⁸: Alex

Masigla akong nagising ng umagang iyon at nawala na ang hilo ko kahapon. Dahil narin siguro talaga sa naging puyat ko ng huling mga araw na lumipas. Well, ikaw ba naman ang halos matulog na ng 24 hours. Sulit na sulit ang pag pupuyat ko.

Kaya naman ginanahan akong bumangon. Hindi ko na nabungaran si Magnus dahil lagi naman na itong wala sa tabi ko kapag nagigising ako dahil sa marami itong tinatapos na research niya para sa mga gamot na ginagawa. Well, hindi na bago iyon. Kaya naman hindi ko na siya ang hinahanap  sa umaga noon pero ngayon, parang gusto ko siyang makita. Iyong siya ang makita ko pagmulat ko ng mga mata ko.

Kaya naman agad na hinanap ng mata ko ang phone ko at tinawagan siya na agad naman niyang sinagot.

“Asan ka? Bakit hindi kita nabungaran sa pagmulat ko? Bilisan mo, gusto kitang makita.” Sunod na sunod na sabi ko sa kanya at ni hindi ko na pinansin ang pag go goodmorning niya sa akin at binabaan ko na siya ng phone. Nakaupo ako sa gilid ng kama at hinintay ang pagbaba niya na alam kong nasa ikaapat na palapag siya.

Wala pang tatlong minuto ay awtomatiko na bumukas na ang pintuan ng silid namin at ivmbinungad siya doon.

Agad na tumayo ako, itinaas ang mga kamay ko at dumipa ako. Inviting him to hug me. Na agad namang tumalima at nilapitan ako saka niyakap.

“Maagang naglalambing yata ang mga babies ko. What is that?” Nakangiti niyang sabi ng kumalas sa pagkakayakap sa akin. Hindi ko na pinansin ang sinabi niyang babies dahil mas natuon ang pansin ko sa amoy niya kaya naman agad kung ibinaon ang ilong ko sa pagitan ng leeg at balikat niya. Hindi ko din napigilan ang panggigilan siya at kinagat ko siya doon. Ewan ko pero ang sarap ng pakiramdam ko na pangigilan siya ngayon. Haha, parang gusto ko siyang kagatin maghapon.

At kailangan kong pigilan ang sarili ko. Kaya naman pinilit kong lumayo sa kanya. Nakangiwi siya ng tignan ko at agad na sinapo ang balikat na kinagat ko. Pero nginitian ko lang siya na nawiwili pa talaga akong makita siya sa ganung ayos.

“Sweetheart, your hurting me.” Reklamo niya pero hindi ko naman nahimigan na nagalit siya o naasar man lang sa ginawa ko.

Tumawa ako saka ako lumayo sa kanya at naglakad papuntang banyo. Maliligo na ako, bumalik na na sa ginagawa mo. Ahh! Ano palang agahan natin?“sabay tanong ko sa kanya. “Never mind, total maaga pa naman para pumasok ako sa school ako na lang ang titingin sa kusina.“sagot ko din sa tanong ko at hindi ko na siya hinintay na makasagot pa at pumasok na ako sa banyo. Pero agad ko ding binuksan iyon ng maisara ko at nakita kong akmang lalabas na siya sa kwarto namin.

“Hmmp! Dapat sinundan mo ako. Hindi iyong babalik ka talaga sa taas.” Pagrereklamo ko ng tumingin siya sa akin. Agad naman na ngumiti siya sa akin at lumapit.

“Sabi ko nga sweetheart.” Agad niya akong hinila sa loob at siya na ang nagtanggal ng mga damit namin at sabay nga kaming naligo.

Nagugustuhan ko ang bawat haplos niya kapag siya ang sumasabon sa katawan ko kaya hinayaan ko na lang siya. I’m enjoying it. At  dahil sa natatangay na naman ako ay gusto kong angkinin niya ako. Ewan ko, pero mabilis na umiinit ang katawan ko na gustong gusto kong angkinin niya. Na hindi naman ako nabigo dahil nararamdaman ko ang satisfaction sa bawat haplos niya, halik at lalo na ang pag iisa ng katawan namin. Hanggang sa makaligo kami pareho pagkatapos naming pagsaluhan na naman ang sarap na dulot ng pag iisa ng katawan namin.

“Fresh milk, and I want bacon.” Sabi ko ng umupo ako sa lamesa kasama ang anak namin na ngiting ngiti sa akin. Ewan ko ba pero kaninang paggising nito at makasalamuha ko sa pasilyo ay agad na bumati ito sa akin at hinalikan ako sa pisngi ng yukuin ko sana para buhatin siya pero hindi naman siya nagpabuhat.

“I love you daddy. I love you papa Magnus.” Sabi pa nito ng binalingan kaming dalawa. Pero teka, tama ba ang nakita ko na pareho ang ngiti ng dalawa at may kasamang kindat pa.

“May dapat ba akong malaman? Weird niyo ngayon umaga. Bakit ngiting ngiti kayo?” Tanong ko ng hindi ako makatiis dahil kakaiba ang aura nila.

“Masaya lang kami ng anak natin na magana kang kumain sweetheart. Diba baby.” Sagit niya sa akin.

Napasimangot na lang ako at hindi na sila pinansin. Ng maihain na ang pagkaing gusto ko ay agad ko iyong nilantakan. Ewan ko pero hindi ko na napansin ko kung kasing gana ba nila ako kumain. Basta ang nasa isip ko ay gusto kong kumain ng kumain.

“Lets go, ihahatid ko na kayo.” Nakangiting aya na sa amin ni Magnus ng makapaghanda na kami papunta eskwelahan. Una na naman naming inihatid ang anak ko sa school nito bago ako.

Napag usapan na din namin ni Magnus na ilipat na lang sa ibang school si Zander sa pasukan na para talaga sa kagaya niya na mataas ang IQ lvl. Ayaw ko man sana pero ng tanungin ni Magnus kung gusto nito na lumipat sa mas mataas na quality ng pagtuturo ay umuo agad ito sa kanya kaya wala akong magagawa kung iyon ang gisto ng anak ko. Lagi din kasama ni Magnus si Zander sa tuwing wala itong pasok sa laboratory at tinuturuan ng mga basic sa mga ginagawa niya.

Well, masyado bang advance ang pagtuturo niya sa anak ko? Ewan ko. Basta hindi mahihirapan ang anak ko ay ayos lang. Basta hindi masusubrahan ito.

Naikwento din minsan sa akin ni Magnus na kagaya niya ang papa niya. A scientest but a weird one. At hindi man ditalyado ay nasa kwento niya na ayaw niya sa ama at may hindi sila pinagkakaunawaan.

“Take good care of yourself okay. Kapag nakaramdam ka ng pagkahilo o ano pa mang masama sa pakiramdam mo ay itawag mo agad sa akin. At ang bilin ko sayo, huwag na huwag kang magbubuhat ng kung ano kung may mga activity man kayong mabigat na gawain.” Sabi niya sa akin ulit dahil sinabi na niya iyon kanina habang kumakain kami.

“Oo na, saka ano lang naman kung magbuhat ako. Naku Magnus. Hindi ako babae na hindi kaya ang mga mabibigat na activity namin sa school. Saka nakalimutan mo na ba na exam namin ngayon. Kaya malabong may activity pa kaming ganun ngayon.” Sagot ko naman sa kanya.

“Nagpapaalala lang ako. Sige, pumasok ka na. Good luck sa exam niyo. Galingan mo okay.” Sabi niya saka siya lumapit sa akin at hinalikan sa labi at siya na ang nag alis ng seatbelt ko.

“Salamat. Kaya ko to.”

“Oo naman. Ingat sweetheart. I love you.”

“I love you too.” Kaya naman nagtuloy na ako sa pagpasok. At gaya nga ng sinabi ko. Exam na namin.

Ito na ang huli naming exam at dapat makapasa ako. At alam kong kaya kong ipasa ang exam namin gaano man iyon kahirap. Kaya naman naging abala ang utak ko sa bawat pagsagot ng mga test paper namin maghapon. Hanggang sa natapos na ang huli namin test sa araw na iyon.

“Bakit parang matamlay ka?“tanong sa akin ni Jaren ng lapitan ako habang nagliligpit ako ng mga gamit ko para makauwi na ako. Marahil nasa daan na si Magnus para sunduin ako dahil tinawagan ko na siya kanina bago pa man matapos ang exam namin ng araw na ito.

“Nakakapagod din kasi ang masaid ang utak sa exam natin Jaren.” Sagot ko dito habang ipinagpatuloy ang ginagawa ko.

“Pero kakaiba ang tamlay mo ngayong hapon. May dinaramdam ka ba. Namumutla ka pa.” Sabay salat ng nuo ko. “Mainit ka nga.”

“Okay lang ako Jaren. Kahapon pa ako ganito. Pero kaninang umaga ayos naman ako. Dala lang ito ng stress ko sa exam.” Muli kong sagot pero ng akma na naman akong tatayo ay nakaramdam na naman ako ng hilo gaya ng kahapon kaya naman naisandal ko na naman ang kamay ko sa ibabaw ng lamesa at ipinilig ko pa ang ulo ko para kahit papaano ay mawala ang pagkahilo ko.

“Ayos ka lang ba talaga? Anong nararamdaman mo? May susunda ba sayo?“tanong nitong muli sa akin.

Kiming ngiti akong tumingin sa kanya.

“Ayos lang ako. Nabigla lang ako sa pagtayo ko.“sagot ko saka ako tumuwid ng tayo. Kahit papaano ay bahagyang nawala ang hilo ko pero nandoon parin ang parang paglindo ng paligid kapag susubukan kung maglakad.

“Your not okay, ihahatid na kita sa baba ng department natin. Baka kung ano pang mangyari sayo. At bigla ka na lang mawalan ng malay sa pasilyo.” May pag aalalang sabi pa niya kaya naman hindi na ako nagreklamo pa sa kanya. Nakaagapay lang siya sa akin at hindi ko na hinayaang hawakan pa ako. Pinatatag ko na lang ang sarili ko na huwag indain ang hilong nararamdaman ko. Hanggang sa makarating nga kami sa baba at tamang tama, namataan ko agad ang kotse ni Magnus na papasok ng gate ng eskwelahan kaya naman sa hinintay ko na lang na makalapit siya sa amin at hindi na ako nag abalang humakbang pa.

Bumaba siya sa kotse at agad na lumapit sa amin.

“Anong nangyari?“tanong niya sa akin at sinalat ang nuo ko. “Ayos ka lang ba?” Puno ng pag aalalang tanong niya sa akin kaya naman agad akong tumango saka niya binalingan si Jaren.

“Magandang hapon po sir Magnus.” Magalang naman na pagbati nito sa kanya.

“Magandang hapon din?”

“Nahilo po siya kani kanina lang sir kaya sinamahan ko na po siya mula dito, mukha kasing hindi niya kakayanin. Dahil namumutla na po siya.” Ito ang sumagot sa tanong niya kaninang lapitan kami.

“Maraming salamat kung ganun Jaren.” Sabi naman niya saka ako muling binalingan. “Lets go.” Iiwas ko sana ang kamay niyang umalalay sa akin ay hindi ko na ginawa dahil nakaramdam ako ng siguridad ng maramdama ko ang init na nagmumula sa palad niya na nasa likod ko. Nagpaalam na lang ako ng maayos kay Jaren at nagpasalamat na rin sa dito.

“Ok ka lang ba? Anong nararamdaman mo? May masakit ba sayo?“sunod sunod na tanong na naman niya sa akin gaya kahapon.

“Ayos lang ako. Nahilo lang ako gaya kahapon. Pero mamaya maayos ayos na ako. Bilisan mo, para makauwi agad tayo at gusto ko ng matulog.” Sagot ko sa kanya kaya naman agad siyang tumalima para pasibadin pauwi ang kotse niya.

Umalalay na naman siya sa akin sa pagbaba ko ng kotse hanggang sa makapasok kami. Sinalubong ako ni Zander at agad na humalik sa pisngi ko. At gaya kaninang umaga ay ayaw magpakarga sa akin.

“Im fine daddy. You don’t need to cuddle me in your arms.” Nakangiti pa niyang sabi sa akin. “Butvyou seems not alright daddy? Are you okay?” Kahit ito ay napansin ang pananamlay ko.

“Nahihilo ang daddy baby. Kaya huwag na muna natin siyang kulitin. Pagpahingain na muna natin siya para maging okay na siya maya maya lang.” Siya ang sumagot sa tanong ng anak ko na nakapagpatango sa kanya. Nginitian naman ako ng anak ko saka hinila ang kamay ko para payukuin ulit at hinalikan sa pisngi.

“Take good care of yourself daddy. I love you.” Sabi pa nito. “Papa, aakyat na muna ako sa taas. I need to finish my homework first.” Sabi nito. Ng maka oo siya dito ay agad na tinalunton ang sariling silid.

“Come on, sweetheart. Magpahinga ka na muna. Or gusto mong kumain muna. O di kaya naman magmeryenda. Anong gusto mo?” Tanong pa niya pero tinanggihan ko lang. Kaya naman sumabay pa siya sa akin sa pag akyat. At gaya kaninang umaga. Nagshower muna ako bago tuluyang nagpahinga.

Nalilito man ako sa nararamdaman ko sa katawan ko ay parang may mali. Kahapon ko pa nararamdaman ang hilo ko at gustong gusto kong matulog na hindi ko naman dati ginagawa. At nitong mga nakaraang araw ay napaparami na ako ng kain pero hindi naman ako tumataba at hindi ako mabilis mabusog gaya noon.

Whatever! Dala lang ito ng stress ko sa pag aaral. Kaya naman ipapahinga ko na lang muna. At gaya ng kahapon. Ang bilis na dinalaw ako ng antok pagkahigang pagkahiga ko pa lang ng kama.

“Damn it!.” Ang bigat pa ng talukap ng mga mata ko pero hindi na ako pinapatulog ng sikmura ko. Gutom na ako. Gutom na gutom na naman kaya kahit mabigat ang pakiramdam ko ay bumangon ako para makakain. At gaya kagabi, nasa tabi ko si Magnus na himbing na natutulog. O tulog na nga ba baka mamaya nasa likuran ko na naman at pinagmamasdan lang ako.

Tinitigan ko siya. Wala itong pang itaas na damit at sigurado akong boxer lang ang suot niya sa ilalim ng kumot. Pero natakam ako sa leeg niyang naka expose patalikod sa akin. Para naman akong vampira na natakam talaga. Pero parang gusto ko na naman iyon kagatin. Kaya naman hindi na ako nagpigil at niyuko ko ito. I smell him first. Then, lick it. Mmm! Sweet. Kaya mas natakam ako kaya kinagat ko nga siya sa leeg na nakapagpagising sa kanya. Hindi ito nagalit pero narinig ko ang bahagyang pag igik niya dala siguro ng sakit sa pagkagat ko. Duh! Sino ang hindi mapapaigik kapag kinagat ka. At nagmarka pa talaga ang ngipin ko sa balat niya. Pero bago ako lumayo ay dinampian ko muna ng halik ang bandang kinagatan ko.

“Mmm, you really like bitting me sweetheart. Baka naman maubos ang leeg ko sa kakagat mo sa akin. Hmmm.” Sabi niya habang sapo ang leeg at bumaling siya sa pagkakahiga para makaharap sa akin.

“Gutom na ako. Gutom na.” Bagkus sabi ko na parang bata lang saka ko sinapo ang ang tiyan ko. “Anong ulam natin kanina?”

“Nagpaluto ako ng sweet in sour na hipon. Kasi maganda iyon kainin. They also are low in fat content and high in protein, making them a healthy choice for…..” bitin niya sa sasabihin.

“For what?”

“For us. Lets go. Hindi din ako kumain kanina. Pero sinigurado ko naman na kumain naman ng maayos ang baby Zander natin.“sabi niya sa akin sak tumayo na.

Napalabi ako. Ewan ko sa kanya. Alam ko naman na masustansya ang hipon. Pero parang may gusto siyang idagdag sa sinasabi kanina.

“Come on. Akala ko ba gutom ka na.” Aya na niya sa akin sabay hila sa akin patayo.

Kumuha muna ito ng jersey short niya saka puting sando bago tuluyang lumabas kasama ko. Kaya naman sabay nga kaming kumain. At hayon na naman ang gana kung kumain. Natatakam ako sa bawat nguya ko na parang gusto kong nasa bunganga ko lang ang pagkain para malasaan ko ng maayos. Pero syempre hindi pwede dahil hindi naman ako mabubusog kung hindi ko lulunukin. Hanggang sa natapos na nga kaming kumain at gaya na naman kagabi. Nilantakan ko na naman ang prutas na bagong bili na naman niya.

“Lets go, I’m ready.” Nakangiti akong bumaba ng hagdanan ng matapos akong makapag ayos ng mga gamit ko papunta sa school kinaumagahan. Masigla na naman ako at wala na ang paglahilo ko.

“You look more great everytime you wake up sweetheart.” Nalangiting salubong sa akin ni Magnus na naghihintay na sa labas kasama ang ni Zander. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at siya na din ang naglagay ng seatbealt ko.

“Pansin ko nga din eh. Kanina ngang natapat ako sa salamin parang ang aliwalas ng mukha ko.” Sagot ko na dito ng makasakay naman siya.

“Dati naman na maaliwalas ang aura mo tuwing umaga eh.” Sabi pa niya. “Diba baby.” Sabay baling kay Zander sa likuran.

“Oo nga daddy. Tama si papa.” Nakangiting sagot naman nitonsa kanya at sabay pa talaga sila nag thumbs up. Kaya naman na iiling na lang akong hindi na lang sila pansinin. Ganyan naman sila. Magkakampi. Para tuloy wala akong kakampi kapag nagsama ang dalawa. Hayst. Bahala nga sila.

“Kapag nakaramdam ka na naman ng hilo mamaya. Tawagan mo agad ako.” Paalala niya sa akin ng maihatid na niya ako sa school. Tango na lang ang isinagot ko saka na ako nagpaalam sa kanya ng maayos at sabihan na mag ingat sa pag uwi.

Naging abala na naman ako. Ang utak ko sa pagsagot ng exam namin. Hanggang sa natapos na naman ang buong araw ko sa school. At gaya kahapon ay nandoon na naman ang hilo ko.

Damn it! Nadadalas yata ang pagkahilo ko ngayon. Hindi ko pa ba nababawi ang puyat ko nitong mga nakaraang araw.

Ahhhh! Buti sana kung wala ako sa school. Nakakinis. Hayon na naman at sinamahan na naman ako ni Jaren palabas ng department namin dahil napansin na naman ang pamumutla ko.

“Magpatingin ka na lang kaya sa doctor.” Suhesyon ni Jaren.

“Mas mabuti pa nga siguro.” Sabi ko. Pero hindi na kailangan dahil doctor naman si Magnus. Ipapa check ko na lang sa kanya kung bakit ako nahihilo dahil napapadalas na. Tatlong araw na ang hilo kong ito at hindi pa talaga naalis. At saka, madalas akong antukin na sa hapon at gigising naman sa hating gabi. Nakakapagtaka na din.

“Mas maganda na iyan. Kaysa naman uminom ka ng gamot ng hindi ka nagpapakunsulta.”

“Hindi pa naman ako umiinom ng ano mang gamot. Kasi kapag umaga hindi naman ako nahihilo. At sa hapon lang. Pero kapag naitulog ko na nawawala na. Kaya naisip ko na baka dala lang talaga ng puyat at stress ko sa pag rereview para sa exam natin.” Mahabang sagot ko sa kanya. Naghihintay na ako kay Magnus sa labasan ng department namin. Sinabi ko ng pwede na niya akong iwan pero baka daw bigla na naman akong mahilo at matumba kaya nakihintay na din siya.

“Mukhang nadadalas din ang paghatid sundo sayo ni Sir Magnus.”

“Oo, kasi sa kabilang bahay lang ang bahay namin sa bahay niya.” Sagot ko. Wala pa kasing nakakaalam na kasal ako sa kanya. Saka na lang siguro kapag nakapagtapos na ako. At hindi naman kailangang ipagkalat ko. At sa mga ibang tao kapag nalaman iyon ay sabihin pa akong salot sa lipunan dahil kasal ako sa isang lalaki. But who cares naman. Wala na silang pakialam kung sakali basta ang mahala ay mahal namin ang isa’t isa.

“Ganun ba. Masyadong mabait si sir Magnus sayo.” Nalangiti pa niyang sabi. “Oh! Hayan na pala si sir. Sige huh. Mauuna na ako. Hindi ko na hihintayin na makalapit siya.” Sabi nito saka nagpaalam na sa akin. Hanggang sa tuluyan na ngang nakalapit si Magnus.

“Nahilo ka na naman ba?“tanong niya na nakatingin sa palayong imahe ni Jaren.

Tumango ako. Saka naglakad para sumakay na at awtomatikong pinagbuksan niya ako ng pinto.

“Oo, saka antok na antok na naman ako.” Sagot ko sa kanya ng makasakay na din siya. Agad na pinasibad iyon pauwi. Ni hindi ko alam kung naboring siya sa pagmamaneho dahil hindi ko pala namalayan na nakaidlip ako habang pauwi kami. Basta napagtanto ko na lang na nakatulog ako ng gisingin niya ako.

“Nandito na tayo. Doon mo na lang sa kwarto natin ituloy ang tulog mo.” Masuyong sabi niya sa akin at umalalay sa pagbaba ko.

And as usual. Sumalubong sa akin ang anak ko at humalik sa pisngi na agad na nagpaalam at bumalik sa silid para ipagpatuloy daw kung ano man ang ginagawa nito. Pero ngayon, hindi na ako nakapagshower dahil deretso higa ako at agad na nakatulog.

Kumalam na naman angbsikmura ko kaya nagising ako. Ang oras ang agad kung tinignan. Pasado alas nueve pa lang. Napaaga yata ako ng gising ngayon at hindi na hating gabi. Kaya ba wala pa si Magnus sa higaan namin? Malamang nasa laboratory pa lang siya.

Tumayo ako at nagtungo sa banyo para makaligo muna bago lumabas at puntahan si Magnus. Gusto kong sabihin sa kanya na kailangan i check niya ako para maresitahan ng gamot dahil sa hilo na nararamdaman ko.

Kaya ng matapos akong maligo at makapagbihis ay agad akong nagtungo sa taas. Mamaya ko na titignan ang anak ko dahil alam ko naman na tulog na iyon sa mga oras na ito.

Nah! Syempre, sa pagpunta ko sa taas gumamit na ako ng elevator. Kaya naman mas napadali ang pag akyat ko.

Dahil walang ingay ang pintuan ay siguro hindi ako narinig na pumasok sa silid niya. At sa connecting door ako dadaan papasok sa laboratory niya.

Pero natigil ako ng marinig ko ang pag uusap nila ni Angel.

“Are you sure?“tanong ni Angel sa kanya.

“Yes, siguradong sigurado ako. He is one month pregnant.” Sagot niya na nakapagtigagal sa akin sa pagkakatayo ko.

Namali ba ako ng dinig? Pregnant?

Pregnant? Iyon ba ang sinabi niya kay Angel? And he said. “ HE“ .

At kailan pa may He na nabubuntis.

Ahhhh! Damn me. Mura ko sa sarili ko. Saka ko lang napagtanto ang mismong tanong ko. He. Mean ako. Pero bakit ako nabuntis kung totoo ang narinig kong sinabi niya. Nag ti-take ako ng gamot at hindi naman ako pumapalya. Siya pa nga ang nagpapaala sa akin. Yon lang kung ibang gamot ang ibinigay niya sa akin.

Galit na kumilos at humakbang ang mga paa ko paatras. At sa pag atras ko ay may kung anong nasagi ang mga paa ko kaya ako din mismo ay napatingin kung ano iyon. Ang base lang naman na nakalagay sa may pintuan. At dahil sa pagkakasagi ko doon ay natumba iyon at nabasag.

Agad naman niya akong dinaluhan ng makita ako.

“Huwag mo akong hawakan.“galit na sigaw ko sa kanya at iwinaksi ko ang kamay niya na humawak sa akin.

Napabuntong hininga siya. Pero ni hindi ko nakitaan ng pagkabigla sa pagsigaw ko sa kanya. Bagkus tumingin siya kay Angel.

“You cna leave now Angel.” Pagtataboy niya dito.

“Sige Magnus.” Iyon lang ay kumilos na ito para kunin ang sariling gamit at lumabas na ito sa kabilang pintuan.

Galit na nakatingin ako sa kanya ngayon. Pero hindi ko alam ang dapat kong sabihin. Basta nanggigigil ako sa kanya dahil sa ginawa niya. Gusto ko ng kasagutan kung bakit niya nagawa iyon sa akin.

“Magpapaliwanag ako sweetheart.” Kalamanting sabi niya sa akin pero muli kong iwinaksi ang kamay niya ng tangakain niya akong hawakan. At nakipagsukatan ng tingin sa akin.

“I hate you. I hate you.” Iyon ang paulit ulit na sigaw ko sa kanya at lumayo sa kanya. At lahat ng mahawakan ko na gamit sa loob ng silid ay ibinabato ko sa kanya na naiiwasan at naiilagan iyon. Wala akong pakialam kung gaano man kamahal ang mga nasisira ko. Basta galit ako. Galit ako sa kanya dahil sa nalaman ko.

Kaya ba ako nahihilo dahil doon. Kaya ba ako maganang kumain  dahil hindi na lang para sa akin ang kinakain ko. Kaya ba ako antukin ay dahil.. dahil buntis ako.

“Aaaaaaaaaaaah! I hate you Magnus Mondragon. I hate yooooooouuu.” Sigaw ko ng pagkalakas lakas.

---

YuChenXi

#²⁹: Alex

“Ahhhhhhhhh! I hate you Magnus Mondragon. I hate yooooouuuu.“paglalakas lakas na sigaw ko na halos magilitan na yata ako ng ugat sa leeg dahil doon.

Galit ako sa kanya. Galit ako. Basta galit ako. Galit ako.

“Ahhhhhhhh! I hate you.” Sigaw ako ng sigaw at talagang ibinabato ko ang bawat madaanan ko para lang makalayo sa kanya.

“Sweetheart huminahon ka. Huwag ka namang sumigaw baka magising ang anak natin.” Pang aalo niya sa akin at sinubukan akong lapitan pero nakahawak na naman ako ng isang figurine na isang dolfin at handa ko ng ibato sa kanya.

“Nooooo!. Huwag iyan sweetheart. Huwag iyan. Ihagis mo na lahat sa akin huwag lang ang isang iyan. Bigay pa ni mama iyan na binili sa auction sa Italy. Kaya please. Iba na lang sweetheart. Huwag iyan nakikiusap ako.” Nakitaan ko ang pagmamakaawa niya na huwag ko iyong ibato sa kanya. Kaya naman saglit na nawala sa isip ko ang dahilan ng galit ko at tinignan ko iyon. Maganda at kulay ginto. Ewan ko na lang kung totoong ginto iyon. Maliit lang ang pigurin pero may kabigatan iyon.

Napalabi ako saka ko iyon maingat na ibinaba. Siguro nga totoong ginto iyon at mahal ang pagkakabili ng mama niya. Pero sige. Hindi ko iyon ibabato sa kanya.

“Salamat naman sweetheart.“para siyang nabunutan pa ng tinik sa dibdib ng mailapag ko na iyon dahil nagpakawala ito ng malalim na hininga pero akala ba niya ganun na lang kadali iyon. Pwes nagkakamali siya.

Humanap na naman ako ng maibabato ko sa kanya at nagpatuloy siya sa pag ilag.

“Tama na sweetheart. Magpapaliwanag ako. Makinig ka muna sa akin please.” Sabi niya ng masalo na niya ang huling naibato ko dahil unan na lang iyon. Wala na kasi akong makitang pwedeng maibato. Tanging ang figurine na lang ng dolfin ang natirang nakatayo at buo dahil basag na lahat ng mga gamit sa loob ng kwarto. Pati salamin sa kabenet ay basag na din dahil sa pagkakatama ng mga bagay na ibinato ko sa kanya.

Parang binagyo ang buong silid. Wala na ang dating linis niyon at aliwalas tignan. Nagkalat ang mga basag na bote sa sahig at ibat iba pang mga nagsikalatan gamit.

Ewan ko na lang kung magkano lahat ang halaga ng mga nasira ko. Bigla naman tuloy akong nasayangan sa mga iyon. Pero ginalit niya ako eh. Nilinlang niya ako. Buntis na pala ako pero hindi ko pa alam.

Akala ko pa naman dahil lang sa pagpupuyat ko pero iyon pala…. iyon pala iba na ang dahilan. Kaya naman pala kung ano ano na lang ang pag papaalala niya sa akin dahil nag aalala siya baka kung mapaano ang bata sa sinapupunan ko.

Damn him. I really hate him. Pero kumilos ang kamay ko para haplusin ang wala pa namang umbok sa tiyan ko. May bata na ba talaga sa loob ng tiyan ko? Magkakaanak na ba ako ulit?

“Please sweetheart. Calm down.” Narinig kong sabi pa niya dahilan para mawala ang kaunting pagkalma ko.

“Stay away from me.” Sigaw ko sa kanya ng lapitan na naman ako kaya napatigil na naman siya sa paglapit sa akin. “Huwag kang lumapit sa akin. Makikita mo. Diyan ka lang. Galit ako sayo. Galit ako.” Sigaw ko sa kanya na para bang nasa lamayo siya pero dalawang dipa lang naman ang layo sa akin.

“Sweetheart naman eh. Magpapaliwanag nga ako diba. Sorry na. Hindi ko naman balak ilihim sayo dahil mahahalata at mahahalata ang tiyan mo kapag lumalaki na.” Sabi niya sa akin ag dahan dahan sa paghakbang palapit.

Matalim na tinapunan ko siya ng tingin.

“Sabing diyan ka lang Magnus.“muli pasigaw na pigil ko sa kanya. Hindi ko alam ang gagawin ko. Galit ako at gusto ko siyang pagsusuntukin dahil sa ginawa niya. Pero hindi iyon ang gusto ibang bahagi ng utak ko. Gusto ko na naman itong panggigilang kagatin sa balikat.

Ahhhhhhhh! Napapasigaw ako sa isip ko dahil sa kaisipang iyon. Dala ba ito ng pagdadalang tao ko at ngayon naglilihi na ako kaya weird na ang pakiramdam ko. Hindi naman ako ganito noon kay Zander dahil puot at pagkamuhi ang nararamdaman ko at hindi ko napansin ang pag iiba ng pakiramdam ko. Noon nagmumukmok lang ako sa loob ng kwarto ko na halos hindi na ako kumakain. Tapos ng napangaralan ako nina mama ay wala na. Hindi ko na alam kung kailan ako naglihi kay Zander. Pero ngayon, galit ako sa kanya sa panlilinlang niya sa akin. Pero hindi iyong galit na naramdaman ko noon. Dahil gusto ko ang nakikita siya kahit galit ako sa kanya. Gusto ko siyang suntukin pero mas gusto ko siyang kagatin. Gusto ko siyang palatasin pero gusto ko siyang manatili lang kung saan siya nakatayo ngayon. Damn! Anong klaseng paglilihi ba ito. At siya ba ang pinaglilihiian ko?

Paano ako nabuntis gayong umiinum ako ng gamot? Iyon na naman ang katanungan sa isip ko. Hindi naman ako pumapalya sa pag inum. At gaya ng sabi ko kanina. Siya pa mismo ang nagpapaalala sa akin na uminum ako ng gamot.

“Sweetheart please. Calm down.” Muli kong narinig na sabi niya kaya muli ko siyang tinapunan ng masamang tingin.

Kinuha ko na naman ang isang unan at ibinato iyon sa kanya at gaya kanina sinalo na lang niya iyon. Duh! Ede sana sinalo na lang niya kanina ang iba ko pang ibinato para hindi nasira.

“Kaya mo naman palang saluhin ang mga ibinabato ko bakit mo iniwasan. Nabasag tuloy lahat sila.” Galit na pasigaw na sabi ko sa kanya.

“Sweetheart naman. Paano ko masasalo lahat iyon kung nagkataon eh sunod sunod ang pagbato mo. Baka mabukulan pa ako kung sakali.”

“Hmp! Just stay there.” Pang uutos ko ng magtangka na naman utong lumapit. “Sabi ko sayong huwag kang lalapit dahil galit ako sayo.” Gigil na sabi ko.

“Okay. Okay. Basta huminahon ka. Magpapaliwanag ako. Basta huwag ka ng magwala.” Sabi niya at hindi na nga siya kumilos sa kinatatayuan.

Bakit ang kyut niya ngayon sa paningin ko. At gusto kong panggigilan ang pisngi niya para pisilin.

Ahhh! Damn it, Alexander. Maghunusdili ka. Galit ako diba? Oo, galit ako sa kanya. Kaya dapat magpaliwanag siya.

“Ganito  iyon sweetheart, diba-.”

“Pero alam mong nag aaral pa ako. Hindi mo ba naisip iyon. Paano sa susunod na pasukan. Di titigil na naman ako.” Galit na sabi ko sa kanya dahilan para hindi niya mituloy ang sasabihin niya.

“I know, it’s my fault. Kaya nga nag so sorry ako. Pero hindi ko pagsisisihan ang ginawa ko dahil magkakababy na tayo ulit.” Sabi pa niya na nakapanggigil sa akin at ang kahuli huliang unan sa kama ay ibinato ko na naman sa kanya. Galit na umupo ako sa gilid niyon at marahas na inihilamos ang mga palad ko sa mukha ko. “Remember iyong sabi ng anak natin na like niya ng baby brother. Tapos naisip ko. Tama ang sinabi niya. Na pwede ka namang mag aral sa susunod na taon pa. At para mas mapatibay ang pagsasama natin. Ako, ikawn ang baby Zander natin at ang baby ngayon sa sinapupunan mo. Kaya sweetheart. Patawarin mo ako sa ginawa ko.S” nagsusumamong sabi niya sa akin at nagsimula na namang maglakad palapit.

“Stop! I said, diyan ka lang.” Galit na naman na pigil ko sa kanya. Okay naman sana na magkababy kami pero dapat sana sinabi muna niya sa akin. Hindi iyong ganito na malalaman ko na lang na buntis na pala ako at wala na palang bisa ang gamot na iniinum ko. “But still, nagsinungaling ka sa akin. Umiinum ako ng gamot? Alam mo iyon. Paano kung ang gamot na iniinum ko ay maapektuhan ang bata sa loob ng tiyan ko.”

“I know, pero huwag kang mag alala sweetheart, the one you took last two months ay hindi na gamot para sa buwanang dalaw. Isa na lamang iyong bitamina na gawa ko.” Sagot niya sa akin.

“What?” Paano mong nasabing bitamina iyon gayong every month lang akong nagtake ng ganun. Diba dapat araw araw ang bitamina para inumin?“ Tanong ko sa kanya. May galit na pagkalito na hindi ako naniniwala sa sinabi niya.

“Oo, isa lamang iyong bitamina. Pero huwag ka ng magtaka sweetheart, nakakalimutan mo na yatang sarili kong gawa iyon. At scientist ako. I can answer all you question. No more, no less.” Sabi niya. Kaya naman hinayaan ko na lang siyang magpaliwanag. Ang dami niyang sinabi na halos hindi naman tumatak sa isipan ko dahil ang laman lang ng utak ko ngayon ay buntis ako. At nagsusumigaw talaga na “BUNTIS talaga ako.”

“Get out.” Muli kong sigaw sa kanya ng tumigil na siya sa mahaba habang paliwanag niya. Sige na. Panalo na siya. Wala na akong magagawa dahil nandito na eh. Hindi ko naman iisipin na ipalaglag ko ang bata sa tiyan ko. Dahil bunga na iyon ng pagmamahal namin sa isa’t isa. Si Zander nga binuhay ko na dala ng panggagahasa sa akin. Ang baby pa kaya na nasa tiyan ko na kilala ko ang ama at mahal ko. Pero hindi ko parin maalis sa isip ko ang panlilinlang niya. Kaya papahirapan ko siya. Makikita niya.

“Sweetheart naman. Nasabi ko na lahat ng gusto mong malaman. Ano pa ba ang kulang?“tanong niya na napapakamot pa ng ulo.

“I said get out. Ayaw muna kitang makita. At huwag na huwag kang lalapit sa akin. Galit parin ako sayo.” Sigaw ko na nakapagpatigil sa kanya. Bagsak ang balikat at may lungkot sa mga mata.

“Okay! Kung iyan ang gusto mo.“sabi niya na sinabayan ng talikod. Mabagal ang naging hakbang palayo sa akin at patungo sa laboratory room niya.

“At saan ka pupunta.” Gigil na tanong ko sa kanya. At padabog na tumayo sa pagkakaupo ko.

Napalingon siya sa akin.

“Sabi mo ayaw mo akong makita. Kaya magtatago muna ako hanggang sa gusto mo na akong makita.” Sagot niya na mas lalong nakapanggigil sa akin. At ganun na lang iyon. Kaasar siya.

“Ganun na lang?” Naisatinig ko nga ang pagrereklamo ko. “Dapat hindi mo ako iiwan. Dapat i co-comfort mo ako. Hindi iyong tinatalikuran mo ako. Dapat sinusuyo mo ako hindi iyong susuko ka na lang. Damn it.” Galit na sabi ko. Pero ang luko, napangiti siya sa sinabi ko at walang salitang mabilis na lumapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit. “Ahhh! Ano ba? Sinabi ko bang yakapin mo ako. Sabi ko suyuin mo ako.” Pangtutak ko sa kanya pero nakangiti siyang kumawala ng yakap sa akin at walang babalang dinampian ako ng halik sa labi.

“I love you sweetheart. Pangako ko, magiging mabuting ama ako sa mga anak natin.“sabi niya ag muli siyang yumakap sa akin.

Gusto ko man sana siyang itulak pa palayo ay hindi ko na nagawa dahil mas nanunuot na naman ang amoy niya sa ilong ko kaya naman pinanggigilan kong amuyin siya sa balikat na may kasamang kagat.

“Aaaaaaahhhhhhh. Enough sweetheart. Enough. Ahhhh.” Napasigaw siya sa ginawa ko dahil talagang ibinaon ko ang mga ngipin ko sa balikat niya. Pero bago ko pa man bitawan ang balikat niya ay kiss it. At parang aso lang ba na dinilaan ang balat niyang may marka ng ngipin ko ng ilihis ko ang damit niya.

“Kasalanan mo iyan. Nanggigigil ako sayo.“sagot ko sa kanya at muling ibinaon ang mukha ko sa kabilang balikat niya at kinagat kong muli siya. Impit na ungol ang pinakawalan niya at hindi na sumigaw sa pagkagat ko sa kanya sa pangalawang pagkakataon. Iyon naman pala kagat kagat ang ibabang labi at pinigilan talaga ang mapasigaw.

“Sweetheart, ang sakit eh.” Reklamo niya at dalawang kamay na ang gamit sapo ang magkabilang balikat.

“Hmmp! Kulang pa iyan.” Sabi ko saka ako umupo ulit sa gilid ng kama saka ko pinasadahan ng tingin ang loob ng silid. “Sabihin mo sa akin? Tantya mo? Ilan lahat ang halaga ng mga nasira ko?” Tanong ko sa kanya.

Iginala na din niya ang paningin sa loob ng silid at nakangiwi na muling ibinalik ang tingin sa akin.

“Worth of 300K up sweetheart. Pero kapag idinamay mo ang figurine na bili ni mama. Ay kulang kulang na dalawang Milyon.” Sagot niya sa akin.

“What?” Talagang nagulat ako. 300K talaga? Well, kasi naman ang daming mga mamahaling gamit ang talagang nabasag ko. Pero napatingin ako sa dolfin na natitirang buo.

“Yeah! Tunay na ginto iyan,  at nakisali talaga si mama sa bidding para lang mabili iyan.” Sagot niya.

Ewan ko, parang gusto ko tuloy magsisi sa pagwawala ko. Sa isang iglap lang dahil sa nalaman ko ang laking halaga ang nawala dahil sa nasira ko.

“Pero okay lang iyan sweetheart. Mapapalitan naman ang lahat ng iyan. Basta huwag ka ng magalit sa akin. Isipin mo ang magiging baby natin.” Sabi niya na nangingiwi parin habang minamasahi ang magkabilang balikat.

“Hmmp!. Di kung sana hindi ka naglihim hindi sana nasir ang mga iyan.” Sagot ko sa kanya.

“Ako naman ang magtatanong? Ano pala ang dahilan bakit ka napaakyat dito?” Tanong niya pagkwan saka tumabi ng umupo sa akin inihilig ang ulo ko sa balikat niya at umakbay sa akin. Hindi na ako nagreklamo. Kasi ang sarap talaga sa pakiramdam ko ang amoy niya.

“Sasabihin ko sana na i check up mo ako. Pero hindi na pala kailangan dahil nasagot na lahat ng katanungan ko kung bakit ako nahihilo.” Sagot ko sa kanya. “Pero hindi na iyan ang mahalaga ngayon.” Agad akong tumuwid ng upo saka ko siya tinignan.

“Ano? May katanungan ka pa ba na hindi ko nasasagot?”

Napayuko ako mismo sa tiyan ko ng tumunog iyon.

“Gutom na ako.“saka ko hinimas ng ibabw ng tiyan ko dahil dinig n dinig ang pgkalam ng sikmura ko.

Tumawa siya ng marinig ang pagtunog niyon. Saka mabilis na dinampian ako ng halik sa nuo bago tumayo.

“Tawanan mo pa ako. Hindi naman ako gutumin dati eh. Kaya kasalanan mo ito.” Galit na sabi ko na naman sa kanya pero tumayo na din ako ng hilain niya akong patayo.

“I know, kasi dalawa na kayong nangangailangan ng pagkain. So lets go. Gutom na din ako.” Aya niya at pinagsalikop ang mga palad namin.

At sa paghakbang namin ay nagkakatinginan pa kami dahil tumutunog ang bawat maapakan naming sirang mga gamit. Kibit balikat lang siya, ako naman ay napapangiwi hindi dahil nasasaktan ako, kundi dahil naiisip ko ang nasira ko sa bawat pagtunog nila habang naapakan ko.

“Daddy, papa.” Si Zander ng makababa kami sa ikalawang palapag na ngayon ay halos kalalabas lang ng silid nito. Sisilipin sana namin ito bago magtuloy sa kusina pero hindi na pala kailangan. Agad na nilapitan ito ni Magnus at kinarga.

“Bakit baby?“tanong niya. Ako man ay masuyong humaplos sa magulong buhok nito dahil sa pagkakatulog.

“Nakarinig ako ng sigawan, saka parang nasisirang mga gamit. Panaginip ko lang din ba iyon papa?” Tanong niya dahilan para magkatinginan kaming dalawa. “But it seems real. And I heard daddy voice.” Dagdag pa nito saka ako tinignan. “Papa, alam na ba ni Daddy na my baby brother na ako?” Tanong pa niya kay Magnus na nakapagpakunot na naman ng nuo ko. At bakit nito nasabi iyon? Kailan pa nito alam na buntis ako.

Napakamot ng ulo si Magnus ng mapatingin sa akin.

“What is this all about Magnus? Kahit ba si Zamder na buntis ako?” Tanong ko para makomperma ko na totoo ang hinala ko.

“Yes daddy, I knew it. Kasi sabi ni papa Magnus noong unang araw na nahilo ka, magkakababy brother na ako. Kaya masayang masaya ako.” Sagot niya na nakangiti sa akin. Itinaas ang kamay saka nag aanyayang mas lumapit pa ako. Kaya ng abot kamay na niya ako ay yumakap ito sa leeg ko. “Kaya daddy, be good sa baby brother ko sa tummy mo okay.” Paalala pa niya na para bang may magagawa pa ako. Pinagkaisahan na naman ako ng dalawa. May alam na pala ang anak ko, nahuli pa talaga ako.

Hayst. Kailan ba ako mananalo sa dalawang ito. Kagigil sila. But they are cute. At mahal ko silang dalawa na kahit na anong gawin nila ay napapangiti parin ako sa huli kahit galit na ako. Naiiling na yumakap na din ako sa anak ko ganun din Magnus.

“Next time ayaw ko ng lihiman. Malilintikan na talaga kayo sa akin.” Sabi ko sa kanila na parang mga sundalo pa na sumalodo sa akin.

“Yes sir.“panabay pa nilang sabi.

“Wanna join us for dinner baby?“tanong ni Magnus dito. Umiling ito bilang sagot saka nagsabi na ibaba na niya ito.

“Babalik na ako sa kwarto ko papa, daddy. Inaantok pa ako.” Sabi nito sa amin.

“Kailangan mo pa ba ng kasama para makatulog ka?“tanong ko naman dito.

Umiling ito. “No need daddy, kuya na ako eh, kaya I can sleep on my own. Goodnight daddy. Goodnight papa.” Nakangiti pa niyang paalam sa amin. Pero bago pa man ito tumalikod ay inabot ang tiyan ko at hinaplos iyon. “Goodnight baby brother.”

Nagkangitian kami ng Magnus dahil sa ginawa niya. Ngayon nakikita ko ang saya ng anak ko na malaman na magkakaroon na siya ng kapatid. Parang gusto kong maluha sa tuwa dahil doon.

Umakbay sa akin si Magnus kaya napatingin ako dito. Muling nagpaalam sa amin ang anak ko at bumalik na nga sa loob ng silid nito.

“I love you sweetheart.” Bulong niya.

Tinampal ko ito sa nuo. Pero yumakap ako sa kanya pagkatpos.

“Don’t do this again nextime.”

“Okay. I won’t sweetheart. Again I’m sorry. And I love you so much.”

“I love you too.”

Saka namin tinungo ang kusina at kumain na nga. Natapos ang gabi namin ng nagkapaliwanagan na. Nagkasundo at nagkapatawaran. Kaya magaan ang loob ko na bumalik sa pagtulog kasama siya. At handa na akong harapin ang umaga ko sa katutuhanang buntis ako sa ikalawang anak ko. Anak namin ni Magnus.

---

YuChenXi

#³⁰; Magnus

Napapangiwi ako habang pinapasadahan ko ng mga kamay ko ang marka ng kagat ni Alexander sa magkabilang balikat ko.

Pinanggigigilan niya sa tuwing umaga at sa paggising niya ng hating gabi. Isang linggo na ang lumipas mula ng magwala siya. And he is now 38 days pregnant.

Nasa loob ako ng banyo para maligo muna bago ko siya sunduin sa school niya. Habang si Zander naman ay si Xydel na ang kumuha at dinala sa kabilang bahay.

Ganun naman lagi ang ginagawa namin. Kung hindi ako ang susundo ay ang mga body guard na lang ang mag uuwi sa kanya o di kaya naman susunduin ito ni Xydel. At ako naman lagi ang sumusundo kay Alexander.

Mula ng malaman niya na buntis siya ay mas lumala ang paglilihi niya. Sa umaga masigla siyang nagigising pero kapag sumapit na ang hapon ay nandoon ang pagkahilo niya kaya naman sinasabi ko sa kanya na huwag na huwag na siyang lalabas sa classroom niya kapag nakaramdam siya ng hilo at ako na lang ang pupunta doon para sunduin siya. Pero ang tigas ng ulo niya. Mabuti na lang ay napakiusapan ko si Jaren na siya ang sumama sa kanya na maghintay sa baba ng department nila. Nagtataka man siguro si Jaren kung bakit ako lagi ang sumusundo sa kanya at sa hindi maipaliwanag kung bakit siya nahihilo ay hindi naman kami na oobliga na sabihin iyon. Ayaw kasi ni Alexander na malaman ng iba ang kalagayan niya. Kaya wala pang nakakaalam maliban sa amin. At ng mga magulang at kapatid niya.

“Argh!.” Napangiwi na naman ako ng madiinan ko ang balikat ko sa pagsasabon. “Damn it.” Ang hirap pala na ako ang paglihian niya. Demanding siya. Gusto niya ako ang una niyang nabubungaran sa paggising niya sa umaga at kapag nagigising agad niyang ibabaon ang mukha sa balikat ko para amuyin ako at mararamdaman ko na lang na nakagat na niya ako. Tapos dadampian ng halik and licked the bite mark he made. Tapos yayakap siya sa akin at bubulungan ng “ I LOVE YOU.“ Kaya kahit masakit ang pagkagat niya sa akin ay napapangiti parin ako dahil palagi niya akong nilalambing. Hindi lang iyon, mas mabilis ang reaksyon niya na agad na umiinit at gustong gusto na angkinin ko siya.

Dala ng pagtaas ng hormones niya kaya ganun. Dala na din ng bitaminang ipinainum ko sa kanya nitong nakaraang dalawang buwan. Every week kong nilalagyan ang inumin niya ng gamot na ginawa ko kaya naman naging sigurado ako ng itawag ng body guard na ipinasama ko sa kanya ng pumunta siya sa Gym ng Jace na iyon ng nahilo siya. May pusibilidad na dala nga ng pagpupuyat niya dahil sa pag rereview niya pero mas sigurado ako sa katutuhanang buntis siya sa pangalawang anak namin.

Oo, alam kong mali na naman ang ginawa ko pero gusto ko ng masundan si Zander. At pasalamat ako at hindi na ganun kalala ang galit niya dahil mas nanaig sa kanya ang paglilihi niya na ang katutuhanang ako ang pinaglilihian niya. Pero… Pero puro marka na ng ngipin niya ang leeg ko. At hindi lang sa leeg. Dahil ng magreklamo na akong masakit na ang leeg ko ay kahit saan na dumapo ang ngipin niya sa buong katawan ko.

Naiiling na lang na ipinagpatuloy ko ang pagligo ko. Malay ko ba na ako ang paglihian niya. Hindi ko naman ginusto na sa akin matutuon ang pansin niya ngayon.

Hayst! Magnus Mondragon. Tiisin mo ang kalukuhang ginawa mo. Paninisi pa ng isang bahagi ng utak ko. Oo, talagang ganun na nga. Kung hanggang kailan siya maglilihi. Sabi nila 1 to 3 months ang kalakasan ng paglilihi pero may nagsabi na pwede ding hanggang sa manganak ito. Naku, huwag naman sana. Dahil paniguradong wala ng space na pwedeng kagatan sa katawan ko kung nagkataon na ganun na nga.

Sana nga. Tatlong buwan na lang ang iniisip ko ay marami pang maidadagdag sa katawan ko na bite mark. Ano pa nga bang magagawa ko. Napapabuntong hininga na lang ako hanggang sa tuluyan na akong natapos maligo at sinundo na ang mahal kong si Alexander.

“Mmmm.“naramdaman ko ang paggalaw niya. Hindi ko alam kung anong oras na ng gabi. Kasi kaninang dumating kami galing school ay agad na naligo bago antulog dahil sa pagkahilo niya.

Pero hindi ito tumayo gaya ng ginagawa niya kapag nagigising siya. Kumilos siya at umunan sa braso ko at nagsumiksik sa katawan ko. Ibinaon na naman niya ang mukha sa dibdib ko at hinihintay ko na lang na kagatin niya ako gaya ng ginagawa niya kapag ibabaon ang mukha sa katawan ko. Pero hindi niya ako kinagat. Pero ramdam ko ang pagsinghot niya at inaamoy talaga ako. Nakikiliti man ako sa ginagawa niya ay hinayaan ko na lang. At sinigurdong hindi ako mahahalata na gising din. Madilim naman ang buong silid kaya hindi niya makikitang nakamulat ako saka abala naman siya sa pagamoy sa katawan ko.

“Magnus. Wake up.” Pagkuway gising niya sa akin at niyugyog ang katawan ko habang yakap niya ako.

“Mmmm.” Kunway nagising ako sa pagyugyog niya sa akin.

“Gutom ako. Kain na tayo.” Sabi niya. Napangiti ako sa sinabi niya. Kaya naman kumilos ako para yumakap na din sa kanya. Gusto kong maramdaman ang init ng ng katawan niya sa katawan ko. Ang sarap kasi sa pakiramdam iyon. Parang ayaw ko na siyang bitawan at gusto kong nasa bisig ko na lang siya gaya ngayon.

“Pero mas gusto kong ikaw ang kainin ko.” Pagbibiro ko sa kanya at mas hinigpitan ang yakap ko pero siningurado ko naman na makakahinga siya.

“Hmmmp! Gusto ko din iyon. Pero mas gusto kung kumain muna. Gutom talaga ako.” Sagot niya sa akin. Kung dati lalambingin ko pa siya kung gusto ko siyang maangkin, ngayon ay hindi ko na nagagawa dahil siya na ang naglalambing sa tuwing gusto niyang angkinin ko siya.

“Okay, gutom na din ako.” sabi ko naman sa kanya dahil kahit ako ay gutom na rin dahil hinihintay ko na lang siya magising sa gabi para sabay kami.

Tumango siya saka nag angat ng tingin saka ngumuso. Kaya naman awtomatikong bumaba ang mukha ko sa kanya at hinalikan siya.

“Lets go.”

“Si Zander? Kumain na ba?“tanong niya ng nakabangon na at inaayos ang nalihis na boxer at puting sando.

“Kumain na. Sinabayan ko din kanina para may kasalo siya. Pero syempre hindi ko dinamihan ang pagkain ko para makasabay kita.” Nakangiti kong sagot sa kanya. Ngumiti din siya sa akin. Ng makalapit ay yumakap na naman siya sa akin saka inamoy na naman ako sa balikat. Napapikit ako dahil hinihintay ko talaga na kagatin niya pero wala. Hindi niya ako kinagat ngayon. Mula kaninang dumating siya galing school ay wala na akong kagat na natikman sa kanya.

“I love you for taking care of Zander. And I love you for loving us.” Bulong niya sa pagitan ng pagsinghot sa balikat ko.

“I love you too sweetheart. At lagi ko kayong aalagaan at mamahalin ng anak natin at ng magiging anak pa natin.”

“Mmmm, ang bango mo talaga.” Napangiti ako dahil biglang nalihis ang usapan namin at pinanggigilang amuyin ako.

“Hindi ka ba nagsasawa sa amoy ko?”

Umiling ito. “Nope. I really like your scent before kahit hindi pa ako buntis. Pero ngayon, mas nadagdagan ang pagkagusto ko sa amoy mo. Mmm, natural scent of your body na nahaluan ng bango ng sabon na ginagamit natin.”

“Thank you sweetheart.”

“Pero saka na natin iyan pag usapan. Gutom na talaga ako.” Muli akong napangiti dahil sa tinuran niya kaya naman magkaagapay na naming tinungo ang kusina para makakain na kami ng mga babies ko.

Ang gana niya sa pagkain noon ay mas dumoble ngayon. Hindi siya maselan sa mga pagkain. Pero tamarin na siyang magpainit kaya nawawalan siya ng gana gaya ng una ko itong makita ng magising ito sa gabi na nagbubukas ng ref at ayaw ng kumain kaya iyong prutas na lang ang sana ay kakainin niya. Pero ng napainit na ang ulam ay kinakain naman niya at talagang maganang magana.

Mahigit kumulang na lang na dalawang buwan ay mag closing na siya sa 3rd year. And Im proud of him dahil hindi man siya kasingtaas ng IQ lvl namin ng anak namin ay magaling ito sa salitang iyon.

= “Sabi ni papa, pwede na daw marinig ang heartbeat ng baby next month.” Nakangiti niyang sabi habang nakahiga na siya sofa sa sala at nakaunan sa mga hita ko ng matapos kaming kumain. At masuyong humahaplos ang palad niya sa tiyan niya na wala pa namang umbok.

“Yeah. 6 to eight weeks ay pwede na itong marinig through ulthasound. At kung may hearthbeat na siya ng ganung kaaga ay masisiguradong matibay ang kapit ng bata.” Sagot ko sa kanya at humaplos na din ako sa tiyan niya. “Pero nasa nagdadala na din iyon. Dahil hindi naman natin maiiwasan ang hindi inaasahang disgrasiya. Tulad ng pagkadulas na karaniwang nangyayari sa mga buntis. Kaya ikaw sweetheart, mag ingat ka sa bawat hakbang mo para maiwasan ang ganung bagay. Huwag kang magmamadali, gaya ng lagi mong ginagawa kapag tinatanghali ka ng gising.” Dadag paalala ko sa kanya.

Tumango siya bilang sagot sa akin.

“Matutupad ba ang baby brother ni Zander? Paano kong baby sister ang ipinagbubuntis ko?” tanong niya sa akin saka itinuon ang paningin sa pinapanuod namin.

“Well, nakausap ko na siya sa bagay na iyan. Ok lang naman daw na baby sister ang magiging kapatid niya. Pero mas okay daw kung baby brother.” Sagot ko. “Saka hindi na muna iyan ang isipin natin. Nag fo form pa lang naman ang baby sa tiyan mo. 22 weeks before we can tell if our baby is a boy or a girl.”

“Mmm, pero hindi ko naranasan ang mga ganito noong ipinagbubuntis ko si Zander. Lagi lang akong nagmumukmok noon. At halos hindi kumakain.” Nakasimangot na pagkukwento niya. Hindi ko na nakikitaan ito ng galit sa tuwing nasasali sa usapan namin ang nakaraan niya. Parang wala na iyon sa kanya ngayon kunpara noong simula na halos isumpa niya ako.

Napabuntong hininga ako ng maisip ko na naman ang bagay na iyon. Gustong gusto ko ng sabihin sa kanya pero natatakot ako. At hindi ko talaga alam kung paano ko sisimulan buksan ang usapin iyon. Alam ko, walang lihim na hindi nabubunyag kaya sana makagawa ako ng paraan para ma open ko sa kanya ang usaping iyon.

“Iba iba namam ang pinagdadaanan ng mga nagbubuntis sweetheart.”

“Mmmm, yeah. Tama ka diyan. Iyong iba nga maseselan kong magbuntis. Ayaw ng mga ginisang mga pagkain o di kaya naman iyong may bawang. Pero ako, ok lang naman lahat.”

“Iba ka kasi. Kasi espesyal ka sa lahat. At dahil diyan kaya mas lalong minahal kita.” Totoong sabi ko. Kung noon mahal na mahal ko na siya kahit lalaki siya. Ngayon naman mas minahal ko pa siya dahil mabibigyan niya ako ng anak na galing talaga sa amin dalawa. Na masasabi naming sariling amin.

“Mmm.”

“I love you sweetheart.”

“I love you too.” Niyuko ko siya at hinalikan. Marami pa kaming napag usapan at napagkwentuhan. Nagplano ng ilang mga bagay para sa bagong baby namin. At kung ano ano pa man na pwedeng makadagdag ng mga moment namin sa isa’t isa.

Nagpalipas muna kami ng ilang mga minuto sa sala bago nagpasyang bumalik sa kwarto namin at matulog. At gaya ng mga nagdaang gabi. Hindi kami natutulog na hindi namin naaangkin ang isa’t isa.

= “Mag ingat ka sweetheart. Bye. I love you.” Paalam at paalala ko sa kanya bago siya bumaba ng kotse.

“I love you too.“humalik na muna ito sa akin. Bago tuluyang bumaba. Kumaway pa siya kahit alam kong hindi na nakikita sa labas ang tao sa loob ng kotse but still I wave back bago ko tuluyang pinaarankada paalis ang kotse ko.

Kailangan ko bumalik agad ng bahay para matapos ko na huling research ko. Kompleto na lahat, kailangan ko na lang i test iyon kung epiktibo nga.

Ng nakarating na ako ng bahay ay ang una ko ng tinungo ang laboratory room ko at agad na nagsimula sa pag aanalisa sa bawat ditalye ng ginawa ko. Pero wala pa man ako sa kalagitnaan ng ginagawa ko ay tumawag mula sa intercom ang guard sa baba.

“Pasensya na po sa istorbo Sir Magnus. Pero nandito po sa baba ang mga magulang at kapatid ni Sir Alexander.”

“Sige papasukin niyo sila baba na ako.” Sagot ko dito. Ayaw ko man bitawan ang ginagawa ko ay kailangan kong babain ang mga magulang ng asawa ko.

Pero himala yata at napasyal sila ng ganitong oras gayong wala naman dito ang mag ina ko. May mahalaga ba silang sasabihin??? Malamang, wala naman sila bibisitahin dito kung hindi lang ang mag ina ko.

Mabilis na inayos ko ang mga kalat ko saka ko binalingan si Angel.

“Ikaw na ang bahala dito Angel, pero ako na ang bahalang tumapos ng ginagawa ko. Ituloy mo lang ang mga nasimulan mo.” Sabi ko kay Angel na abala din sa sariling ginagawa at nagpaalam dito. Saka ako nagtungo sa baba. Gagamit sana ako ng elevator ay huwag na lang. Total hindi naman ako gaya ni Alexander na palaging nagrereklamo sa tuwing aakyat ng hagdan.

“Magandang umaga pa-.” Pero bago pa man ako matapos bumatinsa kanila ay agad na sinugod ako at inundayan ng malakas na suntok kaya naman dahil sa pagkabigla ko ay hindi ko naiwasan iyon at nawalan ako ng balanse.

“Papa.” Tigagal na sabi ko at naguguluhang nagpalipat lipat ng tingin sa kanya, kay mama at kay Xydel. “Anong -.” Hindi pa man ako nakakapagsalita ulit ay isinampal niya sa akin ang hawak na papel kaya naman nagkalat iyon sa sahig. Kinuha ko ang isang piraso ng papel at tinignan iyon, A DNA test namin ni Zander. At ilang nagpapatunay na ako ang tunay na ama nito. Pero hindi iyon ang nakaagaw ng pansin ko kundi ang isang sulat kamay sa isa pang papel kaya iyon naman ngayon ang tinignan ko.

“Take a test for your grandson and your son-in-law. A DNA test to answer your questions.”

“Humihon ka Anton.” Si mama na pinigilan ang papa pero iwinaksi lang nito ang kamay niya.

Nakita ako ng mga guard sa labas at balak sana akong daluhan pero sinenyasan ko siya na huwag silang maki alam at bumalik na sila sa pwesto nila sa labas.

“Hayop ka, hanggang kailan mo balak lukuhin ang anak ko at ang apo ko.” Galit na sagot nito sa akin. Hindi pa man ako nakakatayo ng maayos ay  kinuwelyuhan niya ako. Gusto ko man sanang alisin iyon sa marahas na paraan ay kumalma ako. Ano ang sinasabi nito. Anong lulukuhin? Wala akong balak lukuhin ang asawa at anak ko.

“Hindi ko kayo maintindihan papa. Sabihin niyo ng maayos para alam ko ang dahilan kung kaya bakit kayo nandito at bigla na lang kayo nanununtok ng walang kada kadahilanan.” Kalmanteng sabi ko dito. Ramdam ko ang gigil nito habang nasa kwelyo ng damit ko ang mga kamay niya at nanginginig sa pagtitimping galit?

“Huwag ka ng mag maang maangan pa Magnus, dahil alam na namin lahat ng baho mo.”

“Hindi ako manghuhula papa. Isa lang akong hamak na scientist, doctor, guro at hindi manghuhula.”

“At nagagawa mo pa talagang kumalma sa ganitong sitwasyon. Ngayon sabihin mo sa akin, sa amin kung kailan mo balak itago ang lihim mo sa katutuhanan. Na ang katutuhanang ikaw ang hayop na na walang pusong gumahasa sa anak ko.” Mahabang sagot nito na nakapagpatigil sa akin.

Nagpalipat lipat ang tingin ko sa kanilang tatlo dahil sa narinig kong sinabi nito. Ngayon, para kong nalunok ang dila ko at hindi ko alam ang sasabihin ko. Nawala ang kakalmahan ko.

Sino ang nagsabi sa kanila. I know. Hindi sulat kamay ni papa ang nasa papel kanina?????

“Ngayon natigilan ka dahil totoo lahat ng sinabi ko. Hayop ka, may mukha ka parin palang ihaharap sa amin ngayon sa kahalayang ginawa mo sa anak namin ngayon. Magnus, walang lihim ang hindi nabubunyag. Sana hindi ka na lang nagpakita sa anak ko at apo ko.” Galit na patulak na binitawan ako at sapo ang nuo at tinitimpi ang pag alpas ng galit nito.

“S-sorry papa. I have my own reason kung bakit ngayon lang ako nagpakita sa mag ina ko.” Pilit ko ding kinalma ang sarili ko kahit ang totoo ay wala akong magandang naiisip sa rebelasyong nalantad.

Alam ko naman na darating ang araw na ito. Pero hindi ko naisip na ang mga magulang niya ang unang makakaalam at hindi si Alexander.

“Hayop ka. Matapos mong halayin ang kapatid ko, bigla kang nawala. Kung may balak ka palang ganito sana noon pa itinama mo na ang pagkakamali mo.” Si Xydel na tinangka namang sugurin ako pero pinigilan ito ni mama. Nakikita ko din ang galit ni mama sa akin pero mahinahon lang ito at hindi na nakialam sa dalawa.

“Hindi mo ba alam dahil sa ginawa mo sa anak ko noon ay nasira ang buhay niya. Tinangkang kitilin ang buhay nilang mag ina dahil hindi niya tanggap ang nangyari sa kanya at mas lalong nadagdagan ang pagkakadagan sa kanya ng katutuhanang pwede siyang magbuntis at ipinagbuntis niya ang si Zander na bunga ng kahalayang ginawa mo. Ngayon sabihin mo sa amin Magnus. Hindi ko na tatanungin kung bakit mo nagawa iyon kay Alex. Pero ang gusto kong malaman ay ang dahilan kung bakit ngayon ka lang nagpakita at itinatama ang pagkakamali mo. Na kung may balak ka palang ganito ay dapat noon pa. Noon pang ipinagbubuntis pa lang ni Alex ang anak niyo.” Mahabang lintaya ni papa at talagang pinipigilan ang sarili na sugurin na naman ako ng suntok dahil sa pagkakakuyom ng kamao nito.

“At ngayon buntis na naman siya sa pangalawa niyong anak. Bakit dinagdagan mo pa gayong hindi mo pa naitatama ang una’t mabigat mong pagkakamali sa kanya.” Dagdag pa nito at halata sa paghinga nito ang pinipigilang pagsigaw.

Alam ko naman na mali talaga ako. Oo, inaamin ko iyon. Humahanap naman ako ng magandang oras para sabihin sa kanya iyon pero naunahan lang nila ako. Pero may maganda naman akong dahilan sa katanungan nilang kung bakit ngayon lang ako nagpakita sa mag ina ko.

“Sorry,.” Iyon ang una kong nabanggit sa kanila dahil iyon naman ang dapat. Ang humingi ng tawag sa kanila. “Alam ko, na napakalaki ng pagkakamali ko at kasalanan ko kay Alexander. Sa asawa ko. Alam kong walang kapatawaran ang kahayupang ginawa ko sa kanya.” Panimula ko at hindi ko na sila hinayaang makapagsalita at deretso na ako sa pagpapaliwanag ko. “Mahal ko si Alexander simula pa lang bago nangyari ang ginawa ko sa kanya. I saw him for the first time dancing whe he was at 3rd year high school. And I adore him a lot sense then. Paghanga na nauwi sa pagmamahal ko sa kanya in distance. I know, its really all my fault at inaamin ko iyon. Nabulag ako sa pagmamahal ko sa kanya. Nagbalak ako na tangayin siya. Pero, may nauna sa akin na kumuha sa kanya. Nagalit ako sa katutuhanang hindi lang pala ako ang may gustong na kuhanin siya. At kung mas nahuli pa ako ng dating ng araw na iyon, ay malamang walang Alexander at Zander ngayong panahong iyon dahil ang kumuha sa kanya ay ang mga naturingang notorious gang sa panahon namin ng nag aaral pa lang ako. Then, I took him sa kanila. Kinuha ko si Alexander sa mga kamay nila. Hindi ko na sasabihin kong anong ginawa ko sa mga taong iyon. But still, nasa kamay ko na si Alexander noon. At dahil sa sobrang pagmamahal ko sa kanya, natabunan iyon ng pagnanasa. Pagnanasang angkinin siya na hindi ko dapat ginawa. I know, that was the biggest mistake that I’ve ever done in my whole life at pinagsisisihan ko iyon dahil napuno ng puot at galit sa akin si Alexander. Na isinumpa niya ako sa kailaliman ng kanyang pagkatao.”

Humugot muna ako ng malalim na hininga bago nagpatuloy sa pagkukuwento ko at pagpapaliwanag.

“At matapos ko iyong magawa sa kanya. Iniwan ko siya na naghihinagpis. Umiiyak. Gustong gusto ko siyang aluhin at sabihing huwag umiyak pero alam kong nandidiri siya sa akin. At nagsimula na ang pagkamuhi niya sa akin. Pero sinabi ko sa sarili ko. Itatama ko ang pagkakamali ko at pananagutan ko ang ginawa ko sa kanya. Hindi pa man pwede na pakasalan ko siya at least, maitatama ko ang masamang ginawa ko. Pupuunan ko ang pagkakamaling iyon. Pero…”  isa isa ko silang tinignan. Naghihintay na ituloy ko lang ang pagpapaliwanag ko. “Pero nakialam ang papa ko.”

“Hindi masyadong kilala ang papa ko sa ibang tao dahil hindi siya isang ordinaryong tao. Dahil hindi naman siya nagpapakita sa iba. Maliban sa amin at mga katrabaho niya. Ang papa ay isa sa pinakamagaling na scientist na gumagawa ng mga kakaibang gamot. Mga illigal na gamot na hindi dapat mailabas sa publiko. Pero kilala niyo naman siguro ang pangalang Democritus na siyang ginagamit niyang pangalan kapag may inila lunch siyang bagong obra. At siya ang aking ama.”

“Ang tinagurian the Mad Scientist?” Halos sabay sabay na sabi nila.

Tumango ako bilang sagot sa kanila.

“He is my father. At ako ang minsan na niyang ginamit sa isa niyang obra dahilan para ngayon lang ako nagpakita sa mag ina ko. It took me five years to remembered if what happened that day. At galit ako sa ama ko dahil sinayang niya ang limang taon na iyon bago ko muling maalala ang pagkakamali ko.”

“Papa, mama, Xydel. Patawarin niyo ako dahil sa ginawa ko kay Alexander, at ang mabigat na dahilan ko kaya ngayon lang ako nagpakita sa mag ina ko ay dahil nawala ang ilan sa mga alaala ko sa kagagawan ng aking ama.”

---

YuChenXi

#³¹: Magnus

“Papa, mama, Xydel. Patawarin niyo ako dahil sa ginawa ko kay Alexander, at ang mabigat na dahilan ko kaya ngayon lang ako nagpakita sa mag ina ko ay dahil nawala ang ilan sa mga alaala ko sa kagagawan ng aking ama.” Sabi ko sa kanila na hindi na nagawang magsalita sa mga sinabi ko. Pero hindi ko na hahayaang matapos ang araw na ito na hindi ko naipapaliwanag ang side ko sa kanila.

“Mahirap man paniwalaan ang mga paliwanag ko ay iyon ang katotohanan dahil ama ko mismo ang naging dahilan.” Pagpapatuloy ko. “Dalawang taon mula ng insedenteng iyon. May mga sumasagi sa utak ko na may mali. Na may dapat akong gawin, na para bang may nakalimutan ako. Hanggang sa maalala ko ang huling gabi ng pag uusap namin ni papa ng umuwi ako para sana makapag-isip ng susunod kong gagawin matapos ng ginawa ko kay Alexander. Iyon na lang ang naalala ko. Na may kung anong itinurok sa akin ang papa ng gabi ding iyon. Dahil paggising ko, wala na akong ibang maalala kundi ang mga bagay na lang na nasa paligid ko. Ang papa ko, ang mama, mga kapatid ko. Kaya nagpasya akong alamin iyon sa sarili ko. Ginawa ko ang lahat para makagawa ng gamot para kontrahin ang gamot ng papa ko. Three years akong sumubok. Hanggang sa lumipat na ako dito. At doon ko nakilala si Alexander, pero hindi ko siya maalala kung saan ko siya nakita. Pero may kung ano sa puso ko na nagtutulak sa akin na alamin kung saan ko ba siya nakita at nakilala dahil nandito na siya.“sabay turo ng puso ko.” Hanggang sa isang araw, nagtagumpay ako. Sa higit na dalawampong beses na eksperemento ko sa tatlong taong ginugol ko, nagawa ko ang lunas ng gamot ng aking ama.“ Pagkukwento ko. At doon na tumulo ang luha ko. Dahil talagang nasasaktan din ako sa limang taon na nasayang ko para itama ko ang pagkakamali ko kay Alexander. “Doon ko muling naalala ang kasamaang ginawa ko kay Alexander, sa asawa ko. Doon ko naramdaman muli ang pagsisisi ko. Pagsisisi ko sa kasalanan ko sa kanya. Limang taon. Limang taon ang nasayang ko. At sa limang taong iyon, alam kong mas lumalim ng lumalim ang puot at galit sa akin ni Alexander.”

“Alam ko. Mali na naman ako sa naging disesyon ko na huwag munang sabihin sa kanya na ako ang lalaking iyon sa nakaraan niya. Ako ang lalaking hayop na gumahasa sa kanya. Pero papa, mama. Nakikiusap ako. Hindi man kayo naniniwala sa paliwanag ko, sana bigyan niyo ako ng pagkakataon na ako mismo ang magsabi sa kanya ng katutuhanan. Nakikiusap ako na sana, mapatawad niyo din ako sa ginawa ko sa kanya.” Tulo ang luha ko habang sinasabi ko iyon sa kanila.

“Hindi nga sana kami naniniwala dahil napakaimposeble ng naging rason mo sa pagkawala mo ng limang taon. Pero kilala ang ama mo na nakakagawa siya ng mga gamot na hindi nagagawa ng iba. Hindi na ako nagtataka, dahil isa ka din sa kagaya ng ama mo. Ikaw nga ang may gawa ng gamot na iniinum ni Alex noon para sa cycle ng buwanan niya. Na sarili mong obra.” Sabi ng papa. “Pero sana ng bumalik na ang alaalang iyon sa isip mo hindi mo na sana pinatagal na umabot pa tayo hanggang dito.”

“Alam ko papa. Kaya humihingi ako ng tawag.”

“Hindi kami ang nagawan mo ng kasalanan. Masakit man sa amin ang nangyari noon sa anak namin ay hindi kami ang nakaramdam ng hinagpis at sakit dahil sa ginawa mo. Na halos magtulak sa kanya na kitilin ang buhay nila ng anak niyo. Pero sige, kung kaya kang patawarin ng anak namin sa kasalanan mo sa kanya,sino ba naman kami para hindi ka patawarin. Pero sana, hindi mo na patatagalin ang paglilihim mo sa kanya. Dahil kami na mismo ang magsasabi sa kanya na ikaw ang lalaki sa nakaraan niya.” Seryusong may pagbabantang sabi nito sa akin.

Pinahid ko ang luha ko gamit ng likod ng palad ko saka ako tumango. At ngayong si Alexander na lang ang hindi pa nakakaalam, kailangan ko na ngang sabihin iyon sa kanya. Sa lalong madaling panahon.

“Maraming salamat papa. Maraming salamat sa pag unawa niyo. Makakaasa kayo na sa mga araw na ito ay sasabihin ko na sa kanya.”

“Huwag ka pang magpasalamat dahil hindi ka pa napapatawad ni Alex. Kaya binabalaan kita Magnus, umamin ka na kay Alexander bago pa mahuli ang lahat.” Hindi pa man ako nakakasagot ay tinalikuran na niya ako saka binalingan sina mama at Xydel. “Tara na, hindi na tayo dapat magtagal dito.” Saka nauna ng naglakad ang papa palabas ng bahay.

“Mag isip ka Magnus. Dahil ako na mismo ang magbibigay sayo ng kaukulang kaparusahan sa ginawa mong panluluko sa kapatid ko.” Si Xydel at tinapunan pa ako ng matalim na tingin bago sumunod sa mga magulang.

Nanlulumo akong napaupo sa sofa sa sala ng makaalis na sila. Sapo ng mga palad ko ang mukha ako at tahimik na humihikbi dahil sa katutuhanang ang laki talaga ng pagkakamali ko. At nadagdagan pa dahil naglihim ako kay Alexander hanggang ngayon.

Hindi ko na ngayon alam ang gagawin ko. At isa pa. Kailangan kong malaman kung sino ang nagpadala ng sulat na iyon sa kanila. May iba pa bang nagtatangka sa buhay ng mag ina ko? At hindi lang ang papa ko ang may balak na kunin ang anak ko.

No! Hindi ako makakapayag. Kailangang mag doble ingat ako ngayon. Dahil alam kong nasa paligid lang ang taong nagbigay ng sulat na iyon.

Kumilos ako para iligpit ang mga papel na naisampal sa akin ng papa at kasamang iniakyat iyon sa ikaapat na palapag.

“Pasensya na pero hindi ko naman gustong manuod ang nangyari sa inyo sa baba kanina. Ayos ka lang ba?” Tanong sa akin agad ni Angel ng makapasok ako sa laboratory room ko.

Damn! Nakalimutan ko palang i off ang CCTV ng lumabas ako.

“Okay lang, kahit papaano nawalan na ako ng ilang aalalahanin. Pero pwede bang, gawan mo ito ng paraan. Alamin mo kung kaninong kamay sulat iyan at kung may iba kang makitang finger printdiyan.” Sagot ko sa kanya at ibinigay sa kanya ang papel na nabasa ko kanina.

“Sige, ako na ang bahala dito. Pero payo ko sayo, kailangan mo na talagang ipaalam ang lahat kay Alexander, kung ayaw mong sa iba pa niya malaman iyon. Mas maganda kung sayo mismo manggaling ang katutuhanang matalagal na niyang inaalam ang kasagutan.” Nandoon na naman ang pag papapaalala nitobsa akin kaya naman napatitig ako dito.

Matuturing ko talaga siyang isang mapagkakatiwalaang kaibigan. Dahil sa lahat ng oras na kailangan ko ng sandalan at mga payo ay lagi siyang nandiyan. Hindi lang siya best buddy ko sa mga nire-research ko kundi isang tunay na kaibigan na. At halos ituring ko na ring isa siyang kapatid.

“Maraming salamat Angel.” Iyon na lang ang tanging nasabi ko at nandoon parin ang panlulumong naramdaman ko.

Ngayon ko pag iisipan ang dapat kong sabihin kay Alexander. Oo, hindi ko na kailangang ipagpabukas pa ang katutuhanan. Sasabihin ko na sa kanya sa oras na makauwi siya sa bahay. Ganun na nga ang gagawin ko.

“Ipagpahinga mo muna iyan. Para ma refress ang utak mo sa dapat mong gawin. Bakialam na ako sa ginagawa mo kanina. At naglagay na ako ng kaukulang conclusion sa ginawa mo at ipapasa na lang sa pabrika iyon para magawan na ng sariling pangalan.”

“Salamat ulit Angel. Pwede ka ng umuwi kong gusto mo. Parang gusto kong mapag isa ngayon dito.” Sabi ko sa kanya.

“Kung iyan ang gusto mo. Total naman kasisimula ko lang ang ginagawa ko at hindi ko naman kailangang tapusin iyon ngayon. At sana makatulong ang katahimikan dito ang pag iisip mo. At ipagdadasal ko na sana, magiging maayos ang kahihinatnan ng magiging disesyon mo.”

Tumango na lang ako bilang sagot sa kanya. Saka na ito nagpaalam ng maayos sa akin. Hanggang sa tuluyan na akong naiwang mag isa sa laboratory room ko.

Iginala ko ang paningin ko sa paligid. Mga iba’t ibang klaseng mga iksperemento ang nakasalang. Mga linya linyang yesting tube na may mga lamang mga iba’t ibang liquid.

Napabuntong hininga ako. Sana kung kasing galing lang ako ng ama ko, hindi sana umabot sa limang taon ang lahat. Mas mataas ang IQ lvl ng ama ko sa akin. 180 ang sa kanya gayong nasa 165 lang ako. Pero kung kasing galing naman niya ako, hindi ko hahangadin ang maging tulad niya na inaabuso ang kakaibang talino niya. Anak nga niya ako, pero hindi ako gagaya sa kanya.

“Alexander, patawarin mo ako. Kamuhian mo ako ngayon hanggat gusto mo, pero kailangan ko ng sabihin ang katutuhanan sayo.” Nasabi ko na lang sa sarili ko habang hindi ko alam ang gagawin ko. Pabalik balik ako ng lakad. Paroo’t parito na ang ginawa ko.

Hanggang sa tuluyan na akong nagpasaya. Oo, ngayon na nga ang tamang panahon.

= “May problema ka?” Tanong ko sa kanya ng sunduin ko siya pero hindi siya nagsalita at ni hindi siya sumalubong sa akin. Umiwas pa siya ng sana ay hahalikan ko siya. “Gusto mo bang mag stop by pa muna sa supermarket para bumili ng mga prutas?“tanong ko sa kanya habang nasa daan kami. Hindi siya sumagot. Ni hindi tumingin. “Sige, huwag na lang. Magpapabili na lang ako kay Joy mamaya.” Nakangiti ko pang sabi sa kanya. Moody, minsan naman ganyan siya kapag wala sa mood dahilan sa paglilihi niya. Kaya naman hinayaan ko na lang siya kung gusto man niyang manahimik na lang. Ito ba ang tamang oras, mukhang hindi magandang ideya dahil hindi maganda ang timpla niya.

Titignan ko na lang mamaya kung magbabago ang mood niya. Wala na itong imik mula kanina hanggang sa makauwi kami ng bahay ay hindi na siya umimik at ni hindi na niya hinintay na pagbuksan ko siya ng pinto na dati kong ginagawa. Deretso siya sa pagpasok ng bahay para sundan siya pero bago pa man ako nakapasok ay pinigilan ako ng isang guard at parang may gustong sabihin.

“Ano iyon Gardo?”

“Sir Magnus, habang nag uusap po kayo kanina ng mga magulang ni Sir Alex ay dumating po siya. At pagkatapos, bago pa man sila makalabas ng bahay ay agad din siyang sumakay ng Taxi na sinakyan niya pauwi dito.” Pagpapaalam nito sa akin dahilan para tuluyan ng nabuo sa utak ko na narinig lahat niya lahat ng napag usapan namin nina papa. Pero kung ganun, bakit hindi niya ako inaway. Bakit hindi siya nagalit sa akin. O di kaya naman gaya ng sabi niya na mapapatay niya ang kung sino man ang lalaking iyon sa nakaraan niya?

“Okay! Salamat sa pagsasabi mo Gardo. Bumalik ka na sa pwesto niyo at siguraduhin niyong nakamatyag kayo sa paligid, dito at sa kabilang bahay.” Sabi ko na lang dito

“Yes sir.”

Hindi ko alam kung dapat ko bang sundan si Alex dahil sa sinabi ng guard. Pero dapat. Kailangan ko na ngang sabihin sa kanya ang lahat total naman narinig na niya. At kailangan na lang na ako ang magbukas ng usapin iyon sa kanya. Nag aalangan man akong humakbang pasunod sa kanya ay ginawa ko parin at pilit na pinatatag ang loob ko.

“Alexander, sweetheart.” Tawag ko sa kanya ng buksan ko ang pintuan sa silid namin. Madilim ang buong silid.

Napalunok ako, ano kaya ang iniisip niya kung totoong alam na niya ang lahat. Baka mamaya may kung ano na lang na lumilipad na bagay na ibinato nito sa akin. Pero naghintay na ako lahat lahat ay wala namang ganun na nangyari kaya naman inabot ng mga kamay ko ang switch ng ilaw para buksan iyon.

Nakita ko siyang nakaupo sa gilid ng kama namin at napatingin sa gawi ko ng magliwanag na. Pero nakapagtataka na nakangiti siya ngayon sa akin. Namali ba si Gardo kanina? Baka hindi naman niya narinig?

“Sweetheart, are you okay?” Iyon ang tanong ko sa kanya.

Tumango ito saka ngumiti na tumayo at sumalubong sa akin ng palapit ako sa kanya at yumakap sa akin.

“Im okay, pero inaantok na naman ako. Gusto ko munang maligo.” Sagot niya sa akin. “Gusto ko din ng prutas. Pero gutom din ako.” Dagdag pa niya.

“Ganun ba. Sige. Maligo ka muna, tapos magpapahanda ako ng pagkain mo. Bago ka matulog. Tapos paggising mo mamaya, kakain tayo ng prutas.” Sabi ko na lang. Siguro nga namali lang si Gardo sa sinabi kanina. Kung talagang narinig niya ay sana nagwawala na siya ngayon at sinisigawan ako. O ti kaya naman naghanap na ng kutsilyo para saksakin ko kung sakali mang alam na niya ang lahat.

“Sige, pero sabay tayong maligo. Gusto kung paliguan mo ako.”

Tumango ako. “Sige sweetheart. Pero bago iyan, may sasabihin sana ako sayo.” Panimula ko. Ngayon maganda naman ang mood niya, kailangan ko na ngang sabihin sa kanya ang lahat.

“Mmm, makakapaghintay naman siguro ang sasabihin mo diba. Gusto ko ng maligo.” Parang bata pang lumabi ito at niyugyog ang kamay kong hinawakan niya. “Nanlalagkit na kasi katawan ko.”

“Okay! Okay! Mamaya ko na lang sasabihin. Halika na.” Aya ko na sa kanya at hinila na nga siya sa banyo. Tinulungan ko ng tanggalon ang mga damit niya saka ko isinunod ang sa akin. At sabay na tumapat sa ilalim ng rumaragasang tubig. Na siya na namang simula para maginit siya na natatangay sa bawat paghaplos ko sa kanya dahil sa pagpapahid ko ng sabon sa buong katawan niya. Hanggang sa sabihin na niyang angkinin ko siya kaya naman muli naming pinagsaluhan ang init at sarap ng pag iisa ng katawan namin.

“Mmmm, more. Ahhh. More Magnus.” Tanging ungol at ungol ko ang namayani sa loob ng banyo, lagaslas ng tubig at ang bawat tunog ng pagdidikit ng balat namin sa tuwing babaon ang akin sa kanya. “Ahhhh.. mmmmm. Magnus. Mmmm..o oooooohh.”

“Mmmm, sweetheart. Ahhh. I love you.” At tuluyan ng  mailabas sa katawan namin ang sarap ng pag iisa ng katawan namin. May ngitinsa mga labi na ipinagpatuloy ang aming pagligo hanggang sa tuluyan na nga kaming matapos.

“Kakain ka ba muna bago matutulog?” Tanong ko sa kanya ng makapagbihis kami pareho.

“Mmmm, kakain muna tayo.” Sagot niya na parang nag isip pa kaya naman ngumiti saka ko siya hinawakan sa kamay.

“Baka mamaya pa ihahatid ni Xydel si Magnus. O gusto mong puntahan na muna natin siya.” Sabi ko na kahit alanganin ako na magpakita sa kanila dahil sa nangyaring pag uusap namin ay kailangan ko paring gawin iyon kung sakali man. Hindi ko kailangang mailang dahil sa katutuhanan. Nasabi ko naman na ang dahilan ko at nagsisisi na ako sa kasalanan ko.

“Mmm, huwag na. Kumain na lang tayo. Kasi gutom na ako. Then, inaantok pa.”

“Sige, halika na nga. Para hindi mo na masyadong inaalala ang gutom mo.”

“Yehee! Lets go.” parang bata pa na tuwang tuwa saka na niya ako hinila palabas ng kwarto namin. Tinungo ang kusina at naghanda ng makakain niya. Magana na naman siyang kumain, at ang natitirang prutas sa ref ay nilantakan pa niya. Ilang sandali pa ay nagpababa muna siya ng kinain bago nagpasyang matulog na.

“Sweetheart. Ayaw mo bang marinig ang sasabihin ko?” Tanong ko sa kanya ng nakahiga na kami pareho at nakaunan siya sa braso ko habang nakayakap ang braso niya sa akin. At hayon na naman ang pag amoy siya sa katawan ko. Pero wala na ang kasamang pagkagat doon.

“Mmmm, saka na lang. Inaantok na ako.” Sagot niya saka pilit pa na nagsusumiksik sa katawan ko kaya naman mas iniyakap ko ang kamay ko sa kanya. Ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang payapa niyang paghinga.

Napahugot ako ng buntong hininga dahil hindi talaga ako makaporma para ipagpilitang buksan ang usaping iyon sa kanya.

“Im sorry sweetheart. Masakit man ang katutuhanan, pero kailangang malaman mo, na ako ang lalaki sa nakaraan mo.” Bulong ko. Kahit hindi ko man sinadya ay parang gusto kong nagtutulog tulugan lang siya para narinig niya iyon. Saka ko siya niyakap ng mahigpit.

“Patawarin mo ako. Dahil sa limang taon na iyon, dala dala mo sa dibdib mo ang hinagpis at pagkapuot mo sa akin. Gusto ko man sanang itama iyon hindi ko na nagawa. Sorry. I’m  really really sorry. At sana kapag sinabi ko sa iyo ang lahat. Pakinggan mo ang mga paliwanag ko at mapatawad mo ako sa kasalanan ko sayo.”

---

YuChenXi

#³²: Alex

Para akong mababaliw. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon ngayon. Gusto kong magwala, gusto ko na namang sumigaw ng pagkalakas lakas at magwala gaya ng pagwawala ko noong nalaman ko na buntis ako dahil sa panlilinlang niya sa akin.

Pero iba ang ngayon. Iba ang pakiramdam ko ngayon na gusto kong magwala hanggang sa gumunaw ang buong bahay niya. Pero hindi ko naman magawa. Nanginginig ang laman ko sa tinitimpi kong galit ngayon. Nag uumigting ang galit ko sa kanya sa mga nalaman ko.

Oo, si Magnus ang lalaking iyon. Siya ang walang hiyang gumahasa sa akin. Gusto kong umiyak, gusto ko siyang pagmumurahin. Gusto ko siyang pagsusuntukin. Higit sa lahat, gusto ko siyang patayin.

Pero bakit? Bakit hindi ko kaya? Akala ko, kapag nakilala ko ang taong iyon ay ganun na lang kadali ang mga gusto kong gawin. Ganun lang kadali ang kumitil ng buhay. Pero hindi eh. Hindi ko alam ang gagawin ko ng malaman ko na si Magnus mismo ang lalaking iyon.

Siguro kung ibang tao iyon ay kaya kong gawin ang mga naiisip ko. Kaya kung isakatuparan ang matagal ko ng plano. Plano na sa oras na makita ko ang lalaking hayop na gumahasa akin ay papatayin ko. Pero… pero… pero si Magnus ang lalaking iyon. Si Magnus ang lalaking gumahasa sa akin at sumira ng buhay ko. Si Magnus ang naging dahilan na nakaramdam ako ng walang hanggang pagkapuot sa puso ko. At ang katutuhanang si Magnus na asawa ko, na minahal ko, na pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko, ng buong puso at kaluluwa, na ang akala ko siya ang aahon sa akin sa nakaraan ko pero hindi pala, dahil si Magnus mismo ang muling sumira ng lahat ng iyon. Na minsan na niyang pinabagsak ang pagkatao ko, at minsan ng nagpalimot ng nakaraan ko at nag angat sa akin sa pagkakalugmok ko. Pero siya din pala ang muling wawasak ng pagbabago ko.

Yes, I heard everything, ng bumalik ako sa bahay para sana sa naiwan kong gamit ko pero hindi ko inasahan ang dadatnan ko. Nakita ko kung paano isampal ni papa sa kanya ang papel na hawak nito na nakaupo sa sahig. Ewan ko lang kung bakit siya nakaupo sa sahig kanina. Malamang nga, sinuntok ito ni papa.

Dadaluhan ko sana siya ng magsalita ang papa. At doon ko narinig ang lahat. Kung paano? At kung ano ang totoong nangyari. Ang mga paliwanag niya kay papa at sa mama. At kung balit limang taon pa ang lumipas bago siya nagpakita.

Hindi ko alam kong maniniwala ako sa paliwanag niya sa papa. Na dahil nawala siya ng limang taon ay dahil sa papa niya. Sa gamot na itinurok sa kanya. Marahil nga totoo ang mga iyon, ramdam ko ang pag sisisi niya. Ramdam ko ang bawat katagang lumalabas sa bibig niya kanina. Pero hindi maitatago niyon na siya parin ang lalaking kinamuhian ko ng limang taon. Siya ang lalaking isinumpa ko ng limang taon. Siya ang lalaking pinangakuan ko sa sarili ko na kapag nakita ko ay papatayin ko. Oo, siya lahat iyon. Siya ay siya. Ang lalaking iyon at si Magnus ay iisa.

Damn it!

Hindi na lang ako nagpahalata kanina. Ng agad akong umalis at sinabiha ang mga guard sa labas na huwag sasabihin kay Magnus na dumating ako na agad namang sumagot ng oo, at agad akong bumalik ng AU kahit kailangang kailangan ko ang dapat na kukunin ko dito sa bahay.

Habang nag te test kami ay halos hindi na pumapasok sa utak ko ang mga binabasa ko. O tama pa ba ang naging sagot ko dahil binalot na ng pagkalito at pagkapuot ang isip ko at buong pagkatao ko. Hanggang sa sunduin niya ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat ko ipakita sa kanya. Natural lang ba o supalpalin ko na lang siya ng hindi matapos tapos na masasamang salita. Pero mas pinili ko ang manahimik. Mas pinili ko na  huwag ipaalam sa kanya na alam ko ang lahat ng inililihim niya. Ngayong alam ko na, ano pa ba ang mga lihim niya na dapat ko pang malaman. Mayroon pa ba siyang lihim na mas hihigit pa sa lihim niya ngayon. Kung mayroon pa man, hindi na mahalaga iyon sa akin. Ang katutuhanang nalaman ko ay sapat na sapat na para bumalik ang pagkamuhi ko sa kanya na minsan ng nawala ng nagpaubaya ako sa kanya. Pero ngayon, nagising na lang iyon na akala ko ay nakalimutan ko na ng tuluyan.

Ngayon, nagtatalo ang puso’t isip ko. Ang puso ko na nahahati ang puot at pagmamahal sa kanya at ang isipan ko na tuluyang nabalot ng pagkamuhi. Mas matimbang ang pagkamuhi ko ngayon sa kanya kaysa sa pagmamahal ko. Dahil mas malalim ang naging pundasyon ng galit ko kaysa sa pagmamahal ko. Limang taong pundasyon ng galit, laban sa walong buwan na pundasyon ng pagmamahal. Walang kwenta, walang kwenta ang pinagsamahan namin sa walong buwan na iyon kumpara sa limang taon ng pagkamuhi ko sa kanya. Kaya hindi niya ako masisisi kung may kung anong balak ko sa kanya. I will kill him.. I will.. and I can….

I will.

I will.

I will.

Ahhhhhhhh!

Pero muli akong nagpaangkin sa kanya kaninang naligo kami na pilit kong iwinawaksi ang init ng katawan ko at kagustuhang angkinin niya ako. But I failed. Nabigo ako. Nabigo akong ibalik ang harang sa puso ko. Harang ko sa buong pagkatao ko.

At ngayon, kahit gigil na gigil ako sa galit, nagagawa ko paring yumakap sa kanya. Umunan sa braso niya at kusang umamoy ang ilong ko sa katawan niya. Pero buo na ang pasya ko. Bakit ko pa ipagpapabukas, kung kaya kong gawin ngayon, kaya kong isakatuparan ang gantihan siya. Oo, iyon ang plano ko. Kahit kanina ay nagbabalak na itong buksan ang usaping iyon ay inililihis ko siya. Ayaw kong pakinggan ang paliwanag niya dahil narinig ko na ng buong buo kanina. At hindi ko matanggap na may magandang rason siya kaya ngayon lang siya nagpakita sa higit na limang taon na lumipas. Hindi ko na kailangan ang paliwanag niya dahil hindi ko alam ang magiging reaksyon ko sa sasabihin niya.

Nagpanghap akong nakatulog na sa mga yakap niya. Hanggang sa naramdaman ko at marinig ang pagpapakawala niya ng malalim na hininga saka yumakap sa akin ng mahigpit habang nakabaon ang mukha ko sa dibdib niya.

Saka ko na lang narinig ang mga sinabi niya.

“I’m sorry sweetheart. Masakit man ang katutuhanan, pero kailangang malaman mo, na ako ang lalaki sa nakaraan mo.” Bulong na sabi niya. Gusto ko mang takpan ang tainga ko dahil ayaw kong marinig ang sasabihin niya ay hindi ko naman ginawa. “Patawarin mo ako. Dahil sa limang taon na iyon, dala dala mo sa dibdib mo ang hinagpis at pagkapuot mo sa akin. Gusto ko man sanang itama iyon noon ay hindi ko na nagawa. Sorry. I’m  really really sorry. At sana kapag sinabi ko sa iyo ang lahat. Pakinggan mo ang mga paliwanag ko at mapatawad mo ako sa kasalanan ko sayo.”

Lihim akong napalunok. Pinigilan ko ang panginginig ng katawan ko. Pinigilan kong kumilos na sana ay gusto kong kumawala sa yakap niya. Pinigilan ko ang sarili kong magsalita at sabihin sa kanyang demonyo siya. Hayop siya. Pero hindi ko lahat iyon nagawa dahil natatakot ako. Natatakot ako na magtalo na naman ang isip at puso ko sa mga gusto kong gawin.

“Sana, kapag nalaman mo na ang lahat, isipin mo kung gaano kita kamahal. Gaano ko kayo kamahal ng anak natin. Gaano ko kayo kamahal ng ipinagbubuntis mo ngayon. Mahal na mahal kita Alexander. Mahal na mahal.” Muli itong humugot ng malalim na hininga at niluwangan ang yakap sa akin at hinalikan ako sa nuo. Masuyong sumusuklay ang kamay sa buhok ko. At habang abala siya sa pagsuklay sa buhok ko, ay tumunog ang cellphone niya kaya maingat na inalis niya ang pagkakaunan ko sa braso niya para kunin ang cellphone at sinagot iyon.

“Napatawag ka Angel?” Tanong niya. Hindi ko na kailangang imulat ang mata ko dahil hindi naman siya lumayo para sagutin iyon kaya dinig na dinig ko ang mga sinasabi niya. “Maraming salamat ulit sa impormasyon. Kung ganun tama ang hinala ko na kakampi nga ni papa ang taong iyon. Hindi ko siya mapapatawad sa pagsira ng mga plano ko.” May galit sa bawat katagang binitawan niya. At ano na naman ang plano niyang iyon. At sino ang tinutukoy niya na kakampi ng baliw niyang ama na isa sa dahilan niya kung bakit ngayon lang siya nagpakita sa amin ng anak ko. O mas tamang sabihin ko, anak namin.

Kaya ba naging malapit agad ang loob sa kanya ni Zander dahil ramdam ng anak ko ang lukso ng dugo para sa kanyang tunay na ama. At ngayon, nasagot na ang isa sa katanungan ko. Kay Magnus nagmana ng katalinuhan si Zander. Sa pamilya nila. Taglay ng anak ko ang dugong Mondragon kaya siya biniyayaan ng mataas na IQ lvl na bihira lang sa mga mundo.

“Sige Angel. Muli, maraming salamat. Oo, sasabihin ko na sa kanya bukas.” Saka siya nagpaalam ng tuluyan sa kausap.

Bukas? Kung may aabutan ka pang bukas!

Muli siyang humiga sa tabi ko at muling ipinaunan sa braso niya. Ewan ko kung ilang oras akong naghintay na makatulog siya. Isa? Dalawang oras o higit pa siguro. Hanggangbsa tuluyan ko ng marinig ang mahinang paghilik niya.

Tulog na siya. At sigurado ako doon. Kaya naman kumilos ako para tumayo at hindi gumawa ng ingay para hindi siya magising.

“Pasensya ka na Magnus. Pero hindi ko kayang makisama sayo, hanggat nandito parin sa puso ko ang pagkapuot at galit ko sayo.” Mahinang boses na sabi ko habang nakatitig sa madilim na imahe niya. “At ako ngayon ang hihingi ng tawad sa gagawin ko. Ito ang hinihintay kong pagkakataon, ang makilala ko ang taong nakagawa sa akin ng masama noon.” Pagpapatuloy ko sa pagsasalita. Kahit alam kong hindi niya ako naririnig dahil sumasabay doon ang mahinang hilik niya. “Ang maghiganti at kamay ko mismo ang gagamitin ko para maramdaman ko, at makuha ang hustisyang matagal ko ng hinahangad dahil sa kahalayang ginawa mo sa akin.” Pero habang sinasabi ko ang mga katagang iyon ay kusang tumulo ang mga luha ko. Naninikip ang dibdib ko dahil nasasaktan ako sa katutuhanang ang taong minahal ko ngayon, ay ang taong kinamumuhian ko noon at magpahanggang ngayon. “Masakit pala ang katotohanan. Pero kailangan kong tanggapin.” Saka ako kumilos at lumapit sa drawer sa bedside table at kinuha ang itinago kong matalim na kutsilyo na ipinuslit ko sa kusina kanina. “Hindi mo ako masisisi ngayon Magnus. Kung sana noon pa na nakaalala ka na ay sinabi mo na ang lahat, baka mas napatawad pa kita. Pinaikot mo lang ako sa palad mo. At ngayon, nag iwan ka pa muli sa katawan ko.”

Maingat na naglakad ako at lumipat sa kabilang panig ng kama kung nasaan siya malapit. At doon ay abot na abot siya ng mga kamay ko. Isang turok lang ng kutsilyong hawak ko sa tapat ng puso niya, makakaganti na ako. At mabibigyan na ng katuparan ang hustisyang hinahangad ko.“

Hindi ko man siya maaninag ng maayos ay nakatitig ako sa kanya. Gumalaw siya, patihaya at tamang tama ang pwesto niya para sa gagawin ko. Hindi siya nagising. Patuloy parin siya sa mahinang paghilik.

“Lalayo kami ng mga anak mo, matapos kong isakatuparan ang plano ko. Kung mabubuhay ka man sa sa gagawin ko, huwag ka na lang ulit magpapakita sa akin. Dahil paulit ulit kong gagawin ang pagsaksak ko sayo.”

Nanginginig man ako, kumilos ang dalawang kamay ko para hawakan ang patalim at itinaas iyon patapat sa kanya. Tuluyan ng nagragasa ang luha ko sa mga mata ko. Ang sakit. Ang sakit sakit sa loob ko. Sa buong pagkatao ko.

“Mahal na mahal kita, mahal na mahal kita Magnus. Pero… pe-pero a-ang pag…pag mamahal na iyon ay hin-hindi nababagay sayo. H-hindi nararapat sayo. Ni..niluko mo..ni..niluko mo..mo a..ako.” halos hindi na ako makapagsalita ng maayos dahil garalgal na ang boses ko. Nanlalabo na ang mata ko dahil sa masaganang luha na nag uunahang lumabas sa mga ito. Ang kamay ko ay nanginginig habang hawak ang patalim na nakatapat mismo sa kanya. “Pag-pagsisisihan mo ngayon na nagpakita ka pa…”

Pilit kong kinakalma ang sarili ko. Dahil halos hindi ko na kayang igalaw ang katawan ko. Alam ko, hindi ko dapat isakamay ang paghingi ko ng hustisya sa ginawa niya. Pero nag uumigting sa pagkatao ko ang makaganti sa kanya.

“I….i-isa….. da….d-dalawa…pa…..paalam. pa…paalam Magnus.” Pero kalansing ng patalim ang sumunod na narinig ko dahil nabitawan ko mismo ang hawak at nahulog iyon sa sahig. Saka ako humagulgul ng iyak at padaosdos na naupo sa sahig.

“Aaahhhhhh! Huummmm. Mmmmmmm. Hummm.” Impit na iyak ko. “H-hin…hindi ko ka..kaya..hummmmm…. hin…hindi ko.. hindi ko..kaya.” patuloy ako sa pag iyak at hindi ko na namalayan na nakaupo na pala siya mismo sa harapan ko.

“Sorry sweetheart.” Halos hindi ko na marinig na sabi niya sa akin saka niya ako niyakap. “Patawarin mo ako dahil umabot pa tayo ng ganito.”

Gusto ko man siyang itulak palayo,wala ng lakas ang mga kamay ko dahil talagang nanginginig na ako. Halo halong emosyon ang nararamdaman ko at hindi ko mapangalan kong anong emosyon ang nagunguna sa mga nararamdaman ko.

Kumawala siya sa akin. At kinuha ang patalim sa sahig. Ipinahawak niya iyon sa akin kaya mas lalo akong napahagulgol ng iyak.

“Ituloy mo. Kung iyan lang ang makakapagpalubag ng galit mo sa akin. Tanggap ko. Tanggap ko na sa mga kamay mo ako magbabayad ng kasalanan ko sayo.” Hindi ko man aninag masyado ang mukha ng tignan ko siya. Ay nakita kong may kung anong kumislap sa mata niya. Luha. Umiiyak din siya kagaya ko.

“G-get out….g-get out.” Mahinang pagtataboy ko sa kanya dahil kahit na ano mang pilit ko sa sarili ko na ipatupad ang gusto ng utak ko, hindi naman sumusunod ang katawan at puso ko. Dahil nandoon parin ang katutuhanang mahal na mahal ko siya. “I s-said get out.“muli kong turan saka ko ibinato sa kung saan ang hawak kong patalim.

Sa una. Hindi siya kumilos. Isa, dalawa, tatlong minuto. Ewan ko, hanggang sa tuluyan siyang tumayo naglakad palabas ng silid namin.

Ng hindi na siya tanaw ng mga mata ko, nandoon na naman ang mga luha ko. Na ngayon, hindi ko na pinigilan ang tuluyang mapahagolgol ng malakas.

Ang akala ko ay madali lang gawin, pero napakahirap pala.

---

YuChenXi

#³³: Magnus

Humalik ako sa nuo niya. Bumalik ako sa silid namin ni Alexander ng masigurado ko ng tulog siya. Pasado alas dos na ng nadaling araw. Masuyong hinaplos ko siya sa pisngi. Nakapikit man siya ay napapansin na mugto ang mga mata niya. Namumula ang ilong dahil sa pag iyak niya. Mabuti na lang at wala silang klase bukas. Hindi na niya kailangang umabsent kung sakali dahil sa ayos niya ngayon.

Maingat na umupo ako sa gilid ng kama at pinagmasdan siya. Kahit hindi ako ang nakakaramdam, ay alam ko na napakabigat ng dinadala niyang emosyon ngayon. Kung hindi lang sa mga inilalagay kong gamot sa inumin niya sa umaga ay malamang sa emosyong dinadala niya ay maapektuhan ang bata sa tiyan niya. And thanks God, na walang nangyaring masama kanina. Matibay ang kapit ng bata sa sinapupunan niya.

“Muli, patawarin mo ako Alexander. Pangako ko sayo, wala na akong lihim na itatago sayo. Gagawin ko ang lahat para mapatawad mo ako. Mahal na mahal kita. Mahal na mahal kita at ng mga anak natin. Sana, dumating ang araw na tuluyan mo na akong mapatawad. At maghihintay ako na darating ang araw na iyon.”

Nagpalipas pa ako ng ilangbsandali na pinagsawa ko ang pagtitig sa kanya. Hanggang sa nagpasya na akong lumabas. Inayos ko ang kumot niya, at maingat na muling dinampian siya ng halik na ngayon, ay sa labi na niya. Hindi siya nagising pero gumalaw siya. Kahit papaano ay napangiti ako ng mahawakan niya ang kamay ko at niyakap iyon. Ingat na ingat ako na inalis ko ang pagkakahawak niya doon. Gusto ko man sanang manatili sa tabi niya ay hindi pwede dahil alam kong magagalit siya kapag ako ang una niyang nabungaran sa umaga pagkagising niya. Titiisin ko na muna ang hindi siya mayakap sa pagtulog ko. Ang hindi siya mahalikan kapag gising siya. Titiisin ko na muna ang lahat ng iyon hanggang sa tuluyan na niya akong mapatawad sa kasalanan ko.

Maingat na lumabas ako sa silid namin at tinungo naman ngayon ang silid ng anak namin. Gaya niya ay himbing na himbing na din ito sa pagkakatulog na hindi na namalayan ang mga nangyari kanina sa pagitan namin ng daddy niya. Pero hindi na ito dapat maisali pa sa away namin ng daddy niya, at alam kong ganun din ang nasa isip ni Alexander.

“Sleep tight baby, papa is always here for you, no matter what happened between me and your daddy. I love you baby.” Bulong ko ng dampian ko ng halik sa nuo nito. At inayos din ang kumot saka ako nagtuloy sa kwarto ko sa ikaapat na palapag para makapagpahinga na rin kahit papaano. At para may lakas ako na harapin na naman ang galit ni Alexander sa akin bukas.

=

“Daddy, where are we going?” Tanong ng anak namin sa kanya habang iniempake ang mga gamit nila sa isang malaking maleta kinaumagahan matapos ang nangyari kagabi. Nagulat na lang ako ng sana ay pupuntahan ko ang anak namin para batiin ng magandang umaga ay naabutan ko siyang iniimpake ang gamit nito.

“We are moving out. No more question. Just pack your things.” Seryusong sagot niya dito. Ako man ay hindi ko naman magawang pigilan siya dahil sa tuwing susubukan kong magsalita ay tatapunan niya ako ng masamang tingin. Ayaw man niya sigurong ipahalata sa anak namin ang mga nangyari ay alam kong nakakaramdam na si Zander. Gusto ko siyang pigilan at sabihing pag usapan namin ng maayos ang mga nangyari kagabi. Pero hindi ko naman mabuksan ang usaping iyon ngayong nasa harapan namin si Zander dahil alam kong ayaw niyang magtanong pa ng magtanong si Zander if what really happened. Gusto ko na ding sabihin na ako ang tunay na ama ni Zander. Pero hindi ako makikialam kong ano ang balak niya. Kung kailan niya sasabihin kay Zander na ako ang tunay nitong ama. Nasa sa kanya na iyon, para hindi na muling madagdagan pa ang mga kasalanan ko sa kanya. Hihintayin ko na lang na siya mismo ang magbukas ng usaping iyon.

Hahayaan ko muna siya, sisiguraduhin ko na lang na mababantayan ko sila ng maayos kahit nasa kabilang bahay sila.

“Daddy, how about papa Magnus? Why he didn’t pack his thing?”

“I said no more but’s and questions. Just do what ever I say.” May galit na sagot na niya dito dahilan para magulat at mapatingin sa akin ito.

“Just go baby.” Pagpapagitna ko dahil talagang nagulat ito sa galit na ipinakita niya dito. “Nandito lang ako sa bahay. Sundin mo na lang ang sabi ng daddy.” Mahirap man bigkasin ang mga katagang iyon ay kailangan. Dapat ipakita ko na walang problema sa pagitan namin ng daddy niya. “Moody lang ang daddy dahil pinapahirapan siya ng baby brother mo sa tiyan niya.” Tanging naging dahilan ko na lang dito. Hindi ito nagsalita at sinagot ang sinabi ko. Lumapit si Zander sa kanya at sa pagkabigla niya ay hinawakan nito ang tiyan niya. Parang gusto kong umiyak sa narinig kong sabi nito.

“Be good baby brother. Huwag mong pahirapan ang daddy natin. Para hindi tayo napapahiwalay kay papa.” saka humaplos pa ito doon. Napansin kong pinipigilan niya din ang mapaluha dahil dito. Pero mas nanaig sa kanya ang gustong pag alis ng bahay kaya hindi na pinansin ang sinabi ng anak namin. Tumalima naman si Zander at tinulungang nag empake ng kaya niyang gawin. Saka hawak ang librong bigay ko lumapit ito sa akin.

“Babalik din kami agad papa. Fighting. Huwag mong hayaang lumipas ang mga araw na wala kang ginagawa. Mahal ka ni daddy. Mahal ka namin ni daddy.” Bulong nito sa akin ng niyuko ko ito para yakapin.

“I will baby. Just take good care of daddy and your baby brother. I will take you back in our house soon.” Sagot ko naman dito.

“Lets go.” Tawag niya kay Zander, ni hindi na tumingin sa akin at hinila na palabas ang maleta.

“We will wait for you papa. Bye bye.” Paalam pa ng anak ko sa akin. Kaway na lang ang tanging nagawa ko.

Kahit masakit sa akin ay ngumiti ako sa anak ko at hindi ipinakita ang sakit na nararamdaman ko dahil mapapalayo na naman sila sa akin. Dibali naisip ko. Nasa kabilang bahay lang sila. Kaya hindi naman malayo talaga. Pero mas mahihirapan akong kuhanin ulit ang tiwala niya ngayon, wala sila sa bahay.

Sinalubong sila ng guard sa baba at kinuha sa kanya ang maleta at sinamahan na silang maglipat bahay. Habang ako, ay nakatanaw na lang sa kanila habang lumalayo sila sa akin. Sinalubong siya nina mama at Farrah. Na nakita ko namang napatingin sila sa akin.

Kahit papaano, sa tingin nila ay hindi ko na nakitaan ng galit. Malamanh may galit pa sila. Pero hindi gaya ng galit ni Alexander sa akin.

“Mahal na mahal kita Alexander. At gagawin ko ang lahat,para lang bumalik ka sa piling ko. Bumalik kayo ng mga anak natin sa piling ko.” Mabibigat man ang mga naging hakbang ko para bumalik sa loob ng bahay ay kailangan. Hindi ko kailangang ilugmok ang sarili ko sa pagmumukmok sa mga nangyari. Kailangan ko na lang gumawa ng ibang paraan. Paraan para tuluyan na akong mapatawad ng asawa ko. Pero kasabay niyon, ay dapat ko na ding isipan ng paraan para mawala sa landas namin ang Jace na iyon at mapatigil si papa sa mga masama niyang balak sa anak ko.

Oo, si Jace ang nagpadala ng sulat na iyon sa mag magulang niya. At alam kong galing kay papa ang utos na iyon. Sa koneksyon ng papa ay alam na niya ang mga nangyari limang taon na ang nakakaraan. Hindi na bago iyon, dahil kapag siya ang kumilos ay pulilyado. At iyon ang dapat kong paghandaan. Dahil kapag nalingat ako. Ay siguradong magtatagumpay ito. At magtatagumpay din si Jace na kunin ang asawa ko.

= Day 1 for chasing Alex back:

“Pasok ka.” Pagpapatuloy sa akin ng mama ni Alexander. Pero bago pa man ako makahakbang sa pintuan papasok ay bumalibag na ang pintuan sa kwarto nito. Ito ang unang beses na pinapasok na ako ng mama niya simula ng umalis sila sa bahay. Isang buwan na ang nakakaraan mula ng umalis sila sa bahay. At hindi na din siya pumapasok sa eskwelahan dahil patapos na din ang school year.

“Pagpasensyahan mo na ang asawa mo Magnus. Ako man ay nahihirapan ding muli kang tanggapin dito sa bahay pero kailangan dahil legal ka ng asawa ng anak ko.” Sabi ng mama sa akin.

Oo, nangingilag na din sila sa akin. Si Zander na lang ang hindi dahil hindi pa nito alam ang katutuhanan kung bakit hindi kami nag uusap ng daddy niya.

“Tanggap ko po lahat ng mga tinatamasa ko ngayon dahil ako po ang may kasalanan, pero nakahanda akong maghintay hanggang sa tuluyan niyo akong mapatawad.” Sabi ko dito.

“Sige, hindi ka man maharap ng asawa mo, tatawagin ko na lang ang anak mo na ngayon ay nagbabasa kasama si Farrah.”

“Maraming salamat po mama.“halos hindi ko na maibigkas ang salitang mama dito. May karapatan pa ba ako na tawagin itong mother-in‐ law?

“Tawagin mo lang akong mama, ayos lang sa akin. Pero hindi ibig sabihin non ay okay na sa akin ang lahat ng pagkakamali mo.”

“Salamat pong muli mama.”

Nagpaalam na itong muli sa akin at tinawag nga ang anak ko. Tuwang tuwa na tumakbo pababa ng hagdan si Zander at agad na nagpakarga sa akin ng makalapit sa akin.

“Mmm, namiss kita baby.” Bulong ko ng yumakap ito sa akin. Kahit araw araw ko naman itong nakikita ay iba talaga iyong pakiramdam na nasa bahay sila. Sinusundo ko ito sa tuwing gusto niyang pumunta sa bahay. Namamasyal din kaming dalawa kahit gusto nitong kasama ang daddy niya. But still, laging rason ko ay dahil lang sa paglilihi ng daddy kaya ayaw niyang sumama.

“I miss you too papa. And I know, daddy miss you too.” Sabi nito sa akin.

“Yeah baby, ang I really miss daddy too.”

“Kailan ba mawawala ang paglilihi ng daddy, papa?” Iyon ang lagi niyang tanong sa akin. At ang lagi ko namang sagot ay hindi ko alam, dahil iyon naman ang totoo, hindi ko alam kung hanggang kailan ang galit niya sa akin.

“As I always say baby, wala tayong kasiguraduhan diyan. Baka umabot pa hanggang sa manganak ang daddy.” Sagot ko na ipinagdasal na sana naman huwag umabot ng ganung katagal ang galit niya sa akin. Eh paano kung kahit nakapanganak na siya ay galit parin siya sa akin.

Hindi ko tuloy mapigilan ang mapabuntong hininga dahil doon. Pero gaya ng sabi ko, maghihintay ako, kahit gaano man iyon katagal basta mapatawad na niya ako.

Nagkwentuhan, nagkulitan pa kami ng anak ko at sabay na nagbasa ng mga libro. Sinasagot ang ilan niyang katanungan. Doon namin inubos ang oras namin bago ako tuluyang nagpaalam sa kanya na uuwi na at babalik na lang ako ulit bukas. Ayaw man sana nito at gustong doon ako matulog ay nagalit lang si Alexander at matalim na nakatingin sa akin. Kaya wala akong nagawa kundi tuluyang magpaalam dito. At mabibigat ang mga paa kong bumalik ng bahay.

= Day 2:

Gaya ng dati, palapit pa lang ako sa bahay nila ay agad na pumapasok sa loob siya sa loob kapag nasa labas siya  napapabuntong hininga na lang ako habang palapit sa bahay nila dahil alam kong hindi niya ako haharapin. Pero ayos lang basta araw araw akong manunuyo sa kanya kahit hindi man niya ako harapin. Ipapakita ko sa kanya ang pagpupursigi ko na makamtam ang pagpapatawad niya.

May dala dala akong bulaklak at mga sariwang prutas. Na lagi niyang kinakain sa tuwing gabi. Nakakamiss na ang gabing lagi siyang nagigising sa tuwing gutom siya at gigisingin ako. Sana naglilihi parin siya kapag gusto na niya akong patawarin dahil gusto ko ulit maramdaman na nagiging parte ako ng paglilihi niya.

“Pasensya ka na hijo. Sadyang ayaw kang makausap ni Alex.” Si mama na naman ang humarap sa akin. Sa kanya ko na inabot ang dala kong mga prutas at ang bulaklak ay nanatiling hawak ko.

“Okay lang iyon mama, basta a araw arawin ko na lang ang pagpunta dito. Na sana hindi kayo magsawa sa pagtanggap sa akin.”

“Nakikita naman namin ang pagpupursigi mo hijo. Kaya ayos lang. At oras na napatawad ka na ng anak ko. Mabubuo na ulit ang tiwala namin sayo.”

Tumango ako. At gaya ng dati, tinawag na naman niya si Zander para ito ang makausap ko. Maka bonding man lang sa maikling oras ng pagdalaw ko sa kanila.

“I love you papa.”

“I love you too baby. At sabihin mo kay daddy na mahal na mahal siya ni papa okay. At kapag kakausapin mo ang baby brother sa tummy ni Daddy, huwag mong kakalimutang ikwento ako sa kanya huh!”

“Opo naman papa. Lumalaki na din tummy ni daddy. Ganito oh.” Sabay pakita at hinawakan nito ang sariling tiyan. Matatawa sana ako dahil hindi naman halos lumaki gaya ng sabi niya dahil wala pa yatang isang sintemetro ang pagkakasabi niya

“Kaya nga baby. Kaya lagi mo lang kakausapin ang baby brother okay. Para maging matalino din siya kagaya mo paglabas niya.”

“Opo papa. Gagawin ko iyan. Ako din ang magtuturo sa kanya kapag lumabas na siya.”

Tumango ako saka masuyong sinuklay ang buhok niya gamit ang mga daliri ko. Hanggang sa tuluyan na naman akong magpaalam dito.

= Day 3:

Day 4:

Day 5:

Day 6:

Hanggang sa umabot na naman ng isang buwan ang panunuyo ko sa kanya. Pero hindi parin niya ako kinakausap at hinaharap.

At sa ika dalawampung siyam na araw ng pagdalaw ko. Nataon na wala sina Zander at ang mama. Pati na rin sina Farrah at Xydel dahil namasyal sila. At alam kong naiwan siya sa bahay dahil hindi ko siya nakitang kasama nila.

Nag doorbell ako pero walang sumagot. Mabuti na lang nag iwan ng susi sa akin si mama. Dahil sina mama, Xydel, at Farrah ay tuluyan ko ng nakamit ang kapatawaran nila. At ngayon tinutulungan na nila akong kuhanin na ng tuluyan ang loob ng asawa ko. Kaya alam ko, kaunting tiis na lang. Makukuha ko na din ang kapatawaran niya. Alam ko. Kulang pa ang effort ko para mapatawad ako. Pero ito na ang lahat ng nakakaya ko. Kahit wala sila sa bahay ng anak namin ay sinisigurado ko naman na araw araw akong pupunta dito sa bahay nila kahit hindi niya ako hinaharap at halos ayaw niya akong makita. Nangingilag siya. Siguro dahil ayaw na niyang maulit ang nangyari sa huling gabi nila sa bahay. Ang halos muntik na talaga niyang isakatuparan ang paghihiganti niya sa akin.

Maingat na pumasok ako ng bahay ng maisarado ko ang gate. Pero pagbukas ko pa lang ng pinto ay isang lumilipad na flower vase ang sumalubong sa akin. At dahil sa hindi ko iyon inaasahan ay tumama iyon sa nuo ko bago iyon tuluyang nahulog sa sahig.

Damn! Nakaramdam ako ng pagkahilo. At naramdaman ko na lang na may kung anong likido na umaagos sa nuo ko.

Dugo. Nasugatan ako. At hindi lang basta sugat dahil naramdaman ko na malaki ang naging hiwa nun. Pero hindi ko na ipinahalata sa kanya ang hilo na naramdaman ko.

“Umalis ka na. Hindi lang iyan ang matitikman mo kapag hindi ka pa umalis.” Mababang tuno na sabi niya sa akin at matalim ang naging tingin.

Pinilit kong pinakalma ang sarili ko. Yes, I deserve it. Kaya ayos lang. Kinuha ko mula sa bulsa ng pantalon ko ang panyo at itinakip iyon sa nuo ko. At nagpatuloy sa paglakad papasok sa loob. Lilinisin ko na lang pag uwi ko. Total naman kumpleto ako sa gamit doon. Ang mahalaga ngayon ay ang makausap ko siya. Ngayon pa at nagpakita na siya sa akin ng tuluyan kahit pa man na sinalubong niya ako ng paghagis ng vase.

Hindi pa man ako tuluyang nakakaporma ay isa na namang bagay ang sumalubong sa akin pero sa pagkakataong iyon ay naiwasan ko na. Deretso tumama sa may pintuan.

“Baka gusto mong unan na lang ang itapon mo. Baka magalit sayo sina mama kapag sinira mo lahat ng gamit dito sa bahay niyo. Or gusto mo munang umuwi sa bahay at doon mas marami kang mababasag na gamit.” Hinaluan ko ng biro na sabi ko sa kanya. Ipinilig ko pa ang ulo ko dahil bahagyang nanlabo ang mata ko habang hawak ng isang kamay ko ang panyo para mapigilan ang pag agos ng dugo sa nuo ko.

Pilit na pinatatag ko ang sarili ko. Alam ko kapag hinayaan ko pa ang sugat sa nuo ko ng ilan pang mga minuto ay baka mawalan na ako ng dugo at magiging sanhi na mawalan ako ng malay. Pero kailangang makausap ko man lang siya. Kahit saglit lang dahil miss na miss ko na talaga siya.

Napansin ko din na umumbok na ang tiyan niya dahil three months na ang baby namin sa tiyan niya. Hindi ko mapigilan ang gumuhit ng ngiti sa labi ko habang nakatingin ako sa tiyan niya.

“Sabi kong umalis ka na. Wala tayong pag uusapan. Dahil simula ng umalis kami ng bahay mo pinuputol ko na ang ugnayan ko sayo.” Galit na pagtataboy niya sa akin.

“Nasasabi mo lang iyan dahil galit ka sa akin. At kahit sabihin mo man iyan, hindi mababago niyon na asawa parin kita.” Sagot ko sa kanya. “Alexander, sweetheart. Miss na kita. Miss ko na kayo ni Zander at ang baby natin sa tiyan mo.” Sabi ko sa kanya at nagsimulang maglakad palapit sa kanya. Hindi siya umatras o gumalaw sa kinatatayuan niya. Kaya kahit papaano ay nabuhayan ako ng loob na mas lumapit pa sa kanya. At ang una kong ginawa ng maabot na siya ng mga kamay ko ay ang haplusin ang tiyan niya na nakapagpapiksi sa kanya. At isang mabilis na sampal ang dumapo sa pisngi ko.

Yes, it’s okay. Sa loob loob ko. Basta hayaan lang niya akong haplusin ang tiyan niya para kahit papaano ay maramdaman ko ang init ng baby namin na nasa sinapupunan niya. “Lumalaki na siya.” Sabi ko habang patuloy parin ako sa paghaplos sa tiyan niya. “Nagpa ultrasound ka na ba? Kumusta ang heartbeat ng baby natin.” Pagpapatuloy ko. Ng hindi ko pa itinigil ang paghaplos sa tiyan niya ay isa na namang sampal ang pinakawalan niya. Pero hindi ako natinag. At bago pa man niya ako ulit masampal sa ikatlong pagkakataon ay yumakap na ako sa kanya at nakalimutan ko na na hawak ko ang nuo ko na tinamaan ng vase kanina at hayon na naman ang pag agos ng dugo doon. Pero wala na akong pakialam doon.

Tumulo ang luha ko ng tuluyan ko na siyang nayakap ng mahigpit kahit nagpupumiglas siya na makawala sa akin ay hindi ko siya pinakawalan. Namiss ko siya ng husto nag mayakap siya ng ganito. Pero ang lakas ng mga braso kong nakayapap sa kanya ay unti unting nawala, dahil nakaramdam na ako ng panghihina at nanlalabo na rin ang mata ko dahil nadaluyan na ng dugo doon. At bago pa man mapatakan siya ng dugo ay pinakawalan ko na siya kahit ayaw ko man sana siyang bitawan.

Nakatitig siya sa akin. Blanko ang ekspresyon ng mukha niya habang nakatingin sa dugong umaagos sa kaliwang bahagi ng mukha ko. Pinulot ko ang panyo na nalaglag sa sahig at muli ko iyong itinakip sa sugat sa nuo ko. Kumilos pa ako na kumuha ng tissue na nasa malapit lang at pinunasan ang sahig na natuluan ng dugo ko. Bago ako muling humarap sa kanya.

“Gusto ko pa man sana magtagal dahil hinayaan mo akong mayakap ka. At umaasa ako dahil doon na iyon na ang simula na mapatawad mo ako.” At ngumiti ako na naging mahinang pagtawa. “Pero, baka maubusan na ako ng dugo, at baka hindi ko na mahintay ang pagpapatawad mo kapag nagtagal pa ako dito at iyon ang hindi ko papayagang mangyari. Gusto ko pang mapatawad mo ako at makitang maisilang ang anak natin. Kaya, uuwi na muna ako. Basta isipin mo at lagi mong tatandaan, mahal na mahal kita. Mahal na mahal ko kayo ng mga anak natin.” Hindi ako nakarinig ng sagot mula sa kanya kaya naman tumalikod na ako at nagsimulang maglakad palabas ng bahay. Nanlalabo na talaga ang paningin ko habang pauwi ako. At kung lilingon pa ako ay baka tuluyan na akong mahilo at sa mismong kinatatayuan ko pa ako bumagsak. Kaya kahit gustong gusto ko pa sana siyang lingunin ay tiniis ko na lang na huwag ng gawin. Kailangan kong makauwi muna sa bahay para linisan at gamutin ang sugat ko.

Mabagal at mabibigat ang naging hakbang ko na halos hindi na ako makauwi. Ng malapit na ako ay sinalubong ako ng guard na nasa gate at tinulungan akong makapasok.

“Salamat Gardo. Pwede niyo na akong iwan. Kaya ko na ang sarili ko.” Pasasalamat ko ng makapasok na ako ng bahay at agad na tinungo ang ikaapat na palapag kung saan ang mga gamit ko sa panggagamot.

Damn! Halos hindi ko na mahawakan ng maayos ang panlinis ko ng sugat ko dahil sa panginginig ko dala ng marami ng dugo ang nawala sa akin. Pero pinilit ko paring linisan at gamutin ang nuo ko, iyon lang hindi ko na alam kong tama pa ba ang ginagawa kong paglilinis dahil para ng umiikot ang mundo ko. Pero sandali na lang. Malilinisan ko na din at matatapos ko na ang paglagay ko ng gamot.

Nanghihinang ibinaba ko ang mga pinanglinis ko at gamot na ginamit ko na ipinangpahid mismo sa sugat ko. Pero hindi na kinaya ng katawan ko ang panghihina ko. Ni hindi na ako nakainum ng gamot at tuluyan na akong nawalan ng malay.

=

“Kumusta ang pakiramdam mo?“tanong sa akin ni Angel ng magmulat ako ng mata? Anong nangyari? Bakit nasa silid ko si Angel? “Nakialam na ako sa gamit mo. Mabuti na lang at naiwan ko ang cellphone ko sa laboratory room dahil kung hindi, malamang nilalamayan ka na ngayon.” Paliwanang niya na nahulaan ang mga nasa isipan ko.

“Ilang oras akong nakatulog?” Tanong ko sa kanya at hindi pinansin ang sinabi niya pero ng subukan kong bumangin para sana umupo ay nanghihina parin ang katawan ko kaya naman muli akong nahiga. Ang sakit ng ulo ko kasama na ang katawan ko at hindi pa bumabalik ang lakas ko.

“Hindi lang ilang oras Magnus. Kundi ilang araw kang walang malay. At nagdileryo sa taas ng lagnat mo dahil sa sugat sa nuo mo.”

“Ilang araw?” Pang uulit ko.

“Oo, tatlong araw, at ikaapat na araw na ngayong nagising ka na.” Mabilis na sagot niya habang abala sa pagtuturok ng hiringelya sa nakakabit na suwero sa kamay ko.

“What! No, kailangan kong puntahan ang mag ina ko.” At pilot na bumangon kahit hindi ko pa kaya. Nalaglag pa ako sa kama ng pilitin kong tumayo. Napamura na lang ako ng sunod sunod dahil nanginginig ang katawan ko at walang lakas. “Damn it. Damn it.” Galit na mura ko. Halos mabunot pa ang suwero sa kanya ko dahilan para dumugo iyon.

“Huwag mo munang pwersahin ang sarili mo.“sabi niya sa akin at inalalayan akong makatayo at muling ipinahiga sa kama. “Gusto mo bang sabihin ko kay Alex ang kalagayan mo ngayon?” Pagkuway tanong niya ng maiayos ako sa pagkakahiga.

“Hindi. Hindi niya kailangang malaman na ganito ang kalagayan ko.” Mabilis na sagot ko. Hindi niya dapat ako makita na nanghihina. Dapat ipakita kong malakas ako at hindi kailanman magpapatalo lang sa sakit ng katawan.

“Pero siya ang dahilan kung bakit halos mamatay ka na. Paano kung hindi ako dumating? Paano kung nahuli ako ng kahit na ilang oras lang.” Panunumbat niya. “Magnus, kung sa hapong iyon at hindi ako dumating ng gabi at pinagpabukas ko pa ang pagkuha sa cellphone ko, malamig na bangkay ka na sana ngayon. Alam mo ba kung ano ang ayos mo ng nakita kita.” Ang inilagay mong gamot sa nuo mo, ang inilagay mong plaster sa nuo mo ay naalis. Umaagos ang dugo sa nuo mo na halos pinanghilamos mo na ang sarili mong dugo. Dinatnan kita na halos wala ng buhay, malamig ang katawan. Naninigas na ang katawan mo.“ Mahabang lintaya niya kaya hindi ako nakaimik sa mga nalaman ko mula sa kanya. Kung ganun utang ko ang buhay ko sa kanya. Dahil kung hindi siya dumating malamang nga patay na ako at mas hindi ko na mahihintay ang pagpapatawad niya at makitang maisilang ang anak namin. “Magnus, kaya nakikiusap ako sayo, bilang isang kaibigan. Isipin mo naman ang sarili mo. Isipin mo na hindi lang dapat siya ang iniisip mo. Dahil kung pinabayaan mo ang sarili mo, mas hindi mo maalalagaan ang mga mag-iina mo.” Sumbat niya sa akin.

Napabuntong hininga ako at pumikit ng mariin. Wala akong masabi at pwedeng isumbat sa maninermon niya sa akin.

“Simula ng iwan ka nila at lumipat sa kabilang bahay, hindi ka na nakakain ng maayos gaya ng sabi ni Joy ng magpatulong ako sa kanya. Hindi ka na din gaya ng dati na masiglang haharap sa mga ginagawa mong obra. Dalawang buwan na Magnus. Ayusin mo muna ang sarili mo bago mo ayusin ang gusot niyong mag asawa. Dahil kung hindi mo kayang ayusin ang sarili mo, mas lalong hindi mo maaayos ang relasyon niyo ng asawa mo.” Dagdag sermon pa nito. Pero tama siya. Halos natuon na lahat ng pansin ko kay Alexander. Ang makuha agad ang kapatawaran niya dahilan nakalimutan ko ang ibang dapat kong gawin na nasa paligid ko.

“Bilang isang kaibigan sana hindi mo masamain ang pakikialam ko. At sana isipin mo ang mga sinabi ko.” Saka nito sinabayan ng talikod sa akin. “Naihanda ko na ang gamot mo ngayon na pwede mong inumin total naman gising ka na. Pero kung gusto ng inject nasa drawer mo lang sila. Kung wala ka ng gustong ipagawa sa akin. Mauuna na ako. At ang payo ko sayo, alagaan mo ang sarili mo.” Sabi nito. Ni hindi na niya ako hinintay na magsalita o magpasalamat man lang. Pero saka na lang. Dahil magkikita pa naman kami.

Muli akong humugot ng malalim na hininga. Saka ko iginala ang paningin ko sa paligid ng silid ko. Maayos na ang lahat. Napalitan na ang mga gamit na nasira ni Alex ng nagwala siya. Ang kabenet na nabasag ang salamin ay napalitan narin ng bago. Parang walang pinagbago iyon kumpara sa dati nitong ayos noon.

Kung hindi nga siguro dumating si Angel ng gabing nawalan ako ng malay, malamang hindi ko na nakikita ngayon ang mga nakikita ng mata ko. At hindi ko na rin sana makikita ang mag-iina ko.

Pumikit ako. At muling pinayapa ang pakiramdam ko. Mahinang mahina parin ang katawan ko. At halos hindi ko nga maigalaw ang kamay, paa ko dahil nanginginig sila sa tuwing tatangkain kong igalaw. Ganun ba talaga kalala ang nagyari sa akin ng gabing iyon. Malamang oo.

Pero pinilit kong abutin ang laptop ko na nasa kabilang panig lang ng kama. Gusto kong makita ang ayos ko ng gabing iyon. Gusto kung tignan ang halos mamatay na ako gaya nga ng sabi ni Angel.

Kaya naman kusang kumilos ang kamay ko kahit nanginginig parin sila at binuksan ko ang laptop ko at tinignan ang cctv na nasa mismong loob ng kwarto ko dito sa ikaapat na palapag. Inirewind ko iyon. Hanggang sa tuluyan ko na ngang makita at mapanuod ang nangyari ng gabing iyon.

Mula ng nawalan ako ng malay mismo sa kinauupuan ko ay nalaglag pa sa sahig ang mga ginamit kong pinanglinis ng sugat ko. At sa pagbagsak ko sa upuan ay natanggal nga ang plaster na inilagay ko at nasagi ng mismong kamay ko ang sugat sa nuo ko dahilan para muling magdugo.

Napangiwi pa ako habang pinapanuod ko ang masaganang dugo na umaagos mismo sa mukha ko at gaya nga ng sabi ni Angel, halos naligo na ako sa sarili kong dugo. Past forward ko ang kuha sa cctv at lumipas pa nga ang isa’t kalahating oras bago siya dumating. At tama na naman siya sa ikinuwento niya. Na nanigas na nga ako sa kinauupuan ko. At tarantang taranta siya na agad na humingi ng tulong mula sa baba na agad naman siyang dinaluhan ng mga ito. Dahil isa din siyang doktor, ay hindi na niya kinailangang tumawag ng medic dahil siya na mismo ang nag asikaso sa akin. Nagpatulong na lang siya sa iba na nasa bahay na iabot ang mga kailangan niya. Hanggang sa tuluyan na nga niya akong maisalba matapos niya akong i-CPR at lagyan ako mismo ng oxygen. Ng matapos iyon muli kong pinast-forward ang kuha at sa tatlong araw na wala akong malay ay siya mismo ang nag alaga sa akin hanggang nga sa magising ako.

“Thank you Angel.” Naibulong ko na lang at maingat na itiniklop ang laptop ko at inilagay iyon sa gilid ng higaan ko.

Muli, napabuntong hininga ako at pumikit ng mariin. Hanggang sa tuluyan na naman akong gupuin ng antok sa pagkakapikit ko.

=

“Mmmm.” Mabigat ang pakiramdam ko na parang may nakadagan na kung ano sa katawan ko kaya naman pinilit kong nagmulat ng mata kahit gustong gusto ko pang matulog.

Nakatulog pala ako ulit ako ng magising ako kanina matapos kong mapanuod ang kuha sa cctv.

Anong oras na ba? Biglang kumalam ang sikmura ko? Gutom na nga ako. Pero hindi iyon ang mahalag ngayon, dahil ang mas natuon ang pansin ko ay ang bagay na mabigat sa kanang bahagi ng katawan ko. Kaya naman ibinaling ko ang paningin ko doon.

Kumurap pa ako at muling napapikit. Tama ba ang nakikita ng mga mata ko? O nananaginip lamang ako?

At kung panaginip man ito. Sana hindi na nga ako magising pa.

---

YuChenXi

#³⁴: Alex

Dalawang buwan na mula ng umalis kami sa bahay niya at ngayon, tatlong buwan na din ang bata na nasa sinapupunan ko.  At sa unang buwan na pag alis namin sa bahay ni Magnus ay hindi siya pinatapak ng mama, ni papa na kahit sina Farrah at Xydel dito sa bahay. Pero nitong pangalawang buwan na ay hinayaan na nilang makalapit at makapunta siya dito sa bahay na siyang ikinais ko sa kanilang lahat. Bakit nila hinahayaang tumapak siya sa bahay.

Inaway ko pa sina mama dahil doon pero hindi nila ako pinakinggan at hinayaan lang siya ng mga ito na piliting lapitan ako pero bago pa man na makalapit sa akin ay sinisigurado ko ng nakasarado na ang pintuan ng kwarto ko at wala ni sino man sa kanila ang makakapasok. Kahit pa si Zander na palagi akong kinakatok sa tuwing darating si Magnus at may dalang mga bulaklak at mga prutas.

Hindi niya ako madadaan sa pabulabulaklak niya. Hindi mabubura ng mga prutas na dala niya ang katutuhanan. Dahil siya ang lalaking isinumpa ko ng higit limang taon. At ngayon, hindi ko siya basta basta napapatawad kung iyan ang inaakala niya. Hindi ako papatalo sa nararamdaman ko. Sa pagmamahal ko sa kanya. Oo, mahal ko siya. At dahil doon ay iyon ang nagtutulak sa akin na kalimutan ang lahat. At ibaon sa limot ang nakaraan. But… no.. kailangan niyang maghirap. Kailangang magbayad parin siya kahit mahal ko siya. Kaya pahihirapan ko siya. Kung mahal niya ako, masasaktan siya kapag patuloy ko siyang lalayuan. At kung hindi ko siya mapasakitan sa physical, papasakitan ko naman siya sa emosyonal na paraan.

“Daddy ayaw mo ba talagang sumama?” Tanong ng anak ko. Nagbibihis na ito ngayon dahil family bonding sana namin. Sina mama, Farrah at Xydel kasama ang anak ko. At sana kasama din ako pero tinatamad ako.

“Kayo na lang Zan. Wala ako sa mood.” Tanging sagot ko na lang dito dahil iyon naman ang totoo.

Lumapit ito sa akin at gaya ng ginagawa niya humaplos na naman ito sa tiyan ko.

“Baby Brother, masyado mo na yatang pinapahirapan ang daddy natin. I said be good. Pero hindi ka nakikinig.” Seryusong kausap nito sa tiyan ko. Hindi ko tuloy alam ang magiging reaksyon ko dahil sa ginagawa ng anak ko. Na ta-touch ako sa pagiging mabuting anak ng anak ko.

“Just go Zan. Kanina pa naghihintay sina mama sa baba.” Sabi ko dito saka masuyong sinuklay ang buhok niya gamit ng daliri ko. “Huwag kang maglilikot at huwag kang lalayo kina mama okay.” Paalala ko pa dito.

“Yes daddy. Huwag kang mag alala. Magpapakabait po ako.”

“Okay. Sige na. Go.” At magkaagapay na nga kaming bumaba. Muli man nila akong niyayang sumama ay parehas parin ang naging sagot ko. Tumanggi parin ako sa kanila. Kaya naman naiwan akong mag isa ng bahay.

Ang una kung ginawa ng mag isa na ako ay tinungo ko ang kusina. Maghahapon na naman kasi kaya gutom na ako. Saka nandoon na naman ang pakiramdam ko na inaantok. Hindi naman sa umaga ako sinusumpong ng paglilihi ko pero kapag tumongtong na ang alas tres ng hapon doon ko na nararamdaman ang pagkahilo ko. At ang pag kaantok ko. At nandoon ang pag uumigting ng pakiramdam ko na gusto kong maamoy si Magnus. Dahil siya talaga ang pinaglilihian ko. Pero pinipilit ko ang sarili ko na ibaling sa iba ang pansin ko. At pinapahirapan man ako ng paglilihi ko ay kinakaya ko. Pasasaan bat mawawala na at matatapos na ang buwan ng paglilihi ko.

Pero naisip ko, paano kung abutin pa hanggang sa manganak ako ay patuloy ako sa paglilihi, dahil mayroong ganun. Saka lang mawawala ang paglilihi kapag nanganak na ang isang buntis. Pero iba naman siguro sa akin. Dahil hindi naman ako babae.

Huh! Ewan ko. Saka ko na lang iisipin ang bagay na iyan. Ang mahalaga ay makakain muna ako bago matulog. Kasi parang hinihila ako ng kama at gusto ko ng mahiga.

Ng nasa kalagitnaan ako ng pagkain ko ng mga prutas na dala ni Magnus kahapon ay nakarinig ako ng doorbell kaya naman lumingon ako. Kita sa bintana ng kusina ang gate ng bahay kaya nakita ko kung sino iyon. Si Magnus.

Nandoon ang biglang galit na naman na naramdaman ko pero dahil oras na naman ng sumpong ng paglilihi ko ay natatabunan iyon ng kagustuhang makita ito. Kaya naman minadali ko ang pagkain ko ng makita kong binuksan na niya ang gate at tuluyang makapasok.

Inabangan ko siya sa may pintuan at hawak ang isang vase na hinintay na bumukas ang pinto. At ng masigurado ko ng papasok na siya isinalubong ko sa kanya ang vase pabato sa kanya.

Hindi niya ito naiwasan dahil nagulat siya at tumama iyon sa nuo niya bago pa man bumagsak iyon sa sahig.

Pero para akong nakaramdam ng panlalamig ng makita ko ang dugo sa nuo niya. Pero hindi naman niya iyon pinansin bagkus kinuha lang niya ang panyonsa bulsa ng pantalon at itinakip iyon. Pero dahil hindi naman niya ininda iyon ay kumuha pa ako ng isang bagay at muli iyong ibinato sa kanya pero sa pagkakataong iyon ay naiwasan na niya.

“Umalis ka na. Hindi lang iyan ang matitikman mo kapag hindi ka pa umalis.” Galit na sabi ko sa kanya. Kahit ang totoo ay nanginig ako ng makitang puno na ng dugo ang panyo na nakatakip sa sugat sa nuo niya.

“Baka gusto mong unan na lang ang itapon mo. Baka magalit sayo sina mama kapag sinira mo lahat ng gamit dito sa bahay niyo. Or gusto mo munang umuwi sa bahay at doon mas marami kang mababasag na gamit.” At nagawa pa niyang magbiro ngayon. Pero napansin ko ang pagpilig ng ulo niya at pilit na tumindig ng tayo saka nagsimulang humakbang palapit sa akin.

Sabi kong umalis ka na. Wala tayong pag uusapan. Dahil simula ng umalis kami ng bahay mo pinuputol ko na ang ugnayan ko sayo.“ Nilangkapan ko ng galit ang boses ko at pilit na pinatatag ang mga iyon. Dahil kung hindi pa siya aalis at uuwi para gamutin ang sugat niya ay maari siyang mawalan ng dugo at mawalan mismo ng malay dito sa bahay. At iyon ang hindi ko kayang makita. Oo, hinangad ko talaga na pasakitan siya sa pisikal pero ng makitang hindi niya iniinda ngauon ang sugat sa nuo niya ay para akong nanlulumo.

“Nasasabi mo lang iyan dahil galit ka sa akin. At kahit sabihin mo man iyan, hindi mababago niyon na asawa parin kita.” Sabi niya at patuloy na lumapit sa akin. Hindi ko ngayon alam ang gagawin ko. Nagtatalo ang isip at puso ko. Ang sabi ng isip ko, lumayo ako. Humakbang paatras pero ang puso ko ay naghihintay na makalapit siya. At ganun nga ang nangyari, hindi din nakisama ang katawan ko at nanatili lang akong nakatayo at hinintay ang tuluyan niyang paglapit. “Alexander, sweetheart. Miss na kita. Miss ko na kayo ni Zander at ang baby natin sa tiyan mo.” Sabi niya saka niya inabot ang tiyan ko na may maliit ng umbok. At masuyo iyong hinaplos. Ramdam ko ang init na nagmumula sa kamay niya. Hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya habang nakatingin siya sa tiyan ko at nakikita ko ang katutuhanan ng sinabi niya na miss na miss na nga niya kami. Pero kumilos ang kamay ko para sampalin siya. Hindi lang isa kundi dalawa. Kahit iyon man lang ay maiparamdam ko na galit parin ako sa kanya. “Lumalaki na siya.” Sabi ko habang patuloy parin ako sa paghaplos sa tiyan niya. “Nagpa ultrasound ka na ba? Kumusta ang heartbeat ng baby natin.” Hindi man niya ipinahalata pero bahagyang gumaralgal ang boses niya habang sinasabi iyon. At bago pa man ulit makadapo ang kamay ko sa pisngi niya sa pangatlong beses ay yumakap na siya sa akin. Sa una ay itinutulak ko siya pero hindi niya ako pinakawalan. Hanggang sa tumigil na ako sa pagtulak para makawala sana sa kanya dahil nakaramdam ako ng kaginhawaan ng muling naramdaman ang init ng katawan niya. Pero ang lakas samga braso niya na nalayakap sa akin ay unti unting nanghina at tuluyang kumalas sa akin.

At lalong hindi ako makakilos ng makita kong halos maligo na ang kaliwang bahagi ng mukha niya dugo niya dahil nalaglag ang panyo na ipinangtakip niya doon kanina. At pinulot niya iyon  at muling ibinalik sa nuo at takpan ang sugat niya doon. Kumilos pa siya na kumuha ng tissue at pinunasan ang dugo na pumatak na sa sahig. Bago niya muling tumuwid ng tayo at muling hinarap ako.

“Gusto ko pa man sana magtagal dahil hinayaan mo akong mayakap ka. At umaasa ako dahil doon na iyon na ang simula na mapatawad mo ako.” At ngumiti siya sa akin na naging mahinang pagtawa. “Pero, baka maubusan na ako ng dugo, at baka hindi ko na mahintay ang pagpapatawad mo kapag nagtagal pa ako dito at iyon ang hindi ko papayagang mangyari. Gusto ko pang mapatawad mo ako at makitang maisilang ang anak natin. Kaya, uuwi na muna ako. Basta isipin mo at lagi mong tatandaan, mahal na mahal kita. Mahal na mahal ko kayo ng mga anak natin.” Derederetsong sabi niya sa akin.

Gusto ko man sanang magsalita pero walang boses na lumabas sa bibig ko at ayaw iyong bumuka. Nanginginig ako sa nakitang ayos niya. Ngumingiti man siya ngayon pero alam kong nanghihina na siya sa dami ng dugong nawala na sa kanya.

Kumilos na ito patalikod sa akin. Gusto ko man siyang pigilan pero natakot ako. Natakot ako sa posibilidad na kapag tinawag ko siya ay tuluyan na akong sumuko sa pagmamatigas ko. Hindi pa ngayon. Hindi pa sa ngayon.

Nakatingin na lang ako sa palayong imahe niya na halos hindi na nakakalayo sa liit ng mga hakbang niya. Hanggang sa salubungin na siya ng guard sa bahay niya at tinulungan siyang makapasok sa loob hanggang sa tuluyan ko na siyang hindi makita.

Nanlulumo naman akong napaupo sa sofa at hayon na naman ang panginginig ko. Tumulo na naman ang luha ko. Hindi dahil nagagalit pa ako sa kanya kundi dahil unti unti nang nawawala ang galit ko sa taong gumahasa sa akin dahil sa ipinapakita niya. Sa pagpupursiging makuha at makamit ang kapatawaran ko. Na alam ko naman na pinagsisisihan na niya lahat ng iyon.

Mahal ko siya. Mahala na mahal ko siya.

Mali pala ako. Dahil ang akala ko sa limang pundasyong galit at pagkapuot ko sa taong gumahasa sa akin ay mas matimbang sa walong buwang pundasyong pagmamahal ko sa kanya. Pero mas nangingibabaw sa akin ngayon ang pagmamahal ko sa kanya kahit sa maikling panahon lang at natatabunan na ng pagmamahal kong iyon ang galit ko sa kanya ng limang taon.

At ngayon, nasobrahan ko na ba ang paghihiganti ko? Ng makita ko ang dugo sa nuo niya ay bigla akong nagising, bigla akong natauhan. Dahil hindi ko pala kayang pasakitan siya ng tuluyan. Gustong gusto kong tugunan ang yakap niya sa akin kanina. At punasan ang dugong nasa mukha niya. Pero hindi ko nagawa dahil sa takot at panginginig ko nf makita ang ayos niya.

At ngayon, huli na iyon. Huli ko ng gagawin iyon. Nakapagpasya na ako. Kung talagang gusto kong matapos at maibaon na sa limot ang nakaraan ko, kailangan kong magpatawad at i let go ang masamang nakaraan ko. Hindi man siya nagpaliwanag sa akin ay narinig ko ang buong paliwanag niya kina papa. At ramdam ko ang katutuhanan sa lahat ng mga sinabi niya. Na kung hindi nakialam ang papa niya ay hindi sana kami umabot ng ganitong katagal.

Kaya Oo na. Oo, makikipagbati na ako sa kanya. Makikipag usap na ako ng maayos sa kanya at ibibigay ang kapatawarang gusto niyang makamtam. Para muling mabuo ang pamilya namin. Para maging masaya ang anak ko. At may magisnang ama din ang batang nasa sinapupunan ko.

Inayos ko ang sarili ko. Gusto ko man sanang linisan ang ibinato kong vase at tinamad na ako. Mas nanaig sa akin ang antok ko na nadagdagan dahil sa pagluha ko. Mamaya ko na lang sigurong lilinisan iyon. Hindi pa naman agad uuwi sina mama kaya malilinisan ko pa iyon mamaya. Alam kong mawiwili na sila sa pamamasyal. At ako, ay matutulog muna at pagbibigyan ko ang katawan ko na magpahinga. At bukas, kapag bumalik si Magnus. Haharapin ko na siya.

=

“Alex ayos ka lang ba?” Tanong ng mama ng habang pupungas pungas pa akong bumaba ng  hagdan para sana ayusin at linisin ang kalat ko sa baba pero nabungaran ko si mama na nag aalalang nakatingin sa akin at lumapit agad ng makababa ako ng hagdan. Nakabalik na pala sila. Anong oras na ba??? “Anong nangyari? Bakit nabasag ang vase dito?” Dagdag tanong pa ng mama.

“Nakabalik na pala kayo. Lilinisin ko naman sana iyan kanina kaso inaantok na ako.” Sabi ko kaysa sagutin ang tanong nito. “Huh! Wala na? Saan napunta ang vase?” Tanong ko pa.

“Tigilan mo ako Alex. Ano bang nangyari talaga? Nagpunta ba dito ang asawa mo at ibinato mo ang vase sa kanya?”

“Mama naman eh. Sorry na. Papalitan ko na lang iyon kapag nagkaroon ako ng extra pera. Pero sa ngayon. Wala akong pera dahil wala pa naman ako trabaho.” Kakamot kamot pa ako ng ulo at hindi ko ito pinansin sa mapanuring tingin sa akin. “Nasaan na si Zander mama? Tulog na ba?” Pagkuway pang iiba ko ng usapan.

“Alexander.” Buong banggit nito sa pangalan ko. Kung si Magnus ang nagbabanggit ng buong pangalan ko ay napapangiti ako at ang sarap sa pandinig ko habang binibigkas niya iyon. Pero kapag kay mama na galing at lumabas ang buong pangalan mo, naku. Galit na ito at kailangan ko ng magtago.

“Mama. Oo na. Oo na. Sorry na nga diba. Pero saka na natin iyan pag usapan. Gutom na naman ako. Ano pong inuwi niyong makakain?” Tanong ko at dumeretso sa kusina. Alam kong sumunod sa akin ang mama. “Oo na po mama, makikipagbati na ako sa kanya bukas. Para hindi na maubos ang mga pagkain dito sa ref.” Sabi ko at dinagdagan ko na ng biro iyon.

“Seryuso ka ba sa sinabi mo?”

“Mama.” Saka ako humarap dito. “Nakapagdisisyon na po ako. At makikipagbati na ako sa kanya.” Totoong ngiti ang gumuhit sa mga labi ko kaya naman nabigla pa ako ng yakapin niya ako.

“Masaya ako para sayo anak ko.”

“Naku ang mama naman eh. Nagdrama ka pa. Hindi bagay sayo ang umiyak.” Biro ko ng maramdaman ko ang pagyugyog ng balikat nito kaya alam kong umiiyak ito at walang imik na lumuluha.

Pahampas na dumapo ang kamay niya sa balikat ko. Saka pinunasan ang luha sa mga mata nito at pisngi.

“Mama naman, masasaktan ang baby ko.” Reklamo ko na nakapagpatawa sa kanya.

“Balikat mo ang hinampas ko at hindi ang tiyan mo. Umayos ka nga Alexander.”

“Hehe, ayan. Tumawa na kayo. Huwag na kasi kayong magdrama mama. Nakapag isip na ako ng maayos. At ibabaon ko na sa limot ang masamang nakaraan ko. Haharapin ko ang ngayon at kasalukuyan sa piling ng mag a ama ko.” Sabi ko.

“Mabuti kung ganun. At ng hindi mo na nga maubos ang laman ng ref dito sa bahay.” Ito naman ngayon ang nagbiro. Saka ako hinila na sa lamesa at pinaupo. “Nag uwi kami kanina ng inihaw na pusit at inihaw na manok. Anong gusto mo?” Tanong na nito sa akin at inilabas sa paper bag ang mga pagkaing binili.

“Pwede dalawa.” Ngising sagot ko.

“Pero tirahan mo ang papa mo, sinabing uuwi siya maya maya lang. Para makapagpahinga man lang daw saglit bago bumalik sa hospital.” Sabi nito at inilapag na nga ang may kainitan pang ulam.

“Bakit mainit pa? Kadarating niyo lang ba?” Tanong ko.

“Kanina pa. Pero inilagay kasi ng Kuya Xydel mo sa isang styrofoam box na binili niya kaya hindi lumamig.”

“Mmm,bakit saan gagamitin ni kuya ang Styro?”

“Sabi niya paglalagyan daw niya ng softdrink dahil my awting yata sila ng mga ka klase niya noon sa college.”

Napatango na lang ako habang nginunguya ko na ang unang ulam na isinubo ko. Siya namang dumating ang papa kaya sumabay na ito sa akin na kumain.

“Kumusta ka na?” Tanong nito habang kumakain kami.

“Ayos lang ako papa, mag papa ultrasound na po ako sa susunod na araw siguro, para marinig na namin ni Magnus ang unang heartbeat ng baby namin.” Nankangiting sabi ko na halatang nagulat ito.

Oo, hindi pa ako nagpaultrasoung gaya ng tanong ni Magnus kanina. Dahil gusto kong sabay naming marinig ang unang heartbeat ng baby namin.

“Ano-.”

“Napatawad ko na po si Magnus papa pero hindi pa niya alam, sasabihin ko pa lang sa kanya bukas kapag pumunta siya dito.” Sagot ko na hindi ko na kailangang tapusin ang gusto nitong itanong dahil alam ko naman na iyon din ang sagot sa magiging tanong nito. “Alam ko papa, halos isinumpa ko na siya noon, at magpahanggang ngayon. Pero nagsisi na siya at itinatama na ang pagkakamali niya. Mali man siya ng naging hakbang noong una ay alam kong ginawa lang niya iyon para hindi na kami mawala pa sa kanya. At naiintindihan ko na siya ngayon. Dahil mahal ko siya papa.“dagdag ko pana hindi yata kumbinsado sa sinabikondahil titig nantitig ito habang ngumunguya ng pagkain.

“Kung ganun, masaya ako para sa pagpapatawad mo. Mas gagaan ngayon ang loob mo dahil maisasarado na ang parteng iyon sa nakaraan mo.”

Tumango ako. “At nagpapasalamat ako sa inyo ni mama, papa. Dahil sa mga panahong halos walang wala na akong ganang mabuhay sa mundong ito ay hindi niyo ako pinabayaan.”

“Ganun ka namin kamahal, dahil anak ka namin.”

Pareho kaming may ngiti sa mga labing ipinagpatuloy ang pagkain namin habang abala naman si mama sa pag asikaso sa aming dalawa. At natapos ang gabing iyon na magaan na ang pakiramdam ko ngayon napatawad ko na ang ASAWA ko.

=

“Sino hinihintay mo daddy?” Tanong ni Zander lapitan ako sa may hardin ng bahay.

Hapon na iyon kinaumagahan at hinihintay ko si Magnus na pumunta ngayon dito sa bahay pero kanina ko pa siya hinihintay ay wala parin akong makitang bulto ng katawan niya na palapit dito. Kahit na nga inaantok na ako dahil hapon na naman ay pinilit ko munang huwag matulog para lang makausap na siya.

“Hinihintay mo ba si Papa?” Nakangiting tanong pa nito. Nahulaan talaga kung sino ang hinihintay ko.

“Bumalik kana sa loob at maglaro, o di kaya naman magbasa ka na lang ng librong bigy ng papa mo. Para sumunod ka sa yapak niya at maging mahusay naguro at scientest paglaki mo.” Pagtataboy ko dito pero umupo lang ito sa tabi ko.

“Hindi ka na ba pinapahirapan ng baby brother ko daddy kaya gusto mong makita at makausap ng maayos si papa?” Tanong niya ng nakitanaw na sa kabilang bahay. “Gusto mo puntahan ko si papa para sabihing pumunta siya dito?” Dagdag pa niya.

“Huwag na. Hintayinna lang natinsiyang pumunta dito. Para makauwi na tayo diyan sa bahay at sabay sabayna tayong bumalik sa bahay natin.” Nakangiti kong sagot.

“Talaga, sige.” Ngiting ngiti pa ito at niyuko ang tiyan ko at humaplos nanaman ang maliit niya palad sa tiyanko. “Nakikinig ka na kay kuya baby brother. Kaya huwag mo na ulit papahirapan si daddy huh! Para lagi nating kasama ang papa natin.” Kausap na naman niya dito. Nangingiti na lang ako na humaplos din sa buhok ng anak ko at hinayaang hinahaplos ang tiyan ko at kausapin lang ang baby brother niya kung lalaki nga ang nasa sinapupunan ko.

Pero lumipas pa ang kalahating oras sa pagkakaupo namin ay walang Magnus na nagpakita. Hanggang sa magpaalam na sa akin si Zander na papasok na at magbabasa na lang kaya naiwan na akong mag isa. Pero lumipas pa ang kalahating oras ulit ay wala pa siya. Nakasimangot na tumayo ako at padabog na pumasok ng bahay. Naaasar ako ng walang Magnus na nagpakita. Baka may ginawa pa siguro ito sa laboratory niya kaya wala pa siya. Malamang nga.

Di sana kung alam kong hindi pa siya darating fi natulog na lang ako. Kaya naman pumasok ako sa loob ng kwarto ko na nakaramdam ng inis sa kanya. Inis lang, hindi galit. At nakatulugan ko na nga ang inis ko sa paghihintay sa kanya ng hindi siya dumating ng araw na iyon.

=

Pangalawang araw na. Wala paring Magnus na dumating. At sa pangatlong araw ay wala parin siya. Hanggang sa umabot na ako ng ikaapat na araw sa paghihintay sa kanya na mas nadgdagan ang inis ko. Pagkaasar ko sa kanya. Naglulukuhan na lang ba kami nito. Kung kailan gusto ko ng makipagbati sa kanya ay saka naman siya missing in action. Naaasar na talaga ako. Makikita niya. Kapag nagpakita siya. Susuntukin ko na talaga siya.

Grrr!

Pero naiisip ko. Nakapag isip isip na ba siya na walang patutunguhan ang panunuyo niya sa akin? Napagod na ba siya at ayaw na niyang kunin ang pagpapatawad ko? O dahil sa pagmamatigas ko ay nagsawa na siya at unti unti ng nawala ang pagmamahal niya sa akin.

Pero sabi niya mahal niya ako. Mahal niya kami ni Zander,at mahal niya kami ng baby sa sinapupunan ko. Wala lang ba iyon sa kanya ng sinabi niya iyon?  Pero sandali? What if??

No! Hindi tama ang iniisip ko. Pero… paano kung totoo nga. Paano kung hanggang ngayon ay iniinda parin niya ang naging sugat niya ng huli kaming magkita?

Paano kung naubusan nga talaga siya ng dugo at hindi na kinaya ng jatawan niya. Pero sana sinabi na sa akin ng mga tauhan niya na nasa bahay niya. Sana man lang ipinaalam nila sa akin diba. Kaya malabong mangyari iyon. Malabo.

“Kung hindi mo na soya mahintay, ano na lang ba kung ikaw na ang pumunta sa kabilang bahay.” Si mama ng pasukin ako sa loob ng kwarto ko at nagmumukmok dahil nag sisente ako dahil walang Magnus akong nakita sa loob ng apat na araw.

“Ayaw ko, kung gusto niya talagang mapatawad ko siya ay siya dapat ang pumunta dito para masabi ko na pinapatawad ko na siya.“mataas na boses na sagot ko sa mama. “ sorry. Hindi ko po sinasadyang pagtaasan kayo ng boses.” Paghingi ko din ng tawad dito.

“Bata kang oo, kung hindi ko lang iniisip na naglilihi ka parin kanina pa kita binatukan ng magising ka na hindi lang dapat ang asawa mo ang gumagawa ng paraan. Naku, Alexander. Umayos ka na diyan at ikaw na ang pumunta sa bahay niyo ng asawa mo.” Paninermon nito sa akin at hinila ako patayo sa kama ko.

“Ayaw ko. Mama naman eh.” Nakikipaghilaan ako aa kamay ko ng marinig namin ang pagtawag ni Xydel mula sa baba.

“Alex, may naghahanap sayo. Angel daw ang pangalan.” Narinig naming sabi niya. Nagkatinginan pa kami ng mama saka naman ako agad na tumayo sa kama ko.

Inayos ko ang sarili ko at saka ito binaba. Ano ang kailangan ni Angel sa akin. Himala, lumabas yata sa bakod biya ngayon. Kwento kasi sa akin ni Magnus na hindi ito basta basta lumalabas. Kung hindi sa pabrika, sa bahay lang nila. O di kaya naman sa laboratory sa bahay ni Magnus lang ito nakikita.

“Magandang araw po. Narito po ako para sana makausap si Alex ma’am.” Magalang na pagbati nito kay mama ng sabay kaming bumaba at lapitan ito.

“Sige hija. Anong gusto mo at maipaghanda kita ng meryenda.” Sagot naman ng mama dito.

“Huwag na po kayong mag abala, dahil hindi naman po ako magtatagal. Si Alex lang po talaga ang sadya ko.”

“Sige ikaw ang bahala hija. Maiiwan ko na kayo kung ganun.” At iniwan nga kami ng mama.

“Maupo ka.” Alok ko dito at itinuro ang sofa. Lumapit nga ito doon pero hindi na naupo at agad akong hinarap.

“Hindi ko na patatagalin pa ang lahat. Ayaw ko man sanang makialam pero kung gusto mong makitang buhay pa at humihinga ang asawa mo. Puntahan mo na siya ngayon.” Deretsong sabi niya habang kinakalikot ang phone nito. At may kung anong tinitignan. “I sent you a vedio kung anong nangyari sa kanya dahil sa kagagawan mo. Iyon lang. At wala na akong ibang sasabihin.” Hindi pa man ako nakakabawi sa mga sinabi niya ay nagpaalam na ito sa akin. Ni hindi ako nakapagtanong kung ano ba talaga ang nangyari. Kaya naman ng wala na ito ay agad kung tinungo ang kwarto ko kung saan ko naiwan ang phone ko saka ko tinignan ang vedio na sinasabi niya.

At ganun na lang ang pagkagimbal ko sa napanuod ko. Kuha sa cctv niya iyon sa loob ng kwarto niya at muntik na nga siyang namatay kung hindi dumating si Angel ng araw ding iyon.

Hindi na ako nakapag isip pa. Agad kong tinalunton ang hagdanan pababa ng kwarto ko.

“Alex anong nangyari?” Salubong sa akin ng mama pero hindi ko siya sinagot. “Kung hahanapin ako ni Zander sabihin niyong nasa kabilang bahay lang ako “ iyon lang at agad kong tinawid ang kalsada papunta sa bahay niya.

---

YuChenXi

#³⁵: Magnus

Kumurap pa ako kung tama ba ang mga nakikita ng mata ko. O nananaginip lamang ba ako.

Sinalat ko pa ang nuo ko kung may lagnat na naman ba ako at nagdidileryo lang ako kaya kung ano ano na lang ang nakikita ko. At mainit nga ang nuo ko, may lagnat pa nga ako. Marahil nga, panaginip lang siya na nasa tabi ko. Kaya naman hindi ako kumilos. Baka kasi kapag kumilos ako ay bigla na lang siya maglaho na parang bula. Hahayaan ko na munang maramdaman ko ang init ng kanyang katawan na bumabalot sa akin habang yakap niya ako.

Oo, kahit sa panaginip man lang ay makatabi ko siya. At sana balang araw, ay matupad ang panaginip ko ngayon. Iyong nasa tabi ko na siya at napatawad na niya ako. Pumikit ako at ninamnam ang bawat sandali na katabi ko siya sa panaginip ko. Gusto ko sana siyang dampian ng halik sa kanyang nuo ay nagpigil ako. Baka mawala siya sa tabi ko kapag ginawa ko iyon.

Kaya kahit gustong gusto ko ding yakapin siya ngayon ay para na akong estatwa na hindi gumalaw para lang hindi din ako magising sa panaginip ko. Pero nagulat pa ako at lalo akong naestatwa sa pagkakahiga ko ng kumilos siya at nagsumiksik sa katawan ko. At gaya ng hindi pa kami nag away at nalaman ang lahat ay inaamoy na naman niya ako. At nakaramdam na lang ako ng sakit dahil pinanggigilan niya akong kagatin sa may dibdib ko. Saka ito kumilos at tingalain ako matapos niyang dampian din ng halik ang kinagatan niya.

Damn, maglalaho na ba siya dahil nagising na siya. Huwag pa naman sana. Dahil gusto ko pa siyang nandito sa tabi ko. Huwag pa sana akong magising sa magandang panaginip ko. Pero naghintay parin ako na mangyari iyon pero hindi siya naglaho, bagkus masuyong naguhitan ng ngiti ang mga labi niya. At kinusot pa ang mga mata saka siya bumangon.

“Gutom na ako.” Narinig kong sabi niya kaya muli akong kumurap at kinusot ko na rin talaga ang mga mata ko baka sakaling magising na ako sa panaginip ko dahil parang totoo siya.

Wait, kung panaginip lang ito , bakit pala ako nakaramdam ng sakit gayong panaginip lang ang lahat. At talagang ramdam ko na nanuot ang sakit sa bandang kinagatan niya. Saka dinig na dinig ng dalawang tainga ko ang boses niya. Sandali nga.

Dahil sa naguguluhan ako ay bigla akong bumangon ag nakalimutan ko na may suwero pala sa isa kong kamay kaya natanggal iyon. Pero hindi na iyon ang mahalaga sa ngayon. Kailangan kong makasiguro na hindi lang siya isang panaginip. Hinaplos ko siya sa pisngi at bahagyan iyong kinurot.

“Aray, bakit ba nangungurot ka. Masakit kaya ang makurot.” Reklamo niya saka niya tinampal ang kamay ko. “Tignan mo, dumugo na ang kamay mo.” Hinawakan niya ang kamay ko saka dali daling kinuha ang bulak sa ibabaw ng bedside table na nandoon at itinapal iyon sa kamay kong naalisan ng suwero.

“Totoo ka?” Tanong ko pa talaga sa kanya dahil hindi talaga ako makapaniwala. “Hindi lang ako nananaginip?” Dagdag ko pa sabay lihis ng damit ko at tinignan kung may marka ng ngipin niya ang kinagatan niya. Dahil kung mayroon, hindi nga ako nananaginip lang.

Muli akong nagtaas ng tingin sa kanya ng makita ko ang marka ng ngipin sa balat ko. Totoo nga siya at hindi lang ako nananaginip. Pero bakit siya nandito? Anong ginagawa niya dito gayong galot parin siya sa akin? Nandito ba siya para muling batuhin ako ng kung anong bagay?

Kung ganun man sana, bakit siya nakihiga sa tabi ko. Inamoy ako saka pinanggigilang kagatin gaya ng ginagawa niya kapag sinusumpong siya ng paglilihi niya.

“Gutom na ako.” Muling narinig kong sabi niya saka parang bata na hinihila pa ang kamay ko.

“Bakit?” Bagkus tanong ko. Bakit? Maraming bakit  na katanungan sa isipan ko.

“What do you mean why?? Di kakain na tayo, kasi gutom na ako. Kanina pa ako naghihintay na magising ka para sabay tayo kumain, pero inantok ako sa paghihintay sayo kaya nakihiga nadin ako at natulog sa tabi mo.” Sabi niya sa akin. Pero hindi iyon ang gusto kong marinig ngayon. Ang gusto kong malaman ay kung bakit siya nandito? Anong ginagawa niya dito? Anong dahilan kaya siya naparito? At anong ibig sabihin na nandito siya ngayon sa bahay ko. Aawayin niya ba ako kaya hinihintay niya na magising ako. O nandito siya dahil napatawad na niya ako sa kasalanan ko sa kanya? Iyon ang mga katanungan sa isipan ko. Pero ang mas gusto kong mabigyan ng kasagutan ay ang huli. “Siguradong tulog na si Joy, pero gutom ako. Alas dose na siguro ng hating gabi. Anim na oras din akong mahigit na naghintay sayo na magising ka. Pero nakatulog pa rin ako.” Dagdag pa niya at nakasimangot na tumingin sa akin. Kumilos muli para lumapit sa akin at isinubsub na naman ang ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko saka na naman ako inamoy. “Amoy gamot ka. Mmmmm, pero gustong gusto ka parin ng pang amoy ko.” Naibulong niya saka siya yumakap sa akin. “You silly Magnus. Kung hindi pa dumating si Angel sa bahay hindi ko pa alam na natuluyan ka pala sa pagbato ko ng base.” Saka niya tinampal ang likod ko at bahagyan na naman akong kinagat sa balikat.

“Argh!.” Pilit kong hindi indain ang sakit sa kagat niya dahil parang malalapnos ang balat ko dahil mahina parin ang katawan ko. Kaya naman pala, nagpunta parin si Angel sa bahay nila. Humanda ang Angel na iyon sa akin kapag nagpunta siya dito. Sinabi kong huwag niyang sasabihin sa kanya pero sinabi parin nito. Pero.. Pero kung hindi niya sinabi, walang Alexander na yumayakap sa akin ngayon, wala ang asawa ko ngayon na nakabaon ang mukha sa balikat ko ngayon. Magsasalita na sana ako pero naunahan niya ako.

“Alam mo bang apat na araw akong naghihintay sa pagpunta mo sa bahay. Simula ng hapon na huli mong punta doon, kinaumagaahan naghintay na ako. Kahit inaantok ako sa hapon, pinipilit kong huwag matulog dahil iyon ang oras ng pagpunta mo doon, pero tatlong araw akong naghintay. Namaga ang mata ko sa kakatingin sa daan kung may Magnus ba na naglalakad palapit o may asawa ba akong susunduin na kami pauwi dito sa bahay. Pero sa ikaapat na araw, naasar na ako at nasagad na naman ang asar ko, dahil hindi ka dumating kung kailan handa na akong ibigay sayo ang kapatawaran ko. Kung kailang gusto ko ng mapatawad ka. Tapos bigla na lang dumating si Angel, sasabihing. Kung gusto pa kitang makitang buhay puntahan na kita. And then, she sent me the footage sa cctv dito sa silid mo. And.. and I’m sorry. Hindi ko akalain na sumobra na pala ako. Sumobra na pala ako sa pagpapahirap ko sayo na halos muntik ka ng mawala sa akin. Mawala sa amin ng mga anak mo “mahabang lintaya niya habang hindi siya kumawala ng yakap sa akin. At ang maraming katanungan sa isip ko ay nabigyan niya na ng kasagutan.

Hindi ko ngayon alam ang gagawin ko. Sa haba ng sinabi niya isa lang ang tumatak sa isip ko. Ang salitang pinapatawag na niya ako. Ang isipin iyon ay biglang tumulo ang luha ko. Kumilos ang kamay ko at iniyakap na iyon sa kanya. Iyong yakap na hindi ko na siya papakawalan. Yakap ng may kapanatagan sa loob. Dahil ang asawa ko. Tuluyan na niya akong napatawad.

“Hey! Bakit ka umiiyak?” Tanong niya sa akin na pilit na kumakawala sa akin. Pero hindi ko siya binitawan.

“Just let me hug you Alexander. Just let me hug sweetheart.” Iyon na lang ang tanging nasabi ko. Gusto ko siyang yakapin dahil parang hindi totoo lahat ng narinig ko.

“Pero gutom na ako.” Sabi niya at pilit akong itinutulak. Doon ko narinig ang pagkalam ng sikmura niya kasabay ng sa akin. At habang magkayakap parin kami ay  saka kami sabay na natawa. Panira ng moment. Kung kailang seryusong seryuso ang usapan namin saka pa umeksina ang sikmura naming pareho.

Ayaw ko man sanang masira ang kaganapan ngayon ay saka ko na lang uulitin ang mga sandaling ito. Kailangan na muna naming puunan ang tawag ng ng sikmura namin. Total naman totoo siya at hindi lang basta panaginip ang lahat. Kumilos ako para tumayo pero pinigilan niya ako.

“Bakit?” Tanong kung muli sa kanya.

“Hindi mo pa kaya.” Pigil niya sa akin.

Ngumiti ako saka masuyong ginulo ang buhok niya saka ko siya hinila.

“Kaya ko na. Saka, apat na araw na akong nakahiga. At walang kain. Tanging dextros na lang ang bumuhay sa mga alaga ko sa tiyan kaya ngayon nagrarambulan na sila. Pero ikaw. Ikaw ang hindi pwede magutom, dahil magrereklamo ang baby natin diyan sa tiyan mo.” Sabi ko sa kanya sa pabirong paraan. Oo, nanghihina pa nga ako. Pero mas lalo akong manghihina kung hindi ako kakain.

Gising na nga ako kanina, pero lukong Angel iyon. Iniwan ako ng hindi man lang ako binigyan ng pagkain. Tinulungan na nga ako hindi pa sinagad. Pero nagpapasalamat parin talaga ako sa kanya.

“Pero…”

“Shhhh! Kaya ko sweetheart. Kaya tayo na. Mayroon naman sigurong niluti si Joy para sa atin. Iyon lang kung hindi ka nakitang dumating at hindi siya nagluto ng marami.”

“Nakita niya ako. Tapos nagpaluto ako kanina. Kaya mayroong pagkain sa baba. Sigurado iyon.” Sagot niya sa akin.

“Ganun naman pala eh. Tara na.” Muli ko siyang hinila patayo. Nanginginig man ang paa ko ay pinilit kong maglakad. Napansin naman niya iyon siguro dahil umalalay siya sa akin.

“Kaya mo ba talaga? Ano na lang kaya kung ako na lang ang bababa at iaakyat ko ang pagkain dito?” Tanong niya sa akin saka tumigil sa paglalakad.

“Naku huwag na. Mapapagod ka lang. Baka mamaya nakasimangot ka na naman na aakyat.”

“Hmmp! May elevator naman.” Sagot niya.

“Hahah! Oo nga ano. Pero sabi mo nga may elevator naman. Kaya sabay na tayong bumaba.”

“Bahala ka na nga. Basta gutom na ako.” Iyon na lang ay nagpatuloy na nga kami sa pagbaba hanggang sa unang palapag at agad na tinungo ang kusina.

Pero hinala at hindi pa tulog si Joy at nasa kusina.

“Magandang gabi sir.”

“Bakit gising ka pa. Hating gabi na.” Sabi ko kaysa sagutin ang sinabi niya.

“Ayos lang iyon sir. Naghintay talaga ako na maginsing kayo para makakain na. Apat na araw po kasing wala kayonv kain. Sabi ni ma’am Angel kanina na dapat kumain na kayo dahil hindi daw po panghabangbuhay na dextros lang ang magpapalakas sa inyo.”

“Ganun ba. Sige salamat Joy.”

“Tamang tama ko sir, naipainit ko na po ang pagkain kanina lang. Napapansin ko kasi na ganitong oras na nagugutom si sir Alex kaya inunahan ko na para wala na kayong gagawin kundi kakain na lang.”

“Maasahan ka talaga. Sige, pwede mo na kaming iwan. Kami na bahala dito.” Magalang na nagpaalam nga ito sa amin at bumalik na sa silid nilang mga kasambahay namin. Saka naman kami nagkatinginan. Wala man kaming sinabi pero kusang kumilos ang mga paa namin patungo sa mga nakatakip na pagkain na sa lamesa at nilantakan nga iyon hanggang sa matapos at maubos nga namin lahat ng nakahandang pagkain.

Para akong nabuhayan ng lakas dahil sa wakas nagkaman na ng tuluyan ang tiyan ko at higit sa lahat. Nandito na ang asawa ko. Ang Alexander ko.

“Tutulungan na kitang maligo.” Sabi niya sa akin ng magpasya akong maligo muna dahil amoy gamot ang buong katawan ko. “Baka mabasa pa ang sugat mo sa nuo.”

“Sige.” Sabay kaming pumasok sa banyo. At gaya nga ng sabi niya. Tinulungan niya nga akong maligo. Ako ang nagsasabon sa katawan ko habang hawak niya ang shower filter at itinapat iyon sa katawan ko para hindi na muna mabasa ang ulo ko. Iwas basa sa nuo ko.

Lihim pa akong napapangiti dahil umiiwas siya ng tingin sa tuwing dadako ang kamay ko sa gitna ng hita ko habang nagsasabon. Gumagana man ang kapilyuhan sa utak ko ay hindi ko naman iyon ginawa. Saka na lang. Kahit gusto ko man siyang angkinin na ngayon ay huwag na lang muna. Gusto ko munang makausap ito ng maayos dahil nabitin ang usapan namin kanina.

“May iinumin ka pa bang gamot?” Tanong niya sa akin ng makapagbihis kami.

“Wala na, tinignan ko ang inilista ni Angel sa chart niya kanina bukas pa ako iinum ng gamot.” Sagot ko sa kanya saka ako lumapit at niyakap siya. “I miss you sweetheart.” Bulong ko ng kulong na siya sa mga yakap ko. Tinugon din niya ang yakap ko. “Im really really sorry.” Kumawala ako ng yakap sa kanya at iginiya ko siya paupo sa gilid ng kama. Nasa ikalawang palapag kami kung saan ang silid naming dalawa.

“Alam ko, na ang laki ng naging kasalanan ko sayo at hindi basta basta ang pagpapatawad sa ginawa ko. Pero pinagsisihan ko ng lahat sa gabi ding iyon. Gustong gusto kong makausap ka ng araw ding iyon. Pero nakita ko ang galit mo, paghihinagpis. Pagkamuhi mo dahil sa ginawa ko.” Pagsisimula ko sa pagpapaliwanag sa kanya.

Alam ko, narinig na niya lahat ang paliwanag ko noong kausap ko ang mga magulang niya. Pero kailangan ding sa akin mismo galing at kaharap ko siya.

“Alam ko na lahat iyan.” Pagpipigil niya sa mga sinasabi ko.

“Pero gusto kong sabihin sayo lahat. Kung paano nagsimula ang pagmamahal ko sayo at nauwi na nga sa naging kasalanan ko. Simula ng nakita kita at nasilayan noon, habang mahusay na gumigiling at nagsasayaw. Alam ko, kakaiba na ang naging dating mo sa akin simula noon. Na ang paghanga ko sa yo sa pagsasayaw ay naging pagmamahal. Pero, natalo ako ng pagnanasang gusto ko agad na maging akin ka at ang pagmamahal ko sa iyo ay nauwi sa pagnanasa na naging dahilan sa ginawa ko. Sising sisi ako ng matapos ko iyong gawin. Naranasan ko nga ang sarap na dulot ng pag angkin ko sayo pero sa giawa ko, namuhi ka. At nagtanim ng galit sa akin. Umuwi ako sa bahay para sana makapag isip. Hindi ko naman hahayaang magtagal iyon. At babalik din sana ako agad, pero doon umeksena ang papa ko. At gaya ng narinig mo sa sinabi ko sa papa mo. Kina mama. Totoo lahat iyon. Dahil nawala sa alaala ko ang ilang bagay sa utak ko. Kaya hindi ko na naitama ang pagkakamali kong iyon at umabot nga ng limang taon.” Pagsasalaysay ko. “I know, mali man ang ginawa ko ngayon, pero ito ang hindi ko pinagsisisihan. Ang naging disesyon ko na pakasalan ka at unti untiing itama ang kasalanan ko sayo noon. Kaya humihingi ako ulit ako ng kapatawaran mo. Alexander, sweetheart. Im sorry.”

Hindi siya agad nakasagot dahil titig na titig siya sa akin. Namumuo sa mga mata niya ang pinipigilang pagluha pero kumilos siya at niyakap ako. Niyakap niya ako ng mahigpit.

“Isinumpa ko sa sarili ko na kapag nakita ko ang taong gumawa sa akin ng masama noon na maghihiganti ako. Oo, pagkapuot at galit ang naging pundasyon ko sa loob ng limang taon na iyon. Hanggang sa nakilala kita. Nakilala kita sa tunay na ikaw. Bilang si Magnus Mondragon at hindi ko nakita ang lalaking iyon sayo. At minahal kita. Kaya ngayon nalaman ko man na ikaw ang lalaking iyon noon, nagising man ang galit at pagkapuot na ibinaon ko sa pusot isipan ko. Hindi na ganung kabigat iyon dalhin. At ngayon, handa na akong magpatawad, para makalimutan ko na at maisarado sa puso’t isipan ko na minsan isinumpa ko ang lalaking iyon. At maluwag na sa dibdib ko na buksan ang bagong yugto ng buhay ko kasama ka. Kasama kayo ni Zander. Kasama kayo ng magiging baby natin.” Seryusong sabi niya sa akin. Kumilos ang kamay niya at ikinulong sa mga palad niya ang magkabilang pisngi ko. “Magnus Mondragon, pinapatawad na kita. At handa na akong kalimutan ang naging kasalan mo sa akin noon.”

Masuyong hinawakan ko ang mga kamay niya na nasa pisngi ko. At dinala sa tapat ng labi ko at hinalikan. Ngumiti na tumitig sa kanya.

“Maraming salamat Alexander, maraming salamat Asawa ko.” At niyakap ko siyang muli. Masayang masaya ako na ngayon ay tuluyan na niya akong napatawad. Kaisasarado na ang pahinang iyon sa buhay namin. “I love you sweetheart.”

“Mmmm.” Saka niya muling ibinaon ang mukha sa leeg ko.

“Ahhhhhhh!.” Nawala bigla ang kaseryusuhang bumalot sa aming dalawa, dahil ayon na naman ang pagkagat niya sa balikat ko. “Sweetheart naman eh. Nag eemote pa ako.” Hinaluan ko ng pagbibiro na reklamo ko sa kanya. At sinapo ang kinagatan niya.

“I love you too.” Sagot niya sabay hila sa akin pahiga. Kung hindi lang siguro siya naglilihi ay iisipin kong paraan niya lang ang pagkagat sa akin sa paghihiganti niya. Mabuti na lang at buntis siya at ipinaglilihi ang anak namin.

Umayos na ako ng higa ko. Umunan siya sa kanang braso ko at agad na nagsumiksik sa katawan ko.

“Nagpa check up ako kay papa noong nakaraang buwan.“pagbubukas niya ng usapan habang abala naman ang kamay na masuyong humahaplos sa ibaba ng dibdib ko.

“Sayang, hindi ko tuloy narinig ang unang tibok ng puso ng baby natin.” Sabi ko. Gusto ko pa naman na sana sabay naming marinig ang tibok niyon.

“Mmmm, hindi ko pa din naman nadinig.” Sagot niya at tiningala ako. Gumuhit ng masuyong ngiti sa labi. “Kasi gusto kong sabay nating marinig ang unang tibok ng puso ng baby natin.”

“Talaga, you mean. Kung ganun wala ka talagang balak patagalin ang paghingi ko ng tawad.”

Tumango siya. “Nagpasya lang akong umalis ng umagang iyon dito sa bahay dahil gusto ko ng makapag isip ng maayos. Tinitimbang kung hanggang saan umabot ang galit sa puso ko pero gaya ng sabi ko. Mas mahal na kita kaysa sa galit ko sayo.” Sagot niya sa akin.

“Thank you again sweetheart.”

“Kaya bukas, magpaultrasound ako, para makita na natin ang baby natin at marinig ang tibok ng puso niya. Isama natin si Zander.”

“Sige, sweetheart. Gusto ko iyan, eh. Nasaan pala ang anak natin?” Pagkuway tanong ko ng maalala ko.

“Nasa bahay, ibinilin ko naman kay mama na kung hanapin ako sabihing nandito ako. Kaya alam na niya iyon. At alam kong masayang masaya na siya ngayon.”

“Akala ko kasama mo ng pumunta dito. Sisilipin ko sana sa silid niya.”

“Mmmm, wala eh. Sigurado na paggising natin, nandito na siya.” Nakangiti niyang sabi. Kaya naman niyuko ko siya at dinampian ng halik sa labi bago siya umayos ng higa at muling nagsumiksik sa katawan ko kaya naman iniyakap ko ang mga braso ko sa kanya.

“I miss you sweetheart.”

“Namiss din kita.” At sa mga katagang iyon ay sapat na para sa amin para sa gabing ito. Hanggang sa tuluyan na kaming ginupo ng antok at tuluyang nakatulog.

=

“Papa, daddy. Good morning.” Nakangiting bumungad sa amin si Zander ng sabay kaming lumabas ng silid ni Alexander.

Agad na nagpakarga ito sa akin at humalik sa pisngi ko. Ganun din sa kanya ng lapitan niya ito.

“Napano ang nuo mo papa.?” Tanong nito dahilan para magkatinginan kaming dalawa. “Dahil ba sa pinapahirapan na namang ng baby brother ko si Daddy kaya naganyan ang nuo mo papa?” Dagdag tanong pa nito.

“Parang ganun na nga baby. Pero hindi na ito madadagdagan dahil goob boy na si baby brother ngayon sa tiyan ni daddy.” Sagot ko dito saka ko naman inabot ang kamay niya at ikinulong sa kamay ko.

“Ganun po ba. Mabuti naman ang nag bi behave na si baby brother. Eh daddy. Kailan natin ililipat ang mga damit natin dito. Miss ko ng basahin ang mga naiwan kong libro sa silid ko.”

“Mamaya siguro baby.” Ako ulit ang sumagot. “Kasi pupunta tayo kay papa lolo para makita na natin si baby brother at marinig na ang tibok ng puso niya.” Nakangiti kong sabi dito na nakapagpaluwang ng ngiti nito.

“Talaga, yehee. Makikita ko na ang baby brother ko. Yehee.” Tuwang tuwang sabi niya na sinabayan pa ng pagtaas ng mga kamay niya.

“Yes baby, so be ready okay. Kakain na muna tayo tapos saka tayo maghahanda para puntahan ang papa lolo mo mamaya.” Nakangiti kong sagot dito kaya naman sabay sabay na naming tinungo ang hapag kainan at nag agahan.

Matapos mag agahan, nag ayos ng sarili at tuluyan ng bagtas ang daan patungo sa kung saan nasan ang papa niya. Sa sariling clinic nito kung saan siya nanganak kay Zander noon.

Nakangiti pa itong sumalubong sa amin ng ihatid kami ng isang nurse sa doctor office nito.

“Magandang umaga po papa.” Halos sabah na pagbati namin ni Alexander.

“Magandang araw papa lolo. Makikita na namin ang baby brother ko.” Nakangiting bati naman ng anak namin sa kanya.

“Magandang umaga din Zander. At kayo, kumusta na?”

“Okay na sila papa lolo. Kasi hindi na pinapagirapan ng baby brother ko si daddy. And we will moving out again in the house.” Masayang sagot ni Zamder dito na ikinatuwa naman ng papa. Tinanguan na lang kami nito sabay ngiti.

“Kung ganun handang handa ka na bang makita ang baby brother mo?” Baling nito kay Zamder.

“Opo, tara na po. Tara na po.” Excited na excited nitong hila kay papa at ganun din sa kanya. Kaya naman nagpahila na lang sila dito na para bang alam na alam kung saan dadalhin ang daddy niya.

Maliit man ang clinic ay kumpleto ang kagamitan  sa loob. May ilang ward din kung sakaling may manganganak na pasyente nito.

Inihanda na ni papa ang gagamitin niya. Kaya ng gusto kong napadali dahil gustong gusto ko na ding makita ang anak namin ay tumulong na ako sa pagsasaayos ng lahat. Hanggang sa tuluyan ng nai set ang ultrasound at ngayon ay nakahiga na siya at iniscan na nga ng papa ang tiyan niya.

“What is this?” Napatingin pa sa akin si papa bago napatingin sa kanya.

“What happened papa? May problema ba?” Tanong ni Alex at pinaglipat lipat ang tingin sa aming dalawa.

Muli kaming nagkatinginan ni papa. Saka ako kumilos para halikan siya sa nuo at binuhat si Zander. Saka ko muling itunuon ang pansin ko sa monitor ng ultrasound.

“Magnus, papa? Anong nangyari? Bakit hindi kayo nagsasalita????” Naguguluhan nitong tanong sa amin saka niya hinawakan ang isang kamay ko. “Magnus naman eh. Sabihin mong okay lang ang baby ko. Sabihin mo.”

---

YuChenXi

#³⁶; Alex

“Magnus, papa? Anong nangyari? Bakit hindi kayo nagsasalita????” Naguguluhan kong tanong sa kanilang dalawa. Hindi ko mahulaan ang reaksyon nila habang nakatingin na sa monitor. Anong nangyari, bakit hindi nila agad sabihin sa akin ang nakikita nila. Kung alam ko lang tignan at ibig sabihin ipinapakita ng ultrasound ay hindi na ako magtatanong. Pero sila…. “Magnus naman eh. Sabihin mong okay lang ang baby ko. Sabihin mo.” Nag aalala na ako. Ano bang nangyayari kina papa at Magnus. Bakit parang hindi sila makapaniwala sa nakikita nila ngayon. “Damn it! Sabihin niyo sa akin.” Galit na may pag aalala na sigaw ko. Saka akmang babangon.

“Don’t move. Stay put.” Sabi ng papa at ikinilos pa ang hawak na transducer sa tiyan ko. Kaya naman napahiga akong muli habang hawak na ang isang kamay ni Magnus. “They are at the right place.” Sabi ng papa. At dahil doon ay nakahinga ako ng maluwag. Okay naman pala ang baby ko kung makapag react naman kasi sila ay parang may masamang nangyari. Tumingin ulit sa akin si papa saka ngumiti bago ibinaling ang tingin sa kanya at kay Zander.

“Here you go Zander, look at them, they are your baby brothers, baby.” Si Magnus ay itinuro ang monitor.

Sandali nga. Bakit hindi nila ako pinapansin at hindi sabihin sa akin ang nakikita nila. Maliit naman ang nasa monitor at tanging kulay abo at puti lang ang nakikita ko.

“Magnus, ano kumusta ang baby ko.” Tanong ko na naman sa kanya at hinila pa ang kamay niya para lang pansinin ako. Ano ako? Imbisible lang at hindi ako nakikita at kapansin pansin. Hello! Ako kaya ang buntis at baby ko ang iniscan ni papa.

“Talaga papa,.” Si Zander na talagang hindi ako pinansin. “But look papa” sabay turo sa monitor. “I just don’t have one brother, not two, but three.” Sagot ng anak ko saka ko napagtanto ang unang sinabi ng papa. Na “ THEY.“ Saka ko pinaglipat lipat ang tingin ko sa kanya at kay papa. Napalunok ako saka ko muling tinignan ang monitor. May mga maliliit na parang gumagalaw sa loob ng tiyan ko. Isa, dalawa, at tatlo.

“Tatlo sila????” Halos hindi ako makapaniwalang tanong sa kanila na nakapagpatingin sila sa akin na sabay sabay na tumango kasama si Zander. “Tatlo sila??” Muli kong tanong na nakapagpatango ulit sa kanila. Hanggang sa hindi tuluyang mag sink sa utak ko ang tanong ko at tuluyan akong nawalan ng malay.

=

“Are you okay sweetheart?” Tanong agad sa akin ni Magnus ng magmulat ako ng mata. Anong nangyari? Panaginip lang ba ang nangyari kanina? Pero ng igala ko ang paningin ko sa paligid ay nasa loob parin ako ng utrasound room ni papa. Kaya naman muli kong tinignan ang monitor ng ultrasound pero hindi iyon nakaopen.

“What happened?“tanong ko ng tumingin ako sa kanya. Kami na lang dalawa doon. “Si papa? Si Zander?” Sunod sunod na tanong ko.

“Lumabas lang sila sandali sweetheart. Gutom na daw kasi ang anak natin kaya sinamahan ng papa. Kasi naman nawalan ka ng malay kanina at isang oras kading walang malay.” Sagot niya sa akin.

“Nawalan ako ng malay? Bakit? Hindi ba ako nananaginip kanina?”

Ngumiti siya. Niyuko ako at dinampian ng halik sa labi.

“Your not dreaming sweetheart. And I love you so so so so much.”

“You… you mean. You mean. Zander was right. It’s not just one, nor two but three?” Paniniguro ko sa kanya. Para na namang hindi pumapasok sa utak ko ang tanong kung iyon. Tatlo? Tatlo ba talagang bata ang nasa loob ng tiyan ko?

“Yes sweetheart.” Nakangiti at walang kagatulgatol na sagot niya sa akin sabay haplos ng tiyan ko. “We are having triplets sweetheart.”

“Whhhhaaaaaaaat?” Natawa pa siya sa naging reaksyon ko pero muli niya akong niyuko at hinalikan. “Uhmp.”

“I love you.” Bulong niya ng pakawalan ako.

“Really?” Paninigurado ko na naman.

Tumango siya. Kumilos at inayos ang ultrasound. Inilihis ang damit ko at muling itinapat sa tummy ko ang transducer. Mahusay na kumilos ang kamay niya na pumipindot sa keyboard at sa pulse controler.

https://www.youtube.com/watch?v=_Jmctk2CMtI

“Look at them sweetheart. Here they are.” Sabay turo ng isa sa monitor. “One, two and the other one is hidding. Can you see them sweetheart?” Nakangiti pa niyang tanong. Ako man ay walang imik na tumitingin sa monitor kung saan itinuturo ni Magnus ang maliliit na baby sa tiyan ko. “Ah, here you go. Look sweetheart. Our third baby. Malilikot na sila sa tiyan mo sweetheart.” Natutuwang sabi niya bago tumingin sa akin.

Napasimangot ako. Sabay tampal ng isa niyang kamay.

“Bakit sweetheart?” Nagtataka niyang tanong. At nagtanong pa talaga.

“You fricking bastard Magnus. I hate you.” Naluluha kong sabi sa kanya. Hindi lang pala isa ang nakalusot, hindi din dalawa, kundi tatlong bata ang nabuo sa loob ng tiyan ko dahil sa binago niya ang gamot na iniinum ko. Pero.. pero masaya ako. Masaya ako dahil tatlo ang magiging baby ko.

“Hahaha! Malay ko ba na tatlo pala sila sweetheart. Sorry na. Pero hindi ko pinagsisisihan iyon dahil we are having triplets. Hindi ka ba masaya?” Tanong niya sa akin. Inayos na din niya ang ultrasound at pinatay na iyon. Saka niya ako hinarap. Tinulungang bumangon sa pagkakahiga ko at niyakap ng mahigpit.

“Syempre masaya ako.” Sagot ko sa kanya. At dahil na rin sa gigil ko parin sa nalaman ko. Ibinaon ko na naman ang mukha ko sa leeg niya at kinagat siya.

“Aaahhhhh,enough. Enough sweetheart.” Saka pilit na kumawala sa akin dahil pinanggigilan ko talaga siya.

Sasagot na sana ako ng biglang bumukas ang pintuan.

“Anong nangyari?” Si papa.

“What happen papa?” Si Zander na halos sabay na tanong ng dalawa at pinaglipat lipat nila ang tingin sa aming dalawa.

“Nothing baby. Sinabihan lang ng mga baby brother mo si daddy na kagatin ako kaya kinagat na naman ako ng daddy.” Sagot niya dito.

“Kaya naman pala pasaway eh! Kasi hindi lang isa baby brother ko. Kasi tatlo sila.” Sabi naman niya dito at lumapit na sa amin. Napangiti na lang ako ng hawakan na naman nito ang tummy ko. “Ang lilikot niyo kanina. And I can’t wait to see  you in this world baby brothers. Pero huwag niyong pahirapan si daddy okay.”

“Mukhang may mangangaral na sa mga tatlo paglabas nila ah.” Si papa at lumapit na din sa amin. “Congrats anak.”

“Salamat papa.”

“Nakita mo na ba ang mga anak mo?” Pagkuway tanong nito kaya naman tango na lang ang naisagot ko. Masaya kaming lumabas ng silid ng magyaya na sila para mag meryenda. Naging masaya ang araw namin dahil hindi lang sa nakita at narinig ang tibok ng puso ng anak ko. Kundi anak namin, dahil tatlo sila na madadagdag pa sa amin. Si Magnus, ako at si Zander.

=

“Daddy, I like this. Can we buy this para sa mga baby brothers ko?” Tanong ni Zander ng magpasya kaming dumeretso ng mall para mamasyal saglit at makapamili na din. Isang librong pambata ang hawak niya. “I wan’t to read this to them kapag lumabas na sila.”

“Sige baby. Ilagay mo na lang sa cart natin.” Si Magnus ang sumagot. Kaya naman muli kaming nagpatuloy. Nasa books store kasi kami kasi gusto daw ni Zander ng bagong libro kaya naman heto, at masayang pinapanuod ko lang sila na nag didiscuss sa kung anong magandang basahin. Kahit gusto ko man sanang makisali sa pinag uusapan nila wala naman akong masabi dahil out of limit na ang utak ko sa kung ano man ang subject ng usapan nilang mag ama.

Naku! Bigla kung naalala. Paano kaya kung mamana na naman ng tatlo kung baby ang talino ng ama nila at gaya din sila ni Zander na mataas ang IQ lvl. Kung ganun, mabubully na naman ako ng wala sa oras kapag magkakampian silang lahat. Magkaganun man ay ayos lang. Dala na din ng bonding naming tatlo. Kahit lagi nila akong pinagkakaisahan, nararamdaman ko ang pagmamahal nila sa akin. And I love both of them and also my babies. Sabay haplos ng tiyan ko.

“Daddy Lets go. Bili na tayo ng ilang gamit ng mga baby brothers ko. Gusto ko ako pipili ng mga gagamitin nila. Bilis.” Sabi nito ng hindi ko namalayan na tapos na pala sila sa pamimili ng ilang libro. Sa dami ng iniisip ko tungkol sa amin, nawawala tuloy ako sa riyalidad.

“Hindi ba masyadong maaga para bumili ng mga gamit nila?” Tanong ko sa mga ito.

“Okay lang iyan sweetheart. Saka, sigurado naman na lalaki lahat ng baby natin. Saka tignan mo ang baby Zander natin, nauna ng tinungo ang  shop sa mga pangbata.” Sabay tingin sa hindi kalayuan ng imahe ni Zamder kaya naman sinundan na namin ito.

Ang dami nitong napili kaya hinayaan na lang namin ito. Pero magaling soyang pumili at parang matandang nakikipag usap sa sales lady na umasikaso sa amin na natutuwa naman sa kanya. At bawat isang damit at tatlong pares na magkakapareho.

“Papa, saan po pala room ng mga baby brother ko?” Tanong nito pagkuway at ibinaling ang paningin sa mga laruan na hawak.

“Sa isang silid sa tabi ng kwarto mo. Para magkakalapit lang tayo.” Nakangiti naman nitong sagot.

“Gusto ko iyon. Tapos, papa. Mamaya pag uwi na natin, ayusin na natin ang silid nila. Nakita ko maluwang iyon gaya ng silid ko. Tapos lalagyan natin ng mga ito oh.” Sabay taas ng mga decorationg laruan na pwedeng isabit sa kwarto ng isang baby. “Diba maganda sila. Para habang nakahiga sila nakikita nila ang mga ito. Maganda ang ibat ibang kulay na nakikita nila sa paligid para madali silang makakilala ng mga kulay. Samahan na din natin sila ng mga ito.” Sabay taas na naman ng mga ibat ibang hayop at letra.

Nagkatinginan pa kami ni Magnus dahil kakaiba talaga itong mag isip. Baka mamaya kalalabas pa lang ng baby namin alam na ang hitsura ng baka, kalabaw,aso at iba pang hayop. Tapos mga letrang abakada.

“Sige baby. Bibilhin na natin lahat ng ito.”

“Tapos daddy, bili tayo ng wallpaper na baby blue ang kulay kasi magaan sa paningin iyon. Ilalagay na din natin sa wall ng silid nila.” Sabi pa nito.

“Haha, okay, okay kuya Zander.” Natatawa na kaming halos sabay na sumagot sa kanya kaya naman hinayaan na lang namin siya sa gusto nitong ipabili sa papa niya.

Papa niya. Oo nga pala, hindi ko pa pala nasabi na siya ang tunay nitong ama. Siguro, pag uwi na lang namin. Saka ko siya kakausapin at sasabihin  dito ang totoo.

“Nakuha mo na ba lahat ng gusto mo para sa mga baby brothers mo?” Tanong ni Magnus dito saka tinignan ang mga inilagay sa cart na itinutulak namin.

“Mmm, let me thinks first papa. Kasi ang dami ko ng nabili. Baka sa susunod na lang ulit. Marami na ito. Aayusin pa lang namam natin ang silid nila eh.”

“Sige baby. Ikaw bahala. Ipapaubaya namin sayo ang gusto mong ayos para sa kwarto ng mga baby brother mo.”

“Salamat papa. Salamat daddy. Masaya ako kasi bibigyan niyo ako ng tatlong baby Brother. Hindi na ako makapaghintay.”

“Anim na buwan na lang mahigit baby kaya kaunting panahon na lang. Makikita at mahahawakan na natin ang mga baby brother mo.” Ako naman ngayon ang sumagot dito kaya naman lalong naging mas maganda ang naging ngiti nito.

“Kaya tara na. Sa susunod ulit tayo bibili ng iba pang pwedeng gamitin ng mga baby brother mo paglabas nila.” Aya na sa amin ni Magnus habang itinulak na ang cart na napuno na halos ni Zander iyon.

Magkakaagapay kaming pumila sa counter para mabayaran na lahat ng mga pinili niya. Hanggang sa matapos na kami lahat lahat at handa ng umuwi sa bahay.

=

Magnus POV:

“Kumain muna tayo. Gutom na naman ako.” Sabi niya sa akin ng matapos naming mabayaran ang lahat ng pinili ni Zander para sa mga baby brother daw niya.

Nangingiti na lang ako kanina habang nakikita ko kung gaano kasiglang bumibili ito. At tuwang tuwa talaga ng malaman na hindi lang iisa ang magiging kapatid niya kundi tatlo sila. At ang tuwa niya noong sinabi ko ditong magkakaroon na siya ng baby brother ay mas dumoble dahil tatlo nga ang dinadala ngayon ng asawa ko. Ang Alexander ko.

Masayang masaya din ako. Akalain mo nga naman, naging tama ang analisa ko sa dugo niya at sa cycle niya ng kinuhanan ko siya ng dugo. Pero hindi ko akalain na hindi lang iisa. Tatlo pa talaga, at ngayon mas masasabi kong magiging buong buo na ang pamilya ko. Dahil instant na kapag nanganak na siya.

“Anong gusto niyo kainin?” Tanong ko habang tulak tulak na namin ang cart palabas ng shop na iyon.

“Kahit na ano na. Hindi naman mapili ang panlasa ko.” sagot niya sa akin kaya naman ang labas sa chiness restaurant ang bagsak namin ng si Zander ang nagyaya dahil doon ang itinuro niya.

Ang order, kanin ng sampong katao, tatlo lang kaming kumain. Well, apat na order ang sa kanya habang isat kalahati naman si Zander at sa akin na iyong natira. Maganang pinagsaluhan namin ang mga iyon at talagang walang itinira. At halos pagtinginan kami sa dami ng order namin pero si Alexander, walang pakialam sa paligid dahil ganadong ganadong kumain hanggang sa matapos na kami.

Nagpababa kami ng kinain habang nag iikot ikot pa sa mall at panaka nakang bumibili dahil may nagugistuhang bilhin si Zander. Hindi man siya umiimik ay bumibili din ako ng para sa kanya. Mga damit, sapatos. At iba pa na pwede para sa kanya. Mula ng maikasal kami ay hindi siya maluho. Hindi gaya ng mga babae na kung may gusto at mayaman ang mga asawa o kasintahan ay laging pabili nito, pabili ako niyan. Pero siya. Tahimik lang siya at walang yatang kainte interest na bumili para sa sarili.

Minsan nga naitanong ko, bakit ayaw niyang bumili. Ang sagot niya. Wala daw siyang pera na siyang dahilan para tawanan ko. Na sabi ko. Na kung anong mayroon ako, ay kanya na. Pero ayaw daw niya gumastos ng marami dahil hindi naman daw kanya ang perang minsan inilagay ko sa ATM na bigay ko sa kanya. Saka na lang daw siya gagastos kapag may sariling trabaho na siya. Pero syempre sabi ko, hindi na niya kailangang magtrabaho dahil kaya ko silang buhayin.

“Lets go, gusto niyo na bang umuwi?” Tanong ko sa kanila ng halos wala ng paglagyan sa mga kamay namin dahil sa dami ng pinamili namin.

“Tara na.” Si Zander na ganun din ang maliliit na kamay na may hawak hawak na paper bag.

Kaya naman ang cart na puno ng mga baby supplies ay nag utos na lang ako ng isa sa bantay ng doon na kung pwede ay samahan na lang kani sa baba ng mall papunta sa parking lot na agad namang pumayag.

“Hintayin niyo na lang ako dito. Kukunin ko lang ang kotse.” Sabi ko sa kanila ng nasa bungad na kami ng parking lot. Masikip kasi sa pinagparkingan ko kaya hindi makakapasok doon ang cart ng pinamili namin.

“Sige.”

Mabilis na tinungo ko kung saan naka park ang kotse ko. Pero ng pagbalik ko may kung ano ng dalawang van ang nakaharang sa kung nasaan ang mag ina ko. Kaya naman agad akong bumaba ng kotse ko para sana tignan sila hanggang sa narinig ko na lang ang sigaw niya at sigaw ni Zander. Hanggang sa mabilis na umarangkada paalis ang dalawang van kasama ng mag iina ko.

---

YuChenXi

#³⁷: Magnus

Agad akong sumakay ng kotse ko at mabilis na sinundan ang dalawang van na magkasunod na umalis tangay ang mag iina ko. Napapamura na lang ako dahil sa nangyari. Hindi ko na lang sana sila iniwan. Ngayon, ang ikinakatakot kong mangyari ay naganap na. Naging pabaya ako at nakalimutan ko na may nagbabanta pala sa buhay ng mag ina ko. Isama pa na buntis si Alexander.

Damn it!

Damn it!

Mabilis na kumilos ang mga kamay ko to connect my phome in my car and call Clyde for back up. I know that he can help me out of this situation. Marami din siyang connection. He said that if I need help. Tawagan ko lang siya. Sana naman ay hindi pa nagbabago ang number niya. At kung nasa pilipinas siya.

“Hey, dude. Napatawag ka? Need help?” Iyon ang bungad niya sa akin ng sagutin ang tawag ko. Alam na alam na nito dahil hindi ko naman ito tatawagan kung wala akong mabigat na problema dahil kung magaan lang ay kaya kong sulusyonan iyon. Pero ngayon, I badly need his help.

“I need your help Clyde, tinangay ang mag iina ko.” Sagot ko agad at hindi na ako nagpadaloy daloy pa.

“Then, tell me. Anong maitutulong ko.“seryusong tanong muli nito sa akin. Narinig ko pa sa kabilang linya ang boses ng asawa nito at tinatanong kung sino ang kausap niya at sinabi naman ako na kailangan ko ang tulong nito. “Come on dude, tell me.” Muli nitong tanong ng matapos makipag usap sa asawa niya. Sinabi kong ano ang nangyari at kung nasaan na kami at kung saan na ang daang tinatahak ng sinusundan ko. Kaya naman agad na din itong kumilos. Pero sinabi ko dito na huwag na niya akong bababaan ng phone para masabi ko agad dito kong saan na kami. Ikinonect ko na din kay Angel iyon at tinawagan din ito at sinabihan din ng makitang tinatahak namin ang daan papunta sa pabrika. “Angel, madadaanan namin ang pabrika. Two HI-ace van. Red and gray. Yes. Ang plaka. Xxx123 hindi ko makita ang isa dahil nasa unahan siya.” Pagbibigay ko ng impormasyon hanggang sa may mga nakasalubong na nga kami at alam kong ang inutusan na ni Angel ang mga iyon. Lumihis ang dalawang van. Alam kong alam na nilang sinusundan na namin sila. Kaya mas binilisan pa ang pagpapatakbo nila. May ilan pang sumunod sa amin at paniguradong grupo naman iyon ngayon ni Clyde kaya mas nadagdagan ang pag asa ko ng may kasama na akong humahabol sa mag iina ko.

“Hold on.” Tanging nasasambit ko kasama ng pagmumura ko. Huwag lang nilang sasaktan ang mag iina ko. Makakapatay talaga ako kahit sino pa man ang tao sa likod ng pagkuha sa kanila. I know, si papa ang no. 1 suspect ko at si Jace. Pero hindi na iyon ang mahalaga ngayon, ang inaalala ko ay ang dinadala ng asawa ko. What if….

No! Malakas ang kapit nila kaya hindi ko iisiping mangyari iyon. Kaya naman iwinaksi ko sa isip ko ang bagay na iyon at muling itinuon sa hinahabol ko. Pero ang hindi ko inaasahan ay naghiwalay ang dalawang van at magkaiba na ang dereksyon na tinahak kaya naman nalito ako kung saan sa dalawang van ang susundan ko. Mas pinili ko ang nauna at muling tinawagan si Angel at sinabing iyong isa ang sundan ng iba. Kaya naman naghiwa hiwalay kami. Mas maganda na iyon mas sigurado para pareho namin silang mahabol kung sakali mang magtagumpay kami. Hanggang sa kung saan saan na umikot ang van na sinusundan ko. At ang grupo ni Clyde ang sumunod sa akin.

Kung akala nila ay magtatagumpay sila ay nagkakamali sila. At ang bilis ng van ay mas doble pa sa bilis ko ng pagpapatakbo para mahabol ito. Ganun din ang back up na sumunod sa amin. At hindi talaga ito tumigil hanggang sa tuluyan na namin itong ma corner dahil may isang mabilis na kotse ang nakalampas sa van hanggang sa tuluyan ng tumigil ang lahat.

Langitngit ng gulong ng mga kotse namin ang namayani at agad naming nilapitan ang van. Unang bumaba ang lulan ng humarang sa van. Ang isa sa kaibigan ni Clyde. Si Clark Kriston na seryusong nakatingin sa lumabas na tao doon. Si Jace. At hawak na ang asawa ko na pilit na nagpupumiglas sa kanya.

“Jace bitawan mo ako. Bitawan mo ako.” Pagwawala niya. Ako man ay gustong gusto ng sugurin ito pero may hawak itong baril na nakatutuk sa asawa ko.

Agad namang itong tinutukan ng mga baril ng mga kasama ko. Pati na ang mga tauhan na din niyang nagsibabaan na sa van.

“Huwag kayong gagawa ng masama laban sa akin Magnus kung ayaw mong mawala sayo ang anak mo sa sinapupunan ng asawa mo.” At doon nga itinutok ni Jace ang baril na hawak nito. “Kaya huminahon ka Alex, baby. Kung ayaw mong mawala ng tuluyan ang baby mo.” Banta pa nito sa kanya.

“No! Huwag Jace. Please.” Nanginginig sa pakiusap niya dito pero hindi na siya nagpumiglas pa. “Nakikiusap ako. Ano ba itong ginagawa mo.”

“Damn it Jace. Huwag mong sasaktan ang mag iina ko.” sigaw ko naman kaya napatingin siya sa akin at umiling.

“Hahaha, ang galing mo din ano? Alam mo ba kung paano ako nagtiis noon para lang mapalapit sa kanya at makuha ang loob niya. Pero ikaw, bigla ka na lang sumulpot sa kung saan at nalaman ko na lang na ang taong inalagaan at iningatan ko ng limang taon ay kasal na pala sayo. At hindi niya alam na ikaw ang lalaking isinumpa niya.” Mahabang lintaya nito habang kumilos paatras para mapasandal sa Van.  “Alam mo ba kung paano ka niya isinumpa noon, kung paano nanahan sa pagkatao niya ang galit at pagkapuot sayo, pero ewan ko ba kung bakit ang dali ka niyang napatawad. Kaya hindi ako makakapayag na walang magiging akin.”

“Gago, kailanman ay walang naging sayo, dahil pag mamay ari ko na siya noon pa man nakilala ka niya.” Galit na sigaw ko dito at sabay tutok na din ng barin sa kanya.

“No! Jace. Please. Sasama ako sayo. Huwag mo lang sasaktan ang mga anak ko.” Sabi naman niya dito na ikinangisi nito.

“Maghunusdili ka Magnus, isang kamali mo lang, siguradong patay ang mga pumipintig ngayon sa tiyan ng asawa mo. Kaya huwag mo akong sigawan. Dahil hindi ko siya ibibigay sayo.” At diniinan ang hawak na baril sa tiyan niya.

“No! Jace. Huwag mong gawin iyan.” Bigla akong nag alala. Dahil nakikita ko ang takot sa mukha ng asawa ko at umiling ulit na huwag na siyang lalapit sa kanila. At isang kalabit lang nito sa gatilyo ng baril na hawak niya siguradong  mawawala sa amin ang mga anak namin.

“Yeah! Hindi ko naman gagalawin ang mga anak mo. Ibibigay ko sila sayo kapag naisilang na sila, pero kukunin ko si Alex. Kaya kung ayaw mong masaktan ang mga anak mo, umalis kayo sa daraanan namin.” May galit na pang uutos nito. “At utusan mo silang bitawan ang mga baril nila.” Dagdag pa nito saka binalingan ang ilang mga kasama ko na nakatutok ang baril sa kanya.

Napalunok ako at hindi na matapos tapos ang mahina kong pagmumura. Hindi ko ngayon alam ang gagawin ko. Kung susundin ko ba ang sinasabi nito. O makikipagmatigasan parin ako. Pero nakikita ko sa kanya na nakatitig sa akin na parang sinasabing huwag na akong magtangka.

“Oo, Jace. Sasama ako sayo. Huwag mo lang sasaktan ang anak ko. Sasama ako.” Sabi niya dito.

“Mabuti kung nagkakaintindihan tayo Alexander. Kaya ngayon Magnus, narinig mo ang sinabi ng asawa mo. Kaya umalis kayo sa daraanan namin para mailigtas mo ang mga anak mo.” Pang uutos muli nito sa akin. Mabigat man sa loob ko ay sinunod ko ang gusto nito at inutusan ko ang mga kasama ko pati na din ang grupo ni Clyde na ibaba ang mga baril nila. At sinabing walang magpapaputok sa kanila. Pero naagaw ang pansin ko sa kanan kung nasaan si Clyde kasama nito ang asawa niyang si Zoey. At parang nagtatalo pa sila.

Damn! Dito pa ba sila magtatalo kung kailan kailangan ko ng tulong nila. Mga ilang sigundo siguro ang bangayan nila hanggang sa tumigil na sila. Tumingin si Zoey sa akin at tinunguan bago bumaling kina Jace. Nasa kay Zoey ang tingin ko at mabilis pa sa sigundo na nagpaputok ito ng baril sa kung nasaan ang asawa ko at si Jace.

Napasigaw si Jace ganun din ang asawa ko kaya napalingon agad ako sa kanila. May tama si Jace sa kamay na nakahawak kanina ng baril kaya naman nabitawan na nito ang asawa ko. Kaya naman mabilis na kumilos ako para daluhan ito. Gayon din ang iba at tinuluyang ginupo si Jace at ang mga kasama nitong dumukot sa mag iina ko.

“Ahhhhh! Hayop ka. Hayop ka.” Sigaw ng sigaw si Jace habang hindi alam ibabaling ang ulo dahil sa pamimilipit ng kamay nito sa sakit dahil sa tama ng baril.

“Gago, mas hayop ka dahil nandudukot ka ng tao. Isama pang pagbantaan mo ang mga buhay ng walang kamuwang muwang pang buhay sa sinapupunan ng dinukot mo.” Si Clyde saka binigwasan pa ito ng suntok.

Hindi man malinaw sa utak ko ang nangyari ay sigurado akong si Zoey ang nagpaputok ng baril kanina.

“Sabing sa nuo na love eh. Para wala ng kawala. Para hindi na ito maulit ang pangdudukot nito.” Narinig ko pang sabi ni Clyde kay Zoey ng balingan ang asawa nito.

“Hindi ako mamamatay tao. Hanggang doon lang ang kaya ko. Kung gusto mo ngayon, barilin mo na sa sintido para tumahimik ka na. Ang ingay mo eh. Paano sa ingay mo nagmintis ako. Di nakagawa pa tayo ng mas malaking gulo.” Sagot naman ni Zoey dito. Kung ganun iyon ang pinag aawayan nilang dalawa kanina bago nagpaputok ng baril ito. Pinagtatalunan na sa nuo dapat tumama ang bala ng baril nito. Pero saka ko na sila papansinin dahil umiiyak na ang asawa ko sa mga yakap ko at ramdam ko ang panginginig niya.

“Ok na sweetheart. Ligtas na kayo ng mga baby natin.” Pang aalo ko dito.

“Pero si Zander. Si Zander. Nasa kabilang van siya.” Pag he-hysterical niya saka ko nga naalala si Zander. At doon na naman ako napamura. Kung ganun binalak talaga nila na paghiwalayin ang pagdukot sa kanila. Sa asawa ko ay kay Jace at si Zander. Kay papa.

“Sir Magnus, nakita na po ang Van na sinusundan ng iba namin kasama. Pero wala pong laman ang van na iyon. Inabanduna daw po iyon.” Pagbabalita ng isa sa tauhan ko na lumaoitvsa akin kaya naman napamura akong muli. Tuso talaga ang papa. At alam na alam ang ginagawa.

Damn him. Damn him.

“No! Nandoon si Zander. Isinakay si Zander doon.” Paulit ulit na sabi niya kaya mas ikinulong ko siya ng yakap.

“Shhhh! Yeah! Calm down sweerheart. Calm down. Mababawi natin ang anak natin sa kanya.” At dahil sa hindi pagtigil sa pagiyak ay nanghina siya at nawalan na naman ng malay.

Maingat na binuhat ko siya at isinakay sa kotse ko. Ng maiayos ko ang pagkakaupo ko sa kanya doon ay saka ko hinarap sina Clyde para magpaaalamat.

“Maraming salamat Clyde.”

“Wala iyon. Wala naman ako ginawa eh, nanuod lang ako. At ayan si Clark, kung hindi sa bilis niya hindi mapapatigil ang van. At kung hindi dahil sa love ko. Hindi makakawala agad ang asawa mo.” Sabi nito pero nakipagkamay parin sa akin. Pinasalamatan ko na din ang iba dahil sa mga tulong nila.

“Just call me if you need back up again dude.” Sabi pa nito ng magpaalaman na kami at magpasya ng maghiwahiwalay. Inutusan ko na silang dalhin sa prisento ang hayop na Jace dahil kung ako ang masusunod, ako mismo ang papataw ng kaparusahan sa kanya.

Umuwi na din ako at inutusan na ang mga tauhan ko na bumalik na sa mga pwesto nila sa pagbrika. Kailangang maiuwi ko muna ang asawa ko ngayon para mas makapagpahinga siya. May inutusan na din ako na kumuha ng mga naiwan namin sa mall para maiuwi na din sa bahay. Siguradong hahanapin iyon ni Zander kapag nakita na namin siya.

Kailangan ko ding mag isip ngayon kong saan ko hahagilapin ang papa. Kung sa dati parin ang bahay niya ay makikita ko agad sila pero siguradong hindi doon dinala ni papa ang anak ko. Kaya iyon ang dapat kung alamin sa ngayon.

Ng makarating kami sa bahay at nasiguradong maayos na ang pagpapahinga niya at tinungo ko ang laboratory room ko, at gamit ang computer ko doon ko kinonnect ang phone ko at tinawagan ko ang papa.

“Napatawag ka yata mahal kong anak.” Sabi nito ng masagot agad ang tawag ko.

“Saan mo dinala ang anak ko, papa.” galit na agad na tanong ko sa kanya pero tinawanan lang niya ako. Pero kumikilos ang kamay ko to track his location pero sadyang restricted area kung nasaan ito at hindi makapasok ang linya ko doon. Pero sinubukan ko parin.

“Relax Magnus. Hindi ko naman sasaktan ang anak mo. Pero balita ko. Nabawi mo agad ang asawa mo sa Jace na iyon. Mabuti na lang at hiwalay ang plano naming dalawa. Tatanga tanga ba naman kasi.” Tatawa tawa pa nitong sabi.

Ang saya ko kaninang nalaman ko na tatlo ang ipinagbubuntis ni Alexander ay biglang nawala at parang nadaganan ako ng langit dahil sa pagkawala ni Zander. Bakit ba kasi nagkaroon ako ng ama na walang ibang naisip kung hindi ang sarili lang niya at ngayon, idadamay pa ang anak ko para sa sarili niyang mga obra. Alam ko, iyon ang gagawin niya. Kaya dapat na agad ko itong makuha sa kamay niya.

“Pati asawa ko dinamay niyo papa.” Iyon na naman ang galot ko dito. Kailangan kong makipag usap dito ng matagal para lang ma track ang location niya.

“Oops, wala naman akong balak na masama sa asawa mo anak ko. Kaso may taong baliw na baliw lang ng pag ibig sa kanya. Kaya huwag ako ang sisihin mo sa bagay na iyan.” kampanting sagot pa nito.

“Pero dahil sa ginawa niyo kaya nagtagumpay na natangay nila pati ang asawa ko. At kung may masamang nangyari sa dinadala ng asawa ko. Isusumpa kita hanggang sa kailaliman ng emprerno papa.”

“Haha, naku Magnus. Mabait ako. Hindi mo ba alam na sa sobrang bait ko ang dami kong natutulungan sa mga taong nangangailangan ng ibat ibang gamot na gawa ko. Magnus, kailangan ako ng karamihan. Dahil kaya kong gawin ang imposeble na hindi kayang gawin ng iba. Tignan mo, nagawa ko ngang tanggalin ang ilang ala ala mo. Pero manang mana ka talaga sa akin. Dahil nagawa mong kuntrahin ang gamot na bigay ko sayo. Kung sana, nakipagtulungan ka sa akin wala sanang madadamay na anak mo ngayon. Pero okay na iyon. Dahil mas matalino ang anak mo. Mas mataas ang lvl niya sayo. Kaya mas mapapakinabangan ko ang katalinuhan ng anak mo.”

“Papa, huwag ang anak ko.” Pilit kong kinakalma ang boses ko na huwag siyang sigawan at murahin dahil kapag ginawa ko iyon mas lalong gagawin niya agad ang mga balak nito.

“Bakit? May magagawa ka pa. Nasa akin na siya. Kaunting galaw ng kamay ko. Siguradong mawawal kayo sa isipan niya.” At tumawa na naman siya. “Gagawin ko siyang human computer. Maganda ang naisip ko diba. Kaya huwag kang kikilos na labag sa mga plano ko, dahil ora mismo, tuturukan ko siya ng gamot para tuluyan na niya kayong makalimutan.”

“Huwag papa. Nakikiusap ako. Huwag si Zander.” Totoong pakiusap ko. Hindi dapat  maisakauparan ang lahat ng plano nito sa anak ko.

“Yeah! Huwag kang mag alala Magnus. Kung masunurin naman ang anak mo, hindi ko naman siya bibiglain. Pag aaralan ko muna ang takbo ng utak niya sa natural na paraan. Pero kapag gaya mo na matigas ang ulo, doon kami magkakaalaman.” Kahit hindi ko man ito nakikita ay alam kong may ngisi sa mga labi habang nagsasalita.

Kaunti na lang matra’track ko na ang location niya.

“Papa, huwag si Zander. Galawin mo na ang lahat huwag lang siya. Huwag lang ang anak ko.’ Muli kong pakiusap dito kahit kong kinakalma ang sarili ko na huwag haluan ng galit ang bawat kataga ko.

“Well, gaya ng sabi ko. Aalamin ko muna kong gaano siya katalino. Saka ko ipapatupad ang plano ko.”

I got you!

Sa loob loob ko ng nagpakita sa tracker ko ang location niya.

“Sige mahal kong anak, malamang gising na ang apo ko sa mahimbing na pagkakatulog. Ng masimulan ko na ang obra ko.” Hindi pa man ako nakakapagsalitang muli ay pinatayan na ako ng phone.

“Damn you old man. No matter what happened. Hindi ko hahayaang magtagumpay ka sa plano mo.” Galit na napapamura ako ng simulan ko ng ayusin at tignan ang location ng papa.

---

YuChenXi

#³⁸: Demetre AKA Democritus The Mad Scientist

Nakatitig ako sa wala paring malay na anak ni Magnus na ngayon ay nasa mga kamay ko na. Tagumpay ang pagkuha ko dito. Pero ang walang kwentang Jace na iyon, palpak ang plano. Mabuti na lang at sa magkaibang sasakyan namin isinakay ang apo ko at ang Asawa ni Magnus. Pero okay narin iyon, hindi naman ako basta basta maituturo ng Jace na iyon dahil hindi naman nito alam ang lugar na ito kung saan ko dinala ang apo ko. At maipapatupad ko ang mga plano ko sa kakaibang obra maestra ko. Na kahit si Magnus ay hindi ako mapipigilan sa mga binabalak ko.

Tulog na tulog ito. Tatlong oras na mula ng maipunta siya dito ng mga inutusan kong tauhan. Ano kaya ang magiging reaksyon nito pag gising na ito? Iiyak ba siya at hahanapin anh daddy at papa nito? Well malalaman ko iyan mamaya. Sa ngayon ay hihintayin ko na lang na magising ito.

“Hannah sabihan mo ako kapag gising na ang bata.” Sabi ko sa isa sa mga kasama ko sa bahay o mas tamang sabihin kong Laboratory house ko dahil lahat ng nasa loob ng bahay ay pawang mga obra maestra ko. At isa na doon si Hannah ang human robot na ginawa ko. I put chips on her brain and heart na ang tangin laman ay ang sundin lahat ng ipinag uutos ko. Tumingin sa akin si Hannah, blanko ang mga matang nakatingin sa akin. Walang kakinang kinang ang mga iyon.

“Yes Master.” Iyon ang sagot niya saka ito yumuko. At pumuwesto sa gilid ng kama kung saan natutulog ang bata.

“Good, make sure that he can’t skip kung magtatangka siya.”

“Yes master.”

Nagtuloy na ako sa laboratory room ko. At muling itinuloy ang mga ginagawa ko. At gaya ng dati. Hindi ko namamalayan ang oras at mabilis iyong lumilipas kapag nakafucos ako sa mga obra ko. Hanggang sa tawagan ako ni Hannah kung saan awtomatikong naririnig ko dahil naka connect ang chips niya sa laboratory ko.

“Gising na ang bata Master.” Sabi nito.

“Okay, I got it.” Sagot ko at binuksan ko ang computer ko to see how that little boy doing. Ngayong gising na ito. Nakaupo na ngayon ito sa kama at nakatingin kay Hannah. And as usual, Hannah don’t have emotion at all simula ng ginawa ko dito. Kampanteng nakaupo lang naman ang anak ni Magnus doon. Hindi umiyak.

“Why I am here?” Tanong ng anak ni Magnus dito pero hindi siya sinagot ni Hannah. “Bakit hindi ka nagsasalita? Are you dumb?” Tanong pa nito pero wala paring sagot ito sa kanya. “Or you can’t hear me?” Isa pang tanong mula dito. “Okay, kung ayaw mo akong sagutin ay ayos lang. Hindi na ako magaasalita. Pero isang tanong nalang. Nasaan ako?” Iyon ang tanong niya at muling iginala ang paningin sa paligid. “Okay kung ayaw mo talagang magsalita. Sino ba ang pwede makausap dito?” Kausap na nito sa sarili at bumaba sa kama. Pinigilan naman ito ni Hannah pero sinabi kong hayaan lang niya. Just watch the kid if he trying to do in his calmness kung hanggang saan ang pagkahinahon nito. Naglakad lakad ito sa loob ng silid. Hanggang sa natuon ang pansin niya sa mismong camera na nakatutok sa kanila kung saan ko sila pinapanuod. “Is there someone who watching us. I know, you are watching. Can you show up your face in front of me?” Sabi pa nito at nakatingala na sa mismong camera. Napangiti ako dahil doon, what a smart kid he was. Siya na talaga ang hinahanap ko. Matignan nga mamaya kung gaano kataas ang IQ lvl niya. Pero sa ngayon. Pagmamasdan ko na muna ito sa camera at oobserbahan ang ugali nito. Kung magwawala ba. Iiyak. Magmumukmok o ano pa man na dapat gawin ng mga bata na nakikidnap at inilalayo sa mga magulang.

“Hannah, ask him if he want to eat.” Sabi ko na si Hannah lang ang nakakarinig.

“Hey kid. Do you want to eat?” Tanong nito na nakapagpabaling ng tingin mula sa camera  sa kanya.

“So your not dumb at all. I’m not hungry yet because me, my daddy and papa Magnus eat a lot before you took me here.” Sagot nito at nilapitan muling ito at umupo sa kama paharap dito. “Your a human, but talk like a robot. And your eyes don’t have any emotion? Are you a robot?” Matalinong tanong niya dito na nakakapagpangiti sa akin habang pinapanuod ito. Nae -excite ako lalo sa batang ito. Magkakatotoo na ang mga pangarap ko kapag nagkataon. Ang makabuo ng perpektong human computer and that will lead me to become most of the famous Scientist in the whole universe.

“Your not talking again, is he or she the one who controll you. The one who watching us?” Tanong pa nito sabay turo mismo sa camera. “Hey you! If who you are. Can you answer where am I?” Tanong nito. Saka tumingin mismo sa lens ng camera kaya naman para narin itong deretaong nakatingin sa akin.

“Hahahah! Hahahahaha! Hahahaha!. I got you young boy.  I got you.” Malakas na tawa ko sa laboratory room ko dahil dito. “Ito na. Ito na ang hinihintay ko.” Natatawang sabi ko pa. Na mas natuwa pa ako ng napasimangit ito at muling tumingin kay Hannah. “What a smart kid you are?” Natatawa ko pang dagdag at nawiwili na akong panuurin ito sa monitor ko.

“I saw books there.” Sabay turo sa book shilf sa gilid ng silid. Im bored here, no one like to talk to me. Can I borrow some book to read. Magbabasa na lang ako para may ginagawa ako habang hinihintay ko sina daddy at papa na kunin ako dito.“ Sabi niya kay Hannah na agad kong sinabihan na sige. Hayaan lang niya.

“Go, take it if you want.” Sabi ni Hannah dito. Kaya naman muling bumaba sa kamay ito at nilapotan ang mga libro na nakalagay doon. Tumingin na anong magustuhan.

Inutusan ko din si Hannah na bigyan ito ng upuan at lamesa na pwede niyang pagbasahan kaya agad na tumalima ito at lumabas ng silid. Pagbalik may dala dala ng folding table and chair at inayos iyon para dito.

“Thank you.”

“You want snack?” Tanong ni Hannah ng muli kong sabihan na tanungin kung gusto ng meryenda pero tumanggi na naman ito.

“What kind of snack? If junkfood, you don’t need to bother your self. Junkfood is not good for the health.” Sabi nito dito at muling ibinaling ang paningin sa librong napiling basahin. At habang tinititigan ito ay bigla kong naalala si Magnus ng ganyan pa siya kaliit. Parehong pareho sila ng ama niya. Magkatulad sa lahat ng aspeto. Masasabing kay Magnus niya lahat ng nakuha ang feature niya. Well, he indeed my grandson. Because Magnus is like me when I was young.

Dahil hindi ko nahintay na umatungal ito ng iyak ay hinayaan ko na lang ito at sinabihan si Hannah na hayaan na lang niyang mag isa ang bata sa loob. Totol wala akong nakikitang senyales na gusto nitong makatakas sa akin.

=

“Kamukha ka ni papa Magnus?” Sabi ng bata sa akin ng makapasok sa laboratory room ko. Hindi ko namalayang gising na pala ito sa pagkakatulog habang nagbabasa ito. At tama siya sa sinabi. Kamukha ako ni Magnus dahil ako nga ang ama niya at siya bilang anak ni Magnus. At ang isa na nakaagaw ng pansin ko ay hindi man lang ito umiyak gayong hindi pamilyar ang lugar sa kanya at ngayon lang ako nakita. Wala akong nakitang takot o bahid na gustong umiyak man lang. Bagkus parang namamangha pa na makita ako. Alam na ba nito na si Magnus ang papa niya? O baka nakikita niya si Magnus sa akin kaya hindi siya takot sa akin?

“Oo, kamukha ako ng papa Magnus mo dahil anak ko siya pero hindi mo ba alam na kamukha din kita dahil kamukha ka ng papa Magnus mo.” Sabi ko dito. At sa pakikipag usap niya sa akin ay para na itong nasa edad ng papa nito. At mana nga lang sa ama niya. May pinagmanahan.

“Alam ko.” Sagot nito at humakbang pa papasok sa laboratory room ko. Wala talaga akong makita na takot dito sa akin. “Mahirap po sabihin pero, totoo iyon. Hindi ko maisip na lahat ng aspeto sa mukha ko ay nakuha ko sa kanya. My dad carried me on his tummy because of the unknown guy who raped him. So I don’t know why I got papa Magnus all my feature.” Matalinong sabi pa nito na siyang dahilan para mapangiti na naman ako. Ang talinong bata.

“Yeah! But do you know what rape mean?“tanong ko dito at napakadali para dito na  sabihin ang salitang iyon? Hindi ba niya alam na dahil doon ay nabuo siya. Pero mukhang mawiwili talaga ako sa anak ng anak ko. Matalino.

“I know it.” Mabilis na sagot niya sa akin. “Maybe is not suitable at my ages but I know what the meaning of that word. Rape is a type of sexual assault usually involving sexual intercourse or other forms of sexual penetration carried out against a person without that person’s consent. Am I right? But the thing is, I don’t know if who is that person who done that to daddy. But sort of, Im thanking him dahil nabuhay ako sa mundong ito.” Seryusong sagot sa akin nito.

Gusto kong palakpakan ito sa katalinuhan niya. Sa batang edad ay bihira sa katulad niya ang matured na kung mag isip kahit mataas ang IQ level nila. At ang iba na mataas ang IQ Lvl nila ay nandoon parin ang pagnanais na huwag intindiin ang talinong mayroon sila. But my grandson is amazing. Napapabilib niya ako. Pero hindi ko ginawa. Dahil hindi bilang isang apo ko siya ituturing dahil iba ang gusto ko. Ang katalinuhan niya. Magagamit ko ang talino niya sa mga obra maestra ko. Gagawin ko siyang human computer. Dahil sa talinong mayroon siya ay matutulungan niya ako. Gaya ng nasabinko kanina. Siya ang makakatulong sa akin na makamit ang tagumpay bilang isang pinakamagaling na scientest sa buong mundo.

“Hindi mo ba gustong malaman kung sino ang taong iyon?” Tanong ko dito. “Dahil kilala ko siya. Baka gusto mong malaman?” Para akong nakikipag usap sa isang  may edad na.

Nagtataka man siya sa naging tingin niya sa akin ay tumango ito.

“Matutuwa ako kung malalaman kong ang papa Magnus iyon pero magagalit din ako dahil sa ginawa niya kay Daddy. Because daddy suffered a lot. I always saw him having nightmare. Pero past is past. Papa Magnus is so nice to us simula ng makita niya kami. Pero ang gusto kong malaman ngayon ay kung bakit ngayon lang niya kami hinanap kong alam niyang anak niya ako kay daddy. Kung bakit at anong dahilan niya bakit ngayon lang siya nagpakita sa amin. Kung balak pala niyang pakasalan ang daddy ay sana noon pa. Ng hindi pa ako naisisilang. At balak niyang itama ang pagkakamaling ginawa niya at bigyan ng maagang paliwanag noon ang daddy. So my question is, not who is my father dahil mas gusto kung malaman bakit ngayon lang siya nagpakita sa amin.?” Mahabang lintaya nito.

Tama nga naman ito sa mga sinabi niya. Well, alam ko naman ang kasagutan doon dahil sa gamot na itinurok ko dito. At kay Magnus ko unang sinubok ang gamot na gawa ko at masasabi kong nagtagumpay nga ako noon.

“Saka mas gusto ko na si papa Magnus ang ama ko dahil magkakaroon na ako ng kapatid. Naiisip ko,what if, one day. Dumating ang lalaking iyon at kunin ako. Gusto ko, si papa Magnus na lang. Para hindi ako maging sampid sa kanila.” May nakita akong lungkot dito habang sinasabi nito. Kaya naman nahabag ako. Pero hindi ko iyon ipinahalata dito.

“Kung ganun iniisip mo na ang papa Magnus mo nga talaga ang iyong tunay na ama? Tama ba ako?” Nakipagsukatan ito ng tingin sa akin. Para na rin itong si Magnus kung makatingin na handang labanan ako ano mang oras gaya ng ginagawa ng ama nito sa akin. Pero mas gusto ko ang anak niya kaysa siya na mismong anak ko.

“Tama ako. Siya ang tunay kung ama dahil sa tanong mong iyan. Kung ganun, lolo kita dahil anak mo ang tunay kong ama.” Sagot niyang patanong din sa akin. Na nakitaan ko ng tuwa sa mga mata.

Hindi ko na napigilan talaga ang mangiti sa kanya na naging pagtawa. Pero sandali. Bakit ang gaan ngayon ng pakiramdam ko sa tawa ko ngayon. Kailan ba ng huli akong tumawa ng ganito. Iyong tawa na tumatagos talaga sa puso.

Puso! May puso pa nga ba ako na pwedeng tumibok at makaramdam ng pagmamahal sa kapwa ko tao. Na naging pagmamahal na lang sa mga obra maestra ko. Oo! Puso para sa mga obra ko. Walang dapat makapagpabago ng pananaw kung iyon.

“Napapatawa mo ako bata. Pero tama ka. Ang papa Magnus mo nga ang tunay mong ama. Ngayon magagalit ka ba sa kanya? Ano ang magagawa ng isang batang gaya mo sa mga nalaman mo ngayon. Mababago ba ng kaalaman mong iyan ang galit ng daddy mo sa papa mo. Na halos isumpa na niya ito?” Sabi ko dito. Para na akong nakikipagdebate sa isang dalawampong mahigit na ang edad na sa katutuhanang limang taong gulang lang na bata ang kausap ko ngayon.

“Hindi ko na mababago ang katutuhanang iyon, dahil tapos na at matagal ng nangyari ang bagay na iyon. Pero ang kasalukuyan ay pwedeng mabago kong talagang gugustuhin. At ang galit ay huhupa iyan kapag nagkaroon ng sapat na kapaliwanagan. Bata lang ako, pero sa mga buwan na nakasama ko si papa Magnus ay iminulat niya sa akin na kahit na bata ako ay dapat kung matutuhan ang mga bagay bagay na matatanda lang dapat ang may alam. Pero sabi niya, ages doesn’t matter kung kaya ng tanggapin ng utak ang mga iyon.” Mahabang lintaya nito. “Saka parang alam ko na kung bakit dalawang buwan na hindi nag uusap ang papa Magnus at ang daddy. Dahil siguro doon. Pero nagkaayos na sila. At masaya ako para sa mga magulang ko” dagdag pa nito.

Nagmana talaga siya sa papa niya. At ganun na din sa akin dahil sa akin nagmana ng talino si Magnus. Pero alam kong mas mataas ang IQ lvl nito kaysa sa aming dalawa ni Magnus. Kaya mas mapapakinabangan ko siya kaysa kay Magnus. Mas mapapasunod ko ito sa gusto ko dahil hindi pa matigas ang ulo nito gaya ng kay Magnus.

“Napapahanga mo talaga ako. At masasabi kong nagmana ka sa amin ng ama mo. Pero hindi ka ba nagtataka kung bakit ka ngayon nandito? Hindi mo ba inaalala kung nasaan ang daddy mo na kasabay mong nawala? At hindi ka ba magtatanong kung anong kailangan  ko sayo?” Tanong ko naman dito ngayon. Tignan natin kung gaano gagana ang utak niya sa mga ganitong sitwasyon.

“Inaalala ko ang daddy dahil kasabay ko siyang kinuha ng mga lalaking kumuha sa amin pero wala naman siya dito. Pero kung sa sinabi mong iyan dapat ba akong matakot? Kung may masama kang balak sa akin kaya mo ako kinuha ngayon ay sana kanina pa. Pero kay papa Magnus, alam kong hinahanap na niya kami pareho ng daddy kaya naman hindi ko kailangang mag alala. Tama ba ako?”

Naiiling na napapahanga ako sa anak ni Magnus. Kaya bago pa man makahalata ang bata na tama lahat ng mga sinabi niya ay tinalikuran ko ito at tinungo ang desk ko at naupo doon. Sumunod naman ito sa akin at tumayo mismo sa harapan ng desk ko na nakatunghay sa akin.

“Pero sabihin mo sa akin kung anong dahilan mo kaya mo ako pinakuha at ipinahiwalay sa daddy ko? Nasaan ang daddy ko? Dahil alam kong wala siya dito ngayon sa bahay mo. O masasabi ko bang bahay talaga ito?” Mahabang sabi pa niya saka parang matanda lang na iginala ang paningin sa paligid. Nasa laboratory room ko siya ngayon. Nakapasok lang ito ng magising siya sa pagkakatulog ng makita sigurong hindi nakasarado ang pintuan kanina.

Kaya heto siya. Ewan ko kung namamangha ba ito sa nakikita o ano ba ang dapat niyang maging reaksyon.

“Pareho kayo ng papa Magnus ko. Ganitong ganito din ang isang silid niya sa taas ng bahay. Ibat ibang klase ng tube na naglalaman ng ibat ibang liquid. Gusto kong matuto. Tuturuan mo ba ako kaya mo ako kinuha dito?” Tanong niya sa akin dahilan para mapatigil ako. Bata pa nga siya siguro dahil hindi alam ang nagbabadyang panganib kaya siya nandito sa bahay ko.

“Paano mong nasasabi na tuturuan kita at hindi gagawan ng masama. Alam mo ba ang nasa isip ko ay gamitin ang katalinuhan mo para sa mga obra ko.” Seryusong sabi ko na hindi man lang nagitla sa katutuhanang sinabi ko.

“Paano mong gagamitin? May nabasa ako sa isang libro about the experement through the brain of human. They use it to connect in the computer. They made the human brain put some data to accomplished their experement. And the human can controlled.” Matalinong sabi na naman niya sa akin. “Ganun ba ang gagawin mo sa akin?” Pagkuway tanong niya sa akin. “At ang babeng nasa labas at una kong namulatan kanina. I know, she is a human being, but he acted like a robot. Ganun ba ang gusto mong gawin sa akin?” Tanong niya.

Napapamangha na talaga ako dito.

“Paano kung ganun nga ang plano ko? Matatakot ka ba?”

“No! Why would I? Iyon nga minsan ang naiisip ko. Paano kung hindi pala ako tao.“sabi niya na natawa mismo sa sinabi niya. “What if I have a super natural power? But I also asked…. are those things really exist???” Napapakamot pa ito sa ulo habang sinasabi iyon. “But that question in my mind now was answered. Dahil sa nakita ko kanina. Ang mga kasama dito sa bahay ay hindi na tao, kundi gaya ng sabi mo, a human being can  controlled. And you are the one who controlled them.”

Wala na akong masabi. Bata nga parin ito mag isip na may kasamang talino. Naiiling na napabuntong hininga ako dahil dito. Kaya naman hindi ko na mapigilan ang tayuin ito at lapitan.

“Napapahanga mo talaga ako na hindi ko maibigay sa papa Magnus mo. Tama ako sa pagkuha ko sayo. Alam kong magagamit ko ang katalinuhan mo.” Sabi ko dito. “Ngayon alam mo na ang balak ko, matatakot ka na ba sa akin at iiyak? Hindi kakain gaya ng ibang nadudukot?” Muli kong tanong dito saka ko ginulo ang buhok niya ng ipatong ang kamay ko sa ulo niya.

“No! I don’t ever do that, If I cry, makakatulong ba iyon sa akin? Kung hindi ako kakain may lakas pa ba ako kung sakaling mahanap na ako ng papa at daddy dito? Maliban na lang kung gusto mo akong gutumin at hindi bibigyan ng pagkain. If you do that, I will cry. I don’t like to feel starve.” Sagot niya na nakapagpatawa talaga sa akin. Natatawa na ako talaga sa batang ito. Apo ko nga talaga siya at masasabi kong may magmamana sa akin paglaki nito.

“You make me laugh if you don’t notice that.” Totoong sabi ko dito. “Come on, lets get some food first. What do you want to eat?” Tanong ko dito. Mukhang mawiwili ako sa apo ko. Hindi ko pagsisisihan ang pagkuha ko dito. Pero nagbago na ang plano ko. Hindi ko na gagawin ang nauna kong plano dito. Papalakihin ko na lang siya sa paraan na gusto ko.

“I want fried chicken and spagette.” Nakangiti nitong sagot sa akin. “Magpapaluto ka ba?”

“Oo naman. Pero madalas ba na iyon ang kinakain mo? Alam mo ba na…”

“Hindi maganda sa katawan ang laging ganun ang kinakain?“bitin niya sa sasabihin ko sana. “Oo, alam ko. Pero mahigit dalawang linggo ng hindi ako nakakatikim ng ganun dahil sabi ni papa Magnus maganda na iyong twice a month akong makatikim ng ganun. I always eat vegie that good for the health. Para daw mas gagana ang utak ko kapag maraming vitamin na pumapasok sa katawan ko.” Mahabang paliwanag nito.

Muli na naman akong napangiti.

“Sige, magpapaluto ako. Pero tama ang papa Magnus mo.” Sabi ko dito. “Gusto mo bang maglakad o gusto mong magpakarga sa lolo mo?” Sabi ko. At sa unang pagkakataon ay ngumiti ako na galing sa puso.

“Mabigat na ako, kaya mo pa ba akong buhatin?” Bagkus sabi niya.

“Haha! Haha! I like you grandson. I like you. Then call me grandpa. I like to hear it from you.” Muli kong sabi dito.

“Kinikilala niyo na ba akong apo ngayon?” Pagkuway tanong niya na nakipagsukatan na naman ng tingin sa akin.

Tumango ako at masuyong ginulo ko na naman ang buhok niya.

“Okay Grandpa. Lets go. Maglalakad na lang ako para hindi kayo mapagod. Then after we eat and waiting for papa Magnus and daddy to come here, teach me how to make what are you doing here. I want to learn.“nakangiti nitong sabi saka hinila ang kamay kong nasa ulo niya at hinawakan iyon.

Parang gusto ko tuloy yakapin ang apo ko. Pero nagpigil ako dahil ayaw kong ipakita dito na masyado na akong naapektuhan sa kanya. Unang araw pa lang niya nandito pero nakuha na agad niya ang loob ko. Dapat mapagaan ko pa ang loob niya sa akin para kapag dumating nga ang araw na mahanap kami ng papa niya at daddy ay iyong ayaw na niya akong iwanan.

“Lets go, we can just order a food. Para hindi matagalan. Iyon lang ba ang gusto mo? Wala ka na bang ibang gustong ipabiling pagkain?”

“Mmm! Iyon na lang muna grandpa. Sa susunod na lang ulit.” Sagot niya sa akin na nakangiti. Sabay hila na sa akin palabas ng laboratory room ko.

Magaan ang mga paa kong nagpahila sa apo ko. Now, I’m a bit happy dahil mukhang mawiwili ako sa apo ko.

---

YuChenXi

#³⁹: Magnus

Namumugto na naman ang mga mata niya dahil sa pag iyak kaninang nabawi ko siya sa kamay ng Jace na iyon. At dahil sa hindi nabawi ang anak naming si Zander. Ngayon, nag aalala ako sa kaligtasan nito sa kamay ng papa. Sana, gumana ang utak niya ngayong nasa kamay siya ng papa gaya ng lagi kong sinasabi dito sa tuwing nananaginip siya tungkol sa taong kumuha sa kanya. At ang panaginip nga nitong iyon ay nangyari na.

Hinaplos ko siya sa pisngi bago niyuko at dinampian ng halik sa nuo. Tumayo ako dahil gusto kung ituloy ang pag track kung saan ang tamang location ng papa at kung saan nito dinala ang anak namin. Pero bago pa man ako nakalabas ng tuluyan ay narinig kong sumigaw si Alexander.

“Noooooh!” Pasigaw na napabangon siya kaya naman agad akong lumapit at niyakap siya. “Ang anak ko. Si Zander. Si Zander, Magnus. Iligtas mo ang anak ko.” Nag he hysterical na paulit ulit na sigaw nito. At hayon na naman ang pag iyak niya na mahinang bumabayo ang mga kamao sa dibdib ko.

“Shhhh! Calm down sweetheart. Ginagawa ko na ang lahat para malaman ang kinaroroonan niya. Kaya please, huminahon ka. Baka mapaano ka at ang mga baby sa tiyan mo.” Pangkakalma ko sa kanya pero patuloy parin ito sa pag-iyak niya.

“How can I calm down Magnus. Kung alam kong may tumangay sa anak natin. How can you say that in calm way. At bakit ka nakakahinahon ng ganyan gayong nasa pahamak ang anak natin. Magnus. Kinidnap nila ang anak ko. Kinidnap nila.“sigaw na panunumbat niya.

“I know. I know, Sweetheart. Pero hindi makakatulong kung pareho tayong nag he hysterical. Nag aalala ako sa anak natin at sa posebleng mangyari sa kanya. Pero Alexander, huminahon ka muna dahil gaya ng sinabi ko. Hindi iyan makakatulong sa atin at baka mapaano pa ang mga baby natin sa loob ng sinapupunan mo. Sweetheart, please. Leave this to me. Mababawi natin ang anak natin na ligtas. Pangako ko iyan sayo.“pang aalo ko sa kanya.

Umiiyak siya at ang pagbayo niya sa dibdib ko ay unti unting nanghina at pahikbi hikbi na lang siya sa pag iyak.

“Magnus, iligtas mo ang anak natin. Iligtas mo si Zander. Nakikiusap ako sayo.” Mahinang tinig na sabi niya.

Niyakap ko siyang muli at masuyong hinugod ang likod niya at pinapakalma. Kahit sa paraan man lang ba na iyon ay mapahinahon ko siya kahit papaano. Ako man at talagang nag aalala na sa kaligtasan ni Zander. Mas kakalma pa siguro ako kung ibang tao ang kumuha sa kanya at ransom money lang ang kailangan nila ay kaya kong ibigay kahit na magkano pero ang isiping ang papa…. ang papa ang kumuha sa kanya ay hindi ako mapapanatag. Paano kung gawin niya ang ginawa niya sa akin noon na tinurukan ng gamot. At doblehen ang dosage noon. At pati kami ay makalimutan niya at makaapekto sa utak nito. Iyon ang mas inaalala ko hindi sa posebleng masasaktan ang anak ko pero.. sobra na kung ganun nga ang gawin ni papa dito. Sana hindi ako mahuli sa pagbawi sa kanya at buong buo namin siyang mailigtas sa baliw kong ama na walang ibang nasa isip kundi makagawa ng bagong obra maaestra.

“M-magnus please. Iligtas mo ang anak natin. Nakikiusap ako.” Pang uulit niya na sa ngayon ay parang bata siyang nagsusumamo na nakatingala na sa akin.

Ikinulong ko sa mga palad ko ang magkabila niyang pisngi at mabilis na dinampian ng halik sa kanyang labi.

“Oo sweetheart. At gagawin ko ang lahat para mabawi natin siya agad.”

“Pero paano? Wala pa bang tawag mula sa kumuha sa kanya? Humihingi ba sila ng ransom? Nahuli naman na si Jace. Hindi din ba siya ang may pakana ng lahat ng ito?” Sunod na sunod na tanong niya.

“Hindi si Jace ang kumuha sa kanya pero hindi ransom ang kailangan ng kumuha sa kanya kundi ang anak natin mismo. At patawarin mo ako dahil ang ama ko mismo ang kumuha sa kanya. At iyon ang ikinatatakot ko. Pero pangako sweetheart. Gagawa ako ng paraan para hindi magtagumpay ang papa sa binabalak nitong gawin kay Zander, at may tiwala ako sa anak natin sweetheart. Hindi siya basta basta magagalaw ni papa. I know, alam ni Zander ang gagawin niya kung sakali.” Sagot ko dito. Sana nga tama ako. Na gumana ang utak ng anak namin sa ganitong sitwasyon at hindi ito talunin ng murang edad niya. Pero gaya ng sabi ko Buong buo ang tiwala ko dito. At alam kong hihintayin niya kami para mabawi siya sa mga kamay ni papa.

“Pero paano ka nakakasiguro. Nagawan ka nga ng masama na sarili ka niyang anak. Sa apo pa kaya niya. Magnus, paano kung turukan din siya ng mga gamot ng papa mo. Paano?”

“Yeah! Hindi na bago iyan sweetheart. Pero hindi naman basta basta mag tuturok ng kung anong gamot si papa kay Zamder dahil katalinuhan mismo ng anak natin ang kailangan niya. Kaya may oras tayo na habang inihahanda ni papa ang mga gagawin niya, sisiguraduhin kong nasa tamang oras natin makukuha si Zander sa mga kamay niya.”

“Sana nga. Sana nga. So please, Magnus. Kumilos ka na. Puntahan na natin ang papa mo. Bawiin na natin sa kanya ang anak natin. Please. Tara na. Tara na.” Sabay yugyog ng mga braso kong hinawakan niya.

“We will, sweetheart. Pero hindi ko pa na tri-trace kung saan ang exact location ng papa. Dahil ng tawagan ko ay hindi iyon ang eksaktong location niya sa pinagdalhan niya sa anak natin. Kaya please sweetheart. Huminahon ka muna. Dahil ginagawa ko ang lahat para makuha at malaman ang lugar kung saan niya dinala si Zander.”

Yumakap siya sa akin at paulit ulit na nakikiusap na gumawa ako ng paraan. Na nandoon na naman ang paghikbi pero mahinang pag-iyak niya.

“Gagawin ko ang lahat sweetheart para hindi mapahamak ang anak natin kay papa. I promise you that.” Tanging salita ko na lang ang pinanghahawakan ko kahit na ang totoo ay walang kasiguraduhan ang mga iyon. Pero sana nga. Gaya ng pag asang sinasabi ko sa kanya.

“Lets go eat some first. Kailangan natin ng lakas para sa pagkuha natin sa anak natin. Alam kong hindi magugutom ang anak natin sa kamay ni papa kaya dapat tayo din.” Muli itong napatingin sa akin. Na kahit ayaw sana niyang pumayag ay narinig kung kumalam ang sikmura niya. “See, our babies need some food too, kaya hindi ka pwedeng magutom. At gaya ng sabi ko babawi natin si Zander kay papa.”

Tumango siya at nagpahila na siya sa akin ng hilain ko siya patayo. Magkaagap na lumabas ng silid namin, tinungo ang kusina para kumain. Matapos kumain ay sumama siya sa akin sa ikaapat na palapad para panuurin daw ako kung paano ko matra-track ang location ng papa. Kaya naman, kahit nahihirapan ako ay pinagbuti ko ang ginagawa ko para hindi madismaya ito. Inabot kami ng ilang oras doon hanggang sa tuluyan na akong nagtagumpay na makita kung saan ang saktong location ng papa. Kaya naman isang mahigpit na yakap ang iginawad niya sa akin ng dahil doon.

“I need to talk to Angel first para makahingi ng ilang kasama papunta doon. Kami na lang ang pupunta baka kung mapaano ka pa.” Sabi ko sa kanya.

“No! Sasama ako. Sasama ako papunta doon. Gusto kong ako ang unang makakita na ligtas si Zander. Na ligtas ang anak natin.” Agad na tanggi niya sa suhesyon ko. Magpupumilit pa sana ako pero alam kong hindi ko siya mapapapayad na magpaiwan lang dito sa bahay.

Kaya naman isang buntong hininga muna ang pinakawalan ko bago ako pumayag na sumama siya. Hindi man akma sa sitwasyon ay napangiti ako dahil nakikita ko ang kung anong buhay sa mga mata niya na makikita at makukuha namin agad ang anak namin. Kaya naman muli ko siyang niyakap.

“I love you Alexander, hindi ko gustong ilagay sa ganitong sitwasyon ang anak natin dahil kay papa.”

“Basta mabawi natin agad si Zander at walang masamang nangyari sa kanya ay wala na akong pakialam sa papa mo. Basta makuha natin siya dito ng ligtas.”

“Yes, sweetheart. Kaya tara na. Kailangan na nating puntahan at kunin si Zander.” Mgkaagapay na bumaba kami mula sa ikaapat na palapag hanggang sa baba. Hanggang sa tuluyan na naming bagtas ang daan patungo sa kinaroroonan ng papa at ang anak namin ni Alexander kasunod ang ilang tauhan na pinadala ni Angel para makasama namin.

---

---

Zander POV:

P anaginip, ganito ang lagi kong napapanaginipan at lagi akong umiiyak pagkagising ko at ang una kong hinahanap ay ang daddy at papa Magnus. Pero nasa isip ko na ang palaging sinasabi ng papa Magnus na kung managinip akong muli ay kaya kung hawakan ang sitwasyon, kaya kung baguhin ang mismong panaginip ko ayon sa gusto kong mangyari.

Pero ang ngayon ay iba kaysa sa panaginip lamang dahil alam kong hindi lang basta panaginip ang nagyaring pagkuha sa amin ng daddy ng mga taong tumangay sa amin. At gusto ko na namang umiyak, tawagin ang pangalan ng papa, pangalan ng daddy. Pero paggising ko isang magandang silid ang namulatan ko at hindi gaya ng panaginip ko na may iba’t ibang anong kable ang nakakabit sa akin. Iba iyon at iba ang ngayon. Kaya masyado bang naging sobra ang mga naging panaginip ko lately? Malamang. At kung may masamang balak ang taong may pakana sa pagkakadukot sa amin ng daddy ay sana sa isang madilim at hindi kaaya ayang paligid ang namulatan ko. Pero opposite lahat ng iyon sa namulatan ko. Kaya naman imbes na umiyak ako ay hindi ko na ginawa at muli, inisip ko ang sinabi ng papa. Na kung mangyari ang lahat ng natutugma sa panaginip ko ay ako na mismo ang gagawa ng sariling takbo ng panaginip kong ito.

Isang babae na alam kong totoong tao pero kung kumilos at magsalita ay parang sa robot lamang. A human robot na minsan napapanunood lang sa mga telebesyon at gawa ng mga taong malalawak ang imahinasyon, pero ngayon. Totoo sila, at hindi lang basta sila napapanuod sa TV kundi nasa harapan ko na mismo. Kinakausap ko man pero ayaw magsalita. Kaya naisip ko may taong komokontrol dito. At tama ako dahil ng igala ko ang paningin ko sa buong silid ay nakakita ako ng kamera na kagaya lang ng nasa bahay ni papa Magnus. So this house are full of surveillance camera dahil hindi lang iisa, dalawa at may ikatlo pa.

Kinausap ko na lahat lahat, kahit na nga na parang baliw na akong nakatingin sa camera at kinakausap ito ay wala akong nakuhang sagot. Pero alam ko na may nanunuod sa amin mula sa kung saan man sa parte ng bahay sa kung saan ako ngayon. Pero sige, akala siguro ng kumuha sa akin ay iiyak ako. Makikiusap na ibalik ako kina papa at daddy, hmmp. Hindi ko gagawin iyon. Hindi ako iyakin gaya ng minsan na napanuod ko sa TV na walang ibang ginawa ang kagaya kong bata kundi ang umiyak, magmokmok, at hindi kakain. Pero sana naman hindi nila ako gutumin dito dahil baka doon ako iiyak kapag nagutom ako.

Mag iisang taon ng nakasama ko si papa Magnus at iminulat niya sa akin na ang isang gaya ko ay hindi dapat maging iyakin, bagkus gamitin ang utak na mayroon ako sa mas papakinabangan kaysa sa ipasagwalang bahala lang ang galing na mayroon ako. Alam ko naman na bata ako, maliit pa ang katawan at wala pang kaalam alam makipaglaban sa pisikal na labanan pero kapag utak naman ang pagbabasihan at magiging labanan, doon ako hindi mapag iiwanan.

Kaya naman ngayon, bagkus na mag mukmok ako dahil walang kumakausap sa akin ay nagpasya na akong ako mismo ang maglibang sa sarili ko habang hinihintay ko sina papa na iligtas ako. At lalo na si daddy? Kumusta na kaya siya? Nasa mabuti lang ba siya? Kasama ko na tinangay si daddy pero magkaibang sasakyan kami isinakay? Pero sana naman ay nabawi siya agad ni papa sa mga tumangay sa kanya dahil baka kung mapaano pa ang mga baby brother ko kahit pasaway sila na palaging pinapahirapan ang daddy sa pagdadala sa kanila. Sana ligtas na sila at nasa mabuting kalagayan na.

Ahh! Back to normal na ako. Dahil dapat sarili ko muna ang isipin ko at kung paano ko papaikutin ang taong kumuha sa akin gamit ng itinuro sa akin ng papa. Na ako ang gagawa ng takbo ng kwento ng totoong panaginip kong ito.

Ng makakita ako ng libro sa kabilang panig ng kwarto ay nagpasya akong magbasa na muna kahit ang totoo ay wala akong kainte-interest ngayon pero kailangan kong ipakita sa taong nanunuod sa amin na hindi ako apektado sa padkuha niya sa akin hanggang sa nagsalita narin ang babae at pumayad na pakialaman ko ang libro na nandoon. Until she offer me a snack pero tumanggi ako at hindi nagtagal ay kumilos na ito para iwan na ako sa loob ng silid. Kaya naman nagtagumpay ako sa una kung plano. Pero hindi ko maaasahan ang katawang mayroon ako dahil utak ko man pang matanda na pero katawan ko bata parin kaya madali akong mapagod kahit sa simpleng galaw at pagbabasa lang ng mga libro kaya naman hindi ko na napigilan ang muling makatulog.

But when I woke up muli na naman gumana ang utak ko and no one inside the room except me kaya naman naging malaya akong nakagalaw sa loob ng silid kahit alam ko na posebleng may nanunuod sa akin pero walang sumita sa akin ng mabuksan ko ang pintuan ng silid at makalabas doon. Naglalakad lakad hanggang sa matuon ang pintuan na nakaawang at may kung anong mga kumikinang doon kaya naman natawag ang pansin ko at gusto ko iyong makita.

Pag pasok ko ay nakakita ako ng isang matandang lalaki na mahaba ang buhok pero ng humarap ito sa akin ng maramdaman sigurong may pumasok ay napagtanto ko agad na kamukhang kamukha ito ni papa Magnus na iyon ang unang nasabi ko at natanong dito. At sinagot nga niya na anak niya ang papa Magnus ko.

Marami kaming napag usapan gaya ng kung anong dahilan at kung paano at kung bakit ako ngayon nandito sa kanya. At dito ko nalaman na ang totoong ama ko ay ang papa Magnus ko na siyang kinamuhian ng daddy dahil sa ginawa nito. Pero masaya ako dahil hindi na lang ako sampid na minsan iyon ang sumasagi sa isip ko. Na ang totoong pamilya ang tatlong baby brother ko, daddy at si papa Magnus. Pero kasali pala ako sa kanila. Nabuo man ako sa hindi tamang pagkakataon pero alam ko, napatawad na ni daddy si Papa na iyon na ang dahilan talaga ng dalawang buwan kaming lumayas sa bahay ni papa.

Pero saka ko na ulit iyon iisipin ang mahalaga ngayon ay ang mapaikot at malihis ang utak ng papa ng papa Magnus o mas tamang sabihin kong lolo dahil ama nga ito ng papa. Hanggang sa napansin kong nawili na ito sa akin dahil sa dami ng mga sinabi ko na nakapagpabuhay yata ng interest nito. Kagaya din ni papa Magnus ito na scientist dahil parehong pareho sila ng silid kung nasaan kami ngayon, pero mas kakaiba ang room nito kaysa sa room ni papa dahil dito, may kung anong malalaking tube na may ibat ibang hayop doon. Ewan ko na lang kung ganito din nito ginawa ang babaeng nakausap ko na una kong nabungaran kanina. Malamang nga, dahil tao man nga sila,pero halatang nakokontrol nito ang mga iyon. At gaya ng sabi nito na kung natatakot ba ako na kung ganun nga ang gawin niya sa akin agagawing human computer dahil daw sa talino ko.

Well, hindi na iba iyon. Minsan talaga naiisip ko, paano kaya kung ganun nga ang mangyari sa akin? Magiging tao pa ba ako, o magiging robot na ako? Hindi ko alam, kung hindi susubukan diba? Pero hindi ko hinangad iyon. Hindi ko hahayaan na maging sunod sunuran dito kung sakali. Dahil kahit matanda man ako mag isip, gusto ko paring maranasan ang mabuhay ng normal at maranasan ang maging masaya sa normal na paraan at pamumuhay.

Hanggang sa tuluyan na itong nawili sa akin. At napansin kong ang seryusong mukha nito na hindi yata marunong tumawa ay nabahiran na ng ngiti sa mga labi kaya naman ang pag aalala ko din na hindi ko ipinapahalata dito ay nawala dahil naging at ease na ako dahil sa ngiti nito. Hanggang sa nagpasya na ito at magyayang kumain kasama ito.

Nandoon nadin ang kwentuhan sa pagitan namin habang kumakain na kami.

“Lolo, gusto kung turuan mo ako minsan sa mga ginagawa mo, gaya ng kung paano mo sila ginawa.” Sabay turo sa isang babae na naman na parang robot kung kumilos at magsalita.

“Matututuhan mo iyan kapag dito ka titira sa akin apo.” Nakangiting sagot nito sa akin. “ ako mismo ang magtuturo sa iyo, magtuturo sa lahat ng gusto mong malaman na limitado lang ituro ng papa mo.“ Sabi pa nito.

“Talaga po, gusto ko iyan. Sabi kasi ni papa, hindi ko daw dapat abusuhin ang talinong mayroon ako, at dapat mas eenjoy ko muna ang kabataan ko.”

“Depende naman iyon sayo apo. Kjng agad na gusto mong matutuhan ang lahat, ituturo ko. Pero kung gusto mo namang huwag muna, ikaw naman ang masusunod sa kung ano talaga ang gusto mo.” Sagot muli nito kaya naman napatango na lang ako.

Madami pa kaming napag usapan hanggang sa may kung anong sinabi ang babaeng nakabantay sa amin.

“May dumating po master.”

“Sige, ako na ang bahala sa kanila.“sagot nito saka tumingin sa akin. “Nagmana talaga ang papa mo sa akin apo ko. Nandito na sila para kunin ka nila sa akin.”

“Narito na sila agad?” Paninigirado ko dito na hindi ko ipinaramdam na excited ako.

“Yeah, ang papa mo lang naman ang nangangahas na sundan ako dito.”

“Kung ganun ibibigay niyo na ako agad sa kanila?” Muli kong tanong dito.

“Depende iyon apo. Basta ipangako mo, na papasyalan mo ako lagi dito.” Nakangiti nitong sagot saka bahagyang ginulo ang buhok ko.

“Oo naman po, magpapahatid po ako kay papa at daddy dito lagi. Diba, tuturuan niyo pa ako ng mga ginagawa niyo?” Totoong sagot ko dito.

“Oo namam, kung ganun. Apo ko, ikinagagalak kong nakilala kita.” Saka na ito tumayo at hinawakan ako sa kamay at sabay na nagtungo palabas ng bahay niya.

---

YuChenXi

#⁴⁰: Magnus

Hindi ako agad kumilos para ipasok ang kotse ko sa gate ng kusang magbukas ang mga iyon at talagang inaanyayahan kaming pumasok dahil walang bantay na humarang sa tarangkahan ng bahay ng papa. Dapat ba akong maging at ease ngayon o magiging alerto ako dahil doon. Hindi basta basta nagpapapasok si papa ng kung sino man kahit ako kung hindi muna ako kakausapin tru phone call at tanungin kung anong kailangan ko. But now, it’s a bit defferent from the past. He is allowing me to enter his cage to come in.

“What are you doing Magnus, lets go get inside. Para makuha na natin ang anak natin.” Sabi ni Alexander at niyugyog pa ang kanan kong kamay na nakapagpatingin sa kanya.

“May mali eh.” Nasabi ko na lang.

“Anong mali sa pagkuha natin sa anak natin. Magnus ano ka ba?”

“Kailangan nating mag ingat, dahil pakiramdam ko talaga na may mali. Hindi magpapapasok ang papa ng ganito kaluwag kung wala siyang masamang balak sa atin. Kaya nag aalangan ako na baka may kung anong hindi magandang binabalak ito.” Seryusong sagot ko pa dito at muling itinuon ang paningin ko sa malaking pintuan na nakatapat na mismo sa amin habang nasa tarangkahan na kami ng gate ng papa papasok.

“Judt go inside Magnus. Kung hindi ka pa kikilos lalabas ako dito at ako ang unang papasok.” May galit sa boses na sabi niya sa akin at tangka na ngang lumabas ng pinigilan ko siya.

“Sandali. Huminahon ka. Huwag ka munang lumabas, heto na. Papasok na tayo.” Sagot ko na lang at wala na nga akong nagawa kaya naman muli kong minaneho ang kotse ko papasok at kasunod ang tatlong kotseng kasunod namin.

Hindi pa sana ako bababa ay nauna na siyang lumabas ng kotse at agad na tinalunton ang malaking pintuan kaya agad ko siyang hinabol pero agad na may humarang dito na tatlong lalaki at isang babae na alam kong pawang mga ibra maestra ng papa dahil nakikita sa kanilang mga mata ang walang kabuhay buhay at kahit kaunting kinang ang mga iyon.

Damn you old man! Sa loob loob ko dahil sa pagkaganid nito ng katalinuhan ay maraming tao ang nagsasakripisyo dahil doon gaya ng mga taong humarang sa amin.

“Huwag kayong lalagpas sa kung saan kayo ngayon kung ayaw niyong masaktan. Hintayin ang master na lamabas diyan sa pintuan.” Sabi ng babae.

“Damn it! I don’t care if who or what you are, get out of my way.” Galit na sigaw niya dito at tangkang lalagpasan na siya dito ng makita kong kumilos ang isang lalaki para sana patumbahin siya ay agad akong humarang dito.

“Calm down Alexander, they don’t have any emotion. Only my father can command them.” Mahinang sabi ko sa kanya at itinago ko siya sa likod mo. “We won’t. Just told to my father that we are here to take my son back.” Seryusong sabi ko sa mga ito at inisa isa silang tinignan. Pero hindi na pala kailangan dahil kusa ng bumukas ang pintuan at iniluwa nga doon ang anak namin at si papa na magkahawak pa ang mga kamay.

Nakangiting nakatunghay sa amin ang anak namin. Nakikitaan ko man ng kaseryusuhan ang mukha ng papa pero hindi na iyong dating walang kamemo emosyon gaya ng mga taong humarang sa amin. Ngayon, maaliwalas ang mukha nito na nakatingin na sa amin.

“Welcome to my house my son.” Sabi nito sa seryusong tinig. “Hindi mo ba sila sasalubungin apo, at aanyayahang pumasok sa loob ng bahay.” Pagkuway baling nito kay Zander na hindi ko lubos mapaniwalaan. Apo? Kinikilala niyang apo ang anak ko? Imposeble.

“Daddy, papa.” Nakangiti at talaga namang masayang masaya ngang sinalubong kami nito at agad na yumakap kay Alexander at nagpabuhat dito. “Nakilala ko si lolo, ang bait bait niya.” Sabi pa nito. Anong kalukuhan at kasinungalingan ang itinamin niya sa utak ng anak ko sa maikling oras lang?

Ang papa? Mabait? Nagpapatawa yata ngayon ang anak ko at marunong ng magpatawa. Dahil imposebleng magiging mabait siya sa anak ko. Dahil hindi maalis sa isip ko na binalakan niya ito ng masama at pinagbantaan akong tuturukan ng gamot ang anak ko gaya ng ginawa niya sa akin.

“Hindi ka ba niya sinaktan? Wala bang masakit sayo? Okay ka lang ba?” Sunod na sunod naman na tanong ni Alexander dito na umiling bilang sagot sa kanya.

“No! Ang bait sa akin ni lolo. Kumakain nga kaming dalawa ng dumating kayo. Nag order si lolo ng fried chicken at spagetti daddy. Marami, tara pasok tayo sa loob. Kain tayo. Hindi pa kasi kami tapos kumain ng lolo ng dumating kayo eh.” Sabi pa nito sa kanya na lalong nagpakunot ng nuo ko na napatitig sa ama ko. Nagkibit balikat lang ito ng mapatingin sa akin at napangiti itong muli ng ibinaling ang tingin sa anak ko at pinagmamasdan ito.

Napatingin naman sa akin si Alexander at inaarok kung ano ang totoong nangyayari dahil gaya ng sinabi ko at pagpapakilala ko sa ama ko ay wala itong puso, walang anak anak kung ang obra maestra nito siya pagpipiliin. Pero ngayon, baliktad na yata ang pagkakasabi ki dahil isang lolo talaga ang dating nito sa paningin ng anak ko na nakasama lang sa maikling oras.

“Ibaba mo na ako daddy, baka mapaano ang mga baby brother ko. Nakalimutan ko tuloy sila.” Sabi pa nito sa kanya kaya naman wala na itong nagawa kundi ibaba ito ng nagpadaosdos na ito habang karga niya. “Papa, pwede bang yakapin kita?” Baling naman nito sa akin. Tumango ako bilang sagot kahit naguguluhan ako sa sitwasyon namin ngayon. Niyuko ko ito at paluhod na yumakap ako dito. “I hate you because dad has suffered for so long because of you but I’m still happy because you’re my real father.” Bulong nito sa akin kaya naman kumalas agad ako ng yakap dito at tinitigan. “I know everything now. At gaya ng daddy, alam kong napatawad ka na niya, napatawad na din kita. I love you papa.” Sabi nito dahilan para mamuo ng luha ng mga mata ko.

“You-.. Ano pang ginawa sayo ng papa? Sabihin mo sa akin. Huwag kang matakot na sabihin sa akin kung sakali mang may ginawa siyang masama sayo?” Ako naman ngayon ang nagtanong dito. Baka natatakot lang ito kay papa kaya hindi nito masabi ang totoo. “Papa is here, I will protect you from him.”

Umiling itong muli saka tuluyan ng kumalas sa akin at binalikan si papa at hinawakan ito sa kamay na hawak niya kanina ng una namin silang makita.

“Lets go inside daddy. Papa. Samahan niyo na kaming tapusin ang mga inorder ni lolo kanina.” Nakangiti pa nitong yaya ulit sa amin kaya naman nagkatinginan kami ulit ni Alexander. Hindi alam ang sasabihin o ang dapat na tamang gawin.

“Hindi niyo ba pagbibigyan ang anyaya sa inyo ng apo ko. Halina kayo. Mainit init pa naman siguro ang mga iyon hanggang ngayon.” Si papa na may ngiting nag aanyaya sa amin. Ngiti na minsan ay hindi ko nakita dito. Ngiti ng isang totoong nag aanyaya sa amin. Hindi na iyong ngiti na minsan laging nakakapagpahamak sa amin at ngiti na may masamang balak gawin.

“Alexander.” Tawag ko sa pangalan niya. Siya ang hahayaan kong magdisesyon, dahil kung ako ang masusunod ay kukunin ko na agad si Zander kay papa at yayain ko na silang umuwi dahil wala akong kabalak balak na tumuntong sa teretoryo ng papa.

Naguguluhan din man siya na nakatingin ngayon sa akin ay napatango siya bahagya at nagsimulang humakbang papasok ng mahawakan ako sa kamay. Nakita ko ang paglunok niya na halata na ayaw din sanang pumasok sa loob pero alang ala siguro sa anak namin ay pinilit din niyang maging kalmante at pakisamahan ng maayos ang papa. Binalingan ko ang mga kasama namin na at inutusang maging alerto kung sakali mang may mangyaring hindi maganda.

“Magandang disesyon. Halika kayo, feel at home. Pasensya na kayo, kung hindi maituturing na bahay ang bahay ko.” Sabi nito ng makalapit kami sa kanila. Pero gaya ng dati ay limitado ang paglapit namin dito at naging alaerto parin ang pakiramdam ko. Paano kung bigla na lang kumilos ang mga taong ginawa ng parang robot ng papa at talikuran kaming atakihin para maipatupad ang mga plano niya.

“Tara daddy, tara papa.” Bumitaw si Zamder kay papa at hinila kami ng anak namin sa may hapag kainan na tama nga ito sa sinabi kanina na halos kasisimula lang nilang kumain dahil may dalawang bukas ng pagkain doon. Pero marami ang hindi pa nagalaw. “Ang daming inorder ni lolo, akala siguro niya marami akong nakakain. Pero tamang tama pala. Darating kayo dito para kunin ako.” Nakangiti pa nitong sabi sa amin at umupo na.

“Maupo kayo. Ayan na lang muna ang maihaharap ko sa inyo, hindi naman kayo nagpasabi na darating din kayo ngayong araw na ito kaya hindi na ako nakapaghanda para sana naman mas masarap ang mapagsasaluhan natin.” Pati ang boses ng papa ay naging magaan na sa pandinig ko. Hindi na gaya ng dati na sa bawat kataga nito ay may ipinapahiwatig at may laman ang bawat salita. Pero ngayon.. ewan ko. Hindi ako naniniwala sa nakikita ko ngayon dito. Hindi kapani paniwala.

“Ayos lang po iyon.” Si Alexander ang unang nagsalita sa aming dalawa. Napatingin ako dito. “Zan,dahan dahan lang sa pagkain.” Sabi pa nito ng balingan si Zander na ngayon ay itinutuloy na nito ang naudlot na kinakain kanina. Maganang magana na hindi alintana at hindi yata nahuhulaan kung ano ang sitwasyon namin ngayon. Pero mapapanatag ba ako sa ipinapakitang kakaiba kay papa? Na para bang nabuhay na yata ang puso nito na tinabunan na noon ng mga minimithi nito?

“Dahan dahan lang naman daddy ah. Halika na. Kain ka na din. Baka guton na ang mga baby brother ko sa tiyan mo.” aya ulit nito sa kanya. Saka binalingan si papa. “Alam mo lolo, nakalimutan ko pala ikwemto sayo kanina. Magkakaroon na ako ng mga baby brother. Dito oh.” Saka pilit na inaabot ang tiyan niya at hinaplos iyon. Tatlo sila. And I’m happy dahil magiging kuya na ako. Diba, ang saya lolo, tapos pag lumabas na sila at lumaki kagaya ko, may kasama na akong dadalaw dalaw sa iyo rito. Tapos sabay natin silang turuan.“ Pagkukwento pa niya dito dahilan para muli kong masilayan ang ngiti ng papa na minsan ay hindi niya ako nginitian ng ganun. Sa tagal ko sa mundong ito, ngayon ko lang nakita ang totoong ngiti sa mga labi niya na ipinagkait niya sa amin ng mama at mga kapatid ko. Pero ngayon, dahil sa anak ko. Dahil kay Zander, nakakangiti na siya ng ganun ngayon.

“Talaga?” Pagkukumpirma nito at napatingin pa kay Alexander. “Masaya akong malaman na madadagdagan na ang apo. At ikinagagalak kitang makilala. Kung iyong mamarapatin, tawagin mo akong papa. Dahil asawa ka na ng anak ko.” Sabi pa nito sabay yuko ng bahagya kay Alexander na ikinagulat niya at nilahadan pa ng kamay.

“Tama na.” Bigla akong humarang sa kanila na ikinabigla nilang tatlo. Na kahit ang anak ko ay nagulat talaga na napatingala sa akin. “Gusto kitang makausap. Makausap ng tayong dalawa lang.” Sabi ko dito sa seryusong tinig.

Tumingin muna ito kay Zander na nginitian siya kaya naman agad itong pumayag na makausap ako ng masinsinan. Tinawag ko ang ilan sa mga kasama namin sa labas at pinapasok ko sila sa loob para bantayan ang mag iina ko. Dahil baka malingat ako ay ano pa ang gawin ng mga tauhan ng papa sa kanila. Kaya naman ng masiguro ko ng may nagbabantay na sa kanila ay naglakad na si papa palayo sa kanila kaya naman sinundan ko na siya hanggang sa marating namin ang lawn sa likod bahay nito.

“Anong kalukuhan ang pinaggagagawa niyo papa?” Ako ang unang bumasag ng katahimikan sa pagitan namin dahil hindi ito agad nagsalita ng makarating kami doon. “Huwag niyo kaming paikutin sa mga palad mo papa dahil hindi na iyan bago sa akin. Pero ang paikutin mo ang batang murang isip ng anak ko ay iyon ang hindi ko mapapayagan.” Mahabang sumbat ko dito na nakapagpatawa lang sa kanya. Hindi naman tawa na kadalasan kung naririnig sa kanya na parang hinahamon ako pero tawa talaga na totoong masaya.

“Hindi ka parin nag babago ng pag uugali Magnus. Pero alam mo bang tuwang tuwa ako sa apo kong si Zander, dahil nakikita kita sa kanya noong ganun ka pa kaliit. Pero masasabi kong mas matalino ang apo ko ngayon kaysa ikaw na anak ko noong ganun palang ang edad mo.” Pagkukumpara niya sa amin ng anak ko.

“Hindi iyan ang gusto kong marinig sayo. Dahil alam kong may pinaplano kang hindi maganda. At pwede ba papa.” At talagang diniinan ko ang tawag ko sa kanya na papa. “Tama na ang pagkukunwari niyong mabait kayo sa harapan ng anak ko.”

“Well, sa totoo. Naasar talaga ako sayo. Bilang anak ko at kinalakihan mo ang wala ako sa tabi mo. Sa tabi niyo ng mga kapatid mo. Pero hindi mo masasabing hindi totoo ang ipinapakita ko sa apo ko. Dahil hindi mo maitatanggi na apo ko parin ang anak mo.” May galit na sabi nito sa akin.

“Eh ano ngayon kung apo niyo nga siya. Hindi ko na mababago iyon dahil anak niyo nga ako. Pero hindi ako maniniwala na gusto niyo ang anak ko bilang apo dahil alam kong may masama kayong balak sa kanya.” Sumbat ko dito.

“Mag ingat ka sa pananalita mo Magnus, dahil kung hindi ko lang iniisip ang apo ko. At baka hindi na kayo makalabas ng asawa mo dito ng hindi ko nagagawan ng masama, dahil nasa teretoryo kita. Kaya pasalamatan mo ang anak mo, dahil nagustuhan ko siya bilang apo ko, at hindi dahil nagustuhan ko siya bilang gawing isa sa mga obra maestra ko.” Pagbabanta nito sa akin at nakipagsukatan talaga ito ng tingin sa akin.

“Tignan niyo ang ayos niyo ngayong pinababantaan ako. Dahil ibang iba ang ipinapakita niyo sa harapan ng anak ko. Kaya hindi na ako magtataka na pawang pagpapanggap lamang ang magandang ipinapakita niyo sa anak ko.”

“Kung ipinapakita ko sa iyo ngayon ay ang totoong nararamdaman ko lang sayo. Dahil hindi mo magawa ang nagagawa ng anak mo na sempleng salita lang niya ay nakakapagpabago na sa mga iniisip ko. Pero huwag mong huhusgahan ang ipinapakita ko sa apo ko. Dahil hindi iyon pagkukunwari lamang.”

“Hahaha! Siguro nga papa. Siguro nga.“tinawanan ko pa ito sa sinabi niya. “Siguro kung isinilang ako kahapon ay baka mapaniwala niyo pa ako. Pero hindi niyo na maiaalis sa isipan ko na minsan na kayong naging walang kwentang ama sa amin ng mga kapatid ko.” Sabi ko sa kanya dahilan para makatikim ako ng isang malakas na sampal mula rito. “Bakit papa? Masakit ba marinig ang katutuhanan? Siguro nga. Dahil iyon ang totoo. Kaya huwag niyong idamay ang anak ko sa mga walang kwenta niyong mga obra maestra. Dahil kapag ginawa niyo iyon, dodoble ang magiging puot at galit ko sa inyo.” Sabi ko dito saka ko na ito tinalikuran.

“Huwag mo akong subukan Magnus. Kung pilit mong ilalayo sa akin ang apo, ay magagawa ko ulit siyang ipadukot para lang makasama ko ulit siya. At kahit anong higpit man ang pagbabantay mo sa kanya, magagawa ko iyon ng walang kahirap hirap.” Sabi pa niya dito. “Hahayaan ko siyang kunin niyo ngayon ang apo ko. Pero gaya ng sinabi ko, huwag niyo siyang ipagdadamot sa akin kung ayaw mong maulit ang pangdudukot sa kanya.” Banta nito at narinig ko na lang ang mga yabag niya palapit sa akin. “Alam kong ayaw mong matanim sa isipan ng anak mo ang isang bagay na mahirap makalimutan. At ang bagay na iyon ay trauma.” Mahinang boses pa nitong dagdag saka nauna na itong naglakad pabalik sa loob ng bahay.

Nanggigil man ako sa galit dito ay hindi ko mailabas iyon ng tuluyan dahil ayaw kong marinig kami ng anak ko. Galit man ako at nanggagalaiti ngayon sa galit kay papa ay wala na akong nagawa para hindi sundan ito.

At gaya kanina, nandoon na naman ang ngiti niya sa tuwing kausap ang anak ko na minsan ay hindi niya ipinakita sa amin. At kahit si Alexander ay parang gumaan na din at naging at ease na ang pakikipag usap kay papa.

“Tara na. Kung tapos na kayong kumain, umuwi na tayo.” Aya ko sa kanila na halatang nagulat pa sila sa bigla kong pagsasalita.

“Agad agad papa? Pwedeng mamaya na lang.”

“Madami ng nasasayang na oras sa pamamalagi natin dito. Saka wala naman kaaya ayang makikita sa lugar na ito.” Hindi ko mapigilan ang hindi maiparamdam sa mga ito ang pagkadisgusto ko na nandito nga kami sa bahay ng papa. Wala akong pakialam. Ang gusto ko dapat ang masunod dahil walang silbi ang manatili pa kami sa bahay nito.

“Eh.” Sasagot pa sana ito ng pigilan ito ng papa.

“Huwag mo ng suwayin ang papa mo apo. Basta ang pangako mo sa akin na dadalawin mo ako dito ng madalas. Okay ba iyon?” Nakangiti nitong sabi sa anak ko at masuyo pang nilalaro ng daliri nito ng buhok ng anak ko.

“Oo naman po lolo. Pangako ko iyan. Dadalasan ko ang pagpunta ko dito. O di kaya naman kayo ang pumasyal sa amin sa bahay ng papa.”

“Zander.” Panunuway ko dito kahit na imposeble namang mapapalabas ito ng basta basta dito sa lungga nito.

“Kung gugustuhin ng papa mo na dumalaw ako apo. Pero kung ganun man. Aasahan mo na ako mismo ang dadalaw sa iyo kapag hindi ko nahintay na dalawin mo ako.“nakangiti pa nitong sagot dito.

“Lets go.” Muli kung aya sa kanila at panabay na hinila ko ang kanilang mga kamay palayo kay papa. Hindi mababago sa utak ko ang namulatan kong emahe niya sa ipinapakita niyang kabaitan sa mag ina ko.

“Bye bye lolo.” Pahabol pa ni Zander dito saka kumaway. Hindi ko na hinayaan na muling makapagsalita pa ang papa at agad kong pinasakay sila at walang lingong likod na nilisan ang bahay ng akin ama.

---

YuChenXi

#⁴¹: Magnus

There are some matured scenes in this Chapter that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

---

Strong Parental Guidance

---

Hindi ako makatulog kahit kanina pa kami nakahiga ni Alexander at ngayon ay himbing na himbing na siya sa pagkakatulog. Pero ako.. mulat na mulat ang mga mata ko. Hindi ako dalawin ng antok dahil sa nangyari sa buong maghapon. Ang kunin siya ni Jace na agad ko naman siyang nakuha dito. Talagang natakot ako kanina. Hindi ako nakakaramdam ng kahit na anong takot pero sa pagkuha sa kanila ng anak ko, doon ko naramdaman ang matinding takot na baka bigla na lang sila mawala sa akin na parang bula. Lalo ng makita ko din ang takot niya kanina habang pilit na kumakalma para lang hindi saktan ni Jace ang mga anak namin sa sinapupunan niya. At iyon din ang ikinatakot ko ng sobra, hindi dahil sa pwedeng mawala ang mga anak namin na dinadala niya kundi natatakot ako na baka pati siya ay mawala sa akin.  Kung sakali mang nagtagumpay si Jace na saktan ang mga anak ko, mapapalitan iyon. Pero hindi ko gugustuhing masaktan ang Alexander ko. Dahil siya ang buhay ko. Mas gusto ko pang ako ang masaktan kaysa siya ang nasasaktan. At ang isa ay ang papa. Nagtagumpay kami sa pagkuha sa anak namin dito. Pero ang hindi ko matanggap ay ang makita kung paano magbago ang papa sa harapan ng anak ko na iba ang ipinapakita kapag kaharap ako. Siguro nga madali lang niya malinlang ang anak ko sa ipinapakita niyang kabaitan, pero ako hindi niya ako malilinlang na sa maikling oras lang na nakasama niya ang anak ko ay nagbago na ito. Hindi niya maiaalis sa akin ang katutuhanang wala siyang puso pagdating sa akin, sa amin ng mga kapatid ko, sa amin na binuo niyang pamilya na minsanan niyang pinabayaan dahil sa mataas na paghahangad at gustong pagharian yata ang mundo at punuin ang mundo ng kanyang obra maestra. Kaya napakaimposeble na mangyaring magbago siya sa maikling panahon lang. Hindi ako naniniwala. At iyon ang hindi nakakapagpatulog sa akin.

Gusto ko man sanang lumabas ng silid para pumunta sa ikaapat na palapag at doon magpahangin ay hindi ko magawa dahil sa tuwing babalakin kung kumilos para alisin ang pagkakayakap sa akin ng asawa ko ay mas lalo siyang nagsusumiksik sa akin at hihigpitan ang pagkakayakap tapos mararamdaman ko na lang na kinakagat na naman niya ako na akala ko gising pero sasabayan naman ng mahinang paghilik. Nakagawian na niya kasi iyon simula ng maglihi siya. Kahit tulog na tulog ay kikilos mismo ang katawan niya na amuyin ako sa kahit na saang maabot ng ilong niya at ganun nga hihintayin ko ang sakit dahil paniguradong may kasama iyong kagat. Pero hindi naman masyadong masakit kapag tulog siya dahil mahina lang ang pwersa, pero kapag gising siya, naku. Pilit ko na lang na kinakalma ang sarili ko na huwag mapasigaw ng malakas at hindi siya maitulak palayo sa akin. Pero ngayon alam ko na, malakas siya maglihi dahil tatlo ba naman ang baby na dinadala niya at ang isiping lalaki siya ay ako na mismo ang nahihirapang isipin iyon. Babae nga na talaga namang sila ang nagdadala ng mga bata sa sinapupunan nila nahihirapan, ang lalaki pa kaya na hindi naman dapat magbuntis. Kaya heto ako, handa akong magtiis, handa akong damayan siya sa bawat oras ng paglilihi niya at sa bawat araw na lumalaki ang mga anak namin sa loob ng tiyan niya. Hindi ko siya iiwan, hindi ko siya papabayaan at lalong hindi ko ipaparamdam sa kanya na kakaiba siya sa lahat dahil lalaki siya na pwedeng magbuntis.

“Mmmm!.” Nagsumiksik na naman siya sa katawan ko kaya naman napapangiti na lang akong pilit na pinagmamasdan siya sa kaunting liwanag lang sa loob ng silid namin.

Napangiti ako at masuyong hinaplos siya sa pisngi. How really cute he is? At hindi ko mapigilan na mas lalong ma inlove sa kanya sa amo ng kanyang mukha.

“I love you My Alexander.” Bulong ko. Kumilos ako para tawirin ang pagitan ng aming mga labi at hinalikan siya.

Mmm, I really like to kiss him. Every second, every minute, every hour, every single day. Hinding hindi ako magsasawa na halikan ang labi niya. Para matikman kung gaano katamis at kalambot ang mga labing mayroon siya. I love him. I love every part of him.

“Mmmm.” He silently moan when I enter my tounge inside his mouth. Nagmulat siya ng mata at bahagyan akong itinulak. Saka niya ako tinignan. Kinusot ang mga mata.

“I want you sweetheart.” Bulong ko at nakipagtitigan ako sa kanya. Napangiti akong muli ng tumango siya. Kaya naman hindi na ako nagsayang pa ng mga sandali.

I kiss him on his forehead, on his eyelid, his nose. Until I reach his lips and kiss him once again. Masuyong halik na agad niyang tinugon. Simpleng halik lang na agad na nakakapagpabuhay ng init sa katawan ko. Kunting haplos lang niya ay natatangay na ako. At sa bawat malamyos niyang ungol na siyang nagiging musika sa pandinig ko. Lahat ng mga iyon ay nasa buo ng pagkatao ko. Na nakatatak na sa buong sestema ko. Ang angkinin siya ay ang bagay na hinding hindi ko pagsasawaan. At ang sarap na natitikman ko sa bawat pag angkin ko sa ay hinding hindi ko ipagpapalit kanino man o sa ano pa man.

Siya lang, ang aking si Alexander lang ay sapat na para sa akin. Ang makasama lang siya habang buhay ang tanging hiling ko na ngayon ay natupad na. Ang mahawakan siya, ang mahalikan siya, ang mayakap siya at ang maangkin siya. At langit na ang nararamdaman ko sa piling niya.

“Uhmmm. Ahhhhh.” Again, his moan make me wanting him more. “Hmmmm. Ahhhh.” Ungol niya ng sakupin ko ang isa sa itoktok ng dibdib niya. Hindi man gaya ng mga babae na kapag buntis ay mas lumalaki ang mga dibdib nila ay iba sa kanya. Nagiging kulay rosas ang mga iyon at naging sinsitibo na kaunting hawak, pisil, halik and suck them make him moan loudly. Na lalong nagpapainit din ng katawan niya at agad na nabubuhay ang pagnanasa niyang angkinin ko siya. “Mmm, M-magnus. I want more.” Mahinang pakiusap niya sa akin at idiniin ang ulo ko sa dibdib niya na halos ayaw na niyang itigil ko ang pagpapasasa doon. At ayaw ko din naman tumigil. Dahil nakakaramdam din ako ng init ng katawan sa ginagawa ko sa kanya. His sweet soft skin. They tasted really sweet. Na parang gusto kung kainin ng buong buo.

“Mmm, yes sweetheart. Uhm.” Hindi ko din mapigilan ang magpakawala ng mahinang ungol. Pinagsawa ko ang mga labi ko sa magkabilang dibdib niya. Ang mga kamay ko na masuyong humahaplos sa buong katawan niya until I reach his that already grow and hard, I grab and played it. Slowly moving upside down na nakakapagpaliyad sa kanya.

Saglit akong tumigil para tuluyan ng tanggalin ang mga damit namin. Para tuluyan ng maramdaman ang init ng katawan namin bago ako pumuwesto paibabaw sa kanya pero sinigurado ko naman na hindi mabibigatan ang tiyan niya sa pagkakadagan ko sa kanya.

Pinaghiwalay ko ang paa niya at pumuwesto ako sa pagitan ng mga iyon. And I kiss him again and again. Kissing him on his ears, down on his neck, on his shoulder. Giving him a bite and kiss mark. And once again, playing my tounge on his nipples. Down there an his stomach. In his navel. Hanggang sa tuluyan ng marating ng bibig ko ang kanya.

“Mmmm,.” Ngumiti ako ng tingalain ko siya. He is bitting his lower lips ng dampian ko ng halik ang itoktok ng kanya and teasing him a little using my tounge on it.

“Do you like this sweetheart. Hmmm.” Mahinang tanong ko at nilalaro ng dila ko ang kanya.

“Uhmmm. Mmmm. M-more. More please.” He answered. Kaya naman ang kaninang padampi damping halik lang ay buong buo ko ng isinubo ang kanya. Sucking it, licking and. Na sinasabayan ng kamay ko to move upside down.

Gusto ko man sana siyang pabaluktutin at itaas ang balakang niya para makita ko ang lagi kong pinapasukan ay hindi ko na ginawa. Nag aalala parin ako baka masaktan ang mga baby namin sa tiyan niya.

“Uhmmm. Ahhh. M-magnus. More.” Pabaling baling ang ulo niya habang sinasabi iyon ng tingalain ko siyang muli. Kaya naman mas hinusayan ko pa ang paggalaw ng dila ko, bibig ko  habang nilalaro ko ang kanya.

“Sweetheart. I want you now.” Sabi ko sa kanya ng tumapat ako muli sa kanya para halikan siya. Kumapit siya sa leeg ko at mas pinalalim ang naging halikan namin.

“Mmm, yes. Put it in. I want you too.” Sabi niya ang he grab mine to guide me in when he licked his hand para maging madulas ang akin. Kaya naman kumilos na din ako oara tulungan siya to put mine inside him. “Ahhhhh.” He wrap his arm in my neck again ang kiss me when I started to move inside him. Moving inside and out. Making him moaned loudly.

“Ahhhhh. Mmmm.” I also moaned. Ang sarap ng pakiramdam ko habang nababalot ako sa sikip niya at init habang nasa loob niya ako that always sucking me in. To move deeper inside him.

“Ahhh! Magnus. Uhmmm. Ahhhhh. Move. Ahhh Move faster.” Pang uutos niya habang masuyong gumagalaw ang balakang ko sa kanya. At ninanamnam ang bawat labas masok ko sa kanya. Ang bawat sarap ng pagbaon ng akin sa kanya. Lahat ng iyon ay kilalang kilala ng katawan ko at sarap na dulot ng nasa loob niya.

“Yes sweetheart. Uhmmm.” Sagot ko. Kumilos ako at ang mabagal na galaw ko ay mas binilisan ko. At umayos ng pwesto para mas makagalaw ako ng maayos. Hinawakan ko ang mga paa niya at itinaas iyon. Habang siya ay hinawakan ang kanya at isinasabay na sa bawat pag ulos ko sa loob niya.

“Ahhhh. More. Uhmm.”

“Yeah baby. Uhm. Ang sarap mo. Uhmmmm. Ahhh.”

“Move harder. Make love to me harder Magnus. Uhmm. Harder. I want more. Ahhhhh. Uhmmmmm. Ohhhhhhhh…….”

Kaya naman ang kaninang bilis ng paggalawa ko ay mas domoble pa. Ang limitadong pagbaon ng akin sa loob niya ay mas nilakasan ko pa at ibinabaon na ng buong buo ang akin sa kaloob looban niya.

“M-magnus. Hmmmm. Yeah… aahhhhhh. Ang sarap.. uhmmm. Gusto ko pa. Magnus.. ahhhhhh. Sige pa.” Sabi niya. Na halos hindi na niya masabi ng deretso dahil nahahalinhinan ang mga iyon ng pag ungol niya. Ako man ay sarap na sarap na sa pagpapabalik balik ko sa sa kanya. At gustong gusto ko ang ibaon ang akin sa kanya na siyang lalong nagpapasabik sa akin kapag nararamdaman ko ang pagkibot ng lagusan niya. Ang siki niya ay hindi nagbabago, ang init sa loob niya ay mas umiinit pa kapag nagtatagal ang akin sa loob niya. Na siyang mas lalong nakakaramdamam ako ng walang hanggang sarap kapag nagpapabalik balik ako sa kanya.

“Sweetheart. Mmmm. Ahhhh. Uhmmmm.”

“Yes… ahhhhh. Like that… uhm.. more. Ahhh. Yeah. Harder.”

“Yes sweetheart. Uhm..” hanggang mas bumilis pa ang bawat galaw namin. Mas lumakas ang mga ungol na pinakawalan namin.

Na mga ungol namin pareho ang namayani sa loob ng silid at ang bawat tunog ng bawat pagsalampak ko sa kanya ng akin pabaon. Ang mga balat namin na nagkakadikit. Ang mga tunig ng mga iyon ay siya ng naging parang musika sa buong silid.

“Sweetheart, lets cum together. Uhm.”

“Yeah. Ahhhh. Im gonna Cum..ahhh. Cum inside me. Uhm.”

“Yes sweetheart. Uhm. Ahhh.” Hanggang sa tuluyan na naming marating ang kaibuturan ng kaluwalhatian sa pag iisa ng katawan namin. Ang sarap ng walang hanggang. Ang paulit ulit na sarap kapag inaangkin ko siya. “Uhm, I love you sweetheart.” Bulong ko sa pagitang ng paghingal ko ng isubsub ko ang mukha ko aa pagitan ng balikat at leeg niya.

“Uhm.. I love you too.” Kahit siya ay ganun din. Humihingal na para kaming tumakbo ng ilang kelometro dahil sa paghingal namin. “Pero… hmmm. Hindi ako makahinga. Baka mapano ang baby natin.” Sabay tulak sa akin paalis sa ibabaw niya kaya naman napahiga ako sa tabi niya.

Napangiti ako dahil nakita ko ang bahgayan niyang pagngiwi saka dinama ng kamay niya likod niya. Natatawa ako ng ipahid niya iyon mismo sa katawan ko at mabilis na hinuli ang kamay niya.

“Uhm, sandali. I will clean it.” Sabi ko dito na agad na inabot ng kamay ko ang wet tissue sa lamesa sa kaliwa ko at nilinisan nga ang kamay niya. Ang tiyan niya kung saang nagkalat na doon ang katas na pinakawalan niya ganun na din sa katawan ko na nadikit na kanina bago niya ako itinulak. At ganun din sa likod niya na ngayon ay naglalandas na ang katas na pinakawalan ko ng tumagilid siya. Nilinisan ko lahat iyon at ngali ngali na kagatin ko ang umbok ng pwetan niya habang ginagawa ko ang paglilinis sa kanya. Pati na rin sa kubre kama ay pinasadahan ko na din ng wet tissue para maalis na din ang ilang pumatak doon.

Pero ng matapos ko na lahat lahat ng paglilinis sa katawan namin ay narinig ko na lang ang mahinang paghilik niya ng pabalingin ko siya sa akin.

Napangiti na naman ako. Ni hindi na niya naisuot ang damit na tinanggal ko at nakatulog na siya agad. Ginising ko siya pero ungol lang ang isinagot niya kaya naman, ako na lang din ang nagbalik ng damit na tinanggal ko sa kanya. Okay lang sana kung walang bata sa sinapupunan niya at hahayaan ko na lang siyang walang damit at kukumutan ko na lang gaya noong hindi pa siya buntis. Pero hindi na pwede iyon, baka magkasakit pa siya sa lamig kung sakali.

“Uhmmm.” Agad na siyang nagsumiksik sa akin ng umayos na ako ng higa sa tabi niya. Hanggang sa tuluyan na din ako gupuin ng antok at nakatulog na yakap ko ang pinakamamahal kong asawa.

=

“Ahhhhhhhh!.” Sigaw ko ng maalimpungatan ako na na may kung anong kumakagat kagat sa balikat ko ng umagang iyon na nagising ako hanggang sa tuluyan ko ng maramdaman ang sakit dahil pinanggigilan na naman ni Alexander ang balikat ko. “Sweetheart naman eh. Hindi mo pa nga ako hinahalikan, nangangagat ka na naman.” Reklamo ko sabay nguso ng labi ko at hindi ko na pinansin ang sakit sa balikat ko.

Ngumiti siya sa akin at muling nagsumiksik sa katawan ko at niyakap ako ng mahigpit.

“I love you. Ang bango mo kasi. Tapos kanina pa kita inaamoy pero hindi ka padin gumigising. Tapos bigla gusto ko ng kumain. Kaya sorry.” Sabi niya ng tumingala sa akin at pilit na inabot ang labi ko at dinampian ng halik sa labi.

“Sweetheart naman eh. Mahina ako diyan. Huwag mo akong lambingin ng umagang umaga baka kung saan na naman tayo dalhin ng paglalambing mo. Sige ka.” Pagbabanta ko sa kanya at hinaplos ko siya sa pisngi.

“Uhm, bakit? Tingin mo ba tatanggi ako? Hmmm.” Sagot naman niya na sinabayan ng pagkilos ng palad niya sa katawan ko at nilaro ng daliri niya ang isa sa itojtok ng dibdib ko.

“Your naughty sweetheart. Pero akala mo ba aatras din ako ngayon. Hmmm.” Saka ako kumilos pumaibabaw sa kanya. Dinaganan ko ang dalawa niyang hita pero sinigurado ko naman na hindi siya mabibigatan sa akin.

“Then lets do it.” Sabay hila sa akin ng ipulupot ang mga braso sa leeg ko. Pero bago pa man magdikit ang mga labi namin ay bumukas na ang pintuan ng silid namin. “You didn’t lock the door again Magnus.” Natatawang sabi niya sa akin ng sabay kaming napalingon kung sino ang nagbukas niyon.

“Ikaw ang nahuling pumasok kagabi sweetheart.”  Sagot ko sa kanya bago ako umalis sa ibabaw niya at umayos ng upo at tinulungan siyang bumangon.

“Kanina ko pa kayo hinihintay sa labas para mag agahan, pero hindi pa din kayo lumalabas daddy, papa. Gutom na ako.” Si Zander na pinagsalikop pa talaga ang kamay sa dibdib niya at tumindig ng tayo. Sabay pa kaming nagkatinginan bago ngumiti.

“Sorry baby. Akala kasi namin maaga pa eh. Saka alam mo naman na binubuo pa ni papa ang mga baby brother mo diba.” Pilyong sagot ko dito dahilan para sikuin niya ako.

“Papa naman, buo na ang mga baby brother ko. Kaya hindi mo na maidadahilan iyan. Kaya lets go na. Gutom na ako. Alam ko gutom na din mga baby brother ko sa tiyan ng daddy.” Sabi pa nito sabay lapit sa amin. Magkabilang hinawakan kami sa kamay at hinila na patayo. Kaya naman natatawa na lang kaming nagpahila sa kanya.

“Okay na baby. Mag susuot lang ako ng sando.” Sabi ko dahil wala akong pang itaas na damit maliban sa boxer short ko. Naghila na din ako ng walking short at isinuod na din. Habang si Alexander ay nakasuot ng pajamas.

Magkaagapay na tinungo ang dinning area at sabay sabay na nag agahan na may kasamang masayang kwentuhan. Masaya ako dahil buo ang pamilyang binubuo ko at hindi ko kailanman hahayaang matulad sila sa akin na walang ama na umaagapay sa kanila. Hindi ko tutularan ang papa ko na naging ganid sa kapangyarihang tinatamasa gamit ng talino niya. Hindi ko ipagkakait sa kanila ang minsan ng ipinagkait sa amin ng aking ama.

“Pupunta kami sa kabila ngayon.” Sabi ni Alexander sa akin ng nasa lawn kami ng bahay at nagpapahangin.

“Sige sweetheart. Maya maya lang din aakyat ako sa taas para tapusin ang mga nasimulan ko ng gawain.” Sagot ko sa kanya. Kung nandito sila ay mas bibigyan ko sila ng oras kaysa sa trabaho ko.

“Sige, pero mamaya pa daw si Zander eh. Ihatid mo na lang siya mamaya kapag gusto na niyang pumunta sa bahay. Busy sa pagbabasa eh.”

“Sige, ako na ang bahala. Basta huwag kang gagawa ng mga bagay na makakapagpahamak sa iyo at sa mga baby natin huh.” Pag papaalala ko sa kanya.

“Nah! Wala naman kaming gagawin. Mag bo-bonding lang naman kami gaya ng dati naming ginagawa kapag ganutong weekend at walang pasok si Xydel at Farrah.

“Nag papaalala lang ako. Padadalhan na lang kita ng mga protas doon mamaya okay. Tapos kapag bago ka sumpungin ng antok mo mamayang hapon, dapat nakauwi ka na.”

“Opo.” Nakangiti siyang nagpakandong sa akin saka niya ipinulupot ang mga braso sa leeg ko. “I love you.”

“I love you too sweetheart.” Saka namin sinilyuhan ng isang halik sa labi bago ito tuluyang nagpaalam na lilipat sa kabilang bahay. Nakangiti lang akong nakatanaw sa kanya patawid papunta sa kanila. Hanggang sa tuluyan na siyang nakatawid ay kumaway pa siya sa akin bago tuluyang isinira ang gate doon. Ako man ay tumayo na din para makaakyat na sa taas ng salubungin ako ni Zander.

“Kakaalis ng daddy. Magpapahatid ka na ba aa kabila?” Tanong ko dito saka ko siya kinarga.

“No! I want to ask you something papa. Can I?” Seryusong sabi nito kaya naman tumango ako.

“Can we go there?” Sabay turo sa balconahe sa ikalawang palapag ng bahay.

“Sure baby.” Magkaagapay na tinalunton namin hanggang sa makarating kami doon. Ewan ko kung matatawa ako sa sertusong tingin niya sa akin o magseseryuso din ba ako gaya niya. He really indeed my son. He is like me when I was at his age.

“Ayaw niyo kay lolo, tama po ba ako papa?” Tanong niya sa akin na nakapagpakunot ng nuo ko.

“Bakit? Anong sinabi sayo ng lolo mo tungkol sa akin?”

“Walang sinabi sa akin si Lolo. Wala naman kami masyadong napag usapan. Pero sabi niya tuturuan daw niya ako ng kung anong mga nagagawa niya basta lagi ko siyang bisitahin doon sa bahay niya. Pero papa, hindi iyon ang gusto ko sabihin. Gusto ko malaman kung bakit ayaw na ayaw niyo kay lolo.”

“Hindi mo na dapat iyon malaman pa. Saka, hindi dapat iyan ang iniisip mo. Dahil hindi mo problema ang problema namin ng lolo mo.” Sagot ko dito saka na ako nagpasyang talikuran ito. “Ipapahatid na lang kita sa kabila. Marami pa akong gagawin.” Dagdag ko pa pero pinigilan niya ako sa kamay kaya napalingon ako dito.

“Alam ko po na bata laman ako. Na hindi dapat ako makialam sa problema niyo. Pero papa, bakit ayaw mong makipagbati kay lolo? Kung ano man ang pinag awayan niyo?” Tanong nito muli.

“I said is none of your business Zander.” Pinipigilan ko ang pagtaasan ito ng boses dahil ayaw kong imulat sa kanya ang minsan ng iminulat sa akin ng papa na kapag may hindi nagustuhan sa akin noon ay sisigawan ako. “Go to you daddy. At huwag mo na akong ulit tatanungin sa mga walang kwentang tanong na iyan lalo na kapag damay ang lolo mo.”

“You said to me once papa. Na kung may isang tao na nakagawa sayo ng isang malaking kasalanan ay dapat mag iwan ka ng isang pagkakataon para magbago siya. Papa, have you ever give lolo a chance to change. I know, i feel it. You hate lolo so much. But papa. Like what I’ve said. Na minsan mo ng sinabi sa akin. Magpatawad ka, para gumaan ang loob mo at makapagbagong buhay ka kasama ng taong nakagawa sayo ng kasalanan. Ang minsan ng nakagawa ng kasalanan ay pwede pang magbago. Basta bigyan ito ng pagkakataon. Papa, bata lamang ako pero ikaw mismo ang nagmulat sa akin ang mga katagang iyan. Ayaw ko man makialam at idamay ang minsan mong naging kasalan kay daddy, pero napatawad ka niya. At ngayon, masaya na kayo pareho. At kasama na ako sa saya niyong dalawa. Ngayon papa, if you give lolo a chance to change you will be happy too. Magiging masaya din si lolo. At magiging masaya kami para sa inyo. Papa,  sayo iyo na din nanggaling ang mga katagang iyan. Sana po. Huwag kayong magalit sa akin na ibinalik ko ang mga pangaral niyo sa akin.” Saka niya ako nginitian at pahaplos na hinawakan sa kamay ko. “Think about it papa. Kasalanan mo ito dahil sayo ako nagmana.” Sabay turo sa tapat ng kanyang utak.

Hindi ako makapagsalita sa mga sinabi niya. Totoo, totoo lahat na minsan ko ng nasabi iyon sa kanya. Kaya naman ngayon, bumalik sa akin ang mga katagang pangaral ko sa kanya.

“Sige papa, magpapahatid na lang ako kay ate Joy sa kabila. Basta papa. Pag isipan mo ang sinabi ko na sayo din mismo nanggaling. I love you papa.” Hindi pa man ako nakakasagot dito ay patakbo na ito tinalunton ang hagdanan habang tinatawag si Joy na agad namang sumalubong sa kanya sa baba ng hangdan.

Napatingin ako sa kawalan. At hindi ko alam ngayon ang iisipin ko.

“Damn it!.” Pero nagpakawala ako ng isang mahinang tawa. “Anak nga talaga kita.” Naiiling na sabi ko habang nakatingin na sa palayong imahe ng anak ko. Saka ko tinalunton ang sana kanina pang pinuntahan ko sa ikaapat na palapag.

Well, pag iisipan ko. Basta huwag lang gagawa ng labag sa gusto ko ang papa. At kikilos na naman ng hindi naaayon sa akin.

---

YuChenXi

#⁴²: Alex

Awtomatikong kinapa ng mga kamay ko si Magnus sa tabi ko pero hindi siya naabot ng mga kamay ko kaya naman pinilit kong imulat ang mga mata ko kahit antok na antok pa ako. Kinusot ang mata ko para tuluyan ko na iyong maimulat. Umaga na pala.

Napasimangot ako, sinabi ko naman sa kanya na siya ang gisto kung unang mamulatan sa umaga pero wala siya. Bigla akong nainis at nawalan sa mood kaya naman humiga akong muli at nagtalukbong ng kumot. Ewan ko pero nanggigigil ako kapag ganito na hindi ko siya makita sa umaga kapag nagigising ako.

Hmmp! Humanda siya, huwag na lang siya magpapakita sa akin dahil nanggigigil talaga ako sa kanya. Pero  sa pagkakahiga ko ay umaasa parin ako na kapag nag alis ako ng talukbong ko ay nasa tabi ko na siya. Pero imposeble iyon. Eh wala nga siya sa loob ng silid namin, maliban na lang kung nasa banyo siya at naliligo na.

Napangiti ako sa naisip ko, kaya naman agad din akonh tumayo at nagtungo sa banyo para tignan siya. Hindi kasi naririnig mula sa kama ang lagaslas ng tubig kapag naliligo ka. Oo, tama. Baka nasa banyo nga siya.

Agad kung tinungo ang banyo at pumasok doon. Pero muli akong napasimangot ng makita kong wala siya sa loob. Nag dadabog na nagtuloy ako sa pagpasok. Gusto ko man sanang bumalik sa pagkakahiga ko pero huwag na lang. Maglilinis na lang din ako ng katawan dahil nasa banyo na lang din naman ako. Saka ko pag iisipan kung ano ang gagawin ko para mawala ang pag kainis ko dahil hindi ko siya namulatan sa paggising ko.

Nagsipilyo, nagbawas at naligo na siniguradong malinis na malinis na ako sa katawan bago ako lumabas ng banyo at magbihis. Pero natigil pa ako sa paghakbang palabas ng makita ko na nakatayo na sa paanan ng kama namin si Magnus at nakangiting nakatunghay sa akin. Ngiti na may kasamang paglunok dahil hindi na ako nag abalang nagtapis ng katawan dahil ng matapos kung punasan ang mga tubig sa katawan ko ay iniwan ko na sa loob ng ang tuwalya at tanging ang maliit na tuwalya na lang ang nasa akin na nakasampay sa balikat ko para pangtuyo ng buhok ko.

Hindi iyon ang nakatawag ng pansin ko, napansin ko din na may hawak siya. Kaya naman ang inis ko kanina na hindi maalis alis ay bigla na lang naglaho ng makita ko ang mga iyon. Isang pumpong ng iba’t ibang mga bulaklak at may kasamang white bunny na stuff toy.

“Magbihis ka na muna kaya sweetheart. Pinapasikip mo ang sinturon ng pantalon ko.” Nakangiti niyang sabi sa akin dahilan para bumalik sa huwesyo ang isip ko kaya naman nagpatuloy ako sa paglabas ko ng banyo at nagbihis.

“Malay ko ba na sa paglabas ko ng banyo ay nandito ka na pala.” Sabi ko sa kanya habang nagbibihis saka ko siya hinarap ng maayos ng nakapasuot na ako ng simpling asul sa t-shirt at short. Iniwasan ko na ang magshort ng maong dahil masakit na sa tiyan ko ang naiipit dahil lumalaki na ang tiyan ko.

“Pero hindi mo ba na isip na pwedeng may ibang pumasok dito.?” Muli niyang sabi sa akin.

“Si Zander lang naman ang pumapasok dito kapag nandito tayo pareho. Pero kung alam naman na wala ka hindi siya papasok dito at manggugulo.” Sagot ko.

“Haha, sige na nga.” Sabi niya saka siya lumapit sa akin at agad na ginawaran ng halik sa labi. “Mmm, ang tamis tamis ng sweetheart ko. Sarap kainin na naman ng buo.” Pagbibiro pa niya.

“Hmmp! Hindi kita nabungaran kanina kaya inis ako sayo.” Pagtatampo ko ng maalala ko ang paggising ko kanina na wala siya.

“Pero nandito na ako. Akala ko kasi hindi ka pa gising kapag bumalik na ako pero nagkamali pala ako. Lumabas kasi ako para dito.” Nakangiting paliwanag siya sabay pakita ng mga hawak niya. “Para sayo sweetheart. I love you.” Sabay abot sa akin ng mga bulaklak at stufftoy.“

“Nah! Para saan naman ang mga ito?” Tanong ko at hindi ipinahalata na nagustuhan ko nga ang ibinigay niya. Pero awtomatiko namang inamoy ko ang mga bulaklak na ngayon ay hawak ko.

“Kailangan ba ng okasyon para bigyan kita ng bulaklak.?” Balik tanong niya sa akin. “Sweetheart, hindi ako magsasawang bigyan ka ng mga iyan at ligawan ka araw araw para lang maiparamdam ko sayo kung gaano kita kamahal.”

“Hmmmp! Basta huwag kang aalis ng hindi pa ako nagigising sa umaga. Bigla kasi nagbabago ang mood ko kapag hindi ka nakikita.” Nakasimangot na sabi ko parin sa kanya. Simula kasi ng maglihi ako ay ganun na ang nararamdaman ko. Gustong gusto ko na siya lang ang una kong makita sa umaga. O sa bawat paggising ko sa tuwing nakakatulog ako. Alam ko naman na hindi naman dapat palagi pero nahihirapan ako sa paglilihi ko dahil siya mismo ang pinaglilihian ko. Hindi na ako magtataka kung kamukha na naman niya ang magiging anak namin paglabas nila.

“Sorry na.” Nakangiti nitong sabi saka siya lumipat sa likuran ko at niyakap ako mula doon, isinandal ang baba sa balikat ko at masuyong humahaplos ang mga balad sa tiyan ko. “Babies, hindi pa man kayo lumalabas mahal na mahal na mahal ko na kayo. Dahil sa inyo, ayaw na akong mahiwalay ni daddy sa tabi niya.” Kausap pa niya na patuloy lang sa paghaplos doon.

“Hmmp! Bakit hindi din naman ako lumalayo sayo noon kahit hindi pa ako buntis ah.”

“Oo nga, pero mas gusto ko ang ngayon.” Sagot niya saka niya ako hinahalikan sa balikat. “Uhmm, ang bango talaga ng asawa ko.” At pinanggigilang amuyin ako sa bagitan sa leeg ko.

“Tama na nga.” Pagpigil ko sa kanya at pilit na humarap sa kanya saka ko naman siya nginitian. Nararamdaman ko ang pagmamahal niya sa akin. Sa bawat halik, haplos. Damang dama ko doon ang pag iingat. “Salamat nga pala dito.” Sabay amoy ulit sa bulaklak. “Pero bakit bunny?“sabay pakita ng bunny na hawak ko.

“Haha! Naalala mo ba noong nagpunta tayo sa Star City. Diba kinuha sayo ng anak natin bunny ear. Kaya naisip ko. Mas bagay nga sayo ang bunny kaysa sa ano pa mang klase ng stufftoy.” Sagot niya sa akin. Napalabi man ako ay napangiti na din ako. Mag asawa na kami lahat lahat pero gaya ng sabi niya, halos araw araw siyang nanliligaw sa akin. Bibigyan ng bulaklak at ano pa man na binibigat ng isang manliligaw sa kanyang nililigawan. “I love you sweetheart.”

“I love you too.” At sinilyuhan na namin iyon ng isang halik sa mga labi.

=

“Papa, kailan tayo papasyal kay lolo?” Tanong ni Zander ng matapos kaming mag agahan kaya naman napatingin ako sa kanya. Alam ko kasi na galit siya sa papa nito. Nagkukwento siya sa kanyang mga kapatid sa amin, sa kanyang mama pero ni minsan wala siyang nabanggit tungkol sa kanyang papa. Dahil sagad na yata sa buto ang galit niya dito.

Pero ngayon, hindi ko siya nakitaan ng galit sa mukha ng mapatingin kay Zander na nakangiti na nakatingin din sa kanya. Siguro ay ayaw lang niya ipakita sa anak namin ang galit sa kanyang papa kaya kalmado lang siyang nakatingin dito.

“Okay, we will visit him later, kaya pagkatapos nating magpababa ng kinain, ayusin mo na ang sarili mo.” Sagot niya dito. Wala mang ngiti ng sinasabi niya iyon ay hindi ko na naramdaman ang galit niya gaya noong sinundo namin si Zander dito ng dinukot niya ito. At sa mga araw araw na pangungulit sa kanya ni Zander. Marahil ay nakulitan na siya dito kaya ngayon pumayag na siya. Pero sana naman maging maganda ang pakikiharap nito sa amin kapag nagpunta na kami doon.

“Yehee! Thank you papa. Can I call him first. Para sabihin na darating tayo.” Hirit pa nito sa kanya.

“My phone is in our room, go get it your self.” Pagsang ayon naman niya dito na agad na tumalima at agad na tinungo ang silid namin. Hindi na ito bumaba, malamang doon na nito tinawagan mismo ang papa niya.

“Are you really okay na puntahan natin ang papa mo?” Sertusong tanong ko ng mapag iwanan kaming dalawa.

“No big deal, basta huwag lang niya kayong kakantiin gaya ng ginawa niya sa akin noon.” Walang kaimo imosyong sagot niya sa akin.

“Tingin ko naman, talagang nawiwili siya kay Zander, malay mo. Magbago na ang ama mo dahil sa kanya.”

“Sana nga, pero hindi ko parin ipinagkakatiwala sa kanya ng buong buo ang anak natin dahil kahit kailan, hindi maiaalis sa isipan ko na minsan na niya akong ginamit sa iksperemento niya.”

Hindi ko na ipinahalata na nag aalala ako. Oo, nag aalala naman talaga ako na baka mangyari din kay Zander ang nangyari sa kanya. At ang pagkawili ng ama niya ngayon sa anak namin ay panandalian lamang na bigla na lang mawala at umiral na naman ang utak nito at hindi ang puso.

Lumapit ako sa kanya at umupo mismo sa tabi niya na agad naman inakbay sa akin ang kamay niya. Humilig ako sa dibdib niya.

“Magbabago ang ama mo, lalo pa at magkakaroon pa ng tatlo pang apo sayo. At siguradong matutuwa iyon kung kasing talino lahat sila ni Zander. Ninyo ng papa mo.”

“Sana nga.” Iyon na lang ang tanging naisagot niya sa akin na sinundan ng halik sa nuo. Nagtagal kami sa ganung ayos ng makita na naming pababa ang anak namin mula sa ikalawang palapag.

“Papa, daddy. Nasabi ko na po kay lolo, at tuwang tuwa siya.”

“Sige, maligo ka na at maghanda. Aalis na din tayo para mamayang gabi nandito na din tayo.”

“Ah! Sabi ni Lolo, pwede daw tayo magpalipas nv gabi doon, muluwang naman ang bahay niya. Saka sabi niya habang nasa biyahe tayo ipapalinis niya ung bahay niya para maging maaliwalas.”

“Hindi pwede tayong matulog doon.” Agad na kontra niya sa anak namin dahilan para mapatigil ito at mawala ang ngiti sa labi.

“Sige po, magbibihis na lang ako. Naligo na kasi ako kanina.” Paalam niya at agad na tumalikod at muling umakyat sa taas para magbihis. Napansin ko naman ang pagbuntong hininga niya dahil doon.

“Pagbigyan mo na ang anak mo.” Sabi ko sa kanya.

“Ang pumasyal doon kay papa ay pinipilit ko na ang sarili ko na umayon sa gusto ng anak natin pero ang matulog doon ay iyon ang hindi ko gagawin. Wala akong tiwala kay papa. Wala.” May tigas sa bawat katagang sabi niya. “Lets go, magbihis na din tayo para makabiyahe na tayo. Bumili ako ng ilang mga jogging pants na pwede namang pamasyal, iyon na lang gamitin mo para hindi maipit ang tiyan mo kapag pantalon ang susuotin mo.” Pang iiba niya ng usapan na halata na ayaw ng ungkatin ang usaping iyon.

“Sige, tara na.” Sabay hila ng kamay niya paakyat para magbihis na. Hanggang sa nakapaghanda na kami at bagtas na ang daan papunta sa bahay ng papa niya that took as for three hour bago tuluyang nakarating doon.

Pero parang hindi na ako makapaniwala sa nakita ng mga mata ko na ang laki ng ipinagbago ng bahay sa tarangkahan magpahanggang sa loob. Ang dating dull ang dating ngayon ay buhay na buhay na at ang liwanag. Ang dating kulay abo na kurtina doon ay napalitan na ng kulay baby blue na kurtina na lalong nag paaliwalas ng bahay at ang mga ilay ay nasindihan na hindi gaya noon na ang dilim dilim dahil iilan lang ang nakasindi noon. Pero ngayon, nagmukha na ngang bahay ang bahay ng papa niya na dati ay mas tamang tawaging parang mangkukulam lang ang nakatira.

“Lolo.” Agad na lumabas at patakbong sinalubong ni Zander ang papa niya at yumakap dito ng yukuin niya ito. Hindi pa sana ako lalapit din ay ginawa ko na at binati ito.

“Magandang tanghali po.” May paggalang na pagbati ko dito na nakangiting binalingan ako.

“Magandang tanghali din sayo hijo. Tawagin mo akong papa total naman asawa ka ng anak ko.”

“Ah, eh s-sige po p-papa.” Alanganin man ako ay tinawag ko na din itong papa saka ako tumingin kay Magnus at tinunguan  para sabihing lumapit na din sa amin na ayaw na yatang umalis sa kinatatayuan niya. Kahit man sana siya ay ayaw lumapit ay naglakad parin siyang palapit sa amin.

“Mabuti at pinayagan mong mamasyal dito ang apo ko at ang manugang ko Magnus.” Seryusong sabi nito sa kanya.

“Ayaw ko lang biguin ang anak ko, papa.” Sagot niya dito na halos ayaw bigkasin ang salitang papa dito.

“Kung ganun man nagpapasalamat ako dahil hindi mo sila ipinagkakait sa akin na mapalapit ako sa kanila.” Sabi naman nito na hindi pinansin ang kalamigam sa pakikiharap ng sarili nitong anak sa kanya. Binalingan ulit si Zander. “Anong gusto mo apo. Gusto mo bang mag meryenda muna. May binili pala akong mga libro na ltiyak na magugustuhan mo. Gusto mo bang makita.” Nakangiti nitong tanong dito.

“Opo lolo, gusto kong makita. Saka na iyong meryenda. Tara lolo.” Sabay hawak ng mga kamay nito. Pero bago pa man sila nakalayo ay pinigilan niya ito sa kamay at nilapitan ito. Hindi ko man alam ang ibinulong niya dito ay alam ko na pinagbantaan niya ito dahil ramdam ko sa isa niyang kamay ang humihigpit na hawak niya sa mga palad ko.

“Lets go apo. Alam mo, ginawan din kita ng sarili mong silid dito. Kung minsan mag i stay ka dito, doon ka matutulog okay.” Sabi pa nito habang palayo sila sa amin at paakyat sa taas sa ikalawang palapag.

“Okay ka lang ba?” Tanong ko sa kanya ng wala na sa paningin namin ang mag lolo.

“Okay lang ako. Napagod ka ba sa biyahe? Gusto muna ba munang magpahinga o kumain?” Pang iiba niya ng usapan na talagang ayaw buksan ang usapin sa kanyang papa.

“Hindi pa naman ako pagod, pero gutom ako.” Totoong sagot ko sa kanya na kahit papaano ay nangiti siya sa sagot ko.

“Masyado ka yatang ginugutom ng mga anak natin, hindi ko na tuloy mahintay na lumaki ang tiyan mo. Tataba ka kaya? Mmm, wala pa naman pinagbago sa katawan mo. Pero lumalaki ang umbok ng tiyan mo. Saka nagkakalaman na ang mga ito.” Sabay pisil sa pisngi ko.

“Tigilan mo nga ako, hindi ako tabain kahit kain ako ng kain. Kaya hindi ako tataba.” Buong kumpyansa sa sarili ko na hindi ako tataba. Pero tama siya. Nagkakalaman nga ang pisngi ko na parang ang sarap lang panggigilan kapag nakatingin ako sa sarili ko sa salamin.

“Haha oo na. Tara, pwede naman siguro maki alam sa kusina ng papa.” Sabi niya sa akin at hinila papunta sa kusina.

“Anong maipaglilingkod ko sa inyo young master?” Tanong sa kanya ng isang babae na nasa pintuan mismo ng kusina. Pero hindi na ito gaya ng dati noong nauna ko itong nakita na walang kabuhay buhay ang mga mata.

“Gutom na kasi ang asawa ko? Anong pwedeng maluto diyan, gusto kong magluto?” Tanong niya dito.

“Mayroon na po akong naluto young master. Nagpaluto po si Master ng Inihaw na Hipon at kalamares. Mayroon din po tayong insaladang gulay at pritong manok, mayroon din pong spagetti. Chicken herbal soup para po sa asawa niyo. Ano pong gusto niyo? At ipapainit ko na lang para sa inyo young master.”

“Wala akong tiwala sa mga naluto na. Hindi ko alam kung may inilagay kayong mga gamot sa mga iyon.” Seryusong sabi niya dito dahilan para mapayuko ito.

“Magnus, hindi naman siguro gagawin iyon ng papa mo.” Sansala ko na lang dahil napahiya ang babae sa sinabi niya. “Pagpasensyahan mo na siya. Gusto ko iyong chicken soup at saka iyong insaladang gulay. May bagoong ba kayo?” Sabi ko.

“Sige po, at ipag hahain ko po kayo.” Sagot nito na parang nabuhayan sa sinabi ko at agad na tumalima at nagtuloy na sa kusina.

“Alexander‐.”

“Just let your father treat us Magnus. Hindi naman niya siguro iisipin ang mga iyon. Tignan mo ang malaking pagbabago ng bahay niya. Ang mga tao sa paligid natin ngayon. Magnus, just let bygones be bygones. Palayain mo na ang sarili mo sa nakaraan gaya ng pagpapalaya ko ng sarili ko sa nakaraan natin. Please, give your father a chance to change.” Putol ko sa pagtanggi at paninita niya sana sa akin. Alam ko, hindi dapat ako makialam pero kailangan ko din siyang i push para magpatawad at makalimot gaya ko. Kung kinaya ko siyang pinatawad, alam kong kaya din niyang mapatawad ang kanyang papa. Kung kailangan kong tumulong. Gagawin ko. Para mawala ang bigat na dinadala sa puso niya. “Nakikiusap ako sayo, dahil kung nahihirapan ka, nahihirapan din ako dahil ayaw kong nakikita kang ganyan.” At hinaplos ko siya sa mga pisngi. “Magnus, palayain mo ang galit na nanahan sa puso mo gaya ng sa akin.”

“Hindi mo alam ang sinasabi mo Alexander, iba ang nagawa ko sayo kaya nagalit ka sa akin. At iba ang ginawa sa akin o mas tamang sabihin ko sa amin na pamilya niya mismo.”

“Alam ko na magkaiba angbsitwasyon natin sa kanya. Pero alam ko kung paano ang magalit at magtanim ng sama ng loob gaya ng ginawa ko sayo ng hindi pa kita nakikilala. Pero kung siguro, hindi kita minahal at hindi kita kilala ay siguradong hindi kita mapapatawad sa ginawa mo sa akin noon. Pero minahal kita. At ang pagmamahal na iyon ay tinabunan ang galit at pagkapuot ko sayo ng mahabang panahon. Kaya ikaw Magnus, isipin mo na papa mo parin siya. Kung hindi dahil sa kanya wala ka ngayon dito. Wala ka na asawa ko. At isipin mo na minsan ay naging ama siya sayo. Dahil kahit gaano man kasama ang nagawa ng isang tao sayo kung gusto niyang magbago ay magagawa niya at handa siyang maghintay ng pagpapatawad ng mga taong nasaktan niya. Magnus, bigyan mo ng pagkakataon ang papa mo, subukan mong palayain ang sarili mo. Tibagin mo ang harang diyan sa puso mo para sa papa mo.” Mahabang lintaya ko sa kanya. Kung mamasamain niya ang mga sinabi ko ay nasa kanya na iyon. Pero gusto ko din siyang tulungan talaga. Gusto ko silanv magkaayos ng papa niya. At sana nga. Totoong nagbago na ang papa niya para hindi niya ako sumbatan kung sakali man na subukan niyang buksan ang sarili para sa pagpapatawad dito. I hope so.

Napabuntong hininga ito. Saka hinawakan ang kamay kong nasa pisngi parin niya at dinala sa tapat ng labi niya at hinalikan mismo ang palad ko.

“Let me think of it first. Hindi ganun kadali iyon pero susubukan ko.” Sagot niya sa mga sinabi ko na nakapagpangiti sa akin. Kaya naman niyakap ko siya dahil doon.

“Thank you. Gagaan ang loob mo kapag pinalaya mo ang sarili mo.”

“Yeah! So tara na. Baka napainit na nga ang mga pagkaing gusto mo.” Aya na niya sa akin ilang sandali ng kumalas ako ng yakap sa kanya. Kaya naman sabay na naming pinasok ang kusina na tama nga siya. Nakahain na ang pagkain. Pero nandoon parin ang paghihinala niya kaya naman siya ang unang tumikim bago niya tuluyang ipinakain iyon sa akin. Hanggang sa nabusog na nga kami pareho ng maabutan naman kami ng papa niya at ni Zander sa kusina ng patapos na kami.

“Sorry po papa, mabilis na kasi akong gutumin nitong mga huling nakaraan buwan hanggang ngayon. Kaya nauna na kaming kumain.” Sabi ko dito ng makalapit sila sa amin.

“Natural lang iyan hijo. Dahil sa ipinagbubuntis mo.” Nakangiti naman nitong sagot sa akin. “Gutom na din daw itong apo ko kaya bumaba na din kami para kumain bago muling magbasa ng mga libro na gusto niya.” Dagdag pa nito.

“Ganun ba papa, sige po. Salamat nga po pala sa pagpapaunlak sa amin dito sa bahay niyo.”

“Wala iyon hijo. Maganda nga iyon para makasama ko ang apo ko. At sana dalas dalasan niyo ang pagpunta dito, lalo na kapag lumabas na ang tatlo ko pang apo. Aba, hindi na ako makapag hintay.”

“Oo naman po, makakaasa po kayo.”

“Gustong magpahinga ng asawa ko, saan pwedeng magpahinga muna saglit papa?” Singit niya sa amin saka ako hinawakan sa siko.

“Ipinaayos ko ang silid sa ikalawang palabad. Ikatlong pintuan sa kanan. Doon na lang kayo.” Mabilis nitong sagot sa kanya kaya naman nagpaalam na ako dito at ganun din kay Zander na halatang nawiwili sa bonding nilang mag lolo at pinagsabihan na huwag maglikot.

Sana nga,bago matapos ang araw na ito ay magkausap sila ng maayos, hindi man magkapatawaran at least may pagbabago sa kanilang dalawa.

---

YuChenXi

#⁴³: Magnus

“Ayos lang ba sayo na matulog dito?” Tanong ko sa kanya habang magkatabi kaming nakahiga sa kama.

“Mmmm,.” At nagsumiksik na naman siya sa katawan ko at mahigpit na yumakap. “Nandito ka naman sa tabi ko. Saka alam mo naman na madali akong dalawin ng antok.” Sagot niya sa akin.

“Sige, matulog ka na muna. At mamaya lang kapag nagsawa na si Zander sa pakikipagbonding kay papa ay uuwi din tayo.” Sabi ko sa kanya. Tango na lang ang isinagot niya sa akin.

Gustuhin man nila na manatili muna dito dahil tatlong biyahe din ang oras mula dito hanggang sa bahay ay hindi ako mapapakali na matulog sa bahay ng papa. Hindi sa ngayon, dahil hindi buo ang tiwala ko sa kanya sa ipinapakita nitong pagbabago ngayon.

Oo naman, napapansin ko ang malaking pagbabago niya. Ang bahay ay naging maaliwalas at hindi na mukhang haunted house gaya ng huling punta namin dito ng kunin si Zander sa kanya. At ang mahaba nitong buhok ay napagupitan na niya at para itong bumata ng salawampong taon sa ayos nito ngayon kaysa noon. At tama si Alexander, ang mga kasama ni papa dito na dati ay walang kabuhay buhay ang mga mata kung tumingin ay nagkaroon na ng kislap ang mga iyon.

Pero hindi sapat ang mga iyon para magtiwala ako. Hindi ko alam ang takbo ng utak niya. Ang tumatakbo sa utak niya. Paano kung sa pagkalingat ko pala at pinabayaan siya ay gumawa na naman ito ng hindi dapat. Paano na lang kung nalingat ako at gawan niya ng masama ang mag iina ko. Kaya hindi dapat ako makampante. Dapat alerto lang ako. Nasa teretoryo niya kami, kaya kailangan kong mabuti.

“Tulog ka na ba?” Masuyong tanong ko sa kanya pero wala na siyang naging sagot sa akin. Napangiti na lang ako dahil himbing na siya agad sa pagkakatulog. He is so vulnerable kapag ganitong tulog siya. Na para bang batang sanggol lang na walang kamuwang muwang. “I love you my Alexander.” Bulong ko na lang at masuyong hinalikan siya sa nuo at maingat na inalis ang kamay ko na inunanan niya. Hindi na nga siya nagising pa. Ayaw ko siyang iwan, pero kailangan ko din makita ang anak ko na ngayon ay kasama ni papa. Baka mamaya may kung ano na palang ginagawa ito sa anak ko ng hindi ko namamalayan.

Muli ko siyang niyuko at dinampian ng halik sa labi. Inayus ang kumot niya bago ko siya tuluyang iniwan at lumabas ng silid.

Hindi pa man ako nakakalayo ay nakasalubong ko na ang papa. Hindi kasama si Zander kaya agad ko itong nilapitan

“Nasaan ang anak ko?” May kung anong pag aalala na tanong ko dito. Baka kung ano ng ginawa niya sa anak ko.

“Masyado ka naman nag aalala sa apo mo. Saka, wala akong masamang balak sa kanya kaya pwede ba hindi mo kailangan ipakita ang ganyang tingin sa akin na para bang may nagawa na akong masama sa kanya.” Seryusong sagot nito sa akin.

“Kung wala kang balak na masama nasaan ang anak ko? Ikaw lang ang kasama niya kanina.” Hindi ko na naman mapigilan ang magalit dito. Buti sana kung hindi tumatakbo sa utak ko ang minsan na niyangvsinabi na tuturukan ang anak ko ng gamot gaya ng itinurok niya sa akin noon para makalimitan ko ang ilang alala ko.

“Sabi ko sayo hindi mo ako dapat tignan ng ganyan.” Kalmante lang na sagot nito sa akin. “Nakatulog siya matapos kaming magbasa at turuan ng ilang kaunting bagay sa mga ginagawa ko. Kaya pwede ba Magnis, huwag mong dadagdagan ng ibang kahulugan ang bawat ginagawa ko.” May galit na sagot din nito. “Kung ayaw mo akong pagkatiwalaan dahil sa mga ginawa ko sa inyo ng mga kapatid at mama mo. Dahil iniwan ko kayo at lumaki kayo ng wala ang pangangalaga ko. At mas inuna ko ang pangarap ko kaysa sa inyo. Pero hindi dahilan iyon para isipin mong sa bawat pagbabagong ginagawa ko ay isa lamang pagpapaggap. Dahil totoo lahat ng mga ito.” Mahabang lintaya niya saka niya ako tinalikuran at binagtas na ang hagdaan paakyat pa sa ikatlong palapag ng bahay niya.

Ewan ko kung ano ang gagawin ko. Susundan ko ba siya at makipagbangayan ulit. Isumbat sa kanya ang ang lahat ng pagkukulang niya sa amin? O pupuntahan ko muna ang anak ko na sinabi niyang nakatulog na. Baka kasi hindi lang basta nakatulog ito at may ginawa siyang kakaiba sa anak ko.

Pero mas nanaig sa akin ang unang naisip ko at sinundan ko nga siya.

“Anong kailangan mo? Diba dapat pinintahan mo ang anak mo at siguraduhing natutulog lang siya?” Bungad nito sa akin na para bang hinihintay talaga ako dahil nakasalikop ang mga kamay sa may dibdib nito.

“Sabihin mo sa akin kung hanggang saan ang pagbabago mo. Para alam ko ang gagawin ko at masabi ko sa anak ko na huwag siyang umasa sayo. Gusto ka ng anak ko. Dahil ang mga interest niya ay gaya ng mga interest nating dalawa. Kaya ngayon. Sabihin mo sa akin papa.”

“Bakit kailangan ba na may limitado ang pagbabago.“sagot nito sa akin. “Alam ko, hindi nga naman kapanipaniwala na nagbago ako. Pero hindi ako nagbago. Hindi nagbago ang mga interest ko. Hindi mababago na gusto kung makamit na maging isang pinakamagaling na scientist sa buong mundo. Pero hindi naman basihan iyon para hindi ko kilalaning apo ko ang anak mo. Apo ko siya, at gusto ko siya bilang apo hindi na sa kagustuhan kong gawin siyang human computer gaya ng ng una kung gustong gawin sa kanya.” Mahabang saad nito na nakapagpatahimik sa akin ng ilang sandali. Inaarok ang mga salitang binitawan nito kung gaano iyon katotoo. “Makasalanan ako, alam ko iyon. Ang dami kong nagawang kasalanan at pagkakamali sa inyo. Lalo na sa iyo. At dahil doon ay nagtanim ka ng galit sa puso mo. Hindi ko hinihingi ang kapatawaran mo, pero sana naman hayaan mo akong magbago para sa apo ko. At sa magiging apo ko. At alisin mo sa isipan mo na sasaktan ko lang ang mag iina mo dahil wala na iyon sa isip ko.” Dagdag pa nito.

Wala naman ako ngayong masabi dahil ramdam ko ang bawat bigat ng mga katagang sinabi nito. Na tagos sa puso habang binibigkas ang mga iyon.

Magbago!

Alam ko, wala naman akong karapatan na pigilan ito na magbago. Dahil sa anak ko, nagbabago siya. At isa iyon sa mabigat sa dibdib ko. Na minsan hindi niya kami nagawang ingatan, alagaan, mahalin na pamilya niya. Ipinagkait niya sa amin ang isang ama na ngayon ay ibinibigay niya sa anak ko.

Madamot ba ako sa isiping naiinggot ako mismo sa anak ko dahil nagagawa niyang mapangiti ang papa. Nagagawa siya nitong ngitian na minsan ay hindi niya ipinakita sa akin. Na kasamang magbasa ng libro noon ay hindi niya magawa pero ngayon ay kasama ng anak ko na nagbabasa na ng libro. How selfish Am I? Kung pati ang anak ko ay nakakaramdam ako ng inggit dahil kay papa na hindi ko dapat maramdaman.

“Kung wala ka ng sasabihin, makakalabas ka na. Marami pa akong gagawin habang natutulog ang apo ko.” Sabi nito dahilan para magising ako sa katutuhanan sa mga naisip ko.

Oo, hindi ko dapat kainggitan ang anak ko dahil kay papa. Dapat nga maging masaya na ako. Dahil nakikita ko na ang pagbabago ng papa sa pamamagitan ng anak ko. Tama ang Alexander ko. Hindi man ngayon, pero sige. Bibigyan ko siya ng pagkakataon.

Tumitig muna ako dito bago tuluyang kumilos patalikod dito. Pero bago pa man ako makalabas, ay tumigil ako.

“Magpapalipas na kami ng gabi dito. Dahil mamaya pa magigising ang mag ina ko.” Sabi ko ng hindi na lumingon kay papa saka ako nagtuloy na sa paglabas ng laboratory room niya.

=

“Anong oras na?” Tanong sa akin ni Alexander ng magmulat siya ng mga mata matapos isiksik ang mukha sa katawan ko. Mabuti na lang hindi na naman niya ako kinagat dahil kung hindi sumigaw na naman siguro ako at baka marinig pa iyon ng papa at baka pagtawanan pa ako kung sakali dahil ako ang pinaglilihian ng asawa ko.

“Mag aalas sais na ng gabi, aga mo nagising ngayon ah.”

“Mmm, ganun ba. Kala ko ba uuwi pa tayo ngayon?” Sagot nito sa akin habang kinukusot pa ang mga mata.

“Stop it, alam mo bang hindi maganda ang palaging kusutin ang mata kapag bagong gising. Just close your eyes ang relax it. Huwag iyang laging ganyan.” Pigil ko sa kanya at hinawakan ang kamay na nasa mga mata.

“Aalis na ba tayo?” Muli niyang tanong ng bumangon siya at umayos ng pagkakaupo.

“No! We are staying here for a night, mahirap ang bumiyahe sa gabi. Kaya bukas na lang.” Sagot ko sa kanya na halata na nagulat sa sagot ko. Alam naman nito na ayaw ko talagang matulog sa bahay ng papa. Pero isa na ito sa paraan ko para mapatunayan na nagbabago na nga ang papa kung hindi siya gagawa ng hindi maganda sa amin sa magdamag.

“Sigurado ka ba?”

“Oo, at ikaw. Huwag ng maraming tanong. Kanina pa gising ang anak mo. Pinapagod na niya ang papa dahil simula ng magising ito ay hayon. Tinuruan ng papa maglaro ng gomoku ang anak natin, ewan ko lang kung sino na ang nanalo sa kanilang dalawa.”

“Gomoku? Nah! Ni hindi ko nga alam laruin iyon.”

“Haha! Tuturuan kita sweetheart kapag nakauwi tayo sa bahay.“sabi ko sa kanya dahilan para mapasimangot siya sabay iling.

“Chess nga hirap na akong laruin na mas madaling aralin. Ang gomoku pa kaya. Naku huwag na. Pasasakitin ko pa ang ulo ko sa pag aaral sa larong iyan.” Napangiti na lang ako sa sinabi niya.

Kumilos na ako para tumayo sa kama saka ko siya nilahadan ng kamay para makatayo na din.

“Tara, nasa sala sila. Panuurin natin sila para magkaroon ka ng ideya kung paano iyon laruin.” Aya ko sa kanya.

“Sandali magbabanyo pa ako “ sabi niya ng makatayo at deretso na  sa banyo. Naghintay ako ng mga lima hanggang sampong minuto siguro bago siya lumabas. Nakangiti na siyang muling lumapit sa akin at humawak sa mga palad ko at siya na mismo ang humila sa akin palabas.

“Mmm, sandali.“pigil ko sa kanya kaya naman napatigil siya sa paghila sa akin. “Nasaan pala ang kiss ko?” Sabay nguso ng labi ko dahilan para muli siyang mapangiti saka mabilis pa sa sigundo na dinampian ako ng halik sa labi.

“Lets go.” Mulu niyang hila sa akin. “Saka gutom na naman ako. Hindi ba naubos ang Inihaw na hipon kanina para kasing gusto kong kumain at isaw saw iyon sa bagoong.” Sabi niya habang naglalakad kami pababa ng hagdan.

“Sige. Para hindi magutom ang mga baby natin.” Nakangiti ko naman sabi sa kanya. Pero dahil madadaanan namin ang sala ay parehong napatingin ang papa at ang anak namin sa amin. Tumayo si Zander at lumapit sa amin saka pareho kaming hinila.

“Papa, daddy. Look.” Sabay ipinakita sa amin ang isang papel na may mga maliliit na vertical line. Pangalan niya at pangalan ng papa ang nandoon.

“Para saan iyan?” Tanong naman niya dito na hindi nahulaan kung para saan iyon pero malinaw naman na score nilang dalawa iyon. May walo ng guhit na nandoon. Ang lima ay kay papa at ang tatlo ay kay Zander.

“I won three times daddy.” Sabay turo sa tatlong guhit sa tapat ng pangalan niya. “Hindi ko alam kung pinagbigyan lang ako ng lolo dahil nanalo ako, pero napansin ko, iba iba ang estratihiya niya. So I make my own strategy to won.“dagdag pa niya dito.

“Halika hijo maupo ka muna.” Pagkuway aya ng papa sa kanya at itinuro ang katabing upuan kung saan nakaupo kanina si Zander.

“Salamat po papa.” At tumalima naman siya na umupo. Nakalimutan na niya ang dapat una sa naming gagawin bago sila panuuring maglaro.

“We just finished the last one papa. Kaya naisip ko, kakampi ako kay lolo tapos kampi naman kayo ni daddy. Then lets play together.” Hamon pa nito sa akin kaya naman nagkatinginan kami ng papa ng wala sa oras. “Lolo told me while we are playing na magaling ka sa larong ito papa. Kaya naman kampi ako kay lolo ngayon. Game.” Sabi nito at pumuwesto mismo sa harapan ng papa at doon umupo. Tiningala pa niya ang papa saka niyo nginitian bago muling bumaling sa amin.

“Pero hindi ako marunong.” Reklamo naman ni Alexander saka tumingin sa akin.

“Then let papa play it.” Sagot naman ni Zander sa kanya. “Go go go papa. Come on.” Sabi pa nito sa akin. “Lolo, fighting kaya natin sila.” Sabay kindat dito kaya naman naiiling na napangiti na lang ang papa dito saka naman ito tumingin sa akin.

“Tatanggihan mo ba ang hamon ng anak mo?” May paghahamon na sabi nito sa akin. Kaya naman kahit ayaw ko sana ay umupo na ako at hinarap ang playing board ng Gomoku.

“I wont let you win.” Sabi ko sa kanila. Hanggang sa ako ang unang nagbaba dahil akin ang itim na bato.

Wala ni sino man sa amin ang nagsalita. Abala ang isip sa bawat hakbang kung saan mas maganda ipwesto ang bato. Wala din sa amin ni papa ang nagpatalo. Hanggang sa halos mapuno na namin ang board ay wala paring nanalo sa aming dalawa.

“Lolo.” Si Zander kaya naman niyuko ito ng papa at pinankinggan kung ano ang ibinulong nito saka naman nakangiting bumaling ang papa.

“Thank you apo, medyo nanlalabo na nga yata talaga ang mga mata ng lolo at hindi ko nakita iyon.” Sabi naman nito sabay gulo ng buhok nito. “Paano ba iyan, panalo kami ng anak niya sa unang round.” Sabi nito. Hindi pa man nailalagay ni papa ang bato nito kung saan niya balak ilagay ay napansin ko na ngang may butas sa mga tira ko.

Naiiling na lang ako saka napangiti na din ako na tumingin sa anak ko. Hanggang sa ibaba ni papa ang huling bato na hawak niya kaya naman nanalo sila.

“Ano yon??? Hindi ko naintindihan.” Naguguluhan paring nakatingin si Alexander sa board na halata na talagang hindi maintindihan ang laro. Dibali, saka ko na lang siya tuturuan.

“2nd round na papa.” Nakangiting kinuha ni Zander ang papel na ipinakita sa amin kanina at ngayon pangalan ko at pangalan ni Alexander ang inilagay vs. Pangalan niya at pangalan ng papa ang isinulat nito.

“Game. Naisahan niyo lang ako kanina.” Nawili na din ako sa pakikipaglaro sa kanila. Habang si Alexander ay tumayo at nagtungo na sa kusina at hindi nagtagal ay may dala dala ng mga prutas at nilantakan iyon habang nanunuod sa amin.

Sa pangalawang laro ako ang nanalo. Sa pangatlo ay ako parin.

“Paano ba iyan. Two one na ang score natin. Kaya niyo pa ba?” Nakangiti ko ng sabi sa mga ito.

Well, ang gaan ng pakiramdam ko na sa kahit ganitong simpleng laro lang at ni hindi man kami nag uusap ng papa ay parang gusto kung bumalik sa pagkabata at maranasan ang kaloro ang papa gaya ng kalaro ito ngayon ng anak namin. Ganito pala ang pakiramdam na kasama at nakakabonding ang ama mo sa isang laro. Walang salitaan pero isip ang nag tatagisan. Tingin ng bawat isa na nakikitaan ng kawilian.

“Who say? Tatlong game pa lang iyon papa. Kaya huwag ka na munang magsaya.” Sagot ni Zander sa akin. “Diba lolo.”

“Oo naman apo. Sige isa pa.”

Kaya naman nagsimula na naman kami ng isa pa. Panaka nakang nagtatanong si Alexander sa kung anong dapat isusunod na move habang busy siya sa pagkain ng prutas. Panaka naka naman niyang aabutan si Zander kaya naman pareho na silang kumakain. Susubuan nito ang papa at ako naman ay suaubuan ni Alexander. At sa ikaapat na laro ay nanalo na naman ako.

“Sino ang makakatalo sa akin?” Nakangiti kong sabi sa anak ko sabay pisil ng pisngi nito saka ko binalingan si papa. “Salamat sa magansang laro papa, sa unang paglakataon nakalaro din kita.” Totoong sabi ko sa kanya saka ako umayos ng upo at binalingan si Alexander na abala sa pag ngunguya ng mansanas.

“Natuto ka ba?” Tanong ko sa kanya ng nakikagat na sa kinakain niya. Kumuha ako ng isa at ipinasalo iyon kay papa. “Kaya mo pa bang kumagat ng mansanas papa?” Pagkuway tanong ko dito ng balingan ko.

“Hindi pa ako katandaan.” Sagot nito sa akin saka kumagat ng mansanas na ibinigay ko. Kahit hindi man magsalita sina Zander at Alexander ay alam kung masaya sila dahil sa ngayon ay magaan na kahit papaano ang pakikipag usap ko kay papa.

“Pero, mas maganda na nga yatang hiwain na lang ito.” Sabi ng papa habang ngumunguya din na nakapagpangiti sa aming lahat.

“Hahaha, si lolo mahina na ang ngipin.” Si Zander na nakapagpatawa dito.

“Hindi naman apo. Pero mas maganda talaga kainin ito kapag nahiwa na.” Sagot naman niya.

“Bakit hindi mo na lang aminin papa.” Sabat ko naman sa mga ito.

“Oo nga naman po.” Sigunda naman ni Alexander.

“Naku, hindi ah. Ah! Halina kayo, mamaya na tayo kakain ng prutas, kumain muna tayo ng dinner.” Pang iiba nito ng usapan saka nito sinabayan ng tayo. “Halika na apo. Mauna na tayo sa hapag kainan.” Sabay hawak ng kamay ni Zander at sabay nga silang nagtungo sa dinning area.

“Masaya ako para sayo.” Sabi niya na sa mag lolo nakatingin. “Magaan sa pakiramdam diba?”

“Yeah!” Tanging sagot ko. “So lets go. Kumain na nga tayo. Tara sundan na natin sila.

At magaan nga ang pakiramdam kong nakisalo sa unang pagkakataon 22 years ago ng huli ko na lang nakasalo ang papa sa kainan. At nandoon man ang paninibago ay sana naman, maging buong buo na ang pagbabago ng papa. Para hindi naman pabigo si Zander na ngayon ay tuluyan ng napalapit sa kanya. At ako na nagsisimula ng mapatawad siya.

---

YuChenXi

#⁴⁴: Magnus

“Papa, nandito na si Lolo.” Sigaw mula sa baba ni Zander habang nakatingala sa akin hanggang sa ikatatlong palapag kung nasaan kami ni Alexander na nagpapatugtog ng piano na dumungaw kami mula sa balkonahe hanggang sa gate kung saan naghintay na ang anak namin na tuluyang bumukas ng awtomatiko ang gate ng bahay at pumasok ang kotse ng papa.

Oo, tama kayo. Bumisita ang papa, tatlong buwan na mula ng huling pasyal namin sa bahay niya at pangatlong beses na din itong napapasyal sa amin. At saktong pitong buwan na din ngayon ang nasa sinapupunan ng asawa ko.

Wala man kaming magandang usapan ng papa ay nakagaanan na din ng loob ko ang makita ito. Hindi man kami derektang nag uusap sa tuwing papasyal ito dito sa bahay ay hindi na gaya ng gati na umiilag ako dito. Nakikipaglaro ito kay Zander, nakikipag usap sa asawa ko. Nakapagpakilala na din ang papa sa mga magulang ni Alexander at maganda naman ang kinalabasan ng lahat. Nakausap mo na din ang mga kapatid at mama at sinasabi sa mga ito ang pagbabago ng papa. Gaya ko, hindi din sila kumbinsado pero sabi nila, kung kaya ko na daw itong patawarin, mapapatawad na din daw nila ito. Kaya naman siguro nga, ito na ang tamang panahon na kausapin ko ang papa ngayong nandito ito sa bahay.

“Papa,” kumaway pa ang anak namin mula sa baba ng tuluyang bumaba sa kotse nito ang papa. Kumaway na din ako sa kanila ng pati si papa ay tumingala na din sa amin saka ako ngumiti. Hindi man siguro masyadong mapapansin sa baba ang naging ngiti ko ay alam ko, napansin iyon ni papa.

“Ahh!.” Bigla naman akong napalingon kay Alexander na nasa tabi ko ng bigla itong napaigik ng mahina.

“Bakit?” Nag aalala kong tanong sa kanya. Sapo ang tiyan na ngayon ay malaki na. Para na ngang kabuwanan niya dahil sa bilog na bilog na ang tiyan niya. Oo, tatlo ba naman na malulusog na puro lalaki ang dinadala niya.

“Sumipa na naman sila.” Lukot ang mukha niyang sagot sa akin kaya naman napangiti ako. “Ngitian mo ako, kagatin kita diyan eh.” Asar na sabi pa niya sa akin na ang ngiti ay naging mahinang pagtawa.

“Sorry na. Ang kyut mo kasi eh.” Sabay pisil sa pisngi niya.  “Mga anak, huwag niyong pahirapan si daddy, ako ang mahihirapan na naman mamaya nito.” Sabi ko naman ng yukuin ko ang tiyan niya at dinampian iyon ng mga halik. Naramdaman ko ang paggalaw nila kaya naman nakangiti na napatingala ako sa kanya na napakislot na naman dahil doon. “They hear me.” Sabi ko ng tumayo ako ng tuwid. Saka siya niyakap. Pero sa pagyakap ko. Naman. Umiral na naman ang panggigigil niya at kinagat na naman ako. At isa pala iyon sa hindi pa nawawala sa kanya, lagi parin itong sinusumpong at hanggang ngayon ay naglilihi parin siya. Sabi nga ng mama, may ganun talaga, baka nga hanggang sa manganak na siya. “Sweetheart naman eh. Puro latay na ng ngipin mo ang katawan ko.” Kunway pagrereklamo ko.

“Hmmp! Alam mo naman na nanggigigil ako sa ganitong oras, bakit kasi yumakap ka sa akin.” Sagot niya.

“Oo na. Kasalanan ko pa ngayon na gusto kitang yakapin. Mmm! Sa kahit oras oras minu-minuto yayakapin kita ay hindi ako magsasawa.” Sabi ko naman sa kanya na lalong nakapagpasimangot sa kanya. “Tara na nga, hinihintay na tayo ng anak mo sa baba.“aya ko na sa kanya at paalalay pa na humawak ako sa likuran niya habang pagkaagapay na kaming bumaba hanggang sa unang palapag.

“Magandang tanghali po papa.” Bati niya kay papa ng makalapit kami sa kanila.

“Magandang tanghali din hijo. Kumusta ang lagay mo? Hindi ka ba naman nahihirapan sa pagbubuntis mo?” Ganting bati na may kasamang tanong mula rito.

“Okay lang naman po papa kahit na medyo nahihirapan kasi masyado na silang malilikot.” Sagot nito. “Ano palang gusto niyong meryenda, ah kumain na po ba kayo ng tanghalian?” Tanong pa niya.

“Ok na ako hijo, nagpahanda na ang apo ko ng meryenda kay Joy.”

Ngumiti naman ang anak namin ng tumingin ito sa amin.

“Papa, daddy. My dala ang lolo na bagong libro ko. Libro tungkol sa mga ginagawa niya sa laboratory room niya. Hindi ko na mahintay na lumaki ako, gusto ko ng gawin ang nagagawa ng lolo.” Totoong excited na excited ito habang sinasabi iyon. Kasi kahit gusto man nito minsan makialam sa laboratory room ko minsan ay hindi ko pinapayagan dahil masyado pa siyang bata para doon. May oras at tamang panahon para sa kanya sa mga ganung bagay. Kahit alam ko naman na kayang dalhin iyon ng utak nito pero ang katawan ay hindi. Baka makasama dito ang mga kimikal na kung ano man ang ni reresearch ko sa laboratory room ko.

“Ok, aralin mo na lang muna sa pagbabasa Zan. Pero huwag mo pang susubukang gawin okay.” Sabi ko na lang dito. “Kayo papa, kamusta na?” Pagkuway tanong ko sa unang pagkakataon dahilan para mapatingin ito sa akin. Hindi alam kung sasagot ba siya o mananatili na lang tahimik.

“Zan halika, tulungan natin si Ate joy mo na maghanda ng meryenda natin.” Si Alexander na parang binibigyan kami ng oras para mapagsolo.

“Sige po daddy.” At sabay nga nilang tinungo ang kusina kaya naman naiwan na kaming dalawa ng papa sa sala.

“Gusto mo bang maglakad lakad muna sa likod bahay papa? Hindi ka pa nakakaikot sa bahay simula ng namamasyal ka dito.” Pagbabasag ko ng kaunting katahimikan sa pagitan namin ng wala sa amin ang agad na nakapagsalita ng mapagsolo kami.

“Sige.” Tumayo ito na kahit nagtataka man siguro sa ipinapakita ko ay sumunod na ito sa akin ng maglakad ako patungo sa likod bahay.

“Ang bahay na ito ang naging unang pundasyon ko simula ng naging succesful ang pabrika ng mga gamot na ginagawa ko.” Pag kukuwento ko habang mabagal na naglalakad lakad. Napansin ko naman napapatingin ito sa paligid. “Maganda ba?” Pagkuway tanong ko.

Tumango ito pero hindi nagsalita hanggang sa marating namin ang swimming pool.

“Maupo ka papa.” Anyaya ko saka ako umupo sa isang bench doon at ganun din ito.

“You made your self successful with your own.” Mahinang boses na sabi nito na nakatingin ito sa akin kahit hindi man ako nakatingin ng deretso sa kanya at nakatingin lang ako sa asul at malinaw na tubig ng pool. Siguro tinatantiya nito kung ano ba talaga ang dahilan ko dahil kinakausap ko siya ngayon.

“Yeah! And Thank you for sharing your wisdom with me. Nakamit ko ang ganitong buhay dahil namana ko ang talinong mayroon kayo.” Sagot ko sa kanya at bahagyang tumingin sa kanya at ngumiti na agad ko ding binawi ang tingin ko mula dito. Hindi ko naman kasi alam ang sasabihin kapag nakatingin ako dito. “Sa totoo lang, simula ng nagkaisip ako, hinangaan ko na kayo. Nasabi ko sa sarili ko, gusto ko ding maging kagaya niyo.” Panimula ko.

Lumunok muna ako at panaka nakang tumitingin sa kanya habang ang mga kamay ko ay magkaugpong at ang siko ko ay nakapatong sa mga tuhod ko.

“Kaya naman, naging pursigido ako. Parang gusto ko na agad lumaki at maging kagaya niyo. Makagawa ng mga bagay na hindi nagagawa ng ordinaryong tao lang. Gusto ko ding makalikha ng mga sarili kong obra kagaya niyo. Pero habang lumilipas ang mga araw at mga buwan, hindi ko na kayo nakikita. Dahil palagi na kayong abala sa mga ginagawa niyo na dahil doon nakalimutan niyo kami. Nakalimutan mo na may pamilya ka. Sabi ko noong una at palagi kong itinatatak sa isipan ko, na siguro ginagawa mo ang mga iyon para lang mabigyan mo kami ng magandang buhay. Pero nagkamali ako, naghintay ako, naghintay kami. Na sana ay bumalik ka naman sa bahay. Masayang masaya na ako noon na uuwi ka ng isang beses sa isang buwan. Hanggang sa umabot na sa isang taon ay tatlong beses ka na lang magpakita sa amin. Lagi kayong nag aaway ni mama at sinasabi na sana, bigyan mo kami ng kahit kaunting oras lang.” Pagkukwento ko. Pero dahil sa mga binalikan kong ganap noon ay hindi ko mapigilan ang tumulo ang luha ko.

Oo, hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ko saka ako tumingin sa kanya na ngayon ay may mga luha na ding namumuo sa mga mata niya.

“Lagi kong sinasabi sa mama, huwag na siyang umiyak dahil ginagawa mo lang iyon para sa amin. Ipinagtatanggol kita sa kanila na kahit alam kong wala ng kabuluhan ang mga iyon dahil tuluyan ka ng hindi nagpakita sa amin. At ang paghanga ko sayo ay unti unting nawala at unti unting nilamon iyong ng galit. Ng sama ng loob. Kahit nasa isip ko parin ang nag uumigting na idolo ko ang papa ko pero mas nanaig ang sakit dito.” Sabay turo ng puso ko. “Sa araw araw na nakikita ko ang malungkot na imahe ng mama, ang mga kapatid ko na hinahanap ang kalingan ng isang ama, naawa ako bigla sa sarili ko. Sa amin ng mga kapatid ko. At lalo na sa mama, dahil mahal na mahal ka niya. Pero walang ama ang bumalik sa amin. Magpakita lang ito sa tuwing may mga gustong gawing iksperemento. At doon, doon na nagsimula ang galit ko sayo, ang minsan mong tinurukan ang bunso kong kapatid ng kung ano man iyon pero agad mo ding ginamot dala ng pangontra sa ginawa mo. Saka ka din umalis ng mapatunayan mong nagtagumpay ka sa eksperemento mo. Okay na lang sana, na huwag ka ng magpakita, mas maganda pa. Para hindi kami noon umaasa at masasaktan na bigla kading aalis kapag may nagawa ka na namang bagong iksperemento. How selfish you are then papa. So you can’t blame us to hate you.” Mahabang lintaya ko dito.

“At nasabi ko sa sarili ko, hindi ako magiging kagaya mo. Kung bubuo ako ng sarili kong pamilya, hindi ako tutulad sayo. Nag aral ako sa murang edad at pinilit ang mama na ipadala ako sa isang advance na school kung saan ako pwedeng mag aral. Sa murang edad ko, nakakuha ako ng lisensya bilang isang guro, pero hindi sapat iyon, kaya naman kumuha pa ako ng isang kurso at gaya ng nauna ay nakakuha ulit ako ng license para sa isang advance na doctor. But I can’t use noon dahil masyado pa akong bata, hanggang sa nagpasya na akong kunin ang minsan na ginusto ko. Ang isang maging scientist kagaya niyo. Pero sinabi kong, magiging scientist man ako ay hindi ako magiging kagaya mo.”

“Natuwa ako sa sarili ko at nawili ako sa kinagigiliwan mong trabaho, masaya pala. Lalo na kapag nakaka discover ka ng mga bagay bagay na hindi kayng gawin ng iba. But then, dahil hindi ko siya tinutotoo, napabarkada ako. Sabi ko, I’m still young so I must enjoy myself. Hanggang sa nakita ko ang asawa ko ngayon, na naging dahilan na nakagawa ako ng mabigat na kasalanan. Naisip ko, mas masahol pa pala ako dahil nagawa ko iyon sa taong mahal ko. But then, you entered my life again and ruin my plan para itama ang pagkakamali ko. Dahil itinurok mo sa akin ang huling iksperemento mo dahilan para mawala sa akin ng limang taon ang pagkakataon na maitama ko ang pagkakamali ko. At mas nadagdagan ang galit ko sayo ng dahil doon. Sinabi ko, bakit ikaw pa ang naging ama ko.  Ama na walang puso. You don’t deserve to become a father. Dahil mas mahal mo ang sarili mo lang at mga obra mo.”

“Magnus-.”

“Yes papa, minsan na kitang isinumpa noong iwan mo kami ng mama at mga kapatid ko. At muli kitang isinumpa dahil sa ginawa mo sa akin noon. Pero dapat ko pang pasalamatan ang pagdukot mo sa anak ko na minsan mong pinagtangkaan na din ang buhay niya. Na minsan mo ng naisip na nakawin ang kabataan ng anak ko at gawin bilang isang iksperemento mo. Dapat ko pang ipagpasalamat na nakilala mo siya? Papa, muli akong nagalit sayo dahil sa pagkuha mo sa anak ko at pagbantaan ang buhay nito at sabihing ilalayo sa amin. Ngayon, tatanungin kita papa. Kung ako, ay ikaw. At ikaw bilang ako, ano ang mararamdaman mo kung sakaling ikaw ang nasa kalagayan ko?”

Tumitig ako dito, pinahid ko ang ilang luhang pumatak sa mga mata ko. Ganun din ito na pinunasan ang mukha dahil sa pagluha nito sa pakikinig ng kwento ko.

“Magnus, patawarin mo ako anak. Kung ako ang nasa kalagayan mo, kung ano ang naramdaman mo noon ay ganun din ang mararamdaman ko.” Iyong ang unang mga katagang lumabas sa bibig niya na halos wala namang boses na sagot sa akin. “Pero baka mas napariwara ang buhay ko kung ako ay ikaw sa kalagayan mo. Pero napahanga mo ako anak. Dahil hindi mo hinayaang gupuin ka ng galit at puot mo sa akin para pariwarain ang buhay mo bagkus nakamit mo din ang gusto mo.”

“Patawarin mo ako dahil hindi ko kayo napalaki ng maayos. At nagpatalo ako sa kagustuhan kong maging isang sikat na scientist. Pero masaya ako na marinig mula sayo na minsan mo pala akong hinangaan. Sana napansin ko iyon noon. Sana hindi ako nagpabulag sa mga ambisyon ko at nakasama ka sa paglaki mo. Nakita ko at napahalagaan ko ang mga achievement mo. Patawarin mo ako, Anak ko. Alam ko, naging ganid ako sa talinong mayroon ako, ginamit ko ang galing ko sa hindi magandang paraan. At tama lang na hindi mo ako ginaya. Tama lang na hindi ka naghangad na tuluran din ako ngayong kayang kaya mo naman ang mga ginagawa ko.” Kumilos ito at ipinatong ang kamay sa kamay ko. “Magnus, anak ko. Bigyan mo ako ng pagkakataon na magbago. Bigyan mo ako ng pagkakataon na patunayan ko sa iyo at sa magiging apo ko na nagbago na ang lolo nila.”

“Magpapasalamat ba ako, dahil nagbabago na kayo? Papa, hindi ko talaga alam kung anong mararamdaman ko sa ngayon. Oo, nasa puso ko na ang pagpapatawad, kaya sana kapag napatawad ko kayo. Huwag niyong sayangin ang ibibigay kong pagkakataon sa inyo. Dahil kung napatawad ko kayo, mapapatawad na din kayo ng mga kapatid ko.” Sabi ko dito.

Naramdaman ko na nanginginig ang mga kamay niyang nakapatong sa mga kamay ko.

“Maraming salamat Magnus, anak ko.” Napangiti ako na naluluha na nakatitig sa papa. Ang gaan ng pakiramdam ko ngayon na para akong nabunutan ng tinik sa dibdib ng mailabas ko ang mga iyon at iparating dito ang naging galit ko sa kanya.

Ang gaan na para ko na ring napalaya ang galit na nananahan sa puso ko. At kusa ng natibag ang harang na naipundar ko sa loob ng mahabang panahon para dito. At ganito din siguro ang naramdaman ng asawa ko ng mapatawad niya ako sa kasalanan ko sa kanya. Ang gaan ng pakiramdam. Tama, palayain ang sa nakaraan. Looking back to our nightmare ay hindi lang para balikan ang mga masasakit na napagdaanan. Kundi tumingin ka sa mga bangungut ng iyong nakaraan para masimulan iyong kalimutan. At ngayon, bangungot man ang minsan ang nangyari sa pamilya namin dahil kay papa. Ngayon, handa na niyang itama at burahin ang bangungot na iyon sa kasalukuyan at tabunan ng mga masasayang alaala na sinisimulan na niyang puunan.

“Papa, lolo.” Mga sigaw ng anak ko na naging dahilan ng pagbabago ng papa. At laking papasasalamat ko sa talino ng anak ko dahil nagawa niyang kunin ang interest ng papa na nakapagpago dito.

Sabay naming pinahid ang mga luha namin sa pisngi at saka ngumiti sa isa’t isa. Wala man na kaming salitang namutawi sa mga bibig namin alam kong nag kakaintindihan na kami ni papa at naisarado na ng tuluyan ang yugto na iyon ng aming buhay.

“Did you two cried?” Pabaling baling pa sa amin ang tingin nito na halos sabay kaming napahawak sa ulo nito at guluhin ang buhok niya.

“Napuwing lang kami pareho apo. Malakas kasi ang hangin kani kanina lang.” Sagot ng papa dito. Nakasunod naman sina Alexander at Joy na may dalang tray ng mga pagkain.

Yumakap bigla sa akin si Zander.

“Im so happy for you papa. Thank you.” Bulong nito at alam ko ng ibig nitong sabihin. Agad din itong kumalas ng yakap sa akin at maayos ng umupo sa bakanting upuan sa tabi ng papa at naupo naman si Alexander sa tabi ko. “Kain na tayo. Yum yum.” Nakangiti pa kaming nagkatinginan sa isa’t isa ng umiral ang batang isip nito.

Naging masaya na ang naging maghapon namin na kasama ang papa. Naging maganda ang bonding naming lahat. Naglaro, nagkwentuhan kasama ang papa na ngayon ko na lang ulit naranasan.

Buo na ang pamilya ko. At masasabi kong huwag ibaon sa nakaraan ang sarili kung mas gusto mong sumaya sa kasalukuyan.

---

ChenXi is here!

Thank you a lot guys. Last Chapter will publish soon. At nagpapasalamat ako na sinubaybayan niyo ang kwento kong ito. Hindi lamang kilig, tawanan, at iyakan. Kundi mayroon din akong napulot na aral sa kwentong ito. Iyon ay ang matuto kang magpatawad.

Hindi madaling magpatawad but time can teach you to forgive and to forget.

Ang Looking back to my nightmare ay hindi lang para kay Alexander pero para na din kay Magnus.  Na nabalot ng puot ang puso sa mga taong nanakit sa kanila. Pero napatawad nila ang mga taong iyon sa mga panahong nagdaan sa buhay nila.

And now I’m thankfull that this story of mine made me cry once again.

I really really love you guys. For supporting me. And this is all dedicated to you. Hindi ko man kayo mapangalanang lahat. Sana patuloy kayong sumuporta sa akin.

Muli. Maraming maraming salamat sa inyo.

🥰🥰🥰🥰🥰

#⁴⁵: The Finale

Alex POV;:

It’s 12 in the midnight. And it’s my birthday.

Nagising ako dahil naglulumikot ang mga baby ko sa tiyan ko. Na para bang alam nila na kaarawan ko ngayon kaya parang gising din sila. Pero hindi ako nagpahalata na gising ako. Baka kasi magising din siya. Nanatili akong nakaunan sa braso niya. Nahihirapan na akong tumagilid dahil talagang malaki na ang tiyan ko na parang malalaglag sila kapag nakatagilid ako, na kahit gusto kung yumakap sa kanya ay hindi ko magawa ng maayos. Siya na itong nakatagilid sa akin at nakapatong ang braso sa dibdib ko na nakayakap sa akin.

Pero agad akong pumikit ng kumilos siya at awtomatikong humaplos ang mga kamay siya sa tiyan ko. Maingat na kumilos siya at inalis ang pagkakaunan ko sa braso niya na agad na kinuha ang unan at iyon ang inilagay sa ulo ko.

Gusto ko man sanang magreklamo ay naudlot iyon ng humalik siya sa nuo ko at binulungan.

“Happy birthday Sweetheart.” Kaya naman lihim na lang akong napangiti lalo ng yukuin ang tiyan ko at hinalikan iyon. “It’s our daddy birthday today babies. So behave okay.” Kausap pa niya sa mga ito. Maingat na tumayo sa kama at nagtungo sa banyo na agad din namang bumalik at muling nahiga sa tabi ko na muli akong ipinaunan sa braso niya.

Doon na ako kumilos, hindi man ako makatagilig ng maayos ay pinilit ko paring isiksik ang katawan ko sa katawan niya. Kung hindi ko lang iniisip na baka maipit ang tiyan ko ay talagang yayakap ako sa kanya ng mahigpit.

Napakapaya kasi sa pakiramdam ko kapag ganito na naamoy ko siya. Na nanunuot sa ilong ko ang natural na amoy niya. Ang bango lang at hindi nakakasawang amuyin. At mayakap siya. Maramdaman na makulong ako sa mga yakap niya.

Wierd man ako dahil nga sa pwede akong magbuntis pero dahil din doon ay mas lalo niya akong minamahal at ipinaparamdam na wala ng hihigit pa sa akin sa buhay niya. And I love him because of that. That he really trully love me.

“Gising ka ba?” Tanong niya sa akin.

“Mmmm!.” Kunway kagigising ko lang at bahagyang nag inat.

“Wake up, Im awake at all.” Sabi niya saka siya na ang yumakap sa akin. “Happy birthday sweetheart. I love you.”

“Mmm, anong oras na ba?”

“Its past 12 na. At birthday mo na ngayon diba. Who great you first?” Pagkuway tanong din niya sa akin.

“I think our babier greated me first dahil kanina pa sila nagrarambulan sa tiyan ko.” Sagot kondito dahil totoo, hindi sila mapakali. Magalaw yata sila ngayon dahil napapaigik ako habang napapalakas ang paggalaw nila.

“Ganun ba, naku. Tinalo pala ako ng mga babies natin eh.” Sabay haplos ng tiyan ko. Pero napakislot din siya gaya ko ng may kung anong malakas na sipa mula sa kanila. “They kick to hard. Hindi ba masakit?” May halong pag aalalang tanong niya sa akin. Umiling naman ako bilang sagot sa kanya pero syempre may sakit din dahil parang nabibinat ang balat sa tiyan ko sa bawat paggalaw nila.

“Excited lang siguro sila dahil kaarawan ko ngayon.”

“Siguro nga, dibali anim na araw na lang schedule na para sa operasyon mo. Sabi ni papa, ok din sana kung kahit ngayon sana kaarawan mo ang magiging operasyon mo”

“Oo sana kaso mas maganda naman na isang linggo lang bago ang due date para sa paglabas nila. Kaya okay na iyon. Magaling ka nga, nakalusot sila. Pero hindi mo tinantiya ang araw ng paglabas nila.” Nakangiti kong buska sa kanya na nakapagpakamot ng nuo niya.

“Haha, hindi ko naisip iyon eh. Basta ang tinantiya ko ay ang araw na hindi mahahalata ang tiyan mo dahil nag aaral ka pa ng mga sandaling iyon.” Sagot naman niya sa akin.

“Hmmp!” Kunway tampo ko ng maalala ko na naman ang pagwawala ko noong nalaman ko na  buntis pala ako. At naalala ko din kung gaano kalaki ang perang nasayang dahil sa mga gamit na nasira ko. Pero para sa kanya ay wala lang iyon. Natatawa na lang siya kapag naalala namin ang araw na nagwala ako.

“Sorry na sweetheart. Oh diba. Sa galing kung magpalusot, tatlo agad sila.” May pagmamayabang pa niyang sa bi sa akin.

“Tawa ka pa at magmayabang. Naku kung hindi lang kita mahal na mahal-.”

“Pero mahal na mahal mo ako. At mahal na mahal din kita sweetheart. Mahal na mahal kita.” Pagbibitin niya sa sasabihin ko sana. Napasimangot ako pero nandoon ang hindi ko ding mapigilang mangiti.

“Mahal na mahal din kita eh.”

“Yeah! Mahal natin ang isa’t isa.” Saka niya ako muling niyakap at hinalikan sa nuo. “Come on. Lets go to sleep again. Bukas, maghahanda tayo para sa kaarawan mo. Iimbintahin natin ang iba nating mga kaibigan. Susunduin ni papa ang mama at mga kapatid ko sa airport mamaya dahil dadalo sila sa kaarawan mo.”

“Talaga.”

“Oo sweetheart, and mom told me that they are staying here for good. Sa bahay ng papa.”

Napatingala ako sa kanya habang nakaunan ako sa braso niya.

“Masaya ako para sa pamilya mo dahil nagkakabati bati na kayong lahat.”

“Yeah! Because you guide me to forgive and to forget sweetheart. And thank you for that.”

“Mmm, your welcome.“saka pilit ko na namang isiniksik ang mukha ko sa dibdib niya ng yakapin niya akong muli.

“Sige na, bukas na lang ulit tayo magkwentuhan. Matulog ka na para makatulog na din ang mga baby natin.” Sabi niya sa akin kaya naman tumango na lang ako at muling ipinikit ang mga mata ko hanggang sa tuluyan na nga akong hilain ng antok at muling nakatulog.

=

“Happy birthday! Bati sa akin ni Farrah ng umagang nagising na ako at pababa na sa sala.

Ngumiti naman akong lumapit habang sapo ko ang balakang ko habang naglalakad at yumakap dito.

“Salamat Farrah.”

“Kumusta naman ang mga babies naming.” Sabi pa nito ng yukuin ang tiyan ko at hinaplos ang mga iyon at hayon na naman ang paggalaw nila.

“Whoa! They kick to hard.” Sabi nito gaya ng sinabi ni Magnus din kagabi kaya naman natawa si Magnus ng makalapit sa amin at umakbay sa akin.

“Kaya nga eh! Malakas na ang pakiramdam nila.” Sabi niya dito.

“Hindi ba basakit ang tiyan mo kapag ganyan na sila kalakas sumipa?” Tanong pa nito.

Umiling ako.

“Okay! Eh ano bang gagawin natin ngayon para sa paghahanda sa kaarawan mo. Lilipat si mama at Cydel mamaya dito para tumulong kung ano ba ang gagawing natin. Tatapusin lang daw nila ang paglilinis nga bahay.”

“Ewan ko!” Sagot ko dahil sa totoo lang wala naman akong alam na ihahanda para sa kaarawan ko saka ko naman tiningala si Magnus.

“Early supper na lang tayo. Saka mga dessert lang ang lulutuin natin dito dahil mag o-order na lang tayo ng banguet meal para sa atin.”

“Ganun ba. Sige tutulong na lang ako sa paggawa ng dessert. Pati si mama mamaya.”

“Sige sige. Nag agahan ka na ba?” Pagkuway tanong ko. “Mag aagahan pa lang kami, saluhan mo na kami.” Aya ko saka na namin tinungo ang dinning area.

“Nasan pala si Zander?” Tanong nito pagkuwan.

“Nasa kay papa.” Sagot ni Magnus dito. “nagpahatid siya kahapon sa bahay ng papa para daw samahan ito ngayon para sunduin ang mga kapatid ko at ang mama.”

“Ganun ba. Kaya naman walang sumalubong sa akin na makulit at bibo kung pamangkin.”

“Haha, kaya nga.” Sabi ko naman. Dahil siguro kung nasa bahay ito ay malamang siya pa ang gumising aa aming dalawa ng papa niya. “Tara na ,kain muna tayo.” Kaya naman sabay na maganang nagsalo na kami ng agahan na sinamahan ng kwentuhan.

“Wala ka bang ipapabili sweetheart?” Tanong niya sa akin ng nagpasya kaming magpunta sa likod bahay para doon na magpalipas ng oras habang si Farrah ay tumutulong na sa mga katulong na gumawa ng dessert oara sa hapunan mamaya.

Umiling ako.

“Wala, saka ano naman ang ipapabili ko kung sakali?” Tanong ko sa kanya.

“Gaya ng anong gusto mong makuha ngayong birthday mo.” Sabi niya.

“Nah! Wala na akong gusto maliban sa huwag kang magbabago.” Totoong sagot ko sa kanya kaya naman napangiti siya at para akong bata na ginuluhan niya ng buhok ng ipatong ang kamay sa ulo ko.

“Hindi kailan man iyan mangyayari sweetheart. Pero totoo, wala ka bang gusto? Gaya ng kwintas, singsing, damit?”

“Wala na nga. Ang kwentas ay sapat na ang isang ibinigay mo sa akin noong nakaraang karaang buwan at ang singsing ay tama na ang wedding ring sa kamay ko.” Sabay pakita sa kanya ng singsing sa kamay ko at hinawakan ang kwentas na regalo niya noong nakaraang buwan. “At sa damit naman,hindi naman ako babae para magpaganda, mga damit mo ay okay na kung ipapahiram mo sa akin.“sabi ko pa sa kanya.

“Haha! Oo na nga, hindi na nga ako magtatanong dahil lagi ka namang walang gusto.”

“Mmm, just like what I’ve said, ikaw lang sapat na.” Sagot ko ulit sa kanya.

“Kaya mahal na mahal kita eh.”

“Mmm! I know.”

Hindi nakakasawang kausap siya. Kung ano ano man lang ang napag uusapan namin ay hindi kami nauubusan ng mapagkukwentuhan. Kaya ganito lagi ang bonding namin, hindi man na kami madalas lumalabas dahil sa kalagayan ko ay masaya na akong kasama siya sa araw araw na dumadaan. And we are happy to stay together in the house. Hindi din naman ito lumalabas ng bahay para magtrabaho dahil nasa ikaapat na palapag lang ang laboratory room niya. Na kung lalabas man ay kapag may itatama lang siya sa pa rika nito na minsan ay si Angel na lang ang gumagawa na siyang nagpaparating ng maga bagay bagay at kung anong nangyayari sa pabrika niya.

Kaya halos nasa sa amin lang ang oras niya, samin ni Zander, at alam ko na sa darating pang mga araw, buwan at taon ay nasa tabi lang namin siya.

=

“Happy birthday hijo.” Nakangiting pagbati sa akin ng mama ni Magnus ng dumating na sila galing airport na dito na dumeretso ng bahay.

“Salamat po mama.”

“Happy birthday daddy.“si Zander na lumapit sa akin. Gusto ko man sanang tukuin ito ay hindi ko na magawa kaya naman binuhat na lang ito ni Magnus at inilapit sa akin at ito na ang kusang yumakap sa akin.

“Happy birthday.” Ang tatlong kapatid ni Magnus na halos sabay sabay sa pagbati sa akin.

“Salamat sa inyo.” Ganun din ang papa nito. Batian sa birthday ko at halos hindi na matapos tapos. May mga inabot na mga regalo na sa akin.

Hanggang sa dumating na din ang ibang mga bisita namin ay nagsimula na ang early supper namin. Gaya ng isang masaya at buong pamilya at mga kaibigan ay hindi na nawawala ang masayang kwentuhan habang kumakain ng nakahandang pagkain. Kanya kanya ng mga usapin. Tawanan ng mga ito.

Ang gaan lang sa pakirandam ang makita ang pamilya ko at ang pamilya ni Magnus ay masayang nagkukwentuhan at nakikita ko na magaan ang pakikitungo nila sa isa’t isa. Ang mga kaibigan namin ni Magnus na tanggap ako bilang ako na pwedeng magbuntis at mas sumaya pa sila ng malaman nila ang kalagayan ko. At proud na proud daw sila sa akin dahil nakaya ko ang ganito.

“Cheers.” Taas ang baso nila ng magsalin sila ng juice at kaunting alak sa mga baso nila.

“Para kay Alexander, happy birthday.” Si Farrah.

“Happy birthday!” Sabay sabay nilang sabi. At kasabay ng pagkampay ng mga baso ay bigla akong nakaramdam ng sakit sa tiyan ko.

“Ahhh!.” Napahiway ako na nakapagpatigil sa kanila. Agad akong nilapitan ni Magnus.

“Bakit? Anong nangyari? Saan ang masakit?”

“Ahhh!” Muli akong napasigaw. At kahit gusto kung sagutin ito ay hindi ko na nagawa dahil sumidhi ang sakit sa tiyan ko. “Bakit ang sakit?” Tanong ko at talagang napaluha pa ako dahil parang lalabas na ang mga anak ko. Pero hindi pa  ito ang schedule ko para sa operasyon. Bakit parang gusto na nilang lumabas. “Ahhh! M-magnus. Ang s-sakit ng tiyan ko.” Naiiyak na ako sa sakit at hindi ko alam kung saan ko ihahawak ang kamay ko habang nagkagulo naman ang mga bisita at hindi alam din ang gagawin. Ang papa niya at ang papa ang lumapit sa akin dahil pare pareho silang doctor.

Kinapa ng papa ang tiyan ko. At sinabi na ngang manganganak na ako. Kaya naman ang nag aalalang si Magnus ay nadoble ang pagkabalisa at hindi din alam ang gagawin.

“Ano pang ginagawa mo Magnus, buhatin mo ang asawa mo.” Sigaw ng papa nito sa kanya kaya naman agad din itong tumalima. Si papa naman ay tumawag sa clinic niya at sinabing ihanda ang gagamitin sa operasyon sa CS. It take 15 min more para makarating doon.

Hindi ko na alam kung sino ang papansinin ko. Ang papa, ang papa niya, o siya na bumubuhat sa akin pasakay sa kotse nito.

“I will drive.” Si Xydel at ito na ang pumuwesto sa harapan at katabi ko naman ang asawa ko.

Ang mga bisita ko ay naiwang nakatulala ang iba, nag aalala at alam ko,excited na din at the same time.

“Just breath deeply sweetheart. Relax.” Si Magnus na pareho kung nanginginig ang kamay habang hawak ang kamay ko.

“Ang sakit, ahhhh.” Sigaw kung muli ng sumidhi ulit ang sakit sa tiyan ko. Hindi ko alam, parang buong katawan ko ang mawawasak sa sakit niyon. At parang bomba ng malapit na talagang sumabog.

“Sweetheart naman eh. Oo, alam ko masakit. Sorry. Sorry. Pero please stay calm. Ako ang mas nahihirapan eh.” Sabi niya sa akin at hinaplos pa ang tiyan ko. “Babies, please stay calm.” Sabi pa nito pero mas ito pa yata ang nasasaktan kaysa sa akin dahil ramdam ko ang nginig niya, sa bawat salita niya. At naluluha na din gaya ng pag iyak ko at tudo na ang pawis nito sa mukha.

“Yeah! Huh.” Sabi ko saka ako huminga ng malalim. Pero mas sumidhi ang sakit ng tiyan ko kaya muli na naman akong napahiyaw.

“Sweetheart. Sweetheart. Sandali na lang. Please. Please.” Si Magnus. Ewan ko kung matutuwa ba ako sa pagkabalisa niya kahit na nakakaramdam ako ng sakit. “ malapit na tayo,kaya kaunting tiis na lang sweetheart. Kaunti na lang.“ Pang aalo pa niya sa akin o mas tamang siya ang aluhin ko sa nakikita kung pagkabalisa niya.

“Oo, kaya ko.” Sabi ko na lang. Kagat ko ang ibabang labi ko para kahit papaano ay hindi ako mapasigaw muli ng malakas hanggang sa tuluyan na nga naming marating ang Clinic ng papa na agad kaming sinalubong ng mga Midwife na kasama ng papa sa clinic nito.

Kasabay na din namin ang papa at ang papa niya na sumama sa akin sa operating room na kasama din siya.

=

Wala na akong maramdaman, manhid na ang buong katawan ko dahil sa anistisyang naiturok sa akin pero pinilit kong mapangiti ng marinig ko ang iyak ng sanggol habang abala parin ang papa sa pagpapalabas ng mga anak ko sa tiyan ko. Natatabingan ng berdeng tela ang kalahat ng dibdib ko pero kitang kita ko mga anino nila habang gumagalaw doon. Panaka nakang sisilip sa akin si Magnus at papahiran ang pawis sa mukha ko. Hindi ako nakatulog dahil sinabi ni Magnus sa akin na pwede naman akong hindi matulog para marinig ko ang unang iyak ng mga anak namin. Kaya heto, hindi man ako makagalaw, hindi ko maibuka ang bibig ko ng maayos.

“Are you okay sweetheart,” tanong niya sa akin. Hindi ko alam kung napansin ba niya ang pagtango ko. At hinalikan ako sa nuo. “Saglit na lang ito.“sabi pa niya at muling tumulong sa papa.

“Did you check his vital sign Magnus?” Narinig kung tanong ng papa niya.

“Yes papa, nasa tama lamang. And his BP 120 over 90.” Sagot nito.

“Good.” Narinig kong pag uusap nila hanggang sa muling tumahimik ang mga ito na tanging mga salita nila ay kapag nag uutos ang papa sa mga ipinapaabot nitong gagamitin sa akin. Hindi ko alam kung ilang oras kami doon pero gising na gising parin ako. Dinig na dinig ko ang pag uusap nila, hanggang sa narinig ko na naman ang iyak ng isa sa mga anak ko. At pagkalipas pa ng ilang sandali ay iyak na naman ng isa. They make it.

Napaluha na ako ng tuluyan ng sabihin ng papa na ang mga anak ko ay pawang malulusog na mga batang lalaki. At doon na ako tuluyang ginupo ng antok at hindi ko na alam ang sumunod na nagyari.

=

“Your awake.” Sabi sa akin ni Magnus ng magising ako at humaplos agad ang palad niya sa pisngi ko. “Feeling better?”

Nasa katawan ko parin ang anistisya kaya hirap parin akong makagalaw.

“Y-yeah! Nasaan ang mga anak ko?” Iyon ang unang tanong ko na halos walang boses na lumabas sa bibig ko

“They are here.” Sabay lingon sa isang maliit na crip sa kaliwa ko at nandoon nga sila na payapa ng nakapikit. “They are so cute sweetheart. And thank for bringing them to life.” Sabi nito sa akin at niyuko ako’t dinampian ng halik sa nuo. “I love you. I love you more. I love you forever.” Sabi nito sa akin.

“I -i love you too.” Sagot ko saka ako ngumiti. Gusto ko mang ikilos ang kamay ko to caress his checks too but I can’t. Ang bigat ng mga kamay ko.

“It’s okay sweetheart, papa double the dosage of the anesthesia dahil hindi gaanong tumalab ang unang itinurok niya kanina. Kaya hangganh sa 24 hours pa ang bisa niyan bago ka tuluyang makagalaw ng maayos.“sabi nito na nahulaan yata ang nasa isip ko.

“Ilang oras ang naging operasyon?” Tanong ko sa kanya. “Anong oras na?”

“Umabot ng higit isang oras sweetheart, at nakatulog ka naman ng halos limang oras, so 11 pm in the night now.” Sagot niya. “Still happy birthday sweetheart. At parehas na kayo ng kaarawan ng triplets natin.” Nakangiti niyang sagot sa akin.

“T-thank you.”

“No! Ako dapat ang magpasalamat dahil binigyan mo ako ng anak. Na galing mismo sa atin. Sa akin bilang ama, at ikaw bilang ina nila. I love you sweetheart.”

“Mmm.”

“Siya nga pala, nagdisisyon na ako kanina na deretso ng tanggalin ang nag bahay bata sa tiyan mo at nag uugnay sa pwedeng pagbubuntis mo. And I hope, hindi mo na masamain ang pag didisesyon ko ng wala ang pahintulot mo.” Sabi niya sa akin.

Tumango lang ako.

“I-its okay. Iyan din naman ang balak ko nakalimutan ko lang sabihin sayo noon. Sapat na sa akin si Zander at ang triplets na anak natin.” Sagot ko sa kanya. At least ngayong natanggal na iyon sa katawan ko, mabubuhay na ako ng normal. Pero nagpapasalamat ako doon dahil biniyayaan ako ng apat na anak na ako mismo ang nagdala.

“Yeah! And thank again sweetheart. Thank you. I Love you.”

“Mmm, thank you din. And I love you too. Eh! Ano palang nangyari sa bahay. Ang nga bisita natin?” Pagkuway tanong ko ng maalala ko ang handaan kanina.

“Ipinagpatuloy na nila Farrah sweetheart. Doble na nga ang naging saya nila dahil nagsilang ka na. Tuwang tuwa nga sila ng maipasa ko ang larawan ng tatlo nating baby ng mabihisan na sila kay Farrah eh. Kaya hayon, doble selebrasyon na ang ginawa nila.”

“Ganun ba. Talaga namang nakipagsaya na din ang mga anak natin sa atin kanina. Hindi na sila nakapaghintay na lumabas.” Sabi ko pa ng maalala ko kung paano ang saya ko kanina ay siya namang pagsakit ng tiyan ko.

“Kaya nga sweetheart. Pero maganda na din dahil nakalabas na sila. And they are all healthy.”

“Yeah!.” And he kiss me on my forehead once again.

=

Mabilis na lumipas ang mga araw. Kaya naman heto na ako at handa na akong lumabas ng clinic ng papa at doon na lang daw ako sa bahay magbawi ng lakas. Dahil sa doble dosage ang anistisya sa akin ay wala akong nakapang sakit sa sugat ko hindi gaya noong naipanganak ko si Zander na ramdam ko ang bawat sakit sa sugat ko sa tuwing gagalaw ako pero ingat na ingat parin ako aa pagkilos dahil baka mamaya bumuka ang sugat ko.

“Handa ka na ba sweetheart?” Tanong niya sa akin at umalalay sa pagtayo ko sa kama ng clinic. Tumango naman ako bilang sagot.

“Ang mga anak natin?“tanong ko ng hindi ko na sila nasilayan mula ng makalabas ako ng banyo.

“Nasa labas na sweetheart, dumating kasi sina mama at papa, kaya nagpahanda pa sila sa bahay para i welcome nila ang mga baby natin sa unang pagtapak nila sa bahay natin.

“Really, naku me handaan na naman, paano ba iyan, hindi pa ako makakakain ng mga heavy meal.”

“Okay lang sweetheart. Sulitin mo na lang kapag nakabawi ka na ng lakas.”

“Ano pa nga ba. So tara na.” Magkahawak kamay pa kaming lumabas ng silid na iyon kung saan ako namalagi bg ilang araw. At naabutan nga namin na hawak ng papa niya, ng mama niya, at ng mama ko ang tatlong bata. Na tuwang tuwa na mahinang pinaghehele ang mga ito.

“They are so cute balae. Kamukha ko sila.” Sabi ng papa niya na agad namang kinuntra ng mama niya.

“Anong kamukha, kamukha lahat sila ni Magnus.” Sagot ng mama niya dahilan para mapatawa kaming lahat sa sinabi nito dahil para na rin niyang sinang ayunan na kamukha nga ito ng lolo nila. Dahil as you can see, also Zander look like Magnus, and Magnus look like his father. “Bakit kayo natawa?”

“Naman Hon, nakalimutan mo yata kung sino ang kamukha ni Magnus?” Sagot naman ng papa niya dito.

“Syempre ikaw.”

“Haha, kaya nga eh. So kaya kamukha ko ang mga apo ko.” Natatawa pa nitong sabi ulit dito dahilan para matigilan ito.

Naiiling na hindi na sumang ayon dahil iyon naman ang totoo. Hanggang sa nagpasya na kaming umuwi at doon na lang sa bahay ipagpatuloy ang kwentuhan.

=

Months past by! And our triplets are here.!

Six months old na sila na lumalaki talagang magkakamukha. And we are happy dahil naging malusog lang sila habang lumalaki. Ikaw ba naman na rekomendado ng sarili nilang ama ang bitaminang siya mismo ang may gawa.

Kaya naman, hindi na ako nag aalala. Dahil kaya kaming alagaan lahat ng ama namin. At sa mga buwan na nagdaan, mas nararamdaman namin ang kanyang pagmamahal, ang kanyang pag aalaga sa aming lima.

“Sweetheart!.” Bulong sa akin ni Magnus ng yakapin ako sa likuran ko habang nasaya akong pinapanuod na nakikipaglaro si Zander sa mga kapatid niya.

“Mmm!.”

“Lets go, mag exercise muna tayo sa kwarto natin.” Pilyong sabi niya saka bahagyang kinagat ako sa balikat.

“Iiwan mo ang mga anak mo dito para lang sa exercise na iyan.” Sagot ko sa kanya at mahinang tinampal ito sa nuo.

“Naman sweetheart. Alangan naman isama natin sila sa pag e exercise natin. Paano ako makakatalbog dyan sa likod mo kung kasama natin sila diba.”

“Haha, ewan ko sayo. Pero magpaalam ka sa panganay mo, baka mamaya, kakatok na naman siya sa silid natin.”

“Nakausap ko na siya kanina. Kaya hindi na niya tayo hahanapin pa.” Sagot naman niya sa akin saka nito binalingan si Joy. “Joy, tignan mo ng maayos ang mga bata huh! Mag e exercise lang kami ng sir Alex mo.” Sabi pa nito dahilan para pamulahan ng mukha si Joy ng mapagtanto ang ibig niyang sabihin.

“Bastard.” Sabay tampal ng braso niya pero tumawa lang siya hanggang sa hinila na nga niya ako sa silid namin.

And we, we both happy that we always share happiness. Sa bawat kataga ng pagmamahal, sa bawat halik, yakap at haplos namin sa isa’t isa. At sa bawat pag iisa ng katawan namin ay masasabi kong ng palagi kong nakakamit ang walang hanggang kaligayahan sa piling niya.

---

YuChenXi is here.

This is it! Finaly, its over. And again, thank you. At sinamahan niyo ako sa simula hanggang sa wakas ng kwento nila.

I love you guys!

#⁴⁶: Epilogue

ZANDER POV:

Isang iyak ng bata ang naringgan ko habang naghihintay kina papa at daddy sa parking area sa B1 ng mall kung saan kami ng mga kakaklase ko bumili ng mga gagamitin namin sa science laboratory namin.

Hindi ko na sana papansinin ang iyak ng bata kahit patuloy ito sa pag iyak ay narinig ko ang galit ng lalaki na siya yatang kasama nito.

“Tumahimik ka bata kung ayaw mong tanggalin ko ang dila mo.“galit na sabi nito sa siyang dahilan para hanapin ko kung saan banda nanggaling ang iyak na iyon. Hanggang sa ang iyak ay naging pahina na ng pahina. Pero agad ko naman natunton iyon at nagtago lang ako sa isang malaking haligi at lihim silang tinignan.

Bitbit ng lalaki ang batang babae sa mga kamay nito na barang bigas lang na isinapay nito sa balikat. At kaya pala nawala ang iyak ng batang babae ay tinakpan na nito ang bibig niya. Halo halo ng luha, pawis, sipon at laway na siguro ang nasa mukha ng bata dahil basang basa na ang mukha nito at hindi man makaiyak ng malakas ay kitang kita ko sa kinaroroonan ko ang hitsura nito. Mabuti ang bata at sigurado ako na halo ang lahi nito.

“Nasa akin na ang bata. Siguraduhin mo lang na malaki ang parte ko sa perang ipangtutubos sa batang ito.” Sabi ng lalaki kaya naman kumilos na ako. Tumawag ako kay papa at sinabing may batang kinikidnap. Sinabi ko ang location ko sa kanila.

Sinabihan din akong huwag magpapakita at huwag munang makikialam. Dahil parating naman na sila pero kung hindi naman ako gagawa ng paraan siguradong matatangay na ngayon ang batang babae na hawak ng lalaki. Kaya naman ng maibaba ko ang cellphone ko ay kumilos ako para magpakita sa lalaki. At inihanda ko na din ang bahay na lagi kung dala dala. Hindi kutsilyo, hindi din naman baril. Kundi isa lang maliit na hiringgilya na may laking limang pulgada lamang na may laman ng likido. Na sarili kung gawa, na inaral ko pa sa mga gawa ng lolo. Isang lason.

“Maraming salamat po. Opo.” Sabi ko at nagkunwaring may kausap sa phone habang palapit sa mga ito. “On the way na po kayo. Sige po. Kasi kawawa ang batang babae na hawak ngayon ng isang lalaki na balak ng tangayin. Sige po.” Saka ko ibinaba ang phone ko at ibinulsa iyon.

“Hoy bata!.”

“Ako nga pala si Zander kuya, para hindi mo ako tawaging bata. Tandaan mo po iyan huh.” Sabi ko dito na pilit na itinatago ang hawak ko sa likuran ko at palapit na palapit dito.

Alam ko. Wala akong lakas para labanan ang isang malaking lalaki gaya nito. Isa lamang ako labing isang taong gulang na walang ibang alam gawin kundi ang humawak ng libro at magbasa maghapon. Mag aral ng mag aral at hindi ko na isip na makikipaglaban ako ng suntukan.

“Umalis ka na. Baka gusto mo ding makidnap.” Banta nito at pabato pang isinakay ng lalaki ang batang babae sa kotse nito ng buksan nito ang pintuan sa likuran.

Minsan talaga, naisip ko. Ang kikitid pala talaga ng isip ng mga tao. Eh kung dumeretso na agad ito paalis ng makuha niya ang bata di sana wala ng nakakita sa kanila.

“Hindi mo ba narinig ang sinabi ko sa kausap ko sa phone kuya. Parating na ang mga pulis. Kaya kung ayaw mong mahuli, ibigay mo sa akin ang bata.” Nilakasan ko ang loob ko na kahit nasa katawan ko ang takot sa poseble ring manguari sa akin. Pero bago pa man ako nakakilos ay agad nito akong sinunggaban at hinawakan. Pero bago pa man niya  tuluyang mahawakan ang kamay kong may hawak na hiringgilya ay naikilos ko na ito para iturok dito. Sa braso nga lang. Mas ipiktibo sana kung sa leeg at sapol sa ugat nito. Pero dibali, kakalat ang lason sa katawan nito at unti unting mapaparalisa ang katawan nito.

“Gago ka pa lang bata eh.” Sabay tabig ng kamay ko kaya nabitawan ko ang hawak ko at tumilapon iyon sa malayo. Hindi man nito ininda ang sakit ng karayon na bumaon sa braso nito, pero sigurado ko naman na iindain niya ang gamot na pumasok sa katawan nito.

Pinilipit niya ang kamay ko patalikod at itinali din ako. Hindi ako sumigaw o nagpumiglas dahil wala naman talaga akong magagawa laban dito. Hihintayin ko na lang na umipekto ang gamot na gawa ko.

Isa, dalawa, tatlo. Nagbibilang ako ng sigundo ng ibalibag din nito akong isakay sa likuran ng kotse niyo. Sigundo hindi para sa pagdating ng papa at daddy para tulungan ang bata, kundi sigundo para sa bisa ng gamot na naiturok sa lalaki.

Labing isa, labing dalawa, labing tatlo hanggang sa umabot na ako ng limampu.

“Ahhh! Damn.” Napaigik ito at hawak ang kamay kung saan ko itinurok ang gamot. “Anong itinurok mo sa akin bata ka. Hayop ka.” Sigaw pa nito sa akin. At akmang hahawakan ako ng bila na lang itong natumba mismo sa simento at namanhid na ang kalahati ng katawan nito. Hindi ko man maigalaw ang kamay ko dahil natalian na niya kanina ay kumilos ako at ginamit ang bibig ko para alisin ang nakatakip sa bibig ng batang babae. At hindi ko na pinansin ang pagsigaw ng lalaki na nakahiga na sa simento.

Bahala na ito sa buhay niya.

“Bata, kaya mo bang tanggalin ang tali sa kamay ko?” Tanong ko dito at ipinakita ang kamay ko na nasa likuran ko. Pero imbes na sagutin ako ay umiyak ito ng pagkalakas lakas. Napantig man ang tainga ko dahil nakulong sa loob ng kotse ang iyak nito ay hindo ko naman magawang takpan ang tainga ko. “Tahan na, huwag ka ng umiyak. Ligtas ka na.” Pang aalo ko dito pero patuloy parin ito sa pag iyak. Kaya naman wala akong nagawa kundi ang lumabas ng kotse para tumawag na lang ng tulong sa iba habang hinihintay ko sina papa.

“Zee…. Zeeeus.” Mga sigaw na narinig ko dahilan para biglang tumahimik ang bata sa pag iyak.

“Daddy, daddy.” Sigaw nito at mabilis na bumaba ng kotse. Hindi pa man tuluyang nakakababa ito ay may ilang tao ng nakalapit sa amin. Napatigil pa sila ng makita ang lalaki na nakabulagta na sa simento at ewan ko kung buhay pa ba o wala ng buhay. Isa lang naman lason iyon na patitigilin ang pagdaloy ng dugo sa mga ugat. At kung maaagapan ay mabubuhay pa ito.

“Daddy.” Sigaw ng bata na halos madapa pa ng sumabit ang paa niya sa kamay ng lalaki na agad namang nasalo ng tinawag niyang daddy. Yumakap ang bata dito. Na halata naman na sobra ang pag aalala ng daddy nito sa kanya.

“Zee, anak ko. I told you Clyde, hindi ko kailan man nasubukan ang manakit sa mga taong walang laban pero mapapatay ko ang yaya ng anak ko kapag nakita ko ulit siya.” Nanggigigil na sabi ng lalaki sa isa pang lalaki sa tabi niyo.

“It’s okay love. Okay na. Ligtas na si Zee.” Naiiling na lang ako. Well, they are husband and wife indeed este husband din pala like my Daddy and papa. Bumaling naman ang lalaki sa akin at nilapitan ako. “Ayos ka lang ba bata? Who did this to him?” Tanong nito saka ako nilapitan at kinalas ang pagkakatali ko at tinapunan ng tingin ang lalaking nakabulagta na sa simento.

Sasagot na sana ako dito ng tama namang dumating ang papa at ang daddy.

“Zander.” Agad na lumapit ang daddy sa akin at niyakap ako. Ganun din naman ang papa at humawak sa balikat ko.

“I told you don’t make a move without us. Paano kung napahamak ka?” Paninermon ng papa saka tinignan ang lalaki sa lapag. “You did this? Anong ginawa mo?“tanong pa nito.

“I was just tested my own experement last time papa. And it came out in a minute to effect the drug.” Sagot ko dito saka ako kumilos para kunin ang bag ko na nalaglag kanina ng sunggaban ako ng lalaki at inilabas doon ang isa pang hiringgilya na may laman ding likido saka ko nilapitan ang lalaki at agad na itinurok iyon dito. “In just a minute kung hindi pa masyadong kumalat ang gamot na naiturok ko sa kanya kanina mabubuhay pa siya. Pero hindi ko na kasalanan kung hindi ko na siya mailigtas.” Sabi ko ng matapos kung turukan ang lalaki sa may leeg nito.

Napansin kung nailing ang papa saka binalingan ang mga magulang ng bata na magkakilala pala ang mga ito.

“Long time no si Clyde.” Bati ng papa sa lalaking nag alis ng tali ng kamay ko at nakipagkamay dito.

“Long time no see Magnus. Kung ganun anak mo pala ang nagligtas sa bunso namin ng asawa ko.” Sabi nito. “Kaya pala agad kitang namukhaan sa kanya at inisip ko na anak mo nga siya.”

“Naturally Clyde, akalain mo nga naman muli palang mag ko cross ang landas natin sa ganito pang pagkakataon.”

“Kaya nga, busy na kasi sa mga nagkalat na trabaho. Ikaw ba?”

“Ganun din. Halos hindi na din ako nakakalabas sa laboratory ko sa dami ng ginagawa ko.”

“Pero salamat sa anak mo. Come on baby Zee. Say thank you to kuya Zander.” Tawag nito sa anak na hawak ng daddy nito. Malinis na din ang mukha nito at wala na ang halo halong luha sipon at laway pawis sa mukha nito. Lalo na itong gumanda dahil umaliwalas na ang mukha.

“Salamat sa iyo hijo.” Ang daddy nito ng lumapit sila sa amin. “Zee, say thank you baby.” Saka nito bahagyang itinulak ang anak palapit sa akin.

Nakayuko at halata na nanginginig pa ito ng nakalapit na sa akin. Pero saglit lang iyon saka tumingala sa akin. Dahil sa tangkad ko sa edad na labing isa ay para itong naging isang dalawang taon lamang pero tantiya ko ay nasa limang taon na siguro ito.

Kiming ngumiti ito sa akin at inilahad ang kamay. Kaya naman napangiti ako at tinanggap ang pakikipag kamay niya. Pero dahil sa walang pwersa iyon ay nahila niya ako palapit sa kanya kaya naman napayuko ako mismo sa tapat ng mukha nito. Nakangiti saka walang babalang tinawid ang pagitan ng mukha namin at nanlaki ang mga mata ko sa ginawa nito.

The kid kiss me on my lips. Hindi ako agad naka galaw. Ano ba ang dapat kung gawin. Para akong naestatwa.

Damn! I was just eleven years old pero may first kiss na ako at ang isiping isa lamang mas bata sa akin ang naging unang halik ko.

Pero bago pa man ako nakabawi sa kabiglaan ay nakalayo na ito sa akin ng hindi ko namalayan. Narinig ko na lang ang mahinang tawanan ng aming mga magulang dahilan para sa unang pagkakataon ay hindi gumana ang utak ko.

“Thank you! You are my superhero.” Sabi ng bata sa akin na nakangiti parin. “Daddy, when I grow up, I like him to be my husband like papa to you.” Pagkuway baling nito sa daddy nito dahilan para lalong nagtawanan ang mga magulang namin. Kinuha siya ng daddy nito saka binuhat.

“No baby! You can’t say that. You are still a baby and don’t know what husband mean is?” Sagot ng daddy niya sa kanya at saka naman ako binalingan. “Thank you again young man. Utang namin ang buhay ng anak ko sayo.” Pasasalamat nito saka naman sumingit ang papa sa amin at inakbayan ako.

“Paano ba iyan Clyde, dude. Ano ang balak niyo sa lalaking ito, mukhang nagigising na.” Sabi nito sabay sipa pa sa lalaki na gumagalaw na.

“Ipapadampot na lang namin sa pulis Magnus. Muli salamat sa inyo. At lalo na sa anak mo.” Sabi naman ng kaibigan ng papa.

“Okay lang. By the way, nagkita kita narin lang tayo, baka gusto niyong makidalo sa kaarawan ng tripkets namin at ng asawa ko. Kung wala na kayong gagawin.” Anyaya naman ng papa dito.

“Yeah! Sure dude. Ipapadala lang namin ito sa prisinto at ng masintinsyahan na at malaman kung sino pa ang kasabwat nito. Dahil kung ako ang kikilos baka hindi na siya humihinga ito.” Sagot nito saka ako binalingan. “I like you young man. Sana hindi mo na lang siya binuhay.” Sabay tapik ng balikat ko.

“Im not a killer. I was just protecting my self.” Sagot ko dito. Pero sa bata ako nakatingin. Hindi maalis sa isip ko ang ginawa niyang pasasalamat sa akin.

“Yeah! Sige dude. Susunod na lang kami. Saan ba ang venue?”

“Sa bahay lang dude. Hihintayin na lang namin kayo kung ganun.” Sabi naman ng papa saka kami nagpaalam na ng maayos sa mga ito at tuluyan ng umuwi sa bahay.

“Saan mo ginawa ang gamot na iyon?” Tanong ng papa sa akin ng makauwi na kami ng bahay.

“Kay lolo papa.” Sagot ko. “Iyon lang ang mayroon ako na panlaban sa sarili ko.”

Naiiling ang papa saka tinapik ako sa balikat.

“Pero sana hindi ka nakialam doon. Paano kung hindi mo naisakatuparan ang pagturok sa lalaki ang gamot,at sayo pa aksidenteng naiturok iyon.”

“I know papa, pero kawawa na ang bata.” Sagot kong muli dito. “Saka nagtagumpay naman ako.”

“Hala sige, tama na iyan. Pero gaya ng sabi ko, don’t make any move kung nakasaksi ka ng ganung kaganapan.”

“Sige papa. Pasensya na kayo.” Sabi ko na lang saka na ako nagpaalam dito na papasok na sa silid ko para magbihis na at makapaghanda na para sa gaganaping kaunting salo salo para sa kaarawan mga kapatid ko at kay daddy.

Muli na lang akong nailing at pilit na iwinawaksi ang nangyari kanina. Ganun pala ang pakiramdam ng nakakasaksi ng isang nakidnap na bata. Malinaw sa imahe ko ang noong pinagtangkaan ng lolo na kidnapin ako pero hindi naman natupad ang binabalak nito dahil nagbago siya.

Well, kinabahan naman ako talaga kanina pero hindi ko mapigilan ang maawa at hindi makialam kanina sa batang babae.

Ahhhh!

Hindi ko na nga lang iisipin, dibali makikita ko pa mamaya ang bata kung totoo ngang darating sila ng mga magulang niya para dumalo sa salo salo sa hapunan.

Iwinaksi ko na nga sa isipan ko iyon at nagtuloy sa banyo para makapaglinis na ako ng katawan. Makapagbasa basa pa habang hinihintay ko ang oras ng handaan.

=

Alex POV:

“ Happy birthday to you.“

Nakangiti ang lahat habang kumakanta kami ng birthday song para sa tatlo naming tsikiting at syempre ako din dahil kaarawan ko. Limang taon ang matuling lumipas simula ng maipanganak ko ang tatlong baby ko. At ngayon, kumpletong kumpleto na ang pamilya ko.

Ako, si Magnus, si Zander at ang triplets ko. Ay masasabi kong masaya na ang pamilya namin. Lalo na at naging kumpleto na din ulit ang pamilya ng asawa ko. Nagkaayos ayos na sila ng tuluyan. Ang papa at mama niya. Pati mga kapatid niya. Na ngayon ay muling bumalik sa pilipinas para magsama sama na sila sa iisang bubonh sa bahay ng papa nila.

Pero kanina kinabahan talaga ako lalo na ng tumawag si Zander na nakakita siya ng batang dinukot. Knowing him, hindi iyon maghihintay lang sa darating na tulong kaya mas lalo akong kinabahan dahil doon. Pero pasalamat ako at ginamit na naman niya ang utak niya sa pagkakataong ganun.

At naabutan na naming nailigtas na nga niya ang bata na sa kaalamang ang kaibigan pala ni Magnus na si Clyde ang magulang ng batang muntik ng nadukot. At anak ni Zoey na minsan ng tumulong ito sa akin ng dukutin naman ako ni Jace. Kaya tagala sigurong naitadhana na kami kami lang talaga ang magtutulungan ngayon at sa hinaharap pa.

“Happy Birthday sweetheart.” Bulong sa akin ni Magnus ng nasa tabi ko.

“Thank you.” Nakangiti naman na sagot ko sa kanya and then he give me a quick kiss on my lips.

“Daddy, daddy, daddy.” Sabay sabay na tawag naman sa akin ng triplets kaya naman sabay kaming napalingon sa mga ito.

“Yes,baby?”

“Make a wish! Make a wish!” Sabi nila.

“Nah! I don’t need to make a wish now sweetie.” Sabi ko sa mga ito. “Dahil matagal ng natupad ang mga pangarap ko. Kayo ba? Ano bang wish niyo?“balik tanong ko sa kanila. Gaya ni Zander, biniyayaan din sila ng talino. Hindi man kasing taas ng IQ lvl ng kuya nila, pero nakalevel sila sa IQ ng papa nila. And Im really proud of them.

“Kung ganun daddy, natupad na agad ang wish namin?” Sabi ng isa sa kanila.

“Ano naman ang wish niyo?”

“Ang matupad ang mga pangarap niyo.” Halos sabay sabay na sagot nila sa akin na nakapagpangiti sa akin na may kasamang pamumuo ng luha sa mga mata ko.

“Babies.” Tanging nasabi ko saka ko sila niyakap na tatlo. Palakpakan na ang sumunod na nakapagpangiti naman sa triplets ko. “Come on, kumain na tayo.” Sabi ko sa kanila saka ko hinarap ang mga bisita namin. Kami kami lang naman. Ang pamilya ko, pamilya ni Magnus, ilang mga kaibigan niya at kaibigan ko ang kasalo namin. At gaya nga kanina, dumalo nga ang pamilya ni Clyde kasama ang anak nito na muntik ng nadukot kanina at ang dalawa pa nilang anak na lalaki.

“Happy birthday Alex.” Si Zoey ng lumapit sa akin. “Happy birthday kiddo’s.” Baling naman nito sa tatlo.

“Maraming salamat po.” Sabay na sabay na sagot naman ng mga ito.

“Salamat Zoey. Hindi pala kita napasalamatan noon ng maayos ng iligtas mo ako sa kamay ni Jace. Limang taon na ang lumipas ngayon lang ulit nagtagpo ang landas natin.

“Wala iyon, natural lang na magtulungan ang magkakaibigan diba. Clyde and Magnus are friends, so we are too, right?” Nakangiti nitong sabi sa akin.

“Yeah of course. And I think, mas mapapalapit na tayo sa isa’t isa dahil sa kanila.” Sabay tingin kay Zander na ngayon ay nilapitan ng anak nito na si Zee kung hindi ako nagkakamali dahil iyon ang narinig kong pangalan na binanggit nila kanina.

“Hahaha! Zee is just a little kid, Alex. And Zee is a boy too.” Sabi nito kaya naman nanlaki ang mga mata kong napatingin dito.

“I thought babae siya.” Totoong sabi ko dito. Ang ganda kasing bata at walang makikita sa features nito na lalaki pala ito.

“Hahahah! You say so, ganyan din ako noong ganyan ang edad ko, napagkakamalang babae ako. Sabi nito. Totoo naman kasi, mas tamang sabihing babae ito kung hindi lang boses lalaki ito.

Naiiling na lang ako na napangiti.

“Who say! Hindi na yata uso sa atin ang same sex marriage.” Sabi ko na para ko na ring sinabi na bakit hindi pwedeng sila na lang paglaki nila at least kilala ko na ang mga magulang ng magiging manugang ko to be.

“Well, lets see then Alex.”

Kaya naman nakipagkamay pa ito sa akin. Napasarap kami ng kwentuhan ng lapitan kami ng mga asawa namin. Masayang nagkwentuhan kami. Nagsalo salo sa pagkain. At isa namang pagkakaibigan ang nabuo at nadagdag sa masasabi kung mabuting kaibigan. Sina Clyde at Zoey.

“Are you happy?” Tanong ni Magnus habang nakaakbay na siya sa akin habang ako naman ay iginagala na ang paningin ko sa mga taong dumalo ng salo salo sa bahay.

Tumango ako. Totoo, I’m happy for both of us.

“Yeah!”

“Me too sweetheart. Im happy that you are happy. And I love you. I love you for ever.”

“I love you too.” And we sealed it with a kiss.

Masasabi kung sa haba at masasakit na napagdaanan ko noon, namin noon, ay nabigyan na ngvtuluyan ng wakas at napalitan na ng walang hanggang kaligayahan sa piling ng bawat isa sa amin. And now! My ztory about looking back to my nightmare was already done and gone. At handa na kaming harapin ang bagong yugto ng buhay may pamilya at sa yugto ng mga buhay ng mga anak namin. Me and Magnus, will support and help our four little kid to achieve what they want to achieve in the future.

“THE END”

---

THANK YOU!

CHENXI is here again, at hindi nagsasawang magpasalamat sa inyo na sumuporta sa kwento ko. And Looking Back To My Nightmare was tottally ended. At isa na naman kwento ko ang nabigyan ng isang magandang wakas. Na nagpapakita na naman ng bagong simula.

Sana po, hindi kayo magsasawa to support my upcoming stories. Love you all guys.

Love Lots.

😍😍😍😍😍

End Date: October 29, 2019