Simula

“Thank you.” He said as the valet took his keys and started escorting me inside the hotel while holding my hands.

“Rico, are you sure about this? I don’t really have to come for-” sabe ko na nanginginig ang labi at pinagpapawisan ang kamay habang iniisip na ipapakilala nya ako sa family nya. On his mother’s birthday.

“I told you, Rein, I want you to meet them. Im serious when I said that I will court you and have a relationship with you.” - he said, cutting me off. Napatitig ako sakanyang malamlam na mata na may mahabang pilikmata, makapal na kilay at matulis na tungkil ng ilong. He came from a wealthy family who owns real-estate. a well-know engineering firm and they supply construction materials nationwide. Despite bearing a well-known family name, he is very humble and can be approached by anyone.

While I am an orphan, abandoned by my only family when I was 8 because I used to like barbie dolls more than robots. My father left me to starve 2 years after my mother’s passing due to terminal illness.

Intimidation and overthinking never left me as we are nearing the banquet hall. All of his relatives are inside celebrating her mother’s birthday. Her mother, who is a famous model in her days. I scanned my clothing before the doors opened. I am wearing a simple white shortsleeved bodycon dress na nabili ko sa palengke, and a plain sandals. I have a small black sling bag who doesn’t screem designer, a pair of watch, and a cross-pendant necklace.

“This way, Mr. Montecarlo.” ani ng receptionist ng hotel na sinamahan kami papunta sa venue ng party. Ngumiti si Rico bago ako inalalayan papasok.

All eyes then went to see us. Or who the first born of the Montecarlo is with. Naisip ko na mabait at hindi mapanghusga si Rico, nagustuhan nya ako kahit na isa akong transgender. Iniisip na maaring ganun din ang kanyang pamilya, gaano man ito kayaman at kakilala sa bansa.

I let go of his hand hardly when I realized the overwhelming looks from the crowd. And took a step back while someone is nearing us.

“Good evening…. anak. We have been waiting.. for you.” bati ng isang ginang na may magarang damit, at kumikinang na alahas. Mrs. Montecarlo greeted her son with a smiling face that can be seen through her sweet eyes, na nawala nang nalipat ang tingin sa akin.

Napasulyap ako kay Rico na madilim ng tingin sakin, tila di narinig ang sinabe ng ina.

“Happy Birthday, mom. I am with-”

“Good evening Mrs. Montercarlo! Happy birthday, I am Rein Silverio.” ani sa ina ni Rico na tila nagiintay ng kasunod na sasabihin. “Uhh… a friend” pilit pinasigla ang boses habang yumuyuko na binabati ang ginang.

Naisip ko bigla ang mga storyang nabasa sa wattpad. Na mayroong pamilya Torrealba at Del Fierro. Families who are rich yet very welcoming to others….

“Why thank you, hija. Come and have a seat. The party have just begun. I didn’t know you will bring… a friend, Rico?” Sulyap nya sa anak na sinusubukang isarado ang distansya sa pagitan naming dalawa.

I can feel sweat dripping from my ice-cold hands as I swiftly scan the people in the room na maaring narinig ang sinabe ng ina ni Rico.

“What are you doing” mariing bulong sakin ni Rico.

“Thank you po, for letting me join the party. I actually have a gift for you. I-it’s not much, but I-I hope you like it” mahinang sabi sabay nahihiyang abot ng nabili kong dress sa mall na nagkakahalaga ng isang buwan kong sahod.

Marahan nya itong inabot at ngumiti. Ngiti na tila pinapanood ang bawat galaw ko. Ngiti hindi na umaabot sa mata gaya ng unang nakita ang anak. “Thank you, nag-abala kapa hija. Come and join us, let’s eat.” sabay lakad nito sa malaking round table kung saan nakaupo ang tila buong angkan.

Rico tried to reach for my hand but I kept my distance and holding onto the string of my bag while slowly walking towards the huge dinner table.

I heard him sigh and continue walking towards me, handing out a chair for me to sit beside him.

“Who is that girl Rico is with?” narinig kong bulong ng isang middle-aged na babae sa kabilang table na tila kaibigan ng pamilya.

While there are heart-warming stories of Del Fierro and Torrealba to their children’s beloved, na isip kong meron ding story sa wattpad tungkol sa pamilya Riego…

“Where have you been, Rico? We have been waiting for you. Have you seen Serena? She is with her fam-” naputol na sabe ng isa pang ginang nang hawakan sya sa balikan ng ina ni Rico. Beside her is Mr. Montecarlo, who is silent yet eyeing me as how his son’s arm rested on the back of my chair.

The Riegos, who disliked the women their sons love…. Pamilya Riego na hinadlangan ang pag-ibig ng mga lalaking anak sa mga babaeng nagustuhan….

“May sinundo lang tita.” a timid response before he started placing food on the plate in front of me. “Do you like this?” he whispered behind my ear that for sure caught the attention of the people sitting with us.

And the more I stay seated, the more I realized that I am facing the family of the latter.

Kabanata 1

“Papa san po tayo punta?” masigla kong tanong sa aking ama.

“Basta gumayak kana. At kunin mo ang bag mo. Kumuha ka ng damit sa tukador bilis” naiinis na saad nito habang naninigarilyo sa tapat ng pintuan.

Napapadalas ang paninigarilyo ni papa mula ng namatay si mama sa sakit na cancer. Nagtitinda lamang ng gulay ang mama habang tricycle driver naman ang papa. Solong anak lang ako ngunit kailanman ay hindi ko naramdaman na mag-isa ako at kailangan ng kapatid na kasama.

Madalas kong tinutulungan si mama pagkagaling sa eskwela sa pagtitinda ng gulay sa labasan. Magiliw akong nagtitinda na sya ding tingin ni mama ay nakakahikayat ng bibili.

“Hayaan mo anak…. sa susunod ibibili kita ng headband na may mas malaking ribbon” ngiting sabi ni mama habang inuubo.

“Yehey. Thank you mama. Pangakong pagbubutihan ko sa iskul, para sa birthday ko bilhan mo ako ng manikang kagaya ng kay Elena, ha?” natawa si mama habang pinagmamasdan ako. Nakasuot ako ng sandong puti na may hello kitty na disensyo, shorts at tsinelas na parehas pink ang kulay.

“Lintek kasi yang pangungunsinti mo kaya lumalaking bakla yang anak mo!!” bulyaw ni papa isang gabi. Umuwi nang lasing galing sa inuman sa kanilang toda.

“Anak mo si Rein, Rene! Dapat mong tanggapin kun-” umiiyak na sabe ni mama habang winawalis ang binasag na plato ni papa.

“SINONG PUTANGINANG TATANGGAP DIYAN?! Alam mo ba kung pano ako alaskahin sa pila kapag nakikita ng mg a drayber yang putanginang si Rein?! HA?!” asik ni papa na aambahan suntukin si mama.

“Papa tama na po” hagulgul kong sabi habang niyayakap sa hita si papa. Tinulak ako nito at tumama sa kahoy sa upuan.

“Rain! Diyos ko!” hangos ni mama habang inaalo ako. anim na taong gulang ako noon at tila hindi pa naiintindihan ang mga salitang sinasambit ng Papa. Pero ramdam kong unti-unting lumalayo ang loob nya sakin.

Pitong taon ako nang nadiskubre namin na may leukemia si mama, dahil sa kakapusan ng pera, hindi na inabot ng taon ay namatay din sya. Huli na ng nalaman namin na ang minsang pagkahilo at pagkakapasa ng mama ay sintomas na pala ng sakit. Sinubukan namin humingi ng tulong sa center ngunit sumuko na din si mama isang buwan matapos nyang maconfine sa ospital.

“Rein… tandaan mong mahal na mahal ka ng mama. Palagi mong tatandaan… na walang masama sa kung ano ikaw. Palagi kang magiging mabait… at wag magtatanim ng sama ng loob sa kapwa. Isipin mo nalang na hindi pa nila lubusang naiintindihan na may tulad mo… na espesyal” umiiyak at nahihirapang sabi ni mama bago sya bawian ng buhay.

“PUTANGINA ANO DI KAPA DIN BA TAPOS DIYAN?” bulyaw ni papa ng pumasok sa kwarto. Napatalon ako at sinara ang cabinet matapos kong kunin ang ilang pirasong damit, at tigbebenteng naipon ko sa pagtulong pagtinda sa palengke kayna aling Pasing.

“E-eto na po papa-” hinaklit nya ako at biglang isinakay sa tricycle. Nangingilid ang luha habang minamasahe ang brasong namula sa kanyang hawak. Maputi ang mama, kaya kahit na mahirap lang kami, ay masasabi ko naman na maganda ang aking kutis. Mahaba ang aking pilikmata at itim na itim ang aking buhok. Bilugang muka na may onting pekas sa bandang pisngi.

Birthday ko na bukas. Magna-nine years old na ako at nasa grade 3 na. Malungkot man ay iniisip ko na baka aayain akong lumabas ni papa para mamasyal. Lunes bukas at alam kong papasada sya kaya baka ngayon nya naisip na icelebrate ang birthday ko.

Nagiipon ako sa pagtulong sa palengke, nais kong bilhan si papa ng magandang sapatos dahil napupudpod na ang gamit nya kakapasada. Siguro ay magiipon nalang ako ulit. Gusto ko na gamitin ang pera ko ngayon para pambili ng Jollibee. Tanghalian namin.

Malayo ang binyahe ni papa at hindi ako pamilyar ng hininto nya sa isang bayan.

“P-papa, saan na po tayo?”

“Basta. May bibilin lang ako dito. Bumaba ka muna diyan.” asik nya at nagsindi ng sigarilyo. Bumaba ako ng tricycle at agad na nakita ang mamang nagtitinda ng kwek-kwek. Walang ano ano ay lumapit ako at bumili.

“Tignan mo at- ah bahala ka” narinig kong sabi ni papa.

“Pa! Gusto mo ng kwek-kwek? Mayroon akong bente” ngiting sabi ko habang nilalagay sa bago ng mama ang biniling pagkain.

“Hindi na. Kumain kana riyan. May pupuntahan pa ako at babalikan kita”

Mainit at maingay ang mga sasakyan. Walang kamuang muang na ngumunguya ng itlog habang nakatingin sa paligid.

“Papa aalis na po-” hindi ko natapos ang sasabihin ng mapansing wala na ang tricycle namin. Wala na si papa.

“Papa? Papa!”

“Papa! Asan po kayo?” nagsimula akong maiyak at tumakbo sa mga nakapilang tricycle, baka sakaling andun ang papa ngunit wala.

“Papa…. san po kayo nagpunta” iniwan ako ni papa sa palengke ng bayang hindi ko nakikilala.

Kabanata 2

I spent the next ten years of my life in an orphanage. I was lucky that sister Flora found me crying on the sidewalk. Hoping that my father would return as what he told me.

Dahil narin sa mga mayayamang pamilya ng San Vicente, nabigyan ako ng pagkakataon na makapagaral dahil na rin sa mga donasyon nila para sa mga bata sa ampunan.

A decade have past and yet it still feels like yesterday when papa chose to abandoned me in a town far from our home. Sampung taon pagluha gabi-gabi, at walang katapusang tanong kung paanong pinili ni papa na iwan ako kaysa alagaan. Alam ko naman na hindi nya tanggap ang kasarian ko, dahilan marahil na itakwil ako ng ama sa pagpanaw ng aking ina.

Aking ina, na hindi ko na nabisita nang sampung taon. It pains me to think na maaaring nagtatampo sya na hindi ko sya manlang pinuntahan, o bigyan ng bulaklak, o tirikan ng kandila. Dalawang oras ang layo ng San Vicente sa Santa Mayor ngunit hindi kailanman sumagi sa isip ko na bumalik. Given that my father might not want me to come back, I also don’t have the courage to face the nightmare of my past that haunts me every night. Isa pa, maswerte na ako at pinili akong kupkupin nina sister. Pangarap ko ding makapagtapos ng kolehiyo at makatulong sa ampunan bilang pagtanaw ng utang na loob.

Nasa third year college na ako ngayon sa kursong Business Administration major in Human Resources Management. Dahil na rin siguro sa pangarap kong makapagtrabaho sa mga malalaking building na makikita mo sa sentro ng San Vicente, ang pinakamalaking siyudad sa aming lugar.

I was fifteen when I started transitioning, hindi man makakonsulta sa endrochinologist ay natuto naman ako sa mga kakilalang trans na umiinom ng pills. I noticed the changes in my body a year after taking HRT, kung paanong mas nahulma ang aking balakang, at unti unting tubuan ng dibdib. 5’7 ang height ko at madalas mapuri at engganyohin maging modelo sa mga boutique dito sa San Vicente. Another three years have passed and I can say that I already look like a woman. Madalas akong napagkakamalang babae dahil na rin sa maamong mukha at maputing balat, itim na itim na buhok na abot na hanggang balikat. Madalas din tuloy akong tuksuhin ng mga bakla na tambay kay Aling Alma na lutong luto na raw ako sa pills. In which gave me a great satisfaction as I knew back then that I am not a man. I am rather a girl trapped inside a boy’s body.

“Akla! Narinig mo ba?” tanong ni Elisse ng makaupo ako sa aking upuan. Unang araw ng klase at nagiintay kami sa aming prof.

“Hmmm?” lingon ko sakanya.

“Sa fiesta, uuwi ang magkapatid na Montecarlo. Usap usapan na magsisimula na daw mamahala ang panganay ni Don Ramon sa MECS diyan sa sentro. Tapos yung crush mo gagraduate na ng masters. Bibisita daw sa ampunan sabi!” patiling bulong nya na nakakuha ng buong atensyon ko.

“K-kelan daw? Magtatagal daw ba sila?” kuryosong tanong ko.

“Ay iba den. Jowang uuwian yarn?” malanding ani ni Elisse na tinatapik pa ang braso ko. Napatingin tuloy ang mga babae naming kaklase sa harapan at mahinang umirap.

Si Elisse lang ang matalik kong kaibigan sa SVU. Galing sya sa may kayang pamilya kaya hindi sya nahihirapang makisama sa mga kaklase namin. Habang ako ay full scholar ng pamilya Montecarlo. Kasama ng iba pang bata sa ampunan na tinutulungan ng magasawang Don Ramon and Donya Felicia. Nagtatrabaho din ako sa isang coffee shop malapit sa unibersidad pagtapos ng oras ng klase para naman sa mga miscellaneous at iba pang sariling gastusin.

“Tumigil ka nga. At hinaan mo ang boses mo! Nakakahiya sa mga nakakarinig” saway sa bestfriend. Ngunit di maipagkakaila ang tila excitement na naramdaman ng marinig ang balita.

Sampung taong gulang ako ng nakilala ko ang pamilya Montecarlo. Lampas isang taon na ang tinagal ko sa Angel Haven ng personal silang makita isang beses ng dumalaw sila bisperas ng pasko. Aristokrato ang mag-asawa. Striktong tignan ang Don Ramon ngunit hindi mo makikitaan ng masama dahil magiliw itong nakikipagusap sa mga madre. Ganun din ang asawang magiliw naman sa mga batang gaya ko na iniwan sa ampunan. Madalas silang bumibisita, pasko, bagong taon, at kung minsan ay pista. Kung hindi man makakadalo ang mag-asawa ay tinitiyak nilang may representasyon sila at magpapahanda sabuong ampunan. Sobrang pinagpapala ang pamilya Montecarlo na isa sa pinakamayamang pamilya sa siyudad. Aktibo din sila sa mga charities at outreach programs na minsan ding nadadaluhan ng mga anak.

Hindi ko tanda ang wangis ng panganay nilang anak ngunit alam kong siyam na taon ang tanda nya sakin. Habang pitong taon naman ang bunso. Si Raymond.

Sampung taon ako ng unang magkagusto sa isang lalaki. Bagay na nagpatotoong hindi nga ako tunay na lalaki. Naiilang ako sa tuwing nakikita ang supladong panganay ng mga Montecarlo sa ampunan. Taliwas naman sa bunso nito na laging palangiti at madalas nakikipaglaro sa mga bata.

Maputi si Raymond at may singkit na mata na nawawala sa tuwing sya ay tatawa. Bagay na tiyak ko namana nya sa kanyang magandang ina. Tanda ko pa noon ng una kaming magkadaupang palad.

“You’re new here. What’s your name?” He was seventeen years old when he first spoke to me.

“Rein” mahina at nahihiyang sabe ko. Ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi na batid kong hindi dahil sa init. Kundi dahil sa kung anong nararamdaman ko sa loob ko. Lalo pat nalalanghap ko ang bango nya sa tuwing hahawi ang hangin.

“Nice to meet you Rein. I’m Raymond.” nakangiting sabi nito sakin at inalok ang kanyang palad. Segundo ang lumipas na hawak ko ang kanyang kamay ay may pumutol ng aming tinginan. Tinawag sya ng kanyang kuya upang umuwi na.

“Bakla! Space out pa! Andyan na si ma’am! Puro ka kalandian gigigil ako sayo” sabay pitik ng daliri sa aking harapan ni Elisse na nagpabalik sakin sa kasalukuyan. Mayaman si Elisse ngunit minsan ay hindi ko maimagine kung paanong katulad sya ng tagasamin kung magsalita. Babaeng bakla ang bestfriend ko at kung hindi dahil sa magagarang damit ay iisipin mong ordinaryong tao lang ito sa bargas ng pananalita.

“Good morning class. I trust you had a wonderful time last semestral break. My name is Agatha Servantes, your professor for Good Governance and Social Responsibility” pagpapakilala niya sa amin.

Kabanata 3

“Alam mo te excited nako sa fiesta. You will join me sa bayan ha we will watch the pageant at kakain tayo ng tusok tusok foods.” Maarteng sabe ni Elisse habang naglalakad kami palabas ng San Vicente University. Isang buwan ang nakalipas at hindi nawawala ang sigla sa mamamayan ng San Vicente. Isang buwang paghahanda para sa taunang pista. Lalo na at umiingay ang balitang uuwi ang mga tagapagmana ng pinakakilalang pamilya sa bayan. Na siyang nagpasabik sa mga kababaihan at kabaklaang naririrahan dito.

“May duty ako sa araw na yan Elisse. Alam mong ayaw na ayaw kong lumiliban sa trabaho”

“Che! I can pay for your wage that day. Payag kana ako ang magbabayad ng sweldo mo sa araw na yon! At wag ka ngang chosera akla. You know that Raymond will be there. Sila ni Enrico. Eh parang nung nakaraan tulaley ang peg mo sa pagiimagine dun kay Raymond ano!” maingay na sabi nito.

“Bakla pwede ba! Mahiya ka. Hindi totoo yan. At please lang pwede bang hinaan mo ang boses mo sa tuwing binabanggit mo ang pangalan nila? Hindi kaba kinikilabutan sa maaring isipin ng estudyanteng makakarinig? Ang iba dito ay kaibigan ng pamilya-” angil ko sakanya na agad nya ring pinutol

“Ay basta! Mag early out ka next week at samahan moko! Manonood tayo ng pageant at kakain tayo. Ililibre kana ayaw mo pa. Choosy tong dukhang to!” Napailing nalang ako sa tinuran ng matalik na kaibigan. Likas ang pagkamaldita ni Elisse ngunit hindi sya matapobre. Sadyang bastos lang ang bibig na hindi ko malaman san natututunan.

“Bahala ka. At pwede ba Elisse, kababae mong tao. Your words, please.”

“Ye werd ple ah basta! Mauna nako. Kuya Andoy is here. Please naman Rein aasahan kita sa fiesta. Alam mong hindi ako papayagan ni mommy kung di kita kasama!” sabay beso sakin at sakay sa kanilang SUV. Ngumiti at ako at tumango sa kaibigan. Siguro nga ay wala namang masama kung maaga akong matapos sa trabaho. At isa pa ay dahil sa okasyon baka maaga din magsara ang coffee shop.

“Good afternoon po Ms. Grace” bati ko sa aming manager pagkapasok ko ng Sweet Bean. Alas singko na ng hapon at may duty ako hanggang alas nwebe.

“Good aftie, Rein. Mag miryenda ka muna wala pang customers. Andun na sina Alex sa likod” nakangiting sabi nito habang may binibilang sa counter.

Tumungo ako sa staff room at nagpalit ng uniform. Buti at washday ng University kaya nakacasual attire kami. Nagpalit lang ako ng polo shirt ng coffee shop at sinuot ang apron.

“Hi Rein! Ganda natin ah. Kain ka may empanada na bigay si Ms. Grace” bati ni Alex sakin. 21 na sya at graduating student. Scholar din sa SVU.

“Hi! Kanina pa kayo?” bati ko dito sabay kuha sa empanada at kumagat dito.

“Kanina pakong four o’clock dito pero yang si Alex kanina pa. Inaantay ka miss na miss ka ata” kantyaw sa amin ni Bea.

“Tumigil ka nga Beatot! Nakakahiya dito kay Rein” namumulang sabe ni Alex. May taas na 5’9 ito at kayumanggi. Kilala ko ang nanay nya dahil suki ako nito ng gulay sa palengke. Gwapo rin si Alex at mabait. Masipag ito at responsable. Batid ko ang panakanakang pagsulyap nya sa akin madalas at pagalok na sumabay sa pag-uwi. Ngunit ayaw kong bigyan ng malisya.

Natawa ako upang maalis ang awkwardness sa kwarto. “Tara na nga baka may customer na. Magwawalis pa ako” aya ko sakanila pagkatapos pagpagin ang kamay at uminom ng tubig

Ilang saglit pa ay isa isa nang nagsisipasukan ang mga customers ng coffee shop. Bukas ito ng 9AM-9PM ngunit may oras lamang ang pagpasok ng mga bumibili. Sa umaga, sa tanghali at sa hapon kapag uwian na ng mva estudyante.

Nasa cashier ako ngayon at kausap ang isang customer ng tumunog ang wind chime. Lulan ng pinto ang malaking bulto ng lalaki. Naka itim na amerikana at white dress shirt. Halos lumampas ang ulo nya sa hamba ng pintuan at tila isang panginoon na tinawid ang tungo sa counter. Moreno ito at may makapal na kilay, matangos na ilong at itim na itim na mga mata. May pagkachinito at hindi ngumingiti. Pamilyar saakin ang mama at napalunok ako ng magtama ang aming tingin ng siya na ang sumunod sa pila.

Mariin siyang nakatingin sa menu sa taas at tila sinusuri ang kapeng iinumin. Bumaba ang tingin nya sakin at bahagyang kumunot ang noo nito. Fuck was I starting too much?

“A-ah g-good evening sir. May I-I take your o-order?” pamilyar ang suplado nitong tingin. Hindi ko alam kung paanong nauutal ako na lalong nagpasalubong ng kanyang kilay.

Bago pa man magsalita ang lalaki ay bumukas ulit ang pintuan at tila tumigil ang oras ng mapagtanto ko kung sino iyon.

“You didn’t wait for me brother. Nakaorder kana ba?” maamong sabe nito. Katulad ng sa nauna ay nakasuit and tie ang kasunod na kulay navy blue ang kulay. Chinito ito at maputi, hindi nalalayo ang tangkad sakanya. Makikita lang ang kaibahan pagkat bukod sa kutis ay palangiti ang lalaking sunod na pumasok.

Halos mabali ang leeg ng mga babaeng umiinom ng frappe at kumakain sa loob. Hindi rin magkamayaw ang tibok ng puso ko. Limang taon man nung huling ko syang nakita ay hindi ako maaaring magkamali pagkat saulo ko bawat sulok ng kanyang muka.

Si Raymond. Si Raymond ang huling pumasok. Ang magkapatid na Montercarlo ang pumasok ng coffee shop.

Kabanata 4

Natulala ako sa nakita. Years may have passed pero walang nagbago. Gwapo padin ang first crush ko. Raymond stood 5’11 when he was a teenager, at nasisiguro kong lampas 6-footer na sya ngayon. Come to think of it, I’m nineteen and he is now twenty six. A man with that caliber, is impossible to be single.

May girlfriend na kaya siya? Maganda siguro ito ang galing din sa mayamang pamilya. Madalas kong naiisip noon na para siyang prince charming at maswerte ang magiging prinsesa nya.

Bumalik ako sa reyalidad ng marinig ko ang malalim na boses.

“Hey. What’s wrong with you?” suway sakin ng lalaking nasa unahan. Naaalala ko na, ang matang nakakaintimidate titigan, at supladong tingin ay galing sa panganay na anak ng mga Montecarlo.

Bigla akong dinapuan ng hiya ng maaring napagtanto nya kung paanong titigan ko ang kapatid nya. Nakakahiya

“Y-yes. I’m sorry sir. What’s your order?” napatulala ako sa counter at tila pilit kinakalma ang sarili. Aaminin kong kinikilig ako kay Raymond. Ngunit iba ang kaba ng puso ko sa panganay nitong kapatid.

Maraming nagsasabe na parehas mabait at mapagpakumbaba ang mga anak ng mag-asawang Montercarlo. Kung paanong magiliw ito kausapin at tila hindi kailanman nangmata ng kapwa. Ngunit base sa naging karanasan, ni minsan sa ampunan ay hindi kami nagkausap o nagkatinginan manlang.

Madalas ko siyang nakikita na kinakausap ang mga bata. Ang iba ay binibigyan nya pa ng laruan. Ngunit hindi ko makuhang gumaan ang loob sakanya. Nakakatakot siyang titigan. Kung di ako nagkakamali ay may taas na 6’1 ito nung huling nakita ko sa ampunan. Halos sing taas nang Don Ramon. Siguro ay kaya ako natatakot sakanya dahil gaya ng ama, na gano man kabait makitungo ay maiintimidate ka sa likas na supladong itsura.

“Are you listening?!” mahina ngunit may diing salita nito. Napaangat ako ng tingin ng mapagtantong lumipad muli ang aking isip.

Raymond chuckled. Somehow I felt my cheeks reddened due to embarrassment.

“Chill kuya. You are scaring her” maamong sita nito at saka tumabi sa kapatid. Nagtama ang aming tingin at matamis itong ngumiti.

“Hi! We’d like to have 2 americano please”

“Good eevening. Y-yes sir, right away. Would like to have our chocolate cake sir to go with y-your coffee?” naiilang na sabi pagkat nakikita ko kung pano ako suriin ng panganay na kapatid ni Raymond. Ano nga bang pangalan nito?

“I’ll only have a slice. My brother doesn’t like sweets eh” sabay hagikgik nito. Nagtama ang aming tingin at panong simple akong napangiti. Hindi padin ito nagbabago at napakamasiyahin parin.

Lumipat ang tingin ko sa kuya nya na ngayon ay madilim ang tingin sa akin. Agad akong napatungo at nagsimula nang magpunch ng order.

“T-that would be f-four ahm four hundred ten pesos s-sir” nakita kong huhugot ng pitaka si Raymond ngunit tumapat na sa muka ko ang itim na card na hawak ng panganay nyang kapatid.

“Tss” rinig kong reaksyon nito. Bakit ba ako kinakabahan?

“T-thank you, sir. It will be served on your table in 20. Y-you may take your seat” sabay turo ko sa bakante pa naming table sa gilid.

Naupo ang magkapatid na Montercarlo at nagsimula lalo ang bulungan ng ibang customers. Ang iba ay hindi nahihiyang marinig sa pinag-uusapan. Na tila ba hindi sila naririnig ng mga ito.

“They are so hot. God I would love to be close to them” komento ng isang mukang sosyal na babae

“Right. I know he can be intimidating but look at him. I wonder if the rumors are true” hagikgik ng isa pa

“I heard he already cut ties with her last girl. Pity. She only lasted for a week. Baka hindi nasatisfy si Rico?” bulong ng isa na dinig na dinig ko. Nagbungisngisan pa ang mga babaeng malapit sa counter ko katapat ng table nina Raymond.

Rico. Rico ang pangalan nya. Napasulyap ako gawi ng makapatid at nasamid ng makitang nakatingin din ang si Rico. Bigla akong napatalikod ng madinig ang call bell tanda na ready na ang orders.

Bea smiled at me. “Rein pasuyo nagcr lang saglit si Alex” sabi nito sabay lahat sakin ng tray ng kape at slice ng cake

Fuck

Napapikit ako at kinuha ang tray. Wala pang bagong dating na customers kaya wala akong order na kukunin. Dahilan kung bakit libre ako at hindi ko naman pwedeng intayin si Alex gayung napatingin na sa gawi ko ang magkapatid na iniintay ang orders.

I sighed. I started walking towards their table and slowly put the tray down. Scared of committing mistakes or worse, spilling the coffee!!

“Uhh… h-here’s your coffee s-sir and 1 slice of chocolate cake”

Ngumiti si Raymond at nagtama ang aming kamay ng kunin nya ang cutlery habang sumimsim naman sa kanyang kape ang si Rico.

“Thank you.. uh Rein” pasasalamat nito habang binabasa ang nameplate ko.

“Y-your welcome sir. Enjoy t-the coffee” at mabilis na tumalikod sa takot na mahuling namumula ang aking pisngi. Dagdag pa ang mala-lawin na tingin ng kanyang kapatid.

Ano for the judger ang person? Bakit naman ang ibang nga customers halos pagusapan na nga sila nang hindi maganda ay hindi manlang pinapansin tapos ako ay kung tignan nya parang may halong pandidiri

Then it struck me. He might have noticed. I-is he homophobic? Kaya ba ganun na lang sya makatingin sa akin?

“Rein. That’s a nice name and sounds familiar. Like I heard it from somewhere” narinig kong komento ni Raymond. Naalala nya!

Naalala nya ako. Maalala nya kaya na galing akong Angel Haven? Ibang iba na ang itsura ko noon, though wala namang nagbago sa aking kutis, ngunit noon ay totoy na totoy pa ako kaibahan ngayon na ganap na na pre-op trans.

“You don’t remember… her?” Tila gulat at hirap bigkasin ni Rico. Something in his voice

Wait. Does he know? Raymond is confused, but him, does he remember?

“Hmmm I don’t know. Why you ask? You know her?” Titig ni Raymond sa kapatid na muling napasulyap sakin pagbalik ko ng counter

Nagtagal ang tingin nya kaya napanganga ako. Hindi ko alam ngunit may kung ano sa loob ko na di mapakali

“Tss” umiling ito at muling uminom sa kape.

Kabanata 5

Dumating ang araw ng pista. Isang linggo akong hindi mapakali at madalas natutulala. I don’t know what’s happening to me.

I am happy to see him again. Raymond even thanked me again and complimented our drinks before they went out of the coffee shop. While his sturdy brother just walked out without even glancing at me.

Weird. Sobrang weird para tumambol ang puso ko sa panganay na anak ng mga Montecarlo. Something that I have never experienced before. Marahil ay sa takot at possibleng panghuhusga. Kung di ako nagkakamali ay halos mandiri sakin ang kuya ni Raymond nang titignan nya ako isang linggo ang nakalipas.

“Haay. Buti natapos din. Anlakas naman magpaquiz ni Ms. Servantes ng end of week pucha alam naman nyang fiesta. Parang dinikdik ang utak ko sis!” eksaheradang komento ng katabi ko.

“Kung nag-aral ka sana, Elisse, at hindi puro pagvvideo call kay Amer ay sana hindi ka naaning sa quiz” panunuya ko sa kaibigan

“Ay.. ay wow. Says the tranene na parang naglalapot ang puwit sa sobrang pagnanasa kay Raymond at sa kuya nya” Elisse looked offended but still has her smirk while mocking me.

Anong sinasabe nito

“Huh? Hoy ang bastos mo anon-”

“Amacana akla. Di mo ba narinig yang kwento mo sakin? I thought you have a crush on Raymond? Then what’s with his brother?” usisa nito na nanliliit ang mata. 4:30PM na at naglalakad kami palabas ng campus dahil gusto nyang isama ako sa condo nya. Pumayag ang parents nya na magstay sya sa labas until 10PM basta magkasama kami at hindi kami aalis ng bayan.

“Hindi ko alam ang sinasabe mo Elisse. Crush ko si Raymond oo, pero please wag mo gawing big deal. At ang kuya nya, nakakatakot. Ni halos mandiri nga ata sakin yun ng nakita ako sa coffee shop kaya pano mo sasabihing nagnanasa ako sakanya!!!”

“Whatever virgin baklush. I just don’t believe your accusation about him being transphobic. Nabalitaan mo naman siguro ang dinaluhan nilang LGBT event last year hindi ba? Hindi nun maaatim na irepresenta ang pamilya kung homo slash transphobic ang otoko gets mo bhie?” Pairap na sabe ni Elisse at sumakay na sa SUV. Sinundo siya ni Mang Andoy at susunduin ako mamayang alas sais sa coffee shop para sabay kaming ihahatid bayan para manood ng mga ganap.

“Are you sure na ayaw mong sumama sa condo? Para makapagayos ka. Halos same lang tayo ng katawan kaya pwede mo hiramin ang dress ko” pangungulit ni Elisse at nakadungaw sa bintana ng sasakyan

“Kailangan ako sa shop Elisse. Buti nga at pumayag na ang manager ko na hanggang alas sais lang ako. At hindi ko naman kailangan mag-ayos, sa bayan lang tayo pupunta” dismissing her invitation

“You know what, sometimes I am doubting if you really are a transgender. Baka naman confuse kapa akla? Ikaw lang ang traneneng kilala ko na walang kaamor amor magaayos sa katawan. You are not naman dugyot but you know, ay nako bahala ka magbabaon ako ng dress mamaya sa car kana magpalit. Byee!” Kaway nito at sabay alis ng sasakyan.

Napailing ako at kumaway nalang din

Magaalas sais na at nagiintay nalang ako ng sundo. Mabuti nalang din at madalang ang customers, naglilinis sa likod si Alex habang nagmmop naman ako ng sahig ng narinig kong bumukas ang pintuan ng shop

“Good eveni-” nabitin ang pagbati ko ng nakaharap ko ang panganay na anak ng pamilya Montecarlo. He is wearning a blue lacoste poloshirt and a khaki pants with brown leather belt and shoes. He looks… he looks dashing

“Uh… Good evening sir! Excuse me for a second. I’ll take your o-order po” natataranta kong takbo sa likod at sinoli ang map bago nagpunas ng kamay sa apron at lumabas sa counter.

Tahimik siyang nakamasid at pinapanood ang galaw ko. Wala nang tao at nauna nang umalis si Ms. Grace at Bea kaya kami nalang ni Alex ang natira.

“Uhh-”

“I’ll have an iced americano to go please” sabi sa malalim na boses.

“S-sure sir. A-anything else?” Umiling ito at inabot ang black card. Tila may kuryenteng dumaan sakin ng mahagip ko ang daliri nya. Dali dali ko itong inswipe at nilapag sa counter sa tapat nya. Kunot ang noo nya ng pinapanood akong tumalikod at nagpagawa ng kape ng Alex

“Ah lex, isang iced americano to go” nagtatakang lumingon ito sakin na nakagayak na at paalis.

“Huh? May customer pa? Ilagay mo na ang closed sign Rein magsasara na tayo” na batid kong narinig niya dahil kami lang tatlo ang nasa shop

Napasulyap ako sa gilid at nakitang nagaabang ito at nakataas ang kilay. Hay, bakit ba kasi diko nilagay ang signboard.

“A-ah pasensya na lex nalimutan ko. Isa lang naman to tas alis na tayo”

Ngumisi ito sakin at kumuha ng baso “Ayos lang basta ikaw. Gusto mo ba date tayo sa bayan? Kain tayo” aya nito sakin at nagtataas baba pa ang kilay

Napailing ako at ngumisi “bilisan mo na at padating na si Elisse. Ihahatid kami sa bayan para manood ng pageant”

“Yes ma’am” sang-ayon nito at ginawa ang kape

Ito na ata ang pinakamatagal na limang minuto ng buhay ko. Ni hindi ko malaman san papaling ang ulo habang ang isa ay nakatayo ng tuwid at di inaalis ang tingin sakin

Wow. Ang ganda pala chandelier namin sa shop.

Halos mabunutan ako ng tinik ng marinig ko ang call bell at tawag ni Alex

“Pssst… Binibini oks na” panunuya nito

“Thanks, Alex. Una kana patayin ko lang ang ilaw at ikakandado yung pinto” sabay harap ko kay Rico na masama ang tingin sa likod ko

Inilapag ko sa harap nya ang kape at saka palang bumaba ang tingin nya sakin. He sighed before taking his cup and walked out of the store.

I sighed of relieved. Natapos din ang trabaho. Nauna nang umalis si Alex at hinahanap sya ni tita Carmen, may biglaang inutos kaya malungkot itong hindi makakasama sa bayan.

At kamalas malasan namang hindi ako masusundo ng Mang Andoy dahil sinundo nito ang kapatid ni Elisse. Tinawagan ako ni bakla at sinabeng magbbook sya ng grab

“I’ll fetch you there. I’m sorry biglaan kasi friend”

“It’s okay Elisse. Sayang ang pamasahe. Sasakay nalang ako ng jeep at magkita tayo sa parke”sagot ko habang kinakandado ang accordion door ng coffee shop. Alas sais kinse palang pero madilim na. May masasakyan padin naman ako kaya hindi na ako nangamba

“Promise? Please don’t stood me up, Rein. You promised me na sasamahan moko. Hindi na kita susunduin ng grab but you need to be there” pangungulit nito

“Opo madam. Ikalma mo, 7PM pa ang start ng program aabot ako isang jeep lang ito” natatawa kong sabe at nasimula ng maglakad papunta sa sakayan ng mamataan ko ang bulto ng lalaki na nakapark sa gilid ng shop.

“U-ah Elisse ibababa ko na, paalis nako” hindi ko alam bakit ako kinakabahan. Pero gusto ko nalang na umalis agad. “Hmmm okiess see you” ani Elisse at binaba ang tawag

Hindi ko alam kung kakausapin ko ba sya o ano. May iniintay ba siyang dumating?

“U-uh sir s-sorry closed na po kami today” hindi ko alam bakit ko sinabe yun. Feeling close, Rein?!

“Uhuh. I can see that” mapaglarong sabi nito at mariin na nakatitig sakin. His arms are crossed and flexing his biceps. He is leaning back on the bumper of his car. Hindi ko alam kung bakit naestatwa ako sa kinatatayuan ko

Lumakad sya sa passenger seat na katapat ko at binuksan ang pintuan, napakunot ang noo ko

“Get in.”

Ano daw?!

“S-sir?”

He sighed. “ Get in, Rein. Ihahatid kita sa bayan“

Kabanata 6

I was stunned and couldn’t process what he said. Did he just invite me to his car for a ride? Hindi magkamayaw ang kaba ko ng mga oras na to

“Uh-ah sir hindi na po. Nakakahiya naman okay lan-” I saw him getting impatient and stared darkly at me.

“Your friend is on her way. You may see her sooner if you go with me. It’s also convenient as you don’t have to worry for your transportation fare.” pangeengganyo nya sa akin. Ngunit hindi ko maintindihan ay

“B-bakit sir? Ahm… ah bakit mo.. ako ihahatid?” hindi napuputol ang tingin nya sa akin. Does he know me? Does he remember?

He sighed as he walk closer to me towering me with his stature and intimidating me with his stern gaze. “Do I have to keep on repeating myself, Rein?” “Get. In. My. Car. Take this as an act of charity. Nagmamagandang loob na ako”

Napatingala ako sakanya at napatitig ng malapitan. His moreno complexion matches his dominance. Pantay na tan at clean-cut black hair. Thick brows that often furrowed when he is irritated with something. Itim na mga mata na nagkukulay brown sa sinag ng ilaw galing sa poste. Mahabang pilikmata, matangos na ilong at katamtamang kapal ng mapupulang labi. He’s just so.. he is

“Hmmm. I don’t mind you staring at me all night, but don’t you want to make it to the event? Your friend is waiting” nangingising panunuya niya sakin na nagpabalik sakin sa reyalidad. Fuck…. ano te? Tinutunaw mo na ng tingin? So much for hindi nagnanasa over the eldest son of Montecarlo, Rein!

“U-uh I’m sorry. May iniisip lang. S-sige po sir, kung h-hindi makakaabala” at bakit ka naman pumayag? Kaano ano mo ba yan siya?

Lulan ng kanyang black Maserati Sedan ay pumunta kami sa pinakabayan malapit sa munisipyo kung saan gaganapin ang taunang pista. Ngayon ang coronation night ng Mr. and Ms. San Vicente, bukas naman ang carnival games na gaganapin sa parehas na lugar. Sa mga susunod pa ay ang mga paraffle. Malapit ang pamilya ng gobernador ng San Vicente sa pamilya Montecarlo at usap usapan ang pagiging major sponsor ng pamilya sa taunang pista. No wonder he will be attending…

He will be attending tonight’s event! That means we might be seen together by people! Wala man malisya ay hindi maalis sa isip ko ang maaaring mangyari

“U-ah sir sa may parke lang ho sana ako magpapababa” may kaba sa boses ngunit natatarantang sambit sa takot na maging paksa ng diskusyon

I saw him glance at my direction and focused on the road as he maneuver the steering wheel with his right hand, while his left arm is resting at his door side and playing with his lower lip. He look so manly driving his manly-scented car

Hindi siya sumagot ngunit batid ko ang daan na tinatahak nya. Ihahatid nya ako sa parke sa kung saan maaaring nagiintay ang bestfriend.

Narinig ko siyang tumikhim kaya napagawi ako muli sakanya. I saw him side eyeing me

“Is the guy you are working with, your boyfriend?” pang uusisa nya, na hindi ko masagot. Si Alex ba? Ramdam kong hindi maganda kung sasang ayon ako, at dahil wala rin naman namamagitan samin ni Alex, hindi ko rin batid bakit ang pagsabi ng totoo ay mahirap din, pakiramdam ko ay magkakaroon ng ibang kahulugan ang pagtanggi ko sakanya

“Hindi ho sir. K-kaibigan ko lang po si Alex. Sadyang magiliw lang talaga siya at masiyahin, kagaya ng isa pa naming katrabahong babae” sagot ko. Did I satisfy him with my answer? And why.. would I even have to satisfy him to begin with? Masyado ata akong nadadala sa mga usap usapang narinig ko ng nakaraan sa coffee shop. Ano bang arte mo Rein?

Hindi siya sumagot at lumiko na sa banda ng parte. Malayo pa ay tanaw ko na si Elisse na maarteng pinapalo ang hita na tila ba kinakagat ng lamok, habang nag iintay.

Muli akong natauhan

“Sir!” sigaw ko at halos bumalya ako sa biglaang pagpreno niya. I heard him mutter a curse

“A-ah sorry po sir. Dito nalang po, dito nalang po ako bababa. Salamat ho sa paghatid” ani ko at pilit hinuhubad ang seatbelt upang makalabas na. Hindi kami maaaring makita ni Elisse lalo pat hindi ko alam paano ipapaliwanag sakanya na hinatid ako… Hinatid ako ng panganay ng mag-asawang Montecarlo

He didn’t respond nor react to what I said. I hope I am not rude for abruptly leaving him after his kind gesture. Narinig kong tumunog ang sasakyan tanda na inunlock nya ang pintuan ko.

Dali-dali akong lumabas at maingat na sinara ang pinto. Elisse is occupied with her legs and eyeing the sides of her stone chair as he checks on her phone from time to time.

Mabilis akong lumakad at tumabi sa gilid, ani mo kakababa ko lang ng jeep bago makaliko sa parke

Walang malay na nilingon ko ang sasakyan at nakita kong nandoon padin ito. At bukas ang headlight. Nataranta ako at bumilis ang hakbang papalapit sa kaibigan na batid kong tatalakan ako sa pag iintay.

Nakita kong umangat ang tingin sakin ni Elisse at kung paanong guminhawa ang mukha nya nang tumayo.

“Finally! I thought you stood me up. It’s your fault if I got dengue. These mosquitoes are feasting on my arms and legs! Err!” Diring diring sabe nito at inangkla ang braso sa akin. Nagsimula kaming tumungo sa mga stalls ng ibat ibang klase ng street foods. Elisse is a spoiled brat at likas ang mga matutuyang komento galing sakanya but she is very down to earth. The hotel heiress of Manzano family is here with me, eating isaw and kwek-kwek with the common people.

Naaaliw akong pagmasdan ang reaksyon nya na sarap na sarap sa kinakaing tokneneng sa tasa, habang kumagat naman ako sa stick ng isaw na hawak ko.

Nang makuntento sa kinain ay bumili kami ng bote ng inumin at nagumpisang lumakad sa tapat ng munisipyo, kung saan nakatayo ang stage na gaganapan ng patimpalak ngayong gabi.

Maswerte kami at naguumpisa palang ang intermission number ng mga kandidata. Madami nang tao at halos mga nakatayo na. Naiirita man ay sumiksik ang Elisse habang hila ako para makanood kami sa bandang harap. Napatapat kami sa medyo maluwag na bahagi ng bulwagan ng munisipyo, sa kanang bahagi ng lamesa nga mga hurado na tutok na tutok sa mga kandidatang ngayon ay nagpapakilala.

Something in me searched the panel of judges, looking for him. Is he here? Hindi ko makita ang sa may kaliwang banda at bago pa man ako mapahakbang any narinig ko ang emcee na isa isa namang pinapakilala ang mga hurado

“And now, it’s time we introduce our panel of judges who will screen these ladies and gents for the next festival king and queen! First, let’s acknowledge the presence of our major sponsor for tonight’s event. An alumnus of San Vicente University for his bachelor’s degree in civil engineering, who also had his MBA abroad. Stand 6’3 feet is a twenty eight year old bachelor who recently came back to lead Montecarlo Engineering and Construction Services. Let’s give it up for the eldest son and heir of the Montecarlo clan, Mr. Enrico Adrian Montecarlo!” masiglang pagpapakilala ng emcee sakanya. Hindi pa man natatapos ay hindi na magkamayaw ang sigawan na tila nahuhulaan kung sino ang pinapakilala.

Lalong lumakas ang hiyawan ng mga kababaihan sa likod namin nang tumayo ito mula sa kaliwang banda at humarap sa mamamayan ng San Vicente. Nakangiti itong kumakaway sa bawat sulok ng patimpalak. Napihit sya sa gawi namin at pakiramdam ko’y nagtama ang aming tingin. Napawi ang ngiti nito at lumingon sa harap bago muling umupo.

“Oh my gosh, tinignan nya ko! Tinignan nya ko beh! Fafa Rico ang pogi mo!” malisyosang tili ng isang bakla sa likod ko

And again, my heart starts beating fast as I tried to catch my breath

Kabanata 7

Mabilis na lumipas ang panahon, dalawang linggo pa ulit ay midterm na namin sa second semester.

Nabawasan din ang oras ko sa trabaho para narin makatutok sa pag-aaral. Sadyang mabait lang si Ms. Grace na kahit nabawasan ng dalawang oras ang duty ko sa gabi ay hindi nya ito kinakaltas sa aking sweldo.

Nandito padin sa bayan ang magkapatid na Montecarlo. Nandito sa San Vicente ang main office ng MECS ngunit mayroon din silang extension sa Maynila kung kayat sabi sabing nagtutungo ang pamilya doon paminsan minsan para sa pamamahala. Kalat din ang mga planta nila sa Luzon, Visayas at Mindanao

Malungkot na isang beses ko lang muling nakadaupang palad ang bunsong anak ng mag-asawang Montecarlo. Ang sabi ay siya daw ang humahawak nang firm sa Manila habang ang panganay naman ang nandito sa siyudad namin.

Kung kayat nasanay na rin akong madalas itong makita sa trabaho. Minsan ay isang beses o dalawa sa isang linggo ay nagagawi siya sa coffee shop para uminom ng parehas na kape. Magtatagal ng dalawang oras at aalis din dahil sa tawag na natatanggap. Tingin ko ay galing sa opisina, o di kaya’y.. babae.

Hindi na rin nasundan ang pag-uusap namin ngunit madalas kong napupuna ang pagsulyap niya sa akin at panonood sa akin sa tuwing maglilinis, magkakahera at magseserve ng kape. I am conscious whenever he is here but it’s much bearable than having a conversation with him. Kahit kinikilig ay may hiya ako noon kay Raymond tuwing nag-uusap kami sa ampunan. Pero siya, ni hindi ko kayang tumitig nang matagal.

“Huwag kang mawawala Rein. Aasahan kita sa darating na linggo. Bibisita ang mag-asawang Montercarlo para sa proyektong expansyon nang ampunan.” maamong saad sakin ni Sister Flora, isang gabing tumawag siya sa akin sa cellphone.

Mag-iisang taon na nang maisipan kong bumukod sa ampunan, naisip kong dahil ako ay nasa legal age na, ay hindi na naangkop pa para manatili roon. Maganda rin na nakakuha ako ng trabaho na may sapat na sahod, kaya nakaokupa ako ng maliit na kwarto malapit sa SVU, sa murang halaga. Doon ay natuto akong maging independent at magbudget ng pera, ang allowance na nakukuha ko mula sa scholarship sa school ay para sa aking miscellaneous habang ang sahod ko naman ay para sa gastusin sa apartment, pagkain, pamasahe at hormones.

Simple lang ako at hindi mapaghangad kung kayat masaya akong napagkakasya ang kinikita. Matipid din akong kumain at sa kuryente kaya hindi ko pinoproblema ang mashort sa budget.

Malungkot man ay suportado ako ng mga madre sa ampunan, minsan ay pinapadalhan ako ng allowance ni sister Flora na siya namang binibili ko ng bilaong pancit at mga laruan, para sa bata din sa ampunan.

Gusto kong matutong tumayo sa sariling paa. Kaya hindi ko na nais pa umagaw ng tulong mula kayna sister. Sa susunod na semester ay magoOJT na kami. Plano kong magapply sa MECS ng internship, para narin lalong mapalapit sa anak ng mag-asawa.

HRM ang kinuha ni Elisse dahil narin sa negosyo ng pamilya sa bansa ngunit minsan ay kumukuha ito ng isa o dalawang subjects, para magkasama kami. Sinabe ko naman na kalabisan na ito at maaari naman kaming magkita tuwing lunch break o uwian ngunit mas gusto niya may isang subject na magkaklase kami. Giit niya ay makakatulong din ang HR-related subjects sakanya para sa pamamahala ng kanilang hotel kalaunan.

“Huwag kayo magalala, lola Flora, dadating po ako. Tutulong po ako sa pagluluto at pagaayos.” masayang pagsang ayon ko sa matanda

“Naku mabuti naman. Sinabi mo na iyan ha. Nakapagpadala na ng pera ang mag-asawang Ramon at Fely, tinanggihan ko nga ngunit mapilit. Minsan lang daw para sa anibersaryo ng ampunan.” balita naman nito sa akin. Naiisip ko palang ay tila para nakong lumulutang sa pagbisita nang magasawang Montecarlo, at sa marahil pagsama ng mga anak.

“Uh lola, sino ho sakanila ang pupunta?” mausisang tanong ko. Umaasang makita ko ulit si kuya Raymond. Excited akong makamusta siya, at makita niya ako ngayon. Matatandaan niya kaya na ako ang cashier sa coffee shop na pinuntahan niya?  Sampung taong gulang ako noon at batid naman ng mga taga-ampunan ang aking kasarian. Ako lang ang batang lalaking laging may suot na headband galing kay mama, at mahilig sa matitingkad na kulay ng sando at shorts.

Magkagayon man ay hindi naman ito naging hadlang upang ako ay pakitunguhan ng mga bata. Lalo na ng bunsong anak ng mayamang pamilya. Laging sumasagi sa isip ko ang sinabe niya saakin noon

“There is nothing wrong if you like your things pink, Rein. Don’t worry, next time, I’ll buy you a barbie doll. How’s that?” cute na sabi nito saakin habang nakangiti ng matamis. Bata pa ako noon ngunit alam kong iba ang bilis ng tibok ng puso ko tuwing kausap ko siya kumpara kapag nakikipaglaro ako sa mga bata.

“Ang bunsong si Raymond, tingin ko ay susunod. Nasa Maynila daw ng kinumusta ko kay Fely. Pero ang panganay, siguradong dadalo anak.” saad ni sister Flora na nagpanumbalik ng aking ulirat

I suddenly felt something in my stomach. I don’t know why I’m nervous with the fact that I might see their eldest son again, this time, in the orphanage. May kung ano sakin ang gusto nang umurong sa pag-iisip na itago ang totoong pagkatao. Na ang nakikita niyang nagtatrabaho sa coffee shop ay ang batang lalaking minsan niyang pinapanood sa ampunan.

Kabanata 8

Sunday came. I had a good amount of sleep yesterday as I chose not to come to work to have a rest from a stressful hellweek. Tapos na kami sa midterm exams and pakiramdam ko ay deserve ko naman ng isang araw na pahinga sa trabaho at pagpupuyat sa pag-aaral.

Alas syete ang out ko palagi sa linggong ito sa trabaho ngunit natutulog ako ng alauna ng madaling araw dahil sinisikap kong mag review ng husto. I am aiming to get perfect scores in my exams. I don’t have a talent so I dont really progress in extra curricular activities. Mahina din ako sa physical education dahilan kung bakit madalas akong tinutuksong malamya noong bata na inuugnay rin sa aking kasarian.

I can only read books and study hard for me to ace all the tests and get high grades. I am a consistent dean’s lister and possibly running for a latin honor. Isang bagay na maipagmamalaki ko kaya hindi ako maaaring pumetiks at magpabaya.

Wala man akong pamilya, wala man masyadong kaibigan at hindi ganung nakakasabay sa usong gamit ng iba, ay biniyayaan naman ako ng sapat na talino at tyaga sa pag-aaral. Ang tanging kayamanang maipagmamalaki ko sa aking sarili.

Nagising ako ng alas otso ng umaga. Tama lang para mag-ayos at magalmusal. Pupunta ako sa Angel Haven ng alas diyes para sa munting salo salo sa pangunguna ng mag-asawang Montecarlo.

Hindi ako umiinom ng kape kaya bumili lang ako ng pandesal at maliit na box ng keso bilang palaman sa bakery sa baba ng tinutuluyan kong apartment. Maimis akong kumain at nagsimula ng magligpit at naghanda sa pagligo. 30 minutes have passed and I am now drying my hair. I applied lotion to my body and did my skincare routine before applying light make up. Hindi ako sanay gumamit ng foundation kaya BB cream na may SPF 50 ang ginagamit ko. Kuntento naman na ako sa tamang kapal ng kilay ko kaya hindi ko na ito inaayos. Naglagay lang ako ng mascara, pressed powder at blush on sa mukha. Liptint naman para tumingkad ang kulay ng aking labi. Araw-araw ay ganito ang ayos ko.

I am wearing an off shoulder knitted top and a light blue denim skirt. I paired it with my watch and gold-plated cross pendant necklace. Hindi naman ako mayaman kaya I either purchase my clothing and accessories online o di kaya sa palengke. I am wearing a classic white shoes from Vans na pinagipunan kong bilhin sa mall. I scanned myself in the mirror, sprayed some perfume and decided to leave for the anniversary of the orphanage.

I arrived at 9:54 AM at nakita kong abala ang ampunan. Maging ang mga batang naglalaro ay may hawak na banderitas na pinapasabit sa mga tagalinis. I smiled as how I missed staying in this place. It became my home when I felt like the sky fell down upon me. The kindness of the sisters who took me to be sheltered, clothed and fed always warm my heart. Naglakad ako sa pasilyo at natanaw ko na si lola Flora na abala at naguutos sa mga tagaluto ng mga kailangan pang bilhin panghanda.

“Magandang umaga po, lola Flora” masayang bati ko sa matanda.

“Ate Rein!”

“Ate Rein andito ka!”

“Namiss po kita ate Rein”

Natawa si lola Flora sa sunod sunod na batang lumapit sa akin. Malapit ang puso ko sakanila at nais kong maramdaman nila na walang kakulangan sa kahit sino sakanila, kahit pa nandito sila sa ampunan.

Hinimas ko sa ulo si Angelo, walong taong gulang na nakayakap sa aking baywang. “Namiss ka din ni ate, naging mabait kaba at hindi pasaway kayna lola?”

“Ate ate tulungan mo po ako sa assignment ko” hila naman sa damit ko ni Kristal, pitong taong gulang naman.

Natawa ako. “Hmmm oo ba, mamaya ay mag-aaral tayo pagkatapos ng paghahanda”

“Oh siya hayaan nyo muna ang ate Rein ninyo mga bata, at kami ay may aasikasuhin pa” si lola Flora.

Mabilis na nagtakbuhan ang mga bata at bumalik sa kanya kanyang ginagawa. Hinarap ako ni lola Flora at niyakap ng mahigpit. “Miss na miss kita anak. Alam mo bang proud na proud kami sayo, sainyo nina Ivan at iba pa. Pagbutihin ninyo ang pag-aaral ha? Kamusta kaba sa eskwela?”

“Kakatapos lang ng midterm exam namin lola, kaya may libreng oras ako para po sainyo. Namiss ko din po kayo. Pasensya na at bibihira na akong makadaan” yakap ko pabalik sa matandang kumupkop sakin ng ilang taon

“Mabuti naman. Halika hija at tulungan mo ako sa lulutuin, namiss ng mga bata ang spaghetti mo kaya imbes na umorder pa ay ikaw nalang ang aasahan kong magtimpla ng sauce” hagikgik ni lola Flora at akay sakin papasok sa kusina

Lunch time dadating ang pamilya Montecarlo para inanunsyo ang ekpansyon ng nagiisang ampunan sa bayan. Angel Haven was established 60 years ago, during the time of Don Ramon’s late mother, Senyora Beatrice Carranza. It has been supported by the family until now and they never missed to extend help to all the kids staying in the orpahanage. Kaya din lahat ng bata dito ay lumaking may maayos na kinabukasan dahil narin sa kagustuhan ng pamilya na mabigyan kami ng maayos na edukasyon at scholarship sa mataas na paaralan ng bayang ito.

Isa isa naming inihain sa mahabang mesa ang spaghetti, fried chicken, puto, mangkok ng kanin at mga lutong ulam gaya ng menudo, caldereta and sinigang para sa sabaw.

Dumating din ang dalawang lechong baboy na pinabili ng pamilya ni Don Ramon. Umarkila din sila ng dirty ice cream vendor para naman sa mga bata. Mamayang hapon daw ay may dadating na clown para libangin sila.

Hindi na masaway ng mga madre ang mga batang kumukurot sa lechon at pumapapak ng fried chicken. They wanted to wait for the admirable family who made this celebration possible ngunit dahil sa gutom, ay hinayaan na nilang mauna ang mga bata.

Isa isa nang pumasok ang itim na sasakyan sa bukana ng ampunan. Tanda na dumating na ang pamilyang aming hinihintay. Biglang may kung ano sa aking tiyan na nagpakaba sa paglabas ng mga bodyguards na naka corporate attire at pinagbuksan ang SUV lulan sina Don Ramon at ang kanyang asawa. I stared at Mrs. Montecarlo who is all smiles as she is nearing the table placed at the main hall. Felicia is wearing a yellow  sleeveless fitted waist mini dress from Dolce and Gabbana, paired with white stilettos, pearl necklace and bracelets as her accessories while she carry her black brikin bag on her left arm. On her right is her husband who wears a 2-color suit with white dress shirt, black tie and glossy black shoes.

“Magandang hapon Fely, Ramon. Maraming salamat sa pagpunta. Pagpasensyahan nyo na at kumakain na ang mga bata, hindi na kayo nahintay” nahihiyang salubong ni lola Flora sa mag asawa.

Kabanata 9

I heard sir Ramon laugh beside his wife who then approach the sister and held her hand “We don’t mind lola Flora for we must apologize for coming late. Nagutom na tuloy sila kahihintay” sabi naman ng ma’am Felicia

“Right! Right! I had an urgent meeting so I tried to finish it as soon as possible” paliwanag naman ni sir Ramon

“Naku kung gayon ay halina at kumain na kayo. Alam kong di pa kayo kumakain, pagpasensyahan nyo na ang munting handa namin. Maraming salamat, Fely sa walang sawang pagsuporta sa amin” si lola Flora na hawak ang kamay ng ginang

Isa isang bumati ang mga bata na nagpangiti sa mag-asawang Montecarlo. Ang ilan ay may laman pa ang bibig ngunit bumabati na siya namang sinaway ng mga madre

Kami namang mga katulong sa paghahanda ay nasa likod ng lamesa para sa pag seserve ng pagkain. Hindi ko alam kung bakit nahihiya ako at tila ayaw makita ng mag-asawa. Napasulyap din ako sa labas sa pag-asang nandito na ang kanilang anak.

“Kamusta na ang magkapatid? Balita ko ay tumutulong na daw sainyo sa pamamahala?” Tanong ni lola Flora sa mag-asawa habang siya mismo ang sumasandok ng kakainin nila

“It’s high time for my sons to get on their hands with the business. Raymond is managing the extension of the firm in Manila while my eldest will be here with me, to oversee MECS.” pormal na sabi ng Don

“My husband is not getting any younger, lola. I am even encouraging my sons to be married. Para naman mayroon akong pagkakaabalahan sa bahay” dagdag naman ng asawa

Natawa si lola Flora “Irereto mo naba ang magkapatid Fely? Abay kegagwapo ng inyong anak. Kahit sino sa mayamang pamilya sa San Vicente ay mahuhumaling” tukso naman ng matanda

“I am not pressuring my sons to hurry and get married but I think I love the idea of indulging my wife. Bagong pagkakaabahalan ang pagaalaga ng apo” natatawang sabi naman ni Sir Ramon

I felt a lump on my throat. Hindi ko alam kung bakit naapektuhan ako sa pinaguusapan nila. Napunta sa harap ko si Mrs. Montecarlo at sinuri ang mga ulam. Napaangat ang tingin nya sakin at matamis na ngumit

“Hi. Did you cook these?” maamong tanong nito

“Good afternoon po Mrs. Montecarlo, opo tumulong po ako sa pagluluto maging nang spaghetti” nakatungong banggit ko

“Wow. It looks delicious. I really love home-cooked meals” puri naman nito sabay sandok ng caldereta sakanyang paper plate

I am smiling all ears as I thought of how I pleased Raymond’s mother with my cooking. Hindi pa nakakaupo ay tumusok na ng tinidor sa karne at napatango tango pa habang tinitikman ito

May hinandang bukod na lamesa para pamilyang panauhin. Napatingin ako sa labas nang mamataan ang black Maserati sedan na pumarada. Nagsimulang tumambol ang puso ko sa di malamang dahilan.

Rico arrived and went straight to the main hall. Wearing a formal white long sleeves and loosen his 3 buttons, black slacks and his brown leather belt. Naka black shoes din ito katulad ng sa ama. I must say he looks good wearing formal attires. Nakabrush up din ang buhok nito na mas nagpatingkad ng features ng mukha kumpara kung wala itong ayos kapag nakacasual na damit sa coffee shop. Agad itong lumapit sa mga magulang

“Oh si Rico” puna nang ina na tumabi sa anak. Rico bent down to kiss his mother’s cheek.

“Kamusta hijo, balita ko ay inirereto kana raw?” pagbati naman ni lola Flora

Rico found my eyes from the crowd as I am unconsciously starting at him. I immediately looked away and tried to move some bowl. Kunwari ay may inaayos sa mesang maayos na nakalapag ang mga pagkain.

I didn’t hear him respond to the question. Why do I even feel bothered with the people asking him to be with someone.

“Kamusta ba kayo ni Serena anak?” his mom softly ask but I don’t know why I can ever hear it from here. Am I being too attentive? Why do I even care about it?

I heard a manly chuckle from Rico na nagpaangat ng tingin ko pabalik sakanya. Only to find out that he is staring at me.

“Rein, kumuha ka pa nga ng kanin sa likod, ubos na e” sabe ni ate Tess

“We are good. We are friends mom” Rico replied without taking his stern gaze off me.

“Rein” tawag muli ni ate Tess na nagpalingon sakin sakanya

“O-opo sige te. Sandali” sabay kuha ko sa may kalakihang mangkok ng kanin at tumalikod na papunta sa kusina

I didn’t know why I felt like I have to wait for his response before I proceed to my task. Ano bang nangyayari sayo Rein? Nagiging chismosa kana katulad ni Elisse

Nang makabalik ako sa main hall ay iyon padin ang pinauusapan nila sa mesa malapit. Nakita kong may nagabot ng plato na may pagkain kay Rico. Agad nagtama ang aming tingin ng ilapag ko ang bagong kuhang kanin

“How about Tanya, son? I heard from Margaret that her daughter is very fond of you. She graduated 2 years ago with a degree in Tourism Management” his mom suggested

“I’m good. I am okay mom. You don’t have to set me up on dates” he replied sounding uninterested. He scanned my outfit before staring back to my eyes

“But how would you know if-” naputol ang sinabe ng ina nang hawakan ito sa balikat ng asawa

“I can handle my own relationship, mom. Again, I’m in no rush. I am still… waiting for someone” Rico added while drowning me with his stare. I can’t usually match the way he is staring at me, but I don’t know why I am curious with what he said. Who and why is he waiting? Not that it matters to me, but I don’t know why I’m bothered about it.

“You should let your son deal with his personal relationships, hon. Let’s eat” Sir Ramon that killed the conversation and the starting confusion from his mom. She would probably probe why will his son wait if all of the daughters of her friends from rich families are showing curiosity and admiration to her first born.

Hindi naman ako mapakali nang ang mga katabi ko naman ang nagsimulang magbulong bulungan

“Naku, maswerte ang sino mang iniintay nyang panganay nina Don Ramon. Ang sherep ni fafa Rico” ani ni Girlie, isa ding transgender na tumutulong dito sa ampunan. Sinaway naman ito ng mga kasama namin

“Bibig mo bakla! Pero alam nyo ba, nadinig ko ha nung nakaraan namataan yan si Sir Rico sa bayan, may babaeng bumaba sa sasakyan nya. Maganda daw at maputi pero hindi ganung namukhaan! Kakilala ng nanay ko yung nagtitinda ng tuhog tuhog diyan sa may munisipyo” sabe ni Carla

“Hindi na dapat natin pinapakialaman pa ang bagay na yan ano ba kayo! At kung piliin naman isikreto ang relasyon sa ina? Wala tayong opinyon don.” ani ni ate Tess

“Naku impossible yang sinasabe ni Carla ate. Ang mga tulad nyan, siguradong mayamang tagamaynila ang nobya. Baka naman kaibigan lang kayo naman” singit ni Girlie

“Ate Tess, lalabas lang po ako saglit, tinakpan ko muna ang mga ulam para hindi langawin” pagpapaalam ko kay ate Tess

“Oh ay sige Rein. Di ka ba muna kakain? Anong oras na” anyaya nito na isa isa nadin silang sumasandok ng pagkain

“Mamaya nalang po muna. Busog padin naman po ako” ngunit hindi ko talaga alam kung bakit tila wala akong lakas kumain

Sa gilid ng malaking mesa ako dumaan upang hindi na makaagaw atensyon pa sa mga bata at bisitang kumakain. Tumigil ako sa malaking puno ng Narra upang sumilong. 1:30 na ng hapon kaya tirik ang araw ngunit hindi naman maalinsangan dahil mahangin gawa narin ng mga punong maayos na inaalagaan ng mga katiwala.

Napapikit ako habang nilalanghap ang sariwang hangin. Hindi alintana ang mga bodyguards ng pamilya Montecarlo na nakatayo sa bawat gilid ng tarangkahan

Thoughts are overflowing on my mind as I don’t understand what I am feeling. I am waiting for Raymond to arrive hoping that I can converse with him, just like before. But I am confuse as to why his brother is always watching me like a hawk. At kung paanong madalas ko din siyang tignan pabalik.

Sa dagat ng aking pagiisip ay nalanghap ko ang pamilyar na pabango at narinig ang malalim na boses

“What are you doing here?” Rico asked. I open my eyes and turn around to see him

“Ahm, good afternoon s-sir. Ah.. nagpapahangin lang po sana” tungong sabi ko

Masungit itong tumitig saakin ang napabuntong hininga “If you are waiting for my brother, then I suggest you eat your lunch. Mamumuti lang ang mata mo. He is not coming”

Kabanata 10

“Huy tulala ka diyan” puna ni Elisse na tumutusok ng gulay sa salad nya. We ate our lunch in the school cafeteria. Tinatamad daw si Elisse lumabas at baka mangitim sya sa init.

Days have passed since the celebration in Angel Haven. I went straight home around 5 o’clock in the afternoon. I told sister Flora that I have a class the next day so I can’t afford to stay up late.

The kids enjoyed the food and the performance of the hired clowns. Magiliw silang nanonood at nakikisali sa palaro. Inanunsiyo din ng mag-asawa ang planong ekspansyon ng ampunan na magaganap ilang buwan mula ngayon. Pinarating din ng ginang ang scholarship na makukuha ng mga bata pagdating na panahong kailangan na nilang tumungtong sa kolehiyo. I cannot help but admire how this family is so dedicated in helping others. Angel Haven, among their other charity works, is a proof on even how wealthy and famous they may be, they are still warm and grounded. Bagay na tingin ko lalong nagpapabless sakanila at sa kanilang negosyo.

“Ano te? Payag kana! First time mong magbabar downtown. A couple of shots will do and we will dance! Party!” anyaya ni Elisse

Mataman akong tumingin sa kaibigan habang tinatakpan ang plastic tub na nilagyan ko ng kanin at ulam bilang tanghalian

“Elisse alam mo namang hindi ako umiinom. At ayaw kong gumigimik sa mga ganyan–”

“No! You promised! Hindi nga tayo nagbar nung 18 ka! Sabe mo sa susunod ay sasama kana! Bihira lang din akong gumimik dahil ayaw ng parents ko at ni Amer, kaya its our chance to go to a bar kasi Jocelyn invited us!” angil naman pabalik ni Elisse. I let out a cold sigh. Siya lang naman talaga ang inimbita. Jocelyn is our classmate and a part of her rich circle of friends. Palakaibigan naman ako at kaswal, ngunit bibihira lang din makausap ng mga mayayamang estudyante ng SVU

“Pumunta ka kung gusto mo. Ikaw lang naman ang inimbitaha-”“ the cut me off again….

“Ay kainis naman! Hindi daw magtuturo si Ms Servantes kaya maaga tayong makakauwi. If you want, you can still come to work and I’ll pick you up at 8. Promise I’ll pick you up this time!” pamimilit nito at nakahawak na sa braso ko. Pabiro pa akong dinuduro ng tinidor

I laughed with the way she looks. Wala naman sigurong masama dahil legal age na rin naman ako. Pagbibigyan ko nalang ang kaibigan dahil hindi matatapos ang panunumbat nyan hanggang kinabukasan

“Hmmmm… sige, pero hindi ako iinom” agad naman tong tumili sa tuwa na nakakuha ng atensyon ng ibang kumakain sa cafeteria. Hay jusko

“Sorry. Sorry!” Nahihiyang lingon nito sa likuran at gilid namin. “Oh my!! I’m so happy! I’ll pick you up at 8 pero dederetso tayo sa condo. Hindi ka magbabar ng nakajeans. No no!” mahina ngunit matinis na sabi nito

“Wala naman sigurong masama kung magbar ng nakat-shirt at pantalon Elisse, isa pa wala din naman akong planong makibagay at magpanggap na mayaman” I replied. I don’t know why she is always encouraging me to be conscious with the way I dress. Not that I find it offensive, siguro ay hindi lang talaga ako palaayos. At isa pa, wala din akong perang pambili ng mamahaling gamit

Natutuwa yan kapag nakikita nya akong nakadress tuwing wash day. Or kung nagsusuot naman ng maiksi kapag nilalabas nya ako para magmall. Sabe nya ay hindi ko dapat sinasayang ang hita ko

“Whatever! Basta, yung dress na nasa bahay bago yun! Its supposed to be yours! Iyon ang susuotin mo mamaya”

“Pwede namang huwag na Elisse. At isa pa, lalo tayong gagabihin kung alas otso ay pupunta palang tayo sa condo mo” pakikipagtalo ko

She looked at me like she was offended “Bakla! Walang nagpaparty ng alas otso ng gabi! Baka nga wala pang bukas na bar nun te! We will go downtown at least before 10PM. Friday naman at wala tayong school bukas! Ihahatid kita pauwi!” pagmamaktol nito

Hay

I don’t know why I even agreed to this plan. Alas siyete imediya na at nasa coffee shop padin ako at nasisimula nang maglinis.

Rico arrived at 7 o’clock still wearing his corporate attire but without the tie and at least 3 buttons from his dress shirt are loose. Agad nagtama ang tingin namin. Mabuti nalang at maluwag si Alex kaya siya ang kumuha ng order nya

Ito nalang muli ang interaksyon namin mula nung sa ampunan. I find it really awkward to be around him after what he said

“Sir? Ano pong ibig nyong sabihin?” Gulat at nalilitong sabi ko

“Tss. You should stop hallucinating with my brother. He is not available. He already has his eyes for someone” he arrogantly replied

He hit a bullseye. Does this mean Raymond has a girlfriend? Apektado man sa sinabi ay sibukukan ko pading maipagtanggol ang sarili sa pagkapahiya. Pilit kong tumingala at tinatagan ang boses. I don’t know where did he get the idea that I am infatuated with his brother, marahil ay nung sa cafeteria “Nagkakamali ka Mr. Montecarlo, hindi ko g-gusto si kuya Raymo-” naputol ko ang sarili nang lalong dumilim at tingin at umigting ang kanyang panga. Tila nagtitimpi sa tinawag ko sa kapatid

Pakiramdam ko ay pulang pula ang muka ko. I cleared my throat “I don’t like your brother, Mr. Montecarlo. You must be mistaken” sabe ko at napaatras

With his imposing stance he then turn around and walked away, shaking his head from left to right as if he didn’t believe a thing I said. Hanggang sa magsiuwian ay suplado itong nakakunot ang noo at hindi nagsasalita. Panaka naka lang itong tumitingin at umiismid sa akin. Problema ba nito?

“Ano? Kamusta? I know that dress will fit! Come out I wanna see!” Si Elisse na sumisigaw sa pinto ng kanyang banyo. I am here inside the bathroom of her bedroom trying out the dress she said she bought for me. I keep on staring in awe as I thought na maganda at sexy ngang tignan ang dress. Ngunit dahil sa hiya at hindi ako sanay ay mabilis akong hindi naging komportable

I am wearing a silver satin backless dress na hanggang hita. The material is too thin and tight due to its lace at the back that emphasize the curves of my body. It’s flowy too kaya maganda ang pagkakalapat nya sa balakang at hita ko

Napabuntong hininga ako at lumabas ng banyo “Seriously, Elisse? Ito ang ipapasuot mo sakin? Sa bar?” With my judging look as she is wearing the same kind of dress with me, only that hers is a velvet black dress na body hugging at backless din “Hindi ba tayo aawayin ng boyfriend mo kung lalabas tayong ganto ang tarasa ha Elise?!”

She smiled ignoring my question “I knew that it looks good on you” talking to herself as she scanned me from head to foot and even pulled my arm to turn me around. I rolled my eyes thinking that I already regret agreeing to this

“Elisse-”

“Oh don’t worry! Amer loves me and he will be there! Isa pa, hindi nya ako pinagbabawalan sa mga damit dahil sabe nya he can fight whoever asshole that might disrespect me” sabe nya at muling bumalik sa harap ko na nagtatalon pa at tila kinikilig

“Look! We are twinning!” Sabi nya at itinabit ang mukha sa akin habang nakatingin sa repleksyon namin sa salamin. Her dress complimented her paper white skin, her string stilettos, her wavy brown hair that is in a neat ponytail, and her signature matte red lipstick and completed her look tonight.

“You should put on make-up! You can wear mine! And I don’t know if this will fit kasi matangkad ka pero alam kong 8.5 itong heels na to. Bago pa ha!” Sabe nya sabay hila ng kahon sa ilalim ng kama nya

I allowed her to put on light make up on my face. One shade eyeshadow just to enhance my eye features and top with mascara for my lashes. I am not that confident to wear a red lipstick so I chose a matte muted nude color.

Amer picked us up and drove us to the bar with his guy friends. Andun nadin sina Jocelyn kasama ang iilang kaklase

“Buti naman at sumama ka Rein, at minsan kang makalabas ng lungga” natatawang sabe ni Amer. Napangiti nalang ako at napailing

“I know right! Magsasayaw tayo mamaya girl at malay mo matake out ka!” kinikilig na sabi naman ni Elisse

“Elisse akala ko ba ihahatid mo ako-”

“Yes! yes of course pero if ever na may makilala ka tonight, you go girl!” she crouched ans whispered to my ear “Baka ito na ang chance mo na madiligan” her last words stunned me as I stared at the crowded dance floor that is being hyped by buzzing R&B music.

Kabanata 11

I down my third shot of what they called tequila and licked the salt at the back of my hand to ease the after taste. Apakatapang naman ng alak na ito. Hindi ko alam kung paanong nakakaya nila itong inumin

Naririnig ko silang naghihiyawan everytime I take a shot as if they are cheering for a basketball game. Sinabi kong hindi ako iinom ngunit mapilit si Elisse. She looked so proud at walang tigil na salin ng salin sa baso ko. Beside her is her boyfriend who is indulging her.

Nasa kabilang table sina Jocelyn at ang iba pang kaklase pero nagaya sila na magsayaw daw mamaya. We are sitting at the right side of the bar on a huge red couch that can accommodate 5 or more people.

“Are you okay? Namumula kana” puna ni Lawrence na nagpakilalang kaklase daw ni Amer.

“Mainit lang ang pakiramdam ko. Ayaw ko nang uminom” nakangusong sabe ko. Nakakatatlong shot palang ako pero parang iba na ang pakiramdam ko

I heard Lawrence chuckled as he tried to close the distance between us. His right arm is placed on my backrest and tried to crouch to whisper on my ear

“I can drive you home if you are drunk. But I think Elisse would still want you guys to party. I want you to enjoy since I heard its your first time” he said brushing his lips on my ear

Hindi ko alam bakit naiilang ako ngunit hindi ko din sya magawang itaboy. Napangiti pa nga ako at naniningkit na tumingin sa kanya

“Thank you. Pero ihahatid ako ni Elisse” I saw him nod at my response, not tearing of his gaze off me

“Common! Drink this and let’s go to the dance floor na!” Si Elisse na nagabot naman sakin ng ibang klase ng alak

“Ano naman to Elisse?” Tingin ko sa parang kulay dilaw na inumin

“Tequila sunrise! Masarap yan! Dali tapos magsayaw tayo!” as she is pushing the shotglass to my mouth. Napailing nalang ni Amer sakanya

“Are you okay Rein? You don’t have to drink if hindi mo na kaya” he said

“Awww lasing kana ba? Kaya pa yan! Sige na last na ito. Tapos sasayaw nalang tayo” mapilit na sabe ni Elisse. Pinagbigyan ko nalang sya at walang pwersang sumunod sakanya ng hilahin nya ako papunta sa gitna ng dance floor

I roam my eyes inside the bar and saw a lot of people. Some are shamelessly making out on their couch, others are smoking e-cigars, dancing at kung ano pa. I smiled as I thought I am getting more mature. First time ko magbar at hindi ko pinagsisihan ang pagaya sakin ni Elisse. Maganda ngang magkaron ako ng ganitong karanansan para naman hindi ako parang ignorante lang sa ibang bagay

Napaangat ang tingin ko sa second floor ng bar and nanlaki ang mata ko ng makita si Rico. Resting his arms on the railing while holding his glass of alcohol on his right hand, he is staring at me darkly. Napabalik man ang tingin ko kay Elisse nang magsimula itong sumayaw sa harap ko ay hindi na magkamayaw ang nararamdaman ko. Lasing na nga siguro ako but why do I feel uncomfortable knowing that he might be watching me too.

“Dance, Rein! Huwag kang tuod. Sayang ang dress mo!” Si Elisse na umiindak sa isang sensual music.

Sinubukan kong sumulyap ulit sa gawi nya at nakitang wala na sya sa pwestong iyon. Napaisip ako na baka guniguni ko lang iyon at dala ng kalasingan, ay napagkamalang sino ang ibang tao.

“Elisse?” Hanap ko sa best friend ng napansing nawala sa dagat ng taong nagsasayawan ang kaibigan. Sinubukan kong lumingon sa upuan namin ngunit wala din doon maging si Amer. I hope they are together

“You look so hot, Rein. This dress looks good on you” malakas man ang music ay di nakatakas ang senswal na komento ng lalaki sa likod ko habang napahawak sya sa magkabilang bewang ko

I am a virgin but I am not a saint. I also watched porn as taught by Elisse. That’s why I wanted to believe that what I am feeling in between my butt cheek is this man’s hard crotch

Umiikot na ang paningin ko ngunit sinubukan pading lingunin ang lalaking gumigiling sa likod ko. It’s Lawrence who’s cheeks are res and looked so drunk. Gwapo si Lawrence, matangkad din ito na di lalampas ng 5’10, may pagkachinito at medyo tisoy rin

“Let’s get out of here, Rein” as he closed the distance between us

“Rein asan kana- oh nevermind” narinig kong sigaw ni Elisse sa malayo. Lalo lang akong nahihilo nang subukang lingunin kung nasan na ito

“Elis-” sinubukan tawag sa kaibigan ngunit nabangga ako ng nagsasayaw sa kaliwa ko kayat lalo akong napadikit kay Lawrence

“Damn. Lasing kana. Let’s go to my car. Para mahimasmasan ka Rein” nakapikit na ang isang mata ko ng subukan nya akong alalayan sa bewang ngunit bago kami makawala sa dagat ng tao ay muli akong nabalya

“Rein-” i heard Lawrence called me before I was about to fall. Shit! Ganito pala ang malasing. Hindi na ako uulit. At least hindi sa ganitong kataaong lugar

Muntik akong maout of balance kung hindi lang ako nasalo ni Lawrence

“Lawrence nahihilo ako-”

“Uhuh. Just what the fuck do you think you are doing?!” he madly roared in my ear covered with strands of hair. Sumabog ang buhok ko sa mukha ko at lalo akong nahirapang makakita

Mahigpit ang hawak nya sa braso ko ngunit marahan naman ang paraan ng paghila nya patungo sa parking space. Sinubukan kong iwaksi ang buhok ko ngunit napabangga lang ako sa likod ni Lawrence

“Ugh. I’m sorry-” muli akong naout of balance

“Tsk. That’s what you get for drinking too much, Rein” I heard a deep yet familiar voice. I squat down holding my knees as I can no longer walk nor see straight. Mukhang masusuka din ata ako

Bago ako tuluyang maduwal ay inalalayan ako ni Lawrence sa may flower pot. At doon ay hindi ko napiligang isuka ang tila alak na ininom ko kanina

I groaned. “Ayaw ko na uminom” naiiyak na sabi ko “Ayaw ko na. Hindi masarap ang lasa”

I heard him sigh while trying to stroke my back. I felt him played with the lace of my dress “This is the last time you are wearing this” He then hand me a handkerchief that I used to wipe my face

“Hmmm. Ambango” nakangiting puri ko

“Let’s get you home” masungit na saad nito

“P-pero paano sina Elis-”

“Tss. Your friend is busy dancing with her man. And you had enough for tonight. Time. To. Go. Home”

Hindi ko na matandaan paano nya ako nasakay sa sasakyan. I inhaled a familiar wood scent and even when my eyes are closed, I can still feel his body heat as he buckled up my seatbelt. Wala sa sariling napalapit ako at bumangga sa tila leeg nya

“Ambango mo, Lawrence..” sabay singhot sa panlalaking pabango nya na nahaluhan ng singaw ng alak. I don’t know why he smelled so familiar

I heard him curse as I tried to press my lips on his neck. Ito na siguro iyon, hindi man ako magustuhan ng bunsong Montecarlo, ay gwapo din naman si Lawrence at naramdaman kong parang may ipagmamalaki. Siya na siguro ang kukuha ng virginity ko.

“Lawrence, can we kiss…” aya ko sakanya at sinubukang inaangat ang namimikit na mata sakanya

Deep set of eyes met mine. His brows are thick and furrowed as he scanned my face. He pursed his lips and I saw him clenched his jaw. He is not Lawrence, he is…

“What the fuck did you say?!” he muttered angrily

I laughed “I-ikaw? Bakit ba hindi mo ako pinapatahimik! Ginugulo mo ang isip ko!” angil ko at turo sa pisngi nya

Lito nya akong tinitigan. I feel so hot and I knew then that alcohol made me do it. I pressed my lips against his. It’s my first time so I don’t know if I am doing it right.

“Baby, this is wrong. You are so drunk. I should get you home-”

Nakapikit akong pilit nginunguso ang labi sakanya hanggang sa naramdaman kong gumanti siya ng halik. He responded with a more passionate kiss. I hold onto the collar of his dress shirt to sustain my balance as I am slowly getting more drunk from his kisses

“Fuck” I heard him curse in between our kisses. He pressed his forehead against mine and tried to stare at me while I tried to reach for his lips for another long passionate kiss

“Hmmm. If my intuition is correct, he was never your crush” he playfully said as his tongue seek an entrance inside my mouth

He grab my hand that’s holding on his collar “It’s me. Not my brother.” his kisses went down to my neck and collar bones

“Ahh-” I let out a soft sensual moan. I cannot think straight. What is this feeling..

“It’s me that you like, Rein.”

Kabanata 12

I woke up at 9 o’clock the next morning with a throbbing headache. Wala akong maalala! I scanned the place at nakitang nasa kwarto ko ako. Agad akong napatingin sa damit ko. Ito padin ang dress na suot ko kagabi. Hindi na nga lang suot ang heels. Paano ako nakauwi?!

Pilit kong inaalala ang nangyari ngunit walang napasok sa utak ko. Paano ako nakauwi?! Hinatid ba ako ni Elisse?

Narinig kong tumunog ang cellphone ko. Masakit man ang ulo ay pilit kong ipinaling ito sa bedside table kung saan nandun ang phone at ang sling bag ko.

Elisse is calling. I answered the phone and she immediately took the soul out of my body

“YOU BITCH! ANO NA NANGYARI SAYO?! NAGALALA AKO!!” ani nito na tila babasagin ang eardrums ko. Nilayo ko ito pansamantala

“Elisse. Anong oras tayo umuwi?” paos kong sabi

“Huh? Hindi ko alam sayo! I was dancing with Amer when I noticed you were gone. Amer found Lawrence but he is not with you! Ha! Sino ang kasama mo?! Pinuyat mo ako sa pag-aalala at muntik na ako magpablotter dahil sarado ang dorm mo!” ratrat naman ng best friend ko

“Kung hindi lang ako inalo ni Amer ay mukhang mamamatay ako ng maaga. Where were you? Sino yung lalaking kasama mo?!”

“Huh?” ako naman na naguguluhan. “Elisse masakit ang ulo ko. Si-sinong lalaki?” litong tanong ko

I heard her sigh. “I must be happy that it’s your first time getting hangover from last night’s drink. But who are you with Rein? I called you many times last night! Lalaki ang sumagot ng huling tawag ko! Ihahatid ka daw niya! Ni hindi ko alam kung saan! Wala akong susi ng dorm mo!” tunog nagaalala ni Elisse

Napaisip ako habang nakapikit ang isang mata. Pilit inaalala ang nangyari ngunit walang napasok sa utak ko.

“Nandito ako sa dorm ko Elisse, suot ko padin ang dress kagabi. Pero wala talaga akong malala”

“Haay diyos ko buti nalang! Pinag-alala mo ako! I’m sorry I am not with you. I let you enjoyed your first clubbing experience and I saw you dancing with Lawrence! You were smiling! I thought you would like him kaya hinayaan kita! Kung alam ko lang na ganito, di na sana kita nilubayan!”

“T-thank you, Elisse. Pero mukhang okay naman ako. H-hindi ko lang talaga alam pano ako nakauwi” mataas na ang sinag ng araw sa labas ngunit di naman mainit dahil sa electric fan. Napahawak ako sa ulo ko. I need to do something with this headache

“Ikaw ha! Sino yun! Narinig ko ang boses, ang gwapo!!!” tili nitong nanguusyoso “I heard from Amer that Lawrence has his eyes for you. Nakikita ka niya sa mga pinopost ko, but if you happened to meet someone last night, sino? Nagjugjugan ba kayo?” oh my god….

Sino iyon? At at panong.. anong nangyari? Anong ginawa ko? Fuck! Bakit ba wala akong maalala

“Hindi ko alam Elisse at hindi ko nga maala-”

“Tignan mo ang pwet mo! Ano masakit ba? Anong pakiramdam mo?” sunod sunod na tanong nito. Hay

“Hmmm okay naman ako. Wala akong nararamdamang kakaiba bukod sa sobrang sakit ng ulo ko. Ugh!” Napatungo na ako at balak pang mahiga

“Weird. So you didn’t have sex? Eh sino iyon? Dimo kilala?” she probed

“Aalalahanin ko. Pero matutulog nalang muna ako. Mamaya kana tumawag Elisse”

“Oh okay. Sige uminom ka ng madaming tubig. Malamig Rein! Thank goodness you are safe” sabi nya sa sarili at binaba ang tawag. Doon ay nakita kong apakadami nga nitong missed calls at texts kagabi

“Rein, where you?”

“Te? San ka? Wala ka sa cr?”

“Rein! Asan ka? Andito kami sa labas ng bar! Hindi ka namin mahanap and Lawrence says he lost you sa crowd kanina! What happened? Im worried!”

“Take care! Sino iyan? Ichika mo sakin!” her last message sent last one thirty in the morning

Pilit kong bumangon at binuksan ang pinto ng mini ref ng dorm. Kumuha ako ng pitsel at halos maubos ko ang laman. Totoo ngang nakakaginhawa kahit papano ng pakiramdam na uminom ng malamig na tubig.

I went to the bathroom and stared at my reflection in the mirror. I looked haggard. Kumalat ang mascara sa ilalim ng mata ko and I have a lipstick smudge. What happened, Rein?

Napahimas ako sa pwet at balakang ko. Wala ngang masakit at hindi ako hirap maglakad. Sabi nila ay ganun daw kapag first time. So.. virgin padin ako?

Naghilamos ako at nagsipilyo. Wala akong gana kumain kaya humiga ako ulit at muling nakatulog.

Tanghali na nang muli akong magising. Ramdam ko na ang pagkalam ng aking sikmura. Nawala din sa isip kong papasok nga pala dapat ako ngayon sa trabaho.

I checked my messages and I got 2 left unread. One was from Ms. Grace asking me if I can come to work today. I immediately responded apologizing for the tardiness. Bibilisan ko nalang para makaabot ako bago magalas dos. Normally, hanggang alas syete lang ako tuwing weekends. Mukhang mageextend ako hanggang alas nwebe ngayon

I checked another unread message from an unknown number. Sino naman kaya ito?

“How are you feeling?” sabi sa text.

Wala naman ako masyadong kaibigan kaya mga katrabaho, si Elisse, at mga tagaampunan lang ang may alam ng number ko. Hindi ko din natatandaang ibinigay ko ito sa kung sino kagabi

A memory flashed my mind when I was dancing sensually with Lawrence, Amer’s friend.

Shit! Ginawa ko yon?! Hindi kaya siya ang nagtext na ito?

I typed in a reply, “Im good. Who is this?” Hindi ko maalalang hiningi ni Lawrence ang number ko kagabi. Sinusubukan ko pang alalahanin ang iba pang detalye

Umiinom kami at hindi ko gusto ko ang lasa ng alak. Kinaladkad ako ni Elisse patungong dance floor. Tapos… blangko na ang iba. Ugh!

Saktong magaalas dos ng hapon ng makarating ako sa coffee shop. Humihilab padin ang sakit ng ulo ko dagdag pa ang mainit na panahon ngunit tila kakayanin ko naman. I immediately went inside the kitchen and greet Bea and Alex who are eating snacks. Medyo maluwag ang cafe, wala masyadong tao.

“Akala ko hindi kana papasok, ganda” bati naman ni Alex sakin. Simple naman akong ngumiti

Magaalas kwatro ng sunod sunod na nagpasukan ang mga customers kaya naging abala kami muli. Nagmmop ako sa bandang gilid malapit sa pinto ng marinig kong bumukas ako. I tried to face the customer for a greeting

“Good afternoon! Welco-” natigilan ako sa sinabi when I saw Rico’s bored yet menacing gaze. He is wearing a dark blue Berluti polo shirt tucked in his black trousers sporting a classic Adidas footwear.

I tried to compose myself to complete the greeting but he already walked passed me to sit on his usual spot. Madalas din siyang pumipila sa counter ngunit kung ganitong maraming tao, nagiintay nalang syang lapitan ng staff para makuha ang order

“Rein, ikaw na bahala na sa order ni Sir. Ano na riyan” ani Erika na naglinis ng bagong nabakanteng mesa sa bandang gitna ng shop.

Madalas napapag-usapan nina Alex ang pagiging regular ng panganay na Montecarlo. They seemed not to mind though as we gained more sales the past month dahil mas dumarami ang customers namin. Mapababae o bading na tila inaabangan ang oras nang pagdating niya.

Its just me who is bothered everytime I see him at my workplace. Hindi naman high-end ang coffee shop namin, alam kong may starbucks din downtown ngunit hindi ko alam kung bakit dito nya palagiang gusto pumunta. Ilang metro ang layo sa MECS.

I went to his table without returning his stare. I hand out my notepad to scribble his usual order. “G-good afternoon, sir. W-what’s your order?” ani ko na nakafocus sa notepad at hawak na lapis

I heard no response which made me look up to him. His crystal gaze seems to scream dominance and warmth.

“How are you feeling?” He asked. Nangunot ang noo ko

“S-sir?”

He sighed “The usual. Americano and french toast” ani nito at bumaling na sa bukas na macbook at seryosong nagtipa

“Noted. Is that all sir?” I saw him nod that permits me to exit and gave the order to Bea.

Nasa counter ako nang magring ang call bell tanda na okay na ang kape.

“That would be two hundred fifty pesos ma’am” the woman sporting a body hugging dress hand me her card to charge her for the coffee. I heard her friend whispered in her ear

“Ang swerte natin! Nandito pa siya” kinikilig na bulong nito at panaka nakang lingon sa pwesto kung nasan ang panganay ng Montecarlo

Gustong umikot ng mata ko sa halos pare parehong senaryo na nakikita ko sa trabaho. Kung hindi maguunahan sa lamesang katabi sa kay Rico, ay magpapadaan daan naman ang mga babae sa harap ng mesa nya patungo kunwari sa restroom ng cafe.

“1 americano and french toast” Bea called as she rang the bell. I saw Carla took the tray and went straight to Rico’s table. I immediately look away before he can even found my eyes. Napatingin nalang ako sa dalawang babaeng bagong dating na umupo mismo sa harap na mesa katabi niya

Pagod na pagod ako ng matapos ang shift. Alas otso imedya ng gabi nang ilagay ko ang closed signboard sa pintuan para makapagsimula nang maglinis. Naunang umuwi sina Bea at Erika habang kami naman ni Alex ang natira.

Nagaayos ako ng mga upuan habang kakatapos nya lang magsara sa likod.

“Tara na?” Nakangiting aya nito sakin. Minsan talaga ang maaga kaming nakakapagout kapag wala nang customer sa gabi at wala maagang natapos sa paglilinis. Wala ngayon si Ms. Grace dahil narin sa birthday ng kanyang pamangkin

Hinatid ako ni Alex sa may terminal at parehas kaming sumakay sa magkaibang jeep.

“Ingat ka, Rein” ngumiti ako dito at nagpasalamat

“Ingat Alex! Thanks for today!”

Pasado alas nwebe na ng nakauwi ako ng dorm. Paakyat nako ng kwarto ng may isa nanamang scenario na nagflash sa utak ko. Napatigil ako sa paghawak ng doorknob sa naalala

“Lawrence, can we kiss…”

“Baby, this is wrong. You are so drunk. I should get you home-”

Nakapikit akong nakikipaghalikan sa bulto ng lalaking hindi ko maaninag ang mukha. Shit!

“Oh my god” mahinang bulong ko at napahawak sa sentido. Nakakahiya! Sa sobrang kalasingan ay nakipaghalikan ako kay Lawrence?! Ano ang sunod na nangyari? Bakit sabi ni Elisse ay hindi naman siya ang kasama kong umuwi?

Matamlay at may pagsisisi sa ginawa ay sinsuksok ko na ang susi para maunlock ang kwarto ng magring ang phone ko. It’s from an unknown number.

I hesitated but still agreed to answer the call

“H-hello?” But no one responded on the other line

I dropped my bag on my study table and turned on the lights.

“Hello? S-sino po sila?” ulit ko nang sinarado ang pinto ng kwarto.

I heard a sigh “This.. this is Rico. Are you home?”

Kabanata 13

Tila umurong ang dila ko at hindi ako makasagot sa tanong nyang humalo sa sariling tanong sa isipan.

Paano nya nakuha ang numero ko?

Bakit sya tatawag alas nwebe pasado ng gabi?

Ano naman sakanya kung nakauwi na ako o hindi?

Aaminin kong sa madalas naming nagiging tinginan ay tila nagkakaroon ng kami ng maliit na ugnayan. At sa tuwing magkakaroon ng maliit na pag-uusap ay naghuhuramentado ang puso ko.

But this.. him calling to check on me was beyond my imagination.

“A-ah yes sir. Kadadating ko lang po”

He let out another sigh “Can we drop the formalities, Rein?”

Nalaglag ang panga ko. “Ahm…” hindi makaisip ng isasagot “bakit nga pala.. bakit po kayo tumawag?”

“Can I come up to your room?”

Ano daw?! Ramdam na ramdam ko ang pagpula ng mukha ko dahil na rin sa mainit na nararamdaman. Para akong tinatakasan ng ulirat sa huli nyang sinabi. What are you doing, Mr. Montercarlo?

“Huh? Bakit po sir?!” gulat at natatarantang sagot ko. Napaikot ang tingin ko sa kabuuan ng kwarto at narealize na malinis naman ito at hindi makalat. Maimis ding nakapirmi ang mga gamit sa bedside table at hihiga ka nalang sa maayos na kama

Then it hit me. Why am I this conscious? He just asked and I can always turn it down. Am I even thinking of letting him into my room? Why?

“I brought you dinner from a restaurant downtown. Naisip kong baka hindi kapa kumakain. So.. Can I?”

Saka ko lang narealize na nakalimutan ko ngang kumain ng hapunan. Napahawak ako siya tiyan ng maramdaman ang gutom.

“Ah uhh-”

“I’m sorry for meddling with your plans tonight. I just thought that you might-” sya naman ang naputol ko

“Okay… lang. Okay lang sir” pilit na kinakalma ang sarili

“Alright. Please wait for me.” and he dropped the call.

Ilang sandali pa nga ay narinig ko ang mahinang katok sa pintuan. Agad akong lumabas ng banyo matapos magmadaling maghilamos at pilit gawing presentable ang sarili. Wala na akong panahong magpalit kaya ang suot ko kanina sa shop ang suot ko padin ngayon. Di naman ako nanlimahid sa pawis at hindi naman ako mabaho kaya siguro ay okay na ito

I opened the door and immediately met his intense gaze. He licked his lips when his eyes then went down to stare at mine, down to my clothes.

“I just thought about you might not be having dinner yet. But if you already did-”

“H-hindi pa. Pasok ka. Sir.” pinipirming sabi ko at niluwagan ang bukas ng pinto para magbigay daan

What surprised me is he tried to removed his shoes. Something that shows the heirs of Montecarlo family are just like normal people, and were taught with good manners.

“O-okay na po yan sir. H-hindi rin naman ako nakapaglinis. Pasensya na po sa kwarto ko” pagsisinungaling at pilit na pinapapasok sya nang hindi inaabala ang sariling maghubad pa ng sapatos

He came in and scanned the bits of my room. He placed the paper bag on top of my two-seater dining table, and turned back to face me.

Maliit lang at isang square na kwarto ang inuupahan ko. Pagpasok mo ay nasa kaliwang bahagi ang study table ko malapit sa bintana. Sa dulo naman noon ay ang cabinet para sa damit. Sa gitnang bahagi ay ang aking single bed. Sa tapat naman ng single bed kahanay ng pinto ay ang pangdalawang tao na lamesa. Sa dulong bahagi ng kwarto ay ang mini ref, at lababo. Sa kanan naman ay ang pinto para sa banyo.

“Thank you, for inviting me. And Rico please.. I am not comfortable with you addressing me so formally.” well the feeling is mutual. I am also uncomfortable with what you are doing to me. I am even much more uncomfortable right now, kind sir.

“Ahm. Salamat nga pala.. R-Rico at nagabala kapa sa pagbili ng pagkain. Nawala din nga sa isip ko sa pagod at labis na kagustuhang magpahinga” pagpapaunlak sa gusto nya pagkat hindi ko ata makakaya kung sakaling suyuin o pilitin nya ako para lang tawagin sya sa kanyang pangalan

He stared at me. As if he is communicating with his eyes. Concern is evident from it before he replied. “I will leave after dinner. I just want to make sure you will get to eat something before you sleep. May I sit?”

“S-sure. Sige po please! Pasensya na kayo sa kwarto ko..”

“Hmmmm. Your room is neat and cozy. I like it” he complimented and stare at my eyes again as if he is done and will just look into my eyes

“Ah salamat nga pala ulit sa pagkain. Nag-abala pa po kayo. A-ayusin ko lang” kuha ko sa bag at turo sa kusina. Hindi ko na inintay na sumagot sya at dali dali akong kumuha ng pinggan at kubyertos. Maingat kong inilabas ang pagkaing binili niya. It was a take out from a high-end restaurant in the commercial building just near their company. Tanda ko ang pangalan at minsan na akong nakapunta doon ng inaya ako ni Elisse na magovernight sa hotel nila.

I saw rice meals good for 2 persons. Dito din siya kakain. Ang bastos nga naman kung isiping ako nalang magisa ang kakain matapos nyang mag-abala na bumili nito para sakin. Siguro ay dapat iexpect ko na na maaring dito din sya kakain. Inilagay ko ang kanin at ang roast beef sa magkabilang pinggan. Meron ding mashed potatoes, and chicken lollipops. Bumalik ako at isa isang hinain sa munting mesa ang pagkain. Naglagay din ako ng kutsara at tinidor at naglabas ng pitsel para naman sa tubig.

Napatitig ako sa mesa matapos maghain as wild thoughts are continuously running through my mind. We are going to eat dinner. We are having dinner! In my room! Siya at si Elisse palang ang nakakapunta ng apartment ko!

“Please have a seat. Let’s eat so you can rest after.” Pagaanyaya niya. Napahawak naman ako sa bibig ko at saka unti unting umupo sa mesa katapat niya. Nakapaghugas na ako ng kamay kanina bago bumalik sa mesa para sa tubig. Agad nagtama ang aming tingin sa pagupo ko

“I hope I’m not making you uncomfortable by barging into your room late at night for this” he lowly chuckled and picked up the spoon and fork to start eating.

I thought of doing the same as I don’t know what to respond. This is new to me. This strange feeling I am feeling whenever he is around me is something that I don’t fully understand. Or maybe I do understand.. it’s just that I find it too hard to accept.

Nabitin ang pagsubo ko sa isa nanaman nyang tanong

“Am I? Am I making you uncomfortable?” yes

Yes! But I don’t know why I can’t say it. And I don’t know either why I kind of like having these interactions with you

Nahihiya kong inikom ang ibig ko at muling ibinaba ang kutsara. I cleared my throat before I get to answer his question “Hindi naman. K-kain na po tayo”

“Yes. Yes, please. Sorry for being rude with my questions. Please dig in”

Tahimik kaming kumakain kahit na may munting sulyap mula sa isat-isa. Naiilang man ay mas nangibabaw ang gutom at naging panay panay ang subo ko. Pagkatapos maubos ang roast beef ay sinubukan ko naman ang chicken lollipop at napagtantong masarap din ito. Ito ang oorderin ko kapag inaya ako ulit ni Elisse na kumain doon!

“I hope you liked the food. How was it?” he said trying to open another topic.

Muntik akong masamid sa gulat kaya napainom ako ng tubig. Tila lalo lang akong kinabahan dahil halos panoorin niya ang bawat galaw ko.

I cleared my throat for another response. “Yes. You don’t have to but thanks again for bringing me dinner”

He manly chuckled before looking at me

“You said your thanks too much. I’m happy you liked it. We can try it again next time”

Next time? Meron pang next time?

Hindi ko maikom ang bibig ko at napatitig din sa malalim niyang mata

“You’re welcome, Rein” he said and gave me a sweet smile, eyes never left mine

Ako na ang unang pumutol at tumungo para subukang kumain ulit. Sinubukan ko naman ang mashed potatoes habang siya ay nakita kong nagdip ng chicken lollipop sa sauce.

Patapos na kami ng magring ang telepono niya. Our eyes locked again and I saw irritation from it. He took the phone and looked at the one who is calling

“May I take this call?” him asking for permission. I just simply nodded and continue feasting on my mashed potato so that I wont look like I am eavesdropping from his conversation.

“Yes?”

“I already have my dinner. I’m not going home tonight”

“Send it on my email. I’ll review it later”

“None of your business!” he abruptly said and ended the call. Tila napatalon naman ako sa takot at gulat at muling napatingin sakanya

Nakita ko ang pagbuntong hininga niya bago muling inangat ang tingin sakin.

“I’m sorry. It was a call from home.”

“It’s okay. Sorry kung naabala kita. Hinahanap kana ata sa inyo-”

“Please pay no attention to it. Besides, I have a condo downtown. Hindi ako saamin umuuwi. Minsan lang.”

“Ahh. Okay” sagot ko. Hindi pala siya umuuwi. May kasama ba siya sa condo niya?

“Ako lang mag-isa sa condo ko. I had it a couple of months ago” sagot niya na tila nababasa ang iniisip ko

“Ahh. Okay. Thanks for uh- letting me know” hilaw na tawang sagot ko

Ilang saglit pa ay nagpasiya na kaming magligpit. Tinago nalang ang sobrang pagkain para bukas. Naghuhugas ako ng pinggan habang nakaupo siya at nagpapahinga. Minsan din ay naririnig kong may kausap siya sa phone mula sa opisina o di kaya ay sa bahay nila

Bumalik ako ng matapos sa paghuhugas. Pinupunas ko ang basang kamay sa pwet ng magtama ang aming tingin.

“Ah.. gabi na. Baka may lakad kapa o hinahanap kana sa inyo” naiilang sa sabi ko. Tapos na kami kumain ngunit andito pa siya. Hindi ko alam kung may iniintay siya o may iba palang lakad

“Uuwi ako pagkatapos nito Rein. Ako lang. Sa condo ko. Wala na akong ibang pupuntahan” he said as if assuring me while he stood up at looked at me. He is so tall and muscular. His built and intimidating aura makes the women drool over him. His dark and expressive eyes. His lips.. are not too full yet flushed. But I know its soft from the looks of it. Makinis din ito at hindi nagbabalat

His moreno complexion suits him well. Kaibahan sa kapatid na tisoy at singkit. Na lumalabas ang dimples kapag ngumingiti. He is always serious and seem to find it hard to smile.

I nervously laughed. “Ah. Sige ah maliligo na sana ako para makatulog na din. Salamat ulit”

“Can I stay here for a while? I just want make sure you are okay before I go. I will tuck you to bed”

“Ahm. Eh” hindi alam ang isasagot. Hinayaan ko nalang siya sa gusto niya dahil hindi ko rin naman alam paano siya itataboy pauwi

“S-sige. Ikaw ang bahala. Maliligo nako” at tumungo sa cabinet para kumuha ng pantulog at kinuha ko din ang twalyang nakahanger.

Wala pang trenta minutos ay natapos ako. Buti nalang at nakapagisip pa ako ng matino at kumuha ng damit para sa loob na magbihis. Hindi ata kakayanin ng puso ko ang hiya kung lalabas akong nakatapis lang ng twalya.

Lumabas akong may towel sa ulo at pilit pinapatuyo ang buhok. Nakita ko siyang nakaupo na sa bandang paanan ng kama ko. Agad na tumungo ang tingin niya sa mata ko na tila inaantay akong matapos. Medyo nagulat man sa pwesto niya ay lumakad lang ako sa may lababo para kumuha ng malinis na baso saka kumuha ng tubig galing sa ref. Uminom ako ng hormones bago nagpasyang humarap sakanya.

“Ah tapos nako” sabi ko at pinagmamasdan ang daliri ko sa paa

“Uhuh. I can see that” my heart is beating so fast. I looked up to him and met his comforting stare. Medyo humilig sya ng konti sa isang brasong nakadantay sa kama

“Come here” he instructed tapping the bed. And I walked to him like a purring cat

Nahihiya man ay umupo ako sa kama medyo malayo sa kanya. Nagpokus ako sa pagpapatuyo ng buhok ko. Hindi paba siya uuwi?

He closed the distance between us that startled me. Agad akong napatingin sakanya. Napabuntong hininga ako at binaba ang towel

Napatitig ako sa kawalan sa dami ng tanong sa isip ko. Bakit nga ba kami may ganito? At pano kami umabot sa sitwasyong ganito? Never kong nakwento kay Elisse ang mga interaksyon naming dalawa. Minsan ay nagtatanong siya dahil usap usapan sa eskwela ang madalas na pagkakakita sakanyang umiinom ng kape sa coffee shop malapit sa SVU. Kami ang pinakaunang coffee shop na makikita sa gilid pagkalabas mo ng university. Pero kailanman ay hindi ko nakwento sakanya ito. Ang titigan, ang maliit na pag-uusap, yung sa ampunan. At kung.. paanong laging mabilis ang tibok ng puso ko pag nakikita siya

“What’s on your mind?” Napabalikwas ako at napabaling sakanya

“May tanong ako” hindi makatingin ng diretso. Tinuon ko ang tingin sa polo niyang bukas ang ilang butones na nagpapakita ng dibdib niyang may manipis na balahibo

“Mmhmm? What do you want to know?” I can sense that he is staring at me and trying to bend over to meet my eyes but I didn’t. I couldn’t ask him straight so I just keep on staring at his neck and slightly exposed chest

“Paanong.. paano mo nakuha ang numero ko?”

He sighed. “Last night. I dialed my number on your phone”

“Huh?” Litong tanong ko na nagpaangat ng tingin ko sakanya. Relief was in his eyes and when I finally looked up to him.

“I uhh. I sent you home last night. That’s why I know where you live”

He what?

So siya ang kasama ko kagabi? Siya ang nakausap ni Elisse sa cellphone? Pero paano? Nandun din ba siya sa bar kagabi? Paano niya ako nakita. At bakit niya ako kailangan ihatid?

“You were so drunk you couldn’t even walk straight. Please, only drink what you can tolerate next time.”

Sinubukan kong ibuka ang bibig ko para sa isa pang tanong ngunit agad niya akong naputol

“And I don’t like the dress you were wearing last night. Halos makita ang kaluluwa mo sa pagyuko mo. Kung maglalasing ka at hindi makokontrol ang sarili, hindi ka dapat nagsusuot ng ganon” tila tumataas ang boses niyang pinagsasabihan ako

“First time ko sa bar. At first time ko din uminom. H-hindi na ako uulit” depensa ko. Bakit ko ba kailangan magpaliwanag dito?

“Better be.” he said as his eyes get a bit frustrated.

“You should sleep. I’ll go” sabi niya at naghahanda ng tumayo nang magsalita ako

“May tanong pa.. ako” pahabol ko sakanya na napalingon sakin. He smirked and tried to look at my bed

“We can park the answers to your questions, baby. For now, you must rest. It’s late” he said dismissing my questions.

What.. what did he just call me?

“Come on. I’ll tuck you in” sabi niya sabay lapit sakin ay inagaw ang tuwalya at binalik sa pinagsasabitan ko nito. My hair is slightly dump but I tried to unfold my blanket and lay my head down to the pillow.

He crouched to make eye-level contact with me. I turned my face to my left to meet his eyes

“Thanks, for having dinner with me. Good night. I’ll see you tomorrow.” he said and advanced to plant a soft kiss on my forehead. I inhaled his familiar manly scent that made me close my eyes.

He stared back at me and stood up. He started walking through the door to leave. He opened the door and tried to lock if from the back. He faced me before turning the lights off.

I swear my face is so red right now because of the kiss. Words wont even come out even when I tried to open my mouth so I ended up pursing my lips..

“Sleep well, Rein. I’ll text you when I get home” he sweetly said sporting a sweet and gentle smile before turning off the lights and closing the door of my apartment.

Naestatwa ako sa kinahihigaan at hindi na nakatayo pa para idouble lock ang pinto. Napatingin ako sa kisame at napahawak sa noo ko.

What did just happen?

Kabanata 14

“Im home.”

Yun ang text na nareceive ko mga alas onse ng gabi. Halos pinuyat ako ng pagiisip kaya para akong lulong sa droga nang gumising magaalas nwebe ng umaga kinabukasan.

Pakiramdam ko ay pagod na pagod ang katawan ko buong linggong ito. Sunday at ito talaga ang rest day ko. Hindi muna ako lalabas at mas gusto kong mahiga nalang maghapon

Natatakot din akong kunin ang phone ko para tignan ang mga notification. Hindi ko pa naabsorb ang lahat ng nangyari. Paano ko siya pakikitunguhan ngayon matapos ng nangyari kagabi?

Sobra akong naguguluhan. At ang nagpapagulo sa akin ay kung paanong ganun nalang ang reaksyon ko sakanya. Nag-echo sa isipan ang sinabe saakin ni Elisse noon

Kung talagang si Raymond ang gusto ko, ano naman tong nararamdaman ko sa kay Rico?

Ano naman kung dalhan nya ako ng pagkain at ihatid pauwi galing sa bar. Likas naman na mabait ang pamilya Montecarlo kaya bakit ano at tila husto ang pagbibigay ko ng malisya roon?

Hindi nga ba?

Normal pabang matuturing ang ginagawa niya gayong di naman kami magkaano ano?

He said we will meet again and we actually did. He sent me a text around 8 o’clock in the evening asking if I already had my dinner. I almost ignored it but then he called instead to confirm. An hour have passed and he came to my apartment for another.. dinner. He said he was in Manila so he wasn’t able to text and check on me the entire day. Not that I mind. Of course I don’t! But why does he even have to check on me?

We just ate in silence as I am scared to start a conversation. I said I have questions but I don’t even know where to begin after what happened last night. I guess he felt that I am guarded that’s why he too didn’t even said a thing.

“Ugh. I hate Mondays.” Elisse na sinubsob ang mukha sa kanyang desk animo matutulog nalang sa unang araw ng linggo.

She crossed her arms on her desk and faced me sitting on her left. A smirk was obviously plastered on her face

“Hmmm. Someone got laid” tukso niya sakin

“Tumigil ka Elisse. Wala nang nangyari. Nalasing ako. H-hindi na ako uulit” sabe ko habang inilalabas ang binder and opened my pink filler for the first period. Magbabasa nalang muna ako ng discussion last week ang items for this week habang wala pa ang prof

“Busy busyhan! Che! I don’t mind if you want to keep it a secret, Rein. I am just.. happy! Finally! You get to experience life outside work and school.” Sabe nito ang umayos ng upo

Alas syete singko na at mukang malelate si Mr. Almendrala. Everyone is busy chitchatting and talking about their weekend. Nasa likod banda sina Jocelyn na pinaguusapan ang nakaraang gimik

“I told you! I saw Enrico last Friday! I even said hi and asked for a picture but he politely declined. Maybe he was with a girl.” narinig kong sabi ni Cristine. Did she what now?

“Oh yeah! I saw him too but I think he was alone. Nakita kong lumabas din naman siya agad. Parang di nagtagal” dugtong naman ni Aya

“Girlfriend? I don’t think so. Wala siyang kasama sa last function nila balita ko. Why didn’t you even tell me? Sana ay nakapagpapicture ako! Sa kanilang magkapatid, siya ang gusto ko! I even told mommy to ask tita Fely if he is single, and if there’s a chance we can meet in one of their family events!” Sabi naman ni Jocelyn

Nanigas ako sa upuan ko. So he was really there. Para namang diko alam kung makareact ako ng ganito. E hinatid ka nga pauwi, diba Rein?

Patuloy ang usap nila sa likod patungkol sa panganay ng Montecarlo. Kung paanong kilala itong playboy kumpara sa bunsong kapatid. Magkagayon man ay hindi parin natitinag ang mga nagkakagusto sakanya

We are on our second period when a vivid scene flashed on my mind

“I-ikaw? Bakit ba hindi mo ako pinapatahimik! Ginugulo mo ang isip ko!” I was in a familiar car. Talking to.. Rico

He was wearing a fitted white polo. 3 of his buttons are loose flashing his carpeted chest. I remember sniffing his manly scent mixed with liquor.

I then started kissing him. He didn’t respond at first but eventually shifted his weight to deepened the kiss.

“Hmmm. If my intuition is correct, he was never your crush” he said as I was getting more drunk with his kisses

“It’s me. Not my brother.”

“It’s me that you like, Rein.”

Nalaglag ko ang ballpen na lumikha ng ingay sa tahimik na classroom

“It’s me that you like, Rein.” it echoed it my mind.

“Fuck” I let out a soft curse. Napahawak ako sa kanang sentido ko

“Is something wrong, Ms. Silverio?”

“Are you okay?” mahinang bulong ni Elisse sa gilid ko

“N-nothing Ms. Castro. I’m sorry” sabi ko nang matauhan sa naalala

Masungit itong umismid at tumalikod para ipagpatuloy ang sinusulat sa white board.

What the fuck was that?

Was that a memory? Was that true?

I knew Rico sent me home that night. But I didn’t know that we also.. made out on his car. He didn’t even mention anything about it. Is my mind playing with me? Am I lusting too hard with his gentle gestures that makes me think of that? Dahil ba sa dalawang dinner na pinagsaluhan ay kung ano ano na ang iniisip ko?

Nahihibang nako para isiping may ganung nangyari sa amin. Ngunit paano nga kung totoong memorya ko iyon at hindi gawa ng malikot kong isip?

Lunch break namin at iyon parin ang bumabagabag sa isip ko. Hindi na ata ako makakafocus sa klase buong araw. Then I realized I am going to work after school so I might see him there! God! I don’t even know how can I face him after what I have remembered.

“Boom tulaley ang akla! Are you okay?” panguusyoso ni Elisse habang nasa cafeteria kami ng school at kumakain

“Ano bang nangyari? Para kang nakakita ng multo kanina.” I don’t even know what to say. I don’t even know if I can even tell a soul of what happened between us, for the very thought of me telling Elisse that Rico and I kissed, will bring me to my own grave.

Knowing her I know that she will support me all the way. It’s just that I don’t think I can answer her questions out of curiosity after hearing what happened.

“Wala iyon. Wag mo pansinin” trying to dismiss her question

“Whatevs. Napag-isipan mo naba kung saan mago-OJT? I told you, you don’t have to find another company when you can have your internship in our hotel downtown as an HR assistant.” Paalala nito. Sa umaga lang kami magkaklase ngayong araw kaya grabe ang pangungulit niya sa akin.

“I still don’t know, Elisse. Please don’t be offended. It’s a big honor for me to have my job experience in your hotel but I want to do this on my own. In my own capacity. Not with the help of anyone. Somehow it makes me feel fulfilled as I want to be independent.” paliwanag ko. I saw her genuinely smiled.

“None taken! I totally understand. It’s just that, don’t you think you are taking it the wrong way? Hindi ba at mukhang ako ang magttake advantage kung magkagayon nga? You are running for a latin honor at kung maginternship ka samin, there’s a high chance of you being absorbed after graduation! Our company will benefit to have an employee like you. That’s why hahaha” kinikilig na sabi nito habang kumakain at katext ang jowa niya sa isang kamay

Ang totoo niyan ay napakalaking opportunity ang sinasabe ni Elisse. Ngunit bata pa lang, ay pangarap ko nang magtrabaho sa MECS. Minsan ko na itong nabanggit sakanya at tila ginhawa sa akin na hindi niya ito naisisingit sa usaping ito.

Pero ngayon, matapos ng ilang pagkikita at paguusap ng panganay na anak ng pamilya ay hindi ko na ata kayang ipagpatuloy ang pangarap na iyon. Mas maganda pa nga siguro na magOJT sa ibang kompanya, o kung di man palarin, ay sa hotel na nga lang ni Elisse.

Natapos akong kumain at akmang tatakpan ko ang lunch box ng magnotify ang phone ko. Nagkatinginan kami ni Elisse at kunot noo siyang napasulyap sa telepono ko

“Who are you texting?” Namumuwalang sabi nito. Hays

“Uhh.. n-nag expire lang ang load k-ko” I saw Rico texted asking if I already ate my lunch.

“Uh-huh. Nagpapaload. So sino nga ang katext?” Pang-uuyang tanong nito at humilig pa palapit sakin para subukang dungawin ang phone ko. Agad ko itong nilock at pataob na ipinatong sa mesa.

“Na-nangamusta lang ako sa ampunan Elisse. Wala naman akong kausap alam mo iyan” pangungumbinsi ko. Hindi ko din alam paanong tila hindi pa ako handang malaman niya ang maliit na ugnayan namin ng panganay ng Montecarlo.

Naniningkit ang mata nito ngunit tila naniwala naman sa sinagot ko. Bumalik ito sa pagkain at tinuon ang atensyon sa sariling telepono.

I swiftly sent my response before Elisse could even notice.

“Yes. Ikaw?” I’ll be lying if I say that he will not be replying kaya minabuti kong isilent ang phone ko para di na umagaw ng atensyon.

Naramdaman kong nagvibrate ito sa pagitan ng hita ko at nakita ang mabilis niyang pagreply

“Hmmm. That’s good. Though, I wish we could eat our lunch together” sabi nito at sinamahan pa ng tila nalulungkot na emoji

Hindi ko alam kung bakit ngunit napangiti ako sa nabasa. Naisip kong muli ang naalala ko kanina. Sinabi niyang siya ang gusto ko at hindi si Raymond. Could it be? How did he even know that?

I know that I have a crush on Raymond for years now. But with Rico, this.. this is different. Something that I never felt with Raymond before. Even with our small talks.

Or siguro nga dahil bata pa ako noon, kaya di ko pa ganung naiintindihan ang nararamdaman. Pero ang sa ngayon, tila mahirap ignorahin na tila may nararamdaman nga ako para sa panganay na anak ni Don Ramon.

“Hmmm. May good news siguro si Lola Flora, yeah?” Nakataas na kilay na sabi ni Elisse habang pinaglalaruan ang kutsara

Hindi ko parin matago ang ngiti kaya napailing nalang ako. Hay, what will I do

“You know that I will support you in anything, Rein. But as your best friend, I am hoping that I will be the first one to know.. whatever that is” she smirked.

Nagsimula na siyang magligpit ng kalat at naghahanda ng umalis. “I’ll go. I have a class in 10, I’ll see you after school, yes?” she said then crouched to kiss my cheek.

“Take care biatch!” Kumakaway na sabi nito at maarteng tinapon ang paper plate and disposable utensils sa basurahan.

Kabanata 15

“Whooo! Gosh finally we are done with this semester! I am so excited sa getaway trip niyo! I’ll definitely join you guys because deserve ko ng break sa studies ugh!” maarte at may ginhawang sabi ni Elisse

Maging ako man ay natutuwa na nakaraos ang finals. Kampante ako sa grades dahil narin isang linggo akong tutok sa pagrereview para lang maipasa ang exams.

Hindi rin ako nakapasok ng isang linggo sa trabaho. Maswerte talaga ako at nakahanap ng part-timer si Ms. Grace, dahil batid kong pati si Alex ay nagfinals din.

Last semester of taking academic subjects. Next school year ay nakalaan naman para sa internship. Kung kayat grabe nalang ang pagnanais kong makaperfect sa exams pagkat ito ang magsesecure ng latin honor ko.

“I know right. I can recommend a nice beach resort. It was owned by my mom’s closest friend. Are you guys in? Why don’t we all celebrate?” Excited namang sabi ni Jocelyn

“Of course I’m in! Perfect na summer vacay! Marami akong biniling swimsuits online. Let’s g!!!” Pagsangayon naman ni Cristine

Narinig ko naman na sasama din ang iba. Ang mga lalaki sa bandang likod ng classroom ay malakas na naguusap at kung paanong makakakita sila ng mga babaeng nakabikini

Napailing nalang ako sa napangisi. Masaya sa klase namin. Hindi man ako close sa lahat ay civil naman sila at mabuti kung makitungo. Mayroong likas na maarte at masusungit dahil narin sa estado ng buhay ngunit magkagayon pa man ay maayos ang turingan namin.

Block section kami for the last three years in college. Mayroon ding mga irregular students katulad nina Elisse na kumukuha lang ng subjects sa kurso ko. Dinig kong maging sila ay inimbita ng mga kaklase at magiliw naman na pumayag pagkat maluwag na sa iba nilang major subjects. At alam kong maghihiwa hiwalay kami ng landas oras na magkanya kanya kami sa internship namin.

“So, sasama ka? Your blockmates have a vacation plan. Let’s go? Isasama ko si Amer” nakangiting aya sakin ni Elisse

“Hindi ko pa alam Elisse. Babawi ako sa trabaho. Isang linggo akong lumiban para makafocus sa exams” sabi ko habang isa isa nang tinatago ang mga filler sa bag. May isang oras pa pero maaga nang umalis si Ms. Servantes dahil tapos na ang exam week. Next week ang release ng grades at maaccess naman yun sa portal. Bakasyon na kami!

I heared her groaned at pilit akong niyugyog na akala mo ay matatauhan “Bakla! Amana! Amana yan! Bakasyon na! Matuto kang mag enjoy! Aba buong college days mo puro ka trabaho at pag-aaral” maarteng sabi nito

“Right. You should join us, Rein” Jocelyn genuinely smiled. Inaya din ako ni Cristine at ni Jazmine na nasa likuran namin

“Oo nga. Sama ka Rein tapos magbikini ka din” patuyang sabi ni Allan na binatukan naman ng katabi

“Tumigil ka! Yang kamanyakan mo ha!” Sabi ni France. President namin

“See? Are you going to waste this opportunity na magenjoy? I’m not going to question your academics dahil alam kong magaling ka. But you having this chance to enjoy while studying? ang saya kaya magcollege!” Irap na sabat ni Elisse

“F-fine. Magpapaalam ako kay Ms. Grace” pagsang ayon ko nalang

Tila nabingi naman ako sa hiyawan ng mga kaklaseng malapit sa pwesto ko na nakarinig. Excited na excited lumangoy? Mga isda ba kayo?

Wala sa sarili akong napatingin sa love bangle na nakasuot sa kanang pulsuhan ko at napangiti. Rico gave this to me four nights ago.

“Hmmm. I just want to give it to you. Is something wrong? May.. magagalit ba?” Madilim na tanong niya sa akin habang marahang isinususi sa kamay ko ang bracelet.

Nakikilala ko ang nakaengrave na brand sa bracelet na ito dahil may ganito din si Elisse. Kaya nais kong paniwalain ang isip ko na mamahalin ang alahas

“But you don’t have to. This is expen-”

“Hush. This of this as a good luck charm. To help you ace your exams” as he screwed the bangle using his pendant. He then stared at me intently, with his timid yet genuine smile..

Hindi ako nakakapasok sa trabaho kaya after school ay deretso ako sa dorm para mag-aral. Mga alas osto o alas nwebe naman ay kakatok sya para kumain kami ng hapunan.

Halos gabi gabi siyang nasa dorm ko at sinasamahan akong magreview. Kung minsan ay dun din niya tinatapos ang naiwan na trabaho pagkatapos namin kumain. Siya sa dining table ko, ako naman sa study table. Tahimik lang siya o kung minsan ay tila estatwang pinagmamasdan ako na lalong nagpapuyat sakin dahil hindi ako makafocus. Kaya mas nagtatagal ang oras ko sa parereview

Funny how we never talked about our status. It just became so casual for us to meet like this. He no longer asked for permission and I figured I am somehow expecting him to visit me in my apartment every night. As if that’s the only allowed time for us to be together

Kung di kumakain, ay nanonood ng series sa laptop ko. Isang beses din siyang nakatulog sa dorm ko ng minsang umulan ng malakas at natakot akong ipabyahe siya pauwi

“Hmmmm. Should I keep some of my clothes here? You know, in case?” I remember him smirking when trying to suggest that he should also have his things in my apartment. Ano? Dito ka din titira?

I know what I am feeling. It’s unusual but not foreign to me. We never talked about what really happened that night at the bar. Wala din akong lakas ng loob kumpirmahin ang nangyari samin sa sasakyan niya. And I am happy that he is also not opening that topic up. We are just.. casual to each other.

I sometimes let myself imagine that we are dating, or we are in a relationship. For this kind of set up, only a fool would believe that nothing is going on between us.

I know that Rico may be open to talk about it if I will ask him, but one thing is for sure; he doesn’t want me asking nor talking about his brother. Naiirita siya kapag nasisingit si Raymond sa usapan. Which I find cute actually, how I imagine him being jealous of his brother.

“Ayun. Nilunod ng pagiilusyon ang bakla” narinig kong bulong sa sarili ni Elisse habang binubuksan ang lipgloss at kinuha ang salamin

Isa isa nang nagsisiuwian ang mga kaklase ko dahil wala na din namang gagawin. I heard Jocelyn and her circle of friends will go to starbucks and watch a movie at a nearby mall.

Si Elisse naman ay naglagay ng lipgloss at saka tinitigan ang sarili sa compact mirror.

“Love moves.. in mysterious ways” tila nanuniya nitong pagkanta. Alam kong pinaparinggan niya ako dahil siya ang unang nakapansin ng bangle nung pumasok ako nung Tuesday.

“Who the hell gave this to you?”

“No offense but this.. this is from Cartier. And knowing you, this cost a fortune! Hindi ka gagastos ng ganung kalaki para lang sa kung anong abubot. So tell me! Who gave this to you? Do you have a boyfriend?”

Hindi naman ako nakasagot agad sa tanong

niya. “A-ano.. nervous laugh bigay lang.. ng kaibigan”

“Please don’t tell me it’s not from a sugar daddy! Do you have a suitor?” Excited ngunit tila naninigurado niyang tanong

Nakita ko naman ang pang uusyosong tingin nina Karen and Aya. Sa hanay ng upuan namin.

“Wala akong ganon Elisse! Hindi ito galing sa masama. Basta.. bigay lang ng kaibigan”

Naalala ko ang eksaheradang tanong niya alas syete ng umaga na pumukaw ng atensyon ng klase. Nahihiya man ngunit pinilit kong iniwas ang diskusyon na iyon. Maswerte nalang at kakadating lang ng una naming prof

“Tara na Elisse, susubukan ko pang bumawi ng duty ngayon” nangingising sabi ko at naghanda ng tumayo

“It’s always so surprising.. How love appears over the horizon!!!” Birit nito na wala sa tono. Napakuyom ang isang kamao at nakatutok sa bibig habang ang isang kamay ay hinihimas pa ang baba ko at pagiling giling sa harap ko

“Pwede ba Elisse! Tara na! May pasok pa ako” namumulang aya ko at nauna ng lumabas ng classroom. Iniiwasan ang anumang pang iintriga niya

“You are keeping this a secret from me! How could you!” Panunumbat niya na hindi nawawala ang ngisi at pagbungisngis

“Magtatampo ako kapag di mo shinare sakin sa beach trip natin!” aniya sa text ng matapos akong magsuot ng uniform sa trabaho.

“It’s your 20th birthday next weekend! There’s no excuse for you not to join!”

Hanggang sa trabaho ay puro pang uusisa padin si Elisse sa text.

Busy ang coffee shop sa dami ng tao kaya pagod na pagod ako ng magsara kami pasado alas nwebe

“Rein sama ka? Kakain kami diyan sa may tuhog tuhog. Medyo malayo pa ang byahe e” aya ni Bea sakin

“H-hindi na Bea. Sa susunod nalang, sa dorm ko na ako kakain” pagtanggi ko dahil sa hinihintay

“Aww. Bakit naman? Sama kana please? Hahatid na kita sa sakayan ng jeep” pangungulit naman ni Alex

“Naku pasensya na talaga. May gagawin lang. Babawi ako pramis!” Nakangiting sabi ko at nagaambang umalis na “Ingat kayo! Kita tayo bukas!”

“Ah Rein?” Tawag sakin ni Bea. “Hindi ba’t dito sa kaliwa ang sakayan ng jeep pasainyo?” Takang tanong nito na nagpanigas sakin sa kinatatayuan ko. Shit!

Hilaw ang ngisi ko ng humarap ako sakanila “Hehe.. oo nga e. May pupuntahan pa kasi ako kaya kailangan ko nang mauna. D-dito ang daan ko. Ingat kayo!” Pagkaway ko at nagsimulang tumakbo ng marahan para makaiwas sa susunod pang tanong

Naririnig ko pa si Alex na sinusubukan akong tawagin

“Whoo” napabuntong hininga ako sa hingal. Gutom ako at pagod pero sinubukan ko pang tumakbo para makatakas.

Sa kanang bahagi ng coffee shop ay may parking space para sa isang commerical building sa hanay ng SVU.

Doon ay namataan ko ang black Maserati na nagsignal ng headlight sa pagliko ko. Agad dumaloy ang kaba sa puso ko. Sakto at patawid ako kaya kinuha ko iyong tiyempo para pasimple akong lumingon sa paligid upang masigurong walang tao o di kaya’y nasundan ng katrabaho.

Bukas ang passenger seat at mabilis akong nakapasok at nalanghap ang pamilyar na bango.

“G-good evening.” I timidly greeted him.

“Good evening. Seatbelt please.” He playfully replied and started to maneuver the steering wheel. I bit my lower lip as I focused on buckling my seatbelt and stared at the main road. Just to cover my nervousness every time I am around him.

Kabanata 16

He said he has an urgent meeting so he cannot afford to drive back and forth from my apartment. Reason why we are on our way to have our dinner… in a restaurant a few blocks away from MECS.

Labis labis ang kaba na nararamdaman ko simula pa kanina nung mabasa ko ang message niya. This is going to be our first time eating outside together. What if someone will see us? Duh, someone will definitely see us. Kilalang personalidad ang kasama mo Rein. At ang makita siyang kumakain kasama ka.. ay hindi ko na alam. Hindi ko alam kung anong klaseng balita ang malilikha nito na kakalat din kinabukasan.

“Uhh” panimula ko. Nakita ko sa peripheral ko na napasulyap siya sakin

“Hmm?” He probed. He is so manly, and dashing with his blue dress shirt. Nakita kong nakahanger ang coat niya sa backseat.

“H-hindi naman natin kailangan na kumain.. sa labas. P-pwede naman akong magtake out o kayay magluto sa dorm ko”

Hindi siya sumagot pero narinig ko ang buntong hininga niya

“Im sorry. Are you too tired? I will cancel my meeting tonight instead. So we can eat back in your apartment and for you to immediately-”

“No!” Pag-awat ko dito na nagpagulat sakanya. Buti nalang at onti ang dumadaang sasakyan dahil baka bumangga kami sa lakas ng pagpreno niya

“Fuck. What’s wrong?” He said, shifting all his weight to face me with worried eyes

Im biting my lower lip hard. Hindi mo ba nagegets? Anong icacancel ang meeting? Ayokong kumain sa labas… kasama ka. Na makikita tayo ng makakakilala sayo!

“I mean.. pwede akong kumain.. magisa. At ganun din i-ikaw. Hindi na natin kailangan magsalo pa sa-” he cut me off and started driving again

“No.  We will eat our dinner together. If it’s too much for you to travel then we can just order a take out and eat at your place” masungit na sabi nito habang swabeng minamaneobra ng isang kamay ang steering wheel. His arms are tensed, that’s why I can see his muscles flexing from here.

“It’s just that.. ahmm.. Im not comfortable.. eating with you.. outside” my voice almost faded but I know he still heard what I said

“Why?”

“J-just so.” I replied and stared and the window. We are nearing MECS and I saw some employees who I believe are on their way home as well. Paniguradong makikilala siya kung sakaling bababa siya.. kasama ako.

He sighed. “Are you uncomfortable to be seen with me in public?”

Ako naman ang napabuntong hininga ng makitang niliko niya ang sasakyan sa parking lot ng restaurant na lagi niyang binibilhan ng pagkaing dinadala niya sa dorm

Wala maman sigurong masama kung kakain kami. Natatakot lang ako dahil sa maaaring isipin ng makakakita. Na kung ano ang maiisip nilang mamamagitan samin. Na kung makarating ito sa mga magulang niya.. hindi ko ata kaya tanggapin ang lahat ng iyon.

Nagaabang ang security ng restaurant sa labas at sinalubong ang sasakyan niya. Hindi ko malingon si Rico dahil sa hiya kayat marahan niyang pinaling ang pisngi ko paharap sakanya

“Look at me you little thing..” as I am trying to escape from his menacing stare

“You don’t have to think of anything else. You don’t have to think of what will the people say or think, we don’t have to care.” Sabi niya at maingat na inilagay sa likod ng tenga ko ang takas na buhok

“I’d rather have you think of me. Just me”

Nakayuko ako ng makitang may mga kumakain pa na halatang halatang naagaw ang atensyon ng pumasok kami sa restaurant.

Hawak ni Rico ang kamay ko mahigpit tila ba kakawala ako at aalis. Ni hindi ko magawang iangat ang mukha kong pulang pula ngayon dahil ramdam ko ang init ng aking pinsgi at tenga. Patakbo akong sumusunod na malalaki niyang hakbang

Pinanood ko ang diperensya ng sukat ng aming paa. Halos magdoble ng paa ko ang size ng sapatos niya at ang isang hakbang niya at katumbas ng tatlong hakbang ko

“Good evening Mr. Montecarlo. This way please for your reservation” narinig kong paggigiya saamin ng babaeng receptionist.

Wala sa sariling napahigpit at kapit ko sa kamay ni Rico nang halos makaladkad ako papasok sa tila private room.

Narinig kong sumara ang double doors at napasinghap ako ng makita ang may kalakihan at maaliwalas na silid. Sa gitna nito ay may pang dalawang taong bilog na mesa at malinis na nakaayos ang mga kubyertos

Hindi maikom ang bibig ko ng napatingala at nabighani sa linawag na mula sa malaking chandelier sa gitnang kisame. May dalawa pang chandelier sa magkabilang gilid nito na mas maliit

“Wow” I was mesmerized. Ganito ang nakikita ko sa hotel ni Elisse

“Do you like it here?” Rico asked as he closed our distance. I glanced at him at met his intense stare. Nakayuko siya sakin at malamlam na nakatitig ang itim na itim niyang mata na napatingkad ng makapal niyang pilikmata

Napadako ang tingin ko sa labi niyang tila mamula mula sa sinag ng chandelier

I swallowed hard when I remembered what happened that night. When we.. kissed

“What are you thinking?” Mahinang tanong niya na natabunan ng mahinang instrumental music sa loob. I realized I am obviously biting my lower lip while staring at his. Yeah, what the fuck, Rein? What were you thinking?

Napalingon ako at nakitang pumasok ang dalawang waiter na nagtutulak ng cart na may dalawang dish na nakataklob. Ang isa naman ay may dala ng tila mamahaling wine

Sinet up nila ang pagkain sa natatanging mesa ng kwartong inokupa ni Rico

“Im sorry we won’t get to enjoy a five-course meal. I have a meeting in the next forty five minutes.” aniya na nagpabalik ng atensyon ko sakanya

“I-it’s okay. It’s too much actually. Y-you don’t have to. Pwede namang sa bah-”

“It will never be too much. Hush now. Let’s eat before the food gets cold” aniya at hinawakan ako likod at giniya sa mesa

Magalang na nagpaalam ang dalawang waiter matapos itong abutan ng tila tip ni Rico.

Minadali kong kumain dahil panay na ang tunog ng cellphone niya. Paminsan minsan din ay nagkakatinginan kami sa tuwing magriring ito para sa tawag. Hinahayaan ko lang siya na sagutin iyon at nagpatuloy lang ako sa pagkain

“What are your plans next week?”

Uminom muna ako tubig at pinunasan ang bibig gamit ang table napkin. “Ahm.. nagkayayaan ang mga blockmates ko.. na magouting ng weekend pagkatapos lumabas ang results ng exam”

“I see. So.. I can’t snatch you out for a date?” He straightforwardly asked. My heart starts beating fast.

We are not talking about this. Ni hindi ko tinanong kung may gusto ba siya sakin at bakit may motibo siyang ganito. Pero kung laro laro lang ito.. parang.. hindi ko ata kayang sabayan

“D-date? W-why are you asking me.. for a date?” Malikot ang mata ko dahil sa awkward na tanong niya

“Why not? Are you in a relationship?”

I immediately shook my head

“Hmmm. You have a suitor that you like, perhaps?” He leaned his head on the left sporting an amusing smirk. He is teasing me..

“N-no. Wala akong manliligaw”

“Then I see no problem with that. You are single. So am I. So we will have a date.”

“B-but-”

“If you are thinking about my brother then sorry to break the news Rein but-”

“No.” I immediately disagreed. For the first time, I admitted to myself that I am not thinking about his younger brother. Supporting my statement in the past, that I have no feelings for him.

“I-I am not.. thinking about h-him” nakayukong sabi ko at nilalaro ang sauce ng pork ribs.

I heard him sigh. “This may be too much for you to digest. So we’ll take your pace, Rein. We’ll take it slow” he said as he grabbed my left hand and rub his thumb on the back of my palm

“I just want you to know.. that I am serious, Rein. All your inhibitions, and insecurities, I’ll make them go away. I promise” he is serious and often look intimidating. Bibihira mo siyang masilayang ngumiti. Palagian ding nakakunot ang noo nito kahit sa mga pictures nila online

But tonight, I am seeing a different version of him. He looks calm, relaxed and all smiling. That made me smile too. I don’t know where this will take us and I am scared to even formally ask about what is going on, but we’ll be there. If he says we’ll take my pace, then we will.

Lumabas kami ng restaurant makaraan ang ilang saglit. Saka ko nalaman na preparation pala ang meeting na ito para sa expansion ng ampunan. Bukod don ay may overseas projects din ang MECS na hindi madadaluhan ng ama kung kayat lilipad siya bukas upang magrepresenta ng pamilya, kasama ang bunsong kapatid. Nais niyang magkita kami ng susunod na weekend dahil Biyernes ng gabi ang uwi niya. The night of my 20th birthday.

“Should I ditch my meeting tonight? I’ll have my brother represent me instead. I will meet them tomorrow anyway” pangungumbinsi nito habang nakayukong sinasalubong ang paningin ko

His manly scent hugged my nose and sent shivers to my spine. “H-hindi na. K-kaya ko naman umuwi. May j-jeep pa-”

“Matias.” he strictly called his bodyguard. Nakita kong lumapit ang isang middle-aged na semi kalbong lalaki. Naka all black ito at itim na shades. Natatandaan ko siya dahil siya ang driver ng mga magulang niya nung bumisita sila sa ampunan

“Yes sir”

“Take her home. Please make sure she gets to her apartment safely. I’ll go back to the firm.”

“Copy that Mr. Montecarlo” a smile is plastered on his lips “Shall we, Ms. Silverio?” nakangiting aya sakin nito. I’m.. surprised he knows my name

Before I could even respond Rico pulled me for a tight embrace. He rested his chin on top of my head and hugged me tightly. I pressed my face against his chest, feeling his aggressive heartbeat. This.. this feeling

“Please text me when you get home, hmmm?”

Lumuwag ang pagyakap niya ng maramdaman niya ang pagtango ko.

“Good night. I’ll make sure to call. I’ll see you next week.” He bid his goodbye and planted a long soft kiss on my forehead. I swear my face is blushing like a ripe apple especially when I took a swift glance at his bodyguard, who is then smirking and shaking his head as if he couldn’t believe his eyes on what his boss just did.

Nahihiya akong kumalas sa yakap at halik niya. “G-good night. Uhh- ingat ka” nahihiya kong ngiti at nagsimulang tumalikod.

Nakasakay nako sa backseat ng SUV at nagsimula nang magdrive si Matias pagkasuot ko ng seatbelt. Napasilip ako sa bintana at nakita na pinapanood ni Rico ang pagalis ng sasakyan

Thanks for tonight. I’ll see you.. on my birthday.

Kabanata 17

“Ugh! My butt hurts! Anlala ng biyahe natin. I told you guys we should just book a flight! My dad can pull some strings so we could all be together” pagmamaktol ni Aya

Nakarating na kami sa resort na inarkila ng mommy ni Jocelyn para sa aming magkakaklase. Higit bente kami at umokupa ng halos tatlong van na bumyahe ng siyam na oras

“I know right. Deserve kong magout of town. Pero hindi ang mapudpod ang puwit sa pakahabang biyahe na yan. Gosh!” My best friend echoed the distress of my rich classmates na akala mo mamamatay sa ilang oras na biyahe

Elisse encircled her arms on mine and sweetly smiled. She is so bubbly today and somehow radiates the positive energy to the rest

“We will celebrate your birthday here. We should drink till dawn!” Aya nito. Sa likod niya ay lumabas si Amer na swabeng swabe ang dating sa puting summer polo na bukas ang halos kalahati ng butones. Nakashades din ito na itim katulad ng kay Elisse

“Elisse. Alam mong ayaw ko na ng ganon. Lalo pa’t hindi naman ganung maganda ang naging experience ko sa alak” hindi ko ata kakayaning malasing ulit. At isa pa.. ayaw din ni Rico na umiinom ako

Naging busy ang linggong ito para sakanya. At gaya ng inaasahan ko, ay tuwing gabi lang kami nakakapag-usap. Nagvivideocall siya na tinataon niya sa oras na nakauwi na ako ng dorm. Bantay niya ang oras ng uwi at kain ko sa gabi dahil hatid sundo ako ni Matias.

Gusto kong tumanggi ngunit wala din akong nagawa. Naiilang man ay unti unti nakong nasasanay. Pinatatago ko nga lang ang SUV nila sa likod banda ng coffee shop. Ayoko din na susunduin ako sa eskwela. Sa takot na umani ng atensyon at usapin

“Happy birthday anak. Proud na proud ako sa iyo. Malungkot dahil di ka namin makakasama ngayon, ngunit gusto ko na mag-enjoy ka kasama naman ang iyong mga kaklase. Gusto ko na enjoyin mo ang buhay mo ng malaya at di lagi nakabantay sa amin” mahabang litanya ni lola Flora ng tawagan niya ako kaninang umaga

“Salamat po Lola Flora. Huwag kayong mag-alala dahil babawi po ako sainyo. At namimiss ko na din ang mga bata sa ampunan, sa sahod po ay magdadala ako ng bilaong spaghetti at friend chicken para sa kanila”. Naiiyak na sabi ko. Iniwan man ako ni papa, ay kailanman diko naranasan ang pagkukulang ng pagmamahal at pagkalinga ng isang magulang. Utang na loob ko kay lola at sa lahat ng sumusuporta sa Angel Haven kung nasaan ako ngayon.

“Naku aasahan ko yan ha hija? Sasabihan ko na ang mga bata. Abay si Angelo madalas magmaktol dahil hindi kana daw nakikita. Paniguradong matutuwa ang mga iyon”

Natawa naman ako sa binalita ni lola Flora

“Oh siya sige na. Mag-iingat ka Rein ha. Ingatan mo ang mga gamit mo. At huwag kang lalayo kay Elisse. Ito ang unang pagkakataon na bbyahe ka ng malayo”

“Magandang hapon po. Welcome po sa Camayan Beach Resort! This way po, check in na po tayo para makapagpahinga kayo”

Giniya kami ng receptionist na sumalubong samin at binigyan kami isa isa ng complimentary drink ng makarating sa lobby. Tatlo hanggang apat na tao ang kayang magkasya sa kwarto na naarkila namin. Ang mga lalaking kaklase ay sama sama sa tabi tabing kwarto habang ganun naman din ang mga babae. Ako at si Elisse ang magkasama pati nadin si Amer sa isang kwarto

Each rooms have 3 single beds and 1 extra bed. Elisse requested to change the 2 single beds to a double bed para tabi sila ni Amer. Ako naman ay sa isang single bed malapit sa bintana, sa tapat ko ang isang extra single mattress na hindi na pinaalis ni Elisse. Aniya ay pwede itong maging sofa namin dahil ayaw niyang umupo sa sofa na yari sa kahoy. Aniya ay magsusugat daw ang puwit niya doon.

Alas singko na ng makarating kami ng Camayan. Nag ambagan lang kami ng 3K per head. Hanggang linggo kami ng umaga mananatili rito at sa kalidad ng resort na ito ay alam kong kulang ay bayad na iyon sumatotal para sa aming lahat. Maswerte lang at kakilala ng mommy ni Jocelyn ang mag-ari at nakakuha kami ng discount. Iyon nga lang, breakfast buffet lang ang libre, kami ang bahalang magbayad ng pananghalian at hapunan namin. Ganun na din ang mga alak na iinumin nila

Ang tatlong van naman ay pahiram samin ni Allan dahil mayroong rental business ang tito niya. Hindi naman daw magagamit ang mga vans kaya napahiram nila ang buong section namin na pinagkasya pati ang mga irregular students at mga plus one nila

Kung tutuusin, ang inambag ko dito sa resort ay mahal na para sa akin dahil halos kasing halaga ito ng dalawang buwan kong renta. Ngunit dahil bakasyon, at naisip na full-time akong makakapagtrabaho sa coffee shop ay hindi na din nanghinayang. Isa pa, ito na siguro ang regalo ko sa sarili para sa kaarawan. Hindi naman ako malakas kumain kaya tiyak kong makakatipid ako sa pagkain. Ganun din sa alak

“This is nice.” Amer commented as we entered our designated room. Elisse immediately throw herself on the bed and groaned of tiredness which made her boyfriend chuckled.

“Im so tired love.” Nguso nito kay Amer na hinalikan siya sa labi “Rein let’s sleep muna? Mamaya na tayo sumama sakanila” sabi niya at nilingon ako na binababa ang malaki kong backpack sa gilid ng napiling kama.

“Hmm. Mukhang mga magpapahinga din naman ang iba. Magsasalansan lang ako ng gamit ko tapos iidlip nadin saglit” I smiled at her

Amer excused himself for a call as I continued to unpack. May maliit na cabinet sa tabi ng kama ko katulad ng kayna Elisse na ngayon ay mahimbing na nakatulog agad. Mamaya na siguro sila magaayos ng gamit.

Naghilamos ako at nagpalit ng mas kumportableng damit. I am wearing a tight leggings and a heart-printed blue shirt. Hinubad ko lang ang leggings at nagsuot ng manipis na short pambahay. Hindi din naman ako pinawisan kaya okay na siguro itong tshirt ko.

“Ahhh” ramdam ko ang ginhawa sa likod ng lumapat ito sa malambot na kama. Tama lang din ang lamig ng kwarto kaya unti-unting bumibigat ang takulap ng mata ko sa pagod sa byahe.

I saw Amer checked on Elisse and kissed her forehead before he went to the coffee table and turned on his laptop. He graduated from college when Elisse and I are in our second year. He is now taking his masters in business as his family owns a big company thats sells high and premium quality furnitures used in hotels, casinos, and airports.

Tumalikod ako at humarap banda sa bintana. Binalot ko din ang katawan ng kumot upang di ganung lamigin at nagpalamon na sa antok

Eight na ng gabi ng magising ako dahil sa naramdamang gutom. Ang aliwalas ng pakiramdam ko dahil narin siguro sa mahabang tulog. Lumingon ako sa bandang kanan at nakitang gising na si Elisse at isa isang sinasalansan ang nakatupi nilang damit ni Amer. They brought 1 back pack and 1 medium-sized luggage. Knowing Elisse, apakadami niyang abubot maski overnight lang ang ganap.

She smiled sweetly. “Mornin! Gutom kana ba? Tapusin ko lang to tapos gigisingin ko na si Amer. We can go straight to the dining hall since Jo texted me nagsswimming na daw yung iba at nakain” sabi nito at isa isa namang sinalansan ang make up at toiletries sa vanity mirror at sa sink ng banyo ng kwarto.

Trenta minutos pa ang ginugol ni Elisse sa pagaayos ng gamit bago kami nakapagpalit ng panligo. Sabay na kami sa banyo habang tulog pa si Amer. She is wearing a black one piece na malalim ang likod and she partnered it with her black Chanel sunglasses. Hindi kumupas ang pula ng labi niya na nagpatingkad ng maputi niyang kutis. She tied her hair in a messy bun bago lumabas ng banyo.

“Come on. Don’t be conscious, silly, you look hot. I told you its bagay” maarteng sabi nito at lumabas ng banyo para gisingin si Amer. 

Napatingin naman ako sa swimsuit na binigay niya sakin. I am wearing a blue strip tube top and a high waist bikini. Masikip ito at tama lang para maikubli ang pribadong parte, medyo mataas naman ito sa bandang likod na nagpakita ng pisngi ng pwet ko. The tube also has a nice fit emphasizing my cleavage. Hinayaan ko lang na nakalugay ang hanggang balikat na buhok ko

Magkagayonman ay hindi parin nawawala ang hiya sakin. Lumabas kami ng kwarto na ako lang ang balot na balot ng white crochet cover up habang si Elisse ay nagsuot lang ng maiksing short na bukas ang butones. Amer is shirtless and wearing a printed maroon short. Nagkukusot pa ng mata dahil kakagising lang.

Minadali kaming kumain dahil ang iba ay nagaaya ng maligo at maginuman. Wala akong nagawa ng kaladkarin ni Elisse sa bar counter sa tapat ng isang 6-feet oval pool. Kanya kanyang kuha na sila ng inumin at naghihiyawan sa malakas na party music

“Elisse hindi ako iinom-”

“Hush! Its your night! Don’t be such a killjoy! At pwede ba! Hubarin mo yang cover up ang halay!” Ani nito at abot sakin ng isang shot glass. Sa gilid niya ay si Amer na may hawak na beer

Wala akong ligtas sa mga kaklaseng nagaabot ng alak at binabati ako sa kaarawan. Pulang pula ang mukha ko ng magabot ang waiter ng dessert na mistulang ari ng lakaki dahil sa nakatayong saging sa gitna at icing sa dulo nito. Naghiyawan ang lahat ng mapilit ako na hipan ang cupcake at sumayad ang konting icing sa ilong ko

Ilang oras pa ang lumipas at alam kong lasing nako. Nakaanim na shot glass ata ako at isang martini na alok ni Elisse. Tinry ko din ang Smirnoff mule pero hindi ko napangalahati ang bote

I felt my phone beeped sa bulsa ng crochet na balabal ko. Naniningkit man ang mata ay sinikap kong gumilid sa counter at basahin ang message mula kay Rico

“You still up?”

Agad akong napahilamos at pilit tumayo ng tuwid. Kinalabit ko si Elisse na ngayon ay nagsasayaw at hinihila si Amer na lumangoy

“Elisse- magc-cr lang ako”

“Huh? Ano?” Sigaw nito dahil sa lakas ng music

“Cr! Cr lang ako saglit” tila masusuka ata ako

“Okies! Balik ka agad at magswimming tayo para mahimasmasan ka!” At lumubob na silang magkayakap ni Amer

Bilib nako sa sarili ko at nakaya kong makalakad hanggang sa public toilet ng resort malapit sa pool. Pulang pula ang mukha ko at kahit hilamusan ng tubig ay hindi nahuhulas

Bigla akong nakaramdam ng lungkot ng maisip na maaaring di nga makakauwi si Rico dahil busy ito. Tuwing ganitong oras siya tumatawag para magvideo call ngunit mahina naman ang data ko at palowbat na rin

My phone continuously beep because of an incoming voice call. I immediately answer and leaned on the counter sink. Gosh Im so drunk

“H-hello”

“Where are you?”

I giggled when I recognized his voice. “Camayan. I told you magaouting kami ng mga kaklase ko” nakapikit na ang isang mata ko at tila umiikot ang tiyan ko

“Are you drunk, Rein?”

Natawa akong muli. How I missed his voice. Must be the alcohol

“I am here. Where exactly are you?”

Napamulat ako sa sinabi niya at pilit inayos ang sarili. There’s no way..

“H-huh? Akala ko ba nasa U.S. ka?”

I heard him sighed. “I arrived at 11 o’clock in Manila. I flew our chopper so I can reached Camayan in time. Where are you, Rein?” he sounded impatient

I drunkly chuckled “are you mad? Sino ba ang nagsabi na pumunta ka dito? Wala naman!”

Nakita ko sa relo kong magaalas dose na. Napangiti ako ng pagak. Why am I being emotional “Sana.. sana di ka nalang nagp-promise kung di mo naman kaya tuparin. You said we will meet today. Do you know what it is today? It’s my-”

“Yes, baby. Please, where are you? I am here on the main pool beside the bar counter”

Napalingon ako at lumabas ng public toilet. Muntik pa akong masubsob sa may flower pot ng may sumalo saking mainit at matigas na braso

“Fuck. You are drunk!” Halos mamikit na ang mata ko ngunit di maalis ang ngiti ng makilala ang boses. Napakapit ako sa balikat at braso niya ng alalayan niya ako maglakad palayo sa pool

“San tayo-”

“Hush. I told you! You are only allowed to drink what you can tolerate. Ang tigas ng ulo mo!” marahang hila nito sakin. I scanned his outfit and he is wearing a khaki pants paired with a top-sider and a red poloshirt. Ambango niya at ang lapad ng balikat nya

Napunta kami sa isang kwarto na may isang king size bed. Mas malaki ito di hamak sa silid namin. Meron din itong sofa, maliit na fridge, counter top at malaking tv sa tapat ng kama. Sa kanang banda ay may glass door na may overlooking ng pool kung nasaan kami kanina. Napahakbang ako doon at napatitig sa mga punong nababalutan ng palamuting ilaw

I felt him stood behind me and something cold touched my neck. I saw a cross-pendant gold necklace. The pendant was covered with diamonds.

I can’t take my eyes of the cross pendant and I felt my heartbeat racing “Forgive me for coming home late. I still have 2 minutes. I hope I can make it up to you” he said and crossed his arms on top of my chest caging me in a tight embrace.

Napahawak ang isang kamay ko sa braso niyang nakayakap sa akin. Ni hindi umaalis ang mata ko na nagsisimulang manubig sa cross na pendant. Lasing na nga ako

“I chose that pendant because I know it has a special meaning for you. It symbolizes your youth in Angel Haven. Life may be hard for you in the past years, and you may often think you are alone in this world despite the unquestionable care of the sisters, but I want you to know that you should no longer feel alone. Because you have me. From now on, you will always have me..” tuluyan ng pumatak ang mga luha ko sa mga ala-ala ng masakit na nakaraan. Ang pagkamatay ni mama. Ang.. pag-iwan sakin ni papa.

He tightened the hug and kissed the back of my head while sniffing my hair “Happy birthday, baby.”

Kabanata 18

“Thank you.” Rico said to the bell boy who delivered the hot chocolate he ordered to his room. He handed him a yellow bill as tip before locking the door.

Nakapwesto ako ngayon sa coffee table niya at nakayukong sinsiksik ang sarili sa malambot na upuan. Kakatapos ko lang umiyak at halos mamaga na ang mata ko ay ayaw pa maawat. Hindi nako iinom ng alak kung magiging ganito ako kaemosyonal

Nakita kong nilapag niya ang hot chocolate sa harapan ko at dahan dahang yumuko para makita ang mata ko. Napanguso ako ng makita ang mapaglarong ngisi sakanya

He gently held my left cheek with his strong calloused hand, “please drink the hot chocolate to warm your stomach. Are you sure you don’t want anything to eat?”

Kahit papano ay kalmado at nakakapagisip na ako ng tama. Humupa nadin ang emosyon ko at tumigil sa pagiyak. Marahan akong umiling ng maramdaman ang pagvibrate ng cellphone ko. Nagkatinginan kami ni Rico at mukhang nadinig niya din ang buzzing sound sa bulsa ko

He sighed. “You should let your friends know. They might be worried about you” nakatingkayad itong nakaupo at kinulong ako ng magkabilang braso na nakahilig sa armrest ng upuan

I saw Elisse’s name registered for an incoming call. I hesitated but still agreed to answer the call

Bago pako magsalita ay namayani na ang maingay niyang boses na dinig na dinig sa kwarto ni Rico

“Bitch!! Come on! Where are you? Nilubog ka sa cr? Wala ka don Rein!” Naririnig ko ang ingay ng music at mga naghihiyawang kaklase

“Ahh..” napaangat ang tingin ko kay Rico na tila inaabangan ang sasabihin ko “N-nasa kwarto na ako, Elisse. Nagpapahinga dahil lasing ako-”

“Uhuh. Amer just got back from our room. Wala ka don. Aba’y saang kwarto naman kaya iyan?!” Mataray na sabat nito

Malikot na ang mata ko at hindi na alam ang susunod na sasabihin. I feel like I should not tell her, but if I don’t, I know that she will continue to bombard me with questions

“You can tell her the truth. You are sleeping in my room. You are not going anywhere.” Rico lowly said as he intensify his dark gaze

I thought I heard a short silence from the other line. She must’ve heard what Rico said

“I uhh-”

“Who is that? Sino ang kasama mo Rein? Is that your boyfriend slash sugar daddy who gave-” nagdududang tanong ni Elisse

“No! Elisse wala akong boyfriend.. or sugar daddy-” I locked my eyes at Rico who is now raising his brow and pursing his lips trying to hide a smile from what I said. Humilig pa siya palapit sakin upang mas madinig ang usapan

“Then who! You can’t keep doing this, Rein! I am so worried! Akala ko nung una sumuka ka or what! Pero magaalauna na eh di kapa din bumabalik. Sino ba yang lalaking yan at hindi mo maipakilala sakin? Is he old and pangit?” Rico let out a soft chuckle from my best friend’s remark

His smirk is not wearing off while whispering “Are you ashamed of being with me? I am sure I got the looks from my father, and I am certainly not that old.” kunwari ay nagtatampong gatong naman ni Rico. Dinig na dinig ang maingay na boses ni Elisse lalo pat sobrang tahimik ng kwarto ni Rico. Nagpanic akong tinakpan ng daliri ang bibig niya to stop him from talking. Nakakunot na ang noo ko at tila hindi iniintindi ang sinesenyas ko sakanya

“What the- who the fuck is that?! I heard that. Aaaaahhhh I heard him, Rein!” I got distracted as Rico played with my fingers and plant soft kisses on them while playfully staring at me

I heard Amer trying to calm her down on the background “You know we will stay here until Sunday morning. And hell I swear I will search the entire resort for you so hindi mo maitatago sakin yang otoko mo na yan! So you better talk! Who is that?” I sighed when I realized she is correct. She might eventually see him dahil libre si Rico hanggang katapusan ng linggo.

“Si uhh- I uhh-” Rico snatched the phone from me and I panicked for what he is about to say

“Ri-” I cut myself off as his low manly voice filled the room

“I’m sorry, my girl is tired and should rest. She is staying with me. You may continue to bond with her in the morning. Good night.” and immediately ended the call and placed the phone down to the coffee table beside the hot chocolate.

“K-kelangan ko ng buma-”

“Not when there’s a man in your room and you are drunk wearing that.” pinal at galit na sabi niya

Nangunot ang noo ko “Amer? Boyfriend siya ni Eli-”

“Even so. You will sleep here tonight. You can go back to your room later in the morning”

“Bakit..” I caught his attention

“Bakit mo.. sinabi yon” hinuli nya ang mga kamay kong diko namalayan na pinaglalaruan ko pala

“Hmmmm. Is something wrong?”

“I.. I’m not your g-girl.” I stared at him. I thanked the alcohol for giving me this courage. For trying to initiate the conversation about us… about what is going on between us

“What makes you say that?” hindi ko mabasa ang kanyang tingin. Pinilig niya ang ulo sa bandang kaliwa at tila pinipigilang ngumiti

“P-playboy ka. Madaming nagkakagusto sayo. Sa c-coffee shop.. at ang mga kaklase ko” I may be confident voicing out my opinion about this, but I don’t think I can look straight into his eyes.

He held my chin to make me face him “So.. I am a playboy.. because they like talking about me? Is that it, Rein?” its the way he smirk

“T-totoo.. ginugulo mo lang ang isip ko. Ito.. bakit mo ginagawa to?” Nakangusong tanong ko sakanya

“Girls like talking about me, I am confusing you, what else? What else should I be accountable for?” he leaned forward to close our distance… I stared at his lips when he licked it. My jaw dropped at the sight.. think straight, Rein! Bakit kaba nadadala ng labing yan!

“I wonder how I confuse you though.. I am clear with my intentions.. you don’t have to misunderstood everything that I am doing for something else.” he said while caressing my right cheek. I felt my cheeks flushed as my heart wont stop beating so fast

“Playboy ka.. at hindi ikaw ang gusto ko! H-hindi ko alam kung bakit mo to ginagawa.. pero si Ray-”

“I dare you say his name.” as his gaze suddenly became dark and ruthless. That stunned me. Why am I scared? I am.. saying the truth. Am I? I knew I like Raymond… ever since I was a kid “You are mistaken. You never liked him. You like me.” He cockily said

“At bakit parang mas marunong kapa sa nararamdaman ko? E bata palang ako-”

“Because I watched you grew up! Don’t be fooled with what the other kids wanted you to think! If I were to make an assumption, you liking my brother is your way of denying the fact that you actually have feelings for me.” He confidently said. How arrogant. Playboy ka nga, ganito mo ba paikutin ang mga babae mo?

“Anong sinasabi mo? Hindi kita gusto! Bakit mo ba pinipilit?!”

For a moment I thought he was taken aback with my last statement. He pursed his lips and lowered his gaze.. on my necklace.

“R-right. If you say so. Sorry for imposing.” he searched for my eyes with his crystal gaze. I don’t understand why there’s a hint of pain in it. And why do I also feel that same pain… why does it feel like hurting him… means hurting me?

“You are correct. I am a playboy.” he lowly chuckled and stared at the floor. “I played because of you.”

“I also didn’t understand it at first, but I just let myself feel and experience whatever it is that I have for you. You are still young back then and you wouldn’t understand..” he stared back to my eyes and held my hands as he rub his thumb on the back of my right palm. “I’m sorry for confusing you. It’s just that.. I watched you grow.. and waited for the right time. And I don’t think I would be able to move on seeing you with another man.. without voicing out my feelings.”

What did he say? I am breathing heavily as I try to process everything that he says.. nakakahiya at parang namamawis ata ang kamay ko na ayaw niyang bitawan

“If its not obvious.. I like you.. I like you since then, Rein.”

This is it… the confirmation I needed. I was shocked with his confession but why do I feel excited? Ano ba talaga Rein? Akala ko ba hindi mo gusto?

Laglag ang panga ko dahil diko magawang sumagot sa huling sinabi niya

“I didn’t say that because I am asking for a response.. I just.. want you to know, that what I am doing.. is based on how I feel about you. Please believe me when I say that I don’t have any plans on playing with your heart. It might be the other way around actually, because you have been playing with my feelings.. this whole time” sabi nito at binitawan ang kamay ko. I heard him groaned and muttered a soft curse

Napakunot ang noo ko. Paano namang pinaglalaruan ko ang damdamin niya e sya nga yon?

Pagod itong umirap sakin at tumayo. He cracked his neck before facing me “Don’t give me that confused and innocent look! You know what you did! The way you acted whenever you are with me.. you.. are giving me mixed signals! And now you are telling me that it’s my brother you like-”

“Sandali..” napatayo din ako “hindi ko intensiyon na lokohin ka. Wala akong ginagawang masa-”

“Uhuh. How about you kissing me while calling a different man’s name, huh?” What the..

Nalaglag ang panga ko at napaatras. Hindi alam pano dedepensahan ang sarili. Bakit to nasasali sa usapan “L-lasing ako non! Hindi ko kontrolado ang ginagawa ko! Anong sinasa-”

He laughed sarcastically “Hah! So you remember! And yet you acted as if nothing happened. Playgirl!” Ano daw?

Teka.. panong nabaliktad ang sitwasyon namin dito e siya nga tong pinaglololoko ako

I sighed “I’m sorry if you felt that way, Mr. Montecarlo. But I think this is a misunderstanding.. I am sorry for.. that night at the bar. I was drunk, yes. But its not as if I wanted to fool you or something!” Why am I even explaining

“I-ikaw nga diyan e! Pano mo sasabihin noon mo pa ako gusto? E bata pa ako noon! At.. alam mong hindi ako babae.. are you saying that.. that” hindi ko matuloy ang sasabihin. Nakita kong lumapit siya at sinarado ang distansya namin. Halos manghina ang tuhod ko. Wala na ang galit ngunit mariin padin ang titi niya sakin

“What? You think I am gay?” natatawang sabi nito

“Uhh-”

His held his stomach as he bursted out laughing “Oh baby..” he then held my waist and playfully stared at me.

So much emotions for tonight. Lalo akong nahihilo sa kalasingan

“I hate to break it to you. But I’m not. I’m not gay. And I have ways to prove that to you..” he licked his lips while intensely staring at mine “in time.” what does he mean by that..

Naputol lang ang diskusyon namin ng magring ang cellphone niya. Napabuntong hininga ito at bumitaw sa pagkakahawak sakin para kunin ang cellphone sa bulsa.

Yumuko sya para mabilis na halikan ang kanang pisngi ko. “It’s late. Finish your hot chocolate so you can rest. If you want to shower, you can use my clothes. You are sleeping here tonight. Ihahatid kita sa kwarto niyo bukas.” He said before walking in front of the glass door to answer the phone call.

Kabanata 19

Nakaupo ako sa dulo ng kama habang hawak hawak ko ang mug ng hot chocolate na ininit sa microwave. Suot ko ang itim na t-shirt niya na hanggang siko ang manggas sakin at hanggang hita naman ang haba. Pinahiram niya din ako ng boxers niya na hindi din kita dahil sobrang laki ng damit.

Buti nalang at nagtitinda ng toiletries at undergarments ang resort kaya bagong panty ang suot ko. Hinipan ko ang mug bago humigop ng inumin. Basa pa ang buhok ko at si Rico na ngayon ang nasa banyo na naliligo. Tumatambol padin ang puso ko dahil ayaw nya akong pabalikin sa kwarto namin dahil daw may kasamang ibang lalaki. Hindi bat ganun din naman ang sitwasyon ko ngayon? Mas nakakailang pa nga.. dahil iisa lang ang kama. Saan naman kaya ako matutulog dito?

Muli kong inikot ang mata sa kabuuan ng kwarto ni Rico. Fully furnished ang nakuha niyang kwarto ngunit wala itong couch. Ang kung dito naman ako sa kama… hindi ko ata kaya na magtabi kami. Pagkatapos ng pinag-usapan namin

Napatawa ako at napailing habang umiinom ng hot chocolate. Ano nga bang inaarte ko? Eh hindi ito ang unang beses na nagtabi kami matulog dahil nakatulog na siya sa dorm ko nung minsang bumagyo.

Mas nakakailang lang siguro ngayon.. ngunit siguro ay pwede na ito. Sinuri ko ang inuupuang kama at narealize na sa laki nito, ay hindi naman magtatama ang balat namin. Kumpara sa kama sa dorm ko, na nagising nalang akong yakap yakap niya at nakaunan sa braso niya.

Ramdam ko ang init ng pisngi ko ng maalala ang tagpo. Hindi ko maintindihan ang sarili. Ang sabi ko ay hindi ko siya gusto. Kaya ang kilig na nararamdaman ko.. ay hindi ko alam kung saan nanggagaling.

Napabaling ang tingin ko sa kaliwang gilid ng nakamount na tv ng bumukas ang pinto ng banyo at iniluwa noon si Rico na nakatapis lang ng twalya.

His hair and upper body are damp and I can see some droplets of water. Our eyes immediately locked at each other but for a certain reason.. my attention was diverted to his body. To his broad shoulders, big strong arms and rock hard chest covered with thin layers of hair. Down to his flat stomach, to the trails of hair below his belly button.

I am shamelessly gawking at him while biting my lower lip and before I could lower my gaze, I heard him clear his throat.

Napakurap ako at binalik ang tingin sa mga mata niya ng unti unti siyang humakbang palapit sakin. Magulo ang isip ko at pilitin ko mang ipokus ang tingin sa mata niya at kusa itong bumababa.. sa katawan niya

“Are you.. hungry?” he playfully said before twisting his lips. I don’t think I am sober yet. I can feel the heat spread all over my body. Wala namang masama sa tanong niya ngunit bakit tila mali ang pagkakaintindi ko. Pasimple kong kinukubli ang magkabilang braso sa dibdib ko dahil wala akong bra. At alam kong bakat ang utong ko.. ng bumaba ang tingin niya doon

“N-no. Busog pako. A-ayos na ang.. hot chocolate” sinusubukan kong tumingin sa muka niya ngunit nadidistract ako sa lantad niyang dibdib. Suot niya ang kwintas na may pendant na susi ng bracelet ko. Pasimple akong napatingin sa baba ng puson niya at nalaglag ang panga ko ng makitang may malaking nakaumbok sa gitna ng tapis niyang twalya. Ano.. iyan

Yumuko siya at pinatong ang magkabilang palad sa gilid ko. Lagi niya itong ginagawa. Kinukulong niya ako ng ganito at tititigan. Napayuko ako at napahimas sa pisngi ng mug na hawak. The heat from the mug is keeping my cold and sweating hands warm.

“Alright. Drink the hot chocolate then. So you could quench your thirst. Hmmm?” Wala sa sariling naikom ko ang mga hita at humigpit ang hawak sa mug.

Nalilito ako sa sinasabi niya. Marahan akong tumango ang mabilis na humigop sa mug ng hindi siya tinitignan. Halos mapangalahati ko ang chocolate nang marinig ko ulit ang mahinang tawa niya

“How was it? Did it take away.. your thirst?” he said trying to meet my eyes.

“Ma-masarap. Gusto ko ang chocolate.” Tama naman diba? Bakit ba parang may malisya din ang sagot ko? Nababaliw na ata ako. Tumingin ako sa mga mata niyang punong puno ng ekspresyon. Madilim ito at itim na itim ngunit hindi nakakatakot. Liban na lang kung siya ay magagalit

He wiped the side of my lips before bringing his thumb to his and started licking it.

“Hmmm. Yeah. The chocolate tastes good.” Pagsang ayon nito. Hindi umaalis sa puwesto kaya di ako makaiwas o makatayo manlang. Ang kung aatras ako.. baka matapon ko ang inumin sa kama

Tinulak ko ang dibdib niya ngunit tila wala namang nangyari. O dahil wala lang akong lakas?

“M-magbihis kana.” Tipid na sabi ko

“Mmhmm. I already am.” Sabi nito at unti unting umangat upang alisin ang tuwalya. Nananadya ba ito? Bakit mo sa harapan ko aalisin yan? Pumikit ako ng mariin at muling uminom sa mug. Nahihirapan na ata akong lumunok

“I think you already know that I am not comfortable wearing clothes when sleeping” he said as he hang the towel on the rack hanging pole. Nakaboxers lang ito na blue at napatitig ako sa pwet niyang perpekto ang pagkakahulma. At sa mga hita niyang punong puno ng balahibo.

Mabilis akong nakaramdam ng inggit. Ilang taon na akong naghohormones ngunit hindi naman ganyan kalaki ang pwet ko. Ano kayang ginagawa niya upang lumaki ang kanya ng ganyan.

Napailing ako at mahinang pinalo ang ulo sa naisip. Ano bang kamanyakan yan Rein? Nahahawa kana kay Elisse!

“Are you okay? Is something wrong?” sabi niya na nagpabalik sakin sa ulirat. Hindi ko ata kayang tumingin.. sa kanya

“Uhh wala” mabilis kong nilagok ang natirang hot chocolate at mabilis na tumayo at lumakad para babaran ito ng tubig sa lababo upang hindi langgamin. Bukas ko na ito huhugasan “Tapos na ako. Matutulog na ako.”

Muli akong humakbang at humiga na sa kama. Binalot ko ang sarili ng kumot at humarap sa kabilang gilid.

Sa sobrang tahimik ng kwarto ay dinig ko padin ang mabigat niyang paghinga at nang humiga siya sa kabilang bahagi ng kama.

“Are you mad at me?” Mahinang sabi nito. Napabuntong hininga ako at pumihit upang humarap sakanya. Nakaunan siya sa braso niya at una kong nakita ang pantay na tubo ng buhok sa kilikili niya. Why are you sexualizing this man so much, Rein?

Mahina akong umiling “sabi mo.. gusto mo ako.. noon pa” pagssisimula ko

He sighed. “Yes”

“So.. ano tayo?” Fuck. Ano bang tanong iyan Rein!

Naningkit ang mga mata niya “I want you to decide. I’ll let you rule your own feelings.” Umusod siya at dinantay ang isang braso sa bewang ko. Kailangan bang lagi kaming magkadikit tuwing mag uusap? “What do you want for us?”

“So.. liligawan mo ako?” Hindi siya sumagot ngunit nanatili ang titig niya sakin. Maya maya pa ay tumawa ito at tumihaya upang tumingin sa kisame

“If I were to decide I should be your boyfriend by now” tignan mo ang lalaking to

“Eh.. akala ko ba ako ang masusunod?” he let out another manly chuckle. Why is he so sexy doing that..

He went back to his previous position and hugged my waist tighter. Our face are so close to each other that our lips could touch

“Right. I’m sorry. Yes. Yes baby. If that’s what you want. I’ll court you” he said and he placed the loose strands of my hair on the back of my ear.

“Pero.. tayo lang.. ang gusto ko makaalam. Hindi ko pa ito pwedeng sabihin sa best friend ko.. at ikaw naman sa kung sino”

Kumunot ang noo niya “Why is that?”

“Dahil.. ano.. uh- hindi pa ako handang makita nila tayo na-”

“You’ve got to be kidding me” sabi nito at marahas na bumitaw sa akin.

“Hindi pa ako handa Rico. Ano nalang ang sasabihin nila? Ng makakakita? Ng makakaalam ng saatin? Paano kung malaman ng magulang-”

“My parents don’t get to decide whom will I choose to like or love, Rein. You should only think about us!” pakikipagtalo naman nito

Napabuntong hininga ako “Kahit na. Narinig ko noon… sa ampunan, na nirereto ka ng mama mo sa anak ng kaibigan niya kaya-”

“I won’t like her. I won’t like any of them. It’s you who I like. I only want you” sabi nito at masinsing hinimas ang pisngi ko habang sinusuri ang kabuuan ng mukha ko

I get that he is stubborn, but I don’t think I have the same courage as him to be strong enough to show the world that we are together. Paano nalang kung may tumutol samin? Paano nalang ang sasabihin ng tao sakanya? Sakanyang mga magulang? Paano kung makaapekto ito sa negosyo nila?

Nilunod ako ng pagiisip habang nakatitig sakanya ng marinig ko syang bumuntong hininga

“Fine. We’ll do it your way.”

“So.. you want to keep me a secret? Alright. For how long?” he probed

“H-hindi ko alam. Kung magiging handa na-”

“What the fuck.” mura niya sa mababang boses. Hindi ko alam ngunit napangiti ako sa inis na nararamdaman niya ngayon.

“How cruel. And earlier you are accusing me of being a playboy, when you yourself can’t even commit to me. It’s you who is playing with my heart, baby.” i laughed at what he said. Whatever he think this is, I am still.. not ready.. not yet

“And now you’re laughing! Hindi ako nakikipagbiruan dito Rein!” Angil niya. Tama na. Wag kana magalit.

“M-matulog na tayo. Anong oras na” nakakunot padin ang ulo niya at hindi pa tapos sa argumento

I stared at the handsome man in front of me, the man who is making my heart fonder. I reached out to caress his hard face, and closed our distance to kiss him.. on the cheek.

“G-good night. Thank you for the gift. I will treasure it” sabi ko at tumalikod na. Hindi ata ako makakatulog kung nakaharap ako sakanya

I heard him sigh. I felt his weight as his arms and legs rested on top of me. Hugging me to sleep as if I will escape if he wont do that.

“You are so full of yourself. Alam mo ang nararamadaman ko and you are using it to your advantage. Akala mo ba ay makukuha mo ako sa halik?” napangiti ako. Ang kulit naman!

“I missed you. Good night baby, sweetdreams.” I felt him kissed the back of my head before I doze off to sleep.

Alas syete ng magising ako. Ramdam ko ang sakit ng ulo ngunit agad akong ginapangan ng hiya sa nakita

Paanong naging ganto na ang tarasa namin? Nakaunan ako sa braso ni Rico habang nakahawak ang kamay ko sa matigas niyang dibdib. Ang isa niyang kamay at ang malaking hita niya ay nakadantay sakin. Abay kaya naman pala ang bigat ng pakiramdam ko! Anlaki laking tao nitong dumadagan sakin!

Napatitig ako sa maamo niyang mukha. Mahimbing pa ang tulog niya at kalmado ang paghinga niya. Sinulit ko ang pagkakataon para makabisado ang bawat sulok ng mukha niya. Paano ako.. nagustuhan ng lalaking ito

“Mmmm. Do you like me now? Matutunaw mo ako niyan baby” he sounded sexy with his hoarse voice. Kanina paba gising to?

“F-feeling mo. Hindi kita tinititigan” umamba na akong tatayo upang mag-ayos ngunit hinigpitan niya ang yakap at napabalik lang ako sa pwesto.

“Later. Let’s sleep some more. I’ll take you to your room later”

Trenta minuto pa ang nagdaan bago ko siya napilit na bumangon. Busangot ito at masama ang timpla lalo pat panay na ang text ni Elisse.

Naghugas lang ako ng pinggan kagabi at nagayos na para bumalik. May paper bag si Rico na kinuha ko upang paglagyan ng suot na damit kagabi. Nakasuot lang ito ng white t-shitt at gray na sweatpants ng hinatid ako sa corridor ng nirentahan naming kwarto.

Nagkasundo kami na hindi muna ipagsabi kahit kanino ang kung anong meron kami. At hindi rin siya dapat makita ng mga kaklase ko na kasama ako. Gusto niyang nasa paligid lang siya kung nasan man ako. Pero hindi kami pwedeng magusap o magkalapit.

“Dito nalang. Salamat sa paghatid” sabi ko at huminto na. Isang pinto pa ang layo bago ang kwarto namin.

“Alright. Thanks for last night. I’ll see you at the dining hall for breakfast.” Sabi nito at hinalikan ang noo ko. Napangiti ako at nakapikit na dinama ang halik. Apakaclingy naman ng lalaking to

“Oh-” agad akong napadilat at lumayo sakanya. Sa bukana ng corridor ay nakita ko si Amer na gulat na gulat sa nakita.

“Amer” mahinang tawag ko. Fuck! Nahuli kami!

Dumiin ang hawak ni Rico sa kamay ko at ramdam ko agad ang tensyon sakanila

“S-sige na. P-papasok nako” hila ko kay Rico na hindi inaalis ang tingin kay Amer

He turned to me and sighed of defeat “Alright. Text me, please.” sabi nito at supladong nilampasan ang laglag pangang boyfriend ni Elisse

Hindi ko alam ang gagawin ngunit sinikap kong ngumiti habang nagsimula na syang makabawi at humakbang palapit

“Uhh- pasok nako” sabi ko at mabilis na binuksan ang pintukan para salubungin ang talak ng matalik na kaibigan.

Kabanata 20

At inalmusal ko na nga ang litanya ni Elisse. Hindi natitigil ang pagsasalita niya at halos siya na nadin ang sumasagot sa mga tinatanong niya.

Nakaligo na silang magjowa ng makabalik ako ng kwarto. Kaya habang naliligo ako ay hindi natitigil ang pagtalak niya sa labas ng banyo.

“I don’t understand why you can’t talk to me about him. It’s not that I will judge you if hindi na tipo ni Raymond ang gusto mo, that’s completely normal! People do change! And so as our perspective and preference in life!” Di natatapos na parangal nito sakin habang nakaupo sa harap ng vanity mirror at kinukulot ang dulo ng buhok niya

Nakaupo ako sa kama ko at nagpapahid ng lotion sa binti. Hindi ako komportableng sumagot kay Elisse lalo pat- andito si Amer na tahimik na nagkakape at nagtitipa sa laptop niya. Pasimple siyang sumulyap sakin na tila nahihiwagaan ng banggitin ni Elisse ang pangalan ng kapatid ni Rico.

“May tamang panahon para diyan, Elisse. Aaminin ko na..” naiilang na sabi sa kaibigang hindi ako madapuan ng tingin kakaayos sa mukha “I am seeing someone. But.. it’s uhh.. complicated” hindi ko alam kung tama bang ituloy ko ang huling sinabi nang makitang nakamasid muli si Amer sakin. Na pinapanood ang bawat galaw ko

Masaya ako at tahimik lang siya sa nakita. Hindi rin naman ugali ni Amer na mangusisa sa pinaguusapan at mga ginagawa namin magbestfriend pero, ang hindi niya ito sabihin sa girlfriend niyang halos mamatay na kakaisip kung sino ang kasama ko, ay napakalaking bagay sakin.

Hindi ko ata makakayang ipaliwanag ng ganito kaaga kung bakit may ganito sa amin ni Rico. Buong college years namin ay alam niyang si Raymond ang gusto ko.

At oo.. siya naman.. ang gusto ko

Siya nga ba? Bakit tila iba naman ang sinasabi ng mga ginagawa ko nitong nakaraan?

Magkakatabi kaming kumakain sa isang mahabang buffet table na sapat ang laki para magkasya kaming halos bente kataong magkakaklase. Ang iba ay halos di maubos ang kwento sa naging inuman kagabi at ang iba naman ay nagrereklamo na masakit ang ulo

Think of it. Hindi ganung sumakit ang ulo ko kahit na lasing na lasing ako kagabi. Siguro ay unti unti nakong nasasanay na uminom. O nakatulong din ang hot cholocate na inorder ko kagabi?

“Are you sure you are going to be full with just rice and egg? It’s free Rein kaya hindi mo kailangang magtipid. And it’s on me if kakain tayo ng lunch at dinner.” Mahinang bulong sakin ni Elisse. Alam niyang naiilang akong makibagay sa mga kaklaseng mayayaman kaya madalas niya akong nililibre para lang di ako mailang na magtipid na harap ng madami. Hindi naman masama iyon ngunit nagpapasalamat padin ako na may mayaman akong kaibigan na hindi matapobre.

Sasagot na sana ako ng may lumapit na waiter sa tabi ko. May dala itong isang tray na may lamang plato ng sliced fruits, at isa pang plato para sa tila rice meal na hindi naman kasama sa inooffer sa breakfast buffet.

“Good Morning, Ms. Silverio, your breakfast po ma’am” magalang na ngumiti ito at umambang ilalapag ang pagkain sa harap ko

“Ah kuya sandali! H-hindi po ako umorder! Ahm.. libre po ang breakfast hindi ba? Kumuha po ako doon?” Turo ko naman sa buffet table

Narinig kong nagsimulang umisyoso ang mga kalapit na kaklaseng nakarinig sa usapan namin ng waiter. Maging sila ay nagtataka na may ganito.

“Ahh-” napakamot sa ulo ang waiter at lumingon sa kung saan “it’s on the house po ma’am eh” sabi nito at pilit na nilalatag ang mga plato

“Pero kuya hindi po kasi ako umorder at may break-”

“Ma’am sige na po. Kailangan nyo po.. kasi itong kunin. Hehe wala naman po itong bayad promise. Libre po ang breakfast” halos humihinang bulong nito dahil narin sa mga kaklaseng interesado sa kaparehong pagkain na binibigay sakin

“I doubt that you would give a separate breakfast meal to someone so randomly and say its on the house. When clearly you offer a buffet serving for breakfast. Who is this from?” Kuryosong tanong ni Elisse ng humarap ito sa waiter matapos nitong pagtaasan ako ng kilay

“Love it’s fine. We should not argue in front of the food. Please” awat naman ni Amer at hinayaan ang waiter na giniya niya para iserve ang pagkain sa harap ko

Nagmamadali naman itong umalis matapos magpasalamat. Parang nahuhulaan ko na kung kanino galing ang pagkain na to

“Oh my! Baka gawa nung birthday mo last night kaya may free meal ka out of the buffet menu. I’m jealous. I’ll order that for my lunch later” Jocelyn said.

“I just think it’s weird. Nagseserve din kami ng buffet for our guests and serving a different course of meal doesn’t make sense, unless it was ordered..” sabi ni Elisse na naniningkit ang matang kinukwesyton ako

“by someone.” she added. She sighed before focusing on her own meal. “Bahala ka. Tell me whenever you are ready.” bulong nito

Minabuti ko nang huwag sumagot ng mamatay ang usapan pero alam kong tama nga si Elisse. Kung kayat di nako nagtaka ng ganun nalang maningkit ang mata ni Amer na nakatingin sa banda ko. Na tila sinusuri ang sunod kong gagawin

Naramdaman kong nagvibrate ang phone ko at pasimple ko itong tinignan.

“You should eat more. You are skin and bones.” Sabi ni Rico sa text. Ngumuso naman ako sa nabasa.

Pasimple kong inangat ang tingin na tila sinusuri ang kabuuan ng dining hall. Dahil sa text niya ay inassume ko na sakanya nga ito galing. Hinahanap ko kung nasaan siya nakapwesto. Kumagat ako sa sausage habang patuloy pading palinga linga sa paligid. Asan kaba?

Muling nagvibrate ang phone ko at nakita kong sakanya muli galing ang mensahe.

“Miss me so much? Im right here behind you.” Ngumuso ako at napailing habang pinipigilan ang ngiti. Aangat sana muli ako ng tingin at naghandang lumingon sa likod na mapansin ko si Amer, na masuri pading nakatingin sa banda ko habang umiinom ng kape.

Kununot ang noo ko ng may maisip. He is not watching me. He is looking.. at someone who might be behind me. Every time he will glance at my direction.

Hindi ko na naitago ng lumingon ako upang kumpirmahin at kahit madaming mesa na katabi namin, ay mabilis kong natanaw ni Rico, sa bandang dulo ng dining hall. Na nakataas ang kilay at seryoso na sinalubong ang tingin ko. May laptop sa harapan niya at isang tasa ng kape sa gilid.

“What are you looking at? Yung jowa mo no-” Nabalik ako sa ulirat ng magsalita si Elisse. Akmang lilingon siya sa tinitignan ko ng magsalita ako

“Wala!” shit. Napalakas ang sinabe ko. Kita ko ang gulat at lito sa mukha niya. Bahagya pa itong napaatras at umismid na nakatitig sakin

“Uhh- ibig kong sabihin. Wala. Tinitignan ko lang.. ang lugar. Naaaliw ako sa tanawin” sabay hilaw na tawa ko.

“You are so weird. Eat so we can go in our day. Magtutour pa tayo at patapos na sila” sabi nito na inuubos ang inorder niyang ice cream.

Tumango ako at mabilis na inubos ang pagkain. Panay panay ang subo ko sa kabang naramdaman. Muntik na kaming mahuli. Alam kong may pagkaslow ang kaibigan minsan, ngunit kung mabilis kong nakikala si Rico at nakita din siya ni Amer, ay hindi malabong hindi niya din ito makita.. lalo na kung haharap siya sa bandang tinitignan ko

Muling umangat ang tingin ko sa mesa at napasulyap kay Amer na huling huli kong nakatingin sa likuran ko, bago tumingin sa akin at tumaas ang kilay. May kung anong mangha sa mata niya na diko maipaliwanag.

“I fucking told you! It’s Enrico! He is here! I told you I saw him last night” nagiesteryang bulong ni Karen sa bandang kaliwa ko

“Oh my gosh! Oh my gosh you are right! He is here! What is he doing here?” Sabi naman ni Jocelyn na pinaypayan ang sarili ng kanyang kamay

“He is alone. You think he is waiting for someone?” Masuring tanong ni Aya. Buti nalang at hindi sila pinapansin ni Elisse dahil kung hindi ay hindi ko na alam ang sunod na mangyayari

“Oh my god! He is walking towards us!” Medyo malakas na pagkakasabi ni Cristine at sa tabi niya naman ay impit na napatili si Jocelyn at sinubukang hawiin ang buhok at ibaba ng onti ang suot na bra.

Katabi ko si Elisse sa kanan at nandito kami sa dulong kanang bahagi ng lamesa. Sa tapat niya ay si Amer. Sa tabi nito ay si Jocelyn na katapat ko naman at katabi si Aya. Sa kaliwa ko ay si France at sa tapat niya ay si Cristine at Karen sa kabilang gilid.

“Huh?” Litong sabi ni Elisse ng narealize ang dahilan ng kaguluhan sa mesa namin. Akmang lilingon siya ng dumaan sa gilid niya si Rico na masungit at madilim ang mukha.

“Hi Enrico! Fancy seeing you here.” may landi sa tono ng pagbati ni Jocelyn. Both of her parents are architects and she is proud how they are often invited to Rico’s family and corporate events.

I saw how Rico timidly smiled at her greeting. He stopped to face our table. He is standing near Elisse but his eyes, are focused on mine.

“Good morning. What are you guys doing here?” he is trying to socialize that makes my girl classmates thrilled on their seats. I even saw Amer initiated a bro fist which he accepted. Amer is of the same age as his brother and somehow they are of the same circle.

“Oh we are here for a vacation po sir! We are done with the semester and we thought it’s nice to have a break from a stressful examination week!” Sagot naman ng president namin sa tabi ko. Scholar din siya gaya ko.

“Alright. You may drop the sir though. I hope you don’t mind me asking what are you guys planning to do today?” naningkit ang mata ko sa ngisi nito. Huwag mo sabihing sasama ka?

Naging maingat ako sa galaw ko lalo nat kita ko sa peripheral ko na nakatitig si Rico. Ayoko ng salubungin pa ang malaagilang titig ni Amer ngunit ang pagbaling ni Elisse sakin, ay ang siyang diko napaghandaan.

“Oh we will be trying out the beach activities. You should join us!” Aya ni Cristine na sinang-ayunan ni Jocelyn.

Hindi ko halos naabsorb kung paanong kasama namin siya sa pagkayak at snorkeling, ang usapan pa ay may bibisitahing isla sa malapit, lulan ng yate ni Sir Manny, a middle-aged man na pinakilala ni Rico na may-ari ng Camayan.

Halos malaglag ang panga ko kanina ng mismong ang may-ari ang nagpaunlak na gamitin ang yate nila. He said something about favors for the Montecarlo family. Abay pwede nga kaming sumakay sa bangka.. may pocket money kami at makakatulong pa kami sa mga divers at mga nagsasagwan

Busy ang mga lalaking kaklase lalo na ang mga irregulars sa mini bar kung saan may barista na nagoffer ng kung ano anong inumin. Samantalang ang mga kababaihan naman ay panay ang kuha ng pictures.

Pinilit ako ni Elisse na magmall bago ang trip na to kaya nakapamili kami ng mga swimwear. Aniya ay hindi kami pwedeng pumunta ng beach ng puro pantalon at t-shirt ang dala ko. Nakared itong strip na two-piece habang si Amer ay naka itim na shorts at Hawaiian shirt na bukas ang butones.

Nakahawak ako sa taffrail habang pinagmamasdan ang malinaw na tubig. Papunta kami ngayon sa mabatong parte ng dagat na di ganung kalaliman. Tama lang para makapagsnorkeling.

“Are you really not going to take that shawl off? Sinasayang mo ang swimsuit mo. You have a fair complexion and a sexy body, so I don’t understand why you have to hide it with that stupid thing!” Elisse commented.

Nakasuot ako ng floral print na one piece. Ngunit dahil hindi komportable ay nagsuot ako ng black na cotton shorts. Tinali ko din ang buhok ko dahil sa lakas ng hangin.

“Let her be, love. She might be cold, or.. maybe not allowed to wear a swimsuit, yeah?” Amer teased and raised a brow while Elisse immediately roll her eyes with what her boyfriend said.

Pinamulahan ako ng mukha at tumalikod muli para harapin ang alon dahil sa mga pinagsasabi ng magjowang to.

“Ugh! So manipulative! Hindi ko pa nakikilala ay ang red flag na agad bakla ha! Gosh..” Elisse said then took a sip on her mango juice.

Napatingin tuloy ako sa may gawing bow kung saan naguusap si Rico at si Sir Manny kasama ang ilang crew. Nagpalit na ito ng itim na rash guard at green na board shorts, kaparehas ni Sir Manny na nakablue naman na rash guard at black na board shorts. Napapansin ko ang tingin niya sakin ngunit binabalewala ko, lalo pa at di siya nilulubayan ng mga babaeng kaklase na kunwari ay interesado sa business o kaya ay usaping beach.

We reached our stop after a few minutes and everyone went to the stern, getting ready to dive, watch the corals and the fishes swimming in this part of the sea. Elisse handed me a snorkeling gear but I didn’t wear it. I don’t feel like snorkeling. I just.. I am not enjoying this trip.

Napairap ako ng madinig si Jocelyn na pabebeng inaaya si Rico na sumama sakanila sa paglangoy. Halos lumuwa ang dibdib nito sa suot na pink string bikini. Ang mga kaibigan niya ay mga nakatwo-piece din.

Ngumiti lang ng tipid si Rico ng kantyawan ng kaibigan na may-ari ng resort. Lalo lang nagiinit ang timpla ko sa nakikita.

“Such a show off. Bakit ba kasi kasama iyan dito? Iritang irita nako panoorin yang paglalandi ni Jo” maarteng bulong ni Elisse.

Wala ako sa sariling napatango at sa pagsangayon sa kaibigan. Narinig ko naman ang tawa ni Amer sa tabi niya

“Who knows. He might be.. watching over someone. Besides, you guys must be grateful for we are now doing these activities while riding the owner’s yacht. Would you rather watch them flirt than complaining because you ride a fisherman’s boat? You choose.” Sabi ni Amer na nakangisi at pinapanood kaming dalawa

“Hmp! Ikaw love ha! Jinajudge mo ako. There’s nothing wrong with that. We will also pay them and it will help them feed their families. Sasakit ang pwet ko pero mas gusto ko na yon kesa panoorin yan! Ugh!” Kinurot naman ni Amer ang ilong nito na lalong nagpanguso sakanya

“It’s okay if you are not enjoying, Rein. Kung si Raymond siguro ang nandito ay ako pa mismo ang nagtulak sayo na lumangoy kasama niya” bungisngis na sabi naman ni Elisse na nagpakunot ng noo ko. Napansin kong ganun din ang naging reaction ni Amer. He knows.

“Rather than that guy. Ugh! A notorious playboy, may girlfriend na e lumalandi pa. At sa estudyante pa ha? E magtithirty na nga iyan eh!” Sabi naman nito

“Ouch.” Amer chuckled.

For a time I didn’t seem to mind our age gap. But what Elisse said before that.. bothered me

“G-girlfriend?” I asked as I saw Amer’s eyes with curiosity towards my reaction. I glanced at Rico who is now swimming without a life vest just below the stern. Jocelyn and her friends on the other hand, are covered with life vests and equipped with snorkeling gear as they are still engaging him with a conversation only that his gaze never left mine.

“Duh! Serena! Daughter of a family friend. She’s an architect and I heard she had one project with him in the past, right love? Yung sa airport na kayo ang nagsupply ng furnitures? Eh bali-balita ngang ieengage na iyang dalawa. Naku! Sa kanilang magkapatid talaga si Raymond ang gusto ko. Tama lang na dun ka magkacrush.” Sabi naman ni Elisse na lalong nagpabigat ng nararamdaman ko.

Laglag ang panga ko ngunit di ko magawang magsalita. Serena. I heard that name before.

I decided to return the snorkeling gear to the crew and stay dry. I noticed how Amer is silent and seems ignoring his girlfriend’s remark towards the Montecarlo scion. He is just watching my move after what his girlfriend said. I swallowed hard.

“You are not going to try it?” Elisse asked when she noticed I am still not wearing the gear nor the life vest.

“H-hindi na. M-masama ang pakiramdam ko. Iintayin kita sa deck at ako nalang ang magbabantay ng gamit.” Elisse shrugged before pulling Amer and jump into the water to watch the corals. Amer also swim without a life vest and a gear, he is just holding Elisse and guiding her as she dive to watch the sea under.

“Sexy mo Rein! Tara swimming!” Sigaw ni Allan na nasa tubig na.

Napasulyap ako sa gawi ni Rico ng marinig ang bungisngisan ng mga kaklaseng babae.

Nakatitig padin ito at sinuri ng tingin ang suot ko bago ako taasan ng kilay. Napailing ako at tumalikod na para isauli ang gear.

Girlfriend, huh?

Kabanata 21

Hindi na umayos ang timpla ko buong araw. Hindi ko ata magawang magenjoy sa mga activities dahil sa lalim ng iniisip.

Tahimik lang ako at nakapwesto sa forecastle buong byahe. Mabilis na umahon si Rico ng makitang hindi ako lumangoy. Tumigil siya sa bar at kumuha ng alak katabi ng may ari ng resort. Pasimple niya akong pinadalhan ng maiinom ngunit hindi ko naman ito magalaw.

“Is something wrong?” I read his text.

Madilim na ang awra niya at ramdam ang pagiwas ko kaya nahahalata kong pasimple din siyang lumalapit sa direksyon ko. Kung may pagkakaton sa kayak at nung nag island hopping ay pinapatos niya ang maliit na usapan ng mga kaklase kong malapit sa pwesto ko para lang makalapit siya. Na ako rin naman ang umiiwas ng umiiwas. Bahala ka diyan.

May girlfriend kana pala.. so ano ako? Kung mayroon kang mahal na iba, ano pa ang ginagawa mo sakin? Panay pa ang regalo mo!

Nagpuyos ako sa galit at lungkot. Sinungaling! Gagawin mo pa akong kabit. Pilit kong hinuhubad ang bigay niyang rose gold bangle ngunit narealize kong may susi nga pala ito. Ang gold necklace nalang niya ang hinubad ko.

Sinuri ko ang cross pendant nito sa aking palad. Ang mga dyamante nito. Hilaw ang ngisi ko at pinalis ang luha. Manloloko

Hindi ko alam kung bakit ako nakakaramdam ng panghihinayang para sa nakalipas na buwan. Ang sana ay palalim na naging ugnayan naming dalawa. Tama lang na hindi na ito palalimin pa ang kung anong mayroon sa amin kung ganyan din lang pala.

Kakabalik lang namin at dumiretso kaming lahat sa the Reef dahil ililibre kami ni Rico ng magiging lunch namin. Natawa pa si Sir Manny sa pagiging galante ng mokong. Inusisa pa agad kung sino ba ang pinopormahan sa mga kasama namin. Simple lang itong ngumisi at hindi nagbigay ng komento. Napairap ako sa nadinig.

Hindi ko na din nagawa pang lumangoy at sumama sa mga activities kanina kaya saming lahat na bumalik ay ako lang ang hindi nabasa ng tubig dagat. Nagpaalam ako kay Elisse na magpapalit ng damit sa kwarto namin at babalik nalang agad para makahabol sa pagkain. Paliko palang ako makalabas sa public bathroom ng may mabigat na pwersang humila sa pulso ko.

Naligo na siya sa dagat ngunit amoy na amoy padin ang bango niya. Hindi siya nagsasalita at hinila lang ako sa diko alam kung pasaan. Napairap ako sa tagpo. Inis kong binawi ang braso ko

“Ano ba! Magpapalit ako ng damit!” nakita kong kunot ang noo niya at madilim ang titig

“Then you will be changing in my suite.” pinal na sabi at muling hinila ang braso ko.

Nagmatigas ako. “Hindi ako sasama sayo! Pwede ba? Doon kana! Huwag mo akong pakealaman! Bakit hindi si Jocelyn ang isama mo sa kwarto mo at tiyak na hindi iyon magdadalawang isip!” Sabi ko at nagsimulang maglakad sa kabilang direksyon.

Galit siya ng bumuntong hininga pero agad kong naramdaman ang pagsunod niya

“Rein. What’s wrong?” I swallowed hard holding my tears from falling because of anger and pain. I felt like I was being used and betrayed with what I just found out.

“Baby why are you mad?” Nagusot ang mukha ko at pilit na binilisan ang lakad. Totoo ngang may mga lalaking mabulaklak ang dila at paiikutin ka, pagkatapos ay lolokohin ka.

“Fuck.” I heard him curse before I felt myself rise from the ground. He carried me like a bride and started walking back to the direction of his room.

Mabilis na pinulahan ang mukha ko at nagpumiglas. “Ibaba mo ako! Hindi ako sasama sayo!”

“Isa! Don’t test my patience, Rein. Kanina pa ako nagpipigil” patuloy ang pagpiglas ko ngunit tila wala ding nangyayari. Mahigpit ang yakap nya sakin at sa bilis ng hakbang niya, ay mabilis kaming nakaikot sa main pool patungo sa suite niya.

Nilock niya ang pinto at marahan akong binagsak sa malaking kama. Akmang babangon ako ng pumatong siya sa harapan ko at kinulong sa magkabila niyang bisig.

“Now let’s talk. Why are you avoiding me?”

Hindi ko magawang sabayan ang malalim niyang titig. Masama padin ang loob ko sa narinig at hindi ko na gusto pa na ituloy kung anong mayroon sa amin.

“Tigilan mo na ako. Ayaw ko na.” pagod na sabi ko.

“Hmmm? Why?” yuko nito at pilit hinahanap ang tingin ko.

I sighed. “Basta. A-ayaw ko na. Hindi na natin itutuloy ito. Huwag kanang man-”

“Give me one good reason why I should stop this.” he sounded angry. He cupped my face at guided me to face him. I swallowed my thoughts and hurt feelings.

“Hmmm? What’s wrong? What did I do? We were okay last night-”

“Kagabi yon! Nung di ko pa alam na may girlfriend ka!” hindi ko napigilang sigaw. “I-.. I don’t think this will work for us and I will not let you cheat with me-”

“What the fuck are you talking about, Rein?!” tumataas na din ang kanyang boses at nadidiin na niya ako sa kama.

“Where did you fucking hear that? Huh? I am being honest with you this whole time. I am not seeing anyone else so you getting the idea of me having a girlfriend, is insane, baby.” hindi niya gusto ang narinig ngunit may pagsusumamo parin sa boses niya

“Tell me, please. What’s wrong?” pagsuko nito at humilig sa kanang balikat ko. I pursed my lips trying to hide my tears.

“S-sinabe ni Elisse. Na may girlfriend ka at Serena ang pangalan. At ieengage-”

“I call bullshit on that!” he spat and face me again.

Malalim ang buntong hininga niya at napapikit ito sa inis. “Those are rumors, she is a family friend, yes. And you must have heard her name from somewhere in the past. But it’s nothing. We worked together for a project, and that’s it. I didn’t date her, let alone like her for that matter.” he carefully explained. Elisse was right. They have worked together.

“I told you about my feelings last night. Did you not believe me? Hmmm?” hilig nito at inamoy ang buhok ko

“I only have my eyes on you. Only you. No other girls stood a chance.” paglalambing nito at hinalikan ang sintido ko. I know better now. Hindi mo na ako madadala sa mabulaklak mong salita.

“Sinungaling. Gustong gusto mo nga na lumangoy kanina kasama si Jocelyn-”

“Because I knew her brother. She looks familiar from our family’s circle of friends. But I don’t like her that way, Rein. Never” sabi nito at pinagdikit ang ilong namin. Ano ba.. ito

“I don’t agree with your plans for us but I am true to my word that I will let you decide for what we should do with our relationship. You don’t want to be seen with me in public, talking more so, but I don’t think.. I can do that.”

napakapit ako sa balikat niya at sinubukan siyang itulak. Ilang pulgada nalang ang layo ng mukha namin at maghahalikan na kami.

“Im sorry. I’m so smitten. I can’t stay far from you. So every chance that I can get just to be close to you, I’ll take it. Kahit na iniiwasan mo ako.”

My heart melted at the sight of him letting his guard down. He looked so vulnerable expressing his feelings. Maybe I am just overreacting? Marami naman talagang usap-usapan tungkol sakanya at tila mahirap malaman alin doon ang totoo sa hindi diba?

“H-hindi ko naman gustong iwasan ka. Ayaw ko lang na-”

“Those are just mere accusations about me. Please pay no attention to any of it. I’ll tell you everything about me. Everything you wanted to know. Just ask, baby.”

“ugh-” nagulat ako ng bigla nya akong hilahin at sa isang iglap ay nabaliktad na ang posisyon namin. Siya na ang nakahiga sa kama at yakap yakap niya ako sa ibabaw niya

“Rico-”

“Let’s make up, please. I thought I would love the fact that you are jealous, but if it will lead us to fight and you getting mad at me, then I’d rather not have that satisfaction.” Wow. Iba din ang yabang ng lalaking to

“Hindi ako nagseselos. Ayaw ko lang na isipin ng mga tao na nakikisawsaw ako sa relasyon ng iba.” Pilit na inaahon ang sarili ngunit bumalik din ako sa ibabaw nya dahil sa higpit ng pagkakayakap

“Right. You don’t like me. That’s alright. I’ll make sure to change that.” he said sporting a mischievous grin

“Ang yabang mo naman.” Nahihiyang bulong ko at hinayaang makulong ang namumulang mukha sa dibdib niya. I heard him chuckle sexily. Ano Rein? Pagkatapos mo maginarte ay kilig na kilig ka naman?

“Where’s my necklace?” he asked when he touched my neck. Agad kong iniwas ang tingin.

“H-hinubad ko kanina. N-nainis kasi ako.” bumuntong hininga siya sa sagot ko at dahan dahang umahon na pagkakahiga na kalong ako.

“Where is it? Hmmm?” i can sense danger from his tone. Kinapa ko ang bulsa at mahinang inabot ang kwintas.

Hinawi niya ang buhok ko pakanan at sinuot nya sakin ang kwintas. Pinatakan nya ng halik ang kaliwang balikat ko bago ako muling yakapin.

“I don’t like you getting rid of my gift every time you are mad. Mad without a good reason. Please, baby, promise me you’ll wear me all the time..” bulong niyang nagpakiliti sa tenga ko.

Pinaulanan ako ng mura ni Elisse sa telepono dahil hindi nako nakabalik sa the reef. Dinig na dinig din ang tawa ni Amer sa background ng murahin at sumpain ni Elisse si Rico na sinasabi niyang palagi akong kinikidnap. Na hindi ko daw siya magugustuhan kung sino man siya dahil possessive ito. Pinadala nalang kasi ni Rico ang lunch namin sa kwarto niya at dito na kami nananghalian.

Panay rin ang ring ng cellphone ni Rico kahit kanina pang umaga ngunit pilit niya lang itong iniignora. Ang sabi niya ay hindi naman daw iyon importante at nakarest day siya aniya.

Nakatulog kami pagkatapos at gabi na ng magising. Hindi na ako nakapagpalit ng damit at nakatulog akong suot ang t-shirt niya para itago ang swimwear na suot ko kaninang umaga.

“REMIND LANG KITA. OUTING TO NG CLASS NATIN. HINDI TO GETAWAY NYONG MAGJOWA! WHERE ARE YOU? I ASKED SA RECEPTION PERO DI NILA ALAM KUNG SAANG KWARTO KA AT AYAW IDISCLOSE ANG CCTV FOOTAGE!!” napailing nalang ako sa text ni Elisse at napangisi. Kung paanong natututo akong magsikreto sakanya. At magtago ng ganito.

We don’t have to be in this situation only if I have the courage to tell everyone that I am seeing the heir of the Montecarlo clan. Na siya ang kasama ko ngayon. Ngunit mabuti nadin siguro to. Habang wala pang kasiguraduhan ang lahat.

“Hindi kaya makahalata sila.. na nawala ka din?” Mahinang tanong ko kay Rico na kakatapos lang maligo. Nauna nako kanina at suot ko ngayon ang pinabili niyang puting maxi dress na pinadala sa kwarto.

“Hmmmm?” Napatingin siya sakin habang naglalagay ng deodorant. Napanguso ako ng pagmasdan ang kilikili niyang may tamang kapal ng buhok. Nakablack na board shorts lang siya at itim na muscle tee. Ngayon ko lang siya nakitang ganito kakaswal manamit. Ang patuyong buhok niya ay di nakaayos at ang tamang haba ng nito ay malayang nakalugay sa noo. Ang.. gwapo.

“I have an excuse when I talked to Manny. So, if your so curious classmates would ask, he knows what to say. Besides, I don’t think they will be looking for me. I told them earlier that I have othe plans with my stay here.” sabi nito at yumuko sakin para halikan ang noo ko.

I guess I have to get use to him being like this. His love language drives me crazy. Na nadidiskubre ko ang mga pakiramdam na hindi ko naman nararamdaman noon. Sumikip ang dibdib ko ng maisip na baka ganito din sya sa mga nauna niyang naka relasyon. Ngunit mabilis kong pinalis ang naisip at wag nalang magduda pa. Sa ngayon, tuturuan ko ang sarili kong makinig sakanya. At.. sundin ang nararamdaman ko.

I replied to Elisse that I will be back to join them on the night party that the resort prepared for its guests every weekend. It’s a foam party and the guests will be engaged to booze and party music. Rico on the other hand, has other plans for us. He wants us to have dinner alone.

I never knew Camayan have private rooms for a couple to enjoy the beach scenery while having dinner.

I laughed at the thought… couple.

The staff brought us a well-done steak and partnered with an expensive wine for dinner while we have the overlooking view of the calm sea. The onshore breeze gives me peace.. and made me enjoy every bit of this moment.. with him.

Naglakad lakad kami sa pangpang pagkatapos kumain. Wala masyadong tao sa parte nato ng shore dahil nandun sila lahat sa loob para sa foam party. Naramdaman ko ang yakap niya sakin mula sa likod. Akmang lilingunin ko siya ng ipinahinga niya ang ulo sa kaliwang balikat ko. Tumama ang tungkil ng ilong ko sa kanang pisngi niya.

“I wish we have more moments like this. I want to be alone with you.” Malambing na sabi niya. Nalunod ako sa lalim ng titig ng niya gamit ang matang kumikinang sa sinag ng buwan.

He licked his lips when he noticed that I am staring at it. While I bit my lower lip trying to hold back the urge.. of kissing him. Why am I even thinking about kissing him dammit!

Natigil kami sa tagpo ng may marinig na lalaking tumatawa sa likuran.

“Tsk. Tsk. Dear brother. You are so called at home.” sabay kaming napalingon ni Rico kay Raymond na nakablue na poloshirt at khaki shorts. Nakastinelas lang itong naglakad palapit samin.

He chuckled while staring at us. I tried to let go of Rico’s hold but it seems impossible.

“Dude. Dad is so mad! You seriously went MIA from our conference abroad, and he is asking for updates and he’s been calling you. You are here this whole time?” panunuya nito samin at umiling iling pa.

“Tss. I’ll call him tonight. Why are you here?” may banta sa boses niya sa bunsong kapatid. Napatingala ako sakanya at nakitang nakakunot ang noo nito at magkasalubong ang kilay.

“No you won’t. You are coming home with me.” tuluyan na siyang nakalapit at agad bumaba ang tingin niya sakin. Ngumiti ito ng matamis at lumabas ang dimples niya. Nahiya akong yumuko at nagtago sa braso ni Rico.

“Good evening, Rein. I’m sorry for interrupting your date with my brother. Your boyfriend is badly wanted for business. He needs to go home.” ngisi nito at kumindat sakin.

Kabanata 22

“Yes, dad. I told you. It’s already been settled that’s why-” he sighed when interrupted and abruptly closed his eyes while touching the bridge of his nose. He is sitting in the coffee table with his macbook open. Don Ramon is on the phone.

“You need not to worry. I already closed the deal even before going there. My presence isn’t really needed.” he said justifying his absence at work. He looks so stressed massaging his temples.

May meeting pala sila ng Friday ng hapon ngunit maaga itong umalis para makauwi at makahabol sa birthday ko. Agad akong ginapangan ng hiya ng maisip na nakaabala ako sa negosyo nila. Ano nalang ang iisipin ng magulang nito kung malamang andito siya at nakikisiksik sa outing namin.

Tahimik akong nakaupo sa dulo ng kama hawak ang mainit na mug ng hot chocolate. Sa kaliwang banda ay ang counter top kung saan nakatukod ang magkabilang siko ni Raymond at nakangising tila aliw na aliw panoorin ang kapatid na kagalitan ng ama.

“Yes. I understand. I’ll set up a call on Monday. The deal is still intact. We will begin with the project three weeks from now.” sabi nito at lumingon sakin na taas ang kilay. Masyado ata akong tumititig. Agad kong binawi ang tingin at humigop sa hawak na inumin.

“No dad. I told you. I can’t leave tonight. I’ll be home tomorrow.” sabi nito na nagpabungisngis sa kapatid niyang ngayon ay kinakalikot ang mga nakalagay sa counter top. Kumuha pa siya ng bote ng beer mula sa mini fridge.

“Man.. he got it so bad huh?” he said it to himself loud enough for everyone in the room to hear as he mock his brother. Tila nahiya ako ng maalala ang sinabi niya kanina. Na boyfriend ko.. ang kuya niya. Ano bang sinasabi nitong lalaking to sa kapatid niya?

Ngumiti ito ng matamis sakin at halos mawala ang mga mata niya. Maputi si Raymond at natural na mamula mula din ang kanyang pisngi. “How are you, Rein? It’s been years since the last time I saw you. You are still a kid back then. You have grown to be such a beauty.”

Agad akong ginapangan ng hiya sa papuri at naghuramentado agad ang puso ko. Tumikhim ako bago sinubukang magsalita. Pakiramdam ko ay pulang pula ang mukha ko sa narinig. “S-salamat po. O-okay lang po ako k-kuya..”

He giggled at my response. “I don’t think its appropriate still to call me that. You are dating my brother.” Sabi nito at tinaas ang isang kilay

“Ano uhh- hindi naman-”

Humilig pa ito sa counter top para ba mas lalong lumapit sa akin “Should I call you ate then?” he burst out laughing after seeing my confuse reaction with what he just said huskily.

Agad naginit ang mukha at tenga ko sa naisip niya. Hindi ko alam kung ano ang pinagsasabi ni Rico dito pero ang isipin niyang kami ay tila pinapalutang ang isip ko.

“I’ll drop now. I have other things to do. I’ll see you tomorrow, dad. Tell mom.” Narinig kong sabi ni Rico at mabilis na pinatay ang tawag kasabay ng pagtayo niya at pagdiretso nito sa gawi ko. Agad na tumalim ang titig nito sa kapatid. Halos tumingala ako at mangawit ang leeg sa kanilang dalawa.

I saw Raymond still laughing and raised both of his hands in the air. “Come on. What’s with the deadly stare?”

“Why are you still here? I am not going home. You should go and take your drinking somewhere else.” he commanded as if his brother’s presence is a disturbance.

“Ouch.” his younger brother chuckled. “I don’t have a room yet. I guess I’ll take the next suite.”

“No! Go home! Your business here is done. You are no longer needed.” wala sa sariling napahawak ako sa kamay niyang magaspang at puno ng ugat. Bakit ba kailangan mong awayin ang kapatid mo?

Umamo ang mukha nito ng bumaba ang tingin niya sakin. He let out a deafening sigh.

“How rude. Ganyan kaba lagi sa harapan ng girlfriend mo, kuya? If I were you, Rein, I will be seriously turned off.” ngisi sakin nito at tila ayaw tigilan ang pang-aasar sa kapatid.

“How about you stay the fuck off and keep your bullshits to yourself! No one is asking for your fucking opinion!” angil nito sa kapatid. Tumawa lang naman ang isa na lalong nagpagalit sakanya.

“Fine. I’ll check the available suites here. I’ll stay for the night too. Mahirap na. We’ll leave tomorrow morning. Just to make sure dad won’t kill me.” ani nito at nilagay sa lababo ang bote ng beer na wala ng laman.

“Good night, Rein. Sweet dreams.” pinilig niya ang ulo niya at ngumiti sa akin.

“Fucker. Alis!” Mabilis ang lakad ni Rico at halos ipagtulakan nito ang bunsong kapatid para buksan ang pinto at paalisin.

Naiwan ang tawa ni Raymond ng tuluyang malock ang pinto. Agad akong nahuli ng madilim na titig ni Rico. Tila binalot ako ng kaba sa tensyon na naiwan saming dalawa. Napayuko ako at tinuon ang atensyon sa hawak na mug.

“Gustong gusto mo ah?” May diing tanong niya na nagpaangat ng tingin ko pabalik. Magkasalubong ay kilay nito at nakapamewang na tumayo sa harap ko. Kitang kita ko ang bitak ng muscles niya sa braso.

“Kilig na kilig ka naman sa unggoy na iyon? Hindi ka dapat nagaaksaya ng panahong makinig sa kung anong sinasabi niya!” galit nitong sabi.

“W-wala naman siyang sinabing masama. Kinumusta niya lang ako-”

“Uhuh. And you are blushing so hard! Huwag mong itanggi!” sabi nito at umirap pa.

Napangiti ako. Hindi ako tanga para di isiping nagseselos siya sa kapatid. Akala ko ba girlfriend mo ako sabi ng kapatid mo? Ang cute lang dahil ang laki laki niyang mama na nagmamaktol sa harap ko. Pairap irap kapa diyan.

To be honest, I may be caught off guard with what Raymond said, but I know that something is different now. I looked at his face and my heart didn’t pound like before when I was a kid.

It’s different with what this man in front of me is doing with my system. With his touch, his sweet words that he showers me all the time, it always.. makes the butterflies in my stomach rage a war. It’s different when I was talking and staring at Raymond. I know something has changed.

“What are you thinking? Are you so head over heels that you are dreaming of that asshat?” napakurap ako at nabalik ang titig sakanya.

Lumakad siya sa harap ko ay umupo para magkalebel ang tingin namin. Nakatingkayad ang mga paa niya sa sahig. Kitang kita ang ugat sa leeg niya at pagpula ng noo sa galit.

I sighed and pursed my lips trying to hide what I just thought seconds back. “Hindi ko siya inisiip. At hindi ako kinikilig. Kinausap niya ako at kinumusta. Nagpasalamat ako at iyon lang.” Tila pagpapaliwanag ko.

Nakanguso ito at masungit padin ang tingin ngunit unti unti ding yumuko at bumuntong hininga.

Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko na nakahawak sa mug “I’m sorry… I uhh- I guess I overreacted. Just.. nevermind.” sabi nito at akmang tatayo na ng hilahin ko siya pabalik ng isang kamay kong nalibre ang hawak sa mug

Parang umurong na dila ko at nalimutan ang sasabihin ng bumakas ang tila gulat sa mukha niya sa aking ginawa.

“I- uhh.. it’s okay. Wala lang iyon. Hindi k-ko siya iniisip. Nangamusta lang talaga siya. At isa pa, iniisip niya na nga akong boyfriend kita ah? K-kailan pa? Akala ko ba ay manliligaw kapa lang?” diko napigilang panunuya dito.

He tilted his head and pursed his lips with what I said. He crouched again to his previous position and face me.

“Yeah.. right. I’m sorry. I just said that because he remembers you. From the coffee shop. He remembered your name and that you grew up in Angel Haven. So he’s been bothering me to see you. I’m just… I’m just jealous. That’s why.” his last statement made me swallow hard. I always feel nervous every time he is staring at me. Especially when he is expressing his feelings. It’s as if he can see through me.. he can reach my soul with his crystal gaze. And his words would pierce through my heart and I will struggle to catch my breath.

I almost wanted to say that he should never feel jealous of his brother, but then I realized my attention was caught by something else.

Bumaba ang tingin ko sa labi niyang mamula mula. Unti unting bumigat ang paghinga ko ng sumagi sa isip ang tagpo noon sa sasakyan niya. At ang muntikan sana naming halikan kanina sa dalampasigan

“What’s on your mind, baby.” his voice became husky as he slowly close our distance. My eyes are not leaving his lips that made mine dropped open.

I swallowed hard when he licked his lips. I felt his hand in my right thigh and the other is supporting my hands that are holding the mug of hot chocolate tightly.

My eyes went to his when he reached for a kiss. I closed my eyes and felt a thousand sensation. I still don’t know how to do it and he is the one driving the kiss passionately. I felt his hand on my thigh went up to my neck to deepened the kiss.

I gasp for air when he stopped and stared back at me. Halos bumigay ako ng tila habulin siya at nabitin pa sa halik. Umayos ako ng upo at lalong humigpit ang hawak sa mug.

I heard him sigh. “You should finish that so you can sleep. It’s late.” sabi nito na hindi ko tinugunan

Hindi ko alam ngunit tila sa pagkapahiya ay nagusot ang mukha ko. Bitin ako sa nangyari. Iyon lang ba iyon?

“Rein?” he called my attention. I glanced at him pouting. Trying to hide the embarrassment of the thought of kissing him more.

I swear I reached heaven when he cupped my face and started kissing me again. Inalalayan ko ang mug upang hindi matapon ang hot chocolate.. ngunit ang isang kamay ko ay gumapang na sa leeg niya at napakapit doon ng madiin.

“Forgive me baby..” he said between our kisses. Pikit ang mata ko at dalang dala sa halik. Pinasok niya ang dila niya sa bibig ko at wala sa sariling sinipsip ko ito.

“I don’t want this to stop too.. but it’s late. And I have to leave first thing in the morning. I should let you rest.” Putol niya sa halikan

Parehas kaming naghahabol ng hininga at nakatitig sa isat isa. Umahon siya sa pagyuko at hinubad ang relo upang ilagay ito sa coffee table. Hindi pa ako nakakabawi sa nangyari ngunit nakatulong ang tuloy tuloy na paglagok ko ng natirang hot chocolate para itakas ako sa awkward na sitwasyon na to.

I heard him chuckle. Lumapit siya at pinunasan ang gilid ng labi ko. “Cute.” He said while staring at my face.

Magkatabi kaming natulog at hindi na ako nagsalita buong magdamag. Saka ko lang narealize ang ginawa ko. Lasing na lasing ako sa halik niya at tila naghahangad pa ng mas higit. Kinakausap niya ako pero pinili kong yumuko nalang at magtago sa dibdib niya. Yakap yakap niya ako at inunan sa braso niya ng tuluyan na akong dalawin ng antok.

Umaga na ng mareplyan ko si Elisse na tinadtad ako ako ng texts at missed calls kakahanap sakin kagabi. Sabi niya ay hindi manlang kami nag-enjoy sa stay namin.

Nakapagcheck out na kami lahat at naghahanda nang sumakay sa van pauwi. Isa isa na silang nagpapasok ng mga bag at umupo sa kanya kanyang pwesto. Nauna nang umalis ang naunang van at paalis na din ang kasunod. Iniintay pa namin ang pa saamin dahil magkakasama kami nina Elisse, Amer at ng natirang kaklaseng babae sa huling van.

Hindi natatapos ang pagmamaktol ni Elisse mula sa breakfast hall hanggang sa paghihintay namin ng van habang tahimik lang ako at hindi pinapahalata ang pagsulyap sa kabilang gilid ng parking lot kung saan nakatayo ang magkapatid na parehas naka Ray-Ban panangga sa init. Raymond is sporting a Gucci polo shirt while Rico is wearing a black Ralph Lauren polo shirt. Parehas silang nakatuck in ang damit sa suot na slacks at pinarisan ng leather shoes.

Alam kong nagmamadali at kinukulit ni Raymond na umalis na sila ng kapatid dahil siya pa ang gumising at kumatok sa amin kanina. Bugnot na itong nakatayo sa tabi ni Rico na nakahilig lang sa kanyang Maserati at nakatuon ang atensyon sa gawi namin. Mabuti nalang at tila may mga hang over ang mga kaklase ko at hindi sila napapansin.

Nakasakay na kami at sa pagalis ng van ay natanaw kong siya palang pagpasok ni Rico sa sariling sasakyan.

“Ate Rein belated happy birthday po. Ito po regalo ko sainyo.” Nakangiting abot sakin ni Angelo ng nakatuping papel. Isa itong drawing ng disney princess at may nakalagay na happy birthday. Napangiti ako at ginulo ang buhok niya.

“Maraming maraming salamat. Iingatan ito ni ate.” sabi ko at sinalubong ang yakap niya at ng iba pang bata.

Magtatanghali na ng dumiretso ako sa Angel Haven pagkagaling ng Camayan. Nagdala lang ako ng isang malaking bilao ng spaghetti at dalawang order ng lechon manok para sana pagsaluhan namin sa tanghalian.

Nakapagabiso ako kay Lola Flora na uuwi ngayon gaya ng pangako sa mga bata kaya nakapaghanda sila at bumili ng maliit na bilog na cake na pinahipan pa sakin kanina ang kandila.

Medyo abala na ngayon sa ampunan at masikip dahil nakatambak na sa kabilang gilid ang mga construction supplies. Nagsimula na sila sa pagpapaluwag ng ampunan kanina lang umaga. Maingay din dahil sa mga ginagawa at sa sa mga construction worker na nagsasound trip.

Nagset up lang sila lola Flora ng isang pahabang mesa dito sa bukana ng bulwagan at doon nga ay kumain kami kasama ng mga bata. Ang mga manggagawa naman ay dinig kong may bukod sa pananghalian utos na din ng mag asawang Montecarlo.

Naramdaman kong hinila ni Elias ang dulo ng blouse ko. May amol pa ito ng manok at may hawak na kung ano sa likod

“Hmm? Ano iyon, Elias?” yumuko at dito

“Ate Rein bigay po ng boypren mo.” Sabi nito at inabot sakin ang isang tangkay ng bulaklak galing sa hardin ni Lola Flora.

Napakunot ang noo ko. “Huh? Sino Elias?”

Humagikhik ito “yung boypren mo po ate. Si kuya pogi. Ayun oh!” sabay turo naman nito sa may puno ng Narra at nanlaki ang mata ko ng makita si Rico na nakasilong dito kasama ng tila isa pang engineer na nagsusupervise sa expansion ng ampunan. Parehas silang nakawhite hat at tila naguusap sa ginagawa ngunit si Rico.. ay nakatuon ang titig sakin at malokong nakangiti. Anong ginagawa nito dito?

Kabanata 23

Rico kept his distance in accordance to our agreement. If he wanted to talk to me or say something, he’ll do it via SMS.

Natapos kaming mananghalian at ang iba ay nagsipaglaro na ulit, habang ako ay tumutulong maghugas sa kusina.

“Tama na iyan, anak. Hindi kita pinauwi dito para tumulong sa mga gawain.” halos mayat mayang saway sakin ni Lola Flora.

“Ayos lang po ako la.  Isa pa, ako din ang nagdala ng hugasin kaya dapat lang tumulong ako sa paglilinis.” natatawa kong sagot dito

“Haynako ewan ko ba dito kay Rein, nay. Pinapabalik ko dun sa veranda kasama ng mga bata pero puro mamaya ng mamaya.” gatong naman ni ate Tess.

Narinig ko pa ang ilang tawa ng tagaampunan. Napailing nalang si lola Flora at muling lumabas ng kusina. Madalas ay kung stress ako sa school o sa trabaho, ay umuuwi ako dito sa Angel Haven, para magdala ng pagkain o di kaya tumulong sa paglilinis. Nakakarelax ito ng isipan at dahil abala nga ako sa gawain, ay panandalian kong nakakalimutan paminsan minsan ang ilang problema. Dito sa ampunan, ang iisipin mo lang ay kung ano ang sunod mong gagawin pagkatapos ng nauna.

Masyadong malaki ang utang na loob namin sa pamilya Montecarlo, na siyang halos tumayong haligi ng ampunan. Lahat ng pangangailangan ng mga bata ay sinisiguro nilang napupunan. Isa din sila sa mga nakakatulong humanap ng mabuting pamilya na interesadong magkupkop sa mga batang pinabayaan na ng kaninang mga magulang. At sa pag-aaral, ay mayroon silang allowance mula elementary hanggang senior high school sa pambublikong paaralan, at scholarship naman sa San Vicente University pagtungtong ng kolehiyo.

“Ate Rein. Ate Rein!” Kalabit sakin ni Anna, eight years old at masiyahing bata.

“Hello. Ano iyon Anna?” Nakahawak ito sa dulo ng damit ko.

“Si Ronan po, tinutukso ako.” pagsusumbong niyo. Lihim naman akong napangiti at napasulyap sa bata sa harapan na nanonood sakanya. Hindi din maiiwasan ang mga tuksuhan ang awayan sa mga bata, kung kayat minsan ay sumasakit din ang ulo ni Lola Flora at ng ibang katiwala sa pananaway.

Lumuhod ako at humarap sakanya upang punasan ang namuong luha. “Hmm. Anong nangyari Anna?”

“Papansin yan si Ronan ate Rein! Palibhasa di yan pinapansin ni Anna kaya lagi yan nang aasar. Kamukha niya daw yung tutubi dun sa hardin. Payatot na mahilig sa bulaklak sabi niya po nadinig ko!” malachismosang sumbong naman ni Jenny.

Gusto ko man matawa ay pinigilan ang sarili, sa takot na din na lalong sumama ang loob ng bata. Inalo ko ito ay hinawakan sa likod.

“Hmm. Huwag kang maniniwala sa isang iyon. Maganda ka Anna. Ano ba ang nangyari para asarin ka nito? May ginawa kaba?”

Hindi sumagot ang bata at nakayuko lang itong nakahawak sa braso ko. Napasulyap ako sa gawi nina Ronan sa hardin kung saan nandun din si Elias at si Angelo…kasama si Rico, na pinapanood kami sa may veranda.

Kinakabahan man sa presensya niya ay tumayo ako upang resolbahin ang alitan. “Dito ka lang, Anna. Si ate Rein na ang bahala ha? Huwag na kang umiyak.”

Doon ay nakita kong nakaluhod din si Rico para kausapin si Ronan, tila pinagsasabihan ito sa nangyari ngunit ang mata niya ay hindi umalis sa akin hanggang sa makalapit ako.

Yumuko din ako para dungawin ang batang nakanguso. Napangiti ako. “Ronan, bakit mo naman tinutukso si Anna?” nagaalalang tanong ko dito.

“Eh kasi po, binigyan ko siya ng bulaklak na pinitas ko sa hardin, tapos ayaw niya kunin. Iyon pala, pipitas din siya ng kaparehong bulaklak edi sana kinuha niya nalang yung akin!” pagmamaktol naman nito. Tila hindi ko alam ang isasagot ngunit parang nahuhulaan ko na ang nangyayari

“Sabi ko kasi sayo sabihin mo kay Kristal sumagot si Anna sa slambook para makita mo kung ano gusto niya!” Si Elias na nasa likod niya at nakikiusyoso.

I heard Rico chuckled. “Listen big guy, hindi ganyan ang paraan para makuha mo ang atensyon ng babaeng gusto mo.” pangangaral naman ni Rico. At talagang tuturuan mo pa? Eh ang bata bata pa ni Ronan

“If a girl doesn’t like flowers, hmm.. maybe pwede mo siyang bigyan ng candy? Or chocolates? Hindi mo siya dapat pinipilit na gustuhin ang gusto mo, kiddo.” Sabi ni Rico at ginulo ang buhok niya.

“Pero gusto niya kuya pogi! Ayaw niya lang kunin yung bigay ko. Pero pag kay Frank sa school, lahat ng binibigay niya kinukuha ni Anna!” May samang loob na sumbat ng bata. Lalong natawa si Rico habang napahawak ako sa sentido ko. Ano ba naman tong mga batang to.

“Pakipot lang iyon si Anna pero malay mo crush ka din niya!”

“Angelo.” Saway ko dito at pinanlakihan pa ng mata. Natahimik naman ito at pumirmi sa gilid

Hinawakan ko sa braso si Ronan, “be, masyado kapang bata para isipin ang mga bagay na iyan ha? Magfocus muna ikaw sa pag-aaral. Pero sige, kakausapin ko si Anna. Sana sa susunod, huwag mo nang uulitin iyon ha? Masama ang nanunukso ng kapwa.”

“It’s alright, kid. I’ll teach you ways on how to get her attention.” Nakangising sabi naman ng mokong.

“Isa kapa, pwede bang huwag mo nang gatungan ang away bata.” Bulong ko na sapat lang para siya ang tanging makarinig.

Halos di bumuka ang bibig niya ngunit dinig ko ang malalim na boses.

“Hmmm. The girls take after you, you play hard to get.” mariin ang titig nito sakin. Nagulat man sa sinabi ay kumunot ang noo ko. So talagang gagatungan mo ang away bata? At anong hard to get?

Bumuntong hininga ako. “Sige na, Ronan. dun na kayo at maglaro, huwag kayong lalayo at may ginagawa sa dulong bahagi, delikado.” Sumunod naman ang mga bata at isa isa ng tumakbo palayo

Agad akong tumalikod at tumingala para salubungin ang natural na madilim niyang titig.

“Bakit ka nakikisali sa away ng bata? At talagang tinuturuan mo pa si Ronan! Ang bata bata pa nun Rico!”

Maang maangan pa ang loko. Wala daw siyang ginagawang masama kaya bakit pati daw siya ay aawayin ko. Kasama niya ang mga batang lalaki sa kabilang banda ng veranda habang ang mga batang babae naman ay kasama ko, dito sa veranda malapit sa may pintuan.

Abala ang mga batang babae sa paghihimay ng dahon ng malunggay habang ang mga batang lalaki, ay tila may ibang pinagkakaabahalan na malamang ay turo muli ni Rico.

Panaka naka ang tingin niya sa banda ko. Alam ko dahil nahuhuli ko siya. Dahil napapatingin din ako sa banda niya. Bumuntong hininga ako sa napagtanto. Kung paanong ang mga pagbabagong ito sa amin ay tila nagiging normal sa mga araw na lumilipas. Isa pa, ay nanliligaw siya sakin. Kaya hindi ko dapat kwestiyunin kung bakit lagi akong nasa tabi niya, paliwanag niya kanina nung naiwan kami sa may puno ng Narra.

“Bakit wala pang sagot kung sino ang crush mo, Anna? Sabi ko sayo si Frank nalang ang ilagay mo.” sabi ni Jenny. Pareparehas silang nasa walong taong gulang at magkakaklase sa grade two. Halos mapaikot ang mata ko ng puro crush ang pinaguusapan ng mga batang ito.

Nagsasagot sila ng slambook at ang iba naman ay nagkukulay habang may pinipitas na gulay para gamitin sa hapunan.

Pinanood ko ang reaction ni Anna at kung paanong namula ang munting pisngi nito. “H-hindi ko pa alam. Hindi ko na muna sasagutan.”

“Bakit naman. Sino ba ang gusto mo i-crush?” inosenteng tanong naman ni Kristal na tila nakuha din ang atensyon ko sa di malamang dahilan. Muli akong napasulyap sa kabilang banda at kumunot muli ang noo ko ng makitang lahat sila ay nakatingin sa gawi namin. Nakatayo si Ronan at may binubulong sakanya si Elias.

Tumama ang mata ko kay Rico at nakita kong nagtaas ito ng kilay. Hmm. Ano nanaman kaya ang binabalak ng mga to?

Nahihiyang lumakad palapit si Ronan at nasa likod ang mga kamay, masyadong busy sa pagkukulay ang mga bata sa mesa namin na tanging ako lamang ang nakapanood ng kalabitin ni Ronan si Anna sa tabi ko.

Tila namangha ako sa sunod na nakita ng iabot ni Ronan ang isang nakatuping papel. Inabot naman ito ng namumulang si Anna bago kumaripas ng takbo si Ronan.

Isa itong drawing ng disney princess katulad ng kay Angelo, iba nga lang ang disensyo at ang nakasulat ay “Crush kita. Anna.” Sa isang malaking puso. Napailing nalang ako at napangisi ng maghagikgikan ang mga babae na tinutukso si Anna. Cute na bata din si Ronan ngunit madalas itong magsugat sa tuhod dahil sa kakatakbo. Kayumanggi din ang kulay nito na bilad sa arawan. Kaibahan kay Anna na mahinhin at may pagkamaputi. Mga bata pa ang mga ito ngunit hindi ko maiwasang mamangha sa kung paanong bagay tignan ang dalawa kung sakaling sila ay tumungtong sa wastong gulang na.

Tinawag si Kristal ni ate Tess at sumama sakanya ang iba pa para dalhin ang dahon ng malunggay sa kusina. Naiwan si Anna sa tabi ko na nagkukulay pa. Muli niyang binuksan ang slambook at nakita ko doong sinulat niya ang pangalan ni Ronan, sa kung sino ang crush niya.

“Hindi mo dapat tinuturuan ng kalokohan ang mga bata. Dapat ay hinihikayat mo sila na tutukan ang pag-aaral.” simpleng sabi ko kay Rico, nang makarating kami sa sasakyan niya. Umalis na din kami pagkatapos ng hapunan. Iba ang titig ni lola Flora ng sinabi ni Rico na siya ang maghahatid sa akin ngunit masaya akong hindi na ito nagbigay pa ng malisya.

“There’s nothing wrong with admiring someone. Who knows, it could be that boy’s drive to do better in school, by trying to please the apple of his eye.” pangangatwiran nito sakin at kumindat pa.

Nagsimula siyang magmaneho papunta sa dorm ko. Maalwan naman ang biyahe. Paminsan minsan ay humahawak siya sa kaliwang hita ko o di naman kaya ay pinagsasalop niya ang aming mga kamay. Kung imamaneobra niya ang gear knob ay hawak niya parin ang kamay ko at swabe lang na isshift iyon.

“M-mauna nako. Salamat sa paghatid.” putol ko sa katahimikan naming dalawa. Halos limang minuto ng nakatigil ang sasakyan niya sa baba ng apartment building.

He sighed “You should move in with me.”

Ano daw?

“H-huh?”

“You should start living with me. I have a penthouse downtown. It’s more.. convenient for you.” hindi makatinging sabi nito. Hindi pa nga tayo? Maglilive-in na agad?

“Pero komportable naman dito. At malapit sa school ko at trabah-”

“I can offer you a much high paying job. You can work with me.” he said when he glanced at me. I was startled with the way he is staring at me. And how tempting his invitations are..

“P-pero maayos ang trabaho ko sa coffee shop. Hindi ko naman siguro pa kailangan humanap-” bakit ba ako laging pinuputol nito?

Inalis niya ang seatbelt at humilig siya sa passenger seat para kulungin ako ng malaking braso niya.

“You will be taking your internship months from now. Our company offer the best on-the-job experiences, and depending on your performance, you may have a high chance of being absorbed after graduation.” malalim na titig niya sa mukha ko

Tila lumulutang ako sa ere sa sinabi niya. Parang noon lang ay pangarap kong magtrabaho sa MECS, ngayon ay ito na. Napagusapan nadin namin ni Elisse noon ang plano ko sa huling taon sa kolehiyo at aaminin kong.. gusto ko ang inaalok niya

Ngunit makakaya ko ba? Walang duda na professional siya sa trabaho kung siya ang magiging boss ko. Pero hindi ko pa ata kayang makita kami ng mga empleyado nila, sakaling makita kaming magkasama, o kumain at umuwi ng sabay.

Alam kong hindi maiiwasan at dadating kami sa ganito. Hindi pa ako handa ngunit ayoko din sayangin ang pagkakataon para sa magandang kinabukasan ko sana.

Ilang linggo pa ay iyon parin ang nagiging diskusyon namin. Madalas kaming lumalabas sa gabi para kumain, manood ng sine, o kaya ay matulog siya sa dorm ko. Sa bawat pagkikita ay hindi nawawala ang pangungumbinsi niya na sakanya ako tumira, at sa MECS ako magtrabaho.

Napatitig ako sa picture frame na nasa study table ko isang gabing magising akong pawis na pawis dahil sa masamang panaginip. Nahuli daw kami sa opisina niya na naguusap at kung paanong naging mabilis ang pagkalat ng malisyosong usapan na nakaabot sa pamilya niya, bagay na naging dahilan ng pagkasisante ko. Napangiti ako at tila nawala ang takot na nararamdaman, ang pressure saamin ni Rico ng pagmasdan ko ang drawing niya.

Pinaframe niya ang gusot na papel na nagawa niya noong nasa ampunan kami. Binigay niya ito sakin bago ako bumaba ng sasakyan.

Maganda ang pagkakaguhit niya ng side profile ko, alam kong engineer siya ngunit ang gumuhit siya ng portrait, ay tila nagpamangha sa akin at nagpatibok ng puso ko. Sa baba ng tila braso kong nagfade ay nakasulat ang pangalan niya at pirma, sa tabi nito sa baba ay may puso din na may “I crush you.” Na nakasulat sa loob. Inaasar ko pa siya dahil sa kakornihan niya at sa paggaya sa mga bata sa ampunan. Ngunit ito ata ang isa sa mga importanteng gamit ko, bukod pa sa mga alahas na binigay niya sakin.

“Naiintindihan ko. Maraming salamat, Rein. Malaking tulong ka sa akin. Sa amin. Malungkot man ngunit alam kong makakatulong ang magiging trabaho mo sa sentro para sa internship mo. Galingan mo ha? Malay mo ay doon kana magtrabaho pagkagraduate.” Mangiyak ngiyak na sabi ni Ms. Grace ng magpaalam ako na magreresign na sa coffee shop para magtrabaho sa MECS bilang preparation sa internship ko.

“Talaga ba Rein? Abay sana nga eh makuha ka! Naku balita ko ay mahirap daw makapasa diyan dahil mahigpit sa proseso at sa mga qualifications. Pero tiwala naman ako, ikaw pa eh matalino ka!” Sabi naman ni Bea, nang magpaalam ako sakanila sa kusina.

“May ilang buwan pa naman tayo, Rein para sa OJT ng mga seniors. Bakit naman aalis kana agad? Baka pwede kapa siguro manatili dito ng ilang linggo pa.” Panunuyo naman ni Alex.

Maging ako ay nalulungkot na aalis ako ng biglaan sa trabaho ko ng halos tatlong taon. Hindi ko din alam kung anong pumasok sa isip ko, na pumayag na gusto ni Rico na magtrabaho ako doon.

“Naiintindihan ko, Lex. Pero gusto ko din sanang sumubok ng corporate na trabaho. Bilang paghahanda nadin para sa OJT ko. Huwag nyo sanang mamasamain.”

Malungkot na ngumiti si Alex at niyakap ako. Sabi niya ay susuportahan niya ang kung anong gusto ko. Natawa naman ako at hinagod pa ang likod niya

“Tsansing ka lang, lex eh!” Natatawang sabi ni Erika.

“Mabalik ako, Rein. Ano naman ang plano mong trabaho doon kung sakali? Huwag mo din sanang masamain pero gaya ni Bea ay dinig na dinig din dun sa may amin kung paanong mataas ang standard ng kompanyang iyan, kaya takot ang ilang sukubok. Abay kung tumakbo sa eleksyon yan si Don Ramon eh malamang sa malamang sila ang namumuno dito.” puna naman ni Erika.

Doon ay tila natauhan ako sa naging desisyon. Tama nga sila at dahil hindi pa ako nakakagraduate, at wala pang corporate experience, ay mukhang mahihirapan nga ako. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ni Rico at sinuggest niya iyon ngunit marahil kaya niya iyon sinabi ay dahil.. napapagod din siyang ihatid sundo ako. Malayo ang dorm ko kumpara sa condo niya sa may sentro, dahilan din siguro para isipin niyang sakanya nako tumira.

Speaking of, kung magtatrabaho nga ako sa MECS, ay mas dodoble ang pagod ko sa byahe at mas mapapagastos ako, napakamot nalang ako ng ulo at tila naging padalos dalos nga ako ng gumising ako kaninang umaga.

“Walang kaso sakin mamsh kung sa maintenance ako ilalagay, pero sana mabigyan ako ng pagkakataon na ma-assign sa back office.” Pag-amin ko. Noon pa man ay pangarap ko nang magtrabaho sa mga malalaking building sa sentro. Ang pumasok ng nakacorporate attire, at umattend ng mga business meetings.

“Sa totoo lang ay kinakabahan ako sa maaaring mangyari. Maaaring hindi ako makuha, ngunit gusto ko padin subukan. At siguro, hahanap nadin ako ng murang bed space sa sentro.”

Mainit ang yakap na pinabaon sakin ni Alex at ng iba pang nakatrabaho ko ng matagal sa shop, mamimiss ko sila ngunit hindi ko din maiwasan na maexcite para sa susunod na plano ko sa buhay ko.

Hindi ko pa nasasabi kay Elisse ang mga plano ko, maging kay Rico dahil abala ito ngayong araw para sa meeting niya sa project nila abroad.

“What are you doing?” Basa ko sa text ni Rico ng lulan ako ng jeep pababa sa bayan. Kagabi sa video call ay tinanong niya ulit ang opinyon ko sa alok niya. Payag na ako. Desidido na akong magtrabaho sa kompanya nila. Pero hindi ako titira sakanya, gusto kong maging independent at manirahan mag-isa para matuto akong ibudget ang sahod ko.

Tinanong ko din ang opinyon ni lola Flora ukol dito kaninang umaga, at masaya ako dahil pumayag siya.

Halos hirap akong iikom ang bibig ko sa pagkamangha ng tanawin ko ang kabuuan ng MECS sa labas pagkababa ko ng jeep. Magtatanghali na ng makarating ako. Suot ang itim na pencil skirt at itim na coat na may white top sa loob, ay tinahak ko ang malaking double glass door na may nakatayong dalawang security. Mabuti nalang at pinapasok ako nito matapos icheck ang bag ko at ipapirma sa logbook.

“Good Morning, how can I help you?” Masiglang bati ng receptionist ng makatapak ako sa lobby ng MECS. Maaliwalas ang lobby at hindi biro ang mga mwebles at kagamitan. Maliwanag din dito.

“Uhh- graduating student po ako sa SVU. Ahmm… itatanong ko lang po sana, if may available po kayong job opening para sa mga kagaya ko? Mag-aapply din po sana ako ng internship dito sa susunod pa na buwan.”

Kabanata 24

Pasimpleng nagkatinginan ang dalawang receptionist sa harap ko. Pinamulahan ako sa hiya ng maisip na baka wala nga. Kung ganoon, nasayang lang ba ang pagod ko at ang pagalis sa dating trabaho?

“Sure ma’am. May we know where did you learn about our job posting?”

Saan nga ba? Pwede ko ba sabihin na sa anak ng may-ari? Masyadong pribado ang MECS kaya kung walang endorsement, ay walk-in ang application dahil bihira kang makakapagapply online.

“Uhh-nagbabakasakali lang po sana, if may kahit anong vacancy po.” hilaw akong napatawa para itago ang hiya. Maayos naman ang tungo nila ngunit tila naiintimidate ako lalo na ng nakita kong ineestima ng kasama nya ang suot ko.

“Hmm. For job vacancies po, we can refer you to try with our hiring manager sa second floor lang po ma’am. Kindly fill out this form and if you can hand me at least 1 valid ID for your temporary pass.”

Dali dali akong nagsulat ng personal information ko at naglabas ng valid ID kapalit ng pass na binigay nila. Sinuot ko ang ID lace na naglalaman ng badge na maaari kong gamitin para makapasok sa mga facilities at tumulak na sa elevator.

Maswerte ako at ako lang mag-isa ang sakay dahil hindi ata ako magiging komportable aa lagay ko ngayon. Napatitig ako sa reflection ko ng makasakay ng elevator at bago pa makadating ng second floor ay mabilis kong pinasadahan ng tingin ang suot ko. Inayos ko ang gusot sa palda bago ako naglakad palabas ng elevator.

Mabuti nalang at nakapagtanong ako sa security kung saan ang tamang opisina ng hiring manager. May taka pa sa mukha nito dahil ako lang ang aplikante sa palapag kaya inusisa din niya ako kung saan ko nalaman ang posible ngang bakanteng posisyon nila.

“Hmm. I can see that you have good records in school. Scholar ka din ng Montecarlo family?” Tanong ni Ms. Rebecca, ang hiring manager.

Palangiti ito at agad akong pinaupo ng makapasok ako sa opisina niya. Aminado siyang hindi nageexpect ng aplikante kaya maging siya ay kuryoso sa akin.

Namamawis ang kamay ko sa kaba. “O-opo. Sa A-Angel Haven po ako lumaki. Bumukod po ako sakanila nung legal age na ako.”

“Maayos din naman ang records mo sa una mong trabaho. Pero kasi, nakakuha na ako noong isang araw ng senior high school graduate for clerical work post. May I know what position are you interested in applying, Ms. Silverio?” Umangat ang tingin nya sakin matapos basahin ang mga dokumento ko.

May panghihinayang dahil wala na atang bakanteng posisyon para sa trabahong gusto ko. Kung mas maaga lang sana akong nagdesisyon ay baka umabot pa ako.

“Ganoon po ba.. okay lang po ang kahit ano ma’am. K-kailangan ko lang po sana ng trabaho habang bakasyon sa school, graduating na po kasi ako at kung papalarin.. dito ko din po sana planong magapply ng internship.” totoong sabi ko

Lumiwanag naman ang mukha niya? “Oh really? That’s nice. For internship, I can promise you that we can cater you with a position related to your course. However, for employment naman eh wala na kasi kaming opening for back office. Let me check the available posts.” Sabi nito at humarap sa computer niya at nagtipa.

Nabuyahan ako ng loob ng marinig na maaari nga akong magOJT sa MECS. Ang iintindihin ko nalang ay kung anong magiging trabaho ko sa sentro para makahanap na ako ng boarding house mamaya.

Napabuntong hininga ito matapos ang ilang segundong pagsscroll sa mouse. “I’m sorry, Ms. Silverio, we don’t have any vacancies yet that will be fit for you.”

“Ahm. Wala na po ba talaga ma’am? Kahit ano po sana.. kahit anong posisyon po ay kukunin ko kung sakali. Kailangan ko lang po kasi ng trabaho.” Kinapalan ko na ang mukha ko sa pamimilit. Malungkot man ay tila bigo nga ako sa araw na ito

“Hmm. We actually have one opening though, pero I think it’s going to be too much for you. I’m not sure if matatagalan mo ito.” sumilay ang ngiti sa labi ko at hindi na nagisip pa para tanggapin ito.

“A-ayos lang po! Kahit ano naman po hindi naman po ako maselan ma’am! Anong trabaho po ba ang maibibigay nyo kung sakali?”

She sighed before responding “We have a full-time opening for a maintenance staff. It’s a five-day work. Weekends naman ang rest days but you will be scheduled eight hours a day to help clean the building.” Sabi nito na tinatantya ang reaksyon ko.

Nabitin man sa ere ang sasabihin ay wala na akong magagawa. Nasabi ko din naman kayna Bea sa coffee shop na kahit anong trabaho ay tatanggapin ko. May experience na din naman ako sa paglilinis ng shop kaya hindi na siguro bago sa akin ito.

“Are you still interested, Ms. Silverio?”

Inalis ko ang pag-aalinlangan at tumango “Opo ma’am. Sanay din po akong maglinis sa coffee shop na pinagtatrabahuhan ko noon, kaya tiwala akong magagawa ko ito.” Hilaw na ngising sagot ko.

Natawa naman si Ms. Rebecca “I can see that but I want you to know that this is different, and it might be a heavy task for you Ms. Silverio. Dito sa MECS, lima o anim na palapag ang maaassign sayo para linisin araw araw. Kumpara sa coffee shop na pinagtatrabahuhan mo.”

Maganda naman daw ang records ko at dahil nga scholar ng pamilya Montecarlo, ay may maganda akong impression sa hiring manager.

Hindi ko na daw kailangan ng interview dahil over qualified daw ako kung tutuusin sa inapplyan kong trabaho. Pinarenew niya nalang ang NBI clearance ko at inischedule para sa medical examination bukas.

Nakalabas na ako ng MECS matapos kong pumirma ng kontrata. Aaminin kong padalos dalos nga ngunit hindi ko na din tinanggihan lalo pa at halos doble ng kinikita ko sa coffee shop ang pasahod nila para sa maintenance team. Tiyak na makakaipon ako kahit papaano.

Dahil nasa sentro na ako, ay expected ko na ang mataas na cost of living dito, ang apartment na nakuha ko na mas maliit di hamak sa luma kong dorm ay halos doble ng presyo nito. Ito na ang pinakamura na maaari kong makuha. Payak din naman ang environment at hindi maingay, at marahil dahil sa pagod sa trabaho ay diko poproblemahin ang pagtulog. Nakapagdown na ako at nagayos na sa kwarto.

Wala naman ako masyadong gamit bukod sa mga damit, gamit sa school, at ilan pang gamit sa kusina. Wala din akong appliances dahil fully-furnished ang dating dorm ko.

Maswerte ako at dahil sa presyo, ay may mga gamit nadin sa bago kong tutuluyan. Nasa ikatlong palapag ang unit ko na isang maliit na parisukat at may single bed. Mas maliit ang dining table na may dalawang upuan, maliit na cabinet para sa mga damit, electric fan, lababo at isang maliit na palikuran.

Kinagabihan din ay inamin ko na kay Elisse ang naging desisyon kong paglipat ng ayain niya ako na manood ng sine pagkatapos ng work ko daw sa coffee shop.

“What the?! Are you out of your mind? Rein! Really? Magmemaintenance ka? My god kung yan lang pala ang gusto mo edi sana diko ka sa mansyon namin naglilinis!” Galit na galit na sabi nito

“H-hindi ko rin naman gusto nung una Elisse. Pero nangako naman ang hiring manager ng MECS na kapag may bakante na for clerical job, ay ako ang kukunin niya.”

“At kelan naman iyon aber? Eh kakahire nga lang ng replacement nila sabe mo? Nakakainis ka! You should have told me! If you are planning to live sa sentro pala then you should have applied in our hotel! Admin staff ka agad don Rein kahit wala kapang diploma! Ugh!”

Natutuwa akong concern sakin si Elisse ngunit buo parin ang desisyon ko sa magiging trabaho ko. Inis siya at halos usisain pa kung bakit ko daw ba gustong magtrabaho sa MECS.

“And where the hell are you staying? You should stay with me! Kasya tayo dito sa condo ko Rein!”

“May nakuha na akong apartment dito isang sakay mula sa MECS. Malapit lang. Mas maliit sa dati kong tinutuluyan pero muk-”

“No! The cost of living here is pretty expensive. So I can only imagine the apartment that you just got into. Hindi pwedeng mura lang Rein. Baka naman there’s rats and cockroaches living there! And thugs! Baka may magnanakaw!” Eskaheradang sabi nito.

“Nasa siyudad na ako Elisse. At napakalayo naman para sa squatters area kung tukuyin mo ang bago kong apartment. Simple lang siya.. at maayos din naman.”

“But the rats and the cockroach-”

“Walang ganon dito. At maglilinis naman ako. Kaya maayos padin ang magiging lagay ko.” Natatawa kong sabi sa kakulitan niya

Tanging si Elisse lang ang sinabihan ko. Nang magvideo call kami ni Rico pagkatapos ay sinabi ko lang na nakahanap na ako ng bagong trabaho at bagong tutuluyan. Gusto niyang pumunta ngunit tumanggi ako dahil nahihiya pa ako sa ayos ng kwarto ko. Saka nalang kapag nakapaglinis na talaga ako.

Araw araw niyang inuusisa ang trabahong napasukan ko ngunit mapilit akong sinasabi na huwag na niyang panghimasukan pa. Hindi ko alam kung magandang bagay na itago sakanya na sakanila na ako nagtatrabaho, pero mas mabuti na din iyon. Para maiwasan ko ang mga hindi magandang nangyayari.

Halos napapadalas din ang mga napapanaginipan ko nitong nakaraan. Marahil dahil sa init, ay madalas akong maalimpungatan sa madaling araw na pawis na pawis at binabangungot. Kung saan ang nanay ni Rico na kilalang mabait at matulungin, ay nagalit sakin dahil nilalason ko daw ang utak ng anak niya para makipagrelasyon sakin.

Isang gabi naman, ay ang tatay niyang si Don Ramon ang nakitaa ko, na sinusupalpal ako ng pera para lang layuan ang panganay niyang anak. Inalis niya din ang scholarship ko sa panaginip ko.

Magkagayon man ay hindi ko to kailanman nabanggit sakanya. Malamang ay dahil sa insecurity, ay halos paglaruan ako ng utak ko kakaisip ng masama at ayoko nang mag-alala pa si Rico para doon.

“Morning! Fresh natin ah!” Bati sakin ni ate Carmen. Isang linggo na akong nagtatrabaho sa MECS at siya ang isa sa mga tumulong sakin magadjust sa mga bagay bagay.

Natawa ako sa pagbati “Nambola kapa po. Magandang umaga din po ate.” Ngiti ko naman sakanya

Gaya ng nasa kontrata, ay lima hanggang anim nga ang palapag na nalilinis ko araw araw. Madami kaming maintenance staff at tulong tulong kami sa paglilinis. At dahil narin siguro sa position ko, ay maswerte ako na hindi pa kailanman nagtagpo ang landas namin ni Rico.

“Nga pala Rein, absent si Nico gawa may aasikasuhing importante. Baka ikaw ang maassign sa mas mataas na palapag ngayon kapalit niya.”

Huli na ng mapagtanto ko ang naging floor assignments namin. May halos tatlumpung palapag ang main building ng MECS dito sa San Vicente, at naassign ako sa twentieth to twenty-fifth floor, kung nasaan ang mga conference room ng mga boss ng kompanya.

Hindi ko maiwasang magassume na baka dito ko na makakatagpo si Rico. Ano kaya ang magiging reaction niya kung sakali? May kaba man ay pinilit ko padin na magfocus sa trabaho. Desidido padin ako na hindi ipaalam sakanya na dito ako nagtatrabaho kaya siguro ay bibilisan ko ang paglilinis para makakapagtago ako. Isa pa, dahil nga busy ito ay baka hindi rin iyon lalabas ng opisina niya hindi ba? Hindi ko alam kung saan mismo siya nakapwesto ngunit ayon sa nalaman ko ay from 26th to the top floor ang offices ng board of directors, executives, at chairman of the board.

“Sandali lang. May importanteng meeting diyan kaya mamaya kana-” nabitin ang sinabi ng security na kababalik lang ng mabuksan ko ang isang double door na conference room.

Halos mawala ang dugo sa mukha ko ng magsink in sakin ang nangyari.

Sa gitna ng malaking conference room ay may napakalaking pahabang mesa kung saan may mga nakaupong abala sa pagpupulong. Lahat sila ay nakacorporate attire at napadako ang tingin sa pintuan kung saan nakatayo ako at halos papasok na.

Sa unang kabisera katapat mismo ng pinto ay napaharap sakin ang taong halos isang linggo ko ng pinagtataguan. Bakas ang gulat sa mukha niya na agad napalitan ng lito at pagkagalit. Tikom ang bibig niya ng tumitig sakin. Katabi niya sa kanan ay ang tila namamanghang kapatid katabi ang isa pang magandang babae.

Hawak nako sa braso ng security at handa ng palabasin ng magsalita ang babaeng katabi ni Raymond.

“Excuse me? We have an important meeting here. You should not be barging in without any permission.” maingat ngunit may awtoridad na sita nito.

Hindi nawawala ang titig sakin ni Rico at dahil sa sobrang pagkapahiya ay napatungo ako.

“P-pasensya na po. H-hindi ko po sinasadya. Babalik nalang po ako m-mamaya-”

“No it’s okay.” Rico interrupted me. “You may come in and do you task.” May diin ang huling salitang sinabi niya na nagpaangat ng tingin ko.

“But Enrico we are in the middle-” agad niyang pinutol ang katabing babae ni Raymond.

“We can proceed, architect. It’s just the regular maintenance. It will not be a hindrance with our discussion.”

“Of course but its confidential-” hirit pa ng babae

“I think our maintenance staff knows that whatever it is that will be discussed here should not be disclosed somewhere else. So I guess it’s fine, Serena.” Raymond added as he playfully smiled at me.

“Right, engineer?” panunuya naman nito sa kapatid na narinig kong bumuntong hininga.

Dahil nga sa utos ay wala ding nagawa ang security. Halos binilisan ko ang paglilinis at tiniyak na di makakagawa ng kahit anong ingay na makakaantala ng importanteng pagpupulong. Buong oras ay nakatungo ako at pilit na tinatago ang mukha kahit na ramdam ko ang matalim na titig ni Rico sa gawi ko.

“Still with us, engineer?” Raymond said in a playful tone. Maybe because of my presence, he is enjoying to tease his brother in the middle of their business meeting!

“Yes. But I cannot provide any comments yet not until I was able to oversee the progress myself. We should continue to layout the plans and I’ll have it reviewed end of day.” Rico said monotonously.

Halos mabunutan ako ng tinik sa dibdib ng makalabas ako ng conference room ilang saglit pa. Hindi padin sila tapos sa pinaguusapan kayat madali lang sakin ang makaalis.

Hanggang sa matapos ang shift ko ay iyong pagkikita namin ang bumabagabag sa akin. Hindi rin siya nagtext o tumawag kaibahan noon na mayat maya siya nagtetext para mangamusta at tatawag kung may libreng oras.

Galit kaya siya? Nagbago na ba ang isip niya na pagtrabahuhin ako sakanila? Iniisip niya ba na sinungaling ako dahil paulit ulit ko siyang tinanggihan sa alok niya tapos ay malalaman niyang doon pala ako nagtatrabaho at hindi ko sinabi?

Mabigat ang dibdib ko ng makauwi ako sa apartment ko. Nagtext ako sakanya kanina pagkaclock out ko para kamustahin ang araw niya pero hindi siya sumagot.

Siguro ay galit siya sa akin. Napabuntong hininga nalang ako at nagayos na. Matapos kumain ng hapunan ay naligo na ako at umupo sa kama para magpatuyo ng buhok.

Naputol ang malalim kong pag-iisip ng makarinig ako ng isang katok. Agad akong ginapangan ng takot dahil disoras na ng gabi. Walang nakakaalam ng tinutuluyan ko kahit si Rico o Elisse, kaya sino marahil ang nasa harap ng pintuan ko?

Mabilis sumagi sa isip ko ang sinabi ni Elisse na baka nga may magnanakaw sa lugar namin. Narinig ko pa ulit ang katok kaya tumayo ako.

Pilit kong tinatagan ang sarili at tumayo sa harap ng pinto.

“S-sino iyan?”

Tahimik lang sa kabilang bahagi. Mabuti at nakalock ang pinto ko ngunit mahirap na.

“S-sino po sila?”

“It’s me.” A man curtly said. I heard a familiar voice.

Walang ano ano ay binuksan ko ang pinto para kumpirmahin at sumalubong sakin ang madilim na titig ni Rico. Laglag ang panga ko sa nakita.

“Paano mo-”

“Can I come in?” acid is dripping from his voice.

Napayuko ako at niluwagan ang bukas ng pinto para magbigay daan. “T-tuloy ka.”

Masungit niyang sinuri ang kwarto ko at lalong lumalim ang galit sa mukha niya. Dikit na dikit ang kilay niya at halos pumitik ang ugat sa leeg niya.

Mabigat ang hininga niyang humarap sakin matapos ko isara ang pinto.

Maingat itong tumingin sa kama bago dahan dahang umupo dito.

“Come here.” he commanded

unti unti akong lumapit at umupo malayo sakanya. I tried to keep my distance but he shifted his weight to face me while I’m unconsciously playing with my hands with blisters due to heavy lifting the past week. I tend strengthen my grip when using the mop at work.

Umusod siya para isara ang distansya samin at marahang kinuha ang kamay ko para pagmasdan ang mga nakuha kong paltos. Lalong dumilim ang mukha niya

“I’m sorry. I’m possessive of you, so I tend to have you stalked to know your whereabouts.” pag amin niyang kinagulat ko.

“But this time. I didn’t.” he continued while still examining my blisters.

“I figured I might be pressuring you to work with me, and since you wanted to keep me a secret, I accepted the fact that you don’t want me near your workplace. So I didn’t meddle with your decisions in moving here, and finding a job within your own capacity.” sunod sunod niyang pinatakan ng marahang halik ang magkabilang palad kong may mga paltos na nagpabilis ng tibok ng puso ko.

Umangat ang tingin niya sakin. Magkahalo ang lungkot at galit sa mata niya ng marahan niya akong hilahin at bumangga ako sa matigas niyang dibdib. Napapikit ako ng malanghap ang pamilyar niyang bango at dinama ang higpit ng yakap niya sa likod ko.

“I talked to someone and he confirmed that you started working for us last week. And that you moved here. That’s why I know your address.”

Ni hindi ko pa napoproseso kung paano ipapaliwanag sakanya ang paglilihim ko, tapos malalaman ko na pinapaimbistigahan niya pala ako? Haynako Rico. What will I do with you..

“You should have told me. I am not discriminating that kind of job and we are paying our employees well, but all the heavy lifting and cleaning multiple floors daily are just… too much. Too much for you, baby. I don’t like it.” pinahinga niya ang baba niya sa ibabaw ng ulo ko. Mabilis ang tibok ng puso niya marahil sa galit na nararamdaman.

“P-pasensya na. A-at hindi ko nasabi. Sinubukan kong magapply pang clerikal pero hindi ako pinalad-”

“Hush. I’ll do something about it. You will not be sweeping floors tomorrow.” He said then planted a soft long kiss on my temples.

“Pack you things. You are coming with me.”

“Huh?” Gulat akong kumalas sa yakap niya.

“You are not living in this terrible place. Pack your things, and we will go home.”

“Pero Rico maayos naman to at nakabaya-”

“My patience is already hanging by a thread, baby. And I will no longer argue with you about any of this. So pack your things. Because I will not leave tonight without you.”

Tumayo siya at lumapit sa pintuan.

Humarap ito sa akin na madilim ang titig. “You will stay in my penthouse, with me.”

Kabanata 25

I stared in awe as we walked straight to the living room of his penthouse. Marahil dahil sa takot, at sa pagnanais na bumawi sa pagsisinungaling ko sakanya, ay pinagbigyan ko ang sarili ko na sumunod. Na pumayag sa gusto niya.

We are going to live together. I don’t know what will happen after tonight, but for once, I finally surrender to what my heart wants. Minsan akong nahihilo sa kalagitnaan ng trabaho dahil nahihirapan akong matulog sa gabi. Sa sobrang pag-iisip ko ng maaaring maging reaction ng kung sino sa kung anong namamagitan saming dalawa, ay halos parusahan ako ng utak ko sa mga eksenang napapanaginipan ko.

Hindi pa kami opisyal ni Rico, ngunit may pagkakataon na kaming natulog ng magkatabi. At masasabi kong mahimbing at kalmado ang tulog ko, kapag malapit siya sa akin. Na lahat ng alinlangan ko ay nawawala dahil pakiramdam ko ay ligtas ako sa bisig niya.

I was busy appreciating the beauty of the city lights when a warm pair of strong hands embraced me. Lilingon sana ako pero tumama lang ang tungkil ng ilong ko sa pisngi ni Rico dahil pinahinga nya ang baba nya sa balikat ko. Hindi ko na naiwasang mapangiti sa pamilyar na kilig na nararamdaman ko. Nasanay na akong palagi niya akong niyayakap at nilalambing. Bagay na hindi ko inakalang dadanasin ko.

“How is it?” I can sense that he is trying to read through my thoughts.

“I-I like it. Gusto ko na nakikita ang naglalakihang buildings. Nakakarelax panoorin kung paanong tila hindi natatapos ang araw sa siyudad. Palagi itong abala..”

“Hmmm.” Ramdam ko ang kiliti dahil pinapadaan niya ang ilong niya sa tenga ko pababa sa pisngi.

“P-pangarap ko.. noong bata pa ako.. pangarap ko na tumira sa ganitong lugar. Na makapagtrabaho sa malaking kompanya pagkatapos kong mag-aral. Na-” hindi ko matuloy ang huling sasabihin.. dahil maging ako ay nalilito

Noon iniisip ko, na sa kagustuhan kong bumawi sa utang na loob ko sa mag-asawang Montecarlo, ay maglilingkod ako sakanila sa paraang alam ko. Na mapalapit sa lalaki nilang anak na natitipuhan ko.

I thought it was Raymond. I knew that I liked him. But with Rico, everything feels… surreal. I won’t deny the fact that it’s impossible for me not to have feelings for him after what’s been happening between us. For what he has been doing. It’s like I was blessed to have something I don’t think I deserve to have in the first place.

Para magustuhan ako ng isang kagaya ni Rico, ay tila nakakatawa. Mahirap lang ako. Hindi ko alam kung anong mukhang maihaharap ko sa pamilya niya kung sakaling ipakilala niya ako bilang…girlfriend niya. Na paano ko hahayaang ang isang kagaya niya na walang ibang masamang pinakita sakin, ay mapahiya lang dahil pinili niyang makipagrelasyon sa kagaya ko.

“Please tell me what’s wrong..” I heard him comfort me when I unknowingly shed tears because of fear.

I fear that the more we stay together, the more I will be drowned with my growing feelings.. at kung paanong hindi na ako makakaahon pa.. kung sakali ngang hindi kami sa huli dahil sa mga senaryong tumatakbo sa isipan ko ilang gabi na ang lumilipas.

Natawa ako ng pagak ng punasan niya ang luha ko at hilahin ako para harapin siya.

“S-sorry. Sa hormones ko lang ito.” Nilunok ko ang lahat ng bigat sa dibdib ko at tinuon ang tingin sa malaking glass window na may overlooking ng buong siyudad.

He held my chin up to meet his menacing stare “Tell me. What is it that upsets you?” he said as he rested his forehead against mine. Why do you always have to be like this? Why do you have to make my heart beats so fast with your sweet gestures? Bakit kailangan mo akong sanayin sa mga trato mong ganito?

Nanginginig ang boses ko kakapigil sa paghikbi “Natatakot lang ako. Sa kung anong maaaring mangyari kung may makaalam na nakikitira ako sayo. P-pero..”

Nakita ko siyang nagaabang ng susunod kong sasabihin. Awang ang namumulang labi niya at pinilit na sarilinin ang dapat na isasagot

“Pero gusto ko.. na pagbigyan ang sarili ko. Gusto ko dito muna manatili.. hanggat gusto mo.” Nahihiyang pag amin ko sa basag padin na boses.

Kung tutuusin ay praktikal din para sa akin dahil nga hindi na ako magbabayad pa ng renta. Malaki ang penthouse niya at kumpleto ng lahat ng maiisip mo na kagamitan. Komportable ang magiging buhay ko kung dito nga muna ako titira. Isa pa, nabanggit niya sa sasakyan na siya ang maghahatid sundo sa akin sa opisina. Tutol ako doon ngunit hinayaan niya ako sa gusto kong hindi kami maaaring makita na magkasamang aalis at pupunta ng MECS.

“Hmmm. Then you must know by now that I am a one selfish ass beast. I want you all to myself. You will not leave this place. So yes, you will live here until the world ends. Dahil hinding hindi dadating ang panahong aayawan ko na makasama ka.” pinilig niya ang ulo para mas maglapit ang tingin naming dalawa.

Napangiti ako sa nakita. Ang gwapo mo Rico.

“Though it doesn’t change the fact that I’m still mad at what you did.” nakataas kilay niyang sabi. Napanguso ako. Gwapo ka padin kahit masungit ka.

“You should have told me. Now that you will be staying with me, I want you to tell me everything that is on your mind.” He closed our distance and hold on to my waist tightly.

“Sorry na. Hindi ko na ililihim ang ganito sa susunod.” nakayukong sabi ko para tumakas sa matalim niyang titig.

“Nah. I should punish you for what you did.” his voice became hoarse. I look up to meet his deadly stare. He sighed and pursed his lips.

“I want us to have an agreement, that we will have to know each other’s thoughts and whereabouts. That we will always talk them out, and came up with a decision that will work for the both of us. Hmm?”

“From now on, ano mang mapapagdesisyonan nating dalawa, ay kailangan nating konsultahin ang opinyon ng isat isa, bago gawin ang isang bagay. Will you promise me?”

“Hmmm? Baby?” He rested on my right temple and I closed my eyes as I am getting drunk with his manly musk scent.

“O-okay. Pangako. H-hindi ko na itatago sayo ang mga ganoong bagay.”

Parehas kaming nakaligo na at nakapagpatuyo ng buhok. Nakadantay ang braso at mabuhok niyang binti sa akin habang mariing nakatitig. Imbis na pumikit ay pinapanood ko ang kabuuan ng mukha niya. Pilit na sinasaulo ang bawat sulok nito.

Tonight. I’ll let myself free. Free from my ill and corrupting thoughts. Tonight I’ll allow myself to be with him without worrying of what might others would say.

Kanina ko pa siya tinatanong kung ano ang mangyayari bukas ngunit iniismiran niya lang ako. Ang sabi niya ay iba na ang trabaho ko bukas. Sinabi ko na sakanya ang sinabi sakin noon ni Ms. Rebecca ngunit tila hindi naman siya kumbinsido. Sabi niya ay siya ang bahalang magdesisyon kung ano ang magiging trabaho ko.

At gaya nga ng hinala ko, ay mas maayos ang naging tulog ko kagabi. Alas singko imediya ng magmulat ako ng mata at nakitang natutulog pa si Rico na nakasubsob ang mukha sa leeg ko.

Sa takot na magising ko siya sa mahimbing na pagtulog ay dahan dahan kong inangat ang mabigat nyang braso na nakayakap sa tyan ko. Napangiti ako ng pagmasdan siyang hubad baro na nakahiga. Halos lumampas ang paa niya sa malaki niyang kama. Suot ko ang ternong polo ng pajama niya at pinarisan ko lang ng cycling shorts.

Medyo nakakabisa ko na ang pasikot sikot kaya kahit malaki ang penthouse niya ay mabilis kong narating ang kitchen. May limampung palapag ang building na to at may tatlong penthouse. Sakanya ang nasa pinakatuktok kaya may access siya sa rooftop at sariling swimming pool.

Aaminin kong nalulula ako sa mga kagamitan at halos mangunti sa bawat kilos sa takot na makasira. Mabuti nalang at pamilyar ako sa electric stove na mayroon siya dahil ganito din ang kay Elisse sa condo niya. Nagsimula na akong magprito ng itlog at hotdog, wala siyang leftover na kanin kaya hindi na ako nakapagsaing para sana sa sinangag. Nagtoast nalang ako ng tasty bread at nagtimpla ng kape niya.

Pakuha na ako ng pitsel ng tubig mula sa ref ng maramdaman ko ang mainit niyang yakap sa likod ko

“Ohh-” mabuti nalang at nahawakan kong mabuti ang pitsel

“Good morning, baby.” Mabilis niyang pinatakan ng halik ang pisngi ko. Agad akong naconscious dahil sa pagmamadaling magluto, ay hindi manlang ako nakapaghilamos o toothbrush manlang.

Samantalang siya, ay ang aliwalas ng mukha at amoy mo parin ang mint sakanyang hininga

“Why do you look grumpy? Where’s my morning kiss?” nakangusong tanong nito

“D-doon kana. Maghahain lang ako.” pilit akong kumawala sa yakap niya at naglakad papunta sa counter top.

“Hey.” Pagsunod niya sakin at muling pinulupot ang mga kamay sa bewang ko

“Rico! Ano- uhh…” naputol ang sasabihin ko ng patakan niya ng halik ang labi ko

Agad ko siyang tinulak at humarap nalang sa pagkain. Paniguradong pulang pula ang mukha ko ngayon

“Rein… what’s wrong?”

“H-hindi pa ako nagtutoothbrush…. kaya hindi pa ako pwedeng humalik.” Pilit akong tumatakas sa titig niya ng hinarap niya ako sakanya.

I heard him chuckled huskily. “I don’t mind silly. Come on, give me my morning kiss.” At ngumuso itong nagpipigil ng ngiti.

Nangingiti man ay pabiro kong hinawi ang mukha nito “Nakahalik kana. Tama na yon. Kumain na tayo.” Halik ka ng halik… hindi pa nga kita boyfriend.

At talagang iyan pa ang concern mo, Rein? Kung ganoon, eh bakit ka naman nagpapahalik ng nagpapahalik?!

Tahimik at paminsan minsay nagkakatinginan kami ng kumain ng almusal. Nang matapos kumain ay pinauna na niya akong maligo at magayos dahil may tatawagan pa daw siya.

Nang makalabas na ako ng banyo ay nakita kong may dalawang paper bag na may sumisigaw ng pangalan ng sikat na international brand ang nakapatong sa ibabaw ng kama. Pinabili niya daw ito sa sekretarya niya para suotin ko ngayong araw. Ayaw ko nang isipin pa kung paano siya nakabili nito ng ganito kaaga. Hindi ko maiwasang muling kabahan kung bakit kailangan ko pa ng bagong formal na damit. Sino ba ang makakaharap ko? At.. anong trabaho ba ang gusto niyang ibigay sa akin.

Mabilis lang din siyang natapos maligo at nagsimula ng magbihis ngunit ako ay hindi pa din tapos sa rehimen sa katawan. Napanguso ako ng pinanood ko siya sa gilid ng mata ko. Wala manlang siyang kaarte arte sa katawan at pagkatapos tuyuin ang sarili ay nakaboxer lang itong nagtungo sa tabi ko sa harap ng malaking vanity mirror para estimahin ang sarili. Matapos ay naglagay ito ng deodorant at sinuklay ang buhok sa harap ng salamin. Nang makuntento sa ayos ng buhok ay naglagay naman ito ng hair wax. Sunod niyang sinuot ang itim na slacks at tinuck in ang puting polo. Napaangat ang isang kilay niya ng mahuli niya sa reflection ng salamin ang panonood ko sakanya kung paano siya magsuot ng sinturon. Ang aga aga kong nalululong sa makamundong kaisipan at tinatanong ang sarili kung paanong… hindi siya nasasaktan sa sikip ng pantalon niya.. at kung paanong nagkakasya ang makapal na umbok na iyon sa baba ng puson niya..

“Is something wrong?” He pursed his lips trying to hide a smile. Napailing nalang ako at bumalik sa ginagawa.

Kaibahan ko na gumagamit pa ng lotion para alagaan ang maputi kong balat, at ang skincare routine ko para naman ingatan ang kutis sa mukha. Hindi man ako mayaman, ay natutunan ko kay mama noon na dapat alagaan ang sarili. Na dapat daw ay siguraduin kong gumagamit ako ng hindi matapang na sabon, at palagiang maglolotion para lumambot ang balat.

Hindi rin ako nasanay na magsuot ng makapal na make up kaya tinted sunscreen at lip tint lang ang palaging gamit ko sa trabaho.

Inayos ko ang natitirang butones ng maroon button down dress na binili niya para sa akin ng magtungo siya sa likod ko at hawakan ako sa bewang. Pinapanood niya akong maglagay ng sunscreen sa mukha.

“Do women always take this much time to prepare in the morning?” he whispered while sniffing my hair.

“Hmm. Hindi naman ah? Kumpara sa iba na madami pang ginagawa? Tingin ko ay mas mabilis padin ako.” Tumango ito na tila para lang paluguran ang sinabi ko ngunit hindi naman talaga naniniwala

“Right. And you came out of the shower forty five minutes ago yet I was still able to get dressed before you.” nanunuya itong nakayuko at inaamoy ang leeg ko.

Humarap ako sakanya na kunot ang noo “Huwag mo ngang ikumpara kung paano kayo magayos sa kung paano naman namin inaalagaan ang balat namin.” Napangisi ito at bigong tumango sa sita ko.

“Of course. Yes, baby. I’ll leave you be.” he stole a kiss on my cheek before curtly walking out of his dressing room.

Pagdating sa parking lot ng building ay halos magpanggap akong hindi siya kilala. Iniiscam ata ako nito dahil nagusap na kami na hindi pwedeng makitang magkasama, pero ngayon ay ayaw nyang bitawan ang kamay ko at lulan kami pareho ng service elevator para makarating sa main building.

“R-Rico..” panonood ko sa repleksyon namin. “Nag-usap na tayo-”

“Yes. I know. But it’s still early. No one would see us.” he raised a brow as if he is asking himself if what he just said is true. I almost roll my eyes because of that.

Alas otso pasado na. Marami ng empleyado ng ganitong oras.

I tried to get away from his grip but he intertwined our fingers making his hold tighter. Ugh! Ang kulit! Ang sabi mo kagabi magsasabay tayo pero hindi tayo makikitang magkasama.

“Guess what..” the elevator dings and notified us that we have reached the floor to the main lobby. We will have to take another elevator ride for us to go upstairs.

“This.. is your punishment for not telling me.” He said ruthlessly with an evil smirk plastered on his face and I swear mine just heated.

Walang ano ano akong yumuko ng hilahin niya ako palabas ng elevator para lumipat sa kabila. Nakikita ko sa peripheral ko ang mga paang lumalakad sa tabi namin. Hindi rin naitago ng ibang malapit sa pwesto namin ang pagsinghap

“Good Morning Mr.-” nabitin na bati ng isang nakasalubong namin ng bumaba ang tingin nito sa mga kamay naming magkahawak. Fuck. Fuck!

Nagpapasalamat parin ako at dahil sa bilis niya maglakad at haba ng biyas niya ay halos mapatakbo akong sumakay ng elevator para lang makasunod at mabilis na makaiwas sa mga empleyado.

Dahil din sa nakita ay wala ni isang sumabay sa amin sa pagsakay. Patutya pang inalok ni Rico na sumabay samin ang tatlong empleyadong naghihintay ngunit magalang silang tumanggi.

Agad akong humarap sakanya at hinampas siya sa dibdib.

“Sinungaling! Nag-usap tayo na papayagan kitang manligaw kung ililihi-”

“Uhuh. But then you lied to me. You made me believed that you rejected my offer and-”

“Desisyon ko iyon! Matanda na ako para magdesisyon sa sarili ko! Gusto kong tumayo sa sarili kong paa at kumuha ng trabaho ng ako lang! Payag naman na ako sa gusto mo-”

“But still I’m pissed, Rein…. I’m pissed, baby.”

“How you can go on your way without me. I think I will go crazy. I love how you wanted to be independent it’s just that.. I also want you to learn how to depend on me too, sometimes.” Masuyong sabi nito. Ito ata ang inaansha ng hormones eh. Ang sweet sweet kanina tapos biglang magagalit.

Sasagot pa sana ako pero nakarating na pala kami sa tamang palapag kung saan nasaan ang opisina niya.

Tumunog ang elevator at nakita ko sa screen ang pang 28 na floor. Laglag ang panga ko ng lumabas kami ng elevator dahil bumulaga sakin ang isang tila receiving area. Ginala ko ang tingin at napagtanto na ang buong palapag na to ang opisina niya.

“S-sayong office ito?” Okay that was a dumb question. Isn’t it obvious?

He sighed before saying yes.

Puno ng maaliwalas na painting ang pader. Simple lang ang wallpaper at ang mga furnitures at ibang gamit ay may wood or brown accent. It looks so manly. His stance fits perfectly to this entire floor.

There’s a door on the left side that say’s toilet. Beside it is a water dispenser, and a rectangular table for snacks and beverages.

All the bookshelves are installed on the right side of the floor. Mayroon ding mga nakadisplay na plaque at trophies. Kung tatalikod ka ay makikita mo naman sa hanay ng elevator ang may kalakihang painting niyang hanggang upper body at pinatingkad ng sumplado niyang mukha.

“Come here.” He called my attention and I saw him guiding me to the couch. Para akong maamong pusa na lumakad at umupo sa tabi niya. Ayos lang siguro ito. Kami lang ang nandito. Walang ibang makakakita sa amin.

“Do you like it?” He asked as he crouch trying to read through me again. He likes to read my expression.

“Ang.. ganda. Lahat ba ng palapag sa taas na bahagi ng building na ito ay ganito?” usisa ko habang nakatingala sa chandelier.

“Hmm. Only the three highest floors. Beneath this floor is occupied by Raymond. Above us is for my father, the Chairman of the board. The thirtieth floor was not occupied.” He answered my questions languidly and put back the lose strands of my hair at the back of my ear. I stared at his large table in the middle and my eyes were caught by his name plate made of marble.

Engr. Enrico Adrian A. Montecarlo. Chief Executive Officer.

“I asked the hiring manager to come here at around eight thirty to discuss your new post.”

“Pero nakausap ko na siya Rico. Nangako naman siya na kapag may available position for clerical task ay ako ang una niyang kukunin.”

“You will not be working for any specific departments. You will be working directly for me.” He intensify his stare.

“You will be my secretary.” Nangingiting sabi nito.

“Pero sabi mo- may secretary kana..”

“Mmm.” He nodded curtly. “Ben can turnover his lighter tasks to you. So you can focus on your school works.” trying to convince me. Hindi bat mas nakakaeskandalo naman iyon? Secretary ng CEO, dinedate ang boss nito. Hindi ko na rin kinakaya ang takbo ng kapraningan ko eh.

“Wala naman na akong major subjects at ilang buwan nalang ay mago-OJT na ako. Bakit hindi mo ako hayaang magtrabaho sa kung anong gusto ko-”

“Hmm. What does my baby like to do then?” He leaned on me and I can smell his minty breath mixed with his musky scent. Kung saan saan nanaman tatakbo ang utak ko.

“Ayos na ako kahit mag clerk. Hindi ko naman kailangan ng mataas na position. Isa pa, umaasa ako sa pangako ni Ms. Rebecca na kapag daw nagapply ako for internship ay pwede akong magtrain sa HR team.” Nakanguso kong salubong sa titig niya. I suddenly looked at his lips. Makes ma wanna…

“You can be the HR manager. You can do it.” His voice is sounding more husky by the minute.

“S-sira. Hindi iyon pwede at hindi ako qualified doon. Isa pa, ayoko ng ganoon. Gusto kong normal na empleyado lang ako at walang ganung mabigat na responsibilidad.”

“Alright. Though, now that you’ve said it I can actually think of a better post for you. Lighter tasks, with no such responsibilities.”

Bumaling ako sakanya at lumiwanag ang mukha ko. Ano naman kaya iyon? Kahit anong trabaho naman ay kakayanin ko.

“You can be the CEO’s wife. All you need to do is marry me, yeah?” He curtly said while smirking. Agad na bumagsak ang balikat ko at nawala ang liwanag sa mukha ko.

Hindi pa nga kita sinasagot. Gusto mo na magpakasal tayo. Bilib din talaga ako sa kompyansa mo sa sarili Mr. Montecarlo.

Akala ko naman ay seryosong trabaho ang sinasabi niya. Magsasalita pa ako ng sabay kami mapalingon sa tumunog na elevator.

Doon ay iniluwa si Ms. Rebecca na nawala ang ngiti ng maabutan kami sa ganitong ayos ni Rico. Kulang nalang ay ikulong niya ako sa dibdib niya. Agad akong pinulahan ng mukha at nahiya para sa hiring manager. Umusod ako sa dulong bahagi ng sofa.

“G-good ah morning Mr. Montecarlo. I’m here to discuss your requested job offer?” Pagkumpirma nito at ramdam ko ang mapanuri niyang titig sakin.

The brute sighed before standing up and walked to his office table. “Yes. You may hand me the documents for me to sign the endorsement. I’ll let you discuss the rest to Ms. Silverio.”

“Right away sir… uhh… I’m sorry for the inconvenience.” Dali dali itong lumakad para iabot ang brown na envelope sakanya.

Pagkaabot ng envelope ay giniya naman ako ni Ms. Rebecca sa isang bilugang lamesa na may dalawang upuan. Parehas kaming nagpapakiramdaman at marahil ay nagtataka siya kung ano ang ginagawa ng maintenance staff nila sa mismong opisina ng CEO. Haay

“Good morning, Ms. Silverio. I apologize but ah..” simple itong tumingin sa gawi ni Rico kaya wala sa sarili din akong napalingon dito.

Para siyang isang panginoong tamad na nakasandal sa backrest ng swivel chair niya at pinaglalaruan ang ballpen habang masusi kaming pinapanood.

“Due to a thorough study.. of your records, and reviewal of our available posts, we actually decided to reconsider you to a new role.” panimula ni Ms. Rebecca at tinuon na ang atensyon sakin.

“You will be transitioning to an executive secretarial post and starting today you will be onboarded with the new tasks you will be focusing on.”

Professional padin siyang dinidiscuss sa akin ang terms of the contract at kung anong trabaho daw ang gagawin ko araw-araw ngunit tila hindi ko ito maintindihan dahil lumulutang ang isip ko. Nakita ko din ang magiging bagong sahod ko kaakibat ng posisyon na to at halos lumuwa ang mata ko ng makitang mas mataas ito ng halos limang beses sa naunang offer na nakuha ko sakanila.

Walang pwersa kong pinirmahan ang kontrata matapos kong mapalingon kay Rico na madilim na nakatingin sa mga lantad kong binti. Pinilig ko ang ulo ko at ibinalik kay Ms. Rebecca ang napirmahang kontrata.

“Great! Congratulations on uhh- on your new role, Ms. Silverio. I’ll leave this to you so you can review your contract again at home and feel free to come to me for any questions.”

Nilagay niya ng maayos ang mga dokumento sa isa pang brown envelope at inabot itong muli sakin bago tumayo at naghandang umalis.

“You will be stationing on the twenty-sixth floor along with the other admins and executive assistants of the higher leadership. I can escort you there so you can start-”

“There’s no need.” Rico’s menacing voice roared throughout the floor. He stood up and about to walk towards us.

“Engineer?” Litong sabi ni Ms. Rebecca

“Please reach out to production and maintenance team and have a new desk set up here. She will be stationed here with me.” Laglag ang panga ko sa inutos nito.

“R-right away engineer. I’ll take that request on uhh my way back.” hilaw itong napangisi.

“Hindi na po. Uhh- sasama na po ako sayo Ms. Rebecca.” Napatigil si Rico sa paglapit at nakita kong sakin naman bumaling si Ms. Rebecca.

Hindi na maitago ang lito sa mukha ng hiring manager na kaharap ko. Tila hindi alam kung ano ba ang susundin.

Bumaling akong muli kay Rico bago muling nagsalita. Kita ko ang unti unting pagdikit ng makakapal niyang kilay. Nakapamulsa na siya ngayon at tila nagtitimping sumabog sa kung anong maaaring sabihin ko.

“Sasama po ako sainyo… sa twenty-sixth floor… kung saan andun din ang mga kagaya ko. Wala pong kaso sa akin kung saan ako ipwesto. Kaya.. sa twenty-sixth floor nalang po ako kung san ako dapat magtrabaho.”

Kabanata 26

Walang nagawa si Rico kung hindi ang bumuntong hininga at pakawalan kami para makababa sa twenty-sixth floor. Ano mang pagtanggi niya ay dinaan sa iling at muling bumalik sa kanyang swivel chair para magsimula sa trabaho.

Hindi nabubura ang mangha at mapanuring titig ni Ms. Rebecca kahit lulan na kami ng elevator pababa sa floor kung saan ako maaassign. Pinapanood niya ang repleksyon ko sa salamin na tila ba isa akong puzzle na hindi niya mabuo. Paminsan minsan din ay haharap siya sa akin at bubuka ang bibig na tila may sasabihin ngunit sa huli ay nanatili paring itong walang imik.

Ramdam ko ang pagkailang sa isat isa hanggang sa makapasok kami sa malaking shared room sa twenty-sixth floor. Doon ay sumalubong sa akin ang abalang palapag kung saan ang mga empleyado ay kung hindi may kausap sa telepono ay tutok naman sa monitor ng computer para sa kung anong trabaho.

Agad lumapit sa amin ang administrative manager at pinakilala ako ni Ms. Rebecca na bagong executive assistant ni Rico.

“Nice to meet you. I’m Kamile Encabo, the administrative manager. I am the floor supervisor of all the support staff for our leaders.” Magiliw nitong pagpapakilala at nilahad ang kamay. Bagaman may taka sakanya kung bakit daw nadagdagan ang secretary ng CEO gayung kaya na ni Ben ang lahat ng trabaho ay hindi na siya nagusisa pa ng sinabi ni Ms. Rebecca na mismong si Rico ang nagsubmit ng endorsement para sakin.

Nahihiya akong ngumiti sa admin manager ng muling mabaling ang tingin niya sakin. Tumalikod ito at kinuha ang atensiyon ng lahat ng nandoon para pinakilala ako sakanila.

Bumaba na si Ms. Rebecca ng masigurong magiging komportable ako sa unang araw ng trabaho bilang secretary. Nagbilin siyang huwag mahiyang bumaba sa office niya kung sakaling may tanong ako.

Totoo ngang ang floor na ito ay para sa mga executive assistant o secretary ng board of directors, ng mga department managers, at ng executives. May nakikala akong assistant ng finance manager, production manager, maintenance, outsourcing, security, at iba pa. Kasama din namin sa palapag ang mismong secretary ng ama ni Rico at ng kanyang kapatid. Hindi na daw kasi pinapagstation ang mga secretary sa labas ng opisina ng kanilang boss dahil nais ng pamilya Montecarlo ng inclusivity, dahilan para maglaan sila ng isang palapag para sa aming lahat na magtrabaho ng magkakasama at aakyat o bababa nalang sa palapag ng direct report kung kinakailangan. Dito sila nakapwesto dahil accessible ito para sa mga boss nila na nasa itaas at ibabang palapag. Malapit din kami sa mga conference rooms kung sakaling may mga meeting na nakatalaga para sa mga departments.

“Here is your desk. You will station beside the CEO’s secretary himself, as he will be the one who will onboard you on everything that you should know so that you can start the transition today. Ben, for your assistance.” Ani ni Ms. Kamile sa mid 20s na lalaking katabi ko.

Nakasalamin si Ben at palangiti. Matangkad din ito ay medyo payat. Nakwento niya na halos limang taon na siyang nagtatrabaho under kay Rico.

“I was already informed by engineer beforehand kaya hinihintay talaga kita Rein. Nice to meet you!” Magiliw na bati nito sa akin at nilahad pa ang kamay na aking tinanggap. Malapit ang desk namin sa may double doors. Sa katapat na bay naman ang secretary ni Raymond, at sa likod niya ang kay Don Ramon. Sa sumunod na bay ang mga assistant ng department managers.

“You will be focusing on lighter tasks sabi ni engineer. Ikaw ang magtitimpla ng kape, kung minsan ay nagpapadeliver siya ng lunch pero nabanggit niya sakin na nagluluto ka daw?” Tanong nito sa akin.

“Ah… oo. Kaya ko ding magluto.” Nahihiyang sabi ko. Pinilig niya ang ulo niya at kuryosong ngumiti

“Interesting… engineer seems to know you already. Paano ka pala nahire dito?” hindi niya napigilang tanong

Sasagutin ko ba? Dahil siya ang dahilan bakit ako nalipat dito, ay ayokong gumawa ng usapin kung saan sumisipsip ako sa boss ko para makakuha ng magandang posisyon.

“Ahh.. kasi scholar ako ng parents ni Ri- uhh ni sir.. engineer. Sa SVU ako nag-aaral. Nabanggit lang sa akin na pwede ako dito magtrabaho.” hirap na sagot ko. Hindi ko alam kung paano ko siya tatawagin ngayon nagtatrabaho ako para sakanya. Mr. Montecarlo ba? Pwede naman ang sir, pero dahil engineer ang tawag sakanya ng halos lahat ng empleyado, ay mabuting iyon nalang din ang itawag ko sakanya.

“Talaga? Siya mismo ang nagsabi?” Kunot noong tanong nito. Nakita ko pa sa gilid ng mata ko ang pagbaling ng executive assistant ng finance team na tila nadinig ang pinaguusapan namin.

“Uhh… parang ganoon na nga. Sa angel haven kasi ako lumaki… nabanggit lang… noong huling bumisita silang pamilya.” pagpapalusot ko. Tutok na ang tingin ko sa patay na monitor ng computer ko.

“Gotcha. Ganun pala. Nabanggit kasi ni engineer na student ka nga daw, kaya bilin niya sakin na iyon lang ang task mo. Weird. Di bale, pwede din kitang isama sa mga meetings niya para masanay kang gumawa ng minutes. Tapos ay pwede din kitang turuan ng mga reports na kailangan niya sa susunod.” Ngiti nito at tinuon na ang atensyon sa ginagawa.

Bumuntong hininga ako. Tila alam ko na kung saan papunta ito. Sa nabanggit ni Ben, hindi malabong mausisa ako ng ibang secretary kung paanong pagtitimpla ng kape at pagluluto ng pananghalian ang tanging trabaho ko gayung ang laki ng sasahurin ko para sa posisyon na to.

Halos kalahating araw akong nanonood lang at nakikinig kay Ben sa kanyang ginagawa. Nakaattend din ako ng virtual meeting kasama ng buong admin team. May mga items at reminders si Ms. Kamile para sa amin.

“Tara guys lunch na!” Aya ni Jane samin, secretary for director of finance. Sa tabi niya ay si Alvin, ang secretary naman ni Raymond.

Saktong alas dose ay nagsisipaghanda na sila sa pagbaba. Isa isa na silang naglalock ng mga PC at ang iba naman ay nagreretouch.

“Saan mo gusto kumain Rein?” lingon sakin ni Ben ng malock niya ang laptop niya.

Noong nagtatrabaho ako sa maintenance ay sa karenderya sa may labas lang kami kumakain ng mga kasama ko para mas lalong makatipid. Ngayong executive secretary nako, nais ko sanang sumama sa kanila pero wala rin naman sigurong masama kung doon padin ako kakain.

“Ahm… saan ba.. kayo madalas kumakain?” balik ko naman sa tanong ni Ben. Nakita kong sinuot na niya ang kanyang maliit na itim na bag.

“Normally if may urgent task after lunch, eh sa pantry nalang kami sa sixth floor. Pero minsan, sa mga restaurant diyan sa labas. Meron din sa baba ng hotel ng mga Manzano if gusto naming lumayo.

“May fast food din sa baba Rein kapag petsa de peligro na.” Natatawang dagdag ni Amanda sa kabilang bay. Executive assistant naman siya for director of planning.

Wala sigurong masama kung sa ganoon nga ako kumain dahil tiyak na kakasya iyon sa sahod ko. Pero gusto ko parin maging praktikal, at sa trabaho kong ganito, possible akong makaopen ng bank account kung mas magiging matipid ako.

Sasagot palang ako ng bumukas ang double doors at iniluwa noon ang security na may kasamang tila delivery rider. Nakikilala ko ang pangalan ng mamahaling restaurant na nakatatak sa uniporme niya. Agad nagtungo sa pintuan si Ms. Kamile at narinig ko sa banda ko na tinatanong ang pangalan ko ng rider.

Litong napatingin si Ms. Kamile bago ito nagpasyang tawagin ako.

“Rein. Halika sandali. May delivery para sayo.”

Hindi naiwasan ng iba ang pakikiusyoso sa kung ano ang pinadala sa akin. Isa tong chicken rice meal na maayos na nakalagay sa plastic container. Mayroon pang sides na mashed potato, caesar salad, at isang large blue lemonade.

Dahil sa pinadalang pagkain ay hindi na ako nakasama sa iba na lumabas. Kung hindi lang bawal kumain sa floor namin ay nagpaiwan na sana ako dito. Pero hinatak ako nina Ben at ng mga kasama niya na magpantry na nga lang daw dahil mainit kung lalabas pa kami.

“Ang sosyal naman. The diner pa talaga ang lunch mo. May jowa kaba Rein?” Si Jane ang unang nagtanong pagkaupo namin sa mahabang mesa sa pantry. Nagstay siya dahil may meeting ang director niya kay Raymond ng alauna kaya hindi siya pwedeng magtagal. Ganun din si Alvin at si Maan.

“I know right! May ilang nagsasabi na overpriced yan sila dahil may mga dishes silang available din naman sa ibang restaurants sa mas murang halaga. Pero iba parin ang the diner. Natry ko na diyan once, at talagang quality ang service at ang lasa ng pagkain.” Narinig kong komento naman ni Jeff sa tabi ko, secretary siya ng HR department.

“So akla, sino ang bowa mo?” Dagdag pa nito at pabirong hinampas ang braso ko.

Simple lang akong natawa para ignorahin ang tanong. Tinago ko sa likod ng phone case ko ang sticky note na nakadikit sa ibabaw ng plastic tub.

“Good luck on your first day at work! -R.” Iyon ang nakasulat sa sticky note na hindi rin nakatakas sa mata ng baklang katabi ko.

Impit itong tumili na ikinatawa ng iba. “Ang swerte mo at Rica Peralejo pala ang bowa mo mami! Naku sana all!” maharot na sabi nito

“Rica P-peralejo?” Nakakunot noong tanong ko sakanya

“Rich kid! Maanda! Madatung! Sinetch ba ang bowa mo mhie?” Paglilinaw naman niya na ginatungan pa ni Maan, executive assistant ng outsourcing manager.

“Truth! Sana all pinapadalhan ng pagkain!” natatawang sabi nito.

“Tama na yan. One hour lang ang break natin kaya hindi tayo pwedeng magtagal.” Putol naman ni Ben sa panguusisa ng mga katrabaho. Isa isa na silang nakaorder ng pagkain pagkabalik ng upuan.

Isa isa na kaming kumain ng bigo silang makakuha ng sagot sakin bukod sa ngiti. Sa kanilang lahat ay tanging si Ben lang ang walang komento sa pagkaing nakuha ko ngunit kita ko ang maingat niyang panonood sakin lalo na ng tinago ko ang sticky note.

Tinusok ko ang straw sa paper cup ng magvibrate ang cellphone ko.

“Did you like your lunch? What do you want to have for your snack later?” basa ko sa text message ni Rico.

Simple akong nagpasalamat at tumanggi na sa ipapadala niya pang miryenda mamaya.

Mabilis kong tinago ang phone ko ng inangat ko ang tingin sa lamesa ay naabutan ko ang pagsunod ng tingin ni Ben doon. Abala na ang lahat sa pagkain at sa maliit na kwentuhan pero tanging siya lang ang nakatingin sa gawi ko. Hanggang sa uminom ito ng tubig ay nasakin padin ang mata niya.

Nagvibrate muli ang phone ko pero pinili kong huwag nang pansinin. Yumuko ako at nagumpisa na ding kumain.

Pagdating ng hapon ay ganun parin ang naging eksena dahil may isang rider ulit ang umakyat sa floor namin para naman dalhan ako ng yogurt at sliced fruits.

Kinagabihan na namin napagusapan ang nangyari buong araw sa penthouse. Nakaupo kami sa kama at siya ang nakasandal sa headboard habang ako naman ay nakasandal sa hubad niyang dibdib. Nakapahinga ang baba niyang may patubong balbas sa kanang balikat ko at hinahayaan niya akong magkwento habang ginuguhit ko ang mga linya sa magaspang niyang palad.

Hindi rin nakaligtas sakin ang pagdadala niya ng pagkain. Ano pa man ang katwiran niya ay ayaw kong nakakakuha ng atensyon sa mga katrabaho. Bigo siyang tumango at dahil mapilit sa kanyang gusto, ay pumayag na ako na siya ang bahala sa pagkain ko basta sa mga fast food lang ito manggagaling. At kung maaya ng mga katrabaho na kumain sa labas, ay hahayaan niya ako at hindi ako maaaring ihatid ni Matias.

“Naku! Masayang masaya ang mga bata hija, at excited na sa pinatayong playground. Patag na ito ngunit wala pa ang mga equipment. Sa susunod na linggo daw ikakabit ang slide, swing at iba pa.” Balita sakin ni lola Flora isang umagang tumawag ako para mangamusta. Mabilis nagawa ang pagpapaluwag ng ampunan. Nagdagdag lang ng dalawang pasilyo na may hanay na mga kwarto at dagdag na palikuran. Sa susunod na linggo naman daw ang pagpipinta at pagtatiles ng sahig. Ang pamilya Montecarlo nadin ang bahala sa pagsusupply ng mga extrang kama at cabinet.

Masaya si lola Flora ng ibalita ko na sa MECS na ako nagtatrabaho. Bagaman natahimik sa kabilang linya ay pinili niya sigurong huwag nang magtanong ng inamin kong anak ng mag-asawang Montecarlo ang boss ko. Tumanggi din siya na kunin ang ipapadala ko sanang pera pandagdag sa gastusin sa ampunan. Kahit noong nasa coffee shop ako ay ayaw na ayaw niya na tinatanggap ang pinapadala ko kaya sinusulit ko ang pagdadala ng pagkain kapag may okasyon sa ampunan dahil iyon nalang ang hindi niya matatanggihan pa.

Magdadalawang buwan na rin ako sa MECS at magiisang buwan naman sa posisyon na binigay sa akin ni Rico. Next month ay mageenroll na kami para sa last year namin sa college. 600 hours and bubunuin namin ng unang semester at 400 hours naman para sa second semester. Plano kong dito na sa MECS magOJT pero bukas din ako sa ibang oportunidad gaya ng pagiinternship sa iba’t ibang industriya para rin sa dagdag na karanasan. Sabi ng professor namin, sa lahat ng industry ay hindi maaaring mawala ang HR department kaya kahit saang industry na naisin namin ay maaari kaming magapply.

“Hindi na ako maaaring maging secretary mo pa Rico. MagoOJT na ako sa susunod na buwan. At nais ko sana na magfocus ako sa internship ko.” nakagawian na namin na pagusapan ang naging araw sa opisina bago matulog. Kung hindi ako nakasandal sakanya, ay nakahiga akong yakap niya habang pinapakinggan ang mga kwento ko.

“Hmm. That’s the reason why I only gave you light tasks. So it wont hinder you from learning and focusing on your internship. You can be our HR apprentice while working for me.” Paglalambing nito.

“Hindi nga maganda tignan Rico. Magbubuno ako ng forty hours a week para sa internship ko. Hindi ko na masisingit pa ang ginagawa ko sayo.”

“Then you can focus on your task from the HR department, and you can go to my office whenever you like. Or if I miss you.” hinahalik halikan niya ang buhok ko. Ang kulit ng isang to. Tama bang magpatawag ng secretary dahil lang miss ito? Lalo akong napapahamak dahil sa mga gusto mo Rico.

“Hindi naman ata tama na punta ako ng punta ng opisina mo para sa ganyang dahilan? Ayokong mapagchismisan sa opisina na anlaki ng sahod ko pagkatapos ay wala akong ginagawa. Hindi ko na deserve iyon. Kung maaari, pwede mo ding ikaltas ang mga araw na hindi ko mapapasukan sayo, kung nakaassign naman ako sa HR.”

“It’s not necessary. You can do whatever you want. You will still retain your employment.” hinigpitan niya lalo ang yakap sa likod ko at ibinaon ang mukha sa leeg ko.

“Ano nalang ang sasabihin nila-”

“You don’t have to think about what other people might say. Fine. I’ll talk to Ben. You can do shifting work. May ilang days ka na secretary ko at ilang araw naman para sa internship mo. How about that?”

Hindi matatapos ang diskusyon namin dahil sa susunod na buwan ay enrollment na. At ano man ang pamimilit niya ay gagawin ko padin ang gusto ko. At ang sa tingin ko ay appropriate para sa magiging sitwasyon ko sa kompanya. Ayoko ng magcause ng conflict at kahit ano pang usaping negatibo.

Sa susunod na buwan pa ang uwi ni Elisse galing sa bakasyon niya sa Paris. Ika niya ay dapat daw ay ilibre niya ako dahil napromote daw ako agad. Sa lahat ng nagusisa sa akin sa trabaho ko ay aminado akong kay Elisse ako pinakanahirapan na mangumbinsi. Aniya ay bakit daw ako magiging executive secretary ng ganun kabilis gayung may full-time contract ako as maintenance staff.

“It doesn’t make sense to me. Hindi ba eh sabe ng hiring manager niyo na walang vacancy for any clerical work? So paano ka nakuha for an admin assistant bakla?” Tanda ko pa ang tanong niya sakin nung nagvideo call kami. Kunot na kunot ang dinrawing niyang kilay habang umiinom siya ng kape isang umaga. Pinakita niya pa sa akin ng view niya na nagrerelax sa ibang bansa.

“May ahm.. may endorsement daw kasi.. kaya ako na ang cinonsider.” nahihirapang palusot ko.

“Eh sino naman ang boss mo? Anong department? When we enroll for the first semester of senior year next month, I want you to try our hotel. Maganda ang HR team namin! Mahahasa ka doon!” Maarteng sabi nito bago nagsalita ng french sa tila waiter na lumapit sakanya.

Inamin ko na sakanya na si Rico ang magiging boss ko sa trabaho. Noong una ay hindi pa nagsisink in sakanya ngunit sa huli ay nagulat ito. Nanliliit ang mata niyang inusisa ako kung paano ako nakuhang executive assistant ng may pinakamataas na position sa kompanya. Aniya ay estudyante palang ako at ang tulad ko daw ay madalas inaassign sa mas mababang gawain.

Lalo siguro akong mahuhuli kung aaminin ko rin na ako lang ang tagatimpla ng kape ni Rico tuwing umaga at hapon. Kung ang mga katrabaho ko nga ay isa isang nagbabago ang pakikitungo sa akin, hindi malabo na maging siya ay magduda.

“Interesting. What a coincidence though. So, is he strict? I think he is. Mukha siyang suplado. I really like Raymond better.” Puna niya padin sa tawag

Sa isang buwan kong pagiging executive secretary ay unti unti akong nakakakuha ng atensyon sa iba pang kagaya niyo. Noong isang araw, ay hindi na napigilan ibulalas ni Jane ang saloobin niya sa estado ko sa MECS.

“No offense, Rein, pero if you are just assign to do that tasks, then I don’t think it’s necessary. Ben has been in that post for five years, and lahat nagagawa niya even the minor requests of our CEO. Bakit kaya kailangan pa kumuha ni engineer ng isa pa?” saad nito.

Mula sa bay ko ay nasulyapan ko ang pagtaas ng kilay ni Jeff sa akin. Nakangiti ito ngunit nahihiya ako sakanya dahil madalas na nitong pinapanood ang bawat galaw ko.

Ito naman kasi ang paulit ulit kong sinasabi kay Rico. Sinabi ko sakanya ang tingin kong pagiging unfair kay Ben dahil siya naman ang executive secretary niya pero kinuha niya pa ako para lang sa simpleng trabaho. Ang mas nagpapadagdag pa ng kuryoso nila ay imbes na si Ben ay palaging ako ang inuutusan niya na umakyat sa opisina niya tuwing may iuutos. Kahit ang mga reports at files na isasubmit sana ni Ben ay nais niyang ako parin ang magdadala.

“Baka naman may something.. hmmm you know.” hindi nakaligtas sa pandinig ko ang bulong ni Maan sa katabing si Jane.

“I think it’s best for us to focus on our task. It’s not your break yet and you are here chitchatting. Don’t you have deliverables to accomplish?” Narinig kong sita ni Ms. Kamile, nakatayo na siya ngayon sa likod ko. Ngumiti lang ito ng tipid sa akin at hinawakan pa ako sa balikat bago muling umikot sa floor.

Natahimik naman sila sa mga kuro kuro ngunit sa mga sumunod na araw ay tila lumalala ang panghuhusga sa akin. Minsan sa pantry ay pinagtitinginan din ako ng ibang empleyado at nagbubulungan. Hindi ko tuloy maiwasang mapraning na baka may kumakalat ng issue sa kompanya kung saan nilalandi ko ang CEO para lang sa position ko.

“Huwag mo nalang silang pansinin. Pasensya kana. Naninibago lang siguro sila lalo pa at uhh.. iyon nga, estudyante kapa. Don’t worry, if this issue gets worse, if hinarass kana, I’ll report it directly to engineer.” pang aalo naman sakin ni Ben na agad kong sinalungat. Kunot ang noo niya ng sinabi kong ayaw ko na malaman ni Rico ang lahat ng ito. Lalo lang lalala ang sitwasyon kung mas makikita kami na magkasama o kakampihan niya ako sa mga ganitong usapin.

“Huwag! Uhh- huwag na. Okay lang naman naiintindihan ko. Hindi naman na kailangang makaabot pa..uhh… kay engineer.”

Kinabukasan ay ganoong scenario ulit ang kaharap ko sa floor. Nakastandby lang ako at wala masyado ginagawa unless uutusan ako ni Ben na may itype o kaya gumawa ng powerpoint presentation para kay Rico.

Pansin ang kakaibang sigla ng mga kasamahan ko at dinig na dinig ang pagchichismisan nila.

“Pinaghandaan ko to ano! Bumili ako ng bagong dress! Gusto ko mas bongga ang eksena ko kumpara sa event last year.” Natatawang sabi ni Jane.

“Same padin naman ang routine akla. Saka hindi ka naman invited sa function nila no! Sa hotel iyon gaganapin!” Natatawa ring asar ni Amanda sakanya na inismiran nito.

“How about you, Rein? May dress kana ba this Friday? May pabuffet tayo sa baba. Meron ding mga drinks for sure. Dinig ko nga ay magiinvite daw ng banda at celebrity kagaya din last year!” Excited na sabi ni Jane at halos iwagayway pa ang paper bag niyang may lamang dress.

“Ano ang meron?” Hindi ko napigilang tanong sa pagtataka. Bumaling sila sakin at inusisa kung ano nga daw ba ang paghahanda na ginagawa ko.

“Birthday ni madame Rein sa biyernes. Ang celebration naman talaga ay para sa relatives at family friends, pero kasi nakaugalian na nina Chief na maghanda din dito sa kompanya mismo. Kaya maaga ang out natin at kakain tayo.” Pagpapaliwanag naman ni Maan. Sino daw?

Birthday ni madame? Sinong madame?

“Oh you didn’t know? Bornday ng mudra ni engineer Rein. Si Madame Fely. This Friday. Join ka! Magnomo tayo ng very light! May pawine sila here!” Dagdag naman ni Jeff na biglang sumulpot sa gilid ko ng tila nahuli na hindi ako nakakasabay sa usapan.

“Ahh. Kaya pala. Salamat. Pero mukhang hindi nako sasama. Nahihiya ako.” Totoo. Sa mga napapansin kong bulungan nila nitong nakaraan, eh hindi ko ata kayang humarap sa mag-asawang Montecarlo. Ayokong mapansin ako sa baba at mapuna nila ang mga usap usapan tungkol sa kung paano ko nakuha ang trabaho na to. Alam kaya nila na nagtatrabaho ako ngayon dito?

“Oh no bakit naman.” hilaw na sabi ni Jeff. “You should join. It’s your first time to experience a party here sa MECS. Bongga ang mga ganap ditey. Saglit lang naman iyon and for employees lang. Kasi ang buong family nila engineer e dederetso sa function diyan sa Manzano Luxe Hotel, kasama ang mga big bosses natin.” Tila pagpupumilit naman nito.

Isa iyon sa mga hotel na pag-aari nina Elisse. Mayroon din silang branch nito sa Manila at Cebu. Sakanila din ang Royal MZ Suites na nakatayo sa katabing siyudad at sa Makati.

“Ahh. Kung hindi ako magiging abala sa paghahanda ng requirements sa school. Siguro ay sasama nga ako para maexperience.” Pagsang ayon ko. Sa totoo lang, ayoko naman gipitin ang sarili ko sa sitwasyon ko ngayon dito sa MECS, wala namang masama kung makikiparty nga ako sakanila. Sa dami namin dito, ay imposibleng magkrus ang landas namin ng magulang ni Rico.

Maaga din siguro akong uuwi dahil malamang ay gagabihin siya. Sabi ni Jeff ay may mas pribadong salo salo ang pamilya sa hotel kaya mas okay siguro iyon na hindi kami magkasama sa iisang lugar. Maiiwasan ang kung anong hinala nila sa kung bakit ako secretary at ganun lang ang trabaho ko.

Buong linggo ay iyon ang usapan sa floor namin kahit maging sa pantry. Naguusap usap din sila ng posibleng iregalo para sa ina ni Rico. Ang iba ay magregalo daw ng damit at alahas, ang ibang executive assistant naman ay inuutusan ng mga managers nilang magcheck ng mga websites para sa mga designer bags at shoes na maaaring iregalo daw pagdating ng biyernes.

May ipon naman na ako at dahil nga malaki kahit papaano ang kinikita ko, nais ko din sanang magbigay ng regalo. Nagpaalam ako kay Rico na may bibilhin lang sa mall kaya nais ko sanang umalis magisa pagkauwi galing shift. Mabuti nalang at may meeting siya ng Thursday ng gabi kaya hindi na siya nangulit basta ba ay kasama ko daw si Matias para may maghahatid sa akin.

Andami ko ng napuntahang boutique ngunit wala akong napili. Siguro dahil mura ang mga nauna kong nakita, ay hindi rin maganda ang tela. Kung tutuusin, maganda din ang disensyo ng dress at kaya kong suotin iyon. Ngunit naisip ko ang mommy ni Rico. Ang gaya ni Mrs. Montecarlo, ay hindi ko nakikitang magsuot ng mumurahing damit. Humingi ako ng opinyon kay Elisse at sabi niya, kung alahas at damit daw ang ibibigay ng mga katrabaho ko, ay dapat ganun din ang sa akin.

Dahil hindi ko din naman afford ang Chanel o kaya ay Dolce and Gabbana na sinabi ni Elisse na minsan ay nakikita niyang suot ng mommy ni Rico, ay naghanap nalang ako ng mga boutique na may magandang klase ng damit at kahit papano ay mas mahal sa pangkaraniwan.

Nahinto ako sa paglalakad at napatitig sa isang mannequin na may suot na pulang evening dress. Sleeveless ito at may scarlet neckline. Body hugging din ito kaya maganda ang fit.

“You can try that one ma’am. It’s on sale.” Nakangiting lapit sa akin ng sales attendant.

“Uhh hindi po para sa akin. Ipangreregalo ko po sana.” nakangiting sagot ko naman sa bati niya.

“I see. Perfect ito pang gift ma’am. Or if you want, you can also choose from different collections ng same brand po. Ano po ba ang hanap niyong style?”

Giniya niya ako sa isang section na puro dress ng sinabi niyang brand. Marami siyang pinakita sakin. Mga pencil skirts, maxi dress, tube dress, at iba pa.

“Ahm.. kasi po.. mama po ng… ah pagbibigyan ko sana. Mommy po niya ang reregaluhan ko.” Naghuramentado ang puso ko ng hindi ko maituloy ang sasabihin ko. Ano? Mommy ng manliligaw? Mommy ng.. boyfriend?

Napangiti sakin ang sales attendant. “Perfect. Sige ma’am ihahanap kita ng appropriate sa age bracket ng pagbibigyan mo.” At muli siyang lumakad papunta sa ibang section.

Sinundan ko siya sa kabilang banda ng naunang section at doon ay marami pa akong nakitang dress. Kumpara kanina, mas bagay sa mas mature at middle-aged ang mga dresses na nandito. May pinakita siyang nagy green na corporate dress pero ang blue na dress na nakasuot sa mannequin sa tapat ang umagaw talaga ng pansin ko.

Halos kaparehas ito ng design ng nauna. Short-sleeve ito at scarlet neckline din pero knee-length siya at body hugging. May ruffles din ito sa laylayan na hindi naman baduy tignan. May mahabang zipper ito sa likod at masasabi kong maganda ang fabric.

“This is good ma’am. Very formal siya at hindi gaanong revealing. We have available sizes din po. What do you think?” Lapit niya sakin ng mapansin niyang hindi ko tinignan ang hawak niyang dress.

“Ahm. Hindi po kasi ako sigurado sa size. Pero ano po ba ang marerecommend niyo?” wala talaga akong ideya at nahihirapan akong pumili dahil hindi ko alam kung magugustuhan ito ng ina ni Rico, o kung kakasya ba sakanya.

Hindi ko din sinabi kay Rico na may plano akong magregalo sa mommy niya. Hindi niya padin kasi nababanggit sakin ang dadaluhan niyang event sa biyernes.

“Hmm. Actually that one in particular is free-size ma’am. It can fit from small to large frame po dahil stretchable ang fabric. Pero kung sakali, mayroon din po kaming plus size na same lang ng design.”

Sa huli ay itong blue na dress padin ang napili ko. Kinuha ko na ang free-size dahil kahit may edad na, ay masasabi kong maganda padin ang pangangatawan ng ina ni Rico kahit noong nakita ko siya sa ampunan.

Agad niya akong inaya sa counter at sinabing sasamahan din ako sa customer service nila para naman maibalot ito ng nababagay sa okasyon.

“Excellent choice ma’am. It’s also on sale po. Naka big brand sale po kasi itong nakuha niyo, from thirty three thousand nine hundred, twenty six thousand five hundred nalang po siya.” Nakangiting sabi naman ng cashier sa akin at agad na iniscan ang price at inalis ang security tag. Nalaglag ang panga ko.

Nais ko sanang bawiin dahil ang mahal pala. Mauubos ang laman ng atm ko nito. Ngunit naisip ko na nandito narin naman. Isa pa, hindi rin ako sigurado kung sapat na nga ang ganitong presyo ng damit para sa mommy ni Rico.

Bagsak ang balikat kong lumabas ng boutique na iyon hawak ang paper bag na may lamang box na nakabirthday wrapper. Muli kong napagtanto ang layo ng estado namin ni Rico sa buhay. Ang halaga ng damit na to ay halos katumbas na ng first installment ng tuition ko, at kung sa pagkain naman ay halos pang tatlong buwang budget ko na.

Maging sa sasakyan ay napansin ni Matias ang pagiging tahimik ko. Bumaba ang tingin niya sa hawak kong paper bag.

“Okay ka lang Ms. Silverio?” tunog nag aalala nito.

“O-okay lang po kuya Matias. Tara na po. Uuwi na po ako.”

“Regalo mo ba yan kay ma’am Fely Rein?” sinilip niya ako sa rearview mirror ng nasa byahe na kami pabalik ng penthouse. Halos matutop ko ang bibig ko sa sinabi niya.

“Ahh.. opo. Sana. Nabanggit lang po kasi ng officemates ko.. na birthday nga po ni Mrs. Montecarlo bukas. Huwag nyo po sanang sabihin kay Rico. Itatago ko pa kasi sana ito dahil hindi pa ako sigurado kung ibibigay ko.” talaga lang? Eh ang mahal nito? Anong gagawin mo dito Rein ilalagay sa baul?

Dahil sa naisip kanina ay hindi ko napigilan ang pamimigat ng dibdib ko. Sa hiya ay hindi na din ako sigurado kung sasama nga ba ako sa party bukas. Wala din akong maayos na damit na pwedeng suotin para umakma sa event.

“Hmm. Naku kung inaalala mo ang presyo niyan, ay huwag kang mag-alala. Mabait yon si ma’am Fely at hindi maselan. Magiliw yun tumanggap ng kahit anong regalo mahal man o mura.” I appreciate how kuya Matias is trying to reassure me that it’s going to be okay. That my gift is still valuable. But ever since Rico and I have a thing, my insecurities are always eating me. I can’t help but compare myself to other women his mother wanted him to date. The women she likes for her firstborn. Mga anak din ng mayayamang pamilya, na maaaring bigyan sila ng regalong halos doble o triple pa ng presyo ng kung anong kaya ko.

Pagkarating sa penthouse ay isinuksok ko agad ang may di kalakihang paper bag sa ilalim ng kama. Ito lang ang naisip kong lugar na hindi naman siguro eestimahin pa ni Rico.

Halos hindi ko nagalaw ang kinain ko kaya nagligpit nalang ako at naligo na. Nakatitig ako sa repleksyon ko sa salamin at sinusuklay ang buhok ng makita ko siyang pumasok sa dressing room. Wala na ang coat at tie niya, nakabukas na din ang ilang butones ng puting polo niya. Agad akong sinalubong ng itim na itim niyang mga mata pagkapasok niya.

Mabilis siyang lumakad at yumakap sa likod ko. Ang titig niya ay hindi napuputol at nakatingin padin siya sa repleksyon ng mata ko sa salamin.

He kissed the back of my head “I missed you. How’s my baby?” The way you make me feel, makes me want to fit in your world, Rico. Even if its impossible, impossible in this lifetime for me to reach.

Kabanata 27

“Matias told me you went shopping. What did you get?” mausisang tanong nito habang pinaglalaruan ang buhok ko. Nandito na kami sa kama at tanging ang lamp shade nalang ang natitirang liwanag sa malaking kwarto niya.

Binigay ko ang buong bigat ko sakanya sa pagsandal ko sa malapad at mabalahibo niyang dibdib. Nakasandal siya sa headboard pero pinagsisiksikan ang mukha sa leeg ko.

“W-wala naman. May binili lang akong.. importante.” Hindi padin talaga ako sigurado kung sasama ako sa mga kawork ko bukas para bumaba sa party. Pero kung sakali, ayoko din namang sayangin ang perang pinambili ko. Bukas sa almusal ko nalang siguro sasabihin na may binili akong regalo… para sa mommy niya.

“You should bring my card next time. I’ll buy you anything you want.” He is baby talking against my neck and his lips are sensually brushing through my skin. Pinilig ko ang ulo ko pakabila para malaya siyang ipagsiksikan ang mukha niya sa leeg ko.

Napanguso ako para itago ang kilig na nararamdaman. Halos ilang buwan na kaming naguusap at magkasama, kaya araw araw ay mas nagiging malinaw ang lumalalim na pagtingin ko sakanya.

Hindi na ako naguguluhan pa. Mas nadepina ang nararamdaman ko kanina ng naisin kong ipilit ang sarili na bumagay sa mundo niya. Na magsumikap ako para may marating sa buhay. Para sana.. kahit papano ay matanggap ako ng mga magulang niya.

Gusto kita. Gustong gusto kita Rico. At sa bawat araw na dumadaan, kada ipipikit ko ang aking mga mata sa gabi na ikaw ang huli kong makikita, at sa paggising ay ang makisig mong mukha ang bubungad sa akin, ay mas lalo lang akong nagiging sigurado sa nararamdaman ko. Gusto kita… o baka nga higit pa.

“Hindi na. Hindi naman ako maluho. Hindi ko nakasanayan ang mamili ng mga bagong gamit. Sadyang kailangan lang talaga.”

“Hmm. You know, it’s my mother’s birthday tomorrow.” he said as he rised from crouching and faced me.

“A-alam ko. Nabanggit ng mga kasama ko sa floor.. na may hinanda ngang buffet para sa mga employees bukas.. at inaaya nila akong sumama.”

“Do you want to join them?” I felt his sincerity when asking. He always want to indulge me with anything.

“H-hindi pa ako sigurado. Pero wala naman sigurong mawawala.. since maaga daw ata kami magkaclock out bukas.”

He sighed. “But I want you to come with me tomorrow. The celebration will be held on your best friend’s hotel. With my relatives, family friends, and the members of the board.” marahan niya akong pinihit para magkaharap kami. Iginiya niya ang makinis kong hita sa kanyang hita na may makapal na tubo ng balahibo. He is tall, dark, muscular and hairy. Every woman will be on their knees just for the tiniest bit of his attention.

“I want you to meet them. I want you to formally meet my parents.”

Ano daw?

“I know you are not yet ready. And you wanted to keep me a secret. But.. I want you to come with me tomorrow. I will not say a word about our relationship. About me courting you. But I just want you to be there with me.” he cupped my face and stared at me intently.

“E-edi ganoon din iyon? Paano natin maitatago ito kung isasama mo ako? Imposibleng hindi sila magisip ng kung ano dahil sa kasama mo ako-”

“Let them satisfy themselves with their gossip. I just wanted to be there with you. My mother is very warm, she is kind and respectful. My father, though he is strict, is still kind and not judgmental. They will not condemn you just because you are with me. Or they will disapprove our relationship just because you are a transwoman. My parents are very understanding, baby.”

Hindi ko alam kung paanong nakumbinsi niya ako na sumama sakanya bukas. Marahil ay dahil sa pagkagusto ko sakanya, at sa kakatitig sa madilim niyang mata, ay mabilis niya akong nakukuha sa mga salita.

May binili siyang damit para sa akin para daw suotin ko sa party. Naisip kong kung sasama ako, ay dapat nga ay makibagay ako. Nais kong gawing presentable ang sarili ko, para hindi ko mapahiya si Rico sa presensya ko.

Magaalas tres ng hapon ay sabay sabay na kaming bumaba para sa hinandang party para sa mga empleyado. Nasa pantry ang sinet up na buffet at sa ground floor naman ay may sinet up na stage para sa banda. May ininvite silang singers at celebrity na mageentertain samin hanggang alas siyete ng gabi.

“I’m here at the parking lot. I’ll wait for you.” Nabasa ko ang text ni Rico matapos kong inumin ang champagne na inabot sa akin ni Jeff. Sumandok lang ako ng maliit na portion ng baked macaroni. Dahil handaan din naman ang pupuntahan namin, ay doon nalang siguro ako kakain.

“Sorry guys. Kailangan ko ng umalis.” Pagpapaalam ko sa mga kasama.

“Oh no! Sayang naman. Stay kapa Rein baba na tayo mayamaya para sa banda.” Paghihikayat ni Jane.

“Hindi na talaga. May.. lalakarin din kasi ako.” Natuon ang tingin ko kay Ben na maingat na nakatingin sa akin.

“Ingat ka Rein. Next time pag may party na ganito, sana pwede kana.” Si Ben lang ang nagacknowledge ng pagalis ko. Walang nagawa ang iba na namimilit dahil hinihintay na ako sa baba ni Rico.

Dumaan muna ako sa restroom para sana magpalit. At kung minamalas ka nga naman ay nakalimutan ko ang damit na binili ni Rico sa akin. Sinabi ko sa sariling pagiisahin ko nalang ang paper bag ng regalo ko at ng pamalit kong damit para hindi dagdag bitbitin pero mukhang naiwan ko ito sa kama sa pagmamadali ni Rico kaninang umaga.

“Pucha naman oh. Paano na to.” Napatitig ako sa repleksyon ko sa salamin. Wala manlang akong make up. Nakalugay lang ang buhok ko. Kahit papaano naman ay pormal ang dress na suot ko. Simple lang ito at kulay puti. Tanging ang kwintas at bangle na bigay ni Rico lang ang nagpaangat ng ayos ko ngayon.

Nagspray nalang ako ng pabango matapos suklayin ang buhok. Naglagay din ako ng liptint para naman hindi ako ganung maputla.

Sa sasakyan ay nakataas ang kilay ni Rico ng bumaba ang tingin niya sa suot ko.

“Uhh.. sorry. Nakalimutan ko ang damit na binili mo. Pwede siguro tayong bumalik saglit? O mas maganda siguro na hindi nalang ako-”

Bumuntong hininga ito at inistart na ang sasakyan. Tanging ang ugong lang ng makina ang madidinig. Napasulyap siya sa paper bag na nasa hita ko at tila nalito kung ano ang dala ko.

“Ah… pasensya na talaga. Plano kong pag isahin nalang sana ang bitbit kanina. Ano ito.. r-regalo ko sana.. sa mommy mo.” Nahihiya kong sabi at bumaling nalang sa harapan.

I can hear his heavy breathing. “It’s fine. No need for you to change. You look beautiful anyway. You will always standout in anything you wear.” Napasulyap ako sakanya at ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko sa papuri niya.

Pilyo itong ngumiti sa akin at nagsimula ng imaneobra ang manibela. “So you bought a gift for my mom yesterday, huh?”

“H-hindi naman sobrang mahal. Sana ay.. magustuhan niya.”

“Of course she will. If its from my girlfriend, then she will love it.” Mabilis itong sumulyap sa akin at kumindat. Napailing ako at hindi napigilang ngumisi

“Hindi mo pa ako girlfriend. Hindi pa kita sinasagot.”

“Soon. It won’t be long for you to be my girlfriend.”

Ano mang kilig na nararamdaman ko kanina, ay nawala ng makarating kami sa venue at makaupo sa mesa kasama ng kanyang mga kamag-anak. Halos mamawis ang kamay ko sa kaba.

“Hindi mo ba kami ipapakilala sa kasama mo, hijo?” Mapaguyam na sabi ng tinawag na tita ni Rico. Natigilan siya sa pagsasandok ng pagkain papunta sa plato ko.

“This is Rein Silverio, tita Avon. Rein, this is Avon Delgado, one of my mother’s closest friends in college.” walang ganang pagpapakilala naman nito sakanya. I must be grateful for Rico’s patience in not disclosing our relationship, dahil alam kong hindi ko kakayaning maging diskusyon ng mga bisita sa harapan ng kanyang magulang.

Nahihiya akong ngumiti at pasimpleng tinatago ang mukha sa pagtungo.

“G-good Evening po, ma’am.”

“Oh nice to meet you, hija! You know, you are so beautiful! Who are your parents? What’s your family business?” paguusisa naman nito.

Naramdaman ko ang kagustuhang ibahin ni Rico ang usapan. Nakahawak sya ngayon sa hita ko at malalim na bumuntong hininga

Ito ang kinatatakutan ko. Ang dalhin ang pangalan ni Rico sa ibaba dahil sa pagsama at pakikipagrelasyon sa akin. Alam kong dadating ang panahon na to sakaling hayaan ko siyang ipakilala sa mundo niya kung ano niya ako.

I tried to clear my throat before responding “Taga Santa Mayor po talaga ako. W-wala na po ang mama ko… dahil sa sakit na cancer. I-iniwan naman po ako ng papa ko noong bata pa ako dito po sa San Vicente. S-sa Angel Haven po ako l-lumaki.”

I felt Rico’s strong grip on my legs with what I said. Alam kong wala namang masama sa pagiging ulila lalo pa at nagaaral naman ako at may maayos na trabaho. Wala din akong kagalit at tinatapakang iba ngunit sa unang pagkakataon ay nakaramdam ako ng awa sa sarili. Sa pagpupumilit kong pumasok at makibagay sa mundong hindi naman ako nabibilang.

Agad naman akong nakakuha ng simpatya sa madla na hindi ko sigurado kung totoo ba nila itong nararamdaman o para lang ba paluguran ang pamilya Montecarlo. Lalo pa at ang Angel Haven ay ang isa sa mga proyekto na tinututukan ng mag-asawa.

“Oh no! I’m sorry to hear that, hija. I never thought you are an orphan. When I first looked at you, I thought you are like those city girls because of your complexion. Though, you may dress simpler for the occasion.” It was a backhanded compliment from another guest. As if they want to torment me and my mere presence.

“Hindi bat iyon ang sinusuportahan mong institution, Fely? Kamusta ang expansion ng Angel Haven?” Tanong naman ni Ms. Delgado sa katabi.

Napasulyap ako sa ina ni Rico at ganun nalang ang gulat ng makita kong nakatingin ito sakin. May kung ano sa kanyang mata na hindi ko maipaliwanag. Hindi ko mabasa ang ekpresyon niya.

Beside her is her husband who is also silent but may sometimes laugh with the men from the table whenever a topic about business is being discussed.

“The construction is still ongoing for the playground, dear. We just delivered the additional beds and cabinets for the newly built rooms to accommodate more children. Enrico is overseeing the project.” Ani ni Mrs. Montecarlo at maingat na sumulyap sa anak.

“Oh that’s nice. Apakabait talaga nito ni Enrico ano, he seemed to be rather close with the poeple who lived in that.. orphanage.” Another elite woman scored her remark. She shamelessly looked at me as if judging me as to why I, an orphan was invited into this private event by the eldest son of her friend.

“Please eat. I am getting worried.” Rico whispered enough only for me to hear. I went to face him and saw his reassuring eyes. Baby, I’m scared.

I tore off my gaze with the fear of getting caught by the people sitting with us. I just exposed my entire life in this table and I don’t want to start another commotion of me staring at the heir of the Montecarlo clan. I don’t want to put his parents on a hot seat because of the intrigue this may cause.

“What’s wrong? You don’t like this? Would you like to try the shrimp pasta instead?”

“Ako na” mahinang bulong ko kay Rico. Nagiingat na hindi na lalo pang makakuha ng atensyon.

His body shifted to face me. He wanted to put food on my plate but I tried to stop him without taking my fornlorn gaze off on the japanese-style fabric tablecloth. Hindi ko alam kung san nanggagaling ang bigat sa dibdib ko dahilan bakit hirap akong huminga.

I was so embarrassed sitting with Rico’s family. Lalo pa at naririnig ko ang mga bulungang pilit itinatago ng mga bisita.

“P-please Rico. Let me.” my voice cracked.

I heard him sighed but I’m somehow relieved that he obliged.

Laking pasasalamat ko ng nagpatuloy naman ang usapan. Tila paraan din iyon para iiwas nila ang topic sa akin. I felt all of them lost their curiosity after hearing that I’m just a nobody. Thinking that whatever it is that Rico and I may seem to have, is nothing but pure charity work.

Ganitong ganito din ang nasa panaginip ko. Ang madalas gumugulo sa aking isipan. Kaya hindi na ako kumuha pa ng pagkain at nagfocus nalang sa ilang hibla ng pasta na naunang ilagay ni Rico. This is good. Para hindi nakakahiya kung hindi ko maubos. Para wala akong matitirang pagkain sakaling… isipin kong umalis ng walang paalam.

Mabigat ang paghinga ko gamit ang bibig ngunit pilit na kinakalma ang sarili sa paghuhuramentado ng puso ko. Pasimple akong sumulyap sa mga bisitang kasama namin sa mesa at agad kong nahagip ang tingin ni Don Ramon. Kung saan nakakunot ang noong pinapanood ang plato ko, bago bumaling ang tingin sa akin.

Agad akong nagiwas nang tingin na para bang hindi ako pahihintulutan kung sakaling mahuli akong pinapanood siya. Nanginginig man ang kamay ay sinubukan kong itwist ang tinidor upang maimis na kainin ang shrimp pasta.

Inaangat ko na ang tinidor para sana isubo ang pagkain nang bigla nanamang may pumasok sa aking isip. Kaya ba ganun ang panonood ng ama ni Rico sa plato ko ay dahil sa hindi sya komportableng kasama ako?

I unconsciously dropped the fork without making any sound. I tried to reach for a glass of water just in front of me and took a sip. Hindi ko na yata talaga magagawang kumain.

Ilang minuto ang lumipas at tanging paginom lang ng tubig ang nagawa ko. Halos lumubog ang mata ko sa diin ng pagkakapikit ng makita ang malaeskandalong tingin ng mga nandoon ng tumawag si Rico ng waiter para lagyan ng tubig ang baso ko.

Nahuli ko din ang ngisi ni Don Ramon sa anak na tila nanunuya. Hindi siguro siya makapaniwala na nagsama ng.. kagaya ko ang panganay niya sa importanteng okasyon ng pamilya.

“Hindi ka kumain. We can leave if you are uncomf-”

“Kumain na kasi ako sa party sa kompanya.” Bulong ko ng hindi sumusulyap sakanya.

Muling napatong sa hita ko ang magaspang niyang kamay. Halos pumutok ang ugat sa malaki niyang kamao. Nagangat ako ng tingin at nakitang sobrang dilim ng titig niya sakin.

“P-promise. Promise busog ako. K-kumain ako kanina.” halos hindi ko na maisatinig ang sinabi ko sa kabang namamayani sakin.

Ilang saglit pa ay tumayo kami para pumunta sa gitnang bahagi ng bulwagan. Doon ay nakaupo sa hinandang couch ang ina ni Rico at isa isang binubuksan ang regalong nakuha niya. Halos mag-unahan ang mga bisita para ipresenta ang regalo at hilingin na ang kanila ang unang mabuksan.

Halos manliit ako sa mga katabi ko. May ilan ding naguusap sa likod ko at naguusisa kung sino daw ba ako at bakit ako kasama ni Rico.

Ang mga kalalakihan naman ay nasa kabilang gilid at umiinom. Tanaw ko sa gawi ko si Rico katabi ng kanyang ama, may hawak siyang baso ng whiskey at hindi pinuputol ang tingin sa akin.

I mouthed “cr lang ako.” Bumuntong hininga siya at tumango.

Halos lumuwa ang baga ko sa lalim ng buntong hininga ko ng mapaupo ako sa nakatakip na toilet bowl. Ngayon lang ata ako nakahinga kahit papaano mula sa mapanghusgang titig at bulungan ng mga bisita.

Narinig kong bumukas ang pintuan ng restroom at maingay na lumagatok ang sahig dahil sa mga heels ng pumasok. Pumunta ang isa sa cubicle katabi ko.

“I can’t believe Enrico brought that cheap girl as his date on his mother’s birthday. I thought you two have a thing, Serena?” Maarteng sabi ng isang babae.

Tahimik lang ang narinig kong Serena. Ito din ang babaeng nabanggit ni Elisse. At ang babaeng katabi ni Raymond noong nahuli ako sa conference room.

Narinig ko ang flush at pagbukas ng pinto “Hindi ka dapat pumapayag ng ganito girl. That bitch should know her place! Di hamak na mas bagay kayo ni Enrico! Did you see her dress? Its cheap! My god! The fabric? Parang basahan!” komento pa ng kasama nilang kakalabas lang ng katabi kong cubicle.

Humigpit ang kapit ko sa laylayan ng dress ko ng hindi ko na napigilan ang pagpatak ng mga luha ko. Ito ang kinakatakot ko. Ang hamakin nila ako at mahila ko ang pangalan ni Rico pababa dahil lang sa pagsama ko sakanya.

“Let’s not talk about it. I’m sure Enrico had his reasons why he brought… that girl tonight. You know him, that kind of woman won’t last long.” I heard a sophisticated voice from a woman. Tanda ko ang boses niya mula sa conference. Si Serena.

“Right. Though I must admit, it’s a downgrade. Baka naman ginayuma?” Natatawang sabi ng kasama niya.

“I like it! Dapat lang na confident ka! Never talagang magseseryoso yan si Enrico. Sa huli, sayo padin siya babagsak.” Umalingawngaw ang tawanan nila bago muling sumara ang pintuan tanda ng kanilang pag alis.

Agad kong natanaw ang repleksyon ko sa salamin ng lumabas ako ng cubicle. Hindi ko na napigilan ang paghikbi lalo pa at mag-isa lang ako dito sa restroom. Napatakip ako sa bibig ko habang ang isang kamay ay hinilig ko sa sink para sana kumuha ng lakas na tumayo. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Tama nga sila na kumpara sa mga soot nila, ay halos walang binatbat ang sa akin. Wala akong magulang. Hindi ako galing sa mayamang pamilya. Hindi ako maipagmamalaki ni Rico at ang pagsama niya sakin ay isang malaking eskandalo.

Patuloy kong ininda ang bigat ng dibdib ko habang mabilis na pinapalis ang walang humpay na luha ng muling bumukas ang pinto. Nanlaki ang mata ko ng makitang ang mommy ni Rico ang pumasok. Agad kumunot ang noo niya ng makita ako.

“Are you okay? Is something wrong?” she looked worried and her voice is very calm and soothing. Ginapangan ako ng hiya ng maabutan niya ako sa ganitong ayos.

Yumuko ako at muling pinunasan ang luha. “O-opo. P-pasensya na po madame. U-una na po ako.” Dali dali akong umalis sa takot na baka naeskandalo ko siya sa pagiyak ko.

“Sandali hija-” nabitin na ang sinabi niya ng magsara ang pinto sa pagmamadali ko. Ayaw ko sanang maging bastos, ngunit kung hindi siya komportableng kasama ang gaya ko sa palikuran ay mas mabuti nang umalis ako.

Sa likod ng double doors ay natigil ako sa paghakbang.. hindi ko na ata kayang bumalik pa sa loob. Sobra sobra na ang bigat na nararamdaman ko at kung mananatili ako, ay lalo ko lang ipapahiya si Rico.

Mabilis ang hakbang ko at nakayukong lumabas ng hotel. Tuliro ako at hindi alam kung saan pupunta. Madalang na ang jeep ng ganitong oras kaya mas mabuti nalang siguro na maglakad ako pauwi ng penthouse. Mainam din iyon para kumalma ako.

Hindi ko alintana ang gutom at sakit ng paa ko dahil sa matinding bigat sa dibdib ko. Halos manuot din ang malamig na simoy ng hangin sa labas.

Wala na akong luhang maiiyak pa at mugtong mugto ang mata ko ng marating ang penthouse. Saka ko lang naramdaman ang pagod ng mahubad ko ang sapatos. Dumiretso ako ng banyo at hinayaang humalo ang nagsisimula ko nanamang luha sa patak ng tubig mula sa shower.

Masakit. Kasi nagustuhan kita. Gustong gusto kita Rico. Hindi ko alam kung ano ang nagustuhan mo sa akin, at kung hanggang kailan mo ito mararamdaman, kaya halos hindi ko na maimagine kung ano ang sasapitin ko.

Sa sinabi ng mga babae sa restroom kanina, ay kayo parin ni Serena sa huli. Kung magkagayon, saan ako pupulutin? Kung magsawa ka at mapagod na suyuin ako, paano ko iaahon ang sarili kong hulog na hulog na sa nararamdaman?

Nakabanlaw na ako pero hindi parin ako umaalis sa tapat ng shower head. Hinayaan kong makuntento ang sarili ko sa pagiyak habang nababasa ng tubig.

“God dammit!” Napabalikwas ako ng marinig ang isang sigaw. I saw Rico with his dagger eyes pierced through mine, abruptly removing with necktie and walk towards me.

Agad akong ginapangan ng hiya at tinakpan ang pribadong parte. Halos madulas pa ako ng magtangkang abutin ang twalya.

“Fuck!” He roared when he catch me from falling. Siya na ang kumuha ng roba sa may sink at mabilis na isinuot sa likod ko.

“What were you thinking? Huh? Why did you leave?” Sabi nito habang inagaw ko sa kamay niya ang dulo ng roba at mabilis na itinakip sa harapan ko

“Fucking answer me!” Galit na sigaw nito na nagpayanig sakin.

“S-sorry. M-masama lang ang pakiramdam ko. Hindi ata maganda na-”

“Then you should have told me! We will leave together! I was waiting for you pero nandito kalang pala! At paano ka nakauwi? Naglakad ka?!” Sunod sunod na sita nito

Hindi ko na napigilan ang bugso ng damdamin at hinayaan ang rumaragasa kong luha ng sumigaw pabalik.

“Oo! Oo naglakad ako kasi hindi ko na kaya doon! Hindi naman ako bagay doon! Sinabi ko naman sayo… na huwag mo na akong isama.” Hirap kong sabi sa gitna ng paghikbi “Hindi mo ba naririnig ang mga sinasabi nila? Nakakahiya sa mga magulang mo! Hindi maganda na ako ang kasama mo! Pinapahiya lang kita-”

“I don’t give a single fuck about what they are talking about! I told you! You should only think about us!”

“Masisisi mo ba ako?” Napayuko ako at hinayaan ang sariling malunod ng sariling luha “ganito lang ako. H-hindi ako mayaman. Ulila na ako. Ano nalang ang sasabihin ng mga kaibigan ng pamilya niyo.. na dikit ng dikit ang gaya ko sa katulad mo-” agad niya akong kinulong sa matigas niyang dibdib. Ramdam ko ang bigat ng hininga niya at halos mapisil niya ang likod ko sa higpit ng yakap

“Please don’t say that. It pains me that you see yourself that way. I never liked you because of your status. Nor because of your family history. I like you because you are you.” Hu cupped my face and let me face him

“It’s you that I want. I only have my eyes on you. I don’t care about your gender, your status, and whatever it is that they might say about you. Baby, you are for me. I will only have you.” He kissed me languidly and I immediately held onto his dress shirt.

“I’m sorry if I made you uncomfortable because of my irrational decisions. I won’t do it again. I will not force you to do anything. If you are not ready, then I will wait.” Sabi niya ng ipahinga ang noo niya sa noo ko. Pinunasan niya ang mga marka ng luha sa pisngi ko at natupok ako ng alab ng kanyang tingin.

Halos dumaloy ang init sa buong katawan ko. Hindi ko na alintana ang lumihis na roba sa kanang braso ko na iniluwa ang maliit kong dibdib. Kumapit ako sa leeg niya at muli ko siyang hinalikan.

Pinalalim niya ang halik at humawak sa likod ko bilang suporta. Halos manlambot ang tuhod ko at hindi na makatayo ng tuwid

“Baby..” he called me but I kept on kissing him. I don’t know much about making out. He was my first kiss, so I always mimic how he moved his lips. I started unbuttoning his dress shirt when I felt his hand stopped me.

“I’m thirsty too, but this is not the right time. I’m still angry.” I don’t know if he said it to me or to himself.

Masyado na akong nilunod ng pagnanasa at pinagpatuloy ang halik at paghubad ng polo niya. “Please..” halos hindi ko na makilala ang boses ko.

Walang ano ano ay binuhat niya ako at dahan dahang lumakad palabas ng banyo na nakalingkis ang magkabila kong hita sa bewang niya. Ramdam ko ang matigas niyang pagkalalaki na dumidiin sa puson ko.

Naramdaman ko ang paglapat ng likod ko sa kama. Wala ng pwersa ang mga kamay ko pero pilit ko paring hinuhubad ang polo ni Rico.

“Stop it. We should not do this.” he stared at me with his dark eyes. He is holding himself back. Veins are protruding from his forehead down to his neck.

“Rico… please…” hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya. Yumuko siya para halikan ang leeg ko.

“I want your commitment. I can’t make love to you if I don’t have it. Give me the label I want.” He teased me as he licked my neck. I rolled my eyes due to unfamiliar sensation. He is pinning me down and I can feel his hard shaft against my stomach.

“Payag na ako…” hindi ko alam kung saan ipapaling ang ulo ko at hindi nadin ako makapagisip pa sa pagnanasa ko sakanya.

Madilim niya akong tinitigan habang namumungay ang mata ko. Hindi ko maikom ang bibig ko sa pagkuha ng hangin. He looks so.. hot and menacing.

“Tss. You are just horny. You don’t really-”

“Payag na ako. B-boyfriend na kita.” Mabilis kong sagot at inalalayan ko ulit at leeg niya para ibalik siya sa dati niyang pwesto.

“I’m serious, Rein. I want a relationship with you.” he is not reciprocating my kiss. Iniiwas niya pa ang panga niya kahit na pilit ko siyang inaabot.

“I want your commit-”

“Girlfriend mo na ako. Please Rico…” pilit ko ulit tinulak ang batok niya para halikan ako. Bumuntong hininga siya at muling hinalikan ako. Marahas niyang binuklat at roba at agad naglaro ang mga kamay niya sa dibdib ko.

“Aahh” I can’t help but let out a sensual moan when he started licking my protruding pink nipples. He is caressing my other boob while rubbing his thumb on my bud.

Binigyan niya ng pantay na atensyon ang dibdib kong humulma lang dahil sa ilang taong paghohormones. Ang kabilang dibdib ko naman ang nilantakan niya habang nilalamas niya ang kabila. Halos bumaon ang kuko ko sa likod niya habang ang kanang kamay ko ay nakasabunot sa buhok niya

“Aahh Rico.” My toes curl because of satisfaction. Wala akong karanasan at halos mabaliw ako sa pinaparamdam sakin ni Rico.

Umangat siya at winasak ang suot niyang polo. Napapikit ako sa takot na tumalsik sakin ang mga natanggal na butones. Agad sumalubong sakin ang namumula niyang dibdib. Unti unting nagkukumpol ang bahalibo niya sa dibdib dahil sa butil ng pawis. Muli siyang yumuko para papakin ng halik ang labi ko.

Ginamit niya ang hita niya para iparte ang mga hita ko at mas lalo akong mapabukaka kaya bumaon ang puson niya sa akin. Patuloy ang paglalaro ng isang kamay niya sa dibdib ko habang ang isa ay narinig kong kinalas ang suot niyang sinturon.

“Are you sure about this?” He asked in between our kisses. My eyes are closed as I am trying to get familiar of the sensation. I unconsciously nod repeatedly.

“Y-yes. Please Rico.”

Nabitin ako sa halik ng muli siyang bumangon para hubarin ang pantalon niya. Mabilis at marahas ang mga galaw niya na para bang mauubusan kami ng oras. Halos malaglag ang panga ko ng tumambad sakin ang naghuhumindik niyang pagkalalaki pagkahubad niya ng boxer shorts.

Laglag ang panga ko ng makita ito. Ang laki. Mamula mula ang ulo nito at ang katawan.. ay pantay lang sa kulay niyang kayumanggi. Maugat ito at may katabaan. Tigas na tigas ito at tayong tayo. Halos lumampas na sa mabalbong pusod niya ang haba ng pagkalalaki niya. Napaatras ako sa takot ng marahas niyang hilahin ang hita ko pabalik sa dating pwesto.

“Oh you are not backing out, baby.” I swear I couldn’t recognize his voice. He sounded ruthless and his eyes, screamed danger.

“My baby wants this huh.” He bent over to give me a long passionate kiss. He abruptly pulled my robe and it flaunted my small shaft.

Agad akong ginapangan ng hiya ng mapatingin siya dito. Akmang tatakpan ko ang maselang bahagi ng tampalin niya ang kamay ko.

“No you are not covering it.” Nakaluhod siya sa kama na parang diyos at nakatitig sakin. He licked his lips and pulled both my legs up and pressed it against me. Pumwesto siya sa ibaba ko at masamang ngumisi.

Walang ano ano ay dinilaan niya ang likurang lagusan ko na nagpatirik ng mata ko. Hindi ako ganung makakilos dahil diniin ni Rico ang mga hita ko sa magkabilang tagiliran ko. Hindi ko inakala na ganito ako kaflexible at halos lumebel ang mga binti ko sa may ulohan ko.

“Aahh! Rico! Anong ginagawa… aaah!” hindi ko na makontrol ang kiliting nararamdaman ko. Halos kung saan saan na pumapaling ang ulo ko at napakapit ako ng mahigpit sa bedsheet.

Agad akong naconscious dahil dinadaanan ito ng dumi ng tao. Virgin man ako ay tinuruan ako ni Elisse at minsan na kaming nakanood ng tutorial kung paano nga ba ang tamang paglilinis ng pwet kaya nakaugalian ko na ito. Bagaman nakapaglinis ako kanina ay hindi parin ako komportable na kinakain niya ang butas ko.

“Aaah Rico huwag-”

Matapos ang pagdila ay naramdaman kong pinasok niya ang isang daliri niya. Ang kiliting naramdaman ko ay agad na napalitan ng sakit.

“Aaahhh” atungal ko ng ipasok niya pa ang isang daliri. Nagtagal ng ilang minuto ng paglabas masok nito bago niya dagdagan ng isa pang daliri.

“So fucking clean, and so fucking ready for me.” He looked at me with his menacing stare and his dangerous smirk plastered on his face. I am gasping for air due to pain and pleasure he is making me feel.

Muli siyang bumangon at agad hinanap ang labi ko. Halos idiin ko ang katawan niya sa akin sa higpit ng yakap ko. Doon ay naramdaman ko ang mabilog na bumubundol sa bukana ng butas ko.

Tagaktak ang pawis ni Rico ng titigan niya ako habang tinutukso ng pagkalalaki niya ang butas ko. Bitin na bitin ang pakiramdam ko at halos iangat ko ang pwetan ko para salubungin ko ang panunukso niya.

“Stay still, Rein!” he warned me. “Im going in. This will hurt. So we’ll take it slow.” He kissed me and I felt his head entered my behind.

Tears starts dripping on my cheeks when I felt his thick and hard manhood inside me. I can’t explain the excruciating pain I am feeling.

“Ahh… Masakit Rico.” Nanghihinang sabi ko

“Ssshh. I’m sorry. I’m sorry.” He planted kisses on my forehead while I cry and screech in pain.

“Aray… masakit. Ang sakit Rico…” halos umurong ang pagnanasang naramdaman ko sa sakit. Punong puno ang butas ko ng pagkalalaki niya at dikit na dikit ang puson niya sa likuran ko.

“I’ll wait. I’ll wait for you. I’m sorry, baby.” hinayaan niyang masanay ang butas ko sa laki niya. Pakiramdam ko ay mapupunit ang butas ko sa sakit.

Dahan dahan niya itong hinugot at halos maramdaman ko ang ginhawa ng mahugot ang ari niya. Ramdam ko parin ang matabang ulo nito sa bukana ko ng muli niya itong ibaon ng sagad. Muli akong napaungol sa sakit.

Ilang minuto ang tinagal ng mabagal niyang pagulos. Unti unti na ding nasasanay ang butas ko sakanya. Muli akong tinamaan ng init sa katawan at ninais na dagdagan niya ang sensasyong nararamdaman ko.

Sinubukan kong gumalaw para salubungin ang bawat ulos niya ngunit madiin niya akong hinawakan sa hita at piniin sa kama. Binibitin niya ako. Hindi nabubura ang ngisi niya ng mabagal na hinugot ang pagkalalaki niya at mabagal ding ipapasok.

“Rico… please…”

“Please what? Please what baby?” he crouched to make closer eye contact and licked my lips.

“Faster…. please…” I heard him chuckled sexily.

“As you wish.” he took his cue and started a faster rhythm. Our flesh made noises when pressing against each other. Bumilis ng bumilis ang ulos niya at halos hindi ko na mamulat ng maayos ang mata ko sa sarap na nararamdaman.

Napadilat ako ng muling bumagal ang pagulos niya. Halos mapabangon ako sa pagtatangkang salubungin ang ari niya na makapasok muli sa butas ko.

Muli niyang binilisan ang pagbayo at dahan dahang tumigil habang pinaglalaruan ang magkabilang dibdib ko.

“Rico… bilisan mo pa…” hindi ko na makilala ang sarili ko sa mga salitang sinasambit. Nilamon ako ng matinding pagnanasa na maangkin niya.

He laughed against my nipple. “We should do something about your patience, baby.” He stared at me while thrusting deep inside me. He lasted for a longer period before I felt his manhood grow bigger inside me.

“I’m close. I’m coming baby.” he pressed his forehead against mine and closed his eyes tightly. I heard him groaned in pleasure while releasing his hot steaming fluid inside me. He filled my behind with his load while still thrusting slowly.

Agad na namigat ang talukap ng mata ko sa pagod.

“I love you. I love you, Rein. You are for me.” He whispered and kissed my temple but I wasn’t able to process it as I slowly passed out.

Kabanata 28

Sa pagmulat ng mga mata ko ay agad kong naramdaman ang matinding pananakit ng katawan. Naalimpungatan ako at madilim pa sa labas. Hindi ko naman makita ang orasan sa bedside table dahil hindi ako makagalaw sa mahigpit na yakap ni Rico.

Nakahubad baro sya at amoy na amoy ko ang shower gel niya. Nakaunan ako sa matigas niyang braso habang ang isa naman ay nakadantay sa bewang ko. Hindi ko din maipihit ang katawan ko dahil ang mabuhok niyang hita ay kinukulong ako.

Naalala kong naka bathrobe lang ako kagabi, pero ngayon ay nakasuot nako ng white t-shirt niya. Ramdam ko din na underwear lang ang suot ko sa baba. Binihisan niya ba ako?

Muli kong natitigan ang matigas ngunit maamo niyang mukha. Mas nagmumukha siyang mature sa mga patubo niyang balbas. Isa din to sa kumikiliti sakin ng hinalikan niya ang leeg, dibdib at ng dilaan niya likuran ko.

Suplado siyang tignan ngunit kapag ganitong natutulog siya, ay napakaamo ng kanyang mukha. Marahan din ang kanyang paghinga. Gamit ang daliri ko ay sinundan ko ang tubo ng balahibo sa kanyang dibdib. Inikot ikot ko ang hintuturo ko sa kalat na balahibo niya. Pantay na nalalatagan ng balahibo ang dibdib niya, hanggang sa puson nito.

“Hmmm.” He groaned before pulling me closer for a tighter hug. Halos maumpog ako sa matigas niyang dibdib.

“I know you’re tired. Sleep some more baby.” He whispered hoarsely. He really is a light sleeper. Konting galaw lang ay nagigising ko siya.

“M-masakit.. ang katawan ko..” nahihiyang pag amin ko. Bumabalik sa isipan ko ang mga eksena kagabi. Hindi naman ako lasing pero halos hayok na hayok ako sakanya. Ano bang pumasok sa kokote mo Rein at ikaw pa mismo ang naginitiate na magsex kayong dalawa?

Nakakahiya. Wala akong karanasan. First time ko iyon at hindi ko alam kung ayos lang ba sakanya.

Mahina siyang tumawa at naramdaman kong hinalikan niya ang ulo ko. “I’m sorry. You bled because I was too rough last night.”

Ano daw? Dinugo ako? Virgin ako oo, pero hindi ko alam na pati pala ang pwet ay duduguin din sa unang pagkakataon.

“Kaya ba… binihisan mo ako?” Pulang pula ang mukha ko at ramdam kong pati ang tenga ko ay nagiinit sa hiya. Kinulong ko ang mukha ko sa mabalbon niyang dibdib.

He sighed “Yes. I cleaned you up. I got worried, so.” dahan dahan niya pa akong hinenele habang nakahiga. Inuuga niya ako habang yakap yakap niya. Hindi ko maiwasang mapangiti.

“F-first time ko iyon.” muli kong hinagod ang mabuhok niyang dibdib.

“I know. And you can only do it with me. Is that clear?” I don’t think I would lust for another man. Just you, Rico. I only want.. you.

He held my chin up and guide me to look into his eyes “Ako lang ang pwedeng gumawa sayo noon.” mariin ang titig niya. Tumango ako sa pagsang ayon. Makahulugan siyang ngumisi kaya muli kong siniksik ang mukha ko sa dibdib niya dahil sa hiya.

“I’ll provide you experiences, yes? You won’t get enough of me. I’m sure of that.” he said curtly. Ang hangin.

“You can’t take it back. We’re official. I am your boyfriend now.” Sabi niya habang sinusuklay ang buhok ko.

Jusko. Isa pa iyan. Sa sobrang pagliyad at paghalinghing ko kagabi, sa pagnanais na maangkin niya ay sinagot ko siya ng ganun ganun lang. Ano nalang ang iisipin niya Rein? Na dahil sa sex, ay madali kang makukuha? Dilaan lang ang katawan mo ay sasagutin mo na?

“Baby? I won’t let you take it back. You are my girlfriend.” sabi nito at pilit na dinudungaw ang mukha ko.

“Mmhmm.” Pagtango ko at pilit na siniksik ang mukha sa katawan niya para malanghap ang kanyang panlalaking amoy. Narinig kong natawa siya at muling hinalikan ang ulo ko.

Napapikit ako at halos ayaw munang maalala ang nangyari kagabi. Ginusto ko ang karanasan na iyon oo, at aaminin kong gusto kong maulit ulit iyon… sakanya. Pero hindi ko maisip kung ano ang maaari niyang saloobin dahil sa nangyari.

Sa mga nababasa ko, kapag nakuha na daw ng lalaki ang iniingatang puri ng babae, ay madalas na iwan na ito. Ganoon din kaya.. ang mangyayari sa amin?

“So you like me now?” He sounds amused or something. Lalo akong nahiya sa tanong niya. Obvious bang damuho ka? Isusuko ko ba ang virginity ko sayo ng wala lang?

“Mmhmm.” itinango kong muli ang sagot. At talagang nahiya kapa umamin? Eh halos bukakang bukaka ka nga sa lalaking iyan kagabi?

Napapikit ako sa tanong sa sarili. Impluwensya to ni Elisse. Dumudumi na din tuloy ang isip ko.

“Say it. I want to hear it from you. Say it, baby.”

“G-gusto kita.” tumingala ako at sinalubong ako ng namumungay niyang mga mata. Matamis siyang ngumiti at hinalikan ako sa pisngi.

“Are you sure you don’t love me yet?” Bulong niya sa tenga ko. Inikot ko ang ilang hibla ng balahibo sa dibdib niya at marahas ko itong hinila.

“Ouch. Stop it baby.” His laughter filled the room. My heart is pounding so hard. Yes. I like him. Love? I’m not sure. But I’m not far from developing that emotion.

Muli kaming kinain ng antok at magaalas otso na ng muling magising. Ramdam ko ang gutom ko ng muli kong idilat ang mata ko. Lumingon ako sa gilid at nakitang wala na si Rico sa tabi ko.

Masakit padin ang katawan ko ngunit pinilit ko ng tumayo. Tama nga at nakapanty lang ako. Mabuti nalang at hanggang hita ang haba ng damit ni Rico kaya hindi makikita ang suot ko sa loob. Kita ko ang munting mantya ng dugo sa kobre kama. Bumuntong hininga ako. Mamaya ay papalitan ko ito. Halos manginig ang tuhod ko at ramdam ko ang pananakit ng pwet ko ng subukan kong lumakad. Napahilig ako sa pader ng makarating ako hanggang pintuan ng banyo.

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ilang oras lang ngunit mas maganda ata ang tulog ko ngayon. Hindi halata ang eyebags ko at maaliwalas ang mukha ko. Napangiti ako. Binaba ko din ang kwelydo ng damit ko at tama nga ako. Mula sa leeg, pababa sa dibdib ko ay may mga pulang marka ako mula sa marahas na halik at pagsipsip ni Rico ng balat ko kagabi.

Umihi ako at naghilamos bago lumabas ng banyo. Saktong pagpasok ito ni Rico na may dalang bed tray ng pagkain. Agad nagtama ang tingin namin at malapad itong ngumiti. Wow. Good mood si engineer.

“Good morning! I figured it might be too much for you to move around, so I brought your breakfast here. How are you?”

Maingat niyang nilagay sa kama ang bed tray at nakita kong may plato ng sinangag, bacon, and meatloaf. Mayroon ding orange juice katabi ng coffee mug niya. Naglakad ako at mabilis akong sinalubong ng mga kamay niya. Napahawak ang isa sa braso ko at ang isa naman ay sa kaliwang pisngi ko. Dinungaw niya ang mata ko para ba humanap ng sagot sa tanong niya.

“A-ayos naman ako. Salamat sa breakfast.” I can’t help but notice our height difference. Matangkad naman ako dahil 5’8 ako. Pero dahil 6’3 siya ang hanggang leeg niya lang ako.

“You should eat. I cooked.” Giniya niya akong maupo sa kama para kumain.

“I-ikaw? Hindi kaba kakain?” plato ko lang ang nandito at ang kape niya. O tapos naba siya kumain?

Kumuha siya ng isang pirasong bacon at kinain niya ito ng hindi inaalis ang tingin sakin. Dinilaan niya pa ang hinlalaki niyang may natirang mantika. Inaakit mo ba ako?

Nakumpirma kong ganun nga ng tumawa siya ng yumuko ako at nagsimulang kumain.

“I’m good with just coffee. You should eat though, you are skin and bones. People might say that I am not taking good care of you.” Humilig ito sa kama at muling tinanaw ang mga mata ko. Ngiting ngiti ka naman diyan.

“Tama lang ang katawan ko. At hindi ako payat. Magana nga akong kumain.” sita ko naman sakanya habang sumusubo ng kanin.

“Really? Is that why you didn’t touch your food yesterday?” Madiing panunuri nito ng muli ko siyang tignan.

“You told me you ate before we left the company. I asked Ben and he said you barely ate anything! You little liar.” kunot ang noo nito ngayon at umiigting pa ang panga.

Napabuntong hininga ako sa lahat ng mga naisip ko kahapon. Ang lahat ng bumabagabag sa isipan ko.

“H-hindi lang ako naging komportable. Ang titigan ng magulang mo, o mapag usapan ng mga bisita niyo. M-masyado ata akong nag-isip kaya hindi ko na natagalan sa party. Pasensya na.” I wanted to tell him the truth. He is.. my boyfriend now. At palagi niyang sinasabi na dapat ay sinasabi namin ang naiisip ng bawat isa bago gawin ang isang hakbang.

“Is that why you ran away, crying? What made you upset?” Nilapag niya ang napangalahating kape sa kaonting espasyo ng tray ko at umupo mas malapit sa tabi ko.

Paano niya naman nalaman na umiyak ako? Halata ba.. sa mga mata ko kagabi? O dahil ba.. sinumbong ako ng mommy niya?

“I-iyon nga. Masyado lang siguro akong naoverwhelmed sa mga bisita, at sa mga nabanggit. Kaya… ano..” pilit kong tinatakasan ang mapanuri niyang tingin at tinuon nalang ang atensyon sa pagkain

“I know there’s more to it. You lost your cool and decided to left me after that bathroom break. What happened, baby?”

“Tell me.” Pinahinga niya ang baba niya sa leeg ko at muling dinungaw ang nakayuko kong mukha. Mabilis na ang paghinga ko dahil sa mga tanong niya, at dahil masyado kaming malapit sa isat isa.

Huminga ako ng malalim bago nagpasyang sumagot sakanya. Siguro nga, iyon ang dahilan ng pagiyak ko. Nasaktan ako sa narinig at pinili nalang na umalis.

“Narinig ko kasi.. na ano..” sinubukan kong inangat ang tingin sakanya ngunit lalo lang akong naintimidate sa nagaalab niyang titig. Galit siya sa nangyari.

“Narinig ko si Ma’am Serena.. at ang mga kaibigan niya sa restroom na naguusap. Ang sabi ng mga kaibigan niya ay hindi daw tayo bagay dahil malayo ang agwat natin… na iiwan mo din ako… kalaunan. Para bumalik kay Ma’am Sere-”

“Nonsense. I told you before. I don’t see her that way. I never liked her. Nor dated her. It’s you who I like and love.” My heart starts racing and my butterflies starts trembling. Love. He loves me.

I just told him that I like him. Do I, also feel the same way?

He gave me a quick kiss on the cheek to catch my attention from my drowning thoughts “Please. I only have you. I would never look at anyone else.”

Napangiti ako sa sinabi niya. Ramdam ko naman ang katotohanan sa mga ito. At dahil sa mga pinaparamdam niya. Hindi ko lang talaga maiwasang mag-isip dahil sa mga naririnig ko sa iba.

“Pero bakit nila sasabihin na kayo daw dapat-”

“I don’t know about them. I never paid any attention to whatever they are saying. When I started courting you, I already told mom that I have a girlfriend so she would stop introducing me to her friend’s daughters. It’s not my intention to have their hopes up, so I didn’t know where did they get the idea of me and Serena. That’s not true.” He hugged me from my waist and he is sniffing my neck. I tilted my head to give him more access. His lips are brushing on my skin and it sent shivers to my body.

Hmmm. Okay.

“Ang yabang mo naman. Sinong girlfriend iyon? Feeling mo naman sasagutin kita para sabihing may girlfriend kana.” Diko maiwasang mapalabi sa sinabi niya.

“But you just did. Though I thought you would say yes to my courtship in one of our dinner dates, but saying yes while making love works for me too. I am your boyfriend now, yeah?” Making love. My heart fluttered at the thought of him making love with me. So it’s not just sex, huh?

“Oo nga. Bakit ba inuulit ulit mo pa..” pinalo ko ang braso niya at madrama niyang ininda iyon habang nagpipigil ng ngiti.

Weekend kaya nagstay lang kami sa penthouse dahil ayaw niyang lumabas ako. Nais siyang sulitin daw ang pahinga naming dalawa. At dahil nalalapit na ang enrollment para sa huling taon ko sa college, ay muli kong siyang kinausap para sa setup na gusto ko.

Sa unang semester ay bubunuin ko ang 600 hours sa MECS. Kung maaari, gaya ng sinabi ni Ms. Rebecca ay magrerequest ako na maassign sa HR department para mahasa ako sa mga pinagaralan ko. Titignan ko pa sa university kung papayagan ako pero kung sakali, plano ko na tatlong araw kada linggo ang internship ko, habang ang dalawang natitira ay para sa secretarial position ko sa trabaho. Aminado akong hindi ko maaaring isuko ang trabaho dahil dito ako kukuha ng allowance. Bagaman sinabi ni Rico na ihahatid sundo niya ako sa school, at siya ang bahala sa pagkain ko, ay gusto ko padin na kumita ng sariling pera. Isa pa, sobra sobra na ang sakanya ako nakatira ng libre.

Wala siyang nagawa kung hindi ang sumang ayon dahil kung hindi, ay sa hotel ako nina Elisse magpapaenlist para sa internship, bagay na ayaw niya. At para mas makaiwas ako sa intriga sa trabaho, ay napilit ko siyang bawasan ang sahod ko. Bagaman liliit ito dahil sa dalawang araw lang na ipapasok ko kada linggo, ay sapat nadin. Halos magpapantay ang kinikita ko noon at makakatipid padin ako dahil ayaw niyang aalis ako ng penthouse lalo pat kami na.

Kung sakali namang hindi ako papayagan ng SVU sa hihilingin kong setup dahil magagahol sa oras na dapat kong makumpleto sa buong semester, ay bukas din ang isip kong ifull-time ang internship ko. Hahanap nalang siguro ako ng part time tuwing weekend.

“You can focus on your internship baby. You don’t really need to work you know. I can provide for you. Anything. Everything that you will need.” He said when we were having our dinner at his penthouse.

Gusto ko nga ang ideya na hindi nalang magtrabaho at magpokus nalang sa huling taon sa kolehiyo, pero ayokong dumepende sakanya. Sobra sobra na ang pagpapatira niya sa akin dito ng libre. Ni hindi niya ako hinahayaang magambag sa bills o kaya sa groceries. Ayokong maisip ng iba na sinasamantala ko ang kabaitan niya dahil lang sa may relasyon kami.

“If you don’t want me to pay for your things, then I can get you your own card. Hmm?” Ang kulit. Ganoon din iyon Rico. Kung wala akong trabaho, sino ang magbabayad ng monthly bill sa credit card, ikaw parin?

“Ayoko nga ng ganoon. Baka sa susunod na linggo ay bibisita ako sa SVU. Magpapaalam ako sa admin kung papayagan nila ako sa magiging oras ng internship ko. Pero kung hindi, ay magreresign ako at hahanap ako ng ibang trabaho tuwing weekends.” pinal na sabi ko. Ano pa man ang mga balak mo, ay gusto ko pading tumayo sa sarili kong paa sa pamamagitan ng pagtatrabaho. Hindi man malaki, ay gusto kong may ipon ako kung kinakailangan, at para makatulong din kahit papano kayna lola Flora.

“I don’t want you stressing yourself for work when you can stay here, and just focus on your internship.” Nasa kama na kami at naghahanda na matulog ngunit hindi padin tapos ang pakikipagdiskusyon niya. Nakaupo kami sa gilid ng kama niya at hawak niya ang magkabilang kamay ko at minamasahe iyon.

“Rico. Nag-usap na tayo-”

“I’m leaving for work. I won’t be with you for quite some time.” Nakayukong sabi nito. Pinaglalaruan niya ang bigay niyang bracelet sakin.

“H-huh?”

“We have projects overseas. It was dad’s. I closed the deal for his friend in college who is working there. Gusto niyang ako ang mamahala. We are building a bridge, and a commercial building in United States.”

Maingat niyang inangat ang madilim na tingin sa akin para matantya ang magiging reaksyon ko. Hindi ko alam ang isasagot ko sakanya.

Kung para naman sa trabaho, ay wala namang masama para pumunta siya. Nag-aaral din naman ako dito at magtatrabaho kaya ayaw kong makaistorbo sakanya.

“I just want to know your thoughts, or if you will allow me to go. I’ll be gone for at least two months. I’ll leave them when the construction progresses.”

“B-bakit hindi. T-trabaho yan Rico. Hindi ako para pagbawala-”

“It doesn’t matter to me. None of it matters, baby. If it will upset you, then I’d rather not do it. So tell me now so I will know what to do.” Marahan niya akong hinila para isandal sa dibdib niya. Tumataba ang puso ko sa tuwing ganito ka. Lalo lang akong nahuhulog sa mga pinapakita mo.

Hindi ko maiwasang malungkot na magkakalayo kami ng ilang buwan. Hindi ko rin kayang itago ang pait sa boses ko. Pero ayaw kong maging makasarili. Gusto kong maging matapang para sa relasyon namin. May tiwala ako sakanya. Ano man ang sabihin ng iba ay sisikapin kong hindi magpapakain sa mga masasamang naiisip ko. Magtitiwala ako.

“O-okay lang. Walang problema sa akin Rico. Hihintayin k-kita… dito.” Nagiinit ang gilid ng mata ko. Walang hiyang hormones, paiiyakin pa ata ako dahil lang aalis siya.

“Yes. Yes, please. Promise me you’ll wait. We’ll video call every night, I promise to check on you.” Nakapulupot ang malaking braso niya sa bewang ko habang hinahalik halikan ang ulo ko. Kung ganito ka kasweet sa akin, ay baka mahirapan ako.. na wala ka. Masyado mo akong sinanay na lagi kang nasa tabi ko.

“K-kung hindi makakaabala.. sa trabaho mo. Ay sige.” nilalaro ng hintuturo ko ang mga balahibo sa braso niya, at ginuguhit ang linya ng ugat sa kamay niya.

“It won’t . You are my priority. I won’t end a day without talking to you. I promise.” napapikit ako at dinama ang init ng yakap niya sa akin. Matagal ang dalawang buwan, at paniguradong hahanap hanapin ko ito.

“Kelan ang alis mo?” Tumingala ako at sinalubong ang mapanuri niyang tingin.

“On Wednesday, it’s just two months. I’ll be back before my birthday, so I can get to celebrate it with you.” He went down to kiss me on the lips. I felt his tongue seeking for an entrance. I left a gap in between our kisses and allow his tongue to swirl inside my mouth.

I heard a drawer open from the bedside table near him but I was too focused on his kisses. Bumitaw lang ako sa halik ng maramdaman ang malamig na bagay sa palasinsingan ko. Yumuko ako at nakitang hawak niya sa isang kamay ang blue box ng tiffany at sa daliri ko naman ay sinuot niya ang isang 18k rose gold diamond ring.

“Rico-”

“I know you are not yet ready, and you still wanted to keep me a secret, so it’s fine with me if you think of this as a boyfriend-girlfriend relationship. But to me, we are engaged. If you are to ask me, you are my fiancée.” Laglag ang panga ako at hindi ko alam kung ano ang irereact sa nakita.

Naguumapaw ang damdaming nararamdaman ko at hindi ako makapag-isip ng tama. Tuluyan ng bumagsak ang mga pinipigilan kong luha.

“When you are ready, I’ll marry you.” he kissed my right cheek while caressing my left hand.

“H-hindi ba m-masyadong mabilis? S-sigurado-”

“I am more than certain. I waited for you for years. Whenever you are ready, if you no longer wanted to keep this a secret, I’ll marry you right away.” he wiped the tears on my cheeks and kissed me again languidly.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Engage na kami sabi niya? Ni hindi manlang tinanong ang opinyon ko kung papayag ba ako? At kung bakit hindi naman ako tumutol ng sinuot sa akin ang singsing?

Magulo ang isip ko sa bilis ng pangyayari pero isa lang ang alam ko. Masaya ako. Hindi magkamayaw ang puso ko sa nararamdaman. Pangako, kapag may sapat na akong tapang para harapin ang lahat ng ito. Ay ako mismo ang sisigaw sa buong mundo na ikaw ang pakakasalan ko.

Wala akong ginagawa sa opisina ng mga sumunod na araw kaya mayat maya ay kinukulit ko si Ben na ako nalang ang pagawain ng mga inaayos niyang documents. Kung may ipiprint, may papapiramahan sa mga engineers, at kung may isschedule na meeting.

Masyadong abala si Rico ng mga sumunod na araw dahil sa sunod sunod na meetings at kahit sa penthouse ay nagaayos naman ito ng maletang dadalhin. Tumutulong lang ako sa paraan na kaya ko para mas mapadali ang lahat sakanya.

“Are you sure about this? I can ask our head engineers to schedule a virtual meeting with me so I can still see oversee the project.” Wednesday came and we are here at the airport preparing for his departure. He checked in his luggage two hours ago pero kahit sa sasakyan palang, ay kanina pa ako kinukulit kung magbabago ba daw ang isip ko.

Mahigpit ang yakap niya sa akin na tila ayaw akong pakawalan. Malungkot ako dahil magkakalayo kami ng medyo matagal, pero alam kong babalik din naman siya. At para din ito sa trabaho niya.

“Tumuloy kana Rico. Hihintayin kita.” Pain is dripping from my voice while I am hiding from his chest and sniffing his familiar scent. I’ll surely miss him.

“I’ll call tonight. I promise. As I said, no partying nor drinking, and Matias will always be with you wherever you go.” Maingat niyang paalala habang hinahagod ang likod ko. Hindi ko na naitago ang mga luha ng inangat ko ang mukha ko para titigan siya.

“I-ikaw din. Mag.. mag-iingat ka doon.. at at kumain ka ng tama..” I pursed my lips and immediately wiped my tears. He stared at me with forlorn eyes and kissed my forehead.

“I love you. I’ll be back for you. I promise.” I held onto his hands that are cupping my face to support him from the kiss. I closed my eyes and feel every seconds left.

I’ll wait for you. Please be back.

“Matias.” He ordered his butler around the corner to come closer and guide me back to his SUV. Ayaw niyang makita ko siyang pumasok sa loob kaya hiniling niya na sumakay na ako ng van at umuwi.

Sa sasakyan ko na binuhos ang lahat ng damdamin ko. Napapraning ako pero gusto ko pading magtiwala. At maghintay.

Sinuotan ko ng itim niyang t-shirt ang unan at winisikan ito ng pabango niya. Ito ang yayakapin ko tuwing gabi para makatulog ako.

Tumawag siya sakin pagkalapag niya ng US. Aattend siya ng meeting kaya inantay niya lang na antukin ako bago ibaba ang tawag.

“Bitch I’m home! I have pasalubong!” Tili ni Elisse kinabukasan ng tumawag siya sa akin. Nagrequest ako ng leave kahapon at ngayon para sana makapunta ako sa school para sa iiinquire ko.

“Kamusta? Pupunta ako ng school ngayon. Itatanong ko sana kung papayagan ako ng admin sa gusto kong oras ng OJT para makapagtrabaho parin ako.”

“Alright. Medyo masakit ang ulo ko te. Pero I’ll see you. Next week na ako pupunta ng SVU. Let’s meet after school. You owe me a coffee!” Masiglang sabi nito. Matutulog daw siya sandali kaya gumayak nako papunta ng school.

“Naku hija, apat na buwan mo lang bubunuin ang 600 hours. Kung tatlong araw kalang mago-OJT kada linggo, that leaves you with 384 hours. Halos kalahati pa ang deficit ng dapat na makumpleto mo. I’m sorry, but we are requiring the students to at least complete 40 hours weekly para hindi kayo maghabol.”

Bigo akong makumbinsi ang admin sa request. Tama din naman at gusto kong ipriority kahit papaano ang pag-aaral ko. Mukhang aalis na nga lang ako sa pagiging executive secretary, may mga coffee shops and fast food chain naman dito sa sentro, pwede akong magapply ng part time tuwing sabado at linggo.

Tinext ko si Elisse na magkita nalang kami sa dating coffee shop na pinagtatrabahuhan ko. Para din makabisita ako kayna Ms. Grace.

Patawid nako sa may pilahan ng tricycle ng may tumawag sa pangalan ko.

“Rein! Rein anak!”

Pamilyar ang boses ng lalaki. Halos magtambol ang puso ko sa kaba ng luminga linga sa paligid.

“Anak! Rein! Dito anak!”

Sa kaliwang kanto ay may mamang sumisigaw at papalapit sa akin. Bilad ito sa araw at payat. Medyo luwa ang mata at halos depinado ang kanyang panga.

Laglag ang panga ko at nanigas sa kinatatayuan ko. Ilang taon ang lumipas ngunit hindi ako maaaring magkamali…

Nakalapit sa akin ang amoy araw na mama at ngiting ngiti.

“Rein anak ikaw ba iyan? Si papa mo to!”

Kabanata 29

Buong buhay ko, ngayon ko lang ata napagtanto na kaya ko din palang magalit. Na kaya kong maramdaman ang tinatawag nilang poot.

Ilang taon ang nakalipas. Iniwan ako ni papa tapos ngayon ay babalik siya.. at tatawagin akong anak?

“N-nagkakamali po kayo. H-hindi ko kayo kilala..” pagtanggi ko. Halo halong emosyon ang namamayani sa loob ko. May kaba, takot, lungkot at higit sa lahat.. ay galit.

May lungkot sa akin dahil antagal kong hindi nakita si papa. At lolokohin ko ang sarili ko kung sasabihin kong wala sa akin na nakilala niya ako. Pero dahil iniwan niya ako at pinabayaan, ay mas namayani ang galit at sama ng loob ko.

“Impossible. Kilala kita.. kahit anong pagpapanggap mong babae, ikaw padin iyan! Walang nagbago sa mukha mo!” May diin at nangangatal na sabi nito bago ako hawakan ng mahigpit sa braso.

Agad akong kinilabutan sa sinabi ni papa.

“Ang hirap mong hanapin. Akalain mong nabuhay ka pa pala? At mukhang ang ayos na ayos ng buhay mo dito ah..” tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Sinusubukan kong pumiglas sa hawak niya ngunit nananatili siyang matigas. Lumingon ako sa paligid para sana humingi ng tulong ngunit masyadong tahimik ang parteng ito ng kalsada. Kami lang ang taong nandito.

“B-bitawan nyo po ako. Nagkakamali kayo. H-hindi ko kayo kilala-”

“Sinungaling! Anak kita kilala kita! Tulungan moko Rein! Hinahanap kita dito kasi kelangan ko ng pera! Pautangin mo ako!” Mas naging agresibo si papa at hinablot din ang bag na nakasukbit sa balikat ko.

“Tulong! Tulungan niyo ako!”

Hindi ko na napigilang sumigaw kahit na alam kong wala namang makakarinig. Naalis sa braso ko ang hawak ni papa pero buong lakas niya ngayong inaagaw sakin ang bag ko. Buong lakas ko ding hinawakan ang handle nito at pilit na hinahablot ang gilid na bahagi pa ng bag ko. Halos hindi ko na siya makilala. Mas umitim siya at mukhang lulong na lulong sa droga. Ang ngiti niya.. ay mala demonyo

Sinubukan ko muling sumigaw ng nakarinig ako ng tila pagkasa ng baril.

“Bibitawan mo siya o papuputukan ko ang bungo mo!”

Sa likod niya ay natanaw ko si Matias na may hawak na baril. May kasunod siyang bodyguard pa ni Rico na tinutukan din si papa ng isa pang baril.

Kita ko ang takot sa mga mata ni papa at agad na binitawan ang bag ko bago kumaripas ng takbo. Mabilis siyang nakaiwas sa paghablot ng kasamang bodyguard ni Matias. Bago makaliko ay lumingon ito sakin na nanlilisik ang mata.

“Ayos ka lang Ms. Silverio?” Agad akong dinaluhan ni Matias at hinawakan ang braso at bag ko.

“Hindi moko matataguan Rein! Babalikan kita! Kailangan ko ang tulong mo!” mabilis itong lumiko sa kabilang kanto ng patuloy siyang hinabol ng isa pang bodyguard.

Hindi ko namalayang nanginginig na pala ako sa takot. Halos maout of balance ako at napakapit lang sa nakaalalay na braso ni Matias.

“Habulin mo Rob. Iuuwi ko na siya.” Narinig kong sigaw ni Matias sa hawak niyang radyo.

Agad niya akong giniya sa SUV at mabilis na pinaandar ito. Tuliro ako at halos hindi gumagana ang isip ko. Nagvibrate ang cellphone ko at nakitang text iyon ni Elisse na nagsasabing on the way na siya sa coffee shop.

“I’m sorry, engineer. It won’t happen again.”

Kanina pa may kausap si Matias sa suot niyang bluetooth earpiece. Batid kong si Rico iyon dahil pagkasakay palang namin ay tumawag agad siya para magreport.

“Ligtas siya. Medyo gulat pero wala namang nakuhang gamit. Hindi rin nasugatan. Pasensya na. Hindi na ito mauulit engineer.”

Nalasahan ko ang sariling dugo ng hindi ko namalayang madiin pala ang pagkagat ko sa labi ko. Nanginginig padin ako maging sa sasakyan at hindi ko halos matipa ang isasagot kay Elisse.

“Sinundan ni Rob pero hindi niya naabutan. Sumakay daw ng minamanehong tricycle. Nakuha niya ang plaka. Pinapatrace na ngayon.”

Hindi ko alam kung paanong nakabalik si papa dito sa San Vicente. Sa itsura niya, ay walang dudang lulong na ito sa droga. Mas nakakatakot siya. Noon ay natatandaan kong madalas siyang naglalasing at inaawat ni mama na gumamit daw dahil iyon ang sanhi ng pag-aaway nila.

“Ihahatid ko siya sa penthouse… Yes. Copy that. Makakaasa ka engineer. Nakausap ko na sina edgar para sa dagdag na tauhan.”

Ang gumugulo sa isip ko ay kung paanong alam niya kung mismong nasaan ako. At kung paanong nakikilala niya pa ako. Sabi niya ay matagal na niya akong hinahanap. Kailan pa?

“Sasabihin ko. Huli na ito engineer. Makakaasa ka.” Malapit na kami sa penthouse ng naputol ang tawag niya kay Matias.

Nakita kong nilingon ako ni Matias sa rearview mirror ng nag-aalalang tingin.

“Ayos ka lang Rein?”

“A-ayos lang po. S-salamat kuya. Kung hindi ka dumating-”

“Wala iyon. Ako ang dapat humingi ng pasensya Ms. Silverio. Makakaasa kang hindi na ito mauuulit. Nangako ako kay engineer na hindi kana mawawala sa paningin ko.” pinihit niya ang manibela papasok sa basement ng tower.

“Tatawag siya Rein. Hintayin mo lang.” Kasabay nito ang pagvibrate ng cellphone ko para sa tawag mula kay Rico. Huminga ako ng malalim bago piniling sagutin ang tawag.

“H-hello?” He is unresponsive but I can hear his heavy breathing.

“R-Rico..” hindi ko alam kung bakit ako naiiyak. Kanina ng hila hila ako ni papa ay halos mapigil ang paghinga ko ngunit pinilit kong maging matapang.. at ngayong kausap ko siya… ay parang gusto kong bumigay sa lahat ng emosyong nararamdaman.

“I’m sorry. It’s my fault. I wasn’t there to protect you.” he sounded angry yet somehow his voice stopped me from shaking. His voice calmed me from the distress I am feeling.

“A-ayos lang ako. K-kamusta ka?”

I heard him sigh aggressively. “I should go home. Tonight. I’ll book the next flight-”

“Huwag!” Nakita kong napakunot ang noo ni Matias na pinapanood ako sa rearview mirror. Nakapark na kami.

“H-huwag na. A-ayos lang ako. A-ayokong maabala ka.” Hindi na siya sumagot pagkatapos noon ngunit dinig ko padin ang mabigat niyang paghinga. Kahit ang pagpalatak niya.

Lumabas ako ng sasakyan at kasunod ko si Matias na sumakay ng elevator.

“Si papa.. nakita ko si papa.”

I heard him sighed “I know, baby. I’m sorry. It won’t happen again.”

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Bahagya kong nilingon si Matias na tahimik na nakatayo sa likod ko. Something is not sitting right.

“K-kilala mo ba… ang papa ko?”

It took him seconds before responding “Yes.”

“Sabi mo… hindi na mangyayari ito. Narinig ko si kuya Matias. Ganun din ang sabi niya. Bakit? Sabi ni papa ay hinahanap niya ako-”

“You shouldn’t worry about it. Im relieved that you are safe. From now on, you won’t be leaving the penthouse. I will have the groceries delivered and maids sent to help you with the cleaning. If you need to go to school, then Matias should be with you all the time.”

“Bakit nga? Naguguluhan ako Rico. Hinahanap ako ni papa? Kailan pa? Bakit hindi ako pwedeng lumabas-”

“As much as I want to, but I am not currently in the right place, baby. I’m at the warehouse. I just called to personally check on you, to make sure you are okay. I’ll call you tonight. I promise, I’ll answer your questions. For now, I want you to rest. I don’t want you stressing about this.”

Tumunog ang elevator tanda na nakarating na kami sa tamang palapag.

“Sa kusina lang ako Ms. Silverio. Tawagin mo ako kung may kailangan ka. Dadating dito si chef Ross para ipaglulo ka ng pananghalian.” bilin ni Matias at mabilis na lumiko sa kusina.

Bumuntong hininga ako at nagpasyang dumiretso sa kwarto. Nang dahil sa nangyari, ay naabala ko ang trabaho ni Rico. Paano nalang kung nasa site siya? At hindi safe? Pero naisip niya pading tumawag. Hindi ko maiwasang mas mangamba para sa kanya.

I heard him sighed again. I guess he heard what Matias said. “I’m sorry, baby but I have to drop for now. I promise to call you tonight. Please take care.”

“O-okay. Ikaw din. Mag-iingat ka.”

“Hmm. I love you.” I felt my cheeks turned red but I don’t know how to respond. He sighed at that before dropping the call.

“Oh no! It’s good that you’re safe! Are you okay? How did this happen?” Si Elisse ang sunod na nakausap ko ng tinawagan nya ako sa facebook messenger dahil sa pagkansela ko ng pagkikita.

“Patawid nako sa paliko ng coffee shop nung hinila niya ako. Palaisipan sakin ngayon kung paano niya ako nahanap. Malaki ang San Vicente. Mas malaki ng di hamak sa probinsyang kinalakihan ko. Kaya ang makita nya ako sa mismong lugar at oras malapit sa paaralan ko ay nagpatakot sakin. Mas namayat siya at mas nabilad sa araw. M-mukha na din siyang.. mas lulong sa droga. S-sabi niya.. matagal na niya akong hinahanap.”

Tahimik lang na nakatitig at nakikinig si Elisse sa kwento ko. Hindi na ako nanginginig sa takot at maayos na ang paghinga ko. Sadyang ang dami lang katanungan sa isip ko.

“If he is looking for you, then don’t you think it’s a good thing? He may have his reasons, but for him to look for you, it’s probably your chance to have a family again.” Sagot naman ni Elisse.

Naisip ko na din yan. Matigas at mahigpit sa akin si papa noon pa kaya naiintindihan ko ang paraan niya ng pananalita. Ngunit ng sabihin niyang hinahanap niya ako ay nagbigay ng pag-asa sakin, na baka mahal niya ako bilang anak niya. Na baka kukunin niya nako ulit para umuwi sa amin.

“I know you are scared and that’s normal because it’s your first time seeing him again but-”

“May nagbago sakanya, Elisse. H-hindi ko alam.. pero ayaw kong magtiwala. Mas nakakatakot ang itsura niya… at kahit sabihin na hinahanap niya ako, hindi ako sigurado bakit ayaw kong lubusang maniwala na para iyon m-mabuo kaming pamilya.”

“Hmm. What is his reason then of finding you?”

“S-sabi niya.. kailangan niya daw ng tulong ko. Kailangan niya daw ng pera.”

“I see. I get it now why you are being skeptical about it. And you said he looks like he is using, yes?”

“M-matagal ng… nagdadrugs ang papa ko Elisse. Impluwensya iyon ng mga kasamahan niya sa pila ng tricycle. Napipigilan lang dahil sinasaway siya ni mama na nagiging sanhi din ng pag-aaway nila noon.” Agad kong naalala ang kabataan ko. Kung paano ako alagaan ni mama, at kung paano sila mag-away ni papa kada uuwi itong lasing, o kaya naman ay kulang ang pera pambili niya ng bisyo niya.

“What the fuck.” I heard her muttered a curse on the other line.

“And how did you manage to get rid of him?”

“T-tumakbo siya.. nung dumating ang kasama ko. Pero sabi niya babalikan niya daw ako ulit.”

“That shit is scary. Should we go to the police? I mean, pwede tayong magrequest ng restraining order or magpablotter kung hindi ka nga komportable sa intensyon ng papa mo on why he is looking for you.”

Hindi ako nakasagot sa sinabi niya. Oo nga at masama ang loob ko kay papa, pero gugustuhin ko ba siyang makulong? Magkagayon man, ay siya padin ang papa ko. Maaaring hindi niya nga ako gustong makasama at hinahanap niya lang ako para sa tulong pinansyal, pero ayaw ko padin na mapahamak ang papa ko.

Mas mabuti na nga siguro na ganito. Na mabuhay kami na malayo sa isat isa. Masaya na din naman ako dito. Mayroon akong mga kaibigan, nag-aaral ako at.. may kasama na ako. Si Rico.

“Wait. Hold on. Did you say he ran away because of the person you are with came to the rescue? And who might that be?” Kuryosong tanong nito at nakita kong pumadapa pa siya sa kama na nakatitig sa screen ng ipad niya.

“Is that your boyfriend?” Nanliliit na matang tanong nito.

Bumuntong hininga ako bago tumingin sa screen ng phone ko kung saan lantad ang ngisi ni Elisse.

“Bodyguard iyon. Hindi siya ang boyfriend ko.” Boyfriend. Naks naman.

“Wow! May budget ang jowa! May pabodyguard!” Tili nito at eksaherada pang nagpaikot ikot sa kama. Hindi ko na napigilang mapatawa sa kilig ni Elisse. Kahit papaano ay gumaan ang loob ko na nakausap ko siya. Sila ni Rico.

Paulit ulit niya akong iniintriga kung sino daw ang boyfriend ko. At paano ko daw sinagot. Kung totoo ba daw na single ito o baka naman may sabit kaya hindi ko pwedeng ipagsabi sa iba na kami.

Dumating din ang head chef ng pamilya ni Rico na sinasabi ni Matias kaya tinapos ko na ang tawag ni Elisse. Nakakahiya at ipagluluto daw ako nito ng full course meal. Ang bilin daw ni Rico ay siya na lagi ang magluluto ng kakainin ko. Habang ang ibang katrabaho niyang chef ay nakatalaga naman daw sa pagluluto sa mansyon para sa kanyang mga magulang.

“Magandang tanghali! Ako na po ang inutusan na maghahanda ng pagkain nyo mula ngayon. Chef Ross nalang Miss Silverio, it’s nice to meet you.” Pagpapakilala nito at inabot ang kamay para makamayan ko.

“M-magandang tanghali po Chef Ross. Rein nalang po.” nahihiyang sagot ko. Nabasa ko ang text ni Rico at sinabi niyang mas maganda na ang ganito ng kumontra ako para magkaroon ng sariling chef dahil kaya ko namang magluto.

Mahaba ang naitulog ko pagtakapos magpahinga pagkakain kaya mag aalas singko ng hapon na ng magising ako. Nabasa ko ang text mula kay Rico na nangagamusta sa akin. Nasend niya ito kanina pa dahil inabot sila ng halos madaling araw. Matutulog daw muna siya at maagang gigising para makausap ako.

Magaalas otso na ng gabi ng nakatawag siya. Umaga na sa US at nakita kong nakahiga pa siya, topless at nagkukusot ng mata dahil kakagising lang.

“Good evening, baby. I’m sorry I wasn’t able to call you at an earlier time. Late natapos ang inspection at nakatulog nako agad sa pagod.”

Naiintindihan ko ang sitwasyon niya. Mahirap ang long-distance relationship and I can’t help but think how did the manage to work abroad for their two big projects while still closely looking after me. I can’t help but feel about him. I’m concern about him too just as much as he is about me.

“Good morning! Ayos lang. M-mabuti at nakapagpahinga ka.” The rays of sunshine from his window lit up his glorious face. He is effortlessly handsome even when he just woke up with a messy bed hair and a wrinkling nose as he is dazzled by the sun.

“Have you eaten your dinner? Are you sleepy?”

I can’t suppress my smile with his thoughtfulness. Kakagising niya lang pero ang kalagayan ko agad ang iniisip niya.

“Tapos na. Nakaligo na din ako at pahiga na. Y-you should eat your breakfast. Baka.. maaga ka ulit sa site.” I saw him roll over his bed and he leaned on his elbows placed in between his phone. The phone is being placed under him and it seems like he is towering over me.

“Nah. Let them wait. I need to make time for my fiancée.” I bit my lower lip with what he said. My heart won’t calm down from it’s fast-beating, and I can feel my face slowly turning to crimson red.

“A-ayos lang Rico. Pwede naman tayong mag-usap mamaya pagkagising ko. Baka maaga ka nilang kailangan.” Kahit na magulo ang isip ko ngayon sa nangyari kanina, at umaasa ako sa mga sagot niya, ay ayoko naman siyang magmukhang unprofessional dahil lang sa akin.

“You first. Always you before anything else. I missed my chance by ending my day yesterday without talking to you. I won’t start another day without making it up to you.”

Nakapatay na ang ilaw sa kwarto at tanging ang bukas na lampshade nalang ang nagbibigay liwanag sa mukha ko. Umayos ako ng higa at niyakap ang unan na balot ng t-shirt niya habang hawak ang phone na nakatapat sa mukha ko.

“Tell me if you are sleepy. I miss you so bad but I don’t want you staying up late just because of my possessiveness.” Nakangusong sabi nito sa camera. Kumunot ang noo niya ng hindi ko na mapigilang mapatawa. I miss you too, baby.

“Alas otso pasado palang dito Rico at hindi pa ako inaantok. Nahiga lang ako, para maipahinga ko ang likod ko.”

“Hmm. You had me worried. Are you tired? How’s the rest of your day?”

“A-ayos lang. Pagkagaling sa school.. ay umuwi agad kami ni kuya Matias. Hindi na ako lumabas at dito nako kumain ng tanghalian at hapunan.”

“Good. That’s good baby. I want you safe and sound while I’m away and because of what happened, I need you to stay in the penthouse most of the time. If you want to leave the premises, then please make sure that Matias is always with you. Though, if you would ask me, I suggest you only leave the penthouse for school or for your internship. If you want to go shopping, I’ll send your preferred brands at home and if you are bored, you can invite your friend over.”

Hindi ko naman siya masisisi kung maghihigpit siya. Kung papipiliin din ako, ay mas gusto ko nalang dito, yakap ang unan na may bakas ng amoy niya. Hindi pa ako handang.. makita ulit si papa.

“Nakausap ko pala ang school admin kanina.. at hindi sila pumayag sa nirequest kong oras ng internship. Kailangan kong makakumpleto ng forty hours per week para makumpleto ang unang semester ko. Kaya kailangan ko talagang umalis sa pagiging secretary mo.” Nakatingin ako sa screen kung saan kita siyang seryosong nakatitig sakin at nakikinig sa kwento ko. Ang gwapo.

“Hmm. Much better. I told you, you don’t really have to work. I can provide for us.” my heart beats aggressively because of what he said. The way he thinks that I am his fiancé, and that we should live together, makes me reach the clouds due to romantic excitement.

“Eh ikaw nga ang nag-alok sakin na magtrabaho para sayo.” Bulong ko sa sarili ko but because of the silence from both of our backgrounds, he heard it and it made him chuckle.

“Right. I’m sorry. I just want to see you every day so..” he shrugged his shoulders while pursing his lips to hide his smirk.

“Pero meron padin akong weekends na free. Gusto ko sana na magtrabaho padin.. kahit part-time. Dito lang naman sa malapit. Hindi ako lalayo ng penthouse.”

Inaantay ko ang reaction niya ngunit nanatili lang siyang tahimik. Pinapanood niya lang ang bawat paghinga ko at ang bawat pagpihit ko sa kama.

“Para din hindi ako ganoong mabored dito sa bahay. At isa pa, nasanay na akong magtrabaho dahil bukod sa allowance mula sa scholarship ko, ay doon ko din kinukuha ang dagdag gastusin at kung may kailangan sa ampunan. Weekends lang naman. Kung gusto mo, okay lang sakin kung nandun si Matias.”

“No. I don’t like it.” Masungit na sabi nito. Ang aga mong kinukunsume si engineer Rein.

Kung tutuusin, ay hindi naman ako talaga mapapagastos. Sa pamasahe, ay hatid sundo ako ni Matias, kung sa pagkain naman, ay mayroon na siyang tagaluto. Hindi rin naman ako maluho kaya hindi ko ugaling mamili ng mga bagong gamit. Gusto ko lang talaga magtrabaho para makapag ipon din. Kapag may bank account na ako, ay makakapagipon ako ng medyo malaki. At kapag nakapagtapos ako, ay plano ko sanang pagipunan ang sex reassignment surgery ko.

I heard him sighed. He is getting impatient “I don’t want you to work now that your father is at large. If you need anything, I’ll give it to you. I can get you your own card so you can use it however you see fit.” Umayos siya ng higa at dinig ko padin ang mabigat niyang paghinga. Natatanaw ko sa screen ang lantad niyang dibdib na nalalatagan ng buhok.

“Please, it’s not that I’m caging you and not allowing you to do things that you like. I won’t take your freedom away. It’s just.. I want you safe while I’m not with you. I know that you are independent and I like you to stay that way, but I also want you to depend on me sometimes. I want you to also need me too. If may kailangan ka, gusto ko sana na ako ang una mong takbuhan. Ugh! I don’t know anymore. You won’t understand.” sinubsob niya ang mukha sa unan sa inis. Napangiti ako sa nakita.

Okay po. Hindi na kung ayaw mo.

“Okay. Payag na ako. Magreresign ako as executive secretary mo para makafocus ako sa internship ko. Hindi na ako magtatrabaho.” I know that he is worried and I want to do my part on giving him assurance as well. Kumportable naman ako dito at kung iyon naman ang gusto niya, ay sige. Sapat din naman ang allowance na nakukuha ko per semester sa scholarship ko, kaya iyon nalang ang extra money ko. Wala din naman akong ginagastos dito dahil ayaw niya.

Wow. Ang sarap ng buhay Rein. Bigay hilig ah.

He lifted his face up from the pillow and showed me his big smile. he seem interested again with our conversation. Minsan naiisip ko din kung dinadaan lang ba ako sa arte nito para makuha ang gusto niya.

“Fine with me. I’ll tell Ben about the changes. You can talk to Rebecca for your internship.”

“Okay.”

“Okay, baby.” his eyes narrowed and his smile won’t wear off.

“So..” huminga ako ng malalim para sa itatanong. Nakuha ko ang atensyon niya at muli itong sumeryoso.

“Si papa.. sabi mo kilala mo siya.”

He sighed at that. “Yes. I’m sorry. I had him investigated.” Investigated? Why?

“B-bakit? Ang sabi niya.. hinahanap niya daw ako-”

“I don’t want to disappoint you, baby, but please don’t get your hopes up. He is looking for you, yes, but not because he wanted to reconcile with you. And it’s not that he has been looking for you, it just happened recently.”

Tama nga ang unang hinala ko. Iniwan niya ako ng ilang taon at halos hindi manlang ako hinanap. Hindi niya ako binalikan. Nanatili lang ako sa ampunan. Kung talagang gusto niya akong makita noon pa, marahil ay nahanap na niya ako.

“I learned that he is involved in a syndicate in the nearby province, and he owes them a huge amount of debt. I don’t know how did that happen, my men exhausted all their resources but my influence couldn’t penetrate to their territory that much without getting noticed so the information I have is still limited.”

Sindikato? Parte ng sindikato si papa?

Sabi niya ay kailangan niya ng pera kaya kailangan niya daw ang tulong ko.

“Magkano? Ang.. utang ni papa?” It’s not that I will give him money for that. He abandoned me, I no longer consider him as my family. I just want to know why.. would he think of looking for me for help.

“I’m sorry. I don’t know, baby.”

“Okay.. pero kailan? You said it’s recent, kailan siya nagsimulang hanapin ako?”

Bumuntong hininga siyang muli bago sumagot. Tinatantya niya ang mga reaksyon ko sa bawat sinasabi niya.

“Last week. My hunch is that he asked around and since Angel Haven is the only established orphanage in our province, he might have figured that you might be staying there.”

“P-paano mo.. nalaman?”

“Sister Flora called me. She was worried because your father made a scene and scared the children. He was looking for you and threatened the people from the orphanage not to hide you. He confirmed that you grew up there because he asked one of the kids if they know your name, and the kid gave it away.”

Kaya pala. Kaya pala alam niya kung saan ako aabangan. Kung sino man ang natanong ni papa, ay maaaring nabanggit kung saan ako nag-aaral. Ginapangan din ako ng takot sa narinig. Naisip ko sina lola Flora, sina Angelo at ang iba pang bata. Halos lahat ng katiwala ng mga madre ay mga babae at bukas ang ampunan para sa lahat kaya agad akong nangamba para sa kaligtasan nila.

“K-kamusta sila? M-mayroon bang nasaktan?” Muling nanginig ang boses ko sa takot.

“You don’t have to worry, all of them are safe. I had my men placed within the vicinity, hiding in plain sight. I know that they are important to you, so I want to keep them safe too. Every interaction from potential foster parents to every visitors, whatever happens should be reported directly to me.” Kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwag sa narinig. Sobra sobra ang ginagawang ito ni Rico para sa amin.

I somehow felt guilty though, they were almost in danger because of me. Because my father is looking for me.

“K-kasalanan ko. Ako ang kailangan ni papa. Kung hindi dahil sakin, hindi sana sila aabot sa ganoon.” nag-init ang gilid ng mga mata ko para sa nagbabadyang luha. Hindi ko maiwasang matakot para sa kanila. Paano kung may batang napahamak dahil sakin? Hindi ata iyon makakaya ng konsensya ko.

“Please don’t say that. I don’t want you blaming yourself for this. This is your father’s doing. Rest assured that my men will keep everyone in Angel Haven safe. I promise you that.”

“S-salamat. Tama ka. Sobrang mahalaga sa akin ang Angel Haven at ang lahat ng nandoon. Salamat.. at hindi mo sila pinapabayaan.” nilunok ko ang mga nagbabadyang luha. Ang mahalaga ay ligtas sila, at may magbabantay sakanila. Kahit papano ay panatag na ako sa ganoon.

He smiled “All for you, baby.” naghuhuramentado ang puso ko sa lahat ng ginagawa niya para sakin. What did I do to deserve you Rico..

“Maraming salamat. Malaking tulong nga kung mayroong magbabantay sakanila sa labas. Bukas ang ampunan sa lahat ng gustong pumasok at kung magtatangka nga uling pumunta si papa, ay baka manganib ulit sila. M-mabuti pala at tumawag si lola Flora sayo. Kung hindi.. hindi ko alam kung ano ang sinapit nila.”

Nakatitig lang siya sakin at dahan dahang iniwas ang tingin. Tumayo ito at naglakad papuntang kusina ng kwarto niya. Narinig ko ang kalansing ng tasa at kutsara.

“She called me because she knows, baby. She knows that we are in a relationship.” pag amin niya habang nagtitimpla ng kape.

Huh?

“She asked me before when we visited last time. She noticed our unfamiliar closeness, I.. I told her that I am courting you. I even told her that we are now engaged when she called me last week. She knew, Rein. That’s why she called me first because it concerns you.”

Shit. So nahalata pala ni lola Flora? Kaya pala ganoon ang titig niya sakin noon ng sinabi ni Rico na siya ang maghahatid sa akin. At kung paanong tahimik lang siya ng kinwento ko nung nakaraan na sa MECS nako magtatrabaho.

Nakita kong umupo siya sa may bilugang lamesa malapit sa kama niya. Tanaw niya ang labas at ang maaliwalas na kalangitan sa malaking bintana malapit. Sumimsim siya sa kanyang kape habang nakatitig sa akin na laglag ang panga sa mga rebelasyon niya.

“I’m sorry. I overstepped. I know that you wanted to keep this a secret, but I figured that she is also your family. She raised you. Her opinion about us matters to me, that’s why I asked for her permission. And she agreed. She allowed me to pursue you.”

Kabanata 30

“Tell me what’s on your mind, please.” ani Rico habang dinudungaw ako sa screen ng phone niya.

Ayaw ko na din maging unfair kay Rico. Kung talagang gusto kong maging matapang para sa relasyon namin, bukas dapat ako para sa mga ganitong pagkakataon. Dapat ay gumagawa ako ng hakbang paunti unti para malabanan ko ang multo ko, ang takot ko tungkol sa kung anong mayroon kami.

Si lola Flora na ang halos tumayong ina ko ng napadpad ako sa San Vicente. Maganda itong unang hakbang para sa kung anong meron kami at kung paano ang magiging lagay naming dalawa. Tatawagan ko nalang siya bukas ng umaga para makausap ko. Gusto ko na sakin din mismo manggaling, na pormal ko ding masabi.. ang kung anong mayroon kami.

“A-ayos lang sa akin Rico.. na malaman ni lola Flora. Tama ka dahil malaking parte na siya ng buhay ko dito sa San Vicente. Okay lang na malaman niya.” I smiled to somehow assure him that I’m not upset about the good sister knowing about us. I think it’s time.

With this, I think of telling Elisse too, if I am able to get enough courage.

He sighed but I know it’s because of relief. “Alright. Thank you, baby. You wanted to take your time when letting the important people in your life to know about us, and I appreciate you doing that so I’ll support you. I’ll wait for you until you are ready to tell the world you are mine, and I’m yours.” he sincerely said. Arms are crossed and resting on his coffee table.

He’s right. I should start working with my confidence. The world we live in now, is slowly accepting these kinds of relationships, people are becoming more welcoming with the people from LGBTQ community.

I smiled at him and he smiled back. I hope the connection we have built the past months, will help me overcome my fear and insecurities.

“What are your plans tomorrow?” he asked changing the subject.

“Papasok ako. Hanggang ngayon lang ang naapprove na leave ko. Gusto ko nadin pormal na makausap si Ms. Kamile at Ms. Rebecca sa pagresign ko, at sa pagpofocus ko sa OJT ko.”

“Mhmm. Alright. I’ll remind Ben tomorrow. If you need any assistance, you can reach out to him.” he replied. I simply nodded.

“Okay. Enrollment na din pala namin next week. Buong week naman ang nilaan para sa seniors, kaya pag naapprove ang resignation ko, saka ako mag eenroll. Kakausapin ko nalang si Ms. Rebecca para masabi ko sa admin kung ano ang hihinging documents para sa partnership.” dagdag ko.

“Our company has been accommodating students from San Vicente University for their internships. Surely we have the agreement renewed this year for you to take your internship in MECS.” ani Rico.

“Sige. Pero gusto ko padin sanang makasiguro kaya itatanong ko nadin kung sakali.” I said as I am starting to be distracted with his strong arms flexing its muscles and are flashing on my screen. He is drinking his coffee while listening. He sometimes glanced at the window then stared back at me whenever I speak.

“Alright. Just make sure Matias is with you when you go outside.” He smiled while leaning towards his phone. He is giving me a clear view of his broad shoulders and veiny forearms. He’s topless and I can’t help my malicious thoughts from clouding my mind. I stared at his hands that are intertwined. His long and thick fingers.

“Are you sleepy?” his voice became husky. I’m.. attracted. Jusko. Ano bang pagnanasa nanaman to.

“H-hindi pa naman. Ikaw ba?” sabi ko habang nakatitig sa katawan niya. Ibababa niya na ba ang tawag? Pwede bang mamaya na?

He chuckled sexily. Kahit ang pagtawa niya ay nakakaakit para sa akin. May nakakatawa ba sa sinabi ko?

“Baby.” he tried to suppress his laughter “I just woke up. I’m drinking my morning coffee you see..” he raised a brow while smirking. He even raised his coffee cup to show me what he is drinking.

Shit! Ang tanga mo Rein! Umaga na ngayon kung nasaan siya!

“O-oo nga pala. Ano.. okay.” itinawa ko nalang din ang katangahang sinabi ko. Ang awkward.

“Are you okay? Is something wrong?” He sounded amused of something. He leaned on the backrest of his chair while both of his arms are now on his waist. He tilted his head while looking at the camera. Nakapamewang siyang pinapanood ako na halos itago na ang kalahati ng mukha sa unan dahil sa kahihiyan.

“Y-yes.” I tried to look at his face but my eyes still went to his hard hairy chest. Down to his hairy abdomen. Balbon siya pero hindi ko alam kung bakit hindi ako nasasagwaan sa itsura niya. Malinis at maalaga din siya sa katawan kaya kahit naiinitan o pawisan siya kapag nagwowork out sa gym niya dito sa penthouse ay mabango padin ang pawis niya.

“Are you sure? Do you need anything?” he said cockily while grinning. His stare then became dark and menacing.

“Ikaw ba?” sagot ko. Hindi ko ata nakuha ang tanong niya.

“What?” he said, as if confused with my answer.

“Ang sabi ko.. ano.. ano ulit sabi mo?” humigpit ang hawak ko sa phone at pinilit na tumingin sa mukha niya.

He barked a manly laugh. He is shaking his head while biting his lower lip before leaning back to the coffee table. Bakit ba lahat ng galaw niya sobrang detalyado sa isip ko?

“Hmm. My baby is tired. Should you go to sleep then? Shall we end the call?” he asked me while flashing his complete set of white teeth.

“H-hindi pa naman ako inaantok. Kaya okay lang.. na mamaya na.” sagot ko. Tama na ang sagot ko sa tanong niya. Pull yourself together, Rein!

“So we can still continue the video call? What time are you going to sleep?” he probed.

“Maya maya na.” sabi ko.

“Alright. I miss you.” He pouted. Trying to seduce me with your pinkish lips, engineer?

“I miss you.. too.” my cheeks flushed. I wanted to be vocal though I still need to discover my growing feelings for him. I want to be certain. I want to know where this will lead me. It’s true that I miss him already. It’s just a day so I guess I need to get used to it for he will be gone for two months.

He looked satisfied with what I said. “I miss you more, baby.”

The call lasted for a few more minutes though we are no longer talking. We are just staring at each other and will smile from time to time. I just decided to end the call when he started ignoring his notifications for work. He said he will take his bath and get ready to work so I should get to sleep.

Maaga akong nagising kinabukasan para maghanda sa trabaho. Gising na ng ganitong oras si lola Flora dahil nagpapahanda siya ng almusal kaya sinubukan kong tawagan ang numero niya.

Matapos ang ilang ring ay sumagot siya.

“Rein? Kamusta anak? May problema ba?” ani lola Flora.

“Good morning po lola Flora. Wala naman po. Gusto ko lang sana mangamusta.” sagot ko.

“Naku maayos naman kami hija. At magandang umaga din sa iyo. Buti at napatawag ka. Eto at halos kakabangon ko lang din at pinaghanda ko na sina Tess ng agahan.” magiliw na sabi ng matanda.

“Pasensya na lola Flora. Narinig ko po.. na may nangyari sa ampunan noong isang linggo.” mabuti nalang talaga at walang napahamak.

Narinig ko ang pagbuntong hininga ni lola Flora “Wala iyon Rein. Hindi mo kasalanan ang nangyari at isa pa, hindi ko nadin pinaalam sayo dahil ayaw kong mag-alala ka. At.. ayaw din.. ng panganay na anak ni Fely.” maingat na sagot ni lola Flora.

Ako naman ang napabuntong hininga sa sinabi niya “Pasensya na po lola.. at hindi ko nasabi. Si Rico po la.. b-boyfriend ko po siya.”

Natahimik ang kabilang linya. Alam na ni lola Flora at sabi naman ni Rico ay suportado ni lola Flora ang relasyon namin ngunit hindi ko padin maiwasang kabahan gayong ako mismo ang makakarinig ng opinyon niya.

“Lola?-” tanong ko ng akala kong nawala siya sa kabilang linya.

“Boyfriend Rein? Hindi pa ba fiancée? Ang sabi ni Enrico noong nakaraang linggo ay ieengage na daw kayo, kaya hiningi niya ang kamay mo sa akin.” nalilitong tanong ni lola Flora.

Ang advance talaga mag-isip ni engineer. Engage agad eh parang nung kelan niya lang binigay sakin ang singsing. Nito ko lang din siya sinagot ah?

I didn’t regret it though. I may have agreed to be his girlfriend because of my sudden sexual desires, but I also wanted to be true to my feelings. I like him. So I said yes. I gave myself up to him because I felt like I can only do it with him. I didn’t regret that either.

My eyes went down to my left hand where I am wearing his bright rose gold diamond ring. My lips formed a smile.

“O-opo lola. Tinanggap ko po.. ang singsing na bigay niya.” para na rin iyong pag-amin sa sarili. I know Rico is doing his best to indulge me and he keep on saying that he will wait for me. But this.. this promise ring symbolizes his love. So yes, I should no longer think of this as a boyfriend-girlfriend relationship, we are engaged. He gave me the ring, and I chose to wear it.

Mukhang naisahan ako ah. Sinagot ko palang, singsing agad ang balik sa akin.

What we have is indeed a whirlwind romance for me. I may took some time to confirm and truly understand my feelings, but I must admit that everything happened a bit fast. Masyadong mabilis para maengage kami. We started talking a few months back, he courted me and I recently said yes. And now, he sealed it with an engagement.

Konti nalang, iisipin kong pinipikot ako ng lalaking to.

“Mabuti kung ganoon, hija. Boto ako sa batang iyon. Nagulat ako dahil minsang nagtanong sina Ronan at Angelo kung kailan ka ulit bibisita kasama ang boyfriend mo. Nagtaka naman ako dahil wala kapang nobyo sa pagkakaalam ko. Pero ng sinabi nila ang pangalan, at sabi’y kasama mo daw noong huling bumisita ka, ay saka ko lang nakumpirma anak.” pagkwento nito. Hindi nawawala ang ngiti sa labi ko. Ang mga iyon talaga. Nilaglag pa ako.

“Salamat anak at nagtapat ka sa akin. Sinabi sa akin ni Enrico na hindi kapa daw handa, kaya hanggat maaari ay gusto mong maging lihim ang sainyo, lalo na sa mga magulang niya.” sabi ng matanda.

Tama si lola Flora. Takot nga ako. Pero ngayon, gusto kong gawin ang lahat para malabanan iyon. Magaan ang pakiramdam ko ngayon dahil nasabi ko rin mismo kay lola Flora ang totoo. Masarap din pala ang pakiramdam ng walang tinatago. I should do more of this. I should learn to be more open with our relationship.

“Hindi ko po kasi alam noong una kung totoo ba ang lahat ng ito. At aaminin ko ho, na natatakot po ako. Para sakanya. Para sa amin. H-hindi ko ho alam lola kung ano ang magiging reaksyon ng mga magulang niya tungkol dito, kaya nais ko po sana na maging handa.” pag-amin ko sa taong kinikilala ko ng pangalawang ina.

Narinig ko ang mabigat niyang paghinga sa sinabi ko “Naiintindihan ko Rein, na ilan sa nagpapabagabag sayo ay ang kasarian mo at ang estado mo sa buhay, at kung ano ang magiging reaksyon ng marami sa kung anong klaseng relasyon mayroon kayo. Matagal ko ng kilala ang mag-asawang iyon lalo na ang ama niya, bata pa siya ng magsimula akong manilbihan sa ampunan at masasabi kong pantay ang tingin niya sa lahat. Pero anak, ano pa man ang maging reaksyon nila, o maging ng mga magulang niya, ay alam kong hindi ka pababayaan ng batang iyon. Alam kong handa ka niyang ipaglaban hija. Alam ko dahil iyon din ang sinabi niya sa akin noong kinausap ko siya.” Mahabang salaysay ni lola Flora. Nagwala ang libo libong paru-paro sa tiyan ko at ang mabilis na paghuhuramentado ng puso ko sa sinabi ng matanda. Ang marinig na suportado niya ako ay nagpalakas ng loob ko, pero ang sabihin niyang si Rico mismo ang nagsabi sakanya na handa niya akong ipaglaban, ay dahilan para magwala ang puso ko.

It’s not like he is not transparent with his intentions, and his plans about us, pero ang marinig sa iba na ganun ang paninindigan niya para sa amin, ay nagpaapaw ng nararamdaman ko.

“Akala ko noon ang bunsong anak ni Ramon at Fely ang gusto mo dahil iyon din ang madalas na tukso sayo noong maliit kapa. Pero ngayong karelasyon mo na ang panganay nila, ay gusto kong malaman mo na buo ang suporta ko para sa inyong dalawa anak.” Isa isang pumatak ang pirmi kong luha sa sinabi ni lola Flora. Masaya ako na bukod kay Rico, ay may kakampi kami. May sumusuporta sa relasyon namin.

“Hindi ko alam kung natatandaan mo ito Rein, pero noong maliit ka, ay napapansin ko na ang pagbabantay sainyo niyang si Rico. Lalo na sayo, kapag naghahabulan kayo ng mga kasama mong bata. Sa kanilang magkapatid, ay siya ang mas malimit na manood lang sainyo tuwing bibisita sila.” Hindi ko napigilan ang gulat sa winika ng matanda.

Ang naalala ko noon, ay si Raymond ang mahilig makipaglaro sa amin habang si Rico ay hindi nakikihalubilo sa amin. Supladong nakatayo lang sa lilim ng puno at walang paki, o di kaya ay kasama ang mga magulang sa malayo. Wala masyadong lumalapit sakanya, maging ako dahil sa nakakatakot niyang postura. Hindi ko alam.. na may ganoon pala.

“Mailap ang batang iyon, mas nakakahalubilo niyo ang bunso, pero minsan ko ng nakita na magkadaupang palad kayo. Sa dami ng bata sa ampunan noong panahon mo, ay ikaw lang ata ang personal na nakausap niya.” Dagdag pa ni lola Flora.

Nakausap kamo? Hindi ko ata natatandaan ito. Sinubukan kong isipin, ngunit hindi ko maalala ang ganitong tagpo.

“Oh siya hija. Mag-usap tayong muli sa susunod. Abala ngayon sa institusyon dahil alam mo na, hindi pa talaga tapos ang mga pinapagawa ng pamilya ng nobyo mo.” pagpapaalam niya. Pinalis ko ang mga natirang luha at tinapos na ang tawag.

“S-sige po lola. Maraming maraming salamat po sa pagtanggap niyo at pagsuporta samin. Mag-iingat po kayo lahat diyan palagi.” pagpapaalam ko.

Agad akong nagtungo sa banyo para maligo at magayos, mamaya nalang ako bababa para kumain para mas mabilis ako.

Kasabay ng pangungunot ng noo ko ay ang bahagyang paglaki ng mata ko ng matitigan ang sarili sa salamin. Sinuri ko ang braso ko at nakitang may marka ng pasa doon na halos hugis kamay, mula sa namumulang marka ng hawakan ako ni papa kahapon.

Marahil sa higpit ng hawak ay nagkapasa ako. Maglolong sleeves nalang ako mamaya para hindi na ito mapansin.

Agad kong binati si kuya Matias na nagkakape at si chef Ross naman na saktong naghahain ng pagkain ko ng makadating ako sa kusina. Agad akong nahiya dahil tila ako nalang ang hinihintay. Mukhang natagalan ako sa kwarto at ayoko namang isipin nila na nagbubuhay prinsesa ako.

“M-magandang umaga po sainyo. Pasensya na.. sa paghihintay dahil nagayos pa po ako para pumasok sa opisina mamaya. S-salamat po sa pagkain chef Ross.” dali dali akong umupo at nagsimulang kumain. Malelate na ako talaga!

“Good morning po! Wala iyon Ms. Silverio. Bilin din ni engineer na huwag kang aabalahin sa pagtulog mo, basta maghanda lang ng kakainin mo.” Nakangiti namang sagot ni chef Ross. That brute. Para namang inaalila ko niyan ang head chef ng pamilya nila.

“Nakakahiya naman po marami pong salamat. Rein nalang po chef Ross. Tara po kain po tayo.” pag-aya ko at nilingon ang dalawa na agad namang tumanggi. Nauna na raw silang kumain ng agahan at pagtapos sa penthouse ay sasaglit daw sa mansyon ng Montecarlo si chef Ross habang binalita naman ni Matias na dadating ang tagalinis at supplies pagkaalis namin.

Pagkatapos kumain at magtoothbrush ay wala na akong inaksayang panahon at gumayak na paMECS. Dahil malapit ang tower na kinatitirikan ng penthouse ay may natira pa akong limang minuto bago ang shift ko.

“I understand. Thank you, for being honest and I appreciate how you value your work especially if you won’t be able to fully commit to it. I guess we won’t lose potentials like you dahil dito kapa rin naman magiinternship.” Malungkot ngunit nakangiting sabi ni Ms. Kamile ng makarating ako sa floor namin at agad na hinanap siya para pormal na magpaalam.

Maswerte ako dahil mababait ang mga nagiging boss ko. Kahit na hindi maiiwasan ang malisyosong spekulasyon sa trabaho ko ay sobrang nagpapasalamat ako kay Ms. Kamile dahil isa siya sa tumulong na puksain ito at gawin akong komportable sa trabaho.

“But because it’s an immediate resignation, baka hindi agad namin marelease because it should be approved by your direct report. Our CEO is currently out of office to oversee some of our projects overseas. Baka matagalan pa ito. Can you wait?” Sabi niya matapos akong iginiya na maupo sa tanggapan niya. Umangat ang tingin niya sakin pagkatapos basahin ang resignation letter ko.

“O-okay lang po. Buong week naman ang nakalaan sa enrollment namin kaya kung sakali pong matagalan, ay pwede pa naman siguro ako pumasok ng ilang araw pa sa susunod na linggo.”

“Good. That’s good. Wala na kasing maaapprove na terminal leave sayo dahil saglit ka palang sa position na iyan. Alright. I’ll endorse this to HR and I’ll set this on high priority para mabilis maaccommodate. Para din makapagprocess kana ng internship agad sa amin.” Mabait itong ngumiti sa akin bago ako hayaang magtrabaho ngayong araw.

Bago magpasalamat ay nagpaalam din ako ng saglit na oras para makausap sana ang hiring manager. Mabuti at pumayag siya.

“Actually we were able to renew the partnership with SVU earlier this year, dahil nga maraming scholars sina President at Madame, ay medyo marami kaming students from your university the past years na interesado at nakapaginternship na dito. It became a priority dahil utos na din ni President, na laging irenew ang partnership sa school mo.” ani Ms. Rebecca at ngumiti.

Agad akong bumaba sa opisina niya at nakaupo ako ngayon sa isa sa upuan kaharap ng lamesa niya. Mabuti nalang at tama nga si Rico dahil hindi nako magpaprocess pa ng documents na kailangang mapirmahan para macredit ang pagoOJT ko dito.

“Nasabihan na din ako ni engineer via email kanina. Unfortunately, I cannot disclose the student agreement to you yet, kailangan ko kasi muna ang copy ng enrollment receipt mo ngayong semester, at endorsement from your university confirming that they acknowledge us to provide you internship experience with their required hours. Balik ka nalang sakin kapag may requirements kana.” Dagdag nito.

“Opo. Maraming salamat po Ms. Rebecca. Mga next week po siguro, kapag naapprove ang resignation ko, saka ko malalakad ang school requirements ko po.” Nakangiting sagot ko.

Agad din akong bumalik sa floor namin pagkatapos. Hindi na napigilan ng iba ang mang-usisa ng makaupo ako sa tabi ni Ben.

“Huy be, magreresign ka daw? Bakit?” usisa ni Jane na pinagulong pa ang swivel chair para makarating sa pwesto ko.

Nakita ko din ang ibang tinginan ng mga kasama sa floor pero ramdam ko ang pagiging kuryoso nila sa magiging sagot ko.

“Ahh- oo eh. Mago-OJT kasi ako this sem, kaya nagpaalam ako. Kapag nakapagenroll ako next week at naapprove, magiistart nako ng internship ko.. dito din.” Tipid na ngiti ko.

“Aww. Sayang naman kung ganon.” hilaw na ngisi ni Jane sakin bago umismid at bumalik sa table niya.

Hindi nakatakas sa pandinig ko ang boses ni Maan sa likod na bay namin.

“Magiinternship pala. Sana nagfocus nalang sa school. Nagapply pa ng ganitong position tas biglang aalis.” bulong nito.

Napabuntong hininga nalang ako at binuksan ang laptop sa harap ko.

“Thank you, Rein ha. You’ve been a great help to me. Narealize ko na minsan medyo nakakaoverwhelmed pala talaga ang workload natin. Mabuti nalang nandiyan ka.” Nakangiting sabi sakin ni Ben na nagpagaan ng loob ko.

“Naku. Ako ang dapat magpasalamat at hinayaan mo akong kunin ang ibang trabaho mo. Sobrang laking tulong ng mga naituro mo sakin.” Nag-iinit ang gilid ng mata ko. Sa dami ng pressure, at sa mga hindi pa magandang naririnig ko tungkol sa pagkakakuha ko sa position ko, ay maswerte ako at may katulad nina Ms. Rebecca, Ms. Kamile at Ben sa workplace ko.

“Oh bawal malungkot! Dito kapa din naman mago-OJT kaya magkikita pa tayo kahit nagresign ka.” natatawang sabi nito ng napansin ang pagbagsak ng mukha ko. Natawa nalang din ako.

Yumuko ito para sa susunod na sasabihin “Isa pa.. baka pagalitan ako ni engineer. Sabihin nun pinaiyak kita. Lagot ako.” Nakangising bulong niya at tinaas pa ang kilay sa naging reaksyon ko.

I was caught off guard at talagang wala akong nasagot kung hindi ang bumalik nalang sa ginagawa. Ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko. Ang lalaking iyon. Malamang kung kani kanino palihim na sinasabi na kami na. Kunwari pang hihintayin ako na maging handa para sabihin sa iba.

Ikaw din Rein. Kunwari kapa eh kilig na kilig ka nga!

Sa pantry na namin pinili na mananghalian. Bibili dapat ako ng pagkain pero inakyat ako ni Matias before lunch dala ang paper bag na may luto ni chef Ross. Bilin daw ni Rico na huwag na akong magabala pa sa pagkain at si chef Ross na ang bahala.

“Uy. May palunch ulit si mayor. Sana talaga lahat ikaw.” Malisyosong tukso ni Jeff ng ilabas ko ang mga tupperware. Tipid nalang akong ngumiti at di na nagbigay ng komento.

May dalawang tupperware ng tila ulam at kanin. Mayroon ding mas maliit na tupperware para naman sa cupcakes.

Isa isa kong binuksan ang mga tupperware at agad sumabog ang amoy nito. Natakam tuloy ako.

“Ang bango! Patikim naman Rein!” papuri ni Amanda.

“Uhh.. sige. Medyo madami naman to.” May division ang tupperware para sa dalawang klase ng ulam. Isang morcon, at isang mukhang mechado. Nakakatakam ang ganitong klase ng ulam. Nakakamiss ang ganitong lutong bahay.

Isa isa silang tumusok ng karne sa baunan ko. Nahiya na din akong tumanggi. Mabuti nalang at medyo madami padin ang natira kaya may ulam pa ako.

“Ben.. gusto mo ba?” bulong ko sa katabi ko ng nabalik ang atensyon ng lahat sa pagkain.

“I’m good, thank you. You are too kind, mabuti nalang at may natira pa sayo.” mariing bulong nito. Ngumiti nalang ako at nagsimulang kumain. Wala ata sa mood ang isang to.

Tama nga ako at masarap ang luto. Mukhang mapapagana akong kumain. Maswerte ako at may tagaluto ako ng pagkain.

Pagkatapos kumain ay tinikman ko naman ang cupcakes. Tama lang ang masa at tamis nito. Dahil sa pakikiusyoso ay muling humingi para tumikim ang iba kong katrabaho.

Ramdam ko ang pagvibrate ng phone ko kaya agad kong chineck ang mga mensahe.

Mayroong chat sa fb messenger mula kay Rico at mayroon din text naman mula kay Elisse.

“Enjoy your lunch! A bit busy today. I’ll check on you later when you get home. Take care. I love you.” I read a message from Rico and my heart skipped a beat with the last sentence.

I typed in my reply “Yup! Ang sarap ng pagkain! Ingat ka din po! I’ll wait for your call.” Kulang. Kulang ng I love you too diba?

Napangiti ako. Please be patient with me, baby.

Sunod ko namang binasa ang text ni Elisse.

“Bitch! I’m bored. Let’s go out tonight! How about a coffee date? You in? Syempre bakla ka!” Natawa ako. Paladesisyon itong balahurang babae na to.

Magpapaalam muna ako kay Rico dahil alam kong hindi yun sang ayon na lalabas ako. Isasama ko nalang si Matias.

“Hahaha. Titignan ko after work. Itetext kita.” Sagot ko sa text ni Elisse.

Mabilis itong nagreply

“Ay wow. Very busy kana niyan bhie! Samahan mo ako mamaya! Hihintayin kita! Alam ko ang oras ng out mo.” Napailing nalang ako sa kakulitan nito

Binuksan ko muli ang fb messenger ko para magmessage kay Rico. Wala akong pantext sa roaming number niya kaya gusto niyang ipostpaid ang numero ko pero tumanggi ako. Sa fb messenger ko nalang siya kinakausap at payag naman siya. Mabuti nalang din at malakas ang wifi dito sa kompanya.

“Lalabas pala ako after work. Nagaaya si Elisse dahil hindi kami natuloy kahapon. Isasama ko si kuya Matias.” I sent my chat for him to read it later.

Patapos na din ang lunch kaya bumalik na kami paakyat ng twenty-sixth floor ng matapos kumain at magligpit.

Kabanata 31

“Uhh daan muna ako ng cr saglit.” Paalam ko sa mga kasama ng makalabas kami ng elevator pagtungtong ng twenty-sixth floor. May hallway sa gilid lang ng elevator kung saan patungo sa restrooms ng floor.

“Owkie. Mamaya na ako ibababa ko muna ang gamit ko.” ani Jane.

Isa isa na din silang pumasok sa shared room. Ako lang ang paliko sa restroom sa tapat ng office namin. Ako lang ang tao ng makapasok ako. Agad akong nagtungo sa sink para magsipilyo. Pagkatapos ay inestima ko naman ang suot ko at ang mukha ko. Hindi naman ako ganoong oily dulot na din ng hormones kaya hindi na ako nagretouch. Naglagay nalang ako ng liptint para tumingkad ang labi ko.

Nang makuntento sa ayos ay lumabas na ako ng cr. May sampung minuto pa bago mag alauna kaya may oras pa ako. Saktong paglabas ko ng hallway ay siyang pagtunog ng elevator. Bumukas ang pinto at wala sa sarili akong napalingon sa gilid dahil sa konting ingay mula sa mga taong lulan ng elevator.

Hindi ko napigilan ang panlalaki ng mata ko ng mismong mga magulang ni Rico kasama ang tatlong tila miyembro ng board ang siyang lumabas sa elevator.

Agad kong nakuha ang atensyon ni Madame Montecarlo na ngayon ay nakasuot ng pulang Chanel dress na pinarisan niya ng pulang Louboutin heels at perlas na kwintas. Nakasukbit sa kanang braso niya ang pulang birkin bag niya habang ang kaliwang braso ay nakaangkla kay Sir Ramon na nakasuot naman ng black na three-piece suit. Tumatawa pa ito sa sinabi ng isang tila Director na kausap.

Kuryosong nakatitig sakin ang ina ni Rico na nawala saglit ang ngiti. Hindi ko alam kung nagulat ba siya na nandito ako o marahil iniisip niya kung sino ako at ano ang pakay ko sa building. Bago pa man lumingon sa gawi ko ang ama ni Rico ay mabilis nakong tumalikod at umambang lalakad ng mabilis papasok ng shared room.

Napapikit nalang ako ng madiin at napahinto ng may tumawag sa akin.

“Excuse me? Where are you going?” sita sakin ng isa pang tila director din katabi ni Madame Fely.

I know that what I did was rude. Pero dahil sa takot at kaba, ay hindi ko na magawang bumati pa at naglakad nalang kahit nakita na nila akong paliko sa shared room.

Unti unti akong humarap ng nakayuko upang magbigay galang. “M-magandang hapon po. P-pabalik na po s-sana ako sa shared room. Excuse me po.” Mabilis na pagpapaalam ko pero agad akong napigilan muli ng kasama nila.

“What’s your business there? Are you an employee? And can you please show your face? You are being rude!” Dinaan sa tawa ng isang babaeng director ang pagsita sa akin. Marahil ay nahihiya sa mga magulang ni Rico dahil sa inasal ko.

Oo nga pala. Nakalimutan ko ulit suotin ang ID ko dahil hinubad ko ito noong nagtoothbrush ako. Muli akong humarap at dali daling hinalughog ang bag ko para makuha ang ID.

“My goodness. I’m sorry, Mr. President. Baka naligaw lang. I’ll call the security.” Ani muli ng babae sa magulang ni Rico. Agad akong kinabahan na baka palabasin ako ng building.

“Ahh- hindi po huwag po. Pasensya na po kayo ma’am. Wala po akong masamang pakay. K-katunayan ay empleyado po ako uhh ito po ang ID-” naputol ako ng tinawag na ng isang kasama nilang lalaki ang security na galing lunch at pabalik na sa pwesto niya.

“There’s no need for that. She is one of our employees. Actually, she is working for Enrico as his executive secretary.” Ang mommy na ni Rico ang umawat sa lalaki. Nanlaki ang mata ko sa narinig. Hiyang hiya ako at halos ingudngod ko ang mukha ko sa sahig sa pagyuko ng tumama ang tingin ng mag-asawa sa akin.

“Oh.. I see madame. What about Ben? I think he is still with us right? Hindi na ba siya ang secretary ni engineer?” naguguluhang tanong ng babaeng nasa tabi ni Felicia Montecarlo.

“He still is, Amelia. Ben is still working as my son’s executive secretary.” lingon naman ng mommy ni Rico sa babaeng tila mas lalong naguluhan.

I heard Sir Ramon Montecarlo chuckled with what the female director just said. “Well, not that Ben is not efficient because he surely is, but my son seems in need of further assistance, so he hired another secretary.” He confirmed curtly as he raised his brow at me. He shrugged his shoulders. I’m in shock not only that they know me, they also know that I am working for their son. My jaw dropped on the floor and I didn’t know how to respond to that.

“Oh.. right. I see. I guess That’s good Mr. President.” Hindi ko alam kung matatawa ba o ano ang babae. Lahat sila ay nakatitig sa akin. Muli akong yumuko at humingi ng tawad.

“Pasensya na po kayo. Hindi ko po intensyon na maging bastos. H-hindi na po ito mauulit.”

“It’s alright, hija. You may go back to work. I’m sorry for the confusion and the trouble we caused you.” Ngumiti ng matamis ang ama ni Rico at hinawakan ang kamay ng asawang nakaangkla padin sa braso niya. Muling bumaling sakin si Madame Fely at mataman niya akong tinignan.

“N-naku hindi po. W-wala po iyon. P-pasensya na po s-sa nangyari. Mauna na po ako. G-good afternoon po.” muli kong yuko at mabilis na tumalikod para maglakad patungo sa shared room. Halos mabunutan ako ng tinik sa dibdib ng wala ng pumigil sakin at malaya akong nakapasok sa shared room.

Agad akong naupo sa upuan ko habang kinakalma ang puso ko. Ramdam ko ang titig ng mga kasama sa opisina ngunit masyado pa akong lutang sa nangyari.

Kilala ako ng parents ni Rico at alam nila na dito ako nagtatrabaho para sakanya. Sa reaksyon nila kanina ay mukhang ayos lang naman na nandito ako, pero dahil sa inasal ko kanina ay nangamba ako para sa internship ko. Ang pangit ng naging impression nila sakin at maging ng board of directors. Bago palang ako at hindi pa nila ako kilala lahat pero imbes na bumati at magbigay galang ay tila inisnob ko pa sila! Ano ba iyan, Rein! Nakakahiya!

“Ayos ka lang? Ang tagal mo sa cr.” ani Ben na kuryosong binabasa ang gulat at takot sa mukha ko.

Mabilis kong tinignan ang relo ko at nakitang may two minutes pa ako. Mabuti nalang at hindi ako nalate. Lumingon ako kay Ben na naghihintay ng sagot ko. Simple akong ngumiti.

“O-oo. P-pasensya na. Nagtoothbrush pa kasi ako at medyo nagayos din.” Nahihiyang sabi ko.

Dinistract ko ang sarili sa trabaho. Noong nagsnack break kami ng alas tres ko nalang nabasa ang reply ni Rico na halos kakasend lang.

“Alright, baby. What time will you be home?” ani Rico sa chat.

May kalayuan naman ako sa mga katrabaho na nagkakape sa may coffee console ng shared room. Agad akong nagtipa ng sagot.

“Hindi ko pa alam. Magmemessage ako sayo kapag pauwi na ako. Medyo matagal kami mag-uusap nun panigurado dahil medyo matagal kami hindi nagkita.” Sagot ko.

Mabilis niyang naseen ang chat ko at agad nagtype ng irereply niya. Hinihintay kong mawala ang typing bubble.

“Fine with me. I want you to have fun with your friend. No drinking, please.” I smiled when I read his reply. Hindi ko alam kay Elisse pero pwede naman akong tumanggi.

“Okay po.” I typed in my reply with a smiling emoji.

Magaalas singko na ng isa-isa na kaming nagaayos at naghahanda sa pag-uwi. Muling umingay ang floor namin sa mumunting usap sa bawat bay. Ang iba ay nagaayang magkape ulit habang ang iba ay may balak kumain agad pagkatapos ng shift. Sina Alvin naman ay narinig kong nagkaayaang magclub.

“Palabas na ako. Saan tayo magkikita?” Text ko kay Elisse.

“Great! Nagaayos na ako now para ready akong sugurin ka riyan sakaling di mo ako siputin!” Reply niya naman

“Starbucks nalang diyan sa baba ng building nyo. Tinatamad me ng long drive. Diyan tayo kita.” pahabol niya pang text na sinang ayunan ko nalang. Ang nakaraang plano kasi ay sa dating coffee shop na pinagtatrabahuhan ko malapit sa school at dahil nasa sentro kami, ay may kalayuan din ito kahit papaano.

Alas singko pasado ng nakababa ako at naghihintay sakanya sa labas ng starbucks. Sa di kalayuan ay nakatayo si Matias na nagbabantay. Agad pumarada sa harap ko ang pamilyar na SUV.

“Bakla! I miss you!” sigaw ni Elisse ng makababa ito ng puting SUV nila. Malapit lang ang condo niya dito. Naka black crop top lang siya at puting high-waist shorts.

Agad siyang lumapit at niyakap ako ng mahigpit. Sa likod niya ay nakita kong lumabas ang driver para kunin ang isang malaking paper bag sa likod.

Gumanti ako sa yakap niya at ngumiti. “Namiss din kita. Kamusta ang Paris?” Tanong ko.

“Meh. The usual. Madaming french.” sagot nito at humagalpak ng tawa sa kalokohan niya.

“Let’s get inside! Naku I have pasalubong! Here oh!” Kinuha nito ang paper bag sa driver niya at nagpasalamat. Dali dali akong hinila nito at giniya na pumasok sa loob ng starbucks.

“Big time kana because you are working sa MECS! Pakape ka ante!” Siko nito sakin ng pumila kami sa counter.

Napailing nalang ako at nangiti “Oo ba. Promise ko sa iyo diba. Libre kita ngayon.” Hindi ako sanay sa ganito pero may ipon naman ako at wala namang masama kung minsan kong ispoil ang sarili.

Elisse ordered a Venti Mocha Cookie Crumble Frappuccino and a Glazed Doughnut while I got myself a Strawberry Creme Frappuccino and a Blueberry Muffin.

Nang matawag kami para sa orders ay naghanap na kami ng pandalawang taong mauupuan malapit sa may glass window.

“Thank you for the treat! So ano na? Ano ang chika!” Nagmamadaling sabi nito pagkaupo palang namin.

Natawa ako. Namiss ko ang kakulitan ng babaeng to “Ikaw ba? Kamusta ka sa Paris?”

Nagsimula siyang magkwento sa kung anong lugar ang binisita at mga pagkaing binalikan niya. Pangatlong beses na niyang nag Paris at dahil tinatamad na daw siyang magisip ng itinerary at bansang pupuntahan ay nagbook nalang agad siya ng ticket para makaalis ng bansa at magbakasyon. Her parents are now in Germany at nasabi niyang uuwi din two months from now.

“That’s me. Ikaw ang dapat magkwento! Ano ang ganap mo sa MECS akla!” pagpupumilit sakin nito habang kumakagat sa kanyang Glazed Doughnut.

Nagsimula akong magkwento ng mga unang linggo ko bilang maintenance staff. Hanggang sa nakausap nga ako ng hiring manager para sa executive secretary na position. Hanggang sa pagresign ko nga para magfocus sa OJT. Nagusisa din siya kung kamusta ang work ko at kung paano makitungo ang mga katrabaho ko.

Dahil komportable sa best friend ay nabanggit ko ang pakikitungo ng mga katrabaho. May ilang mababait. Mayroon din namang minsan ay hindi maiwasang pag-usapan ka. Sa lahat ng kwento ko ay pilit kong nilalayo ang usapan kay Rico.

She sighed when she heard my experience “Well that’s common sa work environment lalo na if mayroong mga inggit. Let’s admit that you are still a student and you have a privilege to be hired in that role. Tapos ngayon ay magreresign ka dahil sa internship. It’s good that your bosses are considerate, but we cannot control the feelings of other people.” Mahabang sabi niya habang umiinom ng frappe. Tama naman siya, at hinanda ko na ang sarili ko sa ganito kaya dapat ay magadjust ako.

Mahigpit ang hawak ko sa iniinom na frappe ng manahimik si Elisse. Napatingin ako sakanya at nakita kong nakatitig siya sa kaliwang kamay ko, kung saan soot ko ang singsing na bigay ni Rico.

“Let me see your hand.” Nanliit na matang sabi nito nito. Sinubukan kong hawakan ng isang kamay ang inumin para maitago ang singsing ngunit huli na.

Nilahad niya sakin ang palad niya “Let me see, Rein.” Mataman nitong sabi.

Bumuntong hininga ako at nilahad ang kaliwang kamay ko. Agad niya iyong hinila at sinuri ang singsing. Pinihit niya pa sa magkabilang direksyon ang kamay ko para makita ang singsing sa repleksyon ng ilaw.

“Gosh this is Tiffany. Where did you get this?” Tanong niya.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Hinanda ko ang sarili ko na umamin sakanya pero ngayon, parang umurong ang dila ko.

“Rein, who gave this to you?” She called my attention.

Bumuntong hininga ako at piniling umamin. Best friend ko si Elisse at kagaya ni lola Flora, ay alam kong maiintindihan niya.

“Ang b-boyfriend ko-”

“Shocks! You are engaged? Kelan pa?” Padarag niyang nabitawan ang kamay ko. Napansin ko ang mga nagkakape na napalingon malapit sa gawi namin. Ang iba ay may suot pang lanyard ng MECS. Mga empleyado.

“Kailan pa to? At wala ka talagang balak ikwento sakin? Nakakainis ka! You are so secretive! It’s not like I wouldn’t understand or I will judge you and your decisions, but as your best friend I need to know!” Madramang sabi nito.

“I’m sorry. M-masyadong mabilis. Kelan lang binigay sakin ang singsing at.. plano ko na din namang.. sabihin sayo.” tinatantya ko ang mga sasabihin base sa reaction niya.

Muli siyang tumitig sa kamay kong may suot na singsing.

“At kelan naman yan aber? Pag kinasal na kayo? My gosh, Rein! This is.. shocking! Nag Paris lang ako engaged kana? Naunahan mo pa ako ha!” Nangingiting tukso niya.

Ngumiti nadin ako ng gumaan ang ere sa aming dalawa.

“Ipapakilala ko siya sayo.. pag-uwi niya.” Sabi ko. Nakataas ang kilay niya habang pinapangalahati ang inumin. Nag aantay ng idudugtong ko.

“Pag-uwi niya ng Pilipinas.”

“Oh my gosh!” Halos mahatak niya ako kakayugyog dahil sa kilig. Nakukuha namin ang atensyon ng mga ibang customers at batid kong lihim na nakikinig.

“Sabi ko na nga ba at nakabingwit ka ng affam! Iba ang ganda mo te!” Pigil ang tili niya ngunit may iba pading nagtitinginan samin dahil sa reaksyon niya.

“H-hindi. Pinoy siya. Nasa US lang siya.. para magtrabaho.” Paglilinaw ko.

“Oh okay. Taray! LDR naman pala kayo. Kelan naman ang uwi niya?”

“Two months siya doon para sa projects nila. Magtatayo sila ng bridge sa Florida, at tower naman sa New York.” sagot ko.

“Wait. He’s an engineer? Does he happened to be working in MECS? Is that why you insisted on working there?” Pagaakusa ni Elisse na di mapigil ang ngisi. Ang advance naman mag-isip. She’s right though, kaya hindi ako agad nakasagot lalo pa at nacoconscious ako sa mga empleyado namin na napalingon ng madinig ang pangalan ng kompanya.

“Hinaan mo ang boses mo Elisse. May mga tagaMECS na customer ngayon.” Bulong ko sakanya na nagpalingon sakanya sa gilid namin. Agad naman niyang nakuha ang sinabi ko.

“Sorry. But yes? Am I right? Of course I’m right!” sabi nito sa mas mahinang boses at yumuko pa para mas mapalapit sa akin.

“Ahh.. parang ano.. parang ganoon na nga. Inalok niya lang ako na subukan doon magtrabaho.” Pagdepensa ko sa tanong ni Elisse.

“I know right. Kaya pala. Kaya pala kahit maintenance staff pinatos mo bakla! May kapit siguro yan at tignan mo, sa CEO kapa talaga agad nagwork! Baka he’s a friend to the eldest of the Montecarlo’s. What’s his name ba?” Elisse asked out of curiosity.

It’s him, Elisse. My boss is my boyfriend. The CEO of MECS is my fiancé.

“Anong pangalan Rein?” Hindi ko alam kung paano sasagutin ang pag-uusisa ni Elisse ng hindi na naitago ng isang babaeng tagaMECS na nakaupo sa katabi naming mesa ang pagbaling niya sakin na may nanunuring tingin habang umiinom ng kape niya.

I want to be honest. I’m trying to work this out. I’m trying not to make it a secret anymore, at least not to Elisse.

“Adrian. Adrian ang pangalan niya.” Bulong ko. Pakiramdam ko ay kasalanan ang banggitin ang pangalan niya lalo at hindi pa ako komportable sa ibang makakarinig. Hindi siya madalas tawagin sa second name niya, at pakiwari ko ay hindi rin naman ito alam ni Elisse.

“Adrian. Hmm. Familar. What’s his last name?” Tanong niya pagkatapos isipin ang nabanggit kong pangalan.

“What’s his family name, Rein?” Ulit niya pero halos pabulong na ng mapansing nangangapa ako ng isasagot.

“Ano.. ahh.. A-Alonzo. Alonzo ang apilyido niya.” Bulong ko rin. Simple akong tumingin sa customers sa kabilang table at nahuli ko ang naguguluhan nilang titig sa isat isa. Marahil ay pinipilit na marinig ang pangalan ng nabanggit ni Elisse na boyfriend kong engineer ng MECS.

“Huh?” Nag-iisip na sabi nito sa sarili. Kuntento nako sa sinabi ko at sa naging desisyon ko. Sa ibang pagkakataon nalang siguro. Wala namang mali sa sinabi ko dahil pangalan naman talaga ni Rico iyon.

“Nevermind. It doesn’t ring a bell to me. Hindi ko kilala pero try ko tanungin si Amer if may idea siya sa mga engineers doon.” Pagsawalang bahala nito at inubos na ang doughnut.

“Ah hehe. Hindi na. Ipapakilala ko nga siya sayo.. pagbalik niya.” hilaw ang ngisi ko ng maalala ang tagpo kung saan nahuli kami ni Amer na magkasama sa Camayan. Paano kung sabihin niya kay Elisse? Ayoko naman na magmukhang sinungaling. Gusto kong sakin niya mismo marinig. Sadyang inunahan lang ako ng takot.

Ngumiti siya ng matamis at hinawakan ang dalawang kamay ko.

“I’m so happy for you bff! Truly! Naunahan mo pa ako oh! I can see that you are happy. And I want you to be happy. For once, maranasan mo ang ganito at hindi yung puro ka lang aral.” Naginit ang gilid ng mga mata ko sa sinabi niya.

Tama siya. Masaya nga ako ngayon. Dahil may iba na akong iniisip bukod sa pag-aaral at sa ampunan. Ngayon, mas gusto ko naman na sundin ang puso ko. Ang sarili ko naman ang unahin ko.

Maswerte ako at binigyan ako ng ganitong klase ng pag-ibig. Pag-ibig na akala ko maiimagine ko lang mula sa mga libro na nababasa ko lang online.

“Salamat. Salamat sa suporta. Oo. Masaya nga ako. Hindi ko nga din akalain.” Sinong mag aakalang magugustuhan ako ng isang lalakeng napakalayo ng agwat sa akin. At may plano pang pakasalan ako kalaunan.

Ilang oras pa ang tinagal namin sa coffee shop kaya ang tipid din ng naging pag-inom namin. Sunod niyang pinakita sakin ang laman ng dalang paper bag. May mga pabango, dress at sapatos siyang binili para sa akin.

Alam niyang tatanggi ako lalo pa at alam kong mahal ang mga ito. Alam niyang hindi ako maluho at hindi ko gusto na binibigyan niya ako ng mamahaling regalo.

“Hep! Before you argue with me, try them out first! I bought them all for you! It’s a gift!” Sabi nito at itinaas pa sa ere ang kanang palad para iharang sa mukha ko.

Magaganda ang binili niya pero medyo pasexy ang damit. Mabango din ang napili niyang pabango. Sabi niya ay kaparehas siya ng biniling pabango para sa sarili, same brand but different in scent.

Halos alas syete pasado na ng nakalabas kami ng starbucks. Nakaangkla ang kamay niya sa braso ko habang hawak ko naman ang paper bag na bigay niya.

“You know what, I missed you and bitin ang chikahan natin. I want to hear more about your relationship. Let’s do sleepover? Saturday bukas. Tara sa condo ka matulog tonight!” Pagaaya nito ng lingunin ako pagkababa na namin ng hagdan.

“Ahh- hindi ako pwede. Uuwi kasi ako ngayon eh.” Agad na pagtanggi ko. Naalala kong kasama ko nga pala si Matias at gusto ni Rico na nasa penthouse lang ako.

“Why? Isa pa yan. Hindi ko pa nakikita ang chaka mong dorm. Sakin na ikaw magsleep tonight para you can try these on!” Pagpupumilit nito at ngumuso pa. Natawa ako sa inasta niya. Hindi mo ako jowa na nadadaan mo sa pagpapacute bakla ka!

Oo nga pala. Hindi ko paba nabanggit sakanya? Kay Rico na ako nakatira hindi na sa nakuha kong dorm. Sabagay, alangan sabihin ko? Binahay ako agad ng boyfriend ko e hindi pa nga kami matagal. Ang dumi pa naman ng isip ng babaeng to.

Sasagot na sana ako ng madinig ko si Matias sa gilid ko.

“Good Evening, Ms. Silverio. Shall we go?” Tanong nito at pormal na nakatayo sa gilid.

Sabay namin siyang nilingon ni Elisse at nakita ko ang pagkalito ng huli.

“Who’s he? What’s he saying?” Nakakunot noong tanong nito.

“Ahh. Siya yung ano.. bodyguard ng ano.. boyfriend ko.” Nahihiyang sagot ko habang palipat lipat samin ni Matias ang tingin ng best friend ko.

Gumaan ang mukha niya sa narinig. “Oh the bodyguard! I see. Hello! I’m Elisse, Rein’s best friend.” Pagpapakilala nito at kinamayan pa si Matias. Ngumiti naman ang huli at pormal na tinanggap ang kamay ni Elisse.

“Matias ma’am. Good Evening.” Sagot nito.

“You’re familiar though. Very familiar. Have we met before?” Tinagilid ni Elisse ang ulo at muling tinitigan si Matias. Mukhang nakikilala niya! Si Matias ang head security ng pamilya nina Rico at sakanya siya mismo nagrereport, pero halos nakakasama din siya every time may event o aalis ang mga magulang ni Rico.

Baka doon niya nakilala dahil madalas din mainvite ang family ni Elisse sa mga function at events ng pamilya ni Rico.

“Hindi ako sigurado ma’am eh, pasensya na po.” Napakamot si Matias sa sintido niya bago bumaling sa akin. “Rein, kailangan na kita ihatid pauwi. Nagtatanong na si engineer-”

Pipigilan ko sana siya sa maaaring maibulalas niya pero nauna siyang putulin ni Elisse.

“What? No! Bakla magsleepover kana samin! Bukas kana umuwi! Pahihiramin kita ng damit!” Pagpupumilit nito at niyugyog pa ang braso ko.

Kita ko ang lito sa muka ni Matias at kung paanong palipat lipat din ang tingin niya saming magkaibigan, tila nagaantay ng sagot o kumpirmasyon sa nasabi.

“Ahh kuya Matias, kayna Elisse sana ako matutulog ngayong gabi. Malapit lang siya dito. Safe naman doon at pwede kami sunduin ng driver niya.” Pagsagot ko sa litong mukha ng butler.

“Magpapaalam ako kay engineer Rein. Pero pwede ko kayong ihatid kung sakali.” Sagot nito

“Okay lang po. Ako na ang magsasabi sakanya. Tatawag din naman po siya sa akin.”

“Sige. Pero magaabiso narin ako. Pasensya na. Bilin kasi ni engineer.” Tipid siyang ngumiti samin ni Elisse.

Nilingon ko ang kaibigan at ngiting ngiti ito sa tabi ko. Marahil ay dahil sa pagpayag kong matulog sa kanila. Gaya nga ng napagkasunduan ay si Matias na mismo ang naghatid sa amin. Naabisuhan na niya si Rico at nagchat na din ako. Nasa byahe na kami ng matanggap ko ang tawag niya.

“Good evening, baby.” Tipid na bati niya sa kabilang linya. Nilipat ko sa kaliwang tenga ang cellphone at simple kong tinutulak si Elisse dahil sumisiksik siya sakin at halos idikit na ang mukha para lang madinig ang tawag.

“Hi.. ahh.. hindi muna ako uuwi. Sa kaibigan ko ako matutulog ngayon. Kayna Elisse. On the way na kami sakanila. Malapit lang siya halos sa kompanya.” Pagpapaalam ko. Hindi ko alam kung ano ang reaksyon niya lalo pa at papunta na nga kami, ni hindi ko alam kung papayag ba siya.

“Yes, baby. I heard.” Sagot nito kasama ang buntong hininga. Ayaw mo ba? Uuwi nalang ba ako?

“Mga bukas ng umaga siguro ang uwi ko. Safe naman doon at may security din na nagbabantay. Magpapasundo nalang ako bukas.” Dagdag ko. Nilingon ko si Elisse na nanunuyang nakangiti habang pinapanood ako.

“No. Matias will stay with you. He will wait for you outside the building.” Agad na sagot nito. Hmm. Ang sungit.

“Hindi na. Para din makapagpahinga siya. Okay lang ako. Safe naman doon. Promise. Magpapasundo nalang ako kinabukasan.” Ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko sa pagpipigil ng tawa ng hindi na kinaya ni Elisse at sinundot sundot na ang tagiliran ko sa kilig.

I heard him sighed again. Maaga kang tatanda. Kung hindi laging nakakunot ang noo ay lagi namang nakabuntong hininga. Hay.

“Hmm. Alright. I should let you be free of what you wanted to do. I won’t cage you in that penthouse. I don’t want you having second thoughts about us just because I’m possessive and I’m needy. I just really want to make sure you are safe. Need I remind you, baby that your father is at large and in lengths of finding you.” Mahabang sermon nito. Nakagat ko ang labi ko sa pagpigil ng ngiti.

“Promise. Safe naman. At hindi naman na kami lalabas. Doon lang talaga matutulog at magkukwentuhan. Magpapasundo din ako bukas.” Pagpapanatag ko sakanya.

“Yes. No drinking please? I’m fine with that bonding. You deserve it. Can I still call you later? Or will you be too occupied with bonding with your best friend?” Hmm. Akala ko ba hindi dapat needy engineer?

Kunwari pa ako. Eh lagi naman ako nagaabang ng tawag niya pagkagising ko at bago matulog.

“O-oo. Oo naman. Ichachat kita kapag nakarating na kami.”

Mabilis na umalis si Matias pagkahatid samin at nagbilin na susunduin daw ako ng mga alas otso ng umaga kinabukasan.

Nakapajama na kami parehas at nakaupo sa kama ni Elisse. Umiinom siya ng wine habang ako naman ay gatas lang. Pinilit niya ako pero sinabi kong hindi talaga ako iinom ngayon. Tuloy lang ang pang-uusisa niya tungkol sa amin ni Rico.

“Is he rich? Baka isa siya sa magagaling na engineers nila Enrico kaya madaming projects even abroad. May budget ha for your personal bodyguard. Plus points siya sakin for you safety from your addict of a father. No offense.” Ngisi niya. Naiintindihan ko ang punto niya at sobra kong naaappreciate si Rico dahil doon. Silang dalawa ni Matias na pinapanatili ang kaligtasan ko.

“Oh my! Kaya pala sabi ay ihahatid ka pauwi. Aba’t grabe na yan bhie! Binahay kana ng oms! May pasingsing at accommodation!” Nagwawalang sabi nito at halos ipagwagwagan nako.

“Tell me that you guys didn’t have sex yet at masasabunutan kita! Imposible. Nagjugjug na kayo umamin ka!” Halos matapon na ang hawak niyang wine sa kagaslawan niya.

“AAAAAAAAAHHHH!!” Para kaming mambubulahaw sa tili niya ng tumango ako matapos niyang ulit ulitin ang tanong.

“How was it? Bakla that was your first! Ano nangyari ikwento mo!”

“Ano kaba Elisse! Ayoko ng idetalye ang mga ganyan!” Agad na tanggi ko.

“Che! Pulang pula ka sa kalandian mo! Magaling ba? Malaki? My god te! Diko kinaya! Ang pogi ng name. Inungol mo ba ang pangalan niya? Aaahh Adrian ganon?” Histerikal na sinabi niya habang umakto pa na umuungol at kagat labi kaya pabiro ko na siyang nasampal sa kabulgaran ng bibig.

Ilang minuto pa bago siya kumalma at makuntento sa mga sagot ko. Hindi ko ata makayang idetalye dahil nahihiya at pinamumulahan ako sa tuwing naiisip ko iyon. Lalo pa at ako ang naginitiate non. Impluwensya mo ito babae ka!

Napangalahati ni Elisse ang bote ng wine sa dami niyang tanong at agad din itong nakatulog sa antok pagkatapos. Nakahiga na kami at ang lampshade nalang sa side ko ng kama ang bukas. Nagchat ako kay Rico na libre na ako kaya mabilis siyang tumawag.

Nakaputing polo shirt lang siya at casual na naghahanda para sa trabaho. Agad niya akong sinalubong ng ngiti habang sinusuot ang mamahaling relo. Nakalapag sa kung saan ang phone niya.

“Hi baby. Are you about to sleep?” He asked when he noticed that I am laying on the bed and the room is dark.

“Hmm. Hindi pa naman. Pwede tayong mag-usap muna.. hanggang sa makaalis kana patungong site.” Sabi ko.

Kinamusta niya ang araw ko at ganoon din ako sakanya. Hindi mabura ang ngiti ng loko ng sinabi kong pinakilala ko na siya kay Elisse at na siya ang napagusapan namin kanina. Hindi ko na nga lang sinama sa kwento ang mga malalaswang tanong ni Elisse. Lalo na ang turo niya na i-BJ ko daw siya next time dahil gustong gusto daw ng lalaki iyon! Jusko!

Trenta minutos pa ang tinagal ng tawag bago niya kinailangang magpaalam para maginspect na sa site. Pinatay ko nadin ang natitirang ilaw at natulog na.

Magaalas otso pasado na ako nakababa ng condo kinabukasan dahil tulog pa din si Elisse at hindi na bumangon ng nagpaalam akong uuwi na.

Kabanata 32

Sabay na kami ni Elisse na pumunta ng school para magenroll ng sumunod na linggo. Napagusapan din sa groupchat ang balak na araw at oras para daw sama sama na. Dahil iba ang kurso ni Elisse ay sa ibang araw pa nakatalaga ang college niya pero sinabi niyang magsabay nalang daw kami para isang puntahan nalang.

Nauna nakong magpunta sa Dean’s office kanina para sa scholarship fund ko. Dahil sa mataas na GPA ay full-scholar ako at miscellaneous lang ang madalas na binabayaran ko. Sa admin ko naman nakukuha ang term allowance ko galing din sa scholarship. Ang mga magulang na ni Rico ang nagpasya na ang unibersidad na ang mamahala para narin convenient sa mga scholars nila ang kunin ang fund. Maaga akong nagpunta dahil medyo mahaba ang pinila ko sa dami ng scholars na kukuha din ng allowance nila.

“Where are you? I’m here na walking to the cafeteria.” Text ni Elisse.

“Eto na. Naglalakad na din ako papunta diyan. Magsasabay lang tayo.” Sagot ko sa text.

“Hey guys! Here! Kamusta? How’s your vacation?” Jocelyn immediately saw us nearing the school cafeteria and called us to their table.

Tipid lang akong ngumiti at hinayaan na si Elisse ang sumagot ng makaupo kami sa lamesa nina Jocelyn.

“How are you guys? Well, naku nothing’s new at eto nag Paris lang ako. Tinamad nako mag-isip kung saan ako pupunta eh. I’ll visit a different country this Christmas nalang.” Bored na sabi nito sa tabi ko.

Kanya kanya na silang kwento tungkol sa naging bakasyon. Sina Jocelyn ay nagpunta ng ibang bansa, habang ang iba ay nag Palawan naman daw o Cebu para magbeach. Sa kabilang lamesa naman nakaupo ang class president namin at ang ilan pang kaklase. Pinili na naming magkita kita nalang sa cafeteria dahil alauna pa naman ang enrollment para sa seniors ng college namin. Ang iba nga ay nanananghalian na.

“How about you, Rein? What did you do this semestral break?” Paguusisa ni Jocelyn habang umiinom ng kape niya galing Starbucks.

“Ahh. Wala naman. Trabaho lang. Sa sentro.” Tipid na sagot ko. Ang iba ay hilaw ang ngisi at halatang di interesado sa narinig. Wala naman kasi akong ibang pagkaka-abalahan o pamilyang uuwian kaya maigi pa na magtrabaho nalang para makaipon.

“I’m hungry. Rein let’s grab our lunch na bago tayo pumila.” Pagaaya ni Elisse.

“Ahh- order lang kami.” Paalam ko sa mga kaklase ng tumayo ako.

“Sure! We had our brunch na sa Starbucks eh. We’re good na.” Sagot naman ni Aya.

Nang matapos kumain ay isa isa na kaming lumabas ng cafeteria. Mahaba ang oras na ipinila namin para sa pag e-enroll. At babalik daw kami kinabukasan para naman sa requirements na ibibigay sa company na pago-OJThan namin. Sa susunod na linggo pa namin pormal na mamimeet ang internship adviser pero siya padin ang magaassist samin this week sa paglalakad ng requirements.

Mabuti nalang at maluwag sa akin si Ms. Kamile dahil nga nagaayos ako para sa OJT ko. May pasok dapat ako ngayong linggo dahil hindi pa napaprocess ng HR ang formal resignation ko pero pinayagan niya ako lumiban muna para pumunta ng school. Iyon nga lang, ay sinabi niyang ibabawas sa timesheet ko ang magiging bayad ko sa araw na wala ako. Mabuti na din iyon dahil iyon din naman ang sinasabi ko kay Rico. Kapag ganito, mas patas siyang tignan at hindi ako aani ng anumang intriga sa trabaho.

“Kung hindi ka busy, iapprove mo na ang resignation ko.” Sabi ko kay Rico, ng tumawag siya kinagabihan.

“Hmm. I am busy. Madaming ginagawa sa site. I also have a lot of meetings.” He said trying to dismiss my request. Abat!

“Hmm. Mayat maya ka nga chat ng chat. Iyan ba ang busy? Ang sabihin mo ayaw mo lang iapprove. Rico hindi na nga ako makakapagfocus diyan. Nagenroll nako at bukas, magpaprocess nako ng requirements.” Paulit ulit ko ng paliwanag. Ang kulit.

“So you are accusing me of not approving your resignation? How inconsiderate. Pagod na nga ako sa work, iisipan pa ako ng masama.” Kunwari ay nagdadramang sabi nito but I can sense that he is enjoying this conversation. Gusto niyang sinusuyo siya at ayan pigil pa ang ngiti niya!

“Kasi naman eh. Napagusapan na natin to diba?” Nauubos na ang pasensya ko. Pero naisip ko din na ako nalang ang humihingi ng pabor. Totoo naman na nakakapagod ang trabaho niya, kung paghihintayin niya pa ako, ay ewan ko na. Ayoko lang na employed padin ako as secretary niya at pasasahuran gayong di na nga ako makakapasok doon.

“What is it to me then, if I approve your resignation?” Curious, he asked.

Huh?

He chuckled when he saw my weirded reaction “What will I get in return, kung pipirmahan ko ang resignation mo?” He raised a brow cockily as if he is challenging me of what I am willing to do.

“Ahh- ano.. ano ba dapat?” May kapalit pa talaga?

“Hmm. A kiss will do. You owe me lots of passionate kisses when I get home. We will cuddle all night, and you won’t be leaving my sight.” I almost rolled his eyes at what he is suggesting. Ano ba yan.

“O-okay.. bahala ka.” Nakangusong sabi ko. Puro ka kalokohan. Paano nga kung hindi niya maapprove ang resignation ko, paano ako nito ngayon sa MECS?

He looked surprised that I immediately agreed and stared at him darkly. Mukha mo!

“Basta pirmahan mo ang resignation ko. Magsstart na ang OJT ko.” pagpapaalala ko.

He pursed his lips trying to hide a smile. “It’s a done deal, then? Alright, baby.” He said smiling from ear to ear as if he just won something.

“Guys saan kayo mago-OJT?” Tanong ni Aya. Bumalik kami ng SVU kinabukasan at giniya ang block namin ng admin sa isang bakanteng classroom sa third floor para mas maayos kaming maasikaso ng hinihintay na internship adviser.

At dahil nga karamihan sa mga kaklase ko ay anak mayaman, ang iba sakanila ay sa business ng pamilya nalang pinili na mag-OJT para hindi na mahirapan pa. Magpapapirma nalang sila ng partnership agreement at pwede na silang magsimula kahit nga sa isang linggo pa ang start ng academic year.

Ilan sakanila ay papasok sa rotomoulding company, car rental service, restaurants, law firm at mga real-estate. Ang mga scholars naman kagaya ko ay namili lang sa list ng partnered companies malapit sa SVU.

“Rein oh, nakapili kana ba?” Sabay abot ni France ng papel sakin na may mahabang list ng mga kompanyang pwede kang magOJT.

Tipid nalang akong ngumiti at ipinasa ang papel sa likod ko na scholar din. “O-okay na yung sakin.”

Lito akong tinignan ng class president namin “Huh? Nakapili kana? Wala ang name mo sa likod na papel.” Sinubukan niya pang lingunin ang likod namin na tila ba nababasa niya ang hawak na list ng kaklase.

Idinaan ko sa hilaw na tawa ang tanong niya “Ahh.. oo. Meron na akong napili.. pero wala kasi sa list.”

“Where are you going to take your internship, then?” Tanong na may halong pang-uuya ni Karen. Nadinig niya pala ang usapan namin at sila nina Jocelyn ay nakatingin na sa amin.

“Sa ano.. ano.. sinubukan ko kasi sa M-MECS.. nakausap ko na ang-”

“No way! You are going to have your internship in MECS? Are you sure? How did you even get in?” Nakuha ko ang buong atensyon ni Jocelyn sa sinabi.

Sabi na at ang laking eskandalo ng gagawin ko. Pero ang sabi ni Ms. Rebecca, ay nakakakuha din sila ng mga students sa SVU na maginternship sakanila. At isa pa, requirements nalang ang hinihintay ko para magsimula kaya wala akong nakikitang masama doon.

“Ah- oo e. Doon kasi ako nagtrabaho sakanila noong summer.. at nakausap ko na ang hiring manager tungkol doon. Pupunta ako sakanila kapag naibigay na ang contract.” Paliwanag ko.

“Really? What’s your job there? At nageemploy na ba sila ng students?” Kuryosong tanong ni Aya habang nakita ko si Jocelyn na mariing nakatitig sa akin.

“Secretary ako. Nagpart-time ako na executive secretary.” I timidly responded. Why do I suddenly get uncomfortable talking about my employment there?

“Wow. That’s cool. Ang galing naman! Paano ka nakapasok? Kanino ka nagsecretary Rein?” Napabaling ako sa kabilang gilid ng si France naman ang nagtanong.

“Ahm- sa ano.. sa C-CEO nila. Pero saglit lang naman! Para lang siyang apprenticeship. Kasi dalawa kaming executive secretary.” Depensa ko.

Hindi ako sigurado kung alam ba nila ang posisyon ni Rico sa kompanya pero maigi ng hindi ko sinabi ang pangalan ng boss ko. Tumango tango sakin si France habang natanaw kong nagbubulungan sina Jocelyn.

Oo nga pala, natatandaan kong may gusto din siya kay Rico. Kaya ganun nalang ang pagpapapansin niya dito ng magouting kami noon sa Camayan.

Isang saglit ay pumasok na ang internship adviser namin para tulungan kami at magbigay ng reminders sa mga kompanyang pago-OJThan namin.

“Good Morning section 4-1A. Are we complete?” Tanong ng pumasok na tila nasa late twenties na lalaki. Matangkad ito at nakasuot ng salamin. Tama lang din ang pangangatawan.

“Yes sir. I got their attendance earlier.” Sagot naman ni France para sa block namin.

“Alright. My name is Cedric Almendrala. I will be your internship adviser for this semester. We will formally know each other once our class starts next week. For now, focus lang tayo sa requirements.” Mahabang pagpapakilala nito.

Inilapag niya ang bag sa upuan at isa isa kaming binigyan ng partnership agreement para ipapirma sa mga kompanya na pagtatrabahuhan.

“This should be given to the company’s POC or OJT coordinator. If you will be having your internship on the partnered companies we have this year, no need to issue them a copy or have this signed and give it back to us. For those of you who will have your internship somewhere else, you need to carefully explain the agreement and ask the OJT coordinator to contact us for any questions. Am I clear?” Umikot siya sa buong klase at binigyan kami ng kopya ng agreement.

“Yes sir.” Sabay sabay naming sabi.

Ang sabi ni Ms. Rebecca ay narenew nila ang partnership nila sa SVU this year kaya hindi ko alam bakit tila gulat na gulat ang mga kaklase ng malaman na sa MECS ako magiinternship. Wala ba sila sa list? Bakit ba kasi hindi ko binasa kanina?

Nang matapos bigyan ang lahat ay naglakad na si Mr. Almendrala pabalik sa unahan.

“Alright. Do you have any questions?” Tanong nito ng harapin namin at umupo sa kanto ng desk niya.

Nang wala ng naging tanong ay pinaalis na din niya kami at sinabing magtungo na sa kompanyang napili namin para sa OJT para masimulan na ang process ngayong araw. Sinabihan niya din si France na gumawa ng fb chat group para sa section namin at iadd ang account niya para daw madali kaming kontakin at makakapagabiso siya ng schedule namin next week.

Dahil hindi ko kablock si Elisse ngayong semester at sa hotel nila siya mago-OJT ay hindi na kami nagsabay lumabas ng school. Nagpaalam ako sakanya at sinabi niyang may dinidiscuss pa ang internship adviser nila dahil kakadating lang daw halos nito.

Magtatanghali na ng nakarating ako sa sentro. Pinark nalang ni Matias ang SUV dahil sinabi kong hindi ako sigurado kung anong oras ako matatapos. Hindi ko alam kung madaming student ang magpapasa ngayon sakanila pero mabuti nang kumain na muna ako ng tanghalian bago pumasok ng kompanya.

Sa karenderya sa baba ng MECS nalang sana ako manananghalian kaso lang ay huwag na daw sabi ni Matias. Inaya ko na din siya na mananghalian na muna pero inawat ako nito dahil dadalhan daw ako ng pagkain ni chef Ross. Hinihintay niya nalang ang huli para hayaan na akong umakyat sa pantry at kumain.

“Pero paano po kayo?” Tanong ko kay Matias.

Ngumiti ito sakin at umiling “Huwag mo ako alalahanin Ms. Silverio. Diyan lang ako sa tabi kakain. Tatambay nalang ako sa parking mamaya kaya sabihan mo ako kapag tapos kana.”

“Pwede naman po kayo umuwi muna kuya para makapagpahinga din. Ligtas naman po ako dito dahil nasa MECS ako. Kung hinahanap ako ni papa, parang imposible na papasukin siya dito.” Sagot ko naman na agad niyang kinontra.

“Hindi na Rein. Utos din ni engineer na hintayin kita.” Sagot nito

Sabay na namin hinintay si chef Ross na sakay ng big bike ng dinala ang paper bag na may lamang lunch ko.

“Special delivery pa iyan, Ms. Silverio. Sana magustuhan mo.” Natatawang sabi nito.

Ngumiti ako at nahiya “Naku hindi na po kayo dapat nagabala chef. Pero maraming salamat po, panigurado masarap to.” Bawi ko sakanya

“Syempre ako paba.” Biro nito na nagpatawa sa amin.

Mabilis din siyang umalis dahil babalik pa daw siya ng mansyon ng mga magulang ni Rico. Nagpaalam ako sakanya at kay Matias na aakyat na.

Mabilis din akong kumain para makapagayos at bumaba na kayna Ms. Rebecca. Hindi pa siguro bumababa ang taga twenty-sixth dahil hindi ko sila nakita sa pantry.

Pagkababa ko ng second floor ay binulaga ako ng pila ng mga estudyante. May mga taga SVU, at mayroon din mula sa ibang paaralan na piniling dito magOJT.

Gusto ko sanang dumiretso nalang agad sa office ni Ms. Rebecca pero hindi naman ata makatao iyon. Ang sabi ko ayaw ko ng special treatment, kaya pumila din ako tulad ng ibang estudyante.

“Hi! Mago-OJT ka din?” A guy student asked.

I smiled and nodded “Oo eh. Saan department mo balak magOJT kung sakali?”

“I’m taking business administration. Pero kahit saan naman ako ilagay okay lang. Ikaw ba?” Nakangiting tanong nito sa akin. Tagaibang school siya. Dumayo pa talaga siya dito.

“Ahm.. same pero human resources ang major ko. Sa HR ko sana-”

“Nice! Okay. Sa HR nalang din ang request ko. Para may kasama ako.” Natuwang sabi nito at tinaas baba pa ang mga kilay.

“Okay. Hehe.” Naiilang na sagot ko. Mukha naman siyang mabait. May itsura din at mukhang mayaman.

“I’m Kenneth by the way. And you are?” Pagpapakilala niya

“Rein nalang. Nice to meet you.” Bati ko at tinanggap ang nakalahad na kamay niya.

“Likewise. Actually I am from La Salle, pero gusto ko dito. MECS is well-known kaya pinayagan ako ng parents ko na magdorm. I like to pursue architecture sana but my parents wanted me to pursue business so.” He seem comfortable dahil nagkukwento na agad siya ng buhay niya. Ayoko naman maging rude kaya nakikinig ako at nagbahagi din ng sariling kwento.

Maigi na siguro to at madali ako nakahanap ng magiging kaibigan. Para hindi ako ganoong mahirapan magadjust.

“Ah okay. Ako naman dito lang sa pinakamalaking university ng San Vicente. Scholar din kasi ako ng mga Montecarlo.. kaya dito ko din napili na maginternship.” Sagot ko

“Wow that’s nice. Sana parehas tayong makuha para magkasama tayo sa team.” Masiglang sabi nito na sinagot ko nalang ng pagtango at ngiti.

Mas aalas tres na ng tuluyang humupa ang mga estudyante. Hindi ko alam kung ano ang naging resulta, pero alam ko tumatanggap sila ng kahit anong course, basta walang behavioral issue at absenteeism, ay papayagan nilang maginternship sa MECS.

Ako ang kasalukuyang nasa dulo ng pila at kanina pa natawag si Kenneth. Kamusta kaya ang interview niya?

Speaking of the devil, lumabas din si Kenneth pagkaraan ng isang saglit. Ngiting ngiti ito at agad luminga para makita ako.

“Rein! I got accepted! Good luck! For sure magkasama tayo.” He said full of excitement.

“Congrats! Saan kana ngayon?” Nakangiting tanong ko at tumayo na.

“Hmm. I’ll check my condo here. I’ll go na muna, galingan mo ha.” He said as he bid his goodbye.

Nabawi ang atensyon ko ng tawagin ako ng isang attendant.

“Next! Oh ikaw nalang ba?” Tanong nito.

“Ahm. Opo hehe. Good afternoon po.” Bati ko at simpleng yumuko.

“Good afternoon. Pasok kana.” Giya niya sa akin at binukas ang pintuan ng opisina ni Ms. Rebecca.

“Hello Ms. Silverio. Just in time. Akala ko hindi ka pupunta today.” Agad akong sinalubong ng ngiti ng hiring manager. Sa tabi niya ay may isang babae din na nakacorporate attire at nagaayos ng mga resume ng mga estudyante.

“Good afternoon po Ms. Rebecca. Ako po kasi ang nasa dulo ng pila. Pero maaga po ako at mga alauna ata ay nandito na po ako.” Paliwanag ko.

“Here. Have a seat. Do you have your requirements ready?” Giniya ako nitong umupo sa tanggapan niya. Tumango ako at ngumiti sakanilang dalawa.

“By the way, I’d like to introduce you to our OJT coordinator, I have Aika here, Aika this is Rein Silverio. She is currently working with us as one of our executive secretaries.” Pagpapakilala niya sa amin.

Tila nahiwagan sa binaggit si Ms. Aika pero magiliw itong ngumiti sa akin. “Hello Rein. How are you?” Tanong nito.

“Okay lang naman po. Nice to meet you Ms. Aika.” Nakangiting sagot ko.

“Finollow up ko sa HR ang resignation mo Rein. Today daw mapipirmahan ni engineer.” Tawag sakin ni Ms. Rebecca.

“Thank you po. Ito po pala yung hinihingi nyong requirements. May binigay din pong partnership agreement ang adviser ko para po may copy kayo.” Sabi ko at abot ng mga papeles sa dala kong brown envelope.

“Alright. We already signed ours pero kunin ko na din ito as extra copy ni Aika. Before you is our student agreement. I’ll let Aika discuss the terms to you and feel free to ask her your questions, kay?” Sabi ni Ms. Rebecca

Lumabas saglit si Ms. Rebecca at nagpaalam sa amin dahil aattend siya ng business review by three thirty. Si Ms. Aika na ang pansamantalang umupo sa swivel chair niya.

She skimmed through the partnership agreement before she started discussing the terms of MECS for the student interns.

“It says here that you are to required to accomplished six hundred hours in five to six months time thus you should complete forty hours weekly within regular working hours. So that’s going to be from eight in the morning to five o’clock in the afternoon. That’s the recommended hours from your school. You have one hour for lunch and you are not permitted to work night shifts. That’s align with our student agreement naman depende nalang talaga sa internship hours na bubunuin.” Nakangiting sabi nito ng inangat ang tingin sa akin.

“With your course, we can actually assign you to our Human Resources department as one of the associates. Unless you wanted to try a different department?” She asked.

“Ahh hindi po Ms. Aika. Gusto ko po ang sa HR. Mas maganda po sana if mabibigyan ako ng chance na maassign doon.” Mabilis na sagot ko.

“Good. We can cater four interns at least in our HR team and may nakuha na akong isa before you, so ikaw na ang sa pangalawang slot.” Nakangiting sabi nito sa akin.

“I was advised not to do an interview anymore since nahire kana din naman sa amin to avoid redundancy of the process. I’ll give you time to review the student agreement before I ask you to sign it. Feel free to ask any questions.” Wala ng interview? Okay.

Inabot na niya sa akin ang student agreement at bumalik siya sa pagtitipa sa laptop. May tatlong pahina lang naman ito at tama nga siya dahil nakadepende sa conditions ng school ang oras at schedule na susundin lang ng kompanya para sakin.

Bawal malate, kung liliban sa trabaho para sa school meetings o klase ay dapat may abiso a day before pa. Ibibigay din daw namin ang araw at oras na magrereport kami sa school for updates at idededuct iyon sa eight working hours namin sa isang araw.

Sa ikatlong pahina nakasaad na qualified ako na maisyuhan ng atm para sa aking monthly allowance amounting to five thousand pesos. Five thousand? Seryoso ba ito?

Laglag ang panga ko ng humarap ako kay Ms. Aika at lito siyang bumaling sa reaction ko.

“Ahm.. Ms. Aika sabi po dito na.. may allowance daw po ako at at five thousand daw po?” Hindi ba parang sobra na iyon? May allowance nako sa scholarship ko kaya hindi ko alam if tama ba ito. Pag intern kaba may bayad?

“Ah yes. You are qualified to our internship program hence you will be credited monthly allowance.” Tipid na sabi nito at bumaling muli sa monitor.

Hmmm.

“Uhh- lahat po ba kaming intern may allowance?” Hindi ko na napigilang usisain. Andami namin at kung limang libo kada buwan para sa isang estudyante, hindi ba parang sobra iyon? Maliit na halaga yun sakanila pero para saan naman? Wala akong natatandaan na sinabihan kami ni Mr. Almendrala na makakareceive kami ng bayad.

Hilaw siyang ngumisi sa akin at nahuli ko ang likot ng kanyang tingin. Is something wrong?

“Not exactly. We have selected a few interns who will be qualified for compensation in exchange to their provided hours of service in the company, Ms. Silverio. Only for those who are truly qualified based on our assessment. Please take no offense but you see, yung ibang nagapply kasi for internship ay from well-off families or high-end school. Namimili lang kami ng totoong deserving.” Tipid itong ngumiti sa akin.

Sounds right. Justifiable but why do I feel like I am the only one who will be receiving this allowance?

“The offered compensation is also confidential. So sana you can keep it between us. You know, para iwas conflict na din. Do you have a problem with the amount to be credited? You can actually negotiate.. just in case.” Maingat na sabi niya. Hah! Negotiate ha for a student intern? At bakit bawal sabihin sa ibang estudyante?

That brute. He is behind this I’m sure.

“Ahh hindi po. Tama lang po Ms. Aika. Sobra sobra nga po iyon dahil may allowance din naman po akong nakukuha mula sa scholarship ko.” Nahihiya kong sabi.

“Alright. If you have no issues, you can sign the student agreement. I’ll have the green one and the photocopy will be yours. Ikaw na ang magbibigay sa school mo.” Ani Ms. Aika

“If you have questions or concerns in the future, you may direct it to me. I’ll be monitoring the rendered hours and performance of our interns. My office is actually just next door. Feel free to reach out.” She added while I am signing the copies of the student agreement.

Ng matapos ay sabay na kaming lumabas. Magbibreak lang daw siya saglit dahil ako naman ang huling student na nagapply.

Paglabas namin ng office ni Ms. Rebecca ay nagulat ako ng makita si Jocelyn na nakaupo sa waiting area.

“Oh. You are here for the internship too?” Masiglang bati ni Ms. Aika.

Nagkatinginan kami ni Jocelyn at nakita ko din ang gulat sakanya. Tila naiilang na nandito ako. Akala ko ba.. sa business nila siya mago-OJT?

Maingat itong sumagot. “Ahm.. yes. Yes ma’am. I’d like to try. Am I still allowed o apply?” She probed.

“Sure. You can go ahead, Ms. Silverio. Come, here is my office.” Humarap sakin si Ms. Aika bago niya giniya si Jocelyn na pumasok sa kaliwang pinto.

Simple akong nilingon ng huli bago pumasok sa opisina ng OJT coordinator. Dito siya magiinternship? Bakit?

Kabanata 33

“Happy monthsary, baby!” Jocelyn made a welcome surprise to Rico when he came back home after months of supervising the two of their major projects this year in the US. Everyone in the HR team celebrated the fruitfulness of their relationship and how it seems like he came back for her.

While I stand in the far corner, staring, I saw how Rico closed their distance as he immediately planted a quick kiss on Jocelyn’s lips. He looked so in love and mesmerized.

“Bagay na bagay po kayo engineer.” Puri ng HR manager namin na sinang ayunan naman ng iba pa nilang kasama.

Unti unting sumikip ang dibdib ko para sa nagbabadyang luha. The entire room cheered for them. They looked so good together, both who came from good and rich families.

“Rein, halika kuha ka ng cake!” Aya sakin ni Kenneth na may hawak na platito ng sliced chocolate cake.

Wala sa sarili akong umiling habang nakatitig padin sa dalawa. We broke up because he realized that his mom is right all along, that he should be with a woman with a good family name. And I didn’t say a word. I didn’t take it against him for falling out of love for me. I let him go because that is what’s right.

“Ahh.. cr lang ako saglit Ken.” Paalam ko sa katabi. Hindi ko na hinintay ang sagot niya dahil hindi ko na kayang makatagal sa pananatili sa iisang silid kasama sila. Hindi ko kaya.. na makita kang nahuhulog at tumitig ng ganoon sa iba.

Pagbukas ko ng pinto ay agad akong nabangga ng isang payat ay amoy araw na lalaki.

“Kung ginalingan mo lang sana ang pagpapaligaya sa lalaking iyan, eh di sana kayo padin at mayaman na tayo ngayon!” Sigaw sakin.. ni papa. Agad akong ginapangan ng takot. Paano siya nakapasok dito?

“Papa-”

Akmang tatakbo ako ng ibalya niya ako sa sumaradong pinto na agad nagpalikwas ng bangon sakin.. hingal na hingal.. at pawis na pawis. Panaginip lang pala.

Malakas akong napabuntong hininga at tumingin sa orasan sa bedside table. Alas dos palang ng umaga at mamaya pa ang pasok ko. Pinunasan ko ng palad ang butil butil na pawis sa noo ko at nagpasyang bumangon.

Nitong mga nakaraan ay nahihirapan nanaman akong matulog dahil sa masasamang panaginip. Halos puro senaryo patungkol kay Jocelyn, o di kaya’y sa mga magulang ni Rico, o kaya naman kay papa.

Malamig ang kwarto ni Rico pero dahil sa tindi ng panaginip, ay naaabutan ko ang sariling pinagpapawisan sa takot sa tuwing nagigising. Sa noo at sa likod.

Hinubad ko ang lahat ng suot na damit at tumapat sa shower head. Doon ay hinayaan kong mabasa ako ng may katamtamang init ng tubig, at kasabay ng pagdaloy nito ay ang paglaya ko sa malikot na kaisipan.

Magdadalawang linggo na ng magsimula kami magOJT. Walang problema sa schedule ko at nagrereport lang kami ng isang oras sa school tuwing alas syete ng umaga kada lunes, patapos ay babyahe na ako paMECS para makaabot ako sa shift ko ng alas nwebe. Hindi ako nakakaltasan sa oras gaya ng sabi ni Ms. Aika dahil hindi naman nakakasagasa ang pagrereport ko sa school sa oras na nakatalaga para sa trabaho ko.

Civil lang kami ni Jocelyn sa isat isa at masasabi kong magiliw kaming nakakahalubilo sa mga empleyado sa HR department, ganoon din ang mga estudyanteng nago-OJT kasama namin mula sa ibang unibersidad tuwing nagpapameeting si Ms. Aika.

I figured she doesn’t want to talk to me about why is she in MECS, or what’s her real motive in having her internship there. Wala din naman akong lakas ng loob na tanungin siya tungkol doon.

Minsan siyang natanong ni Kenneth kung bakit niya piniling magOJT sa isang engineering company, at hindi sa pag-aari nilang resort. Mabilis niya lang nalihis ang tanong at sinabing gusto niyang magexplore ng ibang industry.

I’m not buying that. Not when I can see her almost everyday sending chocolates or baked goods to Rico’s parents. She often request for an audience to his mom because she said she just wanted to take some time to greet and ask how are they doing. Unfortunately for her, Rico’s mother is occupied with business and often out of office due to personal and work commitments that’s why she never got an appointment with her.

Ng makuntento sa mabilis na pagligo ng katawan ay nagbihis ako at lumabas ng nakayapak sa malaking kwarto ni Rico. Agad akong tumungo sa kusina para kumuha ng gatas sa ref. Tulog na sina Matias at ang ibang katiwala. Ako nalang ang gising at hindi makatulog.

I wondered in his high-ceiling living room on my way to they kitchen, the lights are out so it’s dark but the city lights are still reflecting from his glass window.

Nakadalawang baso ako ng fresh milk bago ako nagpasyang bumalik ng masters bedroom. Doon ay muli akong nahiga sa malaking kama at hinayaang balutin ng lamig ng aircon ang balat ko.

Hindi kami masyadong nakapagusap kanina ni Rico dahil hinayaan ko na siyang magpahinga at pagod siya sa flight niya patungong Florida para naman sa ginagawa nilang tulay. Pero sabi niya sa susunod na linggo ay lilipad siya ulit pa New York para bumalik sa tower na ginagawa din nila.

He always ask about how my day went and if I am sleeping soundly at night. I couldn’t tell him my difficulty sleeping because I feel like I’m just having separation anxiety. Na ang OA pakinggan lalo pa at hindi pa naman kami ganoong matagal na magkasama, baka isipin niya lang na nagrireason out ako para lang makauwi siya.

I didn’t tell him that my classmate who seems fond of him is also taking her internship at MECS. It’s unnecessary. He said he loves me. Napaparanoid lang ako at dahil sa insecurity ko, ay kung ano ano ang napapanaginipan ko. I want to trust him, for our relationship to work, I need to trust him that he will only be into me, na hindi niya ako lolokohin o iiwanan katulad ng sa panaginip ko.

Sinubsob ko ang mukha sa unan na may t-shirt ni Rico at sininghot ang natitirang amoy ng kanyang pabango. Pag nagpalit ako ng kobre kama bukas ay lalagyan ko ito ng panibagong t-shirt at paliliguan ng pabango niya.

“Good morning ulan!” Masiglang bati sakin ni Kenneth pagkatapos kong magclock in at umupo sa station ko.

Napangiti ako. Kung tatagalugin ko daw ang pagbigkas sa pangalan ko, ay ulan daw iyon. Sinabihan ko na siya na hindi naman kailangan na ganoon at gusto kong pangalan ko ang itawag sa akin pero mapilit siya at gusto niya na siya lang ang tatawag sakin ng ulan sa mga kasamahan namin dahil unique daw ito. Minsan na tuloy kaming napansin ng isa sa HR associate at tinanong kung kami ba daw, na agad kong tinanggihan at sinabing may boyfriend na ako.

“Good morning, Ken. Aga natin ah.” Bati ko naman pabalik.

I won’t deny that I am noticing some of his advances at me probably because he is not ashamed of doing so, but because I am already in a relationship, I don’t seem to pay attention and often asked him to tone it down to avoid an intrigue. I just focus on my internship, at nasabi ko naman sakanya noong minsan niya akong tanungin na hindi ako single. Kaya malinaw na siguro sakanya na hindi ako magientertain pa ng iba.

He chuckled “Syempre bawal malate diba? Sabi ko naman sayo, paunahan tayo pumasok at dahil ako ang nauna ngayon ililibre mo ako ng lunch!” Nakangising sabi niya

“Hindi ko naman natatandaang pumayag ako sa pustahan na yan Kenneth. At isa pa… nagbabaon ako ng pagkain diba.. wala akong pera kaya hindi-”

“It’s okay kahit saan tayo kumain. At okay lang kahit hindi mo ako ilibre, edi, ako nalang manlilibre sayo mamaya, ano G?” He shifted his weight to see me and cocked his brows while persuading me. Akala ko ba nagpapalibre ka? Tapos ngayon ikaw na ang manlilibre?

“Huwag na ano kaba. Nakakahiya at.. nagbabaon nga ako diba, itanong mo nalang si Elaine baka gusto niya magpalibre sayo.” I immediately turned down the invitation and just focused on turning my laptop on while asking him to ask the other student who is having her internship in the HR department.

Umismid siya doon at ngumuso pa. Nagpapaawa. “Osige na nga. Pero nagaaya yung kakilala ko sa IT department na iinom daw this Friday ng gabi, gusto mo ba sumama? Iyon nalang ulan. Labas naman tayo! Bonding lang hindi ka ba nabobored sa bahay niyo?” Pamimilit nito

Agad akong umiling ng bumaling sa bigong reaksyon niya “Hindi rin ako umiinom Kenneth eh. Kayo nalang, enjoy kayo.” Sagot ko

He sighed “Okay lang kahit hindi ka uminom. Bonding lang. Malapit lang din sa MECS. Huwag ka mag alala dahil kung naiilang ka, may mga babae din tayong kasama, nag aya din sila ng mga babaeng students sa finance department para di ka mailang samin.” Ang kulit ng lalaking to.

“Pasensya na talaga Kenneth. Pero hindi ako pwede. Hindi ako umiinom at magagalit ang boyfriend ko.. kung lalabas ako, ng hindi siya kasama.” I just want him to stop. He must know now that I am not interested, that I will turn down every invitation of me going out with him. Naissue na ako noon sa twenty-sixth floor, ayoko nang mapag-usapan pa dito sa HR at makarating sa iba na may nakakalapit akong lalaking estudyante.

Good that he went silent after that. My day went on and when it’s lunch time, a security knocked on our office for my packed lunch.

I saw Kenneth’s dark gaze at the paper bag the security handed me. I saw Jocelyn too but she looks curious and wanting to ask who is sending me my lunch, I ignored them. Nakayuko akong lumapit sa mesa ko at kinuha ang pouch ko para sa toiletries. Lunch na namin at nauna ng lumabas ang mga associates at pumayag na din ang HR manager na lumabas kami.

“Tara na guys pantry na tayo.” Aya samin ni Elaine na nagpatayo sa aming apat.

Sabay sabay kaming lumabas patungong pantry pero humiwalay samin si Kenneth dahil sasabay daw siya sa mga lalaking kaibigan. Si Jocelyn naman ay sa labas daw maglalunch at babalik nalang kapag time na.

Tulad ko ay nagbabaon din si Elaine ng pagkain. TagaSVU din siya pero HRM ang course niya at dahil late siya ng isang linggo magsimula ay sa HR nalang siya nakakuha ng slot.

“Ang sweet naman ng boyfriend mo Rein at laging hinahatid ang pagkain mo.” Tukso sakin ni Elaine ng sabay naming binuksan ang dala naming tupperware. Para hindi umagaw ng masyadong atensyon ay sa ganito ko na talaga pinapalagay ang pagkain ko na wala namang kaso kay chef Ross. Para daw siyang nagpapabaon sa bata biro niya pa.

Ngumiti lang ako sa huli at nagsimula ng kumain. Ng matapos ay nagcr lang kami para magayos at bumalik na sa office. Ilang oras pa ang tinagal namin bago maguwian. Madalas ay sumasama kami sa team meetings, o di kaya ay may files na pinapaconsolidate sa amin. Minsan naman ay payroll ang inaaral namin.

Pagsapit ng gabi ay mabilis akong kumakain at naliligo dahil ivivideo call ako ni Rico para mangamusta.

“Good evening, baby.” His bedroom voice makes me miss him more. Inaantok pa ito at nakahiga padin sa kama, kaibahan noon mga nakaraan na nagaayos na ito o nagaalmusal na. Isang beses nalang din siya kung tumawag at tuwing gabi nalang dahil madalas siyang tulog pagdating ng apartment niya.

Naiintindihan ko iyon at sinabi kong hindi naman talaga kailangan na tawagan niya ako ng ilang beses araw-araw. Gusto ko din na may sapat siyang pahinga lalo at palipat lipat siya ng state para masupervise ang mga proyekto. Sabi niya ay minamadali niya daw para mabilis siyang makauwi na siyang tinanggihan ko. Sinabi kong maghihintay ako, kaya maghihintay ako sa pag-uwi niya at hindi niya kailangang madaliin ang trabaho.

“Good morning. Kamusta ka?” Nahihiyang bati ko.

“Hmm. Missing you so bad. We will not do this again.” He groaned that made me smile. Lagi niyang sinasabi iyan. Anong magagawa ko eh project nila iyan abroad. Isa pa, kapag successful yan ay magandang publicity iyon para sa credibility ng kompanya.

“I.. miss you too. Kumain kana at mag ayos para sa trabaho. Huwag mong kalimutan uminom ng vitamins ha.” Paulit ulit ko ding paalala. Sinipon siya noong isang araw dahil pabago bago ang klima tapos hindi siya iinom ng gamot o vitamins? Tong matandang to.

“Later. I want to speak with you more. How’s my baby?” He hugged his hotdog pillow while staring at the screen of his phone that flashes me.

“A-ayos lang naman. Sanay na ako sa mga meetings. Gusto ko ang ginagawa ko. Kamusta ba sa site?”

“Hmm. That’s good. Okay lang din. May pundasyon na pero matagal pa bago ito matatapos talaga. I sent you pictures last night, didn’t you see it?” He pouted his lips and I pursed mine to keep me from smiling. Nagpapacute ka naman engineer.

“Nakita ko nga.. mukhang matatagalan din.. ang balik mo.”

“No. Two months lang ako dito.” Agad niyang sabi

“Pero Rico, hindi biro ang projects niyo at sa magkabilang state pa. Baka mas kailanganin ka nila diyan ng mas matagal hindi ba?” Alam kong nangako siya na uuwi siya matapos ang dalawang buwan, pero sa nakikita ko eh mukhang malabo iyon.

Kung kailangan siya sa trabaho ay ayokong hadlangan siya sa mga ginagawa niya dahil lang iniisip niya na kailangan niyang umuwi para sa akin. Ayoko ng ganon. Miss ko siya pero ayokong maging makasarili.

“This is why I don’t want you checking on what’s happening here. We talked about this already. I will only stay here for two months then I’m going home. That’s my promise. Nothing will make me stay far away from you that long. You must know that by now.”  He said as his brows furrowed so early in the morning.

“Alam ko. Pero hindi naman natin kailangan sundin iyon kung tingin mo ay mas mapapabuti-”

“Are you saying that I should break my promise to you, then? Do you take my words lightly, baby?” Galit kana niyan? Kunot na ang noo mo buong araw?

I sighed heavily in defeat. How stubborn “I-ikaw ang bahala. Sinasabi ko lang naman ang tingin kong mas makakabuti sa trabaho mo. Ayoko lang na naoobliga kitang umuwi ng mas maaga dahil lang andito ako at nandiyan ka.” Ani ko sa nakabusangot na si Rico

“I miss you.. mag-ingat ka diyan at huwag mong pababayaan ang sarili mo para hindi ka magkasakit.” Dagdag ko

He let out a cold sigh “I miss you even more. I love you, baby. Please know that every promises I made, I’ll fulfill them. Nothing can make me break my promise. Not even you.” I stared at his crystal gaze as he give me access to see his soft side.

“Hi! How are you guys?” Tanong ni Elisse pagkadating ng cafeteria at agad na umupo sa tabi ko. Sakin daw siya sasabay at hindi na sa block niya

Nasa cafeteria kami ngayon na kumakain dahil may pabiglaang assembly para sa mga graudating students ng alauna ng hapon. Mabuti at pumayag si Ms. Aika dahil lahat ng tagaSVU ay pinull out niya sa mga departments para dito. Sabi niya ay kung hindi matatapos ng maaga at babyahe pa pabalik ay mas magandang lumiban nalang sa trabaho at bawiin nalang ang nawalang oras kinabukasan.

“Bakit ka kasi nagOJT diyan te? Kung sa resort ka ninyo, pwede mo madaya ang timesheet.” Natatawang bulong ni Karen kay Jocelyn.

Kumunot ang noo ni Jocelyn na nasa harap ko at bumuntong hininga. Marahil ay hindi siya komportable na narinig ko ang binulong ni Karen patungkol sa internship niya.

“Well like I said, I wanted to explore the operations of HR team in a different industry. Kabisado ko na ang sa amin, kaya nagtry ako sa iba para matuto ako.” She explained herself curtly. Sounds right. But..

“True ba yan o baka naman nagpapapansin ka lang-” she immediately cut what Cristine is about to say

“Shut up! Wala siya doon okay? Nasa US siya, wala na akong magagawa kasi nakuha na ako.” Hindi napigilang bulalas ni Jocelyn. I see now

Elisse shifted her weight and put down her phone when she heard Jocelyn. “What is it mamsh?” She curiously asked.

The latter looked at me “Kasama ko naman si Rein don so I guess that’s okay. I’m sorry, Rein, I’m just uncomfortable when I was asked sa office what’s the reason why I joined them. Totoo niyan, I wanted to see Enrico sana since we met him back in Camayan. Kaso lang nasa abroad daw para sa projects nila.” Bigong paliwanag nito.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Hindi naman ito alam ni Rico kaya hindi ako dapat na magalit. At hindi rin ako dapat magalit kay Jocelyn dahil sa may gusto siya.. kay Rico dahil hindi naman niya alam na kami. Bumuntong hininga nalang ako. I guess I have to blame myself for this jealousy.

“That brute huh? Eh playboy daw iyon-” singit ni Elisse na agad ding pinutol ni Jocelyn

“He’s changed. I don’t know but lately I’m not hearing rumors about him. He is just focusing on work I guess. Nakausap din ni mommy si tita Fely at tuwang tuwa daw siya sa cookies at muffins na pinadala ko. She’ll see me soon sabi niya.. pagkatapos ng events niya. We even got invited to his birthday!” Masayang salaysay nito na nagpakirot ng puso ko

Yes, I’m jealous because Jocelyn, even though spoiled and a brat, is indeed a nice girl and from a well-off family. Probably why Rico’s mom like her. She may be young and almost the same age as me, but Felicia Montecarlo doesn’t seem to mind as she even invited her to her son’s birthday.

While me, I have nothing to offer to the table. What would she feel when Rico tell them that he is in a relationship with me, engaged even, instead of being with a girl they like for him.

“Right. My parents are also invited too kasi gusto ni Madame Fely na sa hotel namin icelebrate ulit ang birthday naman noon. Biglaan daw na plano e kaya din sila uuwi from Germany.” Elisse shared to us.

Biglaan? Eh akala ko ba planado na dito siya magbibirthday kaya nga uuwi siya matapos ang dalawang buwan. Narinig kong muling nagsalita ang katabi ko

“Hmm. Maybe you can ask some updates on his whereabouts, engineer ang jowa ni Rein at sa MECS nagtatrabaho tas nasa US din siya, baka kasama sila ni Enrico sa project. Hindi ba Rein?” Walanghiyang Elisse to at talagang sinabi pa sa mga kaklase ko! Ano ba yan bakla!

I saw how Jocelyn’s thin brows meet its thicker end “Really? Sino Rein?” Hindi makapaniwalang tanong nito

Masama ang titig ko sa matalik na kaibigan bago ako hilaw na ngumisi sa mga kaklase “Ahh- si Elisse talaga. Ahm engineer siya doon pero hindi.. hindi ko alam if nakakasama niya si Rico.. iyong Enrico. Ang alam ko lang.. may project din siya sa US.” Maingat na sabi ko. Ang daldal ni Elisse!

“Hmmm. Bago lang ba? Baka junior pa, pero siguro nga kasama nila doon. Itanong mo sa jowa mo Rein if may nakikita silang kasama ni Enrico. Mga model, or kahit sino!” Singit naman ni Aya

I saw hope in Jocelyn’s eyes, agreeing to what her friend has suggested.

“Oo nga Rein. Pasensya kana ha, pero para hindi sayang ang pagOJT ko doon baka naman pwede mo itanong sa boyfriend mo if may nakakausap ba, or nakakasama lumabas si Rico. He is infamous with models both locally and internationally because of his sex appeal, baka lang.. alam mo na. May nakikita silang dinedate niya doon?” Pakisuyo nito

Now that she mentioned it, my mind went blank for a second. Paano nga kung may nakakasalamuha siyang modelo sa New York? Wala siyang nababanggit, pero paano kung nakakadaupang palad nila, o di kaya ay ayain sila mismo lumabas.

Lalo lang tumindi ang selos na naramdaman ko na hindi ko namalayang sumisilay na pala sa reaction ko

“You look angry. Is it too much to ask? Sorry na if feeling mo hindi kita pinapansin sa office. Nahihiya kasi ako pag nanunukso iyong si Ken. Akala ko nga may something kayo.. iyon pala may boyfriend ka.” Jocelyn noted

Agad kong inayos ang reaksyon ko ng nahuli ko ang kuryosong titig sakin ni Elisse. Probably with what Jocelyn has shared. Alam niyang engage na ako at ito naman kasing si Kenneth!

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa pakiusap niya. Bakit ko naman kasi siya babalitaan kung ano ang nangyayare sa fiancé ko eh ako nga mismo napaparanoid din kung totoo bang may kinikita siyang iba o ano! Ang lalakeng iyon!

Para hindi magduda si Elisse lalo pa sa katauhan ng sinabi kong boyfriend ko ay umoo nalang ako “S-sige. Ta-itatanong ko sa boyfriend ko.. kung nakakasalubong niya iyon sa site.” Tipid na sinabi ko na nagpalapad ng ngiti ni Jocelyn

“Really? Thank you! Naku! Sana may masagap siya. I’ll attend his birthday kasi next month at nagpapagawa na ako ng dress ngayon.” Masayang sabi naman ng huli

I sighed. Oo nga pala. Malapit na ang birthday niya at wala pa akong nabibiling regalo. Halos lahat naman na ay mayroon siya kaya hindi ko alam kung ano ang bibilhin ko. Ilang linggo pa ang lumipas at wala padin akong maisip. Hindi ko naman magawang itanong kay Rico kung ano ang gusto niya dahil baka makahalata iyon, na may balak akong bumili ng kung ano.

“Ken..” mahinang tawag ko sa katabi ko na agad bumaling sakin ng ngiting ngiti

“Yes ulan? Miss mo ba ako?” Tukso nito

“Sira. May itatanong lang sana ako.”

“Okay. Ano iyon?” Sumeryosong sabi nito

“Ahm.. ano ba sa tingin mo.. ang magandang iregalo kapag.. lalaki ang tatanggap?” Nahihiyang tanong ko

“Hmm. Ikaw naman. Ayaw mong pumayag na lumabas kasama ako. Iyon pala bibigyan mo lang ako ng regalo? Matagal pa ang birthday ko ulan.” Assuming na sabi nito. Napailing nalang ako at muling nangulit

“Ano kaba hindi.. nagkakamali ka.” Nakita ko siyang umismid sa sagot ko

“Gusto ko lang sana mahingi ang opinyon mo… kung halimbawa lalaki ang pagbibigyan.. ikaw kunwari.. ano sa tingin mo ang gusto mong regalo?”

“Para ba iyan.. sa boyfriend mo?” Nananantya niyang tanong pabalik

“O-oo sana.. kaya gusto ko lang humingi ng opinyon sa lalaki.. kung ano ang karaniwang gusto niyo matanggap.” Nakatungong sabi ko. Wala na akong mapagtanungan. Si kuya Matias naman wala akong tiwala dahil baka sabihin non kay Rico.

Si Elisse naman, puro kahalayan lang ang sinabi sa akin.

“Sabi ko naman sayo, i-blowjob mo bakla! Birthday sex! Siguradong titirik ang mata niyan at hinding hindi ka makakalimutan! Ganon ang ginagawa ko kay Amer!” Natatawang sabi nito noong magvideocall kami at nagsend pa ng malaswang video na nakuha niya sa pornsite.

Kuha ito ng isang babaeng hubad na taas babang sinusubo ang ari ng nakahubad ding lalake sa video. Halos mamangha ako ng umabot ang ilong niya sa puson ng lalaki. Nakaya niyang isubo iyon ng buo at agad na pinunasan ang luha sa pisngi. Hindi ba siya nabubulunan?

Agad akong natakot. Base sa video at sa pagkakatanda ko, hindi nagkakalayo ang haba ang ari ng lalaki sa video sa kay Rico, mataba lang ang sakanya at napapalibutan ng ugat.  Ang kulay nito ay kapares ng balat niya, kaibahan sa nasa video na payat, makinis, mamula mula at.. hindi pa natutuli.

Pulang pula ang mukha ko ng tawagin ako ni Kenneth mula sa makamundong pag-iisip. Masyadong kinocorrupt ni Elisse ang iniisip ako at ang masama.. ay tila binibigyan ko din iyon ng pansin. Huwag mo sabihing gusto mo iyon gawin Rein? Ano ba!

“Rein?” Si Kenneth

“S-sorry. Ano iyon?” Nauutal na sabi ko

He chuckled. “Masyado kang nakatitig sakin. Namumula kapa. Baka naman ako talaga ang bibigyan mo ha?”

“H-hindi… pasensya na. May naisip l-lang. Ano ulit iyon?”

“Hmm. Sabi ko, depende padin iyon sa magbibigay. Kami namang mga lalaki okay lang ng kahit ano. Basta galing sa babaeng gusto namin, okay lang.” Nakangiting sabi nito

“Kunware. Bibigyan niyo kami ng jacket kasi gusto niyo na nakikita kaming suot iyon. O bibilhan niyo kami ng pabango, kasi gusto niyo ang amoy na iyon sa tuwing yayakap kayo samin. Mga ganoon ba..” mahabang salaysay nito

Kahit papaano ay nakakuha ako ng ideya sa ibig sabihin ni Kenneth pero hindi padin ako makapili. Kung bibili ako, dapat mamahalin. Pinasadahan ko ng tingin ang palasinsingan at braso ko. Mamahalin din ang mga alahas na bigay sakin ni Rico. Hindi man kasing mahal, pero gusto kong pag gastusan ang ireregalo ko.

“Ganito nalang. Kung wala kang maisip pwede naman kitang samahan diyan sa mall mamaya na mamili. Tapos kain na din tayo. Kapalit na din iyon kasi tinulungan kita. Ano okay ba?” Suhestyon nito at tinaas baba pa ang magkabilang kilay

Pumayag na ako dahil mas maganda nga siguro kung mismong lalaki ang kasama ko pumili. Wala akong mapapala kay Elisse at kung si Matias naman, ay mas matanda kay Rico kaya hindi ko alam kung ang gusto niya ay gusto din ng isa.

Dahil hindi ko to pwedeng sabihin kay Rico, ay nagpalusot nalang ako kay Matias ng mag-uwian kami. Sinabi kong may importanteng lakad ako kasama ang mga tagaMECS at nakasasakyan din kaya hindi na ako kailangang ihatid.

Agad na umapila si Matias at sinabing susunod nalang siya pero tinanggihan ko padin. Ayokong may maisip siya na hindi maganda dahil lalaki ang kasama ko. Sumama lang naman ako kay Kenneth dahil sabi niya ay tutulungan niya ako mamili. Buti nalang at may ipon ako at kakakuha ko lang ng kabuuan ng allowance ko.

Hindi ko alam kung paano ko napapayag si Matias pero ng tinakot ko siyang magsasabi kay Rico na pinagbabawalan niya ako ay hindi na siya nagsalita. Nagsabi naman ako na kakausapin ko si Rico tungkol dito.

“Hintayin mo ako Rein. Kukunin ko lang ang sasakyan ko.” Sabi ni Kenneth ng makalabas kami ng MECS at nasa parking area na. I wonder if Matias is still here

I saw a man nearing me and with an all black jeans and hoodie jacket. Lumapit siya sa security sa di kalayuan ko na tila ba may tinatanong. Hindi ko alam kung bakit ako kinabahan sa ayos ng lalaki.

Akmang lilingon ako sa kung saan dumirestso si Kenneth ng may biglang humablot sa akin.

Sa sobrang bilis ng pangyayari ay naramdaman ko nalang na nabalya ako sa pader sa dulong paliko ng parking kung saan may mga motor. Hinarap ko ang lalaki at nakita kong nakablack din na jacket ito iyon nga lang ay sira ang sakanya. Hindi siya ang nakita ko kanina. Payat ito.

“Ang hirap mong lapitan kala mo ba? Bantay sarado ka ng matanda mo!” Nanlilisik ang mata ni papa at sumigaw sa mukha ko

“Akina bag mo! Akin na!” Mahinang sumigaw to at tinutukan ako ng patalim sa tagiliran

“Pa! Paano mo naga-”

“Manahimik ka! Sabi ko kailangan ko ng tulong mo pero ikaw pa ang nagmamalaki!” Sita nito habang tinaktak ang bag ko at kinuha ang wallet ko. Buti nalang may secret compartment ang wallet ko at hindi niya nakuha ang ATM ko. Pero ang cash na allowance ko, kinuha niya.“

“Putangina ka!” Diin niya sa kutsilyong hawak sa tagiliran ko. Napapikit ako sa takot

“Anong gagawin ko sa limang libo? Tangina isang milyon! Isang milyon kailangan ko Rein! Babalikan kitang tangina ka at wag kang magsusumbong kung ayaw mong itumba nila tayo pareho!  Naiintindihan mo?” Pinipiga niya ang pisngi ko habang binulsa ang perang nakuha sakin. Naiiyak akong tumango

“Galingan mo kasi ang pagpapakantot sa syota mong matanda para malaki ang ibayad sayo! Mukha pa naman iyon mayaman at SUV ang sasakyan!” Dagdag niya at tinulak ako kaya walang lakas akong napaupo sa sahig

Nakarinig ako ng busina kaya agad siyang kumaripas ng takbo. Si Kenneth siguro iyon! Nanginginig akong kinuha ang mga nalaglag na gamit at ang wallet ko na tinapon ni papa sa gilid. Marahil ay si Kenneth iyong bumusina at hinahanap ako

Sa takot ko ay gusto kong magsumbong sa security ngunit nakasalubong ko ang lalakeng kumausap doon kanina. May tinuro sakanya ang security at nagkunwari itong naglakad patungo sa sinabing direksyon malapit sa akin. Narinig ko ang bulong niya

“Minamanmanan ka namin. Kung ako sayo, huwag kang magsusumbong” mahinang sabi nito ng lumakad sa likod ko. Sumigaw pa siya at nagpasalamat sa security.

Nanginginig ako sa takot at diko namalayan na umiiyak padin ako. Natangay pa ang pera ko.

“Rein! Fuck Rein ayos ka lang? Ano nangyari? Hinahanap kita!” Nag-aalalang salubong sakin ni Kenneth at hinawakan ako sa magkabilang balikat

Di mawala ang panginginig sa boses ko “Kenneth sorry.. b-bukas.. bukas nalang p-pala. U-uuwi na ako.. bukas nalang tayo a-alis..” sabi ko at natatarantang hinalughog ang bag para sa cellphone

“Okay. Pero ayos ka lang ba? Anong nangyari? Nag-aalala ako.” Dinungaw niya ang mukha ko

“O-oo. Oo a-ayos lang. B-bukas nalang ako samahan.. mo” hindi ko na matuwid ang sinasabi ko

“Okay.. ihahatid nalang kita sainyo.”

Gusto kong tumanggi at magpasundo nalang kay Matias. Pero ayaw ko na din maghintay sakanya sa takot na balikan ako ni papa.

Lulan ako ng sasakyan ni Kenneth at hinatid niya ako sa tower ng penthouse ni Rico. Sa sasakyan ko na binuhos ang lahat ng luha ko at hindi na malaman ni Kenneth kung ano ang gagawin sa pagalu sakin

Napakasama mong talaga papa. Para idawit mo ako sa kaso mo sa sindikato. Sabi niya ay babalikan niya ako ulit. At isang milyon ang kailangan niya. Ano ba ang kaso niya at bakit siya nagkautang ng ganoon kalaki? Saan naman ako kukuha ng ganoon at bakit kailangang damay ako?

Gusto kong magsabi pero mas natakot ako sa mangyayari kapag may ibang nakaalam. May kasamahan si papa. At minamanmanan daw ako. Pero may mga tao din si Rico diba? At hindi ko alam kung ano ang gagawin nila kung magsusumbong nga ako. Muli akong napaiyak at tangang tanga sa sarili dahil hindi ko alam ang gagawin ko. Ayokong may mapahamak. Pero ayoko din maipit sa sitwasyon na to dahil wala akong kinalaman dito!

Natatakot ako. Rico.. kailan kaba uuwi?

Kabanata 34

“Woah. You.. live here?” Tanong ni Kenneth ng makapasok siya ng tower at ibaba niya ako sa parking ng kinatitirikan ng penthouse ni Rico.

Marahil ay nagtataka siya na kung paanong ang scholar na tulad ko ay kayang umupa sa building na to na tinutuluyan ng mga may kayang pamilya sa San Vicente.

Tuliro padin ako pero kumalma na ako sa pag iyak. Hindi alam ni Matias na uuwi ako at hindi ko alam kung nasa taas ba siya. Dahil sa takot ay agad akong napalingon sa paligid. Walang katao tao bukod sa security na nakastation malapit sa elevator. Hindi ako mapakali at dagdag pa na masakit ang katawan ko na nagpalala ng takot ko na para bang may hihila ulit sakin sa malayo.

“Are you okay? Can you tell me what happened?” Nabaling ako kay Kenneth at bahagyang napakibot ng hawakan niya ako sa braso.

He sighed and he looked at me with worried eyes. “It’s me. You’re safe, Ulan. Sasamahan na kita umakyat.”

Hihilahin na sana niya ako paelevator pero agad akong nagpapigil.

“H-hindi na.. salamat Kenneth… okay na ako d-dito… kaya ko na.. u-umakyat.” Awat ko sakanya na hilahin ako

“Are you sure? Pwede kita samahan hanggang sa unit mo Rein. Halika.” Pilit niya at muli sana akong hahawakan sa braso ng takot akong umatras. Hindi ko ata kaya na mahawakan ngayon ng kahit sino.

“H-hindi na talaga Ken.. salamat pero kaya ko na.. isa pa ayaw ko na din.. makaabala. Para maaga kana din makauwi.” Muli kong pagtanggi

Muli siyang bumuntong hininga “Alright. I’ll see you tomorrow then?” He asked.

“O-oo. P-papasok naman ako bukas. Pasensya kana. Sa susunod nalang siguro tayo mamili. Salamat ulit sa paghatid. Ingat ka pauwi.”

“Walang anuman Ulan. Ingat ka. Sa susunod ka nalang bumawi sakin.” Ngiti niya at pinatunog na ang susi ng sasakyan.

Hindi ko na siya hinintay at nagpaalam nako na aakyat na bago pa siya makasakay ng sasakyan. Hindi ko ata maaatim na maiwan magisa doon at maghihintay na umalis siya.

Pagtunog ng elevator ay dumiretso nako sa malawak na sala ng penthouse ni Rico. Alerto si Matias dahil agad ko siyang nakita na humahangos na tumakbo para sana tignan kung sino ang nagbukas ng pinto.

“Rein? Anong nangyari? Akala ko may lakad ka?” Nalilitong tanong nito.

Gusto ko sanang maiyak ulit at magsumbong pero pinili kong kontrolin ang emosyon ko. Simple lang akong ngumiti at umiling sakanya. Wala akong pagsasabihan. Ayokong may iba pang madamay. Kahit kay Elisse.. hindi ko din ito sasabihin.

“H-hindi po kami natuloy. Sa.. s-susunod nalang daw po kami aalis. K-kaya umuwi.. na po ako.”

“May nangyari ba? Sana ay nagsabi ka para nasundo kita agad.” Bahagya siyang humakbang palapit para silipin kung ayos ba ako

“W-wala naman po kuya. Sa.. kwarto lang po ako.. m-magpapahinga.” Paalam ko at iniwas ang tingin.. sa takot na mahalata niya ang namumugtong mata ko

“Sige. Magpahinga kana muna. Asa may kusina lang ako. Dadating na si chef Ross maya maya kaya magsabi ka lang kung may kailangan ka ha..”

“Sige po. T-thank you.. kuya” agad akong tumalikod at mabilis na lumakad patungo sa kwarto ni Rico.

Pagkalock ko ng pinto ay mabagal akong naglakad hanggang sa makaupo ako sa kama. Hindi ko napigilan ang muling umiyak at mahinang humikbi

Kasalanan ko ito. Kung sana ay hindi ko pinilit si Matias na umuwi.. sana ay may kasama ako. Hindi sana ako mahahanap ni papa. Sana ay hindi ko mararanasan ang pangyayaring iyon.

Inangat ko ang mga paa ko sa kama at niyakap ang mga binti ko. Sinubsob ko ang mukha ko sa tuhod ko at hinayaan ang sariling umiyak sa takot. Ayoko ng makita si papa.

Tanggap ko na.. na hindi na niya ako tinuturing na pamilya. At na hindi niya ako kailanman hinanap. Kaya ayoko nadin siya makita pa. Lalo na kung may masamang balak siya na maaaring magpahamak din ng malapit sakin.

Sabi ay minamanmanan daw ako. At na babalikan niya ako. Hindi ko alam kung makakaya ko pa lumabas ng penthouse. Maging ang MECS ay hindi na din ligtas para sa akin.

Dahil intern lang si Kenneth ay sa parking space na open lang sa publiko siya nagpapark ng sasakyan. Iyon marahil ang dahilan bakit may nakakapasok na hindi naman kakilala.

Nanginginig ang kalamnan ko sa takot. Paano nalang kung hindi dumating si Kenneth? Paano nalang kung hindi siya bumusina? Edi.. natuluyan na ako? Paano kung.. tinotoo ni papa ang pagsaksak sa akin? O paano kung…kinuha niya ako at sinama mismo sa sindikato na sinasabi niya?

Huminga ako at ininda ang sakit ng likod. Nakatulugan ko na ang pag iyak at nagising nalang ako sa marahang pagkatok.

“Ms. Silverio, si chef Ross ito. Nakahanda na ang hapunan. Gusto mo na bang kumain?”

Tumingin ako sa orasan sa bedside table at nakita kong mag aalas syete na. Hindi ko ramdam ang gutom at wala akong gana pero kung hindi ako kakain.. magdududa sila at baka masabi pa kay Rico. The last thing I want to happen is Rico coming home and abandoning his job just because he was worried for me. I don’t want to be selfish. Hindi ko ipapaalam ito sakanya.

Napadaing ako sa sakit ng katawan ng bumangon at naglakad para buksan ang pinto.

Dumiretso ako ng kusina na bahagyang nakayuko. Ramdam ko ang mariing titig ni chef Ross na nakasunod sa akin.

“Nagluto ako ng steak. May spaghetti bolognese din at kung gusto mo magkanin, mayroon akong nilutong bicol express. Ano ang gusto mo?” Maingat na tanong sakin ni chef Ross.

Lumabas ng maid’s quarters si Matias at sakin agad tumama ang tingin niya. Salubong agad ang kilay niya ng makita ang mukha ko.

“Ayos ka lang Ms. Silverio? May problema ba?”

“W-wala po… tara po.. kain tayo. Salamat po chef Ross at nagabala kapa magluto.” Simple akong ngumiti sa nakakatitig na chef

“Walang anuman. May gusto kaba idagdag? Lulutuin ko.” Alok niya na agad kong tinanggihan.

Napilit ko sila na sabayan akong kumain. Kadalasan ay hinahayaan nila akong mag-isa kumain dahil si Matias ay pagkatapos ko at si chef Ross naman ay malimit na sa mansyon ng mga Montecarlo na kumakain. Marahil dahil sa tarasa ko ngayon ay hindi na sila tumanggi pa at pumayag na saluhan ako sa pagkain.

Wala kaming imikan at walang naglakas ng loob sakanila na magtanong. Mabuti na rin iyon dahil hindi ko ata makokontrol ang damdamin ko kung sakaling pilitin akong sabihin kung ano ang problema o ano ang nangyari kanina.

Maging sa video call namin ni Rico ay hindi ko parin maiwasan na mabalisa kaya mabilis niya napuna ang pagiging tahimik ko.

“What’s wrong?” He probed when he noticed that I am not talking much about how my day went.

Napasulyap ako sa hawak kong ipad niya at nakita ko ang kuryoso niyang tingin. Salubong ang kilay at ineestima ang mukha ko sa screen

“W-wala naman.. pagod lang”

“You’re uneasy. And your eyes are puffy. Did you cry?” He sounded restrained. As if he is mad at something but still wanted to be calm when speaking

“Ahh.. hehe.. wala ito. Nasobrahan lang ako.. sa tulog kanina.” Pasimple kong hinawakan ang isang mata at hilaw na ngumisi

Marahan siyang napasinghap “Tell me honestly, Rein. Did something happen? Are you upset?” Nakita kong binaba niya ang coffee mug sa lamesa at kinuha ang nakapatong na cellphone para mas matitigan ako sa screen

Gusto kong ibaba ang ipad pero pinili ko nalang umiwas ng tingin at muling tumawa. Ginilid ko ang mukha ko para hindi niya masyadong mapansin ang ayos ko.

I sighed as I knew he wouldn’t stop asking me until I tell him what’s going on “Wala. Pagod lang talaga ako. I.. I just.. miss you” with our long-distance relationship, I learned to be more vocal with what I am feeling. I do miss him. Especially now that I am scared to get out of his penthouse, unlike when he is here, I feel.. safe.

Pinilit ko siya na tapusin na ang tawag para maiwasan ang pagtatanong niya kahit na hindi naman ako madalaw dalaw ng antok. At kinabukasan nga, ay inapoy ako ng lagnat.

Hindi naman ako ganung sakitin at dahil siguro sa stress at pagod, ay nagkasakit ako. Iinuman ko lang ng paracetamol ito ay okay na.

Ramdam ko padin ang sakit ng katawan ko pero mas kaya ko na, mabigat lang ang pakiramdam ko dahil sa lagnat. Nang matapos maligo ay humarap ako sa malaking salamin sa walk-in closet ni Rico para magbihis. Doon ko lang napansin na medyo malaki pala ang pasa ko sa kaliwang likod habang may pasa din ako sa kanang tagiliran.. kung saan ako tinutukan ng kutsilyo ni papa.

Napabuntong hininga ako at nagsuot na ng bra bago ko patungan ito ng puting blouse. Papasok parin ako ngayon dahil mahalaga sakin na matapos ang OJT ko. Kung mas mabilis kong mabubuno ang 600 hours, mas mabuti dahil mananatili nalang ako sa penthouse habang tinatapos ang semester.

Nang matapos magbihis at magayos ay lumabas nako ng kwarto para magalmusal. Konti lang ang nakain ko at nag-aya na ako kay Matias na tumulak na papasok ng MECS.

“Good morning! How are you, Ulan?” Bungad sakin ni Kenneth ng makarating sa office.

“Good morning! Okay naman.. salamat nga pala ulit.. kahapon.”

His brows furrowed and immediately placed the back of his palm on my forehead “Mainit ka. Namumutla ka Rein. Ayos ka lang ba?”

I was taken aback with his gesture. Uminom naman nako ng gamot at hindi naman ako nahihilo

Mas dumilim ang titig niya “Dapat ay hindi kana pumasok. Lalo ka lang magkakasakit kasi mabibinat ang katawan mo”

“Okay lang ako Ken.. thank you. Uminom naman nako ng gamot at hindi naman masama ang pakiramdam ko. Mainit lang talaga.” Ngiti ko at binaba na ang bag sa station ko.

Days have gone by and I became more wary and conscious of my surroundings. Bawat taong makakasalubong ko, lahat ng nakaitim na nakikita ko ay pinagdududahan ko.

Ang mga nakatayo at naninigarilyo sa paradahan, ang mga kumakain sa karenderya sa makababa ng MECS, o mga maintenance staff na minsan ko ng pinaghinalaan na nagpapanggap na empleyado.

School, work at bahay ang naging routine ko. Hindi na natuloy ang dapat na lakad namin ni Kenneth at kahit nangungulit siya ay hindi ko na mapaunlakan sa takot na maulit ang nangyari.

Hindi narin nagtutugma ang oras namin ni Rico kaya minsan, dumadaan ang araw na hindi kami nakakapagvideo call. Palagi padin siyang nagchachat pero kung minsan, mas maaga siyang gigising para maghanda at kung tatawag ay nasa banyo ako at naliligo. Kung ako naman ang tatawag ay nagmamaneho na siya papunta sa site kaya pinipili kong patayin nalang ang tawag para makapagfocus siya sa pagdadrive. Tuwing weekends ay umaasa ako na makakapagusap kami ngunit nakameeting naman siya sa mga directors dito sa Pilipinas. Daddy niya din ang kausap niya noong linggo, kaya kahit labag sa loob niya ay busangot siyang pinatay muna ang tawag.

I heard him groaned. “I’m sorry baby but I need to take this call. Can I?”

I parted my lips to initially give my permission but I didn’t. I.. wanted to talk to him more.. I.. feel safe and comfortable.. whenever we talked.. if we can just have a few more minutes please..

He sighed. “I’m sorry, I’ll make it up to you.” He is staring at me intently.

“It’s okay. Importante… ang work. Naiintindihan ko naman… kausapin mo na muna.. ang daddy mo”

His breathing became uneasy “I’ll go home soon. That’s why I’m maximizing my time here. I’m sorry if you feel like I don’t have time with you. I just-”

“Okay lang talaga Rico.. at sabi ko naman hindi ako nagmamadali.. kung kailangan ka pa talaga nila diyan.. mas maganda siguro kung-”

“I’ll just talk to dad then I’ll call you back. We are not going to argue with this again. I’m going home on my birthday. That’s my promise to you. I’ll let my engineers oversee the projects in my absence.”

Hindi ko alam kung ano ang nagyayari. Kung may problema ba sa site.. kung may aberya ba sa paggawa o kung hindi ba maganda ang takbo ni meeting nila pero hindi niya pinapaalam sa akin. Madalas ay ako lang ang kinakamusta niya at kapag ako naman ang magtatanong ay iibahin niya ang topic.

Days turned to weeks at hindi ko namamalayan ang panahon. Dalawang linggo nalang pala bago ang birthday ni Rico. Dalawang linggo nalang at uuwi na siya.

Wala padin akong nabibiling regalo sa takot na umalis. Kahit inaaya na magmall o magkape ng mga kasama sa HR team ay hindi nako sumasama.

Mas maigi na iyon dahil mas mahaba ang oras na kasama ko si Matias at ang inilalagi ko sa penthouse.

Maaga pa bago mag alas syete ng makadating ako sa MECS. Sa main entrance ng building pumarada si Matias para makababa ako.

Nakasanayan ko na ang lingunin ang buong paligid ko para sa mga kahina hinalang tao.

Papasok na sana ako ng lobby ng mahagip ng mata ko ang pamilyar na silhouette ng lalaki.

Agad nanlaki ang mata ko ng makita ang isang lalaking naka all black na nakatayo sa tapat ng MECS. Hindi siya ang kasama ni papa at medyo magaan ang mukha niya.

Agad akong ginapangan ng kaba ng magtama ang tingin namin. Bahagya siyang nagulat ngunit agad ding nakabawi at mabilis na tumalikod bago dahan dahang naglakad palayo.

“Kuya Matias! Kilala mo ba iyon?” Agad kong turo sa lalaki

Mabilis na bumaling si Matias at napabuntong hininga ng maaninag ang lalaki.

“Saan? Hindi Ms. Silverio. Mabuti pa ay pumasok kana sa loob bago ka mahuli.”

“H-hindi! Iyong nakaitim! Para kasing…nakakatakot! Nahuli ko siyang nakatingin sakin kuya!”

Natataranta ako at halos mag init ang mata ko sa nagbabadyang luha. Agad gumapang sakin ang takot dahil sa nakaraang pagkikita namin ni papa.

Kita ko ang gulat at pagkalito sa mukha ni Matias. Lumingon siyang muli sa lalaking tinuro ko na sakto namang lumingon din sa gawi namin. Nagkatitigan sila ni Matias.

“May problema ba Rein? Tinatakot kaba nila?” Tila nananantyang tanong ni Matias

Nabitin sa ere ang sasabihin ko ng maalala ang binanta sakin ng kasama ni papa.

“Uhh- h-hindi.. kakaiba lang.. at kaduda duda.” Titig ko sa kawalan

Muli siyang bumuntong hininga “Si Eric iyon Ms. Silverio. Kasamahan ko sa security agency. Nagpadagdag ng tao si engineer na magbabantay sayo pero discreet lang at nakikihalo sa paligid. Huwag mo nang pansinin.”

Napabaling ako sakanya at ako naman ang nagulat sa sinabi niya. Kasama niya? Sa trabaho?

“Hindi mo na dapat malaman pa to. Pero simula ng pinagtangkaan ka ng ama mo, eh mas naging maingat si engineer at gusto niyang hindi lang ako ang magbabantay sayo, lalo pa at wala siya.”

“P-pe.. pero-”

“Madami din sila pero mga sibilyan. Hindi mo din mapapansin dahil ayaw ni engineer na ipaalam. May problema ba? May nangyari bang kakaiba?” Naniningkit ang mata niya habang binabasa ang reaksyon ko

So mga tauhan pala ni Rico iyon. Pero ang kasama ni papa? Posible bang tauhan niya din? O sindikato na gumagaya sakanila?

Gaano mapapagkatiwalaan ang mga kasama ni Matias? Bakit pakiramdam ko nasa iisang sindikato lang sila?

“Tapatin mo ako Rein. Noong nakaraang buwan na umuwi ka gayong sabi mo may lakad ka, may nangyari ba? Nakita mo ba ang ama mo?” Kuha ni Matias sa atensyon ko

Hindi ko naitago ang pagkalaglag ng panga ko. Hindi ko dapat to sasabihin pero bakit iyon ang suhestiyon niya sa nangyari? Alam ba niya? O di kaya.. may kinalaman ba siya?

Wala sa sarili akong napaatras sa takot. Halos pareho ng ayos ng kasama niya ang kasama ni papa noong pinuntahan niya ako sa MECS.

Sa pagiging mapagmatyag ko nitong nakaraang linggo ay talagang tamang hinala na ako sa lahat ng mga lalaking nakikita ko. At ayoko isipin.. na ang taong magtatanggol dapat sa akin.. ay siya palang magpapahamak sa akin

Bumakas ang galit sa mukha ni Matias ng tila siya na ang sumagot sa tanong niya. Agad niyang kinuha ang radyong nakasukbit sa baywang niya at nagsalita.

“Umikot kayo. Tignan nyo kung sino ang mga nasa paligid. Lahat ng kahina hinala sabihin niyo agad sakin. Kunin niyo at huwag niyong pakakawalan. Over.” Bumalik ang titig niya sakin

Nang sumagot ang mga kasama niya sa radyo ay alerto din siyang pumihit at tumingin sa kalsada

“K-kuya Matias.. A-anong nangyayari-”

“Pumasok kana Ms. Silverio. Susunduin kita kapag uwian mo na at paaakyatin ko si Ross sa opisina mo. Huwag kang lalabas ng building hanggat maaari.” Pinal na sabi niya

“10-32 Matias. Dalawa dito sakin. Over.” Sigaw ng isang lalaki sa radyo niya. Ano iyon?

“Tangina.” Napamura sa sarili ang bodyguard

“Copy over. 10-80 mo over. Papasukin ko lang ito. 10-80! 10-80!” Sagot niya at agad akong nilapitan.

Siya na ang naghila sakin papasok ng MECS. Ano ba ang nangyayari?

“Kuya anong nangyayar-”

“May mga kasama ang tatay mo dito. Nakakalat sa paligid. May baril. Pumasok kana Rein ngayon na!” Sabi niya at agad na lumabas. Iniwan niya sa valet ang susi ng SUV.

Agad akong kinilabutan sa sinabi niya at dali daling lumakad patungong elevator. Lutang ang isip ko habang papunta ako sa palapag ng HR department. Bumalik sila.. at malapit ulit sa MECS. Sina Matias.. hinahabol iyong tagasindikato.

Kung totoong may bodyguard pa ako na hindi ko alam. Paano ko matutukoy kung sino sila o kung sino ang sa sindikato? Paano kung nagpapanggap? Paano kung may traydor sa grupo nina Matias?

Halos hindi ako makausap at hindi ko din masagot ang bati ng mga kasama sa opisina. Hindi ko alam kung ano na ang nangyayari. Magbabarilan ba? Paano kung mabaril sina Matias?

Wala pang isang oras ay naramdaman ko ang pagvibrate ng phone ko. Kukunin ko na sana sa bulsa ko ng maaninag ko ang anino ng HR manager namin sa gilid ko.

“Rein. Uhh- excuse me, excused ka daw today? Masama ang pakiramdam mo? I suggest na ahm.. uwi kana lang muna. Don’t worry credited ang hours mo today pero kalahati lang.” Nag aalangang sabi ng HR Manager

“Ma’am? Hindi po-”

“It’s okay. It’s approved na. You can go na Rein. Thank you.” Nakangiting sabi nito at bumalik na sa bukod na opisina sa dulong bahagi.

Tinignan ko ang screen ng phone ko at nakita ko ang tawag ni Rico. Abala ang lahat sa ginagawa maging ang mga student intern, kaya lumabas ako para sagutin ang tawag.

“Hello-”

“You’re going home right now. Matias will pick you up. You’ll only go outside once he confirmed he is there waiting. Do you understand?” I sensed the urgency and restraint from his voice. Did he know? Of course, duh! Matias probably told him.

“Pero Rico-”

“I asked permission and it was granted. You are free off shift for today. Mamaya tayo mag-uusap. May hindi ka sinasabi sa akin. Go. Home. Rein.”

Naputol ang linya pagkatapos noon.

Bumalik ako ng office at nagtataka sina Kenneth maging si Jocelyn kung bakit aalis ako agad. Pinanindigan ko nalang ang rason na masama ang pakiramdam ko at nagpaexcuse ako sa HR manager. Hinatid nga ako ni Matias at agad kaming nakarating ng penthouse.

Kausap niya si Rico ng makasakay ako ng SUV pero agad niyang pinutol ang tawag pagkapasok ko. Dinig ko padin ang mga kasamahan niya sa radyo na sinasabing hindi na naabutan ang hinahabol nila.

I heard him sighed before eyeing me on the rearview mirror “Bakit hindi mo sinabi Rein? Nakita mo ba ang papa mo? May kasama ba siya? Anong ginawa nila? Kaya kaba takot dahil akala mo.. sindikato si Eric kanina?” Sunod sunod na ang tanong niya na hindi ko alam kung ano ang uunahin sa pagsagot.

“Pasensya na. Dismayado lang ako at hindi kita naprotektahan kung sakali ngang nilapitan ka ng ama mo. At wala akong alam sa nangyari. Sana sa susunod.. huwag kang matatakot magsabi. Si engineer na daw ang kakausap sayo kaya kalimutan mo na ang mga sinabi ko Rein.”

Madaling araw kayna Rico ng tumawag siya at malikot ang camera niya dahil parit parito siya sa kwarto niya ng sagutin ko ang tawag niya

“What happened, huh? Matias noticed something strange in you. Mukha kang takot tuwing lalabas. At natakot ka sa kasama niya? Bakit? Ano ang nangyari?” I was about to say hello but he immediately fired me with questions

I parted my lips due to unknown fear. It’s my first time seeing him like this.

“Fucking answer me! That was a month ago! And you didn’t tell me! I didn’t know what’s happening to you there and if you are safe! How dare you keep this from me when all I wanted was to keep you safe! Away from your bastard of a father!” He roared and triggered my tears from falling immediately

“I-I’m sorry. Wala naman iyon.. natakot lang ako at nagtaka-”

“Wala lang? Bullshit! Tell me what happened!”

I wanted to tell him but then I remembered what my father did. How he almost stab me in desperation of getting money from me. Hindi ko ata kayang sabihin kay Rico iyon… lalo pa at ganito siya kagalit sa nangyari

“Nakita ko lang si papa. May.. may kasama kasi siya na lalaking nakaitim… kaya natakot ako.. akala ko.. iyong si Eric daw.. kasama nila” his facial expressions softened when he saw me struggling to speak in between my sobs

“Then? What did they do? Where did you saw them?” His voice became gentler yet still restrained. I can feel him controlling his anger

Kung sasabihin kong sa MECS, at hindi ko sasabihin ang totoo, paano kung ipareview niya ang CCTV? Ayoko ng ganoon. Hindi na niya kailangang magalala ng ganoon lalo pa at may trabaho siya.

“Sa-sa mall. Nagpasama lang ako sa kaibigan pero nakita ko sila sa parking lot.. wala naman nangyari dahil.. dahil binalikan ako agad ng kasama ko… kaya umalis na sila.” Part of it was true

He exhaled aggressively “It’s my fault. I’m sorry for what happened. From now on, can you please please tell me everything? No secrets please? I am away and I can’t protect you if you are keeping this from me. I don’t want this to happen again.” Ani Rico

Mahaba pa ang tinagal ng pag-uusap namin at puro lang pangangaral niya. I’m surprised he bought my explanation and didn’t ask for further questions. Before ending the call, he expressed his desire to go back home and book the next flight at this hour but I refused. I promised that I will not keep that instances a secret. So I made him promise to stay there until his birthday as well. He needs to focus on his job. I won’t let this incident hinder him from doing his due diligence at work.

I decided to let Elisse know as well of what happened when she called me one time to check on me. At nakarinig din ako ng mas malalang talak galing sakanya. Parehas kaming sumang ayon na hindi na dapat ipaalam pa kay lola Flora dahil lalo lang iyon mag-aalala.

My days went on and I kept my promise to tell Rico and Matias should I experience something strange, o kung may magtatangka ulit sa akin.. o kung makita ko ulit si papa.

Mas lalong naging busy si Rico dahil kasabay ng site visits ay may virtual corporate meetings siya in between. Kung kaya’t nawalan talaga siya ng oras at para hindi siya maparanoid ay lagi akong naguupdate sakanya, na late na niyang nasasagot dahil sa trabaho.

“Grabe. Sana all talaga.” Bukang bibig ni Elaine na nagpakuha ng atensyon namin

Afternoon break namin at nagsisiyesta lang kami sa office nina Jocelyn at Kenneth. Kuryosong umangat ng tingin si Jocelyn mula sa cellphone niya at humarap kay Elaine.

“What is it?” She asked.

“Wala lang. Naiinggit lang ako. Sana all nakakadate si engineer. Ang gwapo niya dito sa picture.” Kenneth was busy playing mobile legends on his phone and my brows furrowed with what Elaine said. Engineer? Sinong engineer?

Katabi na niya ngayon si Jocelyn na unti unting umasim ang mukha sa nabasa sa phone niya.

“I don’t believe that. It’s just.. rumors. Ganoon talaga kapag sikat at influential. Saka.. parang hindi sila bagay.” Dinig ang pait sa boses niya. Kumunot lalo ang noo ko.

Wala sa sarili akong napalapit para makiusyoso

“Ang bitter mo girl.” Elaine chuckled. “They look good together kaya. Tignan mo, nafifeature ang ilang kuha ng mga pagkikita nila.”

“Diba? Ikaw Rein ano sa tingin mo, bagay ang CEO natin at si architect diba?” Elaine asked me and I saw Jocelyn turned to me with forlorn eyes.

Inabot sakin ni Elaine ang phone niya na halos mabitawan ko ng makita ang article na pinaguusapan.

“The firstborn Montecarlo scion is finally off the market.” Nakalagay sa headline ng article kasunod ang larawan nina Rico.. at Serena.

May ilang stolen shots kung saan magkausap ang dalawa sa site. Ngiting ngiti ang architect habang seryoso naman si Rico.

“Bagay sila. Isang tahimik lang at isang outspoken. Parehas silang mag gogrow sa field nila.” Isa sa nabasa kong comment

Mayroon pang kuha sa restaurant, kung saan kumakain ang tila team nila.. magkatabi silang dalawa.

Binasa ko ang article na sinulat ng journalist sa baba ng uploaded photos

“The firstborn son of the Montecarlo clan is infamous with the huge number of models he previously dated locally and internationally. Apparently now he seemed to have lesser appearances in high-end clubs, is the twenty-eight year old hot bachelor finally in a relationship?”

“Matatandaang madalas nalilink ang panganay ng mga Montecarlo sa mga modelo ngunit recently, ay parang tila hindi umiingay ang pangalan niya. Iyon pala ay taken na!”

“We asked Engineer Montecarlo about his current relationship and he confirmed that he is now seriously committed to his girlfriend. Unfortunately, he didn’t disclose the identity of the lucky woman as he said they wanted to keep their relationship private. Though in secret, the firstborn of the Montecarlo clan said that they will publicize their relationship soon once his girlfriend became comfortable about the idea. Talagang kikiligin ka kay engineer dahil binavalue ang consent!”

“We also asked architect Serena Vasquez about her insights as she was being named as the rumored girlfriend but she was tight lipped and didn’t give comments about the rumors. Makikitang magkasama sila ngayon sa US para sa dalawang bigating projects at mapapansin ang kakaibang closeness ng dalawa. Hindi kaya siya ang ating mystery woman?”

“I don’t want to give comments about that for now. I just want to keep my relationship private. Whatever it is, I’ll just let you know when it really worked out for us.” Architect Vasquez simply noted.

“Confirmed! Low-key relationship siguro. Focusing on establishing their careers for a brighter future hindi kaya?” An insider also commented

Hindi ko na tinapos at binalik ko kay Elaine ang cellphone. Agad akong nagpaalam na magccr. Blangko ang utak ko sa nabasa at halos hindi ako makapagconcentrate sa trabaho. Hanggang sa paguwi ay iyon padin ang bumabagabag sakin.

“Engineer Enrico Montecarlo and the famous Samantha Chu secretly dating?” Basa ko sa headline ng lumang article tungkol kay Rico at sa nalink na model sakanya noon sa New York.

Hindi ako nakatulog sa kakabasa ng mga articles at kakastalk ng mga pictures online na puro stolen shots niya at ng iba’t ibat modelo.

Hindi ko na din sineen ang message niya at hindi ko din sinagot ang tawag niya. Bahala ka diyan. Busy pala ha? Busy ka magdinner kasama si architect? Busy sa site para sa heart to heart talk niyo?

Hindi ko alam pero napupuyos ang damdamin ko sa galit. Sabi niya ay ako lang.. sabi niya hindi niya gusto iyong si Serena. Eh ano to? Ginagago mo ba ako engineer?

Nakatulugan ko na ang pag-iyak. Sa galit ko ay hinubad ko ang singsing at ang kwintas niya at tinago sa bedside drawer. Dahil desusi ang love bangle, ay ito lang ang hindi ko nahubad. Inalis ko nadin ang t-shirt niyang may pabango sa unan na gamit ko.

Nanlumo ako sa awa para sa sarili. Siguro ay hahanap nalang ako ng bagong apartment. Kung talagang.. sila pala, hindi naman ata tama na pinagsisiksikan ko ang sarili ko dito. Marahil ay naaawa lang sakin si Rico kaya tinutulungan niya akong maging ligtas sa papa ko.

Sinungaling. Manloloko. Huwag kanang umuwi at diyan ka nalang!

Kinabukasan ay hindi ko padin siya pinapansin. Panay ang chat niya at tawag na hindi ko sinasagot.

“Good Morning, baby. How are you?”

“Can I call? Are you asleep?”

“Hey. Are you alright?”

“Baby I called you. You didn’t answer the phone. :(”

“Good night baby. Dream of me please. :*”

“You’ve seen my messages but you are not responding. Is something wrong?”

“Are you mad at me? What did I do?”

Basa ko sa messages niya ng nasa sasakyan ako papasok ng MECS.

“Tumawag daw si engineer kagabi Rein. Tulog kana ba noon?” Pang-uusisa ni Matias. Alam kong si Rico ang nagpapatanong.

“Opo. Hayaan nyo na siya kuya Matias. Busy po siya sa trabaho.” Hindi na sumagot ang huli ngunit panaka naka siyang tumitingin sakin at binabasa ang blangkong ekspresyon ko.

Pag-uwi niya, ay makikipaghiwalay na ako. Mayroon kana palang iba, pabigay bigay kapa sakin ng singsing. Puro kapa sabi na miss mo ako.

Agad kong pinalis ang luha at bumaba ng sasakyan.

Tatlong araw ko ng hindi pinapansin si Rico. Panay ang tawag at chat niya na hindi ko naman sinasagot. Nagtetext din siya na hindi ko naman din nirereplyan. Inarchive ko siya sa fb messenger at binlock ko ang number niya.

Hindi nagsasalita si Matias pero alam kong pinapakiramdaman niya ako. Sa trabaho naman ay halos parehas kami ni Jocelyn na parang pinagsakluban ng langit at lupa. Si Kenneth lang ang nagpapalight ng mood sa mga corny jokes niya.

Tinanong ako ni Jocelyn kung nakausap ko na ba daw ang boyfriend ko at kung totoo ba daw na lumalabas sina Rico at Serena pero sinabi ko nalang na hindi ko pa nakakausap dahil busy.

Ayoko kausapin ang boyfriend kong sinungaling! Doon na siya sa architect niya!

“Mamsh. Birthday ng kaklase ni Amer today. Magiinom sila later downtown. Doon sa dati. Let’s G? It’s Friday night bitch.” Nasa pantry kami at naglalunch ng magtext si Elisse.

Binaba ko ang hawak na kutsara at agad nagtipa ng isasagot.

“G. What time?” Hindi ako malakas maginom pero gusto kong maglasing. Pakiramdam ko ay deserve ko iyon para naman makalimot ako sa stress dahil sa damuhong iyon.

Kabanata 35

Tumawag si Elisse noong naka snack break ako sa work at sinabing sa condo niya ako tumuloy. Doon na daw ako maligo at magpalit.

“Kuya. Hindi po ako uuwi ngayon sa penthouse. Didiretso po ako sa condo ng kaibigan ko.” Paalam ko sa nagulat na si Matias

“P-po? Pero sabi ni engineer na-”

“Kayna Elisse po kuya Matias. Kung saan mo ako hinatid noon.” Putol ko sakanya at tumingin nalang sa bintana

“Magpapaalam ako kay engineer-”

“Hindi na po iyon kailangan. Kung maaari po sana.. ay sumama din po kayo sa akin. May dadaluhan po kasi akong birthday sa The Pub at iinom po kami ng mga kaibigan ko. Gusto ko po sana.. na nandoon kayo kung pwede-”

“Makakaasa ka Ms. Silverio. Isasama ko si Eric at si Rob.” Napabaling ako sakanya at sinalubong niya ang tingin ko sa rearview mirror.

“Salamat po.. at pasensya na.. sa abala. Busy din ho si Rico sa trabaho kaya ayaw ko na siyang guluhin. Kasama naman po kita kaya okay lang.”

I may be overreacting but I can’t help myself. I promised that I will listen only to him pero isang article lang iyon at halos maansha na ako.

Nagtutugma rin naman ang scoop sa kung ano ang estado namin ngayon. Unti unti na siyang nawawalan ng oras sa akin. Marahil ay naisip niyang immature ang pakikipagrelasyon sa gaya ko, at kung kay Serena nga siya.. ay parehas na silang professional at may narating. Kung sila ang magkakatuluyan, mas lalago ang negosyo nila sa mga future projects na sila ang gagawa. Tiyak din na masisiyahan ang mga magulang niya kung magkagayon.

Muling bumigat ang dibdib ko sa dami ng iniisip ngunit hindi na ako iiyak. Ayaw ko nang umiyak na parang bata. Ginusto ko ito, pumayag akong makipagrelasyon sakanya, kaya dapat ay handa din akong masaktan.

A part of me wanted to hear his explanation like he promised in the past. That he will assure me and that I should only listen to him and don’t pay attention to any rumors that can ruin our relationship. Pero huwag na. Nahuli ko na siya. At kung makikinig nanaman ako at madadala sa sweet mga niyang salita.. ako lang ang humuhukay ng sarili kong libingan.

“Hey! Miss you biatch!” Sinalubong ako ng yakap ni Elisse ng pagbuksan niya ako ng pinto. Hindi na niya ako sinundo sa baba dahil kakagising niya lang daw at tinatamad pang kumilos. Nakasatin bathrobe lang ito pantakip sa suot na nighties.

Pagkahatid sakin ni Matias sa mismong unit ay nagpaalam na ito. Sinabi kong baka mga alas nwebe pa kami aalis kaya kakain nalang daw sila at magpapahinga ng kaonti ng kasama niya at kung maaari ay huwag kaming aalis hanggat wala pa sila. Gusto niya na siya nalang ang maghatid samin pero sinagot siya ni Elisse na susunduin kami ni Amer. Magcoconvoy nalang daw sila kung ganoon.

“Halika. Nagshopping ako last weekend. Pili ka nalang kung anong bet mong suotin. Mamaya na ako maliligo. We will have our dinner first bago tayo mag The Pub okay? Dito nalang. Magoorder ako ng takeout.” Mahabang sabi nito bago humarap sa vanity mirror at halos mabasag ang salamin sa kakatitig niya sa mukha niya.

Sunod na naging okupado si Elisse ng cellphone niya para sa sunod sunod na tawag ng hotel. Dahil nga wala pa ang parents niya ay sakanya na din minsan nagtatanong ng permiso ang hotel. Magseseven thirty na ng dumating ang inorder niyang KFC. Kumakain na kami at mauuna daw na maligo si Elisse. Maliligo na din ako bago magpalit pagkatapos niya.

“Ugh. Kastress ang hotel management. So how’s your internship? Anong chika sa engaged kong frenny.” Ngisi ni Elisse habang binubuksan ang platter ng famous bowl.

Napasinghap ako habang hinahalo ang ala king rice bowl bago sumagot “Okay naman. Nakakasabay ako sa mga tasks at sa mga meetings na pinapasama kami. Lahat ng napag-aralan so far ay naeexperience ko first hand.”

Napaangat ang tingin ko sakanya ng tumahimik siya pagkatapos kong magsalita.

“And?” She asked and looked at me if that’s all I’m going to say.

“Iyon nga. Okay naman ang OJT. Maayos-”

“Duh! I heard you the first time. And then? Si jowa?” She spat. Ahh. Napabuntong hininga ako.

“Okay.. busy iyon sa trabaho abroad. Maliligo din pala ako pagkatapos mo para mapreskuhan ako.” Sagot ko sa mapagakusang titig na ni Elisse

“Hmm. Nag-away? LQ? Broken?” Ani Elisse na halos dumukwang sa lamesa para lang ilapit ang mukha sa akin

“LQ then? LQ means lovers-”

“Alam ko Elisse! Kumain kana riyan.” Sita ko sa kaibigan. Ayokong sagutin ang pang-uusisa niya.

“Right. Of course. Hindi ka na nga pala virgin.” I glanced at her as she shrugged her shoulders off with how I reacted. Her nose wrinkled while smiling sarcastically at me, wriggling her brows too.

“Anong kinalaman noon sa-”

“Well as you can see, Ms. Know it all, it’s normal to have misunderstanding in a relationship. Ano bang nangyari? Anong pinag awayan niyo?” Usisa niya

Bumuntong hininga ako. “Wala. Busy lang siya.”

“Hmm. Kaya pala ambilis mo pumayag eh hindi ka nga umiinom! Broken pala ang sissy ko! Don’t worry! Magpaparty tayo tonight!” Sabi nito sabay kindat sakin.

Isang oras matapos ay nauna nang maligo si Elisse dahil mas matagal siyang mag ayos. Sumunod ako pagkatapos niya.

“You should wear this! Ganito ang damitan sa bar ng mga broken! Para mabilis kang macomfort!” Kinikilig na sabi nito sabay abot sakin ng black satin spaghetti strap dress na may slit pa sa kaliwang hita. Low cut ito sa likod at halos katulad din ng pinasuot niya saking dress noon.

“Elisse, wala akong planong maghanap ng iba. Sasama lang ako dahil gusto ko.. uminom.”

“I know right. Still, you should try this! Sayang ang curves!” Pamimilit niya at sinubsob sa dibdib ko ang dress.

“Masyado tong maiksi at manipis. Hayaan mong pumili ako ng iba.” Balik ko ng dress sa paper bag.

“Kj. Bahala ka. I’ll try to match your dress nalang.” Sabi nito at umupo sa may vanity mirror niya.

Pinili ko ang nude body hugging polo zip knit dress. Hanggang hita ko lang ito at talagang yakap na yakap sa katawan ko. I tied my hair in a high ponytail at wore Elisse’s hoop earrings.

“That’s alright. Bagay. You look slender though, pumayat ka ba?” Naniningkit na tanong ni Elisse habang ineestima ang suot ko.

I shrugged my shoulders and stared at my relection in the full-length mirror. Wala namang nagbago sa katawan ko. Okay na ako sa dress na to dahil hindi naman ganung revealing.

“Ganito siya suotin.” Lapit sakin ni Elisse at binaba ang zipper sa dibdib ko na naglantad ng cleavage. Sinubukan kong itaas pero tinampal niya ang kamay ko at muling binaba ang zipper.

“Wag ka nga! Bagay! Don’t be afraid to show some skin. Ang ganda kaya ng katawan mo at natural na natural!” Puri niya para makumbinsi ako na ganoon ang ayos.

Kumuha siya ng dress sa parehong paper bag na may lamang knitted dresses. Pinili niya ang navy blue tube knit top na may ternong knit skirt na may high slit. Nilugay niya lang ang bagong kulay niyang buhok na may natural waves sa dulo. All her accessories are filled with diamonds.

Siya na rin ang naglagay ng make-up sa mukha ko pagkatapos niyang magayos ng sarili. Mag aalas diyes na kami natapos at inabutan na kami ni Amer sa condo niyang nagsasapatos. A couple of sprays of her perfume and we are good to go.

“Girls. Ang tatagal magayos.” Naiiling sa puna nito na sinalubong si Elisse ng halik sa noo. Umirap naman ang huli.

“Let’s go, love. Rein, okay kana?” Baling sakin ni Elisse.

Tumango ako at ngumiti sakanila ni Amer. Nagtext ako kay Matias na pababa na kami at nakita ko siya sa parking ng condo na naghihintay sa labas ng SUV kasama ang isa pang bodyguard.

“Good evening, Ms. Silverio, Ms. Manzano. Susunod po kami sa sasakyan niyo.” Salubong niya samin at tumango din kay Amer.

“Alright. Let’s go.” Tango naman ni Amer sa dalawa.

Mabilis lang ang biyahe at nakarating kami ng The Pub ng saktong ten thirty. Umikot lang sina Matias sa baba ng bar at nakita kong may kausap sa radyo. Tumango siya sakin bago kami umakyat. Sa taas nakapwesto ang malaking lamesa nina Amer na may limang lalaki. Nakangiti agad sakin si Lawrence ng pumadaan ang tingin ko sa mahabang pulang couch. Naiilang akong ngumiti pabalik. Dalawa lang ang babae dagdag pa kami ni Elisse.

“Bro. Thanks for coming ha. Shot na!” Salubong ng lalaking may birthday at nakipagman hug kay Amer. Tinanguan niya si Elisse at kinamayan naman ako.

“Hi beautiful. I’m Judson.” The birthday guy greeted me with his pearly white smile.

“Hi! Rein. Happy birthday pala.” Ngiti ko ng inabot ang kamay niya.

“Thank you. Have a seat.” Pinakilala niya kami sa ibang bisita at giniya niya kaming maupo bago tumawag ng waiter.

“Long time no see, Rein. Kamusta na?” Bati sakin ni Lawrence ng makaupo kami. Katabi ko ang lalaki sa kanan niya at sa kanan ko naman ay si Elisse at sa dulo si Amer.

“Hi. O-okay lang. Kamusta?” Sagot ko

“Good. Good. Sayang at nawala ka last time. Ihahatid sana kita.” Makahulugang titig niya sa akin. Ngumisi lang ako ng hilaw at bumaling kay Elisse dahil hindi ko alam ang isasagot.

Nagsimulang maglapag ang waiter ng cocktail shots para samin ni Elisse habang si Amer naman ay kumuha sa bucket ng beer. Inabutan ako ng shot glass ni Elisse at pinag igting pa ang mga baso namin.

“Shot! Para sikat!” Aniya

Tuloy tuloy ang shot namin at sumasabay lang ako sa usapan. Si Judson ang bumabangka at maingay itong nagkukwento na tinatawanan namin. Sa gitna lang ng lamesa ang tingin ko dahil napapansin ko sa gilid ng mata ko ang panaka nakang paglingon ni Lawrence sa gawi ko.

Nakakasampung shot na ata ako at ramdam na ramdam ko na ang pagikot ng paningin ko. Kumukulot na din ang dila ko at halos diko na matuwid ang ibang sinasabi ko. Makulit na din si Elisse na siko ng siko sakin. Nangingisi nalang si Amer na pinapanood kami.

“Sabi ko na at nagseselos ka! It’s okay. Mukha namang loyal si Mr. Fiance. Hindi ka ipagpapalit nun!” Malanding bulong niya sa akin ng nadulas ako kung bakit ako inis na inis kay Rico.

My heart aches when pictures on him and Serena having dinner flashes on my mind. Kasunod ng senaryong naghahalikan sila sa bar. Likha ng malikot kong isip hango sa isang stolen shot ni Rico noon sa isang modelong latina. I think I was sixteen at that time. Nasa ibang bansa pa siya.

Tinungga ko ang cocktail at gumuhit ang pait sa lalamunan ko. Imbes na makalimot ako ay halos pinalalala lang ng alak ang nararamdaman ko. Lasing nako pero nagooverthink padin ako.

“You know what, we should dance. Let’s go downstairs! Guys are you G?” Pag aya ni Elisse at mabilis na tumayo. Binigyan siya ng daan ni Amer kaya agad niyang hinila ang kanang braso ko.

“Tara na bakla! Di ka para magtuod diyan! Wag kana mastress sa LQ mo!” Nagpatianod ako sa hatak sakin ni Elisse. Nakita kong nagsitayuan din sina Judson at ang ibang kasama habang ang iba naman ay nanatili sa table namin. Ang isa nilang tropa ay nagpaiwan sa mesa dahil hawak hawak na nito ang hita ng katabing babae habang ang isa ay nakikipaghalikan naman sa isa pang babaeng kasama. Napapikit ako sa nakita at umiling. Tangina talaga Enrico Adrian!

Halos mag ekis ang paa ko sa pagbaba ng spiral staircase kaya mahigpit ang kapit sakin ni Elisse. Sa unahan niya ay si Amer at sa likod ko naman ay may kamay na umalalay.

Sinubukan kong lingunin ang likuran at nakita ko ang namumulang si Lawrence na nakasunod sa amin.

Pagkadating sa baba ay agad nagsexy dance sa harap ko si Elisse. Sa likod niya ay ang nakakapit sa bewang niyang si Amer na tila balisa ang titig. He is whispering something but Elisse seems to ignore it.

“Dance, girl! I know you got the moves.”

Napangisi ako at dinama ang alak sa katawan kasabay ng pagpikit at paggiling. Tumingala ako at sinabayan ang ritmo ng tugtog. Hindi alintana ang kamay na nasa bewang ko.

I wonder if this is how Rico danced with his women? If he is going out to party with Serena? At saan sila pumupunta pagkatapos? At ano ang ginagawa nila?

Agad kong pinalis ang luha at nagpatuloy sa pagsayaw habang ang kamay sa likod ko ay bumaba sa balakang ko.

“Bro, you should let her enjoy and find another partner to dance with.” I heard Amer called out the man dancing behind me.

Kung kaya ni Rico, ay dapat kaya ko din diba? Pero bakit.. ambigat padin ng dibdib ko.

“Shit. Let’s go, love. Lawrence fuck off bro.” Amer spat before pulling Elisse to the side. I opened my eyes and saw them keep a distance. Napakunot ang noo ko. Naiiling na nakatitig sakin si Amer habang si Elisse ay nakayakap na sa leeg niya.

“I missed my chance last time. I won’t be making the same mistake tonight. I’ll keep an eye on you, Rein.” The man whispered on my right ear. Nilingon ko siya at dumistansya ng kaunti. Si Lawrence na lasing na lasing na nakatitig sakin.

“Lawrence-”

“Fucking hands off my girl or I’m gonna fucking break your mother fucking arm!” I heard a menacing baritone voice behind us. My eyes widened when I saw Rico clenching his jaw as he walked towards us.

Agad akong kumalas sa kamay ni Lawrence na hindi ata narinig ang sinabi niya. Nakakuyom ang dalawang kamao niya at agad binalya ni Lawrence palayo.

“Puta! Sino kaba-”

“Tangina mo! Sumayaw ka sa iba at huwag mong mahawak hawakan ang girlfriend ko!” He towered over Lawrence at ang nakikita ko nalang ay ang malapad niyang likod at marahas na pagtaas baba ng balikat niya sa galit. Nakatupi hanggang siko ang puting polo niya at bukas ang dalawang butones.

“What? Who-”

“I said fuck off or else-”

Hinila ko si Rico at inawat sa pagamba kay Lawrence. Halos mawala ang lasing ko ng humarap siya sakin na pulang pula ang mata sa galit. Puputok na ang ugat sa leeg niya at hingal na hingal na bumaling sakin.

“A-anong ginagawa mo dito? Umalis ka-”

“Hah! You don’t tell me that! You are going home!” He shouted. Abat! Ang kapal ng mukha mong sigawan ako!

“Wala kang paki! Dapat ay hindi kana umuwi at nagpakasasa ka doon kasama ang babae mo!”

Tinalikuran ko siya at paese eseng naglakad pabalik sa second floor ng bar. Nakita kong susundan ako ni Lawrence pero pinigilan siya ng isa pang lalaki. I think that’s Amer.

“Rein. I’m not done talking to you. You are going home. Rein! Fuck!” I heard him follow me. Bahala ka diyan!

Halos mabuwal ako ng makaapak sa unang baitang ng hagdan. Tumingala ako at halos umikot ang paningin ko sa paikot na hagdang aakyatin ko.

I warm calloused hand grab my forearm and my back for support.

“Fuck, baby. You don’t just fucking ignore me and went to a bar dancing with that asshat!” He gritted his teeth while brushing his lips on my ear. I swallowed hard with the sensation. I hate how you have this effect on me, Rico. I hate you!

“Bitawan mo ako! Iinom ako kasama ang best friend ko!” Sigaw ko at sinubukang kumalas ngunit nanatiling mahigpit ang kapit niya.

“Teka nga. Rein! What’s happening? Who is that-” nabitin ang sasabihin ni Elisse ng sabay kaming napalingon ng katabi ko sakanya.

Nanlalaki ang mata niya na nakatitig samin. Si Amer naman ay nakangisi sa likod niya.

“Anong.. why are you.. with that guy?” Gulong gulo niyang tanong.

“Let’s go back to our table. Pare you should join us.” Amer said and pulled Elisse who is staring at me then glanced at Rico.

“Hindi na. She’s drunk. We are going home-” I cut him off and pulled my arm from his hold.

“Sino may sabi? Ayaw ko! Huwag na huwag mo ako kakausapin! Umuwi kana at iinom kami!” Nabubulol na sigaw ko sa mukha niya.

Halos kilabutan ako sa dilim ng pagtitig niya ngunit tumalikod ako at nagsimulang umakyat. Nabuwal ako ulit sa mabilis kong pagikot kaya muntik akong mahulog pababa. Nabunggo ako sa matigas na dibdib ni Rico at nadinig ko ang mariin niyang pagmura.

“Pull yourself together baby or I’ll fucking carry you upstairs!” He scoffed. Napapikit akong nagpaalalay sakanya habang umaakyat sa second floor. Malikot ang senses ko at nahihilo ako. Naririnig ko ang daing ni Elisse sa likod namin na ano daw ang nangyayari.

Pagkaakyat namin ay narinig ko ang tawag ni Judson. Tatlo nalang silang nakaupo sa mesa na natahimik ng makita marahil kung sino ang kasama ko. Hindi ko na pinansin at tinuon ang atensyon na makaupo sa couch at humilig. Hilong hilo ako.

“Where’s Lawrence?” Tanong ng isang kasama nila.

“He’s with Karl. Told them to fuck off. He is dancing with someone else’s girl eh.” I heard Amer responded. Inupo ako sa bandang gitna ng couch at naramdaman ko ang mainit na singaw ng lalaki sa tabi ko. Dinilat ko ang isang mata at nakita na umupo si Elisse at Amer sa dati nilang pwesto. Titig na titig sakin ang matalik na kaibigan at laglag pa ang panga.

“That fucker better go home or I’ll punch him straight.” Rico scoffed that made Amer burst out laughing.

“Rein? What is this? You are Rico Montecarlo right? I thought you have a boyfriend? Why are you with Raymond’s brother?” Pabalik balik na tingin niya samin. Si Amer naman ay nakangisi pading pinapanood kami at hinihimas pa ang braso ni Elisse.

Narinig ng mga kasama namin ang sinabi ni Elisse at wala ni isa sakanila ang nakisali sa usapan. Akmang sasagot ako ng magsalita ang damuho sa tabi ko.

“Yes. I am her boyfriend. I’m sorry for crashing your night out. I just came home for she is not returning my calls and texts.” He spat before turning to me gritting his teeth and with bloodshot eyes.

“I’m sorry? Paano nangyari iyon? Hindi ikaw ang pinakilala sakin ng best friend ko? Engineer din diba Rein? Adrian? Adrian Alonzo ang pangalan?” Mataray na sabat ni Elisse. Napapikit ako at napakamot sa ulo. Bakit kasi nandito to eh. Hindi ito ang tamang lugar para magexplain ako. Ang sabihin pa ng mga kasama nila ay malandi ako at iba iba ang pangalan ng lalaki ko!

I cleared my throat and about to glance at Elisse but Rico caught my attention as he is staring at me darkly. He licked his lips and turned to Elisse.

“Really now? That’s what she said?” Amer chuckled and Elisse’s brows furrowed.

“Oh yeah? Engineer niyo diba? Kasama sa US project? What are you doing here with my best friend?” She raised her brow and pouted her lips.

Rico inhaled loudly before responding. He placed his hand on my right leg and I saw Elisse’s gasp and her scandalous stare went down to where Rico’s arm is resting.

“My mother’s maiden name is Alonzo.”

Elisse tilted her head, still absorbing what this brute has said.

“My full name.. is Enrico Adrian Alonzo Montecarlo.”

“What the fuck.” Elisse cursed between her breaths. Galit niyang nilingon ang boyfriend na inaalo siya

“Huwag ka ngang tawa ng tawa diyan! Alam mo ba to? Why didn’t you tell me? Rein? Is this true?” Aniya na gulantang sa narinig.

Ano ba at hindi ako makasagot? Umurong ba dila ko? Bumaling sakin si Rico. He still looked angry but amused with something. His lips are on a grim line.

Pumungay ang mata ko sa gwapong mukha niya. I hate you. Babaero!

“You’re sleepy. Let’s go home.” He held my hand tightly before shifting his weight to Elisse who is still waiting for an answer.

“You two can talk some other time. I’ll take her home. Antok na to. I’ll let her rest.” Tumayo siya at marahan akong hinila. Kinuha niya ang sling bag sa tabi ko at humakbang palabas kayna Amer. Amer bid his goodbye with a bro fist.

“Ingat pare.” Amer said. Tumango si Rico at nagpaalam na.

“Thank you. Good night. We’ll go ahead.”

Hindi ko na maalala ang ibang parte basta ng muling dumilat ako ay nasa passenger seat na ako ni Rico at nakapark na kami sa parking ng penthouse niya.

Umingit ako ng nilingon ang labas bago tumingin kay Rico na pinapanood ang bawat galaw ko. Maingay siyang bumuntong hininga.

“You’re sleeping soundly. I don’t want to wake you up and I’m thinking of carrying you up to the penthouse.”

Muli akong napapikit ng buksan niya ang pinto ng passenger seat at giniya akong lumabas

“Shit.” I cursed my head spinning still from the alcohol. Nagulat ako ng bigla akong binuhat ni Rico at dahan dahang naglakad papunta ng elevator. Nakasandal ako sa dibdib niya at muli akong hinila ng antok ng malanghap ang pamilyar na bango niya. Sinsiksik ko ang mukha ko sa matigas at mainit niyang dibdib.

“Tsk. I’m working my ass off abroad and here you are ignoring my texts, blocking my calls, and dancing with that asshole. You are being unfair to me, baby.” He is saying something I cannot comprehend due to tiredness. I want to sleep.

Gumising ako kinabukasan na sobrang sakit ng ulo. Gumala ang tingin ko sa paligid at nakitang nasa kwarto ako ni Rico. Nakasuot ako ng puting t-shirt at panty na may cycling short. Nasapo ko ang ulo ko at napadaing sa sakit. Where is he? Binihisan niya ako?

Lumabas ako ng kwarto at nagtungo sa kusina para uminom ng tubig. Natigil ang paglakad ko ng makita ko ang topless na si Rico na nakaupo at sa tapat niya ay si Matias na natahimik ng lingunin ako. Nagpaalam ito at tinanguan ni Rico bago umalis.

“Come here.” He commanded as he stared at me ruthlessly. Nanginig ang tuhod kong lumapit at kumuha ng pitsel sa ref.

Nakatayo ako sa gilid niya at maingat akong nagsalin ng tubig sa baso dahil tila makakabasag ako sa dilim ng pagkakatitig niya sa akin.

“Eat your breakfast. Drink this too so you’ll get rid of your hangover quickly.” He said before pushing a saucer plate with a tablet. I stared at the table with eggs and bacon in front of me, and a garlic rice.

“T-thank you.” Naiilang na sabi ko na inismiran niya. Napayuko ako sa plato na may lamang sinangag. Wala pa si chef Ross. Siya ba ang nagluto nito?

“Have a seat. The housemaid will be here in a few to clean the penthouse. You should go back to bed after breakfast.” He said before walking out of the kitchen.

Buong weekend ay hindi niya ako pinapansin. Madilim lagi ang titig niya sakin at hindi siya nagsasalita. Hindi ko din alam ang sasabihin ko. Kumakain kami ng sabay at magkatabing natutulog pero hindi kami nagkikibuan. Madalas siyang nakaharap sa laptop niya o kaya ay may kausap sa cellphone. Trabaho.

Binasa ko ang mga chat niya ng inunblock ko ang number niya at inalis ko siya sa archive folder ng messenger ko.

“Baby, what’s wrong?”

“Bakit hindi mo ako pinapansin? Galit kaba? May ginawa ba ako?”

“My calls are not going through. Did you block my number? Why? :(”

“Baby, talk to me please.”

“Im going home.”

Iyon ang last na chat niya at nasend pa kahapon ng umaga. Hindi ko alam kung bakit nakokonsensya ako. Wala naman akong ginawang masama. Lasing ako pero hindi ko naman ginusto na sayawan ako ni Lawrence. Kahit hindi siya dumating ay alam kong aawatin ko pa din siya.

Nauna akong naligo at nakaupo na sa kama habang nagpapatuyo ng buhok. Nasa banyo si Rico at naririnig ko ang lagaslas ng tubig mula sa shower.

Napabuntong hininga ako ng masulyapan ang love bangle sa kanang braso.  Lagi niya itong tinitignan tuwing kakain kami at iismid matapos tignan ang kaliwang kamay at leeg ko.

Natigil ang tunog ng tubig mula sa shower at umayos ako ng upo. Naghuhuramentado ang puso ko sa kaba.

Binuksan ko ang bedside drawer at nakitang nandoon padin ang kwintas at ang singsing ko. Kinuha ko ang mga ito at pinagmasdan. Sinuot ko ang singsing at akmang isusuot ko ang kwintas ng bumukas ang pintuan ng banyo at iniluwa noon si Rico na nakatapis ng tuwalya sa baywang at basang basa ang katawan na nalalatagan ng balahibo. Agad nagtama ang tingin namin at bumaba ang mata niya sa kwintas na hawak ko. Umismid siya at nagtungo ng walk-in closet.

Bigla akong nahiya. Iniisip niya kaya na nagiinarte ako at hinubad ang mga alahas na bigay niya na sinabi niyang huwag na huwag kong gagawin? At ngayon.. susuotin ko ulit kasi andito na siya?

Naguguluhan ako. Dapat ay naiinis ako sakanya dahil sa nabasa ko pero ng hindi niya ako pinapansin.. ay napaisip ako kung mababaw lang ba ang galit ko? Mali ba ako na iblock ang number niya? Dapat ba ay hinintay ko muna ang paliwanag niya?

Napabalikwas ako ng muli siyang lumabas na nakasuot nalang ng itim na boxer shorts. Agad niya akong nilingon at bumuntong hininga.

Pinatay niya na ang ilaw sa kwarto at tanging ang lampshade nalang ang bukas. Naikom ko ang mga hita ko at napahawak ng mahigpit sa kwintas ng tumabi siya sakin sa gilid ng kama.

Ramdam ko ang titig niya ngunit nanatili akong nakayuko. Muli siyang bumuntong hininga at marahang kinuha ang kwintas sa kamay ko. Tinitigan niya ito ng ilang segundo bago umangat ang mukha sa akin.

Sa takot ko na baka bawiin niya ang kwintas ay halos agawin ko ito sa kamay niya. Iyon nga lang.. inalis niya ang lock nito at umusod sa tabi ko.

Hinawi niya pakaliwa ang buhok ko at sinuot sa akin ang kwintas. Napahawak ako sa cross na pendant nito at dinama ang lamig sa aking balat. Napalingon ako sakanya at sinalubong ako ng nanliliit niyang mata.

“You have a shift tomorrow. You should sleep.” Sabi nito at gumapang sa kanang bahagi ng kama.

Nakaawang bibig ko at hindi na naituloy ang sasabihin. Ipinasok ko ang mga paa ko sa comforter at nahiga na. Nakatalikod sakin si Rico at nakatitig lang ako sa malapad niyang likod na nadedepina ang mga muscles.

Nawala ang dapat na sasabihin ko. Bumuntong hininga ako at pumikit.

Maaga kaming nagising kinabukasan at hindi parin kami nagkikibuan. Nabasa ko ang chat ni Mr. Almendrala na hindi niya kami mamimeet ng seven am kaya napaaga ako.

“Ahm..” agad lumingon sa akin si Rico matapos niyang patunugin ang itim Maserati. Sa likod ay si Matias na papasok na sa SUV.

“Hindi daw.. kami mamimeet ng adviser.. kaya maaga ako.. sa MECS na ang deretso ko.” Nahihiyang sabi ko. Ito na ata ang pinakamahabang sinabi ko buong linggo.

Masungit siyang tumango at pinagbuksan ako ng pinto sa passenger seat.

Nakapasok na siya at agad bumaba ang tingin niya sa katawan ko. Umagat ito sa mukha ko at bumuntong hininga siya. May mali ba? Sa suot ko? May dumi bako sa mukha?

Napaatras ako at nakita ko ang pagdilim ng titig niya ng sinubukan niyang lumapit. Napasinghap siya bago hilahin ang seatbelt sa gilid ko at inilock iyon. Nagkatinginan kami bago niya binuhay ang makina.

“Let’s go.” He curtly said. I pouted. Ang sungit.

Sa biyahe at tahimik kami. Nagkatinginan kami ng rumehistro ang “Dad” sa screen niya dahil sa tawag. Tumatawag si Don Ramon. Sinagot niya ito at niloud speaker.

“Dad-”

“I’m expecting you in my office. I won’t be waiting, son.” He sounded menacing. Nakakatakot dahil tila galit ang ama niya. Dahil ba.. umuwi siya agad.. at iniwan ang projects nila sa US? Isang linggo bago ang birthday niya?

Nagkatinginan kami bago siya bumuntong hininga at inalis sa loud speaker ang tawag. Kinuha niya sa phone holder ang cellphone at itinapat sa tenga.

“I’m on my way. I’ll meet you there. Give me thirty.” He said.

Mabilis na naputol ang tawag. Nakayuko akong sumusunod sakanya habang binabati siya sa lobby ng mga maagang empleyado. Masungit lang itong tumatango.

“I have an early meeting with dad. Text me if you need anything. Do not leave the building. Ross will be sending you lunch.” Mahabang sabi niya ng maiwan kami sa elevator.

Napatingin ako sakanya pero deretso ang tingin niya sa reflection namin sa salamin.

I sighed. “Okay.”

Tumunog ang elevator at bumukas ang pinto sa palapag ko. Nagkatinginan ulit kaming dalawa. Yumuko siya at napapikit ako ng naramdaman ang halik niya sa noo ko.

“Take care. I’ll pick you up after your shift.”

“Okay. I-ingat ka.. din.” Mabilis akong lumabas ng elevator at muli siyang nilingon sa papasaradong pinto.

Napabuntong hininga ako at pumasok sa opisina ng HR department.

Konti pa lang ang tao at wala pa ang mga intern. Maghihintay nalang muna ako. Or pwede din na magclock in ako ng maaga para maaga matapos ang shift ko.

Agad akong hinarap ng HR manager at agad rumehistro ang ginhawa sa mukha niya.

“Rein! Thank goodness you are early.” Napakunot ang noo ko.

“Good Morning po ma’am. May problema po ba?” Naguguluhang tanong ko.

“Ahh kase. Akyat ka sana sa twenty-sixth saglit. Conference room one.” Balisa ang mata niya

“Ahm. Bakit po? May iuutos po ba kayo?” Pinilig ko ang ulo ko sa sinabi ng HR manager.

“Kasi.. si madame. Tinanong if ano ang schedule mo today. Nagrerequest siya.. na makausap ka. Akyat ka ng twenty-sixth. Nasa conference room one siya.”

Agad akong ginapangan ng kaba. Binaba ko ang bag ko sa station ko at lumabas patungong elevator.

Madiin ang kagat ko sa labi ko ng pinapanood na umakyat ang numero sa screen sa taas. Halo halo ang isip ko at ang lakas ng tibok ng puso ko. Ano ang dahilan bakit gusto ako makausap ng ina ni Rico?

Pagkadating ng twenty-sixth floor ay natanaw ko agad ang nasabing conference room. Napadila ako sa labi bago marahang kumatok.

Binuksan ko ang double doors at nakita ko ang pagbaling ng ina ni Rico kasama ng tila sekretarya niya. May dalawa ding bodyguard sa dulo ng kabisera.

“You may leave for now. I’ll call you again.” Utos niya sa sekretarya na agad tumango at ngumiti sa akin bago lumabas.

Napakapit ako sa gilid ng palda ko at nanatiling nakatayo sa may pinto. Napatingin siya sakin at maliit na ngumiti.

“Good morning. You are early today?” Aniya

“G-good morning ma’am. Yes po. Uhh- wala po kasi kaming meeting sa school ngayon.”

Mahina siyang tumango at umupo sa kabilang kabisera.

“Thank you for coming here. Have a seat. I want to speak with you.” She said and I felt my knees turned to jelly when I slowly approached the conference table.

Kabanata 36

Kulang nalang ay himatayin ako sa kaba ng makaupo ako sa kanang upuan katabi ng kabisera. Mariin ang titig niya sakin at tila pinapanood ang bawat galaw ko.

Anna Felicia Montecarlo is known to be refined, well-dressed, and a social butterfly. She did modeling when she was a teenager and I heard she stopped when she got married to the sole heir of the Montecarlo clan in his prime years. She hosted various charity events, establishing connections to the media and the rich families from the nearby provinces to support her outreach projects.

Rico’s mother is just and kind, who will not judge a person because of his or her family history, economic status, but rather his or her personality.

“I heard you are a graduating student in San Vicente University, right?” She asked with her soothing voice.

“Y-yes ma’am. Awa ho ng diyos at makakaraos na.” Hilaw ang ngisi ko ng sumagot sa ginang

“That’s good. You are one of our scholars, too. Sister Flora is so proud of you that she often tells me stories about you and your good grades in school whenever we visit Angel Haven. That’s good.” Her lips though are on a thin line

“T-thank you po ma’am. Kung hindi ho ako nabigyan ng scholarship.. hindi ko ho alam kung makakapagtapos ako.”

“I doubt that hija. You are an achiever. You see to it that if you want something, you will do everything in your power to have it. You even have a part time job for your source of income, yes?” She raised her brow and my lips parted as I don’t know how to respond to her statement. Tila iba ang kahulugan noon sa akin.

“Even if you don’t qualify now to our scholarship program, I’m sure.. my son would do something about it. After all, you are now working in MECS. I wonder if it has something to do with you.. living with him.” She shrugged her shoulders and took a sip on her coffee in the most elegant way.

Labis ang paghuhuramentado ng puso ko at pinaglalaruan ko nalang ang singsing ko para lang mapirmi ang mga kamay ko. Pilit ko ring tinutuwid ang likod ko kahit hindi sumasandal.

Alam niyang nakikitira ako kay Rico. Imposible din naman kung hindi. Tutol ba siya? Paaalisin niya ba ako?

She shifted her weight and gave her full attention to me “I have no problem with whatever relationship you have with my son, Ms. Silverio. My husband, doesn’t seem to mind the idea as well. He may have his own observations but he is not the person to voice out his opinions. He trust our son so much that he believed our major projects overseas will be in good hands despite of.. what happens to the two of you. It’s just that.. I’m getting worried.”

“You are still young, and I’m sure.. that you have set your priorities, especially your plans after your graduation, so I think.. it would be best for you to focus on what matters the most. Would you agree?”

Natigalgal ako at hindi makaimik. Ni tango ay hindi ko magawa at halos magdugo na ang labi ko sa kakakagat. Napatingin siya sa daliri kong kong may iniikot ikot na singsing at napabuntong hininga siya. Agad ko itong tinakpan ng kanang palad ko.

“I’m sure that if you two are destined for each other, then nothing should be.. rushed nor forced. If it’s meant to be, I’m sure it will be.” Muli niyang kinuha ang tasa ng kape at maimis na sumimsim doon.

“But right now, is maybe not the right time. I think you are clouding my son’s mind. If he is with you, he is willing to set aside all his responsibilities, his job for that matter, just so he can be with you. I don’t think that’s the type of relationship you deserve, right? You two deserve to grow and achieve many things in life. You deserve a relationship, that is willing to sacrifice, to aim for professional and spiritual growth, and not disregard important matters just for selfish reasons.”

Napayuko ako at pinasmasdan ang makinang na love bangle. Agad akong binalutan ng hiya ng marinig ito sa ina ni Rico. Tama siya. Dahil sakin, iniwan ni Rico ang trabaho niya sa ibang bansa. Noon din, ay mas madalas siyang uuwi sa dorm ko, kaysa magpakita sa mansyon nila. Parang sinasaksak ang puso ko.. na ang pagmamahal na mayroon kami.. ay makasarili. Na ikinukulong ko siya sa akin.

She then placed the coffee cup to the saucer and locked her fingers to the table. “I wanted to speak with you, because I know you are a sensible woman. I’m sure you understand where I’m coming from and I trust you will do, what is right.”

Nangingilid ang luha ko ng sabay kami mapalingon sa bumukas na pintuan at iniluwa noon ang secretary ni madame.

“Excuse me, madame, but the President is asking for you in his office. Should I ask for-”

“No, it’s alright dear. I’ll go upstairs in a bit.” Ngumiti ito sa sekretarya bago seryosong bumaling sa akin “Thank you, for coming here. You still have a shift so I should let you go so you can focus on your internship.”

Tumayo siya kaya tumayo na din ako at ibinaba ang gilid ng skirt ko.

Bahagya akong yumuko para magbigay galang “T-thank you, madame. N-naiintindihan ko po. Salamat po.. sa pagimbita. Mauna na po a-ako.”

Hindi ko alam kung paano ako nakabawi at nakalakad palabas ng silid. Palapit nako sa pinto ng muli niya akong tawagin. Malamlam na nakatitig sakin ang kanyang mga mata.

“I trust you will keep this conversation between us. After all, I know you will be focusing on your last year in college.”

Mapait akong napalunok at dahan dahang tumango “O-opo. Makakaasa po… kayo madame.” Hilaw ang ngisi ko ng muling tumalikod at binuksan ang pintuan.

“Ulan! Good morning! Saan ka galing? Aga natin ah.” Masiglang bati ni Kenneth ng makabalik ako ng department namin.

Bahagya akong tumingala sakanya at tipid na ngumiti “Ah.. nagcr lang ako saglit. Good morning din Ken!”

Tinuon ko ang atensyon ko sa duty at ng magalas dose ay kinuha ko ang lunch ko sa lobby. Sinendan ako ng load ni Rico kaya panay din ang text niya sakin ngunit nagreply lang ako na may ginagawa ngayon sa HR department kaya hindi ako naoobligang sagutin ang pangungulit niya sa text.

Nasa sasakyan na ako ni Rico matapos kong kumawala kay Kenneth na nangungulit na ihatid ako sa penthouse. Mabuti nalang at hindi niya kami nakita.

Mabilis at tahimik ang naging biyahe namin. Suplado ang itsura ng katabi ko at hindi umiimik. Ganoon ang naging sistema namin at wala na isa sa amin ang nagoopen ng topic tungkol sa bar o sa hindi ko pagpansin sakanya sa US. Tumatawag din sakin si Elisse pero hindi pa ako handang magpaliwanag. Hindi kami naguusap ni Rico sa condo at sa sasakyan pero kinukumusta niya ako sa text kapag nasa opisina. Sa gabi naman ay mas nauuna akong mahiga dahil babad siya sa laptop kakameeting sa mga engineer niya na naiwan sa US. Ilang oras ang tinatagal noon at kung mahihiga na siya ay nakatalikod itong matutulog at ako naman ay pinapanood lang ang hubad niyang likod hanggang dalawin ng antok.

May pagitan sa amin pero magigising nalang ako kinabukasan na nakaunan sa braso niya at nakayakap ako sa matigas niyang dibdib. Kung noon siguro, ay kikiligin ako. Ngunit dahil hindi pa naman kami nagkakaayos, at sa mga sinabi ng ina niya ay tila wala akong karapatang maramdaman ang kahit ano sakanya.

Lumingon ako sa bedside table at nakita kong magaalas sais na. Maaga pa para sa trabaho ko pero gusto ko ng bumangon para magluto ng almusal. Hindi na dumadaan dito si chef Ross dahil si Rico ang nagluluto ng agahan at hapunan namin. Sa tanghali nalang niya ako dinadalhan ng pagkain sa MECS.

Akmang kakalas ako sa pagkayakap ng hilahin ako ni Rico at ibinalik sa dati kong pwesto. Pumihit siya pagilid kaya nakaharap nako ngayon sa mabuhok niyang dibdib.

“It’s still early. Matulog kapa.” He is hugging me while brushing my hair.

“M-magluluto lang.. sana ako ng almusal-”

“Are you hungry?” Dinungaw niya ako pero pilit ko lang itinago ang mukha ko sa dibdib niya at umiling. Hindi ko siya kayang titigan ngayon.. dahil alam kong pulang pula ang mukha ko sa katawan niyang nakabalandra sa harap ko

“Then sleep. I’ll take care of that later.” He hugged me tighter and continue brushing the strands of my hair. Napapikit ako at mapait na dinama ang yakap niya. I.. missed him.

Ilang araw ang lumipas hanggang sa sumapit.. ang kaarawan niya. Dahil nga hindi ako nakakalabas ay wala akong nabiling regalo niya.

Nauna siyang magising sa akin at pinapanood ang mukha kong natutulog. Agad akong nahiya at napayuko ng salubungin ang mapungay niyang mata. Niyakap niya ako at kinulong sa dibdib niya. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso niya na alam kong hinahabol din ng sa akin.

“Hanggang kailan mo ako hindi kakausapin baby?” His bedroom voice triggered my worldly thoughts. Hindi ko alam ngunit ang init ng pakiramdam ko.. sabayan pa na ang init din ng dibdib niya

“Hanggang kailan ka magagalit sakin?” I can feel his minty breath on my ear when he crouched but I still keep my eyes shut. I can feel my face burning

“H-hindi naman na.. ako galit..”

“Uhuh. So can we talk now?” Marahan niya akong tinutulak para makita ang mukha ko ngunit nagmamatigas ako at sinisiksik ang sarili sa dibdib niya. Tumango ako bilang sagot

“Hmm. Let’s see. You put your life in danger. You didn’t tell me until you suffered from the trauma that motherfucker has caused you. Hindi mo sinabi sakin.”

“Pinilit kong itago sayo ang mga kinuha kong tauhan para hindi ka magisip at magalala, tapos ay may mangyayari parin pala at hindi mo sasabihin sakin?” His voice is still husky but now restrained dahil sa pagpipigil niyang magalit

“S-sorry.. wala naman iyon. At kasama ko naman-”

“Hindi iyon wala lang Rein. Halos mamatay ako sa pagaalala. Hindi ka dapat umaalis ng mag-isa. May usapan tayo diba?” Marahas na ang paghawak niya sa braso ko kaya nakita ko na ang mukha niya ng kinalas niya ang yakap.

I bit my lip and nodded slowly “Sorry. H-hindi na mauulit.”

“Talagang hindi na. Dahil hindi na ako aalis. Ako na ang lagi mong kasama. I promise to keep you safe. No need to worry because my men are at it. We are obtaining evidences that can lead to buy bust operation. You don’t have to settle your father’s debt. I’ll destroy that syndicate so they won’t have anything to threaten you.

Tumango ako at muli sanang sisiksik sakanya ng nanatili ang hawak niya sa braso ko. Napaangat ang tingin ko sa mapupungay paring mga mata niya pababa sa namumula niyang labi

“And after that, you shut me away. You blocked all my means of contacting you without giving me a reason. Bigla bigla ka nalang hindi mamamansin.” Tunog nagtatampo niyang daing at ipinahinga ang noo niya sa noo ko

“I am working day and night. Ikaw nalang ang pahinga ko.. hindi mo pa ako kakausapin.” Agad akong nakonsensya dahil nagpalamon ako sa selos. Dapat nga siguro ay hinintay ko ang paliwanag niya. Ngayon ko lang napapagtanto ng magkasama na kami. Akala ko ba nahuli mo na Rein? Katabi mo lang.. eh okay na? Hindi kana galit?

“You saw that damn article, didn’t you?” I remained still. I heard him sighed deeply before hugging me tight. His lips are brushing on the tip of my nose.

“I already turned down that fucking article. That’s not true. The picture was cropped. Beside me is engineer Alvarez and we were talking about the blueprint. I am not staring at her, I am looking at the blueprint while she was discussing her plans. That’s all. I didn’t know there are fucking journalists lurking to get some fucking scoop to spread fake news.”

Okay. Should I be convinced? Muka namang totoo. Mas maliit ang naunang litrato kumpara sa picture nila restaurant at masyado silang magkalapit doon. Possible nga kayang cropped ito?

“Pero lumabas ka parin.. kasama niya. Nagdinner-”

“Hindi ako lumalabas kasama ang sinong babae. I only invited my team for a dinner to celebrate the start of the labor work and she went there uninvited. Madami kami at puro lalaki kaya ng pumunta siya ay wala ng upuan. Sumiksik siya sa tabi ko. Hindi kami naguusap ng gabing iyon.”

He kissed my forehead while caressing my hair. “Ako lang magisa sa condo ko. Hindi ako lumalabas. Wala akong dinate. At lalong hindi ako gumimik. Nagaaya ang mga engineer ko na magbar pero hindi ako sumasama. Mas gusto kong matulog para makausap kita sa umaga.”

Dinungaw niya ako at sinalubong ng madilim at mariing titig “I’ve been very good. Ikaw lang ang hindi. You are keeping so many things from me. And worse, I caught you in the hands of a boy. Fuck.”

“Hindi rin ako lumalabas at gumigimik Rico. Iyon lang iyon, nung gabing umuwi ka. Hindi ko siya pinapansin at kahit hindi ka dumating ay aawatin ko padin siyang makipagsayaw sa akin.” Depensa ko

“Hmm. Still, I don’t like it. You are my fiancee. You are committed to me. Promise me that’s the last time I will be seeing you with another boy-”

“Boy? Halos kasing edad lang ata iyon ni Amer-”

“So? You like him? You like that fuckass?”

Hindi ko na napigil ang ngiti sa supladong mukha ng kaharap ko. Magdidikit na ang kilay mo sa kakakunot ng noo mo Enrico.

Hinayaan niya akong sumiksik sa dibdib niya at damhin ang init ng katawan niya. “No. Hindi ko siya gusto.”

“You better be. That asshat almost took advantage of you! I’ll kill that motherfuck-”

“Hindi ko nga siya gusto Rico. Wala akong ibang gusto at wala akong ibang ineentertain. Huwag kanang magalit diyan.” He was stunned with what I said kaya natawa ako. Kung titigan niya ako ay parang ako pa ang may ganang magalit gayong ako ang nakita niya sa bar.

“How arrogant. Is this how you are going to make up with me every time we have a misunderstanding?”

“Sorry na. Alam kong sinabi ko na pakikinggan dapat kita kung may ganito. At paguusapan natin para maayos ang problema. Nadala lang ako ng galit kaya..”

“Hmm. You were jealous that’s why you removed my ring and my necklace huh?”

I feel like he is enjoying this. His lips are on a thin line trying to hide his amusement. Jealous? Hah! Ang kapal niyo ng Serena mo!

“It’s alright. I forgive you. You were just jealous that’s why you ignored me and made me worried sick about your whereabouts. It’s alright. I understand that because of your jealousy, you forgot that you have a boyfriend wa-”

“Tumigil ka nga diyan! Hindi ako.. nagseselos!” Hinila ko ang balahibo sa dibdib niya at tumawa lang ito. Pulang pula ang mukha ko.

“Right. I told you. There’s nothing for you to be jealous of. I only have you. I won’t look at anyone else.” He smiled when putting back some strands of my hair at the back of my ear.

“Hmm. Kahit patay na patay ka kung tumitig sa mga modelong iyon?”

His brows furrowed “What are you talking about?”

“Nabasa ko ang mga article tungkol sayo! Sino sinong model ang nilalabas mo. May kuha kapang nakikipaghalikan sa bar!” Angil ko at kalas sa yakap niya ngunit kinukulong niya lang ako sa bisig niya

He still look confuse but smirk is now plastered on his face “Sino? Hindi ko na maalala.”

“Hah! Sinungaling! Nabasa ko. Ilang taon lang ang nakalipas. Samantha Chu ang pangalan! Ex mo iyon?”

“I told you I never had a girlfriend. Ikaw palang. And I don’t remember their names, matagal na iyon at nasa US pa ako noon.”

“Oo! Sixteen palang ako noon pero kung sino sino na ang babae mo! Nahuhuli kang lumalabas ng bar o ng hotel!”

“Come on, baby. You can’t be jealous with that? I didn’t have a relationship with any of them. I only want you.”

“Sinungaling. Ako ang gusto mo pero kabilaan ang babae mo. Huwag mong itanggi!”

He chuckled and kissed my cheek “Cute. But baby, I can’t pursue you just yet, I have to stop myself from wanting you because you are then a minor. Makukulong ako kung gugustuhin kong mapasakin ka.”

Natahimik ako at napaisip sa sinabi niya. Oo nga! Hayok na hayok kaba Rein? Eh akala ko ba sabe mo noon crush mo iyong kapatid? Sixteen ka palang kerengkeng kana!

“I’m sorry. I told you this before. I only played because of you. It’s not your fault that I like you so much that I have to drown myself in different women to keep you out of my system. I failed though, I still came back and pursued you when you became of age.” His crystal gaze is pulling me to his thoughts.

“Parang nagsisisi kapa niyan ha.” Mahinang sabi ko. Naubos ba ang panggagalaiti mo Rein?

He chuckled and planted a soft kiss on my lips. “No. I love you. You are for me. I’ll have you whatever it takes.”

His menacing gaze became sensual. He licked his lips before kissing me languidly. Masyado akong nadala sa halik na nasa ibabaw ko na siya at kinakalas ang butones ng suot kong night polo. Binuksan niya ako na parang regalo at kita ko ang naguumapaw na pagnanasa sakanya ng lumantad sakanya ang dibdib ko.

His lips went to the tip of my breasts while he parted my legs and placed one on top of his. He removed my panties and toss it to the side. He freed his proud member from his boxers and teased my entrance with his head wet with pre-cum.

“Fuck. I missed you so much.” He licked the side of my neck up to my jawline before devouring my lips again. I felt his thickness in my behind and I moaned for both pain and pleasure.

“Ahh. Rico..”

“I’m sorry. I can’t wait anymore. I’ll take you now.”

He started with a slow rhythm before each thrust became deeper and faster. His one hand is intertwined with mine while the other is caressing my boob. My free hand brushed his hair. He won’t stop kissing me. It’s a good distraction though to keep me from moaning so early in the morning. Sina Matias! Baka gising na iyon!

“Fuck, Rein. Stop squeezing me or I’ll spill fast.”

“Rico.. I want- Aahh”

“Shit. You’re so tight.” He licked his lips before pressing it against mine. He kissed me torridly and since he is my first kiss, I don’t even know if what I’m doing is right.

I sucked his tongue and I heard him moan. My sexual desires are to the sky and I suck on his tongue more just to hear him moan again.

I felt his pumping became slower and my insides getting slippery. I was filled with his hot fluid yet he still continue to thrust deeper inside me.

He is catching his breath as he rested his forehead on mine. I gave him a quick peck on the lips. I was busy staring at his dark eyes when I realized the time. It’s past seven! Dalawa pa kaming maliligo at hindi pa kami nagaalmusal!

“Let’s me cuddle you. I miss you.” He burried his face on my neck but I pushed him to the side

“May pasok tayo Rico. Tara na! Maliligo pa tayo!”

“Tss. We can come in late today. Tell them you are sick or something.”

I sighed before planting another kiss on his lips. “Happy birthday. Sa susunod na ang cuddle na yan! Magayos kana Rico naman!”

Tinawag niya pa ako pero hindi ko na siya nilingon. Nanginginig ang tuhod kong pinulot ang panty ko at dali daling pumasok sa banyo. Agad ko itong nilock para makasigurado. Nagtoothbrush ako at naligo ng mabilis bago nagsuot nalang ng fitted dress. Mabilisang suklay ng buhok ay lumabas na ako. Sa sasakyan na ako magaayos ng mukha.

Lumabas ako ng kwarto at nakitang wala na si Rico. Nakaready ang polo at ang coat niya sa kama. Nakaligo naba siya?

Nadatnan ko siya sa kusina na topless at nagluluto. Nakasuot na siya ng slacks at belt at tanging medyas lang sa paa. Medyo basa pa ang buhok niya ng lingunin ako pagkaliko ko ng dining table.

“Maupo kana. Patapos na to.”

Mabilis ang bawat subo ko ng kanin habang siya ay nagkakape at nakagat ng bacon sa tabi ko

“Easy, baby. Mabubulunan ka niyan.” Sinamaan ko ng tingin ang natatawang damuho sa tabi ko. Alas otso na! Baka matraffic tayo!

Nagmadali siyang nagbihis at tinaranta ko ng bumaba. Ayokong malate. Nakakahiya.

“So you remember my birthday. Where’s my birthday gift, hmm?” He asked while planting kisses on the back of my palm. I told him to drive as quick yet safe as he can. Mabuti nalang at nakisama ang kalsada dahil hindi kami natraffic.

“W-wala. H-hindi ako nakabili kasi.. ayaw kong lumabas.” Nahihiyang sabi ko. Mamaya sa lunch break ay sasaglit ako sa katabing mall.

“Hmm. It’s alright. You are enough for me. Having you is my greatest gift.” He smiled genuinely before facing the road. Agad akong nahiya. Sinasabi niya lang iyan pero siya ang dami niyang nabigay sakin. Hahanap nalang ako ng ireregalo mamaya.

Nagpaalam ako na mauuna na at halos takbuhin ko ang lobby para lang makapagclock in on time. Mabuti at hindi ako nalate. Usap usapan ang party sa opisina ang kung paanong lahat ng department ay may cake at bilao ng spaghetti o pancit. Mayroon ding dalawang buong lechon manok. Pinakain ng pamilya niya ang bawat department pero may bukod pang party na hinanda para kay Rico.

Susunduin daw ako ni Rico para umuwi muna at makapagbihis kami. Bilin daw ng mommy niya na magayos siya. Hindi nako nakapagmall noong lunch at naghihintay nako sakanya sa may lobby dahil dito daw dadalhin ng valet ang sasakyan. Namataan ko na siya kaya agad akong ngumiti na napawi ng tawagin ako ni Kenneth.

“Ulan! Uwi kana? Tara hatid na kita.”

Natigil si Rico at bumaling kay Kenneth na ngiting ngiti sakin. Humarap siya sakin at ngayoy kunot na ang noo

“Ano? Tara hatid na kita-”

“Who are you?” Rico asked ruthlessly. Seems like Kenneth doesn’t know him personally. Ngumiti ang huli at nagbigay galang.

“Good afternoon sir. Kenneth po. Co-intern ni Rein. Ano? Sabay kana sakin hatid na-” bumaling siya sakin pero mabilis siyang naputol ni Rico.

“Go home, boy. She doesn’t need you. She’s coming home with me.” Madiin ang pagkakasabi niya. Laglag ang panga ni Kenneth.

“Ahh kasi Ken-”

“Ulan. Kasama mo? Di ka-”

“What did you just call her?” Agad kong hinila sa braso si Rico ng lumapit siya kay Kenneth. This is bad.

“Kenneth sorry. Mauna nako. Ingat ka pauwi!” Paalam ko sa nalilitong co-intern.

Umiigting ang panga ni Rico na nagmamaneho at hanggang sa elevator ng condo tower ay hindi ako kinakausap. Sinabi ko naman na kasama ko lang sa OJT si Kenneth at iyon lang. Pero mukhang hindi siya kumbinsido

“Bakit ka niya tinatawag ng ganon? Angas ng batang yon ah?” Sabi niya habang binubutones ang itim na polo. Nakaupo ako sa kama habang sinusuot ang binili niyang heels. Nakared halterneck dress din ako na dinala ng personal shopper niya.

“Sorry. Sinasabihan ko naman siya na huwag ganon. Sabi niya ay unique daw kasi.. kapag tinagalog ang pangalan ko.” Dinudungaw ko siyang masungit na nakatayo sa may overlooking window habang inaayos ang cuff sa pulsuhan.

“Tss.” Igting ang panga niya. Suplado naman.

“Kakausapin ko siya ulit. Huli na yung ganun.. na tawag niya sakin.” Tumayo ako at niyakap siya sa likod.

Hanggang sa party ay sinusungitan ako ng loko. Napangiti ako at ninakawan siya ng halik sa pisngi bago kami pumasok sa malaking function hall. Agad akong natigilan.

Doon ko lang narealize na masyado nga pala akong naging komportable. Hindi paba ako nadala ng una niya akong sinama sa ganito? Agad naming naagaw ang atensyon ng mga tao sa loob lalo pa at napayuko ako habang sunod sunod ang bati sakanya ng nakakasalubong namin. Sinubukan kong kumalas sa hawak niya pero mas hinigpitan niya lang ang kapit sa kamay ko habang tumatango sa mga matatandang bumabati.

Sa bandang gitna ay agad kong nakita ang mesa ni Elisse na laglag ang panga sa tabi ni Amer na nangingiti. May dalawa pang babae sa tapat nila na nakatalikod sakin. Wala sa sarili kong nahila si Rico papunta sa mesa nina Elisse sa pag-asang magiging komportable ako doon ngayong gabi na agad kong pinagsisihan. Lumingon samin ang dalawang babae at ang isa ay si Jocelyn, na nanlaki ang mata ng makita kung sino ang kasama ko na hawak ko sa kamay, at isang babae na hindi ko kilala.

Magsasalita sana siya ngunit nakuha ni Rico ang atensyon ko ng maghila siya ng upuan sa tabi ni Elisse at pinaupo ako. Yumukod siya sa tapat ko pagkatapos at napayuko ako sa eskandalosang titig ni Elisse

“Will you be okay here?” Rico asked as he crouched more to see my face. Agad nalang akong tumango. Batid kong dinig siya ng kasama ko sa mesa at the fact na hindi siya nahihiya, ay parang magpapaatake sakin sa puso.

“I’ll just talk to mom and dad. I’ll be back. Hmm.” He kissed my forehead and I heard Jocelyn’s exaggerated gasp in my back. Mabilis na tumayo si Rico at tila panginoon na nilakad ang gitna ng banquet hall. Binati pa siya ni Amer ng happy birthday ng dumaan ito sa likod niya.

Namayani ang katahimikan sa mesa namin. Sa malayo ay natatanaw ko ang ibang guests na tumitingin sa gawi namin. Sa tapat namin ay may mga matatandang nag-uusap, kasama ang parents ni Elisse, Amer at tila ang mommy ni Jocelyn, na panaka naka ding tumitingin samin.. saakin. Marahil nakita nila ang halik.

Hindi ko magalaw ang soup na sinerve. Hindi ko din maangat ang tingin ko sa mesa. Alam naman na ni Elisse dahil nakita niya kami, pero si Jocelyn..

“Si Rico.. siya ba ang sinasabi mo.. na boyfriend mo sa US Rein?” Hindi na napigil ni Jocelyn na magusisa. She is giving me daggers with her stare and she sounded.. betrayed.

Sasagot na ako ng unahan ako ni Elisse. Plastic itong tumawa at tumingin kay Jocelyn.

“Sorry, girl. Di ko ba nasabi? My bad. I thought I mentioned his name when I said that Rein has a boyfriend.” She sarcastically said before glancing at my direction. Not sure if she is talking to Jocelyn or me. Pagak akong napalunok.

Mula kay Elisse ay bumaling ang tingin niya sakin. Ang katabi niyang babae ay nakaismid at pinapanood ako

“How did- you knew that I.. paano Rein? You’re a trans woman and… I th-” magpapaliwanag sana ako pero pinutol lang siya ni Elisse

“Come on, Jo! What’s wrong with that? Don’t tell me that you don’t believe in this kind of relationship? There’s nothing wrong about it.” I can feel Elisse slowly losing her patience and I don’t want her to take this. I want to speak up for myself.

“Jo, hindi ko nasabi kasi hindi pa namin talaga pinapaal-” I said as Jocelyn look at me with mockery.

“I can’t believe you. So… kayo? Ng panganay ni tita Fely? How could this be? I looked like a fool asking for your help when in the first place-”

“Careful now, I think Rein doesn’t owe you anything, Jocelyn. Kung ano man, ay umaasa ka sa lalakeng taken na. If you wanted to be paired to a rich bachelor, the other Montecarlo is still single so make your shot.” I saw Amer slightly pulling Elisse’s arm when she bent over to face Jocelyn in front if her. Tumayo lang ang huli at nagwalk out papunta sa mommy niya.

Hinawakan ko ang kamay ni Elisse para kumalma siya kahit papaano. Simpleng gumala ang tingin ko sa silid na may mapanghusgang titig. Sa may malapit sa stage ay nakatayo si Rico kasama ang mga magulang kausap ang mga matatandang nakaformal attire. Seryoso siya sa kausap pero pabalik balik ang tingin niya sa gawi ko. Sa harap niya.. ay si Serena. Pagkakaalam ko ay nasa US ito. Mukhang umuwi siya.. para sa birthday ni Rico.

“Hindi ka nagsasabi sakin Rein. Is this why you can’t tell me kung sino ang dinedate mo? You are in a relationship with Rico Montecarlo?” Elisse called my attention. Kami nalang ang natira sa mesa dahil umalis ang isa pang babae na kasama nila.

I sighed “Hindi pa ako handa. Bago lang sakin to.. at ayoko din na mapressure siya o mahusgahan dahil lang nakipagrelasyon siya.. sa gaya ko.”

“But Rein! There’s nothing wrong with that! Wala silang pakialam kung jowa mo iyon! Hindi mo dapat sila iniisip!” Balik naman ni Elisse

“Alam ko naman.. pero ayoko lang na maapektuhan ang trabaho niya, o baka may masabi ang mga magulang niya dahil sa maririnig nilang sabi sabi.. tungkol samin.”

“Do they know you? May sinabi ba sila sayo?” Naniningkit ang mata niya sa tanong

Muli akong bumaling kay Rico at nakitang nasa malapit na sila sa mesa namin at tanaw na tanaw kami. Mukhang paalis si Rico pero kinakausap padin siya ng kasama. Sa gitna nila, ay si madame Felicia na nakakapit sa braso ng asawa na tahimik na nakikinig pero ang tingin ay nasakin.

Agad kong naalala ang sinabi niya sakin. Hindi niya derektang sinabi.. pero batid ko na tutol siya, at gusto niyang iwan ko si Rico.. para makapagfocus siya sa trabaho.

Umiling ako kay Elisse at nakagat ko ang labi ko sa bigat ng dibdib ko. Kung nanatiling lihim lang sana ito.. ay mas may tyansang magtagal pa kami.. pero dahil lantaran na sa mga magulang niya.. ay hindi ko sila masisisi kung tututulan nila ito.

Nagserve ulit ang waiters ng pagkain at nakita ko ang paghawak ni Serena sa braso ni Rico.. para anyayahan siyang kumain sa mesa nila.. kasama ang kanilang mga magulang.

Hindi ko narin naman kayang kumain kaya nagpaalam ako na magccr muna. Nakita ko ang agad na pagbaling ni Rico ng tumayo ako at halos mahiya ako ng maglabi ako ng cr dahil.. napalingon din sakin ang mga kasama niya.

Hindi ko na siguro maaalis sa sistema ko ang mainsecure.. at manlumo sa pilit kong pagsusumiksik sa mundo niya. May punto si Mrs. Montecarlo at napapansin ko din na ganoon nga. Makasarili ako para ikulong siya sa akin. Kung iiwan ko siya, ay mas makakapagfocus siya sa trabaho. Kung wala ako sa tabi niya, hindi siya mahihirapang magdesisyon para sa sarili. At dahil nga kay papa, ay halos nilalagay ko din siya sa alanganin.

Nasa hallway ako patungong restroom ng tumunog ang cellphone ko. Tumatawag si lola Flora.

“Hello la, napatawag po kayo?”

Maingay ang background at dinig ko ang hingal ng matanda. Napatigil ako at kumunot ang noo

“Rein! Mag-iingat ka anak! Magtago ka. Huwag kang magpapakita sa ama mo! Ilalayo ka ni Rico-” dinig ko ang daing niya at tila lalaking nagsasalita sa background. Agad akong kinabahan. Hindi maganda ang naririnig ko.

“La? Ano hong nangyari? Asan ho kayo?”

Dinig ko ang pagbagsak sa background at ang patuloy na pagdaing ng matanda. Hindi ako mapakali at nangingilid ang luha ko.

“Lola! Sumagot po kayo! Ano ang nangyayari-”

“Hindi ka makakatago sakin! Ikaw ang isosoga ko sa sindikato. Kung hindi moko tutulungan magbayad e ikaw ang ibibigay ko sakanilang kabayaran!” ang boses na iyon… ay boses ni papa.

Kabanata 37

Naputol ang linya matapos magsalita ni papa. Sinubukan kong idial pa ang number ni lola Flora pero wala ng sumasagot. Mabilis ang paghinga ko at kusang dumadaloy ang mga luha ko sa aking pisngi.

Wala akong inaksayang panahon at nagsimulang maglakad palabas ng hotel.

“Where are you going?” Rico asked me and his eyes widened when he saw me at this state.

“What the fuck happened? Why are you crying?” He rushed to comfort me but I pushed him a bit

“Rico.. si lola Flora… may nangyari.. kailangan kong u-umalis.” I said between sobs. Nagpaalam ako dahil ayaw kong makaistorbo sa party niya pero ramdam kong nakasunod siya sakin ng halos takbuhin ko ang palabas ng hotel. Ring lang ng ring ang cellphone ni lola Flora

Papara dapat ako ng taxi ng hilahin ako ni Rico patungong parking lot. Nasa tenga niya ang cellphone at hindi ko alam kung sino ang kausap niya.

“Rico.. ako nalang ang aalis… baka hanapin ka sa loob-”

“Hush now. I’ll come with you. We will find her.” He said with a reassuring tone. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari pagkatapos nito.. o kung lalo lang bang sasama ang tingin sa akin ng mommy niya.. pero wala ng natakbo sa isip ko ngayon kung hindi mahanap si lola Flora. Pinatunog niya ang lock ng sasakyan niya at mabilis kaming nakasakay.

“Track her. I want men placed outside the orphanage. I need reports. The rest of you, find her.” He said on the phone as he started driving.

Sinubukan kong tawagan si ate Tess. Mabuti nalang at bukas ang linya niya

“Hello Rei-”

“Ate Tess! Si lola Flora po? Kasama niyo ba?” Hindi ko mapigilan ang pagtaas ng boses

“Ha? Hindi. Eh lumabas iyon at may-”

“Saan po? Asan siya ngayon ate Tess?”

“Sa palengke. Makulit nga at sabi ko ako na-”

“Salamat po! Tatawag po ako ulit ate Tess.” Agad ko nang binaba ang tawag at humarap kay Rico.

“Rico.. sa palengke. Sa palengke tayo! Diyos ko..” mabilis siyang lumiko at dumiretso sa sinabi kong lokasyon. Narinig kong sinabihan niya din sina Matias.

“Rico bilisan mo.. si lola Flora.”

“Don’t worry. We will find her.”

“Baka.. baka hindi tayo umabot.. narinig ko si papa.. andun siya! Baka sinaktan siya!” Napahilamos ako at muling humikbi. Nagmura ang katabi ko at mas binilisan ang pagmamaneho.

Lola… sana ligtas ka.. papunta na po ako

Halos tumigil ang mundo ko ng marating namin ang palengke. Sa bukana ay may kumpulan na ng tao, at mobile ng barangay. Agad akong lumabas ng sasakyan.

Ayokong magisip ng masama pero habang papalapit ako sa pinagkakaguluhan ng mga tao ay humahangos ako sa paghinga. Hindi maaari.. hindi siya to

Naaninag ko ang katawan na nakahandusay na sinisilip ng mga nakikiusyoso. Lalapit pa ako ng humarang sa harap ko si Rico at kinulong ako ng yakap.

“You don’t have to.. see this.” He whispered in my temple as he hugged me tight so I can’t escape.

I swallowed hard as tears are pooling on the side of my eyes. I need to be sure. I want to be sure that it’s not.. her

“Gusto kong makita.. gusto kong makatiyak-”

“Engineer!” I heard Matias running towards our direction.

“Affirmative. Kinausap ko ngayon si Mike. Sugatan siya kasi siya ang humabol-”

Pilit akong kumalas sa lumuwag na yakap ni Rico. Kung nanghina siya sa narinig ay ako ay hindi naniniwala. Hindi niya direktang sinabi pero alam ko.. at ayaw kong maniwala

There I saw the poor sister lying on the ground filled with her own blood. Her blouse was slightly ripped and with visible blood stain from the stab wounds on her chest. My hands immediately went to cover my mouth as I screamed without a noise. This.. this is not happening

The kind woman who became my second mother.. was brutally murdered.. by my father. And it’s.. it’s my fault. If wasn’t because of me, this will not happen to her.

“Lola ko!! Lola Flora!” Tinulak ko ang isang nakikiusyoso at agad na lumuhod sa harap ng matanda. Agad kong hinawakan ang kanang kamay niya para pakiramdaman ang pulso niya.. pero wala na akong maramdamang tibok. Ipinahinga ko ang pisngi ko sa kulubot niyang kamay at pumalahaw ng iyak

“Tulong po! Tawag po kayo ng ambulansya!” Tuluyang nanlabo ang aking paningin at hindi alam kung saan lilingon para tumawag ng tulong. May humawak sa aking braso pero patuloy padin ako sa pagsigaw

“Lola gumising ka po! Tulong po! Parang awa niyo na.. tumawag po kayo ng ambulansiya!”

“Tulungan niyo po.. ang lola ko…” tuluyang nanghina ang boses ko at bumigay ako sa pagiyak. Humagulgol ako sa harap ng katawan ng taong nagkalinga sa akin sa bayang ito.

Rico tried to pull me away from the scene but I refused to leave lola Flora. I heard from a policeman that the authorities already declared her dead that’s why they are not rushing for an ambulance. They are asking the witnesses and us to give them space to work on the crime scene but I still knelt in front of the poor sister who died because of me.

Rico stayed behind me and hugging me on the back. He is hushing me but nothing can stop me from crying, mourning for my lola Flora who was brutally murdered.. out here in the open. Wala manlang nakakita.. wala manlang umawat.. wala manlang tumulong..

“Montecarlo.”

“Panganay yan ni Don Ramon.. sino ang kasama?”

“Taga ampunan yang matanda.”

I heard the people talking about us but I don’t have the strength to pay attention. I stayed there for a couple of minutes crying my eyes out. My heart was grieving for my loss.. I am slowly consumed by guilt because of what happened.

“Ma’am pasensya na po pero dadalin na po ang bangkay sa ospital. Kailangan niyo na pong sumama samin kasi ikiclear na namin ang scene for investigation.” Tawag sakin ng isang pulis. May isa pang tagamedic ang humawak sa akin at parehas ang sinabi.

“Baby, let’s go. We need to let them do their job. Please.” Rico whispered while caressing my arm and the people from the SVMC showed up and carried lola Flora’s lifeless body to the ambulance who have just arrived. The forensics team appeared on the scene to start with their investigation.

Wala na akong lakas ng hilahin ako ni Rico. Sinandal ko ang katawan sakanya at hinayaan siyang alalayan ako. Balak akong hingan ng statement ng pulis bago kami umalis ngunit si Rico na ang tumanggi. Inutusan niya ang mga pulis na sumama sa ospital at doon nalang daw ako kunan ng statement. I saw the disapproval from the policemen but maybe because of his influence, it was his chief that granted the request.

“Gusto kong.. sumama.. sa ambulansya.” Paalam ko sakanya at tiningala siya. Rico stared at me with dark forlorn eyes. He kissed my forehead before gently nodding his head.

“Alright. We will. I’ll come with you.” He guided me and asked the nurses for us to ride with them. He instructed Matias to follow us and let his men scattered around Angel Haven to monitor the safety of the volunteers and the children. I sat in the ambulance and immediately held lola Flora’s hand that was slowly turning blue.

“Ma’am pasensya na po, this is a murder case and para hindi po matamper ang investigation, bawal po muna nating hawakan-”

I don’t know what stopped the woman from forbidding me to hold lola Flora.. probably because Rico is with us. Nasa tabi ko siya at nakayakap sa tagiliran ko. Buong biyahe papuntang ospital ay umiyak lang ako ng umiyak at tinatawag ang lola ko.. baka sakaling magmulat siya at kausapin ako..

Diniretso ang lola Flora ng morgue ng ospital. Tumawag sakin si ate Tess at halos manlumo ako dahil hindi ko alam kung paano ko sasabihin sakanila. Nasa labas pa kami ng ospital at doon binomba ng tanong ni Rico sina Matias

“Rein! Anong nangyayari? Andaming tao sa labas. May nangyari ba? Hindi pa nauwi ang lola. Kasama mo naba?” Bungad sa akin ni ate Tess.

“How the fuck did this happen? I told you to track their movements in and out of the orphanage. That motherfucker is at large and they may use them to get to Rein! Tama nga ako!” Rico roared at Matias and his men.

Pinigilan ko ang sariling humikbi. “O-opo ate Tess. Ate, punta po kayo dito sa SVMC, bilisan niyo po.”

“Pasensya na engineer. Ang tao ay nasa ampunan at mga sibilyan. Kapag may lalabas, isa lang ang sumasama. Nakausap ko si Rodney at nasita daw sila noong isang bes ng matanda dahil baka daw matakot ang mga bata.. kaya nakadistansya kami.”

“A-ah eh bakit- anong ginagawa niyo sa ospital? N-napano ang m-matanda Rein?” Nagsimulang manginig ang boses ni ate Tess

“Kanina sa palengke, isa lang ang sumunod. Hindi lang isang beses. Madaming beses nasaksak! Kung maagap kayo ay hindi mangyayare to! Punyeta!” Sigaw muli ni Rico. Napapikit ako at hinayaan ang sariling umiyak. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman. Kung kanino lang ba ako magagalit. Kung sino ang sisisihin.

“W-wala na po.. ang lola Flora ko.. pumunta po kami ngayon ng ospi-”

“Ano?! Hindi totoo iyan! Rein hindi magandang biro iyan bata ka!” Histerikal na sabi nito at nagsimulang umiyak sa kabilang linya. Naririnig ko ang munting ingay marahil sa mga katiwalang gising parin.

“P-pasensya na engineer. Hindi agad nakalapit si Mike kasi nasa kabilang kanto lang siya malapit sa toda. Sinita siya ng matanda sa pagsunod pero ng makita niya, kumaripas daw agad siya ng tak-”

“At hindi niyo nakuha? Tangina.. ilang beses ng nakakatakas sainyo iyon!” ani Rico

“P-pasensya na po.. punta po kayo dito sa ospital.. kailangan ko po.. kayo.” Marahan kong binaba ang tawag at humarap sa katabi ko.

“Nagpangabot sila engineer. Unang napuruhan ni Mike kaso lang ay sa dibdib din siya nasaksak. Hindi agad nakasunod ang backup.” Ang medyo bata pang lalaki ang nagpapaliwanag

“Ano po bang.. nangyari?” Tanong ko. Bakas ang lungkot at galit sa mata ni Matias at yumuko naman ang katabi niya

“Patawarin mo ako Ms. Silverio. Nahuli kami. Hindi dapat mangyayari ito-”

“Make sure everyone else is safe. Check on your colleague as well.” Rico cut the conversation and guided me inside. Sumunod kami sa kung saan daw ang sinabing morgue na pagdadalhan ni lola Flora. Nakasunod sa likod ko si Rico na panay ang utos kayna Matias at sinabing abangan ang tumawag saking dumating at igiya sa morgue. Mabagal siyang naglalakad sa likod ko at may iba pang kausap sa cellphone.

Sa morgue ay nakaratay sa steel bed ang lola ko.. na balot ng puting kumot hanggang sa dibdib. Ilang minuto lang ang binigay sa amin dahil magsisimula na daw ang imbestigasyon pagdating ng mga pulis. Hindi ko na daw maaaring hawakan ang matanda dahil makakagulo ang finger prints na maiiwan ko sa katawan niya.

Nakatayo ako sa gilid ng steel bed at halos mapaluhod sa pagiyak. Hindi ko kaya lola.. hindi ko kaya na wala ka. Kung nakasunod lang sana ako agad, ay baka napigilan ko si papa. Kung mas naging maingat sana ako, ay hindi na kayo madadamay pa.

Rico hugged me on the back and buried his face on my neck “I’m sorry baby. Forgive me. It’s my fault-” I shook my head. I will not blame him for this. If there is someone to blame, that should be me.

“No, ako ang may kasalanan. Kung hindi dahil sakin, hindi madadamay ang lola ko.. kung hindi.. ako hinahanap ni papa.. hindi sana niya pupurtiryahin ang malapit sakin” hirap kong sagot sa gitna ng paghikbi. Parang sinasaksak din ang puso ko at halos mabulag ako sa mga luhang humaharang ng paningin ko

“I’m sorry. Please don’t blame yourself. This is not your doing. Know that I will not rest until that bastard is in jail.” He gritted his teeth before kissing my ear. Humarap ako sakanya at doon sa dibdib niya umiyak. Hindi alintana ang isang nurse na nakastandby na nanonood sa amin.

Ilang saglit ay dumating si ate Tess kasama ng isa pang katiwala. Mugto ang mata at halos maghisterya sa morgue. Rico’s phone rang at told me that he will take the call.

“I’ll be outside, baby. I’ll wait for you.” He kissed my forehead before storming out of the hospital mortuary.

Agad sinabihan ng nurse na bawal daw hawakan ng bagong dating ang katawan ng matanda. Lalo lang pumalahaw ng iyak ang dalawa.

“Lola! Paano nangyari ito? Rein… paano nangyari to?” Asik ni ate Tess

“P-pasensya na po. N-nahuli po ako.. tumawag sakin ang lola at.. binalaan ako sa p-papa ko-”

“Ang tatay mo? Ang hayop mong tatay ang may gawa nito?!” Nanlilisik na sakin ang mata niya kaya napayuko ako. Ako ang may kasalanan. Hindi ata kakayanin ng puso ko.. na sabihin sa mga bata na wala na si lola Flora.

“Kung umabot po sana ako.. sana ay nailigtas ko po siya-”

“Kasalanan mo ito! Kung hindi dahil sa paghahanap sayo ng hayop na iyon ay hindi kami madadamay! Sino pa Rein? Sino pa ang mamamatay dahil sayo?!” Ate Tess cried her heart out while giving me daggers from her gaze. I parted my lips and let my tears fell on my cheeks.

“P-pasensya na po..”

“Walang kasalanan ang bata Tess. Alam mo iyan. Alam.. ni lola iyan.” Naiiyak na alo sakanya ni ate Rosa

Hindi na nagsalita ang huli ngunit patuloy na umiiyak habang tinatawag si lola Flora. Nagpasya akong lumabas muna para bigyan sila ng panahong magluksa. Makakagulo lang ako kung sasamahan ko sila sa loob.

Pagkalabas ko ng silid.. ay bumungad sakin si Rico.. kasama ang mga magulang niya. Their eye’s immediately found mine when I stepped out of the mortuary.

“I’m sorry for your loss, hija. If there’s anything we can do to help, just let us know.” Sir Ramon broke the silence. I smiled timidly at Rico’s father.

“I’ll take care of it, dad. I’ll oversee the investigation. I have my own men doing it.” I caught Rico’s mom staring at me after what Rico said.

“Son, you should let the authorities handle the investigation. It’s for your.. safety.” She glanced at Rico who is now staring at me and gently pulled me beside him. Mrs. Montecarlo’s eyes went down to Rico’s arm on my waist.

“I’m fine. You don’t have to worry. I’ll coordinate with the chief of police to oversee everything.” Rico replied without tearing off his gaze at me. Yumuko ako sa hiya sa mga magulang niya.

“Very well. I’ll contact Captain Soriano to help us with the investigation. You should stay with my son, hija. So you’ll be safe. Rest assured that we will take care of this matter.” Sir Ramon tapped his son’s shoulder before glancing at my direction for a genuine smile. Madame on the other hand, discreetly shook her head in dismay. I bowed my head to pay respect to the both of them.

Lumabas din sina ate Tess pagkaraan ng ilang saglit. Madame Fely immediately expressed her condolences to the two middle-aged women. Tinanong niya kung ano ang plano para sa burol ng matanda.

“Pagkatapos ho siguro ng autopsy, ay sa ampunan nalang ho ang lamay. Magpapatayo nalang ho kami ng tent sa labas.” Ani ate Tess

“We’ll take care of the funeral services. We will help with the investigation, too.” Felicia Montecarlo assured ate Tess as they cried in front of her.

Pagdating ng mga pulis ay kinuhanan nila ako ng statement. Nakaupo sa gilid sina ate Tess at ate Rosa habang nakatayo naman sa kabilang gilid ang magasawang Montecarlo. Kausap ni Don Ramon ang sinasabi niyang si Captain Soriano na panaka nakang nakatingin samin. Ang mga tao niya ang kumausap sakin

“Ahm.. tumawag lang po.. ang lola ko. Sabi- sabi niya.. mag-ingat at magtago daw po.. ako.” Kinagat ko ang labi sa nagbabadyang luha. Ang sakit na iyon ang huling alaala ko sakanya.

“May alam ho ba kayo ma’am bakit kayo pinapatago ng biktima?” Tanong ng imbestigador

Tumingin muna ako kay Rico dahil hindi ko alam kung tama ang sinasabi ko. Tumango lang ito at mariing tumitig sakin “K-kasi po.. ang papa ko. Sangkot po siya sa sindikato sabi niya.. at may malaking utang siya.. kaya niya ako hinahanap.”

Nagkatinginan ang dalawang pulis at bumaling pa sa kapitan nila na mukhang narinig ang sinabi ko. Mariin ang titig sakin ni Felicia Montecarlo habang nakakapit sa braso ng kanyang asawa.

“Okay. Maisasaad niyo ho ba kung may pagkakataong naharas kayo.. ng sinasabing suspek? At ano ang pagkakasangkot ng biktima sa isyu ninyo?”

“That man previously made a scene at the orphanage where the victim is staying. He is looking for his son that he left many years ago, and when he confirmed, he threatened them that if they won’t give his son to him, they will hurt them. He threatened my girlfriend as well, that she needs to help him settle his debt with that syndicate. The first incident was in SVU, the second interaction was in a mall near MECS. My butler will give you the full details, including what I have investigated so far about that syndicate, as he is always with her when I am still in the US.” I thanked Rico for I am having a hard time to gather my thoughts because of what happened. Tuliro pa ako kaya siya na ang kumausap sa mga pulis. Kita ko ang maeskandalong titig nina ate Tess ng banggitin ni Rico na.. girlfriend niya ako. Pormal ang reaksyon ni sir Ramon pero si madame, hindi ko mabasa ang mukha niya.

Tumango tango ang pulis sa tapat ko “Ang anak na sinasabi, kayo ho ba iyon ma’am?” Maingat na tanong niya.

Marahan akong tumango. “O-opo. T-trans po ako. Iniwan po ako ni papa sa San Vicente noong mga walong taong gulang po.. ako.” Bumuntong hininga si Rico sa tabi ko

“I want her to rest. Do you need anything else from her?” Rico asked to dismiss the policemen. The two just shook their heads and confirmed that they will talk to Matias and they will reach out to me for further information if need be.

“I’m sure my son can settle that debt, but you know me kumpadre, I am all for fairness. I too would want to end that syndicate.” I heard sir Ramon when the two policemen went out.

“Agree kumpadre. Hindi iyan ganong kalaki kung tutuusin pero hindi parin napupuksa. Hayaan mo at makikipagugnayan ako sa kapulisan sa Santa Mayor para dito. Hindi ko pinapakialaman iyan noon dahil hindi ko sakop iyan, pero dahil nadadamay ang mamamayan ng San Vicente, ay hindi ko palalampasin na makamit ang hustisya.” Saad naman ng kapitan na tumatango pa sa tabi niya.

Nagkamayan ang dalawa bago nagpaalam ang huli “Salamat kumpadre. I’ll talk to you soon. Let me know if there’s anything we can do to help. My son will help with the investigation.” Tumango lang si captain Soriano sa amin at nagpaalam na. Sumabay na sakanila sina ate Tess at sinabing ihahatid daw sila ng mobile sa ampunan.

“Son, we will go as well. Are you coming home?” Felicia asked with longing in her eyes for her son, before she glanced at my direction.

“Aalis na din kami. Dadaan ako bukas mom, sa penthouse kami ngayon uuwi.” Rico replied.

Ramon Montecarlo nodded. “Very well.” Sabay na kaming sumakay ng elevator at lumabas ng ospital. Bukod na SUV ang sasakyan ng mag-asawa at kami naman sa Maserati ni Rico. I saw how Rico kissed his mother’s cheek and tapped his father’s shoulder.

“Take care, son. Text me when you get home.” ani madame na tinanguan lang ni Rico.

“Take care you two. Magpadagdag ka ng seguridad son. That tower is safe, but I just want to make sure. Kahit sa ampunan Rico.” Sir Ramon bid his goodbye.

“Yes dad. I’ll take care of it. Take care on your way home.”

“S-salamat po.. sainyo.. ma’am.. sir.” Nahihiyang sabi ko. Tipid na ngumiti lang ang ama ni Rico

“Walang anuman hija. Nakikiramay kami. Magandang gabi sainyo.” He said with finality before they went inside the SUV and left.

Sa sasakyan ay nilunod ako ng pag-iisip. Maiiwasan ang pangyayaring ito kung hindi dahil kay papa. Hindi man ako ang direktang gumawa, ay hindi ko maiwasang sisihin ang sarili na may parte ako sa pagkamatay ang taong kumupkop at nagalaga sa akin. Dahil sa nangyari, may isang tao ang nawalan ng buhay. Batid kong lalo lang madadagdagan ang pagkadisgusto sakin ni Felicia Montecarlo para sa anak.

Kung.. mananatili ako dito.. at ako ang pupuntiryahin.. kahit gaano ako magtago ay may madadamay. Sino ang sunod na mapapahamak? Sina Matias? Mga bata sa ampunan? Si.. Rico? O ang pamilya niya?

“What are you thinking?” Rico called my attention when I didn’t notice that we already parked at the basement of his penthouse.

“S-sorry. Kanina paba.. tayo? T-tara na?” Saad ko sa natuod na si Rico. Bumuntong hininga siya at pinatay ang makina.

Tahimik kami sa elevator. Sina Matias ay nasa labas at sinuyod ang paligid bago umakyat

“Gusto kong.. tumulong.. sa lamay. Pupunta ako.” Paalam ko sakanya

“We will go there first thing in the morning. For now, you must rest and let the authorities perform their due diligence.”

Wala akong gana kaya pinilit lang akong kumain ni Rico kahit na wala naman akong maubos sa plato ko. Naligo ako pagkatapos at naupo sa kama para magpatuyo ng buhok. Ramdam ko ang matinding pagod at pananakit ng katawan. Pati ang bigat ng dibdib ko.

Paulit ulit bumabalik sakin kung paano sumigaw si lola Flora, kung paano siya maghabol ng paghinga, ang takot sa kanyang boses.. at ang kanyang mga daing.. na paniguradong.. mga sandaling sinasaksak na siya ni papa.

Malalim ang aking paghinga at hindi ko alam kung paano aalisin ang bigat sa aking dibdib. Kasabay ng aking pagbuntong hininga ay ang pagpatak ng panibagong luha. Nadatnan ako ni Rico sa ganoong ayos ng lumabas ito ng banyo na nakatapis lang ng twalya.

I broke down to tears and I covered my mouth to keep me from sobbing. I saw from my peripheral that he walked towards me and he slowly kneel in front of me. He cupped my face and tried to wipe the never ending tears. I bit my lip.

His eyes are now bloodshot. “I’m sorry baby. I uhh- I wasn’t able to keep my word. I promised.. to protect you and the people you value the most.. I’m sorry.” He hugged me from my waist and buried his face on my lap. I’m shaking my head as I cannot say anything. I don’t blame him. I will never blame him. It’s me. It’s my fault. He looked up and I saw how he hold back his tears from falling. His eyes are full of regret, and disappointment.

There, with the reflection of the bright moon touching his face, is my man kneeling in front of me, begging.

“Please tell me what to do. What I should do.. to take the pain away?”

I licked my lips and still shaking my head, I closed my eyes tightly hoping that my tears will stop from falling. I opened them once again and stared at the man who is willing to give up everything for me.

My heart sank with all the pain I am feeling, at the same time, the butterflies in my stomach are raging at the mere sight of Rico.

That night, I knew that I finally fell. I am certain. I am in love.

I am in love with him. I locked my arms around his neck and allowed my self to cry my heart out as I coward on his shoulder.

He is kissing my ear while stroking my back and brushing my hair, whispering his I love you’s.

I’m in love with you, Rico. And I’m scared. I already lost lora Flora. I won’t.. lose you too.. my love is dangerous.. and selfish. You shouldn’t share the burden I have if it means of hindering you from achieving many things, let alone you being safe.

I love you.. but I don’t deserve you. I should.. stay away.

“Please, baby. Tell me what I should do..” he lost his strength that he also leaned on me while hugging me tight. I kissed his neck. I love you.

Tonight, I should made a decision. For the both of us. Inangat ko ang sarili at tinitigan ang madilim niyang mga mata. Pinagbigyan ko ang sarili na halikan siya sa labi. Agad niya akong tinugunan at mas pinalalim pa ang halik.

The kiss went deeper and I found myself unbuttoning his dress shirt that I’m wearing. I slightly pulled him on top of me and he give in.

“Baby, I know you’re hurting. I’m here for you but I don’t think we should-”

“Please.. Rico.. I want you.. to hold me..” I kissed him again as my hands travelled from his hard hairy chest, down to his abdomen, back to his broad shoulders.

Bahagya niya akong inangat para makahiga ako ng ayos sa paanan ng kama. Siya na ang nagpatuloy na hubarin ang suot kong polo. I stared at his hard member peaking through the towel wrapped around his waist. I pulled the towel and let go of his hard shaft.

He sighed. “I love you. Are you sure about this?”

I nodded and tried kissing him again but he pursed his lips. “Yes.. please.. please Rico..”

One night. I’m giving myself one night. Before I decide for what’s the best for both of us. What his mother would’ve wanted.

Our night went intense and steaming with pleasure. I must thank God for giving him a good stamina. He is already on his third release yet his member still stood proud and strong. His hot juice can still fill a shot glass. I cherish every position we did, every kiss, every touch, every time he holds me, he caresses me, his every moan, his every thrust, I claimed it. It’s all for me. He is mine for the last time.

Hindi ko na alam kung anong oras kami natapos. Hindi na siya nakapagbihis at padapang humiga sa tabi ko. Kung hindi pa siguro ako sumuko ay sisikatan na kami ng liwanag. Hinalikan niya ako sa pisngi at yumakap sa tiyan ko. Sinusuklay ko ang takas na buhok sa mukha niya at tumitig sa madilim niyang mga mata. Sa makapal niyang kilay. Sa matangos niyang ilong. Sa mamula mulang labi at sa patubo niyang balbas. Bawat sulok ng mukha niya ay kinakabisado ko.. sa huling pagkakataon.

“I’m in love with you, Rein. Very much.” He whispered with his bedroom voice.

Patang pata ang katawan ko sa pagod pero pilit kong nilabanan ang antok. Matagal ang oras na inantay ko bago tuluyang humimbing ang tulog ni Rico. Nakatitig lang ako sa maamo niyang mukha at pinapanood ang mahina niyang paghilik.

Mahal kita. Hindi ko kayang may mangyari ding masama sayo.. kung mananatili ako sa tabi mo.

I have decided. If I stay here, more lives will be at stake. Ako ang gusto ni papa, kaya ako lang dapat ang guguluhin niya. Wala nang iba pang madadamay. Huli na si lola Flora.

He’s a light sleeper so I need to move fast without making any sound. I tried to lift his arm from my stomach as gentle as I can, before I started walking to the built-in closet.. to pack my things.

Sa takot na magising siya ay hindi nako nakapagbitbit ng madami. Mga personal documents nalang, school papers, ang drawing niya sa akin, wallet, necessities, toiletries, at ilang pirasong damit.

Nagshort at t-shirt lang ako para madaling gumalaw, at sinuot ko ang hoodie niya para malaya akong makakalabas. Sa vanity na ako nagsulat sa isang tissue paper. I need to make this realistic. Kung poprotektahan kita, kailangan masiguro ko na hindi mo ako susundan, at hahanapin.

Paglabas ay muli akong bumaling sakanya na tulog parin sa parehong ayos, ngumiti ako ng pagak at pinatakan siya ng mababaw na halik sa pisngi.

“I love you.” I whispered to thin air.. hoping that one day he would know of my feelings. I’m sorry, baby.

Iniwan ko ang sulat sa bedside table at lumabas na. Sa takot na magising ko sina Matias ay maingat kong binuksan ang pinto. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Pero kailangan kong makalayo. Malayo sa San Vicente. Sa ngayon, kailangan ko munang makalabas ng tower na hindi ako nahuhuli.

Nakita ko ang titig sakin ng mga attendant sa lobby maging ng security. Pero dahil mukhang mamahalin ang suot ko, ay hindi na ako pinagdudahan pa. Nakiusisa ang security paglabas ko at sinabi kong maaga akong aalis para sa outing ng barkada. Hindi ko alam kung namumukhaan niya ako pero bago pa siya magduda ay dumiretso na ako ng lakad.

Mabuti nalang at busy ang kalsada ng San Vicente magdamag. Agad akong nakapara ng taxi.

“Santa Mayor kuya. Sa public cemetery po.”

Napakaraming taon ang lumipas at ngayon ko lang nabisita ang puntod ni mama. Wala ding bumibisita dito dahil napakalago na ng ligaw na damo. At ang bulaklak ay tuyot na tangkay na lang.

“Mama.. ako po ito.. si Rein.” Hindi ko napigilang maluha ng lumuhod sa puntod ng pumanaw kong ina.

“P-pasensya na po.. at hindi po ako nakakadalaw… sana po.. ay huwag sumama ang loob niyo sa akin..”

“Mama.. si papa.. m-mas nalulong na po siya sa droga.. at parte na po siya ng sindikato.”

“Mama ko..” iyak ko sa napabayaang puntod

“Pinatay po ni papa.. ang kaisa isang kumupkop sakin.. noong niligaw niya po ako sa San Vicente..”

“Kailangan kong umalis.. kasi natatakot akong.. mayroon pang madamay..”

“Mama.. may boyfriend na po ako.. at mahal na mahal ko po.. siya..”

“Ayaw sakin ng magulang niya.. dahil pagiging makasarili ang pagsama niya sa akin.. mapapabayaan ang trabaho niya.. at mapapahamak siya kakaprotekta sa akin..”

Hinawi ko ang mga natuyong dahon sa puntod. Ang mga luhang patuloy sa pagpatak ay bumabasa sa puntod ni mama

“Tulungan mo po ako… gabayan mo po ako.. mama… kung saan man ako mapunta..”

“M-mahal po kita mama.. b-babalik po ako.. kapag okay na ang lahat..”

Wala na akong inaksayang panahon dahil tumitingkad na ang bughaw na langit. Alas singko na. Maingat akong lumilingon sa paligid para sa kahina hinalang tao. Kung nasundan ako ng mga bodyguard.. o ng mga kasama ni papa. Nagwithdraw lang ako sa bukas na atm at kinuha ko lahat ang natira kong pera.. bago pumara ng tricycle patungong terminal ng bus.

Kailangan kong lumayo.. kung saan hindi ako makikita.. at walang ibang taong madadamay. Malungkot at hindi ko manlang inabot ang lamay ni lola Flora.. pero mabuti na siguro iyon.. dahil ayokong mabahidan ng pangit at masalimuot ang alaala ko sakanya.

Isa pa, galit sakin si ate Tess. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ng iba pang nakatira doon.. kung malaman nilang dahil sakin kaya namatay ang kawawang matanda.

Sina Angelo, at ang iba pang bata.. paano ko ipapaliwanag sakanila na namatay si lola Flora dahil sa kagagawan ng tatay ng ate Rein nila?

Lulan ako ng bus paBatangas, pero wala akong planong magtagal doon. Kailangan kong umalis ng Luzon. Sa malayong probinsya.

Gising na kaya si Rico? Ano kaya.. ang reaksyon niya.. ng malaman niyang umalis ako?

Mas mapapamahal ako kung mageeroplano at mas lalo akong mahuhuli. Kaya magrororo nalang ako.

Alas osto ng makarating ako ng Nasugbu. Halong pagod, gutom at antok pero agad akong naghanap ng murang motel. Nagcheck in ako ng pang kalahating araw at nagorder ng chicken at kanin bilang almusal.

Hindi ako pwedeng magtagal. Pag nakabawi ako ng lakas ay magtutungo ako ng terminal, sasakay ako ng bus. Kung mayroon ding ferry ay mas maganda. Sa Caticlan muna ako bago ako mag Antique.. kung saan pinili kong manatili… malayo sakanila.

Kabanata 38

“Ang fresh! Aga mo bakla! Hindi ka nanaman nakatulog ano?” Bati sakin ni Myca na nagpupunas ng mesa ng makapasok ako sa tinatrabahuhan kong club.

Natawa ako. “Hi Mamsh. Oo eh, early out nalang ako mamaya.”

Alas syete ng makarating ako sa pinapasukan ko. Alas otso talaga ang schedule ko dahil rotation kami pero dahil napaaga ako, maaga nalang ako ng isang oras mag a-out mamaya. Ngumiti lang siya sakin bago ako pumasok sa locker room. Nilagay ko sa locker ko ang bag ko at kinuha ko lang ang pampalit ko. May mga babae kaming kasama na waitress dito, pero mas marami kaming trans, gaya ni Myca.

Pumasok ako ng cubicle sa locker room para magpalit ng uniform. Binutones ko ang white short-sleeves blouse at sinukbit ang bow tie sa kwelyo. Nakaitim nakong stockings sa loob ng leggings ko kaya nagpalit nalang ako ng black miniskirt at ipinatong ang apron namin. Pagkalabas ng cubicle ay umupo ako sa bench para magpalit ng heels.

“Naks Ria, early mo tonight ha! Hanap ka pala ni madam beks daan ka muna sakanya after mo diyan.” Bati sakin ni Neomi na kakadating lang din at nakapambahay pa. Tumango ako bago siya pumasok sa isa sa cubicle para magbihis.

Ilang minuto akong tumitig sa salamin para estimahin ang ayos. Magdadalawang taon nako dito naninirahan sa San Jose De Buenavista, sa isang maliit na apartment. Dito narin ako nakahanap ng trabaho. Hindi ako maaaring pumasok sa malalaking establisyimento dahil kakailangain nila ng government mandated requirements at identification. Kahit ang magtrabaho sa maliit na coffee shop, o sa mga bakery, ay nanghihingi dito ng kahit isang valid ID na hindi ko naman maipapakita dahil sa ibang pangalan na gagamitin ko. Kung magtatago ako at ayaw kong matunton nila ako, hindi ko pwedeng gamitin ang totoo kong pangalan.

Dahil San Jose ang pinakamalaking munisipalidad dito sa Antique, napakaraming tao ang naninirahan kung kayat malaya akong nakikiblend in sakanila. Sa halos isang linggo kong pagiikot ikot ay doon ko nahanap ang club na pinagtrabahuhan ko. Si Myca mismo ang nagrecruit sakin noon ng makita niya ako ng bumili siya ng tinapay sa bakery.

“Psst. Mami. San punta mo?” Tanong niya.

Naiilang pa ako noong una pero kalaunan ay sinabi kong bago lang ako dito at naghahanap ako ng trabaho. Agad lumiwanag ang mukha niya sa sinabi ko.

“Ay pak! Huwag ka maooffend sis ha, super ganda mo, pero ang tangkad mong iyan, trans ka no?” Usisa niya. Naiilang man ay sumang ayon ako.

“Ah o-oo. M-mahirap ba makahanap ng trabaho dito.. dahil trans?”

“Ay hindi no! Kahit san mo bet pwede kes magwork! Pero kung ako sayo, sama ka nalang sakin dun sa work ko. Malaki kitaan dun mhie! Ano bang name mo? Ako si Myca.” Nakangiting paganyaya niya.

Natigalgal ako sa tanong niya. Ibubuka ko na ang bibig ko para sa pangalan ng naisip ko na hindi ko nga pala iyon pwedeng gamitin dito. Isang linggo na ngunit wala padin akong maisip na pangalan.

“Ano.. uhh- ahm.. Ri-Ria. Oo.. Ria.”

Natawa siya sa sagot ko. “Ikaw naman tense na tense. Di kapa sure sa name mo niyan ah? Hahaha.”

Sinabayan ko nalang ang tawa niya para hindi na siya magisip pa.

Dinala niya ako sa club na pinagtatrabahuhan niya at doon ko nakilala si madame Marina. May pagkahigh-end din ang club na pinagtatrabahuhan ko ngayon at hindi maiiwasan ang mga ilegal na trabaho sa loob mismo ng club, hindi naman sila ganoong mahigpit at mapili sa trabahante. Hindi rin sila nareraid dahil kahit mismong mga politiko at LGU, ay dinadayo ito dahil sa mga waitress na nakukuha din nila.. bilang escort.

I then live by the name Ria Manzano. I have no valid ID. I just came up with that name when I set foot in Antique. Only madame Marina knows my real name when she asked for my NBI clearance before. Even though she questioned why I wanted to use a different name, she still hired me to be her waitress. She didn’t bother asking for the reason why I ended up in this province far from where I came from. She only required me to take a medical examination to ensure I don’t have any sexually transmitted diseases that can hinder me from working in her club. It’s all because of my looks, she said.

“Mapagkakakitaan kita. Maganda at bagong mukha, papatok ka sa mga parokyano ko. Huwag mo lang akong mabubulilyaso sa kung ano mang dahilan ng pagtatago mo.” She once said, accusing me of hiding which she also turned down. Hindi siya kailanman nagusisa pero para mapanatag siya sa pagtatrabaho ko sa club niya, sinabi ko na lang na nagtatago ako, sa ama ko at sa.. obsessed kong boyfriend, na hindi niya na din pinagaksayahan ng oras na tanungin pa ang pangalan.

Sinuklay ko ang hanggang balikat ko nalang na buhok at ang bangs na nahawi sa pagsuot ng headband. Pulang pula ang labi ko at para akong lasing sa blush-on ko. Ganito ang gustong ayos ni madame. Mas malandi ang asta, mas malaki ang kita.

“Oh, ang aga mo ngayon. May problema?” Bati sakin ni madame Marina ng makapasok ako sa tanggapan niya. May edad na si madame at isa din siyang transgender. Dati daw siyang nangibang bansa at ng mamatay ang affam niya, ay sakanya pinamana ang ari arian. Kaya rin nakapagpatayo siya ng sarili niyang club paguwi niya ng kanyang probinsya.

Dahil katawan ang naging punuhan niya, ito nadin ang pinili niyang business. Siya mismo ang nagtuturo sa amin kung paano manghihikayat ng customers na bumalik, kung ano ang mga services na pwede daw naming ibigay, at kung magkano ang kikitain namin kung sakaling.. iuwi kami ng mga parokyano ng club.

“Good evening, madame. Hindi lang makatulog kaya maaga na pumasok. Mga alas tres nalang po ako mag a-out kung sakali.” Paalam ko. Umismid at tumango lang ang huli.

“Anshang ansha kana sa iniinom mong hormones, hija. Bawasan mo ang dosage at baka mategi ka.” Biro niya. Magaan sakin si madame. Aniya, malayo ang mararating ko sa industriyang ito kung papayag lang ako na maging escort din kagaya ng ibang waitress niya.

Natawa nalang ako sa biro niya. Ang totoo niyan ay mula ng lumipat ako dito, mas lalong lumala ang mga bangungot ko. Si papa na gusto akong patayin. Si lola Flora.. na sinisisi ako sa nangyari sakanya. Si Felicia Montercarlo na gusto akong lumayo sa anak niya. At.. si Rico… na malaki ang galit sakin.. dahil sa pag-iwan ko sakanya.

Hirap akong makakuha ng maayos na tulog kaya ng magiisang taon nako dito, ay natuto akong uminom ng sleeping pills. Mabuti naman ang tungo sakin ng mga katrabaho dahil halos parepareho kaming mga trans, at mga babaeng bakla. Hindi nila kailanman kinuwestiyon ang pinagdaanan ko, o ang dahilan kung bakit ako napadpad sa Panay. Sabi ni Myca ay baka may insomnia ako or depression kaya nirekomenda niya ako sa kakilala niyang eksperto para makakuha ako ng murang therapy. Pinapasama din ako nito ng mga gatherings at volunteer work turing walang trabaho, dahil makakatulong daw itong dibersyon sa kondisyon ko.

“Nga pala, pinatawag kita dito, kasi magbibirthday iyang anak ni Governor sa Sabado. Gusto niya sana, dito gawin.” Makahulugang titig ang binigay niya sa akin.

Napabuntong hininga ako, simula ng magtrabaho ako dito, ay nakuha ko na ang atensyon ng maimpluwensyang tao na iyon. Hindi nagkakalayo ang edad namin at lagi niyang sinasabi na.. gusto niya ako. Bagay na hindi ko binibigyan ng pansin. Sa nakalipas na isang taon, hindi ko inisip na makipagrelasyon sa iba. Maraming nagpaparamdam sa club, bata man o may edad na, na kursunada daw ako, pag-aaralin at bibigyan ng magandang bahay, pero hindi ko pinapaunlakan. Isang lalaki lang ang hinayaan kong pumasok sa puso ko.. na hanggang ngayon.. mahal ko parin.

“Dito magbibirthday bash. Madaming pupunta mula sa mayayamang pamilya, kahit mga kilalang politiko. Mga lalake lang syempre, alam mo naman ang karakas ng taong iyon. Dito sila.. magpapalipas ng oras.” Sabi niya habang binabasa ang ibang dokumento sa lamesa niya. Nanatili lang akong nakatayo sa harap niya at pinaglalaruan ang singsing sa daliri ko.

“Alam mong noon pa kita inaalok, sigurado kabang ayaw mong subukan? Malaki ang kikitain mo dito Ria sinasabi ko sayo. Hindi matutumbasan ng sahod mo sakin at ng mga pipichuging tip sayo ang makukuha mo kung pagbibigyan mo ang anak ni Governor Elizalde.” Mariin itong tumitig sakin.

Sabi niya, dapat daw maging matalino ako sa industriyang ito. Tinanong niya kung may karanasan ako, at dahil meron, ay sinabi niyang magagamit ko iyon para mas kumita ng malaki. Ang mga waitress niya ay madalas naiuuwi ng mga parokyano sa halagang one hundred thousand hanggang three hundred thousand depende sa galing ng waitress at sa itsura. Kung itetable ka lang, bente hanggang singkwenta mil isang gabi. Dahil bagong mukha daw ako, maipepresyo niya ako agad ng three hundred thousand sa unang kukuha. Ni minsan hindi ko pinaunlakan, kahit ang pilitin ako na umupo katabi ng mga lalaking nagiinuman. Marangal ang trabaho ko bilang waitress. Hindi ko hinuhusgahan ang mga kasama ko, pero.. ayaw kong tumulad.. hanggat maaari.

“Sabi ko naman sayo, pangangalagaan kita. Kagaya niyang mga baklang iyan. May kontrata silang pipirmahan sakin. Kapag nilabag to, tepok sila. Alam mo ang kapit ko sa pulis Ria, eh suki ng pechay ko yang si hepe.”

“Pasensya na madame. Alam mo ang opinyon ko tungkol diyan. Masaya na ako na tinanggap mo ako kahit na pwedeng pwede mong pagdudahan ang pagkatao ko. Ayos na sakin ang may stable na trabaho para sa pang-araw araw na gastusin. Hindi naman ako naghahangad pa ng iba.”

Simple parin ang buhay ko sa Antique. Mas malaya lang ako, at hindi nangangamba sa paligid dahil walang nakakakilala sa akin.

Gustuhin ko man mag-aral at tapusin ang huling taon sa kolehiyo, ay hindi ko magawa dahil na nga sa pagkakakilanlan. Tinanggap ko narin sa pagtira ko sa probinsyang to, na hindi na ako makakapagtapos. Masaya na ako kahit papaano.. basta ligtas ako, at walang ibang napapahamak na malapit sa akin. Dito.. hindi ako matutunton nina papa.

Umiling iling si madame sa sagot ko. Puno ng panghihinayang ng titigan niya ako “Sayang kang bata ka. Noong nasa ganyan akong edad, halos kumikita ako ng limpak limpak na dolyar, sa isang linggo lang. Alam kong nauunawaan mo ang nature ng trabahong ito at alam kong hindi mo ito minamasama, gusto ko lang ang ikaaalwan ng buhay mo. Aba e kahit ang tumable hindi mo mapagbigyan, pucha para kang virgin eh hindi naman. Tigilan mo ako at nakantot kana rin ng baliw mong jowa.” Sagot niya.

Hindi ko alam ang mararamdaman sa sinabi niya. Ayokong.. may nasasabi sakanyang masama ang ibang tao lalo’t walang katotohanan, pero ito lang ang paraan para mas maging convincing ang pananatili ko sa lugar na to.

Hilaw ang ngisi ko “Naiintindihan ko po. At maraming maraming salamat madame. Hindi bale, kung may magoffer sakin ng isang milyon, kunin mo na agad, wala ng tanong tanong pa.” Pagbibiro ko na nagpalaki sa mata niya. Binato niya ako ng ballpen at napabungisngis akong umiwas.

“Abay hindot ka! Yang anak ng gobernador halos kalahating milyon ang ibigay sayo sumama ka lang sa date, date! Gusto mo pala isang milyon?!” Kunwari ay nanunumbat ngunit bigla ring bumunghalit ng tawa si madame.

“Hayop kang bata ka. Gusto ko iyan, hindi ko inakalang maririnig ko iyan sayo. Shuta daig mo pa ganid. Sabi mo iyan ha? Walang biro biro. Di bale, pag mayroon at pasok sa taste mo, basta isang milyon ilalatag ko ang kontrata mo.” Kindat nito sakin. Natatawa nalang akong sumang ayon. Sino ang baliw na magaaksaya ng ganung halaga para sa isang gabi?

Sean though, is willing to give me five hundred thousand, she say? For a date? Huh.

“Oh siya bahala ka. Sinubukan ko lang naman. Tinanggap ko parin ang bash dahil sayang ang kita. Yang mga hindot na iyang sina Myca, ina-under the table na ako, sila pa mismo ang nagooffer ng presyo sa lalaki mga walanghiya. Ikaw naman, magwewaitress ka sa gabing iyon ha?” Paalala niya patungkol sa birthday ni Sean.

“Sige madame makakaasa ka. Salamat po.” Ngiti ko.

“Osige. Balik kana sa trabaho. Salamat Ria.” Ngumiti rin ng matamis ang huli bago ako lumabas ng opisina.

Bukas na ang club at may mga customers na kaming nagiinuman. May banda din na kumakanta ngayon, sa ibang araw naman gusto ni madame ng mga dancers lalo na kung big night. Sila sila din ang mga sumasayaw. Minsan na akong naaya na subukan din iyon pero tinanggihan ko. Hindi ako komportable sa mga pinapasuot nila sa mga dancers. Hindi ko kayang sumayaw.. na nakasuot ayon sa nagustuhang theme. Noong nakaraan, nakasexy nurse outfit sila. Noong isang buwan naman, mga waitress na halos lumuwa ang dibdib at lumabas ang pwet. Professional parin naman ang number sabi ni madame dahil may choreographer din siya pero dahil nga sa liberated ang culture sa US, iyon ang naaapply niya dito.

“Ako na diyan bebe girl. Medyo mabigat iyan eh. Kunin mo nalang ang order noong bagong dating.” Pansin sakin ni Melay na kakadating lang sa dalawang cocktail tower na nasa bar counter.

Ngumiti ako “Okay lang ba? Sige salamat. Ako na sa order.” Tumango lang ito at binitbit na ang isa.

Madalas akong alaskahin ng mga katrabaho na sana all daw dahil luto na daw ako sa hormones, kaya wala ng lakas ang braso ko. Nagsimula iyon ng makabasag ako ng tower isang gabi, mga anim na buwan na ako sa club. Sumunod na gabi, iyong bucket naman ang nahulog ko kaya nabasag ang mga bote ng alak. Minsan siguro dahil sa pagod, ay nangingimay ang mga braso at kamay ko o di kaya ay nanlalambot. Pansin ko nga rin ang pagliit ng mga braso ko sa nakalipas na dalawang taon. Ganoon padin naman ang hulma ng mukha ko pero mas lumiit ang bewang ko. Hindi naman ako nabobother dahil okay parin ang hubog ng katawan ko. Marahil ay dahil nga sa anxiety, kaya minsan ay wala akong gana kumain.

Maaga nga ako nakapagout ng gabing iyon. Pagkadating ng apartment ay patang pata ang katawan ko sa pagod. Naupo lang ako sa kama para makapagpahinga kahit saglit bago ako nagpasyang maligo. Halos kasing laki ng apartment ko noon malapit sa SVU ang nakuha kong kwarto.  Malapit lang din ito sa pinagtatrabahuhan ko at kung tinitipid ko ang pamasahe sa tricycle, ay nilalakad ko nalang. Gusto ko ang maglakad lakad sa kalye lalo pa sa sariwang hangin sa lugar namin. Gusto ko din panoorin kung paanong ang itim na langit ay magiging bughaw bago sumilay si haring araw. Maayos at simple ang naging buhay ko dito kahit papaano. Maalwan din dahil malapit ang apartment ko sa grocery store at sa pamilihang bayan. At dahil nga ang San Jose ang capital ng probinsya, ay maihahalintulad sa ibang siyudad ang taas ng gastusin. Buti nalang din ay sapat ang kinikita ko sa club para makatira ako sa ganitong bahay. Malawak ito at may built in cabinet. Single bed na kama, pang dalawahang dining table, labado at kitchen area sa kanang bahagi, at ang banyo naman sa kabilang dulo. Binuksan ko ang takeout kong clubhouse sandwich na galing sa bar kanina para sa almusal. Nang mabusog ay nagsipilyo at naligo na para makapagpatuyo na ng buhok.

Malaking tulong kahit papaano na itim ang mga kurtina ko para mas makabawi ako ng tulog. Problema ko nalang talaga, kapag nagigising ako dahil sa mga bangungot. Hindi na ako uminom ng sleeping pills dahil sa pagod at puyat ay paniguradong dadalawin din naman ako agad ng antok. Pasado alas kwatro imedya na ng makahiga ako ng kama at pumikit para matulog. Ilang minuto lang ay tuluyan na din akong hinila ng antok.

Mag aalas dose na ng tanghali ng magising ako. Ramdam na ramdam ko na ang gutom sa haba ng tinulog ko ngayong araw at dahil hindi ko na kaya pang magluto, ay bumaba nalang ako ng apartment at kumain sa karinderya doon sa kanto.

“Ay Ria naku kay gandang bata! Kain ka anak at pampabuwenas ng paninda. Kakagising mo lang ba?” Bati sakin ni aling Tasing na pinapagpagan ang mga lutong ulam.

“Magandang tanghali po sainyo nay. Opo e. Mabuti at nakabawi bawi ng tulog.” Ngiti ko sa ginang

“Naku mabuti kung ganon. Aba e kanina kapa nga inaantay nitong anak ko. Osige kain kana pili ka lang ano ba gusto mo?” Balik nito. Agad naman akong pinamulahan sa sinabi ng ginang. Batid niyang may gusto ang anak niya sa akin at kahit alam niya na trans ako ay wala siyang problema. Sabi niya pa nga noon ay kung mahihintay ko lang daw ang anak niya gumraduate, para daw ligawan ako.

Agad akong namili sa lutong ulam at lalong kumalam ang sikmura ko ng maamoy ang mga paninda. Kumuha ako ng isang order ng menudo at kanin, nagpasama na din ako ng isang itlog.

“Ria? Eto na order mo. Special iyan ah. Tumulong ako kay nanay na mag gayat ng gulay kanina.” Nakangiting baling sakin ni Henry sabay lahad ng plato. Ngumiti lang ako pabalik. May itsura din itong anak ni aling Tasing. Halos magkasing tangkad kami at medyo batak na ang katawan niya dahil nagbubuhat ito sa palengke at sunog din ang balat dahil bilad sa araw na lalong nagpatingkad ng features ng mukha niya. Napapansin ko ang mga sulyap niya sakin. Ang pagdagdag niya ng ulam sa order ko tuwing kakain. O minsan naman ay tila sinasadyang dumaan din sa may apartment building ko at sinabing nagawi dahil nagbasketball sila ng mga kaklase. Kahit na sa kabilang kanto naman ang court. Sa may bakery sa tapat ng apartment ko niya pinipili bumili ng softdrinks at tinapay. Bata pa nga lang ito, bente anyos lang.

“Asus! Kung makareklamo ka nga riyan kanina Henry! Hindi ka mautusan bata ka! Siya, iabot mo tong tasa ng sabaw kay Ria dali.” Sita naman ng ina niya kaya napatawa ako. Kita ko ang pamumula niya at pagkamot ng batok sa hiya

“Si nanay talaga. Eto na Ria. Kain ka ng madami ha. Tawag ka lang pag gusto mo pa ng sabaw.” Ngumit ito ng matamis. Kinuha ko ang plato at sinuklian ang ngiti

“Sige ba. Salamat Henry.” Umupo ako sa bakanting mesa katabi ng ibang kumakain. Halos dalawang kamay ko ng binuhat ang upuang kahoy at naupo bago magsimulang kumain. Masarap magluto si aling Tasing at kahit sabihin kong binabalikan siya ng kostumer dahil masarap ang luto niya, ay sinasabi niya parin na ako lagi ang nagpapalakas ng benta niya kapag kakain ako sa karinderya.

Days have passed and the club have been busy decorating the biggest VIP room for the birthday of the governor’s son. It was booked in advance and we had a meeting yesterday for the schedule and the set up on who will wait for the party. The rest of the available waitress will be outside taking orders from the local customers. We also have a band who will perform because it’s a weekend.

“Ria eto uniform mo sa duty mamaya ha ako na kumuha nung sayo. Okay naba pakiramdam mo? Makakapasok ka mamaya ha? Aasahan ka ni madame.” Ani Myca sabay abot ng nakaplastic na uniform.

“Thanks, Myca. Oo siguradong makakapasok ako. See you guys mamaya!” Paalam ko narin sa mga kasama sa trabaho na pauwi na. Nilagnat ako kahapon kaya kalahating oras lang ang pinasok ko. Ewan ko ba, pakiramdam ko hinang hina ang katawan ko. Tinulog ko lang at mabuti ay bumuti ang pakiramdam ko ngayon. Closer pa naman ako at naglilinis na kami ng maglast order at isa isang umalis ang mga customer. Nagpupunas na kaming mga natira at nagbabalik sa ayos ng mga mesa at upuan. Sinalansan namin ang mga tray, ibinalik sa pwesto ang mga nahugasang cocktail tower ng kitchen at naginventory.

I practice to work efficiently so when the clock ticks at four in the morning, I am already dressed to leave the club. Thirty minutes after when I arrived at my apartment.

Andun pa si kuya na nagtitinda ng pares kaya bago ako umakyat sa second floor, ay nagalmusal na muna ako. Bumili din ako ng isang penoy at pinalamig ko muna ng onti habang kumakain ng pares. Nang matapos sa kanin ay binasag ko na ang penoy at nilagyan ng asin. Busog na busog ako ng umakyat ng apartment. Naghilamos at nagtooth brush ako bago nagpasyang maligo. Maliwanag na ata sa labas ng makahiga ako. Agad akong pumikit pero dahil gising na gising ang diwa ko ay hindi ako dinadalaw ng antok.

Napabuntong hininga ako. Ayoko na sanang dumidipende sa gamot dahil gusto kong maibalik ng natural ang sleeping pattern ko kaya ako bumili ng itim na kurtina. Pero mukhang magsisleeping pills ako ngayon.

Napatingin ako sa frame sa maliit na drawer sa tabi ng kama ko habang umiinom ng tubig. Ang.. drawing sa akin ni Rico. Ng matapos uminom ng gamot ay umupo ako sa gilid ng kama at kinuha ang maliit na frame. Nilagay ko na to sa ganito dahil sa katagalan, ay napupunit na ang gilid. Ayokong masira ito.

Pumait ang mukha ko sa mga nagdaang ala-ala. Kamusta kana ngayon? Siguro ay.. nakapagasawa kana. Iyon ang gusto ng mommy mo hindi ba?

Hinanap mo ba.. ako? Nalungkot kaba.. na nagkahiwalay tayong dalawa? O nagalit.. dahil iniwan kita ng walang dahilan?

Wala akong balita sakanila dahil hindi umaabot ang ganoong balita dito sa lalawigan. Hindi ko narin pa tinangka na alamin. Tinapon ko ang sim card ko at dinectivate ko ang mga social media accounts ko. Kahit si Elisse… hindi ko na nakakausap. Hindi ako nakapagpaalam.

Kamusta kana mamsh? Graduate kana ngayon… ano na ang.. plano niyo ni Amer?

Kamusta ang ampunan? Maayos naba ang lagay nila? Ang mga bata? Si papa? Nakulong na ba o nagtatago parin? Napuksa naba ang sindikato?

Pumatak ang luha ko sa salamin ng maliit na frame at dumaan ang tingin ko sa singsing na hanggang ngayon, suot ko parin. Hindi ko kailanman hinubad ang mga alahas na binigay niya sakin.

“Ako parin ba… o nagmahal kana ng iba? Kung.. maging ayos na ang lahat.. makakabalik paba ako? O dito na ako maninirahan.. habang buhay?”

Nakatulugan ko na ang pagiyak. Nakahiga akong yakap yakap ang frame. Mugto ang mata ko ng magising pasado alas onse imedya. Uminom lang ako ng malamig na tubig dahil pakiramdam ko ay tuyong tuyo ang lalamunan ko. Noong nakaipon ako sa unang tatlong buwan ko sa trabaho, ay bumili ako ng rice cooker para nakakapagluto ako ng kanin. At ng halos isang taon na akong nagtatrabaho, ay sunod kong binili ang ref. Magdadalawang taon mahigit na ako sa club, ng bumili ako ng air fryer. Pangarap ko ito at lagi sinasabi sina Myca na kumuha ako ng ganito dahil convenient sa pagluluto. Kapag maaga ako nagigising at medyo malaki ang nakuhang tip, ay nagpiprito ako ng bacon dito o kaya roast chicken para sa tanghalian.

Tama lang ang klima dito at dahil sanay naman ako sa init, ay hindi ko na pinangarap na magaircon. Mas lalaki lang ang kuryente ko lalo pa at meron nakong ref. Tama lang na napapagkasya ko ang buwan buwang kinikita sa mga gastusin.

Pagkatapos magluto ng tanghalian ay naglinis naman ako ng kwarto. Mabilis akong nakaramdam ng pagod kaya kahit tapos ng kumain ay nakaupo padin ako. Kalahating oras ang tinagal bago ako nagpasyang maghugas ng pinggan. Napabuntong hininga ako. Mamaya ay big night pa kaya paniguradong bugbog nanaman ang katawan ko.

Alas otso ng makadating ako sa club. Kung tutuusin ay wala dapat akong pasok ngayon pero dahil sayang ang kita, ay pumasok ako. Agad akong nagpalit sa susuotin namin ngayong gabi. Naka black lace mini sexy dress at nakamesh stockings kami. May puting ribbon pa ako sa ulo. Hindi talaga ako masanay sanay kapag ako na ang nagsusuot ng ganitong mga damit. Sa bahay na ako nagmake up kaya at binaon ko lang ang uniform ko.

The night is busier this time. Nang makapasok sa VIP room ay tumambad sakin ang halos bente katao hindi pa kasama ang isang bouncer mula sa club at tatlong bodyguard para kay Sean. Halo ang grupo ng may edad na imbitado sa mga kaedad na barkada ng may birthday. I’m surprised that the good governor didn’t join them tonight.

Sean David Elizalde is a Chinese descent because of his mother. Ang tatay naman, tubong Panay. Wala na itong coat at nakapulang long sleeve polo nalang na tinupi ang manggas hanggang siko. Bukas din ang iilang butones at sumisilaw ang namumulang dibdib. Agad nagtama ang tingin namin at malapad itong ngumiti.

“Ria! Finally! Come! Come here. Join me to my party!” Aya nito at marahang hinila ako sa kamay. Lasing naba to? Sure not. Kakasimula palang nila pero ambilis mamula ng mukha ng isang to.

Agad niya akong inabutan ng shot at agad kong nilagok. Ramdam ko ang guhit nito sa lalamunan pero nakokontrol ko na ang hindi pagngiwi. Sa tinagal ko sa club, ay natutunan kong kontrolin ang tolerance ko sa alak, lalo na kung may mga customers na magaabot ng shot na hindi rin naman maiiwasang tanggihan. Ang mga katrabaho ko pa, na malimit magaya ng inuman kapag rest day, kaya talagang nasanay ang atay ko sa paginom kahit papano.

“Nice! You’ll be sitting down with me tonight.” Sean whispered on my left ear. Bahagya akong umiwas at umiling.

“Happy birthday, sir. I’m sorry, but I will only be your waitress tonight.” Sabi ko na nagpadismaya sakanya.

“Come on, Ria please. Tonight’s my birthday. Noong nakaraang taon, tinanggihan mo ako, kahit ngayong gabi lang. Hindi naman kita pipilitin sa kahit ano, I just want you to accompany me, please? I’ll pay you extra for tonight.”

Ansakit sa tenga ng sinabi niya. Kaya wala akong pinapaunlakang ganyang klase ng sideline. Ayoko na parang.. bayaran ako. Hindi ako ganon at isa pa.. may boyfriend na ako. Wala na akong pinanghahawakan pero iyon ang gusto kong paniwalaan.

Tinulak ako ng balakang ni Neomi kaya naout of balance ako at halos masubsob kay Sean na maagap na sinalo ako. Amoy ko ang bango niya na humalo sa singaw ng alak. Namula ako sa ayos naming dalawa lalo pa ng humiyak ang mga barkada niya.

“Go mo na beks! Andami natin nagwewait. Keri yan!” Kindat sakin ni Myca sa malayo. Busy siya sa pagsalin ng alak sa kausap na politiko. Mukhang.. prospect niya tonight.

Wala akong nagawa kung hindi ang mapabuntong hininga lalo pa at tumulong ang ibang bisita malapit samin na magkantyaw at manuyo na pagbigyan ang may birthday. At dahil hindi kami pwede maging KJ sa mga VIP na ito, ay umupo nga ako sa tabi ni Sean. Agad siyang nagabot ng alak.

“Sir, hindi ako masyadong iino-”

“Drop the formalities, Ria. When will you get used to me? Sean, please.” Sabat niya at kumindat pa.

“Si- Sean. Hindi po ako masyadong iinom. May duty ako ngayong gabi.” Pinal na sabi ko. Tumango lang ang huli pero nagbibigay parin naman ng tagay sa akin.

Hindi na nga ako nakapagwaitress ngayong gabi. Buong magdamag ay nakaupo lang ako sa tabi niya na unti unting nalalasing. Inaabutan niya ako ng alak na tinatanggap ko lang makaraan ang limang ikot ng tagay. Hindi ako pwedeng malasing. Kailangan kong magtira ng panguwi.

Sean’s right arm is resting on the back of the couch. He leaned closer and put some strands of my hair on the back of my left ear.

“Kailan mo ako.. pagbibigyan sa alok kong date?” He sounded tipsy. Pulang pula ang pisngi niya at ang labi niya.

I sighed. “I’m sorry Sean. But I told you, I’m not entertaining anyone. I’m just here to work.”

“But it can be your work. I’ll pay for your companionship. We won’t do anything else I swear! I just want to take you out to dinner.” Tinaas pa ang dalawang kamay na tila sumusuko bago muling bumalik sa dating ayos. Muli akong napabuntong hininga

“Alam mo na ang opinyon ko diyan. Nagtatrabaho ako dito bilang waitress, hindi bilang.. escort. Hindi mo ako babayaran sa ganyang paraan.” Sagot ko

“I’m sorry. I didn’t mean to offend you. You’re so beautiful and.. I like you.”

Napasulyap ako sakanya at agad ko ding iniwas dahil naiilang ako sa lapit niya. Bahagya akong umusod sa gilid ngunit bumaba ang kamay niya sa kanang balikat ko para pigilan ako.

“My intentions are clear. You’ll see.”

“Sinabe ko na po, Sean na -”

“If I ask you out, just plainly asking you. There’s no money involved, will you say yes then?” Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Antagal ng ganito nito sa akin at dahil nga dito ako nagtatrabaho, ay lagi akong inaalok ng bayad. Noong una, tinanong pa ako nito kung magkano ang itable ako at halos masampal ko siya noon.

Ilang tagay pa ng alak at umiinit na ang pakiramdam ko kahit na hindi naman ako nakasabay sa ikot. Muli niya akong tinanong.

“I just.. wanted to take you out. Just once. A nice dinner. That’s it. What do you say?” He’s persistent. Natanaw ko ang malaswang titig samin ni Mela. Sa kabilang banda ay isa pang trans na waitress na kumindat sakin at sinesenyasan akong awrahan ko daw.

Para na kaming may sariling mundo. Ang mga bisita ay may kanya kanyang usapan at hindi siya pinapakialaman. Marahil ay dahil, sinarado niya rin ang sarili para maoccupied sa akin. Gwapo naman si Sean.. at malinis tignan… pero hindi siya ang tipo ko. Ang gusto ko… yung medyo.. suplado at may facial hair.. iba.

Yumuko siya sa kaliwang balikat ko. Naiilang ako pero hindi ako makaiwas. “Please. Just one date. Isa lang. Dinner lang tayo tapos ihahatid na kita pauwi.”

Napabuntong hininga ako “O-okay. B-bahala ka.” Pinagbigyan ko na. Hindi ko rin alam kung bakit. Marahil dahil sa tama ng alak. Pero wala namang masama.. hindi ito parte ng trabaho. Hindi niya ako babayaran. Casual na dinner lang.

Agad siyang nabuhayan at mabilis na inangat ang mukha sa akin. Hindi makapaniwala sa sinagot ko “Really? I heard you. Did you just say yes?”

Wala namang malisya para sa akin ang dinner na iyon but it feels wrong. Tangina. Mali ba ang sinagot ko?

Agad akong nakonsensya. Naisip ko si Rico ng mapadaan ang tingin ko sa magkabilang kamay. Kami padin.. nakipaghiwalay na ako sa sulat kaya wala na akong hahabulin pa at wala na siyang paninindigan sakin.. pero sa isip at puso ko.. siya parin. Kami parin. Humanap man siya ng iba kasi nakipaghiwalay ako.. ay mananatili akong mag-isa at hindi maghahanap ng iba.

Siya parin… kahit sinong magparamdam.. siya parin.

“Are you having second thoughts now? You can’t back down. Narinig kita. Sabi mo sige. Ria..” he called my attention ng malunod ako sa pag-iisip.

“Ah ano..” I stared at the man in front of me, who is indeed handsome, and from a wealthy family. He is taller than me and his body is toned and with cuts on the right places that you can see through his dress shirt. But I never found myself being impressed. Through the years, my preference changed.

I am looking for someone with the same caliber.. as the firstborn of the Montecarlos’. Someone who is not just tall, dark, and handsome. I want someone who is established and successful in his field of work, serious and snobbish when it comes to others.. but soft and sweet only to me. Muscular and… hairy.

I shook my head to erase the thoughts that are becoming sensual. That last word triggered my erotic desire.

“Ria? Mali ba ako ng dinig?” Sean sounded hopeless and probably misunderstood me shaking my head. Muli akong umiling pero napabuntong hininga lang siya. Sinubukan kong ngumiti.

“P-payag ako… sa dinner.” Pagkompirma ko na muling nagpabalik ng ngiti sa labi niya.

Kabanata 39

“Give me your number.” Sean demanded.

“Bakit po? Hindi naman-”

“You agreed to go on a date with me. It’s my only way to contact you.” Sabi niya sabay lahad ng mamahaling phone sa harap ko.

“Pwede mo naman po akong puntahan dito-”

“Drop the po. I’m just three years older than you. I want your number, Ria, so I can contact you and pick you up on your place. Not here in the club.” He stared at me intently. Pasimple kong inusod ang kamay niyang nakapahinga sa hita ko.

I sighed. May punto naman siya. Tinitigan ko ang cellphone na nilahad sa hita ko.

He chuckled “Don’t worry. Hindi naman kita kukulitin. I just want to contact you for the time and place of our date.”

Sa huli, binigay ko parin ang numero ko. Ngiting ngiti ang huli ng tinago ang cellphone sa bulsa at tinuloy ang paginom.

Mag aalas tres pasado na natapos ang party. Lasing na ako at hilong hilo pero nakakaya ko ng kontrolin ang balanse ko. Nakakalakad parin ako at nakakakita ng tuwid.

Isa isa ng nagisuwian ang mga guests. Naunang umalis ang mga may edad na, sunod sunod naman ang mga barkada ni Sean na isa isa ding nauwi ang mga katrabaho ko.

Pagod at hilo na ako kaya hindi ko alam kung kakayanin kong maglinis mag-isa. Abat pati mga katrabaho kong closer e wala na. Mga hayup! Pagagalitan kaming lahat ni madame nito!

“I’ll take you home, Ria.” Si Sean na sumunod sakin ng makalabas ako ng locker pagkatapos kong magpalit. Tumagal ako ng trenta minutos dahil duling na duling akong alisin ang tali ng suot kong uniform sa likod.

Mga security nalang ang natira sa club at mukhang tulog na ang boss namin. Si Sean nalang ang naiwan na suray suray sa labas kasama ang mga bodyguards niya.

“Hindi na po sir. Kaya ko pong umuwi. Paumaga na din naman.” Paalam ko at nagsimulang lumakad ng mabagal

“Why the sir? I thought we are going to date na?” Nangingising sabi nito. Lasing na lasing ang loko at inalalayan pa ng isang kasama.

“Lasing na po kayo. Mabuti pa ay umuwi na po kayo. Kaya ko na po ang sarili ko.” I can’t believe I can talk this straight despite the throbbing headache. Shuta hindi pa ko nakakatulog hina hangover na ako agad. Advance!

“No! I’ll give you a ride home. You get off me fucker!” Piglas niya sa bodyguard at muling humarap sakin. Mabilis itong humakbang kahit nageekis ang paa. Nasalo ko siya ng muntik siyang masubsob. Diyos ko. Ang bigat nito at ako pa talaga ang sasalo ha. Parang lalo akong malalasing.

“Please let me. Ihahatid ka lang namin. Gusto ko lang.. makasiguro na safe ka.” Nakapikit na ang isang mata at ngiting ngiting tumingala sakin ang huli.

Wala na akong nagawa kundi ang sumang ayon. Binuhat siya ng butler niya at sinakay sa puting SUV. Ang mga butler niya ay naka convoy samin habang ang isa nasa passenger seat katabi ng driver. Nasa likod ako katabi ng lalaking tulog na at naghihilik pa.

Muntik na akong hilahin ng antok dahil sa lamig at bango ng car diffuser. Mabuti nalang ay di ganung malayo ang apartment ko kaya mabilis naming natunton. Hindi ko na ginising si Sean at nagpaalam na sa driver at bodyguard niya matapos magpasalamat.

“Salamat din po ma’am. Ingat po kayo. Una na kami.” Paalam ng driver niya bago itinaas ang bintana.

Halos hilingin ko na matanggal ang ulo ko sa sobrang sakit ng magising ako ng pasado alas dose ng tanghali. Ni hindi na ako nakaligo at nakapagpalit at nakatulog na kayakap ang bag ko. Shit! Ngayon nalang ako ulit nakainom ng ganito kalala.

Agad kong nabasa ang pangraratrat samin ni madame sa gc. Aniya ay nagpakangkang daw kaming lahat at walang nagayos ng VIP room. Pasalamat daw kami at ayaw niyang mabad vibes ng Sunday at palalampasin niya ito.

“Pasalamat talaga kayong mga hindot kayo! At ipapasara ko iyang mga puke ninyo! Ang aga aga niyo akong kinukunsume!” Litanya ni madame.

“I’m sorry na talaga mother. Babawi kami next week. Magi ang maimberna.” Reply ni Myca na my laughing emoji pa. Natawa ako habang hinihilot ang sentido.

“Leche! Sino ang nakulimbat mo kagabi? Ichika mo sakin!” Sagot ni madame.

Nag haha react lang ang mga katrabaho ko na lalong kinapikon ni madame. Hindi na ako makakapagluto dahil sa sakit ng ulo at gustuhin ko mang mahiga buong magdamag ay bumangon ako para kumain. Naghilamos lang ako at nagayos ng sarili sa banyo bago bumaba. Kayna aling Tasing nalang ako ulit kakain pero titignan ko pa dahil Linggo ngayon kaya hindi ko alam kung bukas siya. Kung hindi.. baka sa 7/11 nalang sa malapit.

Sarado nga ang karenderya kaya sa 7/11 na ang deretso ko. Kumuha lang ako ng microwavable rice meal at roasted oolong milk tea ng Schlurp. Dahil mainit ang panahon, dito nalang ako kakain para medyo malamig. Pagkabayad ay pumwesto ako sa may bakanteng mesa at nagsimulang kumain. Tumunog ang phone ko para sa isang mensahe.

“Good Afternoon! Have you taken your lunch?”

Sino to? Matagal na akong nagbago ng number at tanging mga nasa trabaho ko lang ang nakakaalam.

“Sino po sila?” I sent my reply.

“Hmm. Your future boyfriend.” I cringed at the text with a winking emoji. Binaba ko ang phone at tinuloy ang pagkain ng muli itong tumunog.

Bumuntong hininga ako at umambang ibblock ang number ng mabasa ko kung kanino galing ang text.

“It’s Sean. Hello Ria. Are you excited for our date?”

Huh?

Right. I gave him my number… because I agreed.. to go out with him.

Napapikit ako at hinilot ang sentido. Hindi nako iinom kung magdedesisyon ako sa mga bagay na pagsisisihan ko din pala. And to think na hindi ito kasama sa trabaho. Magdedate kami dahil ayaw ko na binabayaran ako para sa ganoon.. sa pagkakatanda ko.

Anaknang. Akala ko ba hindi makamove on? Eh bakit ka makikipagdate sa iba? Sean is a known playboy in our place. Before me, may naiuwi na siyang babaeng waitress mula sa club. Ang kwento ni Myca, ako lang ang unang trans na nagustuhan niya.

His father is honorable and has a heart for Antiquenyos. Him, being the only son and heir, is expected to run for mayor in the future. Business ang alam kong natapos niya at hindi ko alam kung ano ang trabaho niya. He seems so.. carefree and outgoing. Puro gimik. Not my ideal type of guy.

Though, going on a date is fine. Technically, I am single. But.. it just feels so… wrong. Kung di lang ako padalos dalos.. hindi ako maiipit sa ganitong sitwasyon.

Bahala na. Naka-oo nako. Nakakahiya kung babawiin ko pa. Isa pa, baka magsabi pa yon kay madame at mapasama pa ako.

“Ahh. Okay. Isesave ko ang number mo.” Tinipa ko ang sagot at tinago ang phone sa bulsa pagkasend ng mensahe. Hindi ko na pinansin ang agarang pagtunog nito na marahil sa mabilis na reply mula sa kanya.

Madalas ang pagtext sakin ni Sean pero hindi ko naman nirereplyan. Una ay dahil wala akong load. Pangalawa.. ay ayaw ko naman siyang katext. Bahala siya diyan. Ang sabi niya ay para lang doon sa date. Hindi na kailangan pa ng mga good morning at good night messages dahil malinaw ko namang sinabi noon sakanya na hindi ako nagpapaligaw.. dahil may iba akong gusto.

“Ang putla mo Ria. Okay ka lang ba?” Pansin sakin ni Kara ng makasalubong ko siya sa locker room, ako papasok para magbihis at siya naman palabas para magsimula sa trabaho.

“Okay naman ako. Sa puyat lang siguro haha.” Naiilang na sagot ko.

“Oki. Inom ka vitamins mamsh. Alam mo naman ang trabaho natin nakakadrain talaga ng energy.” Simple itong ngumiti sakin at nginitian ko din pabalik.

“Yup. Thanks, Kara.”

Nagsusuot na ako ng sapatos ng magring ang cellphone ko. Muntik ng umikot ang mata ko ng makita kung kanino galing ang tawag.

“Hello?”

I heard him sighed. “Are you.. mad at me?”

“N-no. Hindi p-po.”

I can hear his heavy breathing “I’ve been texting you but you are not replying. I thought you blocked my number.”

Ako naman ang bumuntong hininga “Sir-Sean, may trabaho lang po talaga. At sa umaga naman, ay tulog ako hanggang tanghali.”

“How about in the afternoon, then? Can I have some of your time?” He said pleading

“P-pasensya na. Hindi kasi ako nakikipagtext at… wala din akong load.”

He chuckled. “I see. That can be fixed.”

“Hindi na.” Agap ko. Mukhang alam ko ang balak niya “Hindi ko kailangan ng load. Binigay ko ang number ko sayo dahil sabi mo kailangan para macontact mo ako sa usapang date. Iyon lang.” Derektang sabe ko.

He sighed agad “How cold. Okay. Patawara ako Ria. I’ll see if I can take you out anytime this week. Medyo busy lang sa business.”

“Okay lang. Itext mo nalang ako kung kelan. Mababasa ko naman ang text mo. Kailangan ko ng ibaba dahil may trabaho pa ako.”

“Okay. Mayad nga gabi-i palangga.” I felt the heat on my face with what he said.

“Magandang gabi din.” Napailing ako bago ibaba ang tawag.

Normal na sakin ang mga sumunod kong araw sa trabaho. Sleepwell ang kasangga ko kapag nananaginip ako ng masama kaya kahit papaano ay nakakabawi ako ng tulog.

Dahil sa trabaho at mga meeting, ay weekend na nagkaroon ng libreng oras si Sean. Kung maaari daw ay sa darating na Sabado na kami lumabas. Rest day ko rin naman ng weekend ngayon at sa susunod pang linggo kaya pumayag ako.

“Magayos ka dapat sa date nyo mhie! Pahihiramin kita ng dress!” Sabi ni Myca ng mausisang lalabas kami ng anak ng gobernador sa Sabado.

“Hindi na. Papaunlakan ko lang naman. Hindi ko na kailangan pa na mag abala.”

“Asus! Ganda gandahan ay! Simple lang ganuon!” Sabat ni Neomi na nagpatawa sakanila habang nagpupunas ng lamesa.

“Hindi. Ayoko lang na maghanda dahil ayokong isipin niya na gusto ko ang date. Ayoko. Naka-oo lang ako kaya hindi ko na mababawi.”

“Eh bakit kasi ayaw mo sakanya bakla? Swerte ka at ang gwapo non at ang yaman! Aba eh kung alam mo lang kung gaano kahaba ang pila ng mga babae at baklang humahanga sa lalaking iyon!” Si Melay

“Hindi.. siya ang tipo ko. Iba. Hindi lang naman kasi yun ang basehan ko Melay. Playboy din iyan ah? Kung sino sino nga ang tinable niyan dito. Kayo na din ang nagsabi.” Sagot ko.

Hindi na bago sakin ang reputasyon ng anak ni Governor Alfonso pagdating sa babae. Dahil nga gwapo ito ay kung kani kanino nalang nadidikit ang kanyang pangalan. Noong nag-aaral padin daw ito ay kilalang basagulero at hinahatak palabas ng bar dahil sa pagsisimula ng away. It’s good that somehow he’s changed. He is still going to bars and night clubs but only for booze and women, and despite the assumptions of him running for politics, I heard that he is now focusing on their family businesses. His mother owns a famous clothing line here in Antique while his father owns a hundred hectares of cornfields.

“Ano kaba. Noon pa naman yon. Malay mong medyo tumino na. Abay hindi na naguuwi ng kung sino yan dito no. Hindi rin dun sa kabilang club dahil nakikichika ako don sa kaibigan kong bakla. Simula ng makilala ka, ikaw nalang ang laging hinahanap niyan dito.” Taas pa ang isang kilay ni Myca na tila binabasa ang reaksyon ko.

Hindi na ako nagsalita. May mga side comment pa ang iba na nauwi din sa tawanan. Napailing nalang ako.

“Are you excited for tomorrow?” I read Sean’s text when I took a quick break. I sighed and typed in my reply.

Kahit ayaw ko ay pinadalhan niya ako ng five hundred pesos na load para makapagreply sakanya.

“Huwag mong masyadong isipin ang bukas. Magfocus ka nalang sa work.”

“Ouch. See you tomorrow! I’ll pick you up in your apartment.” I did not reply and went back to work. I had a tiring night after that.

Nagliligpit na kami ng mabagsak ko ang tray na may mga baso at platito. Dinig ko ang sigawan ng mga malapit sa pwesto ko sa gulat. Napapikit ako ng mariin sa naramdamang hilo. Matutumba na ako kung hindi lang ako nasalo ng isang bouncer namin.

“Ma’am ayos ka lang?” Tanong nito.

“Oh my God, Ria! Anong nangyari?” Dinig kong boses ni Myca. Lumapit din sa pwesto ko sina Kara at siya na ang nagligpit ng mga nabasag.

“Sorry. Bigla lang akong nahilo. Ako na ang-” hindi ko matuloy ng muli kong maramdaman ang sakit ng ulo. Halos manlambot ang buong katawan ko at tuluyan na akong nawalan ng malay.

Nagising nalang ako na nasa puting silid at nakahiga sa puting kama. Nasa ospital ako? Anong nangyari?

“Good morning ma’am. Mabuti at gising kana.” Bati sakin ng nasa gilid kong nurse na noo’y nagiinspect.

“A-asan po ako?” Sinubukan kong bumangon kaya agad niya akong inalalayan.

“Nasa Angel Salazar Memorial General Hospital po kayo ma’am. Nawalan ho kayo ng malay kagabi kaya dinala ho kayo ng amo niyo dito. Natatandaan niyo po ba ang nangyari?” Tanong nito

Agad nagflash sakin ang memorya kagabi na nabitawan ko ang bar tray na hawak ko dahil parang nawalan ng lakas ang braso ko. Okay naman na ako ngayon. Marahil dahil sa pagod ay kaya nawalan ako ng malay. Mataas na ang sikat ng araw sa bintana, ayos na rin ako ngayon at ramdam ko ang lakas ng katawan ko mula sa mahaba habang pagtulog.

“Natatandaan niyo po ba ma’am?” Paniniguro ng nurse.

“O-opo. Salamat po.. sa pagasikaso. Ahm… nurse nandito pa po ba ang kasama ko?”

“Opo ma’am. Andito po si Miss Marina sa baba po nagsesettle na ng bill niyo. Iinform ko nalang po siya na ayos na kayo. Baka pabalik na po iyon-”

Naputol ang sinasabi niya ng pumasok si madame sa kwarto. Kasunod niya ang isa sa bodyguards niya na nanatiling nakatayo sa labas ng pinto.

“Andito na po pala siya. Miss Marina gising na po si patient-”

“I can see that dear. Thank you. Kaya ko na ito.” Tipid na sabat nito at maliit na ngumiti. Agad nagtama ang aming tingin.

Magalang na yumuko ang nurse at nagpaalam na lumabas ng kwarto.

“Pinagpahinga ko na ang mga katrabaho mo. Sumunod ako dito ng sinugod ka sa ospital. Inabala mo ang beauty rest ko hindot ka! Kamusta ka bakla? Pinagalala mo kami. Akala ko matetegi kapa sa club ko. Malas iyon!” Bungad niya sa akin.

“A-ayos na po ako. P-pasensya na po kayo sa abala madame. Ibawas niyo nalang po sa sahod ko ang nabasag ko. Hindi na po ito mauulit.”

Bumuntong hininga siya at umupo sa upuan sa gilid ng kama ko.

“Hindi na. Ayos na iyon. Ang importante ay ayos kana. Nag-over fatigue ka raw sabi ng doctor sakin kanina. Nirekomenda niya na kumuha ka ng tests pero sinabi kong hihingin ko muna ang opinyon mo. Well, I suggest magpacheck up ka at baka naman kung ano iyan. Or baka naman dahil sa hormones mo. Hindi mo hiyang.” Mahabang litanya niya

Sa totoo lang, ayokong naoospital. Dahil naaalala ko lang ang huling sandali na kasama ko si mama. Okay naman na ako ngayon. Hindi ko na kailangan na magtagal pa dito.

“S-salamat po madame sa pagasikaso sakin. Hindi ko alam ang mangyayari kung wala ka.” Ngumiti ako sakanya. Bakas ang pag-aalala sa mukha ng matanda pero ngumiti ito at hinagod ang balikat ko.

“Ganito lang ang ugali ko at ang tabas ng dila ko, pero mahal ko kayong lahat na nagtatrabaho sa akin. Mag-isa nalang ako at para ko na kayong pamilya. Tayo lang din ang magtutulungan.”

“Salamat po. Malaking bagay po ito sa akin. Okay na po ako. Wala na po kayong dapat ipagalala. Makakapasok po ako next week.”

Tumango ito at ngumuso. “I heard na pumayag ka raw na lumabas kasama ang anak ni governor? Mamayang gabi? Ng walang bayad?” Usisa niya. Makahulugang titig ang binigay niya sa akin.

Bumuntong hininga ako. “Wala po iyon. Nakainom na din po kasi ako. Hindi ko naman talaga gusto… pero naka oo na po kasi ako, kaya hindi ko na mababawi.”

“Hmm. That boy is nice naman and from a rich and influential family here in Antique. Kung kayo ang magkakatuluyan, isa nanamang kabaro ang aahon sa kahirapan.” Biro niya at malakas na natawa. Napailing nalang ako.

“Hindi po madame. Hindi ko siya gusto.. sa ganoong paraan. Sadyang pinaunlakan ko lang.”

“Bueno. Ano pa man ang sabihin mo ay unahin mo ang magpacheck up ngayon at magpahinga ka buong rest day mo bago ka makipagdate. Pwede namang sa susunod kana magpadilig. Iyon ay kung makakaya ba ng pechay mo.” Ismid nito at malaswang ngumisi.

Tipid akong ngumiti at umiling. “Salamat pero hindi na po. Ayos na po ako madame. Talagang napagod lang siguro at dahil sa puyat at stress, kaya nagkaganoon. Pasensya na po.”

“So gusto ngang magpadilig? Unahin mo ang check up na sinasabi ng doctor bago ka lumandi! Physical exam lang iyon at meron pa atang isa. Parang iyong kapag nagaapply ka ng trabaho. Masyadong komplikado at di kinakaya ng bobita kong utak iabsorb. Ikaw na ang umintindi dun sa doktor at matalino ka naman.”

Napabuntong hininga ako at tumango. She is quite stubborn. Mangungulit ng mangungulit yan kaya payag na ako kahit na hindi ko naman na kailangan pa ng ganoon.

“Hay. Uminom ka kasi ng vitamins. Alam mo ang mga dati ko noon ganyan din. Nagkakasakit dahil laging puyat. Magpacheck ka ng dugo mo at baka anemic ka. Si Neomi anemic din ang pakarat na iyon eh.”

Possible nga kaya? Huwag naman sana. Though hindi naman malala ang ganoon, pero ayoko sana na magkaroon ng kahit anong kondisyon. Lalo na kung tungkol sa dugo… kagaya ng kay mama.

“Walang masama kung susubukan. Mas okay na din iyon. Magpaphysical exam kana. Alam ko naman na umaattend ka din ng sessions sa psychiatrist na nirekomenda sayo ng mga bakla, pero baka kasi.. iba na pala to. Lalo na kung lagi mong nararanasan iyan. Baka lumalabo na ang mata mo, o baka naman anemic ka. O baka naman iba. Para alam mo kung ano ang mga iiwasan at iinumin mong gamot.” Dagdag niya ng hindi ako sumagot

“Ako na ang nagbayad ng bill mo dito. Magpass kana muna sa date na iyan at unahin mo ang check up habang nandito ka. Kahit ako na ang magbayad. Aantayin ko mula sayo ang resulta Ria.” Sabi nito at tumayo na.

“Oh siya. May lakad ako kasama ng mga amiga ko. Ang sinabi ko ha? Naiintindihan mo bakla?”

“O-opo. S-sige po. Magpapacheck up din ako ngayon. A-ako na po ang bahala magbayad. Maraming salamat madame.”

She sighed before nodding her head curtly. “Mauna na ako. Andito ang damit mo. Bago iyan ha at mamahalin kaya babayaran mo iyan sakin! Magchat ka sa gc, nagaalala ang mga iyon sa yo.” Mabilis siyang lumabas at sinundan ng bodyguard niya pababa. Napatingin ako sa iniwan niyang paperbag sa inupuan niya. Andun din ang bag ko. Marahil nakuha iyon sa locker ko.

Wala na akong inaksayang sandali at dahil pumasok muli ang nurse para kumpirmahin na ididischarge na ako, ay nagpalit na ako ng damit. Hindi ko na ginamit ang dress ni madame pero tingin ko ay maganda iyon.

Mahaba ang pinila ko para sa sinasabing tests. Ininterview din ako sa frequency ng experience ko sa over fatigue, history ng sakit sa pamilya at kung ano pa. Chineck ang mata ko kung konektado ba ang hilo ko sa pangangailangang magsuot ng salamin, height and weight, stool at urine sample maging ang dugo. Umalis din ako agad matapos kong magbayad sa exam. Nagtagal ako sa blood extraction dahil may tamang dami silang nirerequire para sa tests. Request raw ni doktora. Dahil sabado ngayon, sa Monday o Tuesday pa daw lalabas ang results mula sa lab.

Pagkauwi ay dumaan muna ako kayna aling Tasing para mananghalin bago ako umakyat ng apartment. Agad akong naligo dahil sa panlalagkit at naupo sa kama para magpahinga pagkatapos magbihis.

Susundin ko nalang ang payo ni madame. Magpapahinga nalang ako ngayong araw. Kinuha ko ang cellphone at nagchat sa gc namin na nakauwi na ako at tapos na sa medical check up. Sinabi ko ding baka next week pa ang labas ng resulta mula sa lab dahil hinihintay ni madame ang update. Nakita kong naglike react lang siya sa mensahe ko.

Sunod sunod din ang chat nina Myca at kinamusta ako. Nagreply ako at nagpasalamat sa pag akay nila sakin kagabi.

Nagtext din ako kay Sean na hindi ako matutuloy mamayang gabi dahil sa nangyari. Ilang minuto ang lumipas ay nag ring ang phone ko para sa tawag niya.

“H-hello?”

“Are you okay? What happened?” He asked.

“A-ayos na. Nawalan lang ng malay dahil sa sobrang pagod. Hehe.”

He sighed. “You should find another job. I can help you. I can ask dad to find you a clerical job sa munisipyo. Para umaga ka magtatrabaho Ria.”

Agad kong kinontra ang sinabi niya. Hindi pwede dahil nagtatago nga ako. Hindi ko pwedeng idisclose ang tunay na pangalan ko. Mahirap na.

“Hindi na po. Okay na ako huwag ka magalala. Ayos din naman ang trabaho ko kaya okay na ako doon.”

“Tsk. Bakit ba ang tigas ng ulo mo Ria? It’s up to you but I hope you would change your mind. I am willing to help you. I can help you find any job that would suit you.”

“Salamat. Pero okay na talaga ako. Kung sakali, hayaan mo at sasabihan kita.”

“So does that mean we won’t be having our dinner tonight? I want you to rest, anyway. If you want, pwede ako magtake out at diyan nalang tayo sa apartment mo kumain Ria. Okay lang sakin iyon.”

Memories of me eating with Rico in my dorm flashed on my mind. Ang madalas niyang pagbisita sa dorm ko para magdala ng pagkain.

“H-hindi na. Kung gusto mo.. pwede namang bukas… kung libre ka-”

“I am free it it’s for you. Sige, pwede tayo bukas. Pero ayaw mo ba mamaya? Dadalhan kita ng pagkain diyan. Para masiguro ko din na okay ka.”

I appreciate his gesture and I can actually feel his sincerity. Pero kahit na anong pagaalala, hindi ko ata kayang palitan sa isipan ko ang memoryang iyon. Hindi ko kayang gawin iyon sa ibang tao.

Ang bitter ko para panghawakan ang ganoong ala-ala. Ako naman ang nakipaghiwalay. Ginusto ko to. Kaya hindi ako dapat magreklamo. Sadyang.. ang unfair lang ng mundo.. para sakin.

Natulog ako buong magdamag at nagpadeliver nalang ako ng hapunan dahil tinatamad akong lumabas ng apartment. Natuloy nga kami sa lakad namin ni Sean. Gusto niya sana na lumayo kami ng San Jose para kumain pero nagaalala siya na baka mahimatay daw ako ulit. Kaya sa Robinson’s nalang ang punta namin. Manonood ng sine pagkatapos ay kakain.

Magaalas syete ng pumarada ang SUV niya sa tapat ng apartment ko. Sa dulo ay ang sasakyan ng mga bodyguards niya. Sinuot ko ang dress na bigay ni madame para sa lakad namin. I am wearing a champagne sleeveless halter neck dress and a white pumps. I combed my bangs and put on a light make-up to have color on my face.

I went down and saw Sean leaning on his SUV, wearing a black Lacoste long-sleeves and a khaki pants paired with his top-sider. He looked handsome in casual attire.

His lips parted in awe when he saw me walking towards him. “Wow. You look.. stunning, Ria.”

I smiled genuinely with his compliment. “Thank you. You look… good too.”

His lips are on a thin line trying to hide a smirk. “I’m glad you liked it. I dressed up for you. I’m happy you did the same for our date tonight.”

Siya ang nagdrive ng SUV at nakaconvoy samin ang mga bodyguards niya. Halos pagkaguluhan kami sa Robinson’s dahil andaming gustong lumapit sakanya at magpapicture. Malaki ang ngisi niya at parang kandidatong nangangampanya sa pagkaway sa mga tao sa mall.

Para hindi daw kami maistorbo, ay pinablock screening niya ang isang sinehan. Kaming dalawa lang ang tao habang nanonood ng suspense-thriller movie.

He booked a VIP room in a restaurant nearby for our dinner after the movie. Nakayuko ako buong oras na naglalakad kami papasok dahil pinagtitinginan siya ng mga kumakain. Naiwan ang dalawa niyang bodyguard sa labas ng VIP room habang ang dalawa ay nasa loob at nakatayo sa magkabilang gilid ng double doors.

Tahimik lang kaming nakaupo at halos matunaw ako sa titig ng taong kaharap ko. Pagkatapos ng appetizers ay sinerve na ang baked snapper red curry at crispy fish tacos with mango salsa. Ginigiya niya akong kumain at tinatanong ang opinyon ko kung kamusta daw ang pagkain.

Noong naserve na ang main course ay saka lang siya nagsimulang magsalita tungkol sa.. date namin.

“Thank you, for coming with me tonight. I am so happy that you finally gave me a chance. I hope that.. it will lead to a fruitful start of our relationship.” He smiled and flashed his pearl-white set of teeth. I sighed.

Maaaring nasa kanya na ang lahat para sa mga tagarito. Pero hindi ko makita sa sarili kong magustuhan siya. Nakokonsensya ako.. dahil sa kabutihang pinapakita niya.. na alam kong hindi ko masusuklian. Kaya ako sumama sa date na ito.. ay para putulin sana ang kung anong pag-asa niya patungkol sa amin.

“Thank you rin, sa pagimbita. Ayokong magassume.. pero iyon ang sinasabi sakin ng mga katrabaho ko.. at ito din ang pinapakita mo sa akin.. kaya hindi ko maiwasan… na isipin na… gusto mo.. ako.”

With lips protruding, he nodded “Yes. I do like you. I like you very much, Ria. And I want to take it to the next step. Gusto ko sana ligawan k-”

“I know. Pero kasi… hindi ganoon ang nararamdaman ko.” Napatungo ako ng makita ang gulat niya sa sinabi ko. Huminga ako ng malalim at nagpatuloy.

“P-pasensya na.. kung lagi kitang tinatanggihan. Dahil iyon.. alam ko sa sarili ko.. na hindi pa ako handa.. gusto kong magpakatotoo sayo dahil ayokong abusuhin ang kabutihan na pinapakita mo sa akin, Sean.”

Bumagsak ang balikat niya at bumuntong hininga, tila nahuhulaan kung ano ang sinasabi ko. I swallowed hard. This is difficult for me. I never imagined myself rejecting a person who would give everything to you simply because.. I am a prisoner of my past. I can’t move on. I don’t want to move on either.

“H-hindi ko masusuklian.. kung ano ang nararamdaman mo. Sa totoo lang, komplikado ang naging break up ko… at hanggang ngayon.. ay.. mahal ko parin.. ang taong iyon.” Unti unti akong nahihirapang magsalita dahil sa malaking bara sa aking lalamunan.. at sa nagbabadyang luha.

“Kaya ayokong paasahin ka.. pumayag ako na sumama sa date na to.. para sana matuldukan.. kung ano man ang gusto mo sanang mangyari para sa ating dalawa.”

His eyes became bloodshot. Hilaw ang ngisi niya ng uminom ng tubig. Hindi na din kami makakain ng main course.

“Alam kong kalabisan na ito… pero kung maaari.. sana ay magkaibigan nalang tayong dalawa.. iyon lang ay maibibigay ko..”

Silence hugged the room and no one dares to speak after that. I’m not sure if his bodyguards also heard what I said earlier. I saw him swallowed hard. Minwestra niya ang plato para tumuloy kami sa pagkain.

Sunod na sinerve ang dessert pero halos hindi ko na magalaw. Puro paginom nalang ng tubig ang nagawa ko.

“Thank you.. for being honest. Naiintindihan ko.. at alam ko naman.. na ako lang ang nagpupumilit ng bagay na to Ria.” He said while staring at me intently

“Yes. I do like you. And I want us to be together, but if it’s friendship that you can only offer to me for now, then I’ll take it.”

I smiled. I’m happy that he understand our situation. But I guess I failed to comprehend.

“But I’m not giving up. I will still court you. And if you will not allow me to court you, then I can just visit you in your workplace, so that one day you would get used to me and changed your mind.” He smiled with pure sincerity in his eyes.

“I may be a playboy in the past, and you may have heard stories about me, but I have changed. I’m a changed man. And I will show it to you, that my intentions are good. If you would give me a chance, Ria.” He held my hand that is resting on the table and rub his thumb on the back of my palm. I was stunned with the sudden movement and I’m about to take my hand off when his grip tightened.

“I’m serious. Liligawan kita, kapag handa kana. Kapag nakalimutan mo na siya.. hayaan mong ako naman.. ang pumasok sa puso mo.”

How did we came to this? Ang sabi ko kaibigan lang. Hindi maghintay siya na magbago.

“Sea-”

“I’m not saying this to get an answer from you. Please, take your time. Ayokong magpadalos dalos ka. Gusto ko na maging handa ka.. at nandito lang ako.. maghihintay.”

Natapos kaming kumain at nagaya na ako agad na umuwi. Hindi ko alam na matigas pala ang isang to. Sa sasakyan ay sinubukan kong ulitin ang litanya ko pero pinuputol niya lang ako.

“Hindi mo ako papaasahin. Dahil ako ay may gustong umasa Ria. Hindi ka dapat makonsensya na gusto kita. Take your time, and when your heart is free with all the burden, then I’ll take my chance.”

Hinatid niya ako sa baba ng apartment ko. He leaned forward for a kiss but I immediately faced to the side so he ended up kissing my left cheek. He sighed. “Good night, Ria. Thank you, for this date. I hope you enjoyed it.”

“T-thank you.. ingat ka.. sa pag-uwi.”

Hindi niya ako pinatulog ng gabing iyon. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang pressure, at bigat sa dibdib ko. Ayokong makasakit ng ibang tao dahil lang sa nagmamahal ako.. hindi niya ako deserve. Makakahanap pa siya ng taong para sakanya. Isang taong malaya ang puso at puno ng pagmamahal, na isusukli sa kung anong kaya niyang ibigay.

Nagising ako ng alas osto ng umaga ng Martes dahil sa isang tawag mula sa ospital. Available na daw ang results ng physical exam at ng mga tests at nais daw ni doktora na iexplain ang diagnosis.

Mag aalas nwebe ng makarating ako ng ASMGH. Sa reception ay giniya ako sa tamang palapag para sa appointment.

Pagpasok ay bumungad sakin ang isang middle-aged na babae na nakalab gown at nakasuot ng salamin. Maganda ito at maayos padin ang pangangatawan. Agad siyang ngumiti at tinapos ang pagsusulat. Saglit itong tumayo sa pagdating ko.

“You must be Ria Manzano. Please come in and have a seat.” Muli itong umupo at minwestra ang upuan sa harap niya.

Naupo ako doon at nakita ko ang buntong hininga nito ng pinagsalop ang kamay. Nagtungo ang tingin ko sa name plate niya na mukhang agad niyang nakuha. Ngumiti ito sa akin.

“I am doctor Evangeline Guzman, a hematologist. You were admitted two days ago due to over-fatigue. It’s common if you would ask me, for people who are stress, or lacks sleep due to work. But.. because of my assessments when you were brought here.. I became curious. Reason why I asked for you to take some tests. I hope you don’t mind.”

Hilaw ang ngisi ko. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan “Hello po.. doc. Ayos lang po. Nirekomenda din ho kasi ng boss ko.. na magpacheck up ako para sa trabaho.” She nodded at my response.

“Well.. I have the results in my hand. I have a good news.. and a bad news for you. Ano ang gusto mong mauna?”

Natigalgalan ako at unti unting namawis sa panlalamig ang kamay ko. Ano ang maaaring bad news para sa physical exam?

“Ahm.. yung good news po.. s-sana doktora.”

She sighed “I reviewed the lab results and the feedback from your physical examination because of the items that Marina asked. You have a good eyesight. You are underweight though, despite having a good figure.”

“Marina is a good friend of mine. That’s why she asked me to help with your tests. She wants to know if something is wrong with you.. duda niya ay anemic ka dahil lagi kang puyat sa club. Tama ba?”

“O-opo doc. K-kamusta po ba ang result?”

Napasinghap siya bago muling nagpatuloy. “For you to have anemia, it should be caused by vitamin B12 deficiency, reason why you will not have enough healthy red blood cells that will help provide oxygen to your body.”

Mariin ang titig niya sakin.. at ganoon din ako sakanya. So.. anemic ba ako?“

“As I have checked with the laboratory, your red blood cells seems.. normal and healthy. Wala kang anemia Ms. Manzano.” Her smile is shortlived.

Tila nabubutan ako ng tinik sa sinabi niya. Ngunit sa paraan ng titig niya at sa reaksyon ng mukha niya.. ay tila hindi dapat iyon ang iexpect ko.

“S-salamat po.. doc. Eh iyong sa.. b-bad news po? T-tungkol saan po iyon?”

She stared at me for a minute, lips on a thin line, before sighing deeply and continued speaking.

“I’ll be honest with your case, Ms. Manzano. The abnormality that we found in your tests, is actually not from your red blood cells…”

My breathing stopped for a minute as I tried to anticipate what she will say..

“It was found.. in your white blood cells.”

“You have leukemia, Ms. Manzano.”

Kabanata 40

“You have leukemia, Ms. Manzano.”

I froze as my mind immediately went blank. I also felt my heart almost stopped beating for seconds. I have…. a what?

I heard the doctor sighed “I know this is going to be tough for you, but I’m pleased that we were able to detect the abnormality ng mas maaga. Dahil kung tatagal pa.. baka mas may tyansang lumala ang condition mo. I’m afraid we can only do much if you reached the terminal stage. In which, sa kondisyon mo, ay marami kapang panahon bago umabot doon.”

“Based on your experiences, it actually doesn’t just triggers your anxiety disorder. But it’s already the signs of cancer. Your body is showing you symptoms of your condition. You said here that there are times that you were sweating excessively at night, mabilis ka ding nagkakapasa, you are losing weight without even trying, and you experience fever and weakness at times. At itong recent nga, nahimatay ka because of over-fatigue. Ilan lang iyan sa mga symptoms ng sakit mo. Maaaring normal na flu o panghihina kung titignan ito ng iba, maaaring maconfuse ka din na dahil lang ito sa nightmares that you have been experiencing that troubles you to sleep at night, but without proper tests and diagnosis? You will just think na nagsusuffer ka lang sa depression or anxiety. Hindi mo malalaman.. na cancer na pala ang kalaban mo Ms. Manzano.”

Napatitig lang ako sa kamay kong may makinang na singsing. Paano na ako? Paano ko ito nakuha? Matutulad din ba ako… kay mama?

“You might have a lot of questions on your mind right now and I am more than willing to answer all of them. I want to help you with this, I can talk to Marina. I’m sure she can do something about it, may mga kakilala siya na maaaring tumulong.”

“D-doc.. l-leukemia po? D-diba po.. cancer iyon?”

She pursed her lips before nodding at my question. “Yes. Leukemia is the term we commonly used for the cancer of the blood. There are many types of leukemia and there are certain parts that are usually affected. As I said, we found an abnormality with your white blood cells. White blood cells are helping your body to fight any infections, they normally grow and divide in an orderly way, as your body needs them. But in your case, or people.. with leukemia, your bone marrow produces an excessive amount of abnormal white blood cells.. or they are producing immature white blood cells, which don’t function properly.”

“I’ve checked your responses and your mother.. died of the same illness?” She said, weighing my reaction.

“O-opo.. d-doc.”

She sighed “I see. Well, this kind of sickness are not usually hereditary, especially for this type of cancer. Wala pa masyadong matibay na pag-aaral ang mga eksperto. Pero kasi, if you have relatives who suffered from the same illness, may possibility na you will also be at risk. What we are looking at here is the genes that usually runs in the family, reason why there’s a slight possibility of you getting this.. because of your mother.”

Napasinghap ako sa sinabi ng doktor. Kung ganoon.. mamamatay din ako.. sa sakit ko?

Yumukod siya at hinagod ang braso ko kaya napaangat ang tingin ko sakanya. Tuliro ako at hindi ko alam kung ano ang gagawin.. o iisipin.. o sasabihin.

“Do you have other family members or close relative who you can reach out to for support?”

Family.. my mother died because of leukemia. The people from Angel Haven.. might not see me as a family anymore because of what happened. Sister Flora.. was brutally murdered by my father.. whom I no longer consider as family.

I swallowed the lump on my throat and tried to hold back the tears from falling “W-wala na po..”

She smiled but with a hint of pain in her eyes “Alright. Well I trust Marina will provide you mental and emotional support, I am also here to guide you with what you should do so you can be treated accordingly.”

Alam kong sinusubukan niyang pagaanin ang loob ko pero hindi ko ito magawang maabsorb. “M-mamamatay na po ba ako… doc?” Hindi ko na napigilang itanong ng tumulo ang mga luha ko.

Mabilis itong umiling at tila hindi nagustuhan ang sinabi ko “Of course not. Please, do not think that way Ms. Manzano. In this time and age, we already have developed high technologies, established facilities and various treatments that can help treat our cancer patients. Mapa-abroad man o dito sa Pilipinas. I don’t want you to lose hope.. but rather have faith that you will be able to overcome this challenge. Base sa pagsusuri, depende sa anong klase ng leukemia at edad, ay may natatala naman tayong survival rate. For your case, you have acute lymphocytic leukemia. Sa US, mayroon tayong sixty five percent na survival rate sa mga taong may kapareho mo ng kondisyon at age range limang taon matapos silang madiagnosed. At hindi ito taning para sa limang taon na iyon ha? You can still live longer than that, with proper medication and treatments. You are still young, and you have a bright future ahead of you, so you don’t have to think that way. You can fight this. I know you can.”

Napangiti ako ng pagak sa sinabi niya. Oo nga at bata pa ako, kumpara kay mama noon na nasa middle-aged na ng nadiskubre ang sakit.. sana nga ay malabanan ko ang sakit na to.. pero paano? Hindi ko alam kung san ako kukuha ng pampagamot.

“Tatapatin na kita Ms. Manzano, hindi biro ang magiging gamutan mo para dito. I strongly suggest you undergo chemotherapy or radiation therapy immediately. This will help you kill the cancer cells and prevent it from spreading. It won’t necessarily cure you, for there is no cure for this type of condition just yet, but it will help you survive… and live just as before your were diagnosed with it.”

I knew it. “M-magkano ho kaya.. ang aabutin doc.. kung sakali?”

“Kung dito, aabutin ng halos isang daang libong piso. Depende sa session na kakailanganin, at sa iba pang check-up at gamot. Aabutin ng milyon Ms. Manzano. Kung sa Maynila, ay hindi naman nagkakalayo pero mas marami tayong eksperto doon. Again, we have a record of sixty five out of a hundred people survival rate within your age bracket. Kung tuloy lang ang pag papagamot mo.”

Bumagsak ang balikat ko sa panlulumo. Saan naman ako kukuha ng ganong halaga? Sakto lang sa pang araw-araw ko ang kinikita ko.. kung hindi ko rin matutustusan ang pagpapagamot… paniguradong ikamamatay ko ito.

“I’m sorry. If you don’t have the means, then I want to inform you that we actually have active groups who are doing fund-raising for cancer patients. I can refer you to them, for consultation, and of course for financial assistance. Hindi malaki, pero alam kong makakatulong.” She smiled genuinely and held my hand. I wanted to smile back but I just can’t. I think I am on the edge of breaking down.

“You can do this. I’m sure Marina will not let you go through this alone. You’ll get help, Ms. Manzano.”

Nanlalambot ako ng makarating ng apartment. Binigay niya sakin ang contact number ng nirecommend niyang fund-raiser para makausap ko at makahingi ng tulong. Niresetahan niya din ako ng medication at shot na maaari kong gawin bilang alternative para makatulong sa immunity ko at makasuppress ng cancer cells. Pero sinabihan niya ako na hindi rin to pwedeng permanenteng solusyon dahil kailangan ko talagang mag chemotherapy para mas umayos ang kondisyon ko.

Patang pata akong napaupo sa kama at napayuko. Bakit ako pa? Wala naman akong ginagawan ng masama. Wala din akong bisyo. Maalaga ako sa katawan. Pero bakit ako pa ang magkakasakit ng ganito? Bakit ako paparusahan ng ganito? Ito ba ang ibibigay saking kapalit dahil.. sa pagkamatay ni lola Flora? Ito naba ang karma ko? Sa pag-iwan ko ng problema ng nakaraan?

I covered my mouth as I grasped for air while sobbing. My tears are falling nonstop that it already stings. My heart sank and the heavy weight of my chest made it worse for me to breathe.

I don’t think I’ll live. Despite doctor Guzman’s kind words, I can’t see myself being lifted and encouraged, but rather drowned in sorrow. My mother died because we don’t have the means of supporting her treatments. She depended on medication but it only lasted for a while. I knew for a fact that I am going to suffer the same faith. Saan ako kukuha ng milyon milyon para lang masustentuhan ang pagpapagamot? May survival rate ng at least five years after being diagnosed sabi sakin ng doktor kanina. Aabot paba ako.. ng limang taon?

Kung makapagpagamot nga ako… makakaya ba ng katawan ko? Paano kung… ako rin mismo ang bibigay sa pagod at sakit?

Patuloy ako sa paghagulgol sa mapait na sinapit. Ang bata ko pa.. gusto ko pa sana na makagraduate.. at magkaroon ng magandang buhay at trabaho.. na makabalik at mamuhay ng tahimik at hindi natatakot para sa buhay ko.

Ang mga tao sa ampunan… sina ate Tess.. hindi manlang ako makakahingi ng tawad… ang mga bata.. hindi manlang ako makakapagpaalam na hindi ko… masusubaybayan ang kanilang paglaki..

Si Elisse.. ang tanging nagmalasakit at piniling kaibiganin ako.. hindi ko manlang siya binigyan ng pagkakataon.. na malaman kung ano ang nangyayari sa buhay ko… at ako sakanya.

Si Rico… baka hindi na talaga kami magkita.. kung hindi ko matutustusan ang sakit ko.. hindi manlang ako makakapagpaliwanag… hindi ko manlang masasabi sakanya… ang totoong nararamdaman ko… at kung bakit ako umalis.

“I’m sorry. I’m sorry, baby..” it pains me to think that I may not have much time to live. Hindi ko alam kung ano na ang balita sakanila. Kung nahuli ba nila si papa? Kung may pag-asa ba.. na makauwi ako? At nakapagpaliwanag?

Hiniga ko ang gilid ng katawan sa kama at niyakap ng mahigpit ang unan habang patuloy sa pagngalngal.

“Mama.. paano na po.. ako… gabayan niyo po ako..”

Nakatulugan ko na ang pag-iyak at hapon na ng magising ako. Kailangan kong kumain para makainom ng gamot at ng mga niresetang supplements. Sa ngayon, eto lang ang magagawa ko. Kailangan kong magtipid dahil hindi rin biro ang presyo nito. Tapos may shots pa na iaadminister sa ospital, na babalikan ko sa susunod na linggo.

May missed call sakin si madame at nagtext siya na puntahan ko daw siya sa opisina niya pagpasok ko mamayang gabi dahil gusto niya akong makausap. Marahil ay tungkol to sa kondisyon ko. Ang sabi ni doktora ay kaibigan niya si Marina at siya mismo ang nangungulit sa doktor para sa resulta ng tests ko. Napabuntong hininga muna ako bago nagreply at umoo.

“Baks! Kamusta na? Anong nararamdaman mo ngayon?” Sinalubong ako ni Myca ng makapasok ako ng locker room. Andun din sina Neomi at Melay na napatayo at lumapit ng makita ako.

To be honest, I am feeling.. normal. Okay. Parang wala akong sakit. Nanghihina ako kanina bago umalis ng apartment pero ngayon.. I’m alright.. I guess.

Tipid akong ngumiti at sinuklian ang bati ng mga katrabaho. Sinabi kong ayos naman ang resulta ng check-up at talagang gawa lang ng pagod kaya ako nahimatay. Hindi ko kayang sabihin sakanila.. hindi na kailangang malaman pa ito. Hindi ko naman kailangan na kaawaan nila ako dahil sa sakit ko. Gusto ko.. na normal padin ang maging turing nila sakin. Na maging normal padin ang pamumuhay ko.. hangga’t kaya ko pa.

I stood in front of the mahogany panel door before I started knocking. I heard madame Marina asked me to come in. I saw her leaning on her desk, arms crossed but her left hand is holding a document that she is reading. Her gaze met mine before she sighed and put down the paper on her desk.

Napasinghap sya at lumakad sa console table para magsindi ng sigarilyo. Agad rumehistro sakin ang matapang na amoy nito habang bahagya siyang tumingala para ibuga ang usok.

“Have a seat. Let’s talk.” She said before walking back to lean on her desk.

Bumuntong hininga ako at lumapit para umupo sa single couch na nakatapat sa mesa niya. Hindi siya nagsasalita at pinapanood niya lang ang bawat kilos ko.

“Rein.” Umangat ang tingin ko sakanya at nakita ang seryoso niyang mukha. Napangiti ako ng pagak.

Ilang taon ko bang hindi narinig iyan? Siya lang ang nakakaalam ng totoong pangalan ko pero hiniling ko na kilalanin ako bilang ibang tao.

“Narinig ko kay Vangie. Ang tungkol sa.. sakit mo. Anong plano mo?”

Suminghap ako para kumuha ng maraming hangin sa pagpigil ng luha. May iiiyak pa pala ako.

“Ahm.. b-binigyan niya po ako.. ng contact number noong grupo na sinasabi niya.. na makakatulong daw po-”

“Makakatulong sila pero hindi sila makakafocus sayo. You need sustainability. Paano to? Wala kabang pwedeng pagsabihan? Ang mga naiwan mo sa San Vicente?” Ramdam ko ang pagpipigil niya sa pagtaas ng boses sa pamamagitan ng sunod sunod na paghithit sa sigarilyo.

Pilit kong nilunok ang malaking bara sa lalamunan at suminghot para sa pagpipigil ng luha “U-ulila na po ako.. wala din akong kamag-anak.. kaya wala din po akong malala-”

“Kahit kaibigan? Hindi pwedeng para kang kriminal na nagtatago dito Rein! Ngayong may sakit ka.. sinong mag-aalaga sayo? Kung may mangyari sayo, sino ang kakausapin ko?!” Tiktik nito ng sigarilyo sa ash tray bago pinatay ang baga at muling nagsindi ng panibagong stick.

Hindi ko alam.. hindi ko alam ang gagawin ko.. kung matatalo ako sa sakit ko.. at dito ako mamamatay.. wala na siguro akong magagawa

“Hindi maayos ang estado ng club.”

Huh?

Naestatwa ako at napatitig kay madame. May lungkot at galit sa mga mata niya habang patuloy sa paghithit ng sigarilyo.

“Matumal ang kita. Ilang buwan na. Ang kinikita ko, halos napupunta lang sa mga empleyado. Ang matitira, sa mga gastusin sa kuryente at iba pang kailangan ng club sa araw-araw.”

Mahina ang club? Marami naman ang mga customers namin at kahit hindi naman lahat nakakaubos ng alak, may madayo padin kami.

“Matanda na ako at mag-isa lang ako. Hindi ko na hinahangad na magpayaman pa. Gusto ko lang.. may pinagkakaabalahan.”

Bumuntong hininga siya at umupo sa couch sa tapat ko. Sumandal ako para hindi gaanong malanghap ang usok.

“Kaya wala na akong malaking pera. Inubos ko ang ipon ko sa club na to. Pero nasa poder kita at hindi kita pababayaan. Pwede kong galawin ang natitirang ipon ko. Kaya kong sagutin ang isa o dalawang chemotherapy mo.. pero pagtapos non.. kakailanganin na natin ng tulong ng iba.”

Hindi ko na napigilan at tuluyan nakong bumigay. Magkabilang palad ang tinakip ko sa mukha ko ng napayuko ako sa paghikbi. Malaking bagay na nandito para sakin si madame, ngunit ayokong maging makasarili. Sa sinabi niya, ay mas kakailanganin niya ang pera kung sakaling magka emergency sa club.

“S-salamat po.. madame. Pero hindi ko po ata kaya.. na kunin pa iyon sainyo.. mas kakailanganin niyo po iyon.. para sa clu-”

“Mahina lang ang benta pero di tayo namumulubi at magsasara bakla ka. Tuloy parin ang negosyo ko. Kaya tutulungan kita.” Pinatay niya ang pangalawang sigarilyo at hinawakan ang kamay ko.

“Alam kong mabuti kang bata. Malihim ka kaya ayokong panghimasukan ang nakaraan mo. Pero ayokong pagdaanan mo ito ng mag-isa. Tutulungan kita ng hanggang sa abot ng makakaya ko.”

Napangiti ako sa sinabi ng ginang. Nangingilid din ang luha niya pero umiling lang ito at sumandal sa upuan bago kinuha ang kaha para sa panibagong sigarilyo.

“Ang alahas mo. Tunay iyan hindi ba? Pwede mo iyang ibenta. Malaki ang makukuha mo.” Sabi nito habang tinapat sa nguso ang apoy mula sa palito at sinindihan ang panibagong stick.

Ang.. bracelet ko? Pero.. galing to kay Rico. Hindi ko ata.. kayang ibenta ito.

“Saan galing iyan? Pwede kitang tulungan. Hanapan natin ng ahente at ng maibent-”

“A-ayoko po madame. H-hindi ko po ito… ibebenta.” Agap na sagot ko. Tumaas ang isang kilay niya at pinagkrus ang mga braso sa dibdib.

“Galing iyan sa ex mo kung ganoon? Abusado kamo iyon? Bakit hindi mo pa idispatsya at ibenta? Huwag mo sabihing mahal mo parin iyon?” Pang aakusa niya

Napabuntong hininga ako. That night, I decided to tell her the truth. The real reason why I ran away. What happen to the kind sister who took care of me. My father.. who is after me for his debt to a syndicate. Rico’s mother.. who opened my eyes of what will happen if I continue to stick around her son. And him… my fiancé, who I left without a valid reason.. I broke up with him thinking that I can keep him safe if he is not with me.

Bakas ang gulat sa mata niya ngunit agad itong napalitan ng galit. Inawat ko nalang siya sa paninigarilyo ng akmang magsisindi pa siya ng panibagong stick dahil sa inis. Paulit ulit ang mura niya.

“Asan na ang putang inang ama mo? Ano nang nangyari sa hayop na yon?” Angil niya

“H-hindi ko po alam.. wala na po akong balita.. nagtago po ako.. sa lahat.”

“Hindi ka dapat nagdudusa ng ganito! Hayaan mo at samahan kitang bumalik para maipatumba natin ang demonyong iyon!”

“H-hindi na po m-madame. O-okay na po ako. Mas ligtas po ako.. at maging ang mga mahal ko sa buhay.. kung malayo ako sakanila.”

“At ano? Sasayangin mo ang buhay mo dito? Hindi ka makakapagtapos at mamamatay kang waitress?!”

Tila hindi pa pumasok sa akin ang huling sinabi niya. Agad akong ginapangan ng takot. Paano nga.. kung mamatay ako.. na hindi manlang ako nakakahingi ng tawad kay Rico?

“Ang boyfriend mo. Mayaman kamo sabi mo? Bakit hindi mo lapitan at kausapin? Kung talagang mahal ka niyan, mahihingan mo iyan ng tulong.” Dagdag ni madame

Possible. Pero ayokong ganoon. Iniwan ko siya ng ganun ganun lang.. at dahil nagkasakit ako.. ay babalik ako sakanya.. para sa pera? Anong mukhang ihaharap ko.. sa kanya? Ano nalang ang iisipin ni Felicia Montecarlo.. na ginagamit ko lang ang anak niya..

“H-hiwalay na po kami madame. H-hindi ko alam kung.. kung may i-iba na siya.. at hindi ho ata maganda na-”

“Diyos ko!” Sipat nito at tumayo bago magparit parito sa harap ko habang sapo ang noo.

“So ano? Ikaw lang talaga? Pipiliin mong manatili rito? Mag-isa? Sinabi ko na sayo na hindi ko matutustusan ang buong gamutan mo hanggang sa bumuti ng tuluyan ang kondisyon mo! Lunukin mo ang pride mo at kausapin mo yang boyfriend mong mayaman!”

I pursed my lips and stared at my ring. What will he say? If I reached out to him? Will he hate me? Will he push me away? Hindi ko ata kakayanin iyon.. wala ng mas sasakit pa kung ipagtatabuyan niya ako.. at kung malaman kong.. may iba na siya. Hindi ko ata kaya.

Mas gusto ko na makipagusap.. para humingi ng tawad. At magkaayos sana kami.. hindi para gamitin ang pera niya para sa pansariling kapakanan.

In the end, I decided to sell my jewelries. It’s the only way I can get to survive from this illness. It’s pains me to the core that I will have to let go of these precious things he gave me. It reminds me of him, after all. Whenever I miss him, I’ll just stare at his jewelries and I let my mind drowned myself to dreams of us.. having our happy ending.

Hindi rin ako nakatanggi ng gumawa ng kontrata si madame para sakin. Kung magmamatigas daw ako at hindi uuwi ng San Vicente, ay kailangan gawin ko ang lahat dito para lang masuportahan ang pangangailangan ng sakit ko. Susubukan niya akong ireto sa mga parokyano niya pero sa mas malaking halaga.. mas malaki pa kumpara kay Myca na siyang star niya dito sa club.

“Walang masama sa ganito. Trabaho lang. At sa tigas ng ulo mo, mukhang mas maaatim mo pang magescort kesa harapin ang bangungot ng nakaraan mo.”

Pumayag ako.. pero sinabi kong ako parin ang pipili. That moment.. I already accepted the fact that Rico will never accept me anymore. Marumi na ako.. at madudungisan ng ibang lalaki. Hindi na niya ako.. gugustuhin pa.

Nag-usap kami ni madame at hiniling ko na itago ang kondisyon ko sa mga katrabaho. Aangal pa sana siya ngunit sa huli ay pumayag din siya sa gusto ko. Nagsabi din siya na babawasan niya ang trabahong mabibigat sakin ngunit mananatili ang trabaho at sweldo ko. Gusto niya din na lagi akong magsasabi kung ano ang nararamdaman ko.

I created an account in a buy and sell platform online. Doon ko ipopost ang mga alahas na ibebenta ko. Pumunta ako sa nirekomendang alahera ni madame. Dahil hindi ko mahuhubad ang bracelet ko.. isang linggo ang inabot bago niya ako nahanapan ng screw driver na tutugma sa sukat ng bangle. Natatakot ako na magagasgasan niya ito, dahil hindi iyon ang tamang sukat.. ngunit laking pasasalamat ko parin at maingat niya itong nahubad sa akin at hindi nagasgasan. Binili ko sakanya ang screw driver para sa posibleng buyer nito. Inalok niya ako na siya nalang ang bibili sa halagang fifty thousand pesos ngunit hindi ako kumbinsido sa presyo na inaalok niya. Alam kong mahal ito, at wala akong ideya sa totoong presyo pero sa itsura niya ay duda ako sa kung patas lang ba ang ioooffer niya.

I took photos of my love bangle, and my cross-pendant necklace. Both of them have sentimental value, as one is a gift when Rico and I are starting to get to know each other, while the other, is a birthday gift.

Masakit sakin at halos pigilan ko ang sarili na pakawalan ang mga ito.. ngunit sa huli ay pinili ko parin na ibenta ang mga alahas. Kung bubuti ang kundisyon ko.. magtatrabaho nalang ako ng mabuti para mabili ito ulit.

“Six hundred fifty five thousand?!”

Laglag ang panga ko at halos mabitawan ang cellphone ng makita ang website ng Cartier para mahanap ang katulad ng love bangle na binigay ni Rico. Dollars ang nakalagay na presyo sa website pero nung kinompute ko ito sa Philippine Peso ay halos mabuang ako sa halaga. Tama lang na hindi ko tinanggap ang alok ng alahera. I know that it’s expensive, iyon din ang sabi ni Elisse. Pero hindi ko naman inakala na higit kalahating milyon? Sabi pa sa website, kung customized ang engraving at ang diamonds, ay mas mataas pa ang magiging value.

Hinanap ko din ang Tiffany necklace na binigay sakin ni Rico at halos lumubog ang mata ko sa diin ng pagpikit ng makwenta kung magkano iyon sa piso. Hindi ko akalain na ganito ang halaga nito. My heart sank for love and appreciation towards Rico. I know that he’s filthy rich, but for him to give me these? I glanced at the ring and I can only imagine how much that would be.

Halos isang oras akong tulala at pinag-isipang mabuti ang gagawin. Tila umurong ang kompyansa ko at nagdalawang isip na ipost ito. Ayoko.. mahalaga ang mga ito sakin.. paano kung.. magkita kami.. at bawiin niya ito? O hingin niya pabalik? Anong mukhang ihaharap ko sakanya? Anong sasabihin ko? Na binenta ko.. kasi kailangan ko ng.. pera?

Tumulo ang luha ko at unti unting nabasa ang bedsheet habang pinagmamasdan ko ang mga binigay niya sakin. Kung hindi ko lang talaga kailangan.. pangako.. magpapagaling ako.. para mapagipunan ko ang pagbawi sakanila. Kahit na abutin ako ng ilang dekada, pipilitin kong magpalakas para makapagtrabaho at makapagipon para mabawi ko ito agad.

Tama. Kailangan kong lumaban. Sakit mayaman ito kung tawagin at hindi ako mayaman. Kaya kailangan kong kumayod. Gagawin ko ang lahat.. para gumaling ako kahit papaano.

Natuloy kami sa unang chemotherapy ko at halos ikamatay ko ang side effects. Daig ko pa ang naoverdose sa pills sa sakit ng ulo ko at pagsusuka. Numinipis na din ang buhok ko pero mabuti nalang at hindi pa naman ako nagkakaroon ng bald spot. Ganoon pa man, nasanay na din akong magsuot ng bonet kung sakali.

Dalawang sessions lang ang nagawa ko at tinuloy ko nalang ang pagpapainject ng gamot na nireseta. Sabi ni doktora, mas magiging prone ako sa infection dahil mahina ang white blood cells ko. Tinadtad niya din ako ng multivitamins at iba pang supplements.

Naging maingat din si madame sa kondisyon ko. Gustuhin niya man na makahakot ako ng parokyano, ay natatakot naman siya para sa kalagayan ko. Aniya, ang ibang parokyano niya ay kung sino sino na ang ginagalaw. Ayaw niyang mag-isip ng masama.. pero kung mahahawa daw ako ng sexually transmitted disease, natatakot siyang mas ikakalala iyon ng kondisyon ko.

“Kamusta ang pakiramdam mo?” Ani madame Marina ng bumisita ako sa opisina niya. Nakasanayan na namin na dapat akong magpapakita sakanya bago ako magsimula sa trabaho. Ito daw ang magpapakalma ng isip at kalooban niya, na may isa nanaman akong araw na matatapos. Maayos parin naman ang pakikitungo sakin nina Myca kahit na medyo nagdududa sila sa bonet ko at sa minsang pagsusuka. Naiintindihan naman nila na pinagaan ni madame ang trabaho ko dahil sa nangyari. Maswerte lang talaga ako at walang toxic o inggitan sa amin.

“Mabuti po. Uminom naman ako ng gamot. Hindi ako nahilo kanina.”

Malungkot itong ngumiti “Mabuti. Mabuti iyan. Nakausap ko ang mga amiga ko. Mayroon daw charity event sa susunod na linggo, ayoko naman na magmukha tayong pulubi at nanlilimos ano kaya kumuha lang ako ng contact para sana sa sponsor. Ako na ang bahalang kumausap para kunwari sa club ko. Gusto kong kahit kailangan natin ng pera, taas padin ang noo natin.” May yabang na sabi nito.

Maging ako man ay ayokong itrato ang sarili ko na charity case. Kaya kahit na kailangan ko ng malaking pera, ayoko naman na magpakababa para lang doon. Nakausap ko na din ang fund-raiser na nirekomenda ni doctor Vangie at sinabi nila na matutulungan nila ako sa shots at ibang medication. Malaking bagay na din iyon para sakin.

“Bakit kasi hindi mo patusin iyang anak ni gov? Aba’y gano ba kagwapo iyang jowa mo at hindi mo magustuhan iyon? Kung tatanggapin mo siya, at kayo ang magkakatuluyan, eh mayaman iyon at paniguradong makakatulong siya sa chemo mo Ria!” Mahabang litanya ni madame.

Napabuntong hininga ako at umiling. Nagusap na kami ni Sean at malinaw sakanya na pakikipagkaibigan lang ang gusto ko. Madalas padin siya sa club at inoorderan pa ako ng ng milkshake o ng pulutan pero hanggang doon lang iyon. Kapag inaaya niya ako ulit lumabas ay tumatanggi ako. Kung ihahatid, ayaw ko din. Hindi ko na din sinasagot ang pangungulit niya sa text.

“Hindi ko siya gusto sa ganoong paraan madame. At nilinaw ko naman kay Sean na hindi ako handang pumasok sa panibagong relasyon. Pakikipag-”

“Punyeta! Eh di wag mo gustuhin! Diba ang turo ko, ikama mo lang! Magpabayad ka syempre! Kung mageescort ka, eh mas pabor naman ako diyan kesa naman dun sa konsehal na matanda na!”

Wala padin akong nagiging customer sa ganoon. Nagoffer si konsi kay madame noong nakaraan na dalhin ako sa outing niya ng tatlong araw sa halagang four hundred thousand pero tumanggi ako. Hindi ko masikmura. Hindi ko pala.. kaya

Ano pa man ang pagtatalo namin ni madame ay hindi parin ako pumayag. Kaibigan lang ang turing ko kay Sean at mabait sakin ang taong iyon kaya ayoko siyang abusuhin. Isa pa.. hindi ko ata masisikmura na magbabago ang turingan namin.. o ang tingin niya sakin sa oras na may mangyari samin.. kapalit ng pera.

Break ko ng pinili kong magpahinga sa locker room. Akala ko ay matutumba ako sa pagod ngunit nakabalanse naman ako at agad na umupo. Nagawi ang tingin ko sa malaking salamin at malungkot na ngumiti ng inestima ang sarili. Medyo pumayat ang braso ko at ang mukha ko pero hindi naman ako mukhang kalansay at may sakit. Kaya kahit wala akong gana ay lagi kong pinipilit kumain at natuto din akong uminom ng gatas. Ang mga vitamins at supplements ang tumutulong sakin na ibalik ang dating timbang ko at palakasin ang immune system ko.

Dumako ang tingin ko sa phone ko ng tumunog ito sa di pangkaraniwang notification. Kunot noo kong binuksan ito at nakitang sa online selling platform ito kung saan nakapost ang bracelet at kwintas ko. Agad bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi kaya may buyer na ako?

I open an unread message from an anonymous user.

“Hello. This is Diane, a personal jeweler. I saw your post and my client was fascinated when I shared him the pictures. I just want you to know that my client is very interested with buying your jewelry pieces. I’d like to know your availability so we can meet and check the items for sale.”

Kabanata 41

Magkahalong gulat, pagkasabik at lungkot ang naramdaman ko. Mabuti nalang at mukhang maganda nga magbenta sa platform na iyon at may potential buyer agad ako na nagview ng post. Sana nga ay maibenta ko ito agad para magamit ang pera sa treatment ko. Malungkot man na kailangan kong pakawalan ang mga bagay na to, ay pinangako ko na sa aking sarili na kailangan kong gawin ang lahat para masustentuhan ang chemotherapy ko. Kung gagaling ako, ay magtatrabaho ako at kakayod ng doble para mabawi ko agad ang mga binentang alahas.

Agad akong nagtipa ng reply at nagpasalamat. Sinabi ko sa personal jeweler kung nasaan ako at binigay ko nalang ang araw ng rest day ko para makipagkita. Nagsend pa ako ng isa pang mensahe at humingi ng paumanhin dahil nasa trabaho kako ako kaya kung sakaling magreply man siya ay hindi agad ako makakasagot.

Mabilis na naseen ang mensahe ko at ilang minuto ding pasulpot sulpot ang typing bubble sa screen. Hihintayin ko pa sana ang sagot niya kaso nga lang ay tapos na ang break ko at kailangan ko ng bumalik sa trabaho. Napabuntong hininga nalang ako bago tumayo at itinago sa locker ko ang cellphone. Sana ay totoong buyer ito at makuha na ang alahas. Aaminin kong dahil sa nakita kong presyo sa website ng mga alahas na ito ay nagkaroon ako ng pag-asa na bubuti ang lagay ko sa tuloy tuloy na gamutan. Hindi ko alam kung paano ang tamang pagbenta ng ganito pero para maging patas ako ay halos kapareho lang ng nakita kong katumbas na presyo sa website ang nilagay kong price sa post ko online.

Nagpatuloy ako sa shift ko dahil medyo busy ang club. Hindi naman puno pero may mga VIPs kami ngayon at may mga pumunta para mapanood ang local band na nagpeperform. Panay ang inom ko ng tubig at kada magseserve ng orders ay nagpapahinga ako ng kahit dalawa o tatlong minuto. Hinahabol ko ang hininga sa pagod. Pero hindi naman ako pwedeng sumuko. Habang malakas pa ako.. lalaban ako. Nakaigi din siguro na nahiyang ko ang dalawang sessions ng chemotherapy, hindi lang ako nakakamintis ng vitamins para hindi ako dapuan ng iba pang sakit.

Pauwi na kami ng muli kong macheck ang phone ko. Akala ko ay hindi na magrereply ang buyer na nagmessage kanina pero mabuti nalang ay may dalawang mensahe siyang iniwan para sakin. Tinanong niya ang buong pangalan ko at vinerify kung ano ang active contact information ko para sa isischedule niyang meet up. Hindi kasi ako naglagay ng contact information ko online, mahirap na at baka makareceive lang ako ng prank calls. Hindi ko na kailangan ng dagdag sakit sa ulo ngayon.

Binigay ko ang ginagamit kong pangalan at ang numero na gamit ko bago ako nagbihis at nagayos ng bag. Lumabas din ako ng locker room pagkatapos.

My eyes widened for a fraction and sighed when I saw the man waiting for me outside. Sean, who is leaning back on his white SUV, cheeks are a bit red due to alcohol, stood straight when saw me walking towards his direction.

“R-Ria hik. U-uuwi kana ba? H-hatid na sana kita hik” pilit na tinutuwid ang dila habang sinisinok.

“Good morning po. Hindi na kailangan. Kaya ko na po umuwi mag-isa. Mabuti pa ay mauna na kayo para makapagpahinga na-”

“Please.. I just.. want to make sure.. that you’ll get home safely.” Sabat nito at marahang humakbang para sana abutin ang kamay ko.

Umiwas man ako ay nakaalalay parin ang tayo ko sakaling tumumba siya. I wonder how this man can work every day while getting himself drunk the night prior. Paano ka nakakapag function? Hindi kaba hinahangover?

Nilingon ko ang bodyguards niya na nakapirming nakatayo ngunit alerto sa bawat galaw namin. Nakapwesto sila sa kanang bahagi ng parking space katabi ng isang itim na van.

Napahilamos ng mukha si Sean bago mabilis na naagaw ang kamay ko dahilan para mabalik ang atensyon ko sakanya. He look so drunk and his eyes are sleepy yet bloodshot.

“Ria. Kahit.. hik.. kahit hatid lang..”

What will I do with you? I already rejected you. I can’t reciprocate your feelings. It pains me to see someone looked so miserable because of me. Kahit hindi naman aminin, ako ang dahilan ng pagpunta niya lagi dito. Nagwawaldas ng pera para uminom, at kahit lasing na ay di padin umuuwi, hangga’t di natatapos ang shift ko.

Ayoko siyang paasahin. Sasayangin niya lang ang panahon niya sakin. Sinabi ko na iyon sakanya noong isang gabi ngunit heto parin siya at pilit na sinisiksik ang sarili. Naaawa ako at nagagalit sa sarili ko. Hindi naman ako magpapakahipokrita at alam kong may mga nagtangka din na manligaw at magparamdam sa akin noon, pero ngayon ko lang naranasan na tinanggihan ko na.. ay hindi parin sumusuko.

I stared at his tired eyes. He tried to smile though he tends to close his eyes from time to time, trying to keep himself awake.

I feel nothing. My heart is calm and not pounding. I don’t feel for you. But I am guilty. I know that I am responsible for what you are experiencing.

Maswerte ang babaeng mamahalin mo, Sean. Hindi dahil sa pera o sa estado mo sa lalawigan, kundi dahil sa kung ano ang kaya mong ibigay pagdating sa pag-ibig.

Sa pagnanais na magpahinga na siya at makauwi na rin ako, ay sinenyasan ko ang bodyguards niya na lumapit. Mukhang nakuha naman nila ang gusto kong sabihin at sumakay na sila sa van.

“Kaya mo bang magdrive?” Tanong ko kay Sean. Kita ko ang pagkabuhay ng malungkot niyang mukha.

“Y-yes! Yes I can! Hik… I’m sorry… got a bit tipsy.. but I can drive you home.. safe.” Tinaas pa ang kaliwang kamay at natawa bago ibaba para itaas ang kanang kamay niya.

Lulan kami ng sasakyan at kalmado siyang nagmamaneho. Mas mabagal sa pangkaraniwan pero mas maigi na iyon kesa mabilis at mabangga kami. Nakaconvoy sa amin ang van ng bodyguards. Ako na ang nagsabi na buksan ang bintana para mahimasmasan siya sa sariwang hangin. Tahimik at madilim pa ang kalye. Wala pa gaanong dumadaang sasakyan ngayon.

Safe nga kaming nakarating ng apartment ko at kahit anong sabi ko ay hindi ko naawat na bumaba si Sean kahit paika ikang lumakad para harapin ako sa baba ng building.

“You look thinner. Kung girlfriend kita, sisiguraduhin kong maya’t maya ka kumakain. Para tumaba ka ng kaonti.” I didn’t mind his remark. It’s true. I guess my weight loss is getting noticeable. Patuloy naman ako sa supplements at vitamins kasabay ng ibang medication. May check up ako ng Friday para sa progress ng weight ko kay doktora Vangie.

I chuckled “Salamat sa paghatid.. Sean. Hindi naman na kailangan, pero maraming salamat. Umuwi kana at magpahinga.” Paalam ko sa huli.

Ngumiti lang ito at tumango. Ayoko ng pahabain pa ang usapan dahil ramdam kong may sasabihin pa siya. Hangga’t maaari, ayokong pinapahaba ang interaksyon namin, ayokong magkaroon siya ng ideya na pwede siyang umasa.. na may kami kalaunan sa simpleng ugnayan.

Sinilip ko siya sa bintana at nakitang sumakay sa sasakyan niya ang isang bodyguard. Marahil para siguruhing hindi siya aantukin sa byahe. Medyo malayo din ang estate nina gov dito gayun din ang condo niya, pero masugid siyang dumayo sa club kung may oras.

Napabuntong hininga ako at naalala ang sinasabi ni madame at nina Myca. Kung tutuusin, walang masama kung pagbigyan ko si Sean. Pangit ang nakaraan niya pagdating sa babae, pero nakikita ko naman ang sinseridad niya. Mabuti din ang puso nito at hindi mapangabuso kahit na makapangyarihan ang pamilya nila. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko siya magawang.. magustuhan.

Iisang tao lang ang laman ng puso’t isip ko. Kahit na ang ala-ala nalang namin ang pinanghahawakan ko.. ay hindi ko ata maaawat ang sarili kong mahalin siya.. kahit sa malayo.

Hinawakan ko ang krus na pendant ng binigay niyang kwintas kasabay ng mabigat na paghinga. Sana mapatawad mo ako.. sa pag-iwan ko sayo.. ng wala manlang paalam. At sana.. balang araw ay magkaroon ako ng pagkakataon na makita kang muli.. kung hindi man tayo mangyari sa huli, ay ayos lang. Ang mahalaga.. ay makausap kita.. at maipaliwanag ko ang naging dahilan ng nangyari.. at ang nararamdaman ko.

Nadako ang tingin ko sa bintana kung saan tanaw ang kalangitang unti-unting nagiging bughaw. Sana.. kung mabibigyan ako ng pangalawang pagkakataon na mabuhay.. sana ay kalebel na kita.. na karapat dapat ako para sa katulad mo.. na walang hahadlang.. kung sakaling gustuhin ko na mapasakin ka.

Sa pangalawang buhay ko.. ay ako naman ang magpapakita ng pagmamahal at pagkalinga.. bagay na hindi ko nagawa sayo.. noon.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa hinaharap.. kung talaga bang pahihintulutan akong magtagal pa sa mundong ito sa kabila ng sakit ko.. pero kung.. kung huli na ang para satin.. sana sa pangalawang buhay ko.. ay pwede na… pwede na tayong dalawa.

I closed my eyes as my tears are running down my cheeks rapidly, heart’s beating fast, I crossed my arms around my chest for a hug, trying to comfort myself.

In my next life, I wish to be your equal. So that I will be deserving of you.. of your love.

Days have passed and I’m not feeling ill. I’m thanking God as I am waking up every day. Hindi ganung lumalala ang sintomas ng sakit ko. Magana rin akong kumain noong isang araw pa. Sana ay magtuloy tuloy na ito.

Maging sa trabaho ay maayos akong nakakakilos. Maigi rin siguro na inadjust ang schedule ko.. Lagi akong opener kaya mas maaga akong nakakauwi at natutulog na agad pagkatapos maghalf bath. Hangga’t maaaring makatulog ng mas mahaba ay mas maganda para may sapat akong lakas para sa trabaho. Kahit si madame ay natutuwa sa pinapakita ko. Gusto niyang samahan ako sa Biyernes kay doktora Vangie kaso lang ay may ibang lalakarin siya sa umaga.

Mabuti nalang ay medyo maaga akong nagising ng Huwebes dahil nagmessage si doktora kung pwede akong dumaan saglit sa ospital para sa CBC. Kung sa Friday pa kasi gagawin, baka hindi rin lumabas agad ang resulta. Hindi naman niya maeexpedite ang result mula sa lab dahil hindi naman daw emergency.

Nang mabasa ang text ay bumili lang ako ng sandwich sa 7/11 at sa apartment na kumain para may laman ang sikmura ko bago uminom ng gamot. Naligo na rin ako pagkatapos para makapaghanda papuntang ospital.

Wala pang trenta minutos ang ginugol ko sa ospital para sa CBC. Naisip ko nalang na mag grocery bago umuwi. Paubos na din ang stocks ko. Hindi naman ako bibili ng madami dahil nagtitipid ako, at madalas mga gulay at prutas ang kinakain aside sa meat ayon na rin sa turo ni doktora.

Constant din ang pakikipagcommunicate ko kay Ms. Diane pero tipid lang ang mga sagot niya. Sinabi niyang sa darating na Sabado ay pwede siyang pumunta sa location ko para makita ang mga alahas. Malungkot man ay may ginhawa sa loob ko.. magagamit ko ang pera para sa pagpapagamot ko.

Pagkapasok ng tanggapan ni doktora ay agad niyang kinuha ang timbang ko. Napangiti siya sa nakitang bilang. Maging ako din. Tumaba ako ng dalawang kilo. Malayo pa sa normal weight base sa height ko pero mabuti na ito, kumpara noong nakaraan.

“How are you feeling?” Doctor Vangie asked when I sat on the couch in front of her desk. She smiled sweetly and I returned the greeting.

“Maayos po doc. Hindi ako ganong nakakaramdam ng panghihina. Umiiwas din ako sa masyadong pagpupuyat kaya paguwi galing sa trabaho ay sinisiguro kong nakakatulog ako agad.” Sagot ko na kinatango ng doktora.

“That’s good to hear. I’m actually reviewing the lab result regarding your CBC test yesterday. To be honest, we are seeing progress. There are still immature white blood cells but the production is not as rapid as before you underwent chemotherapy. This is a good sign, given that you are slowly gaining weight. Pero huwag tayong pasisiguro Ria, dahil traydor ang sakit mo. Sa ngayon, maganda ang pinapakita ng katawan mo sa naging sessions mo recently, pero hindi ito laging ganito lalo na kung patigil tigil ang chemotherapy mo at dedepende ka lang sa gamutan. For us to be sure of the consistent positive outcome, you really need to do the chemotherapy.”

Tipid akong ngumiti at tumango “Opo doc. Naiintindihan ko po. Di bale, magagawan ko po ng paraan ang pangangailangang pinansyal. Kapag nangyari iyon, matutuloy tuloy ko po iyong treatment.”

Her smile grew wider “That’s wonderful news. I’m looking forward to seeing you continue your therapy. Please look after your diet too. Monitor mo lang at siguradong babalik ang timbang mo.”

Tumagal pa ako ng ilang saglit para sa mga bilin ni doktora at sa pagbibigay ng karagdagang kaalaman tungkol sa kondisyon ko. Nagpaalam lang ako ng katukin kami ng isang nurse para sa isang emergency.

Pinili kong sa apartment nalang mananghalian pagkauwi. Salad ang kinain ko bago nagsimulang maglinis. Nakatulog din ako ng hapon at madilim na ng magising. Alas syete ang pasok ko kaya may dalawang oras pa ako para maghanda.

Dahil nga minomonitor ko ang pagkain ko, ay hindi na ako basta basta nakakabili lang ng ulam sa labas. Ako na mismo ang gumagawa ng meal ko alinsunod na din sa sinasabi ni doc Vangie. Pagkatapos maligo ay nagbihis ako at tumapat sa salamin. Napangiti ako. Hindi ganung pansinin ang pagnipis ng buhok ko kaya hindi na siguro ako magbobonet ngayong gabi. At dahil nga nadagdagan ang timbang ko, ay nagkalaman ulit ang pisngi ko. Naglagay lang ako ng cheek and liptint para magkaron ng kulay ang maputla kong mukha at umalis na ng apartment.

Normal ang naging pamumuhay ko dito sa Antique sa nakalipas na dalawang taon. Kalmado ako at walang pangamba na maglakad sa kung saan dahil walang nakakakilala sakin. Walang magtatangka sa buhay ko. Kaya kahit na madaling araw ako umuuwi mula sa trabaho ay magaan ang loob ko.

Tonight though, seems strange. It’s different. I don’t know why I’m nervous. There’s a big lump on my throat that is hard for me to swallow. I became cautious of my surroundings and keep on looking around every step I make on my way to the terminal. This feeling.. is very familiar.

I got goosebumps as I felt the cool wind. I became uneasy and judged every unintentional gaze from the people on the street. Something is wrong.. like.. like someone.. someone is watching me.

Agad akong sumakay ng tricycle. Dahil pila ito, ay naghihintay pa ng apat o limang pasahero bago umandar. Pero dahil sa hindi magandang kutob ko.. ay pinili kong magspecial at paalisin na agad ang tricycle para makarating ako sa trabaho.

Mukha namang mabait si manong driver at pamilyar ang mukha niya sakin dito sa toda. Minsan ay sakanya din ako nakakasakay sa umaga kapag namamalengke.

Matagal na panahon ang lumipas. Payak na ang pamumuhay ko dito.. nagtatago. Ngunit ngayon lang ako kinilabutan ulit ng ganoon. Para bang may sumusunod sa akin. Agad akong nilunod ng pag-iisip. Nasundan kaya nila ako? Si papa ba? O ang sindikato? Paano nila ako nahanap?

Nag init ang mata ko sa kilabot ng dumaan ang wangis ni papang nakangiti ng masama sa aking isipan. Lalo pa at may sakit ako.. wala akong laban sakanya. Maging ako ay nangangailangan din ng pera. Wala siyang mapapala sakin.

“Huy neng! Dito kana. Sa club ka ni Marina diba?” tawag sakin ni manong driver na nagpabalik sakin sa ulirat. Sinilip ko ang labas at nakitang nasa tapat na nga ako ng club.

“Hehe. S-sorry ho tay. Heto ho ang bayad. S-salamat po.” Sabay abot ko ng bayad at agad na bumaba ng tricycle.

Mabilis siyang kumaripas ng takbo pagkababa ko at naging daan iyon para sundan ko siya ng tingin. Mabilis na gumala ang tingin ko sa paligid. Ang mga sasakyan at motor na nakaparada sa katabing Supermart. Ang mga taong naninigarilyo sa tapat ng club. Ang mga lalaking nakaitim.

Kung tutuusin ay pangkaraniwang tanawin lang ito gabi gabi. Pero hindi ko alam kung bakit ako balisa. Alam kong may mali. Sa tinagal ko sa lalawigan, ngayon lang ako ulit nakaramdam ng ganitong takot.

Umiling ako para iwaksi ang pangamba at agad na pumasok sa club. Binati ako ng bouncer at sinuklian ko ito ng tipid na ngiti. Dumiretso ako sa likod kung nasaan ang locker room ng staff. May iilang customer na kami sa labas na kumakain. May iba din na may bucket na ng beer sa mesa.

“Dhai, anong mukha iyan eh? Para kang nakakita ng multo ba.” Puna ni Melay ng makasalubong ko siya.

“Ahh.. wala ito. Nahaggard lang ako sa tricycle kanina.” Sagot ko at hilaw na ngumisi. Ngumuso ito at umismid.

“Yaan mo at minsan ka lang malosyang ano! Hindi talaga para sa lahat!” Sipat nito at tumawa bago hampasin ang kaliwang pisngi ng pwet ko at lumabas ng locker room.

Nang makapagbihis ay dumaan ako saglit kay madame para bumati bago magsimula ng trabaho. Tambak ng papeles sa lamesa niya at hindi ako ganoong matignan. Bumati lang ito sa akin at hinayaan na akong magtrabaho.

Ilang oras din ay dumagsa na ang mga nagiinuman. May mga entertainers kami sa stage na kinaaaliwan ng mga manginginom. Nakastandby ako sa bar counter para sa kung sinong customer na tatawag ng madako ang tingin ko sa mesa sa dulong kanan malapit sa open area. May dalawang lalaki na umiinom ng pilsen. Nangunot ang noo ko ng makitang titig na titig sa gawi ko ang isang lalaki.

Hindi pa ganoong katanda at semikalbo ang lalaki. Nakashort-sleeve buttoned polo siya kaya lantad ang full-sleeve tattoo niya sa kanang braso. Tumungga ito sa hawak na bote ng beer ng hindi inaalis ang tingin sa gawi ko. Simple akong lumingon at ako lang ang nakatayo dito, katabi ng case ng mga alak. Ako ba ang tinitignan niya?

Muli akong lumingon at nakitang ang katapat niyang nakaitim na leather jacket ay nakatingin din sa gawi ko. Agad akong kinilabutan. Hindi na bago sakin ang matitigan ng mga customers at parokyano sa club. Ang iba, tatawagin ako para lang tanungin kung pwede ba akong itable. Pero dahil sa kakaibang pakiramdam ko ngayong gabi, lahat ay kaduda duda. Imposibleng tinititigan ako nito dahil kursunada niya ako. Sa hilatsa ng mukha niya, ay tila sinusuri niya ang kilos at reaksyon ko, pinihit pa ang ulo habang nakatitig sakin.

Bago ako tuluyang lamunin ng takot ay may isang customer na nagtaas ng kamay para magparefill ng bucket ng yelo. Saka ko lang napansin na halos huminto pala ako sa paghinga. Mabigat ang pagbuntong hininga ko at agad na lumapit sa customer sa harap ko.

Pagkabalik ko sa mesa na may dalang bucket na puno ng yelo ay agad akong nagsabi kay Kara na magbibreak lang ako saglit. Hindi ko na hinintay ang reaksyon niya at agad akong nagtungo sa likod. Napasulyap pa ako sa gawi ng lalaki at nakitang nasakin padin ang tingin niya. Walang duda. Ako ang pinapanood ng mamang to. Bakit?

Buong gabi akong hindi mapakali dahil sa nangyari. Maya’t maya rin ang lingon ko sa gawi ng bouncer para makita kung malapit lang siya sa kinaroroonan ko, o kung matatanaw niya ba ako agad sakaling may mangyari saking di maganda.

Hindi ko naitago ang pagkabalisa na marahil nabasa ng lalaki sa mukha ko. Napabuntong hininga ito at tinawag si Myca na ngiting ngiting lumapit sakanya. May itsura din kasi ang lalaki kahit papaano.

Pagkabayad nila ng bill ay nagmamadali silang umalis. Magaalas onse na siguro iyon. Saka lang ako nakahinga ng maluwag. Hindi ko alam kung sino siya o kung ano ang pakay niya pero hindi maganda ang kutob ko.

Kaya kahit labag man sa loob ko, ay sumabay ako kay Sean ng alukin niya akong ihahatid pauwi. Ayoko mang magisip ng malisya si Sean ay hindi ako nagdalawang isip at agad na pumayag sa isang salita niya. Kung may kasabay ako, paniguradong ligtas akong makakauwi. Magaalas onse imedya na ito nakadating dahil dinig ko ay nagjudge daw ito sa Ms. Festival Queen. Halos nagkasalisi sila noong lalaki.

Nang ibaba niya ako sa apartment ay balisa pa din ako. Hindi na ako maayos na nakapagpasalamat at agad na umakyat ng apartment dahil sa labis na pagdududa sa mga lalaki sa kalye. May kumakain ng pares, may nakapila sa tricycle, may kumakain ng balot at mga ihaw ihaw.

Pagkapasok ng kwarto ay mabilis ko itong dinouble lock. Pagkatapos magayos ay nahiga na ako. Hindi ako pinatulog ng gabing iyon kaya kahit alam kong bawal ay uminom ako ng sleeping pills para lang hilahin ako ng antok.

Nagpaalam ako kay madame na magrerestday ako ng Sabado dahil narin kikitain ko ang personal jeweler na kausap ko para sa alahas. Tinatamad din akong magtrabaho kaya hindi ako papasok ng weekend. Pumayag naman si madame at masaya na makakakuha ako ng malaking pera sa mga alahas ko.

Natanggap ko ang text ni Ms. Diane at sinabing kitain ko siya sa Kanyogan Garden ng mga alas tres imedya ng hapon. Dahil manggagaling pa siyang Maynila, ay inestimate niya ang oras ng meet up sa flight niya.

Nakat-shirt at denim pants lang ako ng pumunta sa nasabing restaurant ng alas tres bente. Maingat padin ako sa pagpunta at halos paghinalaan ang lahat ng taong makakasalamuha ko. May reservation daw na binook dito si Ms. Diane at sinabi niyang sabihin ko lang sa waitress ang pangalan niya.

Gaya ng sabi niya ay agad akong kinilala ng waitress at giniya ako sa may kalakihang mesa sa dulong bahagi ng restaurant. May mga kumakain pero medyo malayo kami sakanila. Maigi nadin siguro iyon, dahil gusto ng buyer ng privacy para sa transaction.

Tahimik akong naghintay ng makuha ang atensyon ko ng isang babaeng kulot ang buhok na pumasok ng restaurant. Nakajumpsuit ito at pormal na pormal. Ang red lipstick niya ay nagpatingkad sa maputi niyang kutis. Ang dalawang lalaki na tila butler na kasama niya ay nanatili lang sa labas at naghintay.

Dumako ang tingin niya sa mesa ko at nagsimulang lumapit. Sinalubong ako nito ng ngiti.

“Ms. Manzano?” Tanong niya.

Tumayo ako para magbigay galang at tumango sa tanong “Ahm.. ako nga po.”

She smiled then she introduced herself before she sat in front of me. She called the waiter for a menu.

“Shall we order first?”

Nagtitipid sana ako at wala sa plano ko ang gumastos lalo pa at nakapag grocery na ako. Pero siguro ay wala namang masama, tumango ako para pagbigyan ang gusto ng jeweler.

Isang putahe lang ang inorder ko. Nang mapansin iyon ay siya na ang nagdagdag sa kakainin namin.

“Don’t worry. It’s on me. Thank you, Ms. Manzano, for meeting me here. I apologize to keep you waiting, halos nalalapag ko lang din.”

Agad akong umiling at nahiya sa sinabi ng babae “N-naku! Wala ho iyon. S-salamat din ho, sa interes niyo, sa alahas ko.. malaking tulong ho ito sakin.. kung mabebenta.”

Napuna ko ang simpleng pagtaas ng kilay niya sa sinabi ko ngunit nabura ito ng matamis niyang ngiti. Ipapakita ko na sana ang alahas ng pinigilan niya ako at inayang kumain muna kami.

“I’m sorry. I’m famished. Dito na ako dumiretso galing airport. Let’s eat first, Ms. Manzano.”

Nang halos mapangalahati ang inorder na pagkain ay nagsimula na ang pag-uusap namin tungkol sa alahas. Pero bago iyon, inusisa niya muna ang buhay ko.

“So your name is Ria Manzano, is that right? Are you originally from here?” She seemed rather curious of me than the jewelry pieces I’m selling. Kanina niya pa sinasantabi ang pagtangka kong ipakita ang alahas.

“A-ahh hehe opo. Dito po ako.. talaga nakatira.”

Nagtagal ang titig niya sakin bago ito tumango “Hmm. I see. Well, I reached out to you because I am one of the personal jewelers for our clients nationwide. We are in a private company who is doing buy and sell for luxury items. Sometimes, we are selling the pieces we acquire in an auction.”

“These particular pieces though, are exclusive for a big client in Luzon. He is interested to buy your pieces, reason why I’m here for the deal.”

Saka niya lang tinanong na makita ang bangle at ang necklace. Naiwan ko ang box sa penthouse ni Rico kaya binalot ko nalang ito ng plastic at nilagay sa ecobag. Agad akong ginapangan ng hiya ng hawakan niya ang ecobag na inabot ko para kunin ang alahas sa plastic. Sinuri niya ito at hinimas ang mga bato. Sinilip pa sa magnifying glass ang mga detalye at ang nakaengraved sa love bangle ko.

“Hmm. This is authentic. It’s a done deal. We will be getting your jewelry pieces.” Sabi nito at kinuha ang checkbook sa itim niyang handbag. Alam kong designer iyon dahil may katulad na ganoon si Elisse.

Masaya ako at hindi siya tumawad. Gaya rin ng napagusapan sa chat ay iyon ang ibabayad niya. Six hundred fifty thousand para sa love bangle, at one hundred fifty five thousand naman para sa gold cross-pendant necklace.

Nakatuon ang tingin niya sa checkbook habang nagsusulat ng muli siyang nagsalita. Umangat ang tingin ko sa narinig.

“How about your ring? Is it also for sale? I can get that one too. I’m sure my client will be pleased to have that.”

Agad kong binaba ang mga kamay ko at pinagsalop sa ibabaw ng hita ko sa ilalim ng mesa.

Umangat ang tingin niya sakin na may kasamang mapaglarong ngisi.

“H-hindi po. Hindi ko po.. ito i-bebenta.”

She shook her head “Sayang. Are you sure? You can sell your ring to me. Name your price, and my client will give it to you without a second thought.”

Hindi ko alam ngunit agad akong ginapangan ng inis. Sino ba ang client na iyan? Hindi ko ibebenta ang engagement ring ko. Tama na ang kwintas at bracelet.

“S-sino po ba ang b-bibili? Hindi ko po ito b-binebenta. Iyan lang pong necklace at bracelet.. pag nakaipon po ako.. babawiin ko din.”

Tila nagulat siya at hindi inexpect ang sinabi ko pero agad ding nakabawi at tila nagpipigil pa ng ngiti. Unti unti akong ginapangan ng inis para sa babae.

“I’m sorry, but I’m working with a very private client. Even so, we are not allowed to disclose any personal information of our clients.”

“And if I heard you correctly, you are also planning to get this back?” She shook her head in disbelief “I don’t think it would be possible, Ms. Manzano. I think there’s a misunderstanding.”

“We are buying your pieces. Hindi mo ito isasanla. Kung gusto mong bilhin pabalik, kailangan mong bayaran ito ng doble sa kliyente namin, at iyon ay kung papayag siya. I don’t think he will. Since it’s his gift.. for his wife.” I am internally furious with her playful tone and the smirk plastered on her face. Inaasar mo ba ako?

“So if you are still in doubt, don’t worry. My client is very generous, he can double your price for these pieces, and if you want, you can also sell your ring. Just name your price, my client is very generous.”

“Hindi po. Hindi ko ito ibebenta. Iyan lang.” Pinal na sabi ko at lumingon sa labas. Why do I feel insulted? Kailangang kailangan ko ba ng pera para doblehin niya ng ganoon? Hindi ko ibebenta ang engagement ring ko.

Pinunit niya ang check na may pinagsamang halaga ng kwintas at bracelet at inabot sakin.

“Alright. Shame though, my client is interested to buy all your jewelries. But I guess this will suffice. Just in case you change your mind, please leave me a message, so we can discuss your price for the ring.”

Inilapag niya ang tseke sa mesa sa harap ko at tinawag ang waiter para sa bill. Hindi na niya hinintay ang sukli at pagkatapos maglagay ng ilang libo doon, ay tumayo na siya.

“Pleasure doing business with you, Ms. Manzano. Till our next transaction, then?” She bid her goodbye while offering her hand. I took it for a handshake before she stormed out of the restaurant gracefully.

Nagtagal pa ako ng ilang minuto sa mesang iyon dahil unti unting naginit ang mga mata ko para sa nagbabadyang luha.

Patawarin mo ako Rico. H-hindi ko na pala mababawi ang mga binigay mo. Kung babawiin ko ito.. ay dodoblehin ko ang binigay na bayad sakin.. bukod pa kung papayag ito lalo pa’t dinig kong ireregalo daw ito sa asawa ng kliyente.

Napayuko ako at marahas na pinalis ang luha. Magkalahong inis at hinagpis ang nararamdaman. May pagsisisi din sa naging desisyon. Kung hindi ko lang talaga kailangan ng pera.

Dumako ang tingin ko sa aking singsing at napangiti ng mapait. Ito nalang ang ala-ala mo sakin. Hinding hindi ko ito ibebenta.. maubos man ang pera ko sa pagpapagamot.. ay mageescort ako para makakuha ng pang gastos.. basta hindi ko ito ibebenta.

Nanlulumo akong lumabas ng restaurant ng makaramdam ako ng matinding hilo. Halos hindi ako makadilat sa sobrang sakit ng ulo ko at tila umiikot din ang tyan ko.

“Neng! Neng ayos ka lang?” Dinig kong tawag sakin ng isang matandang lalaki.

May umalalay pa sakin at may naririnig akong boses pero hindi ko na naiintindihan. Mahigpit ang hawak ko sa tseke at saka ko nalang naramdamang bumagsak ang katawan ko bago mawalan ng malay.

Nagising ako na nasa ospital. Ganoon padin ang suot ko at nakaswero lang ako. Agad lumingon sakin si madame na kausap ni doktora Vangie sa loob kwarto.

“Ikaw putanginang bata ka! Tignan mo ang nangyari sayo!” Agad na sigaw niya na inawat lang ng doktora

“Anong nangyari? Sabi mo ibebenta mo ang alahas para makakuha ka ng pera? Sinasabi ko na nga ba at dapat nagsama ka. Tignan mo hinimatay ka nanaman!” Tunog pagaalala ni madame.

“She’s fine Marina. She’s just exhausted maybe due to stress. I checked her vitals and she’s still good. Kahapon lang din ang check up niya sakin.” Marahang sagot ni doktora.

Hindi ko naprocess ang sinasabi nila dahil natigilan ako. Nawalan ako ng malay. At sinugod sa ospital. Tinignan ko ang bag ko na nasa monoblock katabi ng kama. Pilit ko itong inabot. Ang.. pera ko. Hawak ko iyon.

“Anong kailangan mo?” Asik ni madame.

“M-madame.. ang tseke ko.. ang pera ko po.. nasaan?”

Halos mahilamusan siya ng takot at agad na kinalkal ang bag ko. Maging ang bulsa. Agad siyang napatingin sakin at binalot ng galit ang mukha.

“Putangina. Wala dito! Nasaan?”

Hindi ko namalayan ang pagtulo ng luha ko. Hindi pwede. Ang pera ko. Hawak ko iyon. Masakit ang kamay ko pero kinapkap ko ang bulsa ng pantalon ko. Walang papel.

“H-hawak ko po iyon. H-hawak ko po nung lumabas ako ng restaurant-”

“Putangina Rein! Ninakawan ka?!”

Gulat man ang doktora sa tinawag sakin ay hindi ko na iyon inintindi. Ang tanga tanga ko. Nag unahan ang luha ko sa panghihinayang. Kung hindi ako nahimatay.. hindi sana napagsamantalahan ang pagkakataon.. ang laking pera noon.. at para ko naring pinamigay ng libre ang alahas ni Rico…

Nang mahimasmasan ako ay dumiretso kami ni madame sa presinto at agad hinanap si hepe para magreport. Sino mang tao ang magencash sa kahit saang remittance o bangko ng ganoong halaga ay ipagbibigay alam sakanila para maimbestigahan. Hindi mapigil ang pagwawala ni madame sa presinto.

“Gustong gusto kong saktan ka Rein. Pero hindi din kita masisisi. Hindi mo kasalanan. Sinisisi ko ang sarili ko at hinayaan kitang mag-isa. Mararamdaman at mararamdaman mo ang mga ganyan dahil sa sakit mo.” Nanlulumong sabi ni madame ng nasa opisina na niya kami pagkagaling sa presinto.

Patuloy lang ako sa pag-iyak at dahil hindi niya ako maalo ay panay lang ang daing niya at hithit sa sigarilyo.

“Paano na? Kung hindi natin makuha ang pera? Kung sa ibang lalawigan yun papalitan? Tangina Rein!”

Umiling iling ako at hindi alam ang gagawin. Hindi ko na maisip ang pera. Sinsisi ko ang sarili ko sa kaburaraan. Kung nilagay ko lang ang tseke sa bag.. hindi sana mangyayari iyon. Hindi ko sana itatapon na parang basura ang regalo ni Rico.

Padarag niyang binuksan ang drawer at hinampas ang nakastapler na dokumento sa mesa. Agad akong napaangat ng tingin at napatitig sa seryoso niyang mukha.

“Maayos to. Sa lahat ng nakausap ko.. sakanya ako pabor. Pero dahil nga sa may buyer ka ng alahas, at iniisip ko ang katawan mo, eh hindi ko pinaalam sayo dahil isip ko’y magkakaroon ka naman ng pera at di mo na kailangan magescort!”

Laglag ang panga ko ng titigan ang dokumento sa mesa. A-no daw? K-kontrata ko ba to? M-may nakausap na siya? N-na k-kliyente ko?

“Nakausap ko siya sa zoom call at medyo bata pa. Nasa thirties mahigit. Naghahanap ng.. alam mo na.. hindi dapat kita isasama, pero ng naubos lahat ng pangalan ng mga bakla ay wala pang napipili, kaya binanggit kita!”

Sumisinghot akong inabot ang papel at doon nabasa ko ang kontrata na nakalagay ang pangalan ko sa unahan. Maging ang 2x2 picture ko.

“Malaki ang offer. Nagusap tayo noon na kung may magbibigay ng isang milyon, kukunin mo basta pasado sayo. Sa lahat ng nagtangka sayo mas okay ako dito. Gwapo. Hindi ko personal na kilala pero ang apilidong gamit.. walang hindi nakakakilala dito sa Antique. Maimpluwensya ang pamilyang yan Rein. Mas maimpluwensya pa sa anak ng gobernador na may gusto sayo.”

Palipat lipat ang tingin ko sa binabasang papel habang patuloy si madame sa paglitanya. Sabi sa kontrata, lalabas ako ng isang gabi kasama ang kliyente, ano mang magiging paguusap ay pahihintulutan basta masisigurong ligtas at may consent ng escort. Kung magsesex, hindi pwedeng walang proteksyon. Isang milyon para sa isang gabi.

“Soft copy lang yan na may e-signature niya. May kopya din siya. Pirma mo nalang ang kulang at magpapadala ako ng updated na agreement bago mo makuha ang pera. Wala na tayong pamimilian Rein. Ito nalang. Ito nalang ang tutulong sa sakit mo!”

Nanlaki ang mata ko at nalaglag ang panga ko ng mabasa ang huling pahina ng dokumento.

Sa kaliwa ay ang pangalan ko na kailangan ng pirma sa ibabaw. Sa kanang bahagi naman, ay ang pamilyar na pangalan at sulat kamay.

Signed by Client Above Printed Name:

Engineer Adrian Alonzo

Kabanata 42

Sobrang lakas ng pagtambol ng puso ko ng mabasa ang pangalan at ang pamilyar na sulat kamay. Ganoong ganoon ang sulat niya at paraan niya ng pagpirma! Hindi ako maaaring magkamali! Ganoon ang estilo noon.. magkaiba lang dahil.. second name at middle name niya ang nasa pirma! Hindi Montecarlo!

Ayokong mag-assume, pero hindi ko din kasi alam kung may ibang tao ba na totoong Adrian Alonzo ang pangalan at kung dito ba sa Pilipinas naninirahan. Kaya hindi ko maiwasang isipin.. na ang engineer na ito.. at ang lalaking mahal ko ay iisa.

How? How did he find me here? If this is really you… why? Why did you come here? Why did you… pay me a million… for a night? What’s that for?

Marina is right. His mother’s family tree is known within the region, not just in Antique, for they are exporting different food crops to the nearby cities and provinces as it is one of the main sources of living here in Antique. Alonzo clan is one of the wealthiest families in the land and owns hundreds of hectares that’s been expanded through generations. That’s what I remember Rico told me when I asked him about it before. They are families with old money.

Dito ko piniling magtago noon dahil alam kong hindi niya maiiisip na dito ako pupunta. Tingin ko noon ay maiisip niya lang na sa Manila ako pupunta, o sa ibang lugar sa Luzon. Malayo ito sa San Vicente, at hindi na raw siya nakakapunta dito sabi niya.

Ang mommy niya naman, dahil abala na din sa charity works at events, kung hindi isang beses isang taon, ay hindi talaga nabibisita ang hacienda nila dito kaya puro katiwala nalang. Tuloy parin ang anihan ng iba’t ibang produkto sa ilang daang ektaryang lupain na pag-aari ng pamilya ng mommy niya, hindi ko nga lang alam kung nasusubaybayan paba nila iyon. At kung sakaling.. bumisita naman sila dito.. ay malayo ang lugar na pinagtatrabahuhan ko, sa tanda kong lugar na kinatitirikan ng manor nila.

Sa kabilang dulo pa ng lalawigan madalas na nakatirik ang tirahan ng mga mayayamang pamilya dito sa Antique dahil andun din naman ang mga lupain ng iba’t ibang pananim gaya ng bigas, buko, saging, mais at iba pa. Dito sa parteng to ng San Jose de Buenavista, ay medyo sibilisado at puro building halos ang nakatirik. Kaya kampante ako na di rin magkukrus ang landas namin.. halimbawa ngang umuwi sila dito paminsan minsan.

Tama din naman ang desisyon ko.. dahil sa loob ng dalawang taon ay namuhay ako dito ng tahimik. Na hindi sila nakikita. Pero ngayon.. anong mali? Kung talagang siya to.. paano niya ako nahanap?

Magkahalong kaba at saya ang nararamdaman ko. Labis ang paghuhuramentado ng puso ko. May pait na dumaan sakin dahil nagbabayad pala siya ng ganitong halaga.. para sa mga babae, o trans. Pero sabi ni madame, hindi niya pinili sina Myca o ang iba pa. Ako ang pinili niya. At sa nakaprint na 2x2 ko sa document, imposibleng di niya ako makilala. Akong ako itong nasa picture, nagiba lang ang hairstyle dahil may bangs nako.

“Rein! Ano ba nakikinig kaba?!”

Napabalikwas ako sa pagtawag sakin ni madame. Humigpit ang kapit ko sa papel at mabilis na nilingon siya.

“Ano? Wag mo sabihing tatanggi ka? Hindi biro ang isang milyon sa panahon ngayon! Lalo pa’t kailangang kailangan mo ng pera. Pirmahan mo na ng maipadala ko!”

“N-nakausap nyo ho.. madame? I-itong kliyente?” Umurong ang luha ko at binalot nalang ako ng kaba sa naiisip.

“Oo nga! Kung ako sayo, huwag kanang tumanggi. Hindi pa ganun katanda iyan at sa itsura niya, gwapo at matikas pa. Huwag kang umarte na kala mo may puke kana. Aba sa lahat ng bata ko dito ikaw ang kauna unahang mababayaran ng ganyan kalaki. Sinasabi ko na nga ba at tama ako.. itong trabahong to ang magaahon sayo. Galante to, halos kalahati nga ng ibabayad sayo ang ihuhulog niya para sakin.”

“B-bakit daw ho ako? M-may sinabi ho ba.. siya?”

Kita ko ang pagkalito at inis sa mukha ni madame na para bang tangang tanga siya sa tanong ko.

Bumuntong hininga siya at naupo sa swivel chair niya “Sa totoo lang.. hindi ko din naman ineexpect. Sinabi ko na sayo, sina Myca ang una kong sinosoga sa ganito. Eh mukhang mapili at gusto ng bago. Sinubukan ko lang na ipakita ang profile mo. Aba pumayag agad at siya pa ang nagpresyo! baka nagandahan sayo. Ano bang problema?”

Natutop ko ang labi ko sa nadinig. Kung si Rico nga to. Alam niya. Kilala niya ako. Bakit.. bakit kailangan ganito?

Ano kayang naglalaro sa isip niya ngayon? Na escort na ako. Bayaran. Napatitig akong muli sa papel na may pirma niya. Wala ako sa sariling napailing. Hindi ako makapaniwala.

“Oh wala naman pala. Hala siya sige na. Pirmahan mo na. Kung matatagalan ang pagbawi natin ng perang nanakaw sayo.. o kung talagang makukuha pa, eh mabuti na at may ganito. Blessing na din to. Malaki ang matutulong sa therapy mo.”

Tumayo siya at umupo sa arm rest ng couch na inuupuan ko at hinawakan ako sa balikat.

“Naiintindihan kita. Bago to sayo. Kaya nga iba ang kontrata mo dun sa mga bakla. Kung ayaw mong makipagsex.. hindi ka niya mapipilit. Pure compansionship lang o date. Pero sa itsura ng lalaking to, malabong di bumuka ang butas ng puwerta mo! Wag kang hipokrita at ako ang kakalbo sayo!”

Hindi ko napigilang mangiti sa sinabi ni madame ng malakas siyang humalakhak. Dalawang taon. Ganoon katagal. Hindi nagbago ang nararamdaman ko sakanya. Alam ko lang.. na mas titindi pa ito, lalo pa at sabik din naman akong makita siya.

Ano ang pag-uusapan namin? Sa kontrata ko, isang gabi lang to. Hindi kami lalayo kagaya ng ibang katrabaho ko at dito lang ito sa pinakamalaking VIP room ng club.

Magagalit ba siya? Susumbatan niya ba ako? O.. fuck.. babawiin niya ba ang binigay niya sakin?

Marahas kong nakamot ang batok ko sa yamot habang nakatitig parin sa sulat kamay niya. Alam kong siya talaga to. Nakikita ko ang mga documents at proposals na pinipirmahan niya sa penthouse. Gantong ganto ang estilo.

Paano nga kung ganon? Eh binenta ko.. ang masaklap pa.. tinangay ang binayad sakin. Kung sakaling kunin niya dahil sa ginawa ko.. ang binayad niya saking isang milyon eh ibabalik ko lang din sakanya.

Marahil ay tadhana na rin siguro ang gumawa ng paraan para magkita kami ulit. May sakit ako.. at hindi ko alam kung ano ang kahihinatnan ko. Pero kung makita ko siya, sisikapin kong makipagayos. At humingi ng tawad. Kung magagalit siya sakin at susumpain niya ako.. masakit sakin pero wala akong pamimilian. Pilit ko nalang sigurong ipapaintindi kung bakit ko nagawang lumayo.

“A-ano pong alam niyo madame.. sa pamilya nitong l-lalaki?” Hindi ko maiwasang itanong out of curiosity.

“Hmm. Wala masyado dahil hindi ko ugali ang magmarites. Pero walang hindi nakakakilala sa apilidong iyan. Si Don Armando, naabutan iyon ng nanay ko. Likas daw na matulungin at di matapobre kahit ubod ng yaman. Hindi rin tinitipid ang mga trabahador. Malimit din iyang nagiisponsor dito kung may kalamidad at kung anong pista.”

Hindi ko kilala ang nabanggit. Pero panigurado ama o lolo iyon ni Felicia Montecarlo.

Hindi magkamayaw ang puso ko ng pinirmahan ko ang kontrata. Halos magdugo na ang labi ko sa kakakagat dahil hindi ko alam kung ano ang uunahin. Kikiligin ba ako? Maeexcite? O matatakot? Maiiyak ba ako?

Tatlong araw akong hindi nakatulog ng ayos dahil sa pag-iisip. Halos lahat ng posibleng mangyari ay tumakbo na sa isip ko. Ang magalit siya, sumbatan niya ako sa pag-iwan ko sakanya sa ere. Ang pag-iyak ko at pagluhod ko sa harap niya para lang patawarin ako.

At.. at.. pagaayos namin. Ang pakikipagbalikan niya sa akin. Ang pag aya niyang bumalik ng San Vicente.

Baliw na akong talaga para umasa at mangarap pa sa ganoon. Pero hindi ko masisi ang sarili na maghangad na sana nga ay ganoon nalang.

“Pucha ka bakla! Narinig ko! May otoko ka! Sino? Magkano ang binayad sayo?” Pang-uusisa ni Myca at malandi pa akong kinurot sa tagiliran.

Kakatapos ko lang magbihis at nilalagay na sa locker ko ang bag ko. Mukha niya ang bumulaga sakin ng isara ko ang locker.

“H-hindi ko.. kilala. S-sinubukan ko.. lang.” ramdam ko ang mabilis na pag init ng pisngi ko.

“Hmm. Malandi! Sabi ko na nga ba at itatry mo din! Pano ka naconvince ni madame? Malaki ang binayad no? Bata pa ba? Gwapo ano?” Patuloy ang pagtusok sa tagiliran ko para mangiliti.

H-hindi ko alam ang isasagot. At tila ayaw ko din na sagutin. Natatakot ako na magkamali ako ng masabi.. at mabuking pa na maaaring kilala ko nga ang taong iyon.

Wala ding ideya si madame kaya hindi ko maimagine kung ano ang magiging reaksyon niya pag nalamang ang lalaking pinagtutulakan niya na tanggapin ko eh ang lalaking iniwan ko noon sa San Vicente.

“H-hindi ko kilala. H-hindi ko pa nakikita sa personal.”

“Sus! Saan ba? Picturan mo! Tapos ayain mo na maginom dito sa club. Sisipatin ko. Malay mo ako ang next na makursunadahan!”

Malandi siyang kumindat sakin bago muling humarap sa katabing salamin at naglagay ng pulang lipstick sa pulang pulang na niyang labi.

Kumunot ang noo ko. Mabait sakin si Myca at ni minsan ay di kami nagtalo sa trabaho. Pero ngayon lang ata ako nakaramdam ng inis sakanya. Hindi ko nagustuhan ang sinabi. Kung si Rico nga ang kliyente ko.. ayokong makilala niya si Myca.

Magandang trans si Myca at hubog na hubog ang katawan dahil sa breast at hip augmentation. Walang bakas ng pagkalalaki sakanya. Isa pa, nakapag sex reassignment na din siya. Pinagipunan niya daw iyon sa tagal na pagtatrabaho sa ganitong larangan. Ganito din ang trabaho niya sa Maynila bago siya lumipat kay madame Marina dito sa probinsya.

Kahit na may nirereto siyang natitipuhan daw ako sa club ay siya din naman ang nakakapaguwi sa huli dahil tinatanggihan ko. Kapag tinatanong ng mga katrabaho ay sinasabi lang na magaling lang daw talaga siyang bumooking at umindayog sa ibabaw ng lalaki. Madaldal si Myca at madalas niyang kinukwento ang experiences niya tuwing break namin kaya hataw din sa pagchika at pagkantyaw ang ibang katrabaho. Lahat daw ay nababaliw sakanya kahit noong hindi pa siya pukehan at mas lumala lang ng nakapag paopera na siya.

Hindi ko maimagine na magiging customer niya si Rico at babayaran siya para sa ganito. Agad rumehistro sa isip ko ang malaswang tagpo kung saan pinapaligaya niya ang lalaking mahal ko. Sarap na sarap siyang gumigiling sa ibabaw ni Rico. Ang malaway niyang pagsubo sa pagkalalaki niya na sinasabi niyang best talent niya daw kaya siya inuulit ulit at nababayaran ng mahal.

Napailing ako para agad na iwaksi iyon. Ayoko. Hindi pwede. Hindi ko kaya. Hindi ko sasabihin sakanyang sa VIP room namin ko siya makikita. O pwede ko kayang sabihin kay madame kung pwedeng irequest na sa ibang lugar nalang kami magtagpo para sa agreement?

Buong gabi kong hindi pinansin si Myca. Tipid na ngiti lang ang sinusukli ko kung magkakasalubong kami o kakausapin niya ako habang nagtatrabaho.

Halos maiyak ako sa inis ng magising ng alas singko ng umaga. Ilang oras palang ang tulog ko at mukhang di ako papatulugin ng hayup na panaginip ko. Hindi ako nilubayan ng pagiisip na kung paanong nilandi ni Myca si Rico at sumama siya dito. Kalaunan ay naging regular na customer niya na binabalikan siya sa club. At ako.. na parang multo na hindi manlang matignan.

Ano mang pagaalinlangan ko sa maaaring maging takbo ng usapan namin tungkol sa nakaraan ay mabilis na natabunan noon. Parang ayaw ko nalang na ituloy ito. Bwisit. Bakit kapa kasi pupunta dito?

Ngayon ang araw na napagkasunduan kaya bago pa magalas syete ay nasa club na ako. Agad kong pinuntahan si madame para sana itanong kung maaari pabang imove nalang ang date o kaya ay iset sa ibang lugar.

“Ano? Ayos na ang VIP ah? Anong problema?” Litong tanong nito ng lingunin ako.

“H-hindi lang po ako.. komportable.. na dito. B-baka po papayag siya.. na sa iba-”

“Hindi na pwede iyan. Papunta na iyon dito. Saan mo naman ba balak aber?”

Hindi ako agad nakasagot. Kahit saan. Basta huwag lang dito.

Naniningkit ang mata niya ng umabante papunta sa harap ko “Ikaw ha. First time mo to pero kilala kita at alam kong tigang yang pechay mo. Gusto mo tikman no? Aba eh nasa usapan niyo naman iyan diba sabi ko sayo. Pwede mo ayain magmotel o ano-”

“H-hindi ho.. hindi sa ganon m-madame. S-sabi niyo.. compansionship.. kaya iyon lang. G-gusto ko lang siya makausap sa i-ibang lugar.”

Magsasalita pa sana siya ng tumunog ang cellphone niya. Agad siyang napailing ng tila mabasa ang kung anong mensahe.

“Aynako. Hindi na pwede Ria. Malapit na daw sila. Andito na nga daw eh ayan oh. Tara na at sasamahan nalang kita.”

Huh?

Andito na siya? Sandali lang! Hindi pa ako nakakapagayos. Wala pa akong makeup. Big night kami ngayon kaya nakablack na tube dress kami na pinarisan ng black mesh fishnet stockings at heels.

Agad akong naconscious sa ayos ng hilahin ako ni madame palabas dahil naestatwa ako sa kinatatayuan. Aangal na ako ng humarang samin ang isang bouncer.

“Madame may client na dumating, sa VIP room 1 daw. Pinasamahan ko na kay Bruno.”

“Okies. Thanks Greg. Papunta na kami.”

Tumango ang bouncer at kita ko ang malaswang tingin sakin. Isip siguro non ay ako ang mageentertain sa customer. Napapikit ako ng mariin. Ngayon ko lang gagawin to.

“M-madame. Hindi pa po ako nakakapagayos. Dumaan lang-”

Marahas niya akong nilingon at binitawan. Nauubos ang pasensya. Gumapang ang mata niya sa suot ko at halos hubuin pa ang tube ko para lang lumabas ang cleavage. “Ayos na. Hindi ka mukhang may cancer. Pulang pula ka nga eh. Hayup ka ano utog na utog kaba?”

Agad kong inangat ang tube ko at binalik sa dati. Umurong ang dila ko kaya di na nakasagot at nagpatuloy nalang kami sa paglakad patungong VIP Room 1 dahil narin sa pagmamadali ni madame. Ang milyonaryo daw hindi dapat pinaghihintay.

Napasinghap ako ng buksan ang double doors ng red room at halos tumigil ang paghinga ko. Sa gitna ng mahabang pulang couch ay may nakaitim na polong nakaupo.

Nanlaki ang mata ko pero agad ding nabawi ng pagkalito. Hindi ko maiwasang magsalubong ang aking kilay. Siya? Siya ba?

“Good evening, engineer. I’m sorry naku shy type itong alaga ko. I hope we didn’t keep you waiting.” Ani madame sa malamyos na boses. Lumapit siya at nakita kong tumayo ang semikalbong lalaki na nakatuon ang titig sakin. Nakatupi hanggang siko ang polo niya kaya kita ko ang tattoo niya sa kanang braso.

“Good evening, Ms. Marina. Ms. Manzano.” Tugon nito sa bati at nagtagal ang tingin sa akin. Tila tinatantya ang reaksyon ko. Halos pigilan kong malaglag ang panga ko. Hindi. Bakit ito.. Bakit hindi si..

Kinamayan ito ni madame at mabilis namang tinanggap ng huli. “You look more handsome in person, engineer. Sorry hindi kita nakilala. Must be the haircut? It suits you engineer.”

The man chuckled yet he looked ruthless and his gaze will give you daggers. “Im sorry. I am not engineer Alonzo. I’m just his friend and business partner.”

My lips parted with hope. So hindi siya? Kung ganoon..

Bakas ang pagkapahiya ni madame at saglit akong nilingon “Oh my! My apologies. Akala ko..” hindi malaman kung san siya lilingon at halos mangunot ang noo. Iniisip sigurong ano ang ginagawa nito dito.

“Engineer Alonzo will be late due to his extended meeting. However, he wanted to show that he value your time that’s why he sent me to represent him. He is already on his way and will join us in a bit.” He licked his lips before staring back at me. I rejected his gaze and stared back at the double doors behind me. Kung ganoon.. may pag-asa… na siya nga ang kikitain ko?

Bago ko pa ibalik ang lingon ko sa dalawa ay naestatwa na ako ng muling bumukas ang pulang pintuan sa harap at iniluwa noon.. ang isa pang bouncer na agad naghatid.. sa lalaking inaasahan kong makita. Agad nagtama ang tingin namin.

“Here comes the devil. I should leave you to him.” Dinig kong paalam ng lalaki sa likod at lumakad malapit sa tabi ko. Saglit niya akong nilingon at kinamayan si.. Rico.

“Pare. I’ll go ahead.” Tinanggap ng huli ang kamay ng hindi tinatanggal ang matalim na titig sakin. Halos manlambot ang mga tuhod ko at malusaw sa kinatatayuan.

Agad na umalis ang lalaki at nagbigay daan para humakbang papasok ng silid ang bagong dating. Muling nabuhayan si madame at tumabi sa gilid ko.

“Finally! Just in time! Good evening, you must be engineer Alonzo? Nice to meet you. I trust you didn’t have a hard time finding our club. How’s your trip?” Bago kamayan ang lalaking nakatayo sa harap ko.

“Good evening. It was fine. Apologies to keep you waiting. I didn’t know my meeting will extend beyond schedule so..”

“Oh it’s alright.” Mahina pang pumalo sa hangin si madame at bumungisngis “By the way. I’d like you to personally meet Ria. I trust you are familiar with her, I sent you her profile.” Ramdam ko ang init ng palad ni madame ng humawak siya sa kanang braso ko. Nanlalamig ata ang buong katawan ko at hindi ko maikom ang bibig ko.

“Yeah. Nice meeting you, Ms. Manzano. I hope you would be comfortable spending your time with me tonight.” He curtly said. Full of sarcasm. Almost spit hatred. His gaze were like daggers piercing through my soul while offering me his hard and calloused hand.

Halos manginig ang kalamnan ko ng maramdaman ang kuryenteng dumaloy mula sa palad niya ng tanggapin ko iyon. Mahigpit ang kapit niya sa kamay ko pero mabilis kong nabawi ang sa akin dahil sa kaba. He cleared his throat and placed his hand to his pocket.

Hilaw na tumawa si madame. “Well.. uhh- I guess I leave you with my girl here. Thank you so much for coming, engineer. Have a wonderful time. Your drinks will be sent shortly.” Paalam nito at pasimple pa akong tinitigan ng makahulugan na nagsasabing huwag akong umarte. Malamyos itong lumakad palabas ng silid at naiwan.. kaming dalawa.

I then stared at the man in front of me in awe. Tears slowly pooled on the side of my eyes. I never thought I would see him again. He look… more mature. With his jaw that’s covered with days old stubble, his hair grew longer but it still look neat. He is wearing a white dress shirt and his upper buttons are undone that’s showing his reddened chest covered with thin layers of hair. His breathing is unsteady and his chiseled chest are aggressively rising. His arms looked bigger and doesn’t seem to fit on his sleeves folded to his elbow. His forearms are covered with protruding veins.

His brows are furrowed. Eyes now bloodshot. Lips protruding and his jaw is clenching tightly. He looked.. menacing.

“Are you done?” His baritone voice echoed.

I swallowed hard due to extreme embarrassment. He surely noticed how hard I am gawking at him. Prolly even drooling.

I cleared my throat and stood still to try and show confidence “Uhh.. G-good evening si-”

Napaigik ako ng maramdaman ang marahas niyang pagkapit sa magkabilang braso ko. Diniin niya ang noo niya sa noo ko at mariin akong tinitigan. Napapikit ako sa gulat at takot.

“Where have you been?! Huh?!” He muttered while gritting his teeth. I can feel his rage through his heavy breathing. Oh my God..

“Sir-”

“Fucking answer me!!”

“Sir.. n-nasasaktan po ako..”

Tila nahimasmasan siya ng onti at agad akong binitawan bago tumalikod sakin at hinimas ang sentido. Kusang bumagsak ang mga luha ko. I understand.. but I can’t help but to feel guilty.. ngayon lang siya nagalit sakin ng ganito.. kahit noong hindi ko sinabi ang tungkol kay papa.

He turned to me and I saw pain and regret in his eyes. My heart breaks to see him like this. You don’t know how happy I am to see you again, baby. How are you? I want to ask. But I don’t think I have the right to do so.. after what I did.

I cleared my throat before introducing myself. I’ve been practicing this for days already “G-good evening, sir. I-I’m p-pleased you chose me to accompany you tonight. I’m Ria Manzan-”

“So you are used to this, huh..”

He closed our distance, while looking at me with his lethal gaze “This is what you have been doing?! You left.. just so you get to be fucking paid by men for sex?!”

I knew I shouldn’t have told him my fake name. He knew me. Reason why he is lashing out his anger. My throat ran dry and my tears won’t stop falling down my cheeks. I should be offended. But I can’t. I can’t be mad at you. Not when you looked restless and pained. I guess it’s true. He can say that I work to be paid by men. He paid me a million for a night.

I tried to reach for his hand but he abruptly stepped back “H-hindi. Hindi ako ganon-”

“Oh yeah? I just paid you!” He shouted.

“F-for companionship! Sabi sa kontrata ko-”

“Uhuh.. so you are not going to do it with me, then?” Lumapit siyang muli at nanggigigil na tumitig sakin. Nagulat man sa sinabi ay halos mapapikit ako ng maamoy ko ang mabango niyang hininga, sabayan pa ng pamilyar niyang pabango na yumakap sa pang amoy ko.

I missed you. I missed you so much. Please.. let’s talk.

He leaned forward to brush his lips against my ear “Fine. I don’t want to have sex with you too.” I gasped.

Halos madurog ang puso ko. Marahil ay diring diri siya sakin ngayon. Sabik ako sakanya pero hindi naman iyon ang habol ko. Hindi ko to ginagawa.. para sa ganoon. Ngayon lang ito. At sakanya lang. Hindi ko na ito uulitin sa iba. Sakanya lang.

Natigil lang ang tagpo ng binuksan ng isang bouncer ang pinto at pumasok si Melay na may tulak tulak na bar cart trolley na naglalaman ng bote ng Hennessy, at sparkling wine. Nakasabit naman sa baba ang snifter at champagne flute. Halos malaglag ang panga niya at nanlaki ang mata ng makita ako sa VIP room.. na may kasamang lalaki. Palipat lipat ang tingin niya samin at nagtagal ang tingin niya kay Rico ng dumaan ang mata niya mula ulo hanggang paa nito.

Rico immediately dismissed them and just asked to leave the cart. Malaswang ngumisi sakin si Melay at kumindat pa bago lumabas ng silid.

“I hired you to accompany me tonight. So I suggest you do your best to entertain me and not to ruin my evening, Ms. Manzano.” He smirked dangerously before he walk passed me to sit on the red couch.

Hinarap ko siya na ngayon ay parang panginoon na aliw na aliw na pinapanood akong tila alipin niya. Nakapataong sa backrest ang magkabilang braso at nakadekwatro pa.

“Come here.. Ms. Manzano.” Napapikit ako at madiin na nakagat ang labi. You don’t call me that. I’m not Ms. Manzano. I’m Rein.. your…

“Come here, or should I drag you to sit on my lap? Is that what your men are doing to you?” Puno ng pangiinsulto ang tono niya at parang pinupunit ang puso ko sa sakit.

Napalunok ako ng pagak at dahan dahang lumapit at umupo sa kanan niya. Tuwid ang pagkakaupo ko dahil ayokong magsagi ang katawan namin. Hindi makokontrol ng sistema ko ang pagkasabik sakanya.. kung magdidikit kami. Magbubuhol buhol ang isip ko at hindi ko masasabi ang pinractice kong paliwanag. gusto kong suyuin muna siya bago magpadala sa init ng katawan, at makumbinsing makinig sa paliwanag ko.

“Shouldn’t you be serving the drinks?” He asked as if mocking me to do my job. I sighed before standing up to reach for the bottle of cognac and open it. He is watching my every move intently. I poured the liquor on the snifter before giving it to him. Muntik ko pang mabagsak ang baso sa panginginig kung hindi lang niya inalalayan ang kamay ko. Pigil akong napasinghap sa naramdamang daloy ng kuryente sa balat ko.

Hinawakan niya sa isang kamay ang snifter bago ako hinila ng isang kamay at binalik sa kanang tabi niya. Halos mabangga pa ako sa dibdib niya kung hindi lang ako napakapit sa backrest. Ramdam kong pulang pula ang mukha ko ngayon sa lahat ng nararamdaman.

He sighed before pulling the trolley near us. Siya na ang nagbukas ng sparkling wine sa kabilang gilid niya sakali mang tumalsik ito. Swabe niyang sinalin sa champagne flute ang alak at iniikot ikot na inabot sa akin.

“T-thank you.” Tipid kong inabot ang baso at agad na pinangalahati ang laman. Maglalasing nalang ako. Baka sakaling magkalakas pako ng loob na magpaliwanag at humingi ng tawad. Isang gabi lang to. Hindi ko alam kung gusto niya pa akong makita tapos nito. Marahil binayaran niya ako para insultuhin ako. Na ganito nalang ako. Kaya niyang bayaran.

“Easy. The night is young, Ms. Manzano.” He whispered on my ear languidly that sent shivers to my spine. Ni hindi ko siya malingon sa takot na magdikit ang mga labi namin sa sobra niyang lapit.

“Tell me something about you.” He said as if he is interested about.. Ria.. while putting some strands of my hair at the back of my ear.

Bahagya ko siyang nilingon at napalunok ng matitigan ang namumula niyang labi. How I missed kissing that… what the fuck!

“R-Ri-”

“You can call me Adrian. Drop the engineer.” He said smirking and squinting his eyes. He’s teasing me. I know. I parted my lips as my thoughts disrupted.

Right. So what is this? Are we playing a game? Kanina lang inaaway niya ako. Ngayon kunwari hindi kami magkakilala? Adrian ha? Tapos Ria ako? Getting to know?

Nakita ko siyang sumimsim sa alak at nakatitig sakin. Tila hinihintay akong magsalita. Napabuntong hininga ako.

“I-I’m t-twenty two years o-old. C-college undergraduate. T-taga dito sa San Jose de Buenavista.”

Mahina siyang suminghap at mas dumikit pa sakin. Inayos niya ng kaliwang kamay ang tube dress kong lumihis kaya lumantad ang maputi kong hita. Pagkatapos ibaba iyon ay pinahinga niya ang mainit at magaspang na kamay sa aking hita. Ako naman ang napasinghap. Dumako ang tingin ko sa kaliwa niyang kamay. Walang singsing. Ibig sabihin.. hindi pa siya kasal.. o hinubad lang? O baka magpapakasal palang? Sino kung ganon? Si.. Serena ba?

Ano naba ang estado mo ngayon Rico? Sino na.. ang nasa puso mo? May mahal kana bang iba?

“Hmm. Tell me more.”

I gasped for some air while trying hard not to cry. I don’t think I can see you fall in love with someone else.

“I.. I’m living alone.. in my apartment. I’m working.. as a w-waitress..”

“Is that so? I believe your work is-”

“At nagescort.” Putol ko sakanya habang nakatitig sa sparkling wine na may maliliit na bula. “F-first time ko.. ito gawin. N-ngayon lang. H-hindi ko pa kailanman sinubukan.. simula nung magtrabaho ako dito.” Pag-amin ko. I felt him stiffened but he continued to caress my thighs. Bumibilis ang paghinga ko sa kumakalat na init sa katawan ko. Inubos ko ang natitirang alak sa flute at nagsalin ng panibago.

“Uhuh. Why do I find that hard to believe?”

Hindi ko naman siya masisisi. Pero gusto kong ipaintindi sakanya na hindi ako kailanman binayaran.. o ginalaw ng iba.

“T-totoo po.. s-sir. N-ngayon lang.. pumayag ako dahil- kasi… kailangan…” muntik pa akong madulas sa sasabihin! Fuck! No! I won’t tell him. Not now. I want to fix what’s left of us. What I have broken in the past. Before we deal with the future.

Gusto kong mapatawad niya ako. Dahil bukal sa loob niya.. na magkaayos kami. Hindi dahil kakaawaan niya ako.. dahil sa sakit ko.

Pipilitin kong hindi na maghangad ng higit. Kung sakali ngang may mahal ka ng iba, ay hindi ko ipipilit ang sarili ko. Mapatawad mo lang ako… ayos na.

He scoffed with what I said. I plan to add more but the double doors opened once again and another waitress came in. This time.. it was Myca.

My eyes widened for a fraction before the inner end of my brows met as I saw her sensual gaze immediately directed to Rico. Agad akong napaayos ng upo.

“G-good evening, sir. Sorry to keep you waiting. Here are your.. finger… foods.. to come with.. your liquor.” Malanding sabi niya na may diin pa sa bawat salita na nagbigay malaswang kahulugan sa isip ko. Yumuko ito sa harap namin at halos umusok ang ilong ko ng sinadya niyang ilantad ang kumakawala niyang dibdib sa hapit na hapit na tube dress kagaya ng suot ko.

Wala sa sarili akong napalingon kay Rico na kunot parin ang noo para sana makita kung tinitignan niya ba o naaakit siya sa pinapakitang dibdib ni Myca. Pero agad ko ring binawi ang tingin dahil sa lapit ng mukha niya sakin.. mariin ang titig at dinilaan lang ang ibabang labi habang seryosong pinapanood ang reaksyon ko.

“Is there anything else that you need me.. to serve, sir-”

“Ako na ang tatawag Myca. Okay na muna to. Salamat.” Putol ko sakanya. Pilit na kinakalma parin ang tono kahit na naiinis ako sa inaasta niya.

Bahagya siyang nagulat ngunit agad na nakabawi at ngumisi. Kagat labi pang tumitig kay Rico na naghihintay ng sagot. Aba’t! Okay na nga eh! Busy sa labas ah? Big night?

Akmang sasagot ako ng magsalita ang katabi ko. “We’ll manage. Thank you.” He said without tearing off his dark gaze at me. He is pursing his lips and playing hard not to smile. I turned to Myca and timidly smiled but I’m actually smirking on the inside. Okay na daw. Labas kana.

Inismiran lang ako ng huli at bigo ngang lumabas ng silid. Wala sa sarili akong napabuntong hininga sa ginhawa ng pinanood siya hanggang sa makalabas ng VIP room. Saktong may isang lalaking dumaan sa harap niya na pagkalabas niya ng silid at napatingin sakin ng nangingiti bago magsara ang pinto. Muntik na. Matinik na trans tong si Myca. Kahit sino imposibleng hindi maakit sakanya. Malamang ay sinabi ni Melay na nandito ako at may kasama at dahil kuryoso siya ay siya ang nagdala ng order. Hindi ko hahayaang magkalapit ang dalawang to. Hindi ko hahayaang magkatotoo ang panaginip ko.

“Stop staring at that fucking door. I’m right here. You should give me your fucking full attention. That’s what I paid you for.” I looked at him and he is clenching his jaw as he gave me a side eye before pouring another round on his snifter.

Kabanata 43

“Have you had your dinner?” Rico asked in his familiar bedroom voice. It became hoarse and him keeps on brushing his lips against my left ear is making me crazy. Will you stop, please? We need to talk. I have to.. explain myself.

Sa totoo lang, kanina pa kami umiinom at ramdam ko ang init ng katawan niya sa tabi ko, pero kahit anong inom ay hindi ko mahanap ang salitang magsisimula sa pagpapaliwanag ko.

Ano ba ang dapat ko simulan? Iyong tungkol kay lola Flora? Hindi niya kasalanan. Sana ay hindi niya sinisisi ang kanyang sarili dahil nahuli ang mga tauhan niya na tumulong. Ako… ang may kasalanan noon.

Kailangan ko ba sabihin sakanya na kinausap ako ng mommy niya at hindi ako gusto nito para sakanya? Ayoko naman noon. Ayokong magkagalit silang mag-ina dahil lang sa pakikipagrelasyon niya sa akin.

O yung sa iniwan kong sulat? Gusto kong sabihin sakanya na hindi yun totoo. Nasabi ko lang iyon.. dahil iyon lang ang naiisip kong paraan para maiwan siya at hindi niya ako habulin.

O ang pagalis ko at pagtatago? Na noong panahon na iyon ay ang tanging naisip kong solusyon para sana maproktektahan ko siya. Nawala na sakin si lola Flora.. hindi ko makakaya… na mawawala din siya sakin.. dahil sa kasamaan ni papa.

“Hmm?” I didn’t respond because of my overwhelming thoughts so he had to probe.

I swallowed hard when I felt him rested his forehead on my temple. “Y-yes.”

He sighed, still caressing my thighs “What do you usually eat?”

“K-kahit ano.. po. H-hindi naman ako m-mapili sa pagkain.” How about you?

“You look thin.. almost skin and bones. You should eat something healthy.” He sounded angry yet restrained. I missed his voice. I missed him. Oh God.

Napangiti ako ng pagak. My illness is taking a toll on my health.

I bit my lip “H-how about you.. sir, n-nagdinner na po ba.. kayo?”

I felt him stiffened with my question but he was able to shrugged it off with a low chuckle.

“Yes. Though we can eat together if want? You look like you haven’t eaten anything for eons. We should go-”

Akmang tatayo siya ng hawakan ko ang matigas at maugat niyang braso na nakapatong sa hita ko. Dinig na dinig ko ang mabigat niyang paghinga.. ganun din ang mabilis na pagtibok ng puso ko.

Agad ko siyang binitawan ng maramdamang napigilan ko siya sa tangkang pagalis. Muli akong napakagat ng labi ng makita sa peripheral na pinapanood niya ang mukha ko.

“Uhh- o-okay na po.. ayos lang ako.. sir. S-salamat.”

“You should drop the sir, Ms. Manzano. You can call me by my name.”

Then can you drop your formalities too? Can you call me by my name? Or can you call me by… your favorite endearment? Shit.

“O-okay R-A-Adrian..” di magkamayaw ang puso ko. It’s his second name, but why does it feel weird? Probably because the name he used felt like an alias from one of my made up stories. It’s not a lie though. It’s still his name. But I don’t call him that.

“Okay. Ria.” Do you feel the need to do that? This mockery should stop. We should talk about what happened in the past.

Tinungga ko ang sparkling wine at inabot ang bote para muling magsalin ng panibago. He groaned at the sight of that.

“You drink too much. Is that what you have learned from working in this.. club.” That question sounded more like an accusation.

“Y-yes. Minsan po.. kapag may event.. ay pinapainom kami ng mga customers.. sa VIP room.”

“Tss. I don’t like it.”

Marahan niya akong hinapit para mawala ang nabuong kaunting distansya mula sa gilid namin. Kulang nalang ay magyakapan kami. I licked my lips with the familiar gesture. He is always this clingy. I remember him sitting behind my back and me resting on his chest. He is playing with my fingers when I am telling him about my day. Napapikit ako at dinama ang init ng katawan niya.

“H-hindi po kasi kami.. pwedeng tumanggi. Pero hanggang doon lang naman iyon. N-nagseserve ng food and drinks.. kaonting shot.. iyon lang.”

“Hmm.”

Muling bumukas ang double doors sa harap namin at ramdam ko ang pagkadismaya ng katabi ko. Bahagyang nanlaki ang mata ko ng makitang si madame ang pumasok. Anong nangyari? Hindi niya ugaling manghimasok sa nangyayari sa VIP rooms namin lalo na kung may bigating kliyente. Ito ang una. Bakit kaya?

Bakas ang pag-aalala at pagmamadali sakanya pero ng matagpuan niya kami sa ganung ayos ay natutop niya ang kanyang labi.

Agad akong ginapangan ng hiya kaya ako ang kusang umusod para magkaroon kami ng distansya ng katabi ko. Aangal sana siya at muling hahawak sa hita ko ng magsalita si madame.

“I’m sorry, engineer. I don’t want to disturb your lovely evening, but can I speak with Ria for a moment?”

Hindi ko mabasa ang reaksyon ng mukha niya kaya litong lito ako sa nangyayari. I glanced at the man sitting beside me, and he is watching me intently as if he is getting his response by weighing my reactions.

“It’s really urgent. It won’t take long. Pasensya kana engineer.” Dagdag ni madame. Urgent kamo? May nangyari ba? May away sa labas? O hindi kaya tungkol sa sakit ko? Tumawag kaya si doktora Vangie?

Rico sighed before nodding his head curtly. “Go ahead. I’ll give you five.” He whispered while piercing his eyes on mine. My lips parted.

Mahina akong napatango bago lumingon kay madame. Ramdam ko ang pagmamadali niya sa akin kaya napabuntong hininga akong tumayo.

Hindi kaya paaalisin niya ako sa VIP room? Hindi naman maaari iyon. Ako ang.. binayarn ng kliyente. Kaya dapat akong manatili sa loob. Ako dapat ang kasama niya. Hindi pwede ang ibang waitress.

Para akong sinasaksak sa naisip. Binayaran. Ganito nalang ako ngayon. Muli akong napabuntong hininga. Mainit ang mukha ko sa magkahalong hiya sa sarili at epekto ng alak.

Nang makalapit ay bahagya akong hinila ni madame para makalabas ng pinakamalaking silid. Sumara ang pinto at agad niya akong kinausap sa gilid habang ang bouncer naman ay nakatayo sa kabilang gilid ng pintuan.

“Hindi ko gustong abalahin ka sa.. kung paano mo ineentertain ang guest, pero nakatanggap ako ng tawag mula sa presinto Ria.” Panimula ni madame. Nanatiling kunot ang noo ko. Tawag? Tungkol saan?

“Nahuli na nila ang nagnakaw ng tseke mo. Sinubukang ipapalit sa Cebuana, kaso walang maipakitang ID patunay na galing daw iyon sa kamag-anak. Nasa presinto siya.” Malakas ang music sa labas pero dinig na dinig ko ang magandang balita ni madame. Magkahalong gulat ang saya ang naramdaman ko. Diyos ko! Mabuti nalang at nahanap ang kumuha. Mababawi ko ang pera ko!

Nadinig kong bumukas din ang pintuan sa gilid namin pero masyado akongg opukado ng narinig para bigyan ng pansin.

“Ano daw ho ang sabi madame? Tara ho. Pumunta tayo sa presinto-” nagmamadali kong tanong pero agad niya ding pinutol

Agad rumehistro ang galit sa mukha ni madame ng titigan ako “Tonta kabang bakla ka? Kita mong nasa loob ang kliyente mo. Hindi mo siya pwedeng iwan Ria! Pinuntahan lang kita dito para malaman mo ang balita. Hindi ka aalis. Ako ang pupunta sa presinto para makipagusap.” Mahabang sermon niya.

Tama nga naman siya. Bastos kung iiwan ang kliyente para lang sa personal na problema sa gitna ng trabaho. Dapat ay nandito ako buong gabi alinsunod sa napagkasunduan.

“Pero madame.. paano po-”

“Sige na.. pumasok kana ulit sa loob at magsorry ka sa guest. Ako na ang bahalang pumunta.. babalitaan kita kung makukuha ang pera-” naputol siya sa gitna ng sasabihin at tila natigilan ng mapatitig sa likod ko.

Napalingon ako at nakita ko si Rico na lumabas. Nakapamulsa ito at mariing nakatitig sakin. Dinig ko ang hilaw na tawa ni Marina at saka humakbang para sana salubungin ang lumabas.

“Engineer. I’m really sorry for the inconvenience. I just talked to her about something important.” Nahihiyang dispensa nito.

“Is there a problem?” The man bored his eyes to me while talking to Marina.

“No! Wala naman. May kailangan lang akong puntahan. I should leave. Ria samahan mo na si engineer papasok ng kwarto niya.” Utos nito

Tumango ako at akmang igigiya siya papasok ng muli siyang magsalita.

“It’s okay. If it’s important, you should go.” He said. Napatingala ako at sinalubong ang titig niya. Nadinig niya ba ang pinagusapan namin?

“Ah- no no need! Hindi na engineer. Kaya ko na ito. Pasensya na talaga. Maiwan ko na kayo-”

“I’ll come with you. We should go if it’s really urgent.” Pinal na sabi nito ng hindi parin inaalis ang mariing titig sakin.

Palabas na kami ng club na escorted ng dalawang bouncer. Hindi napigilan ni madame si Rico ng siya na mismo ang mag ayang lumabas at puntahan kung ano ang kailangan namin puntahan ngayong gabi.

“Pasensya na talaga engineer. Hindi ko ito sinasadya. Nakatanggap lang ng tawag mula sa presinto. Tungkol sa nawalang pera ng alaga ko.” Patuloy na paghingi nito ng pasensya.

Bumaba ang tingin sakin ni Rico na tila kuryoso sa nadinig ngunit nanatiling ikom ang bibig. Tumango lang ito at patuloy na naglakad. Nauunang lumakad si madame katabi ang isang bouncer, kasabay ako na kasunod lang ng bouncer at si Rico naman na mabagal na naglalakad sa likod ko.

Nakasalubong pa namin si Myca na agad naagaw ang atensyon at napatitig sa lalaking naglalakad sa likuran ko. Hindi na nagawang batiin si madame pero si Rico.. binati niya.

“Hello sir. Leaving so soon? It’s still early.” Malanding puna nito. Hindi ko napigilang mapatigil at kunwari ay sinisipat ang mga customers.

Hindi ko narinig ang sagot ni Rico pero patuloy padin si Myca. “Are you not having fun? I’m sorry to hear that. If you want, I can accompany you to-”

Hindi ko napigilang mapalingon sa malakas na tanong ni Myca dahil narin sa malakas na tugtog. Tignan mo ang isang ito. Ako ang kasama. Hindi kana kailangan!

Magsasalita sana ako pero nabunggo ako sa isang matigas na dibdib at nalanghap ang pamilyar na bango. Sobrang lapit na ni Rico at nakakunot ang noo na nakatingin sakin.

“I’m s-sorry-”

“Ria! Hindi ka nag iingat. Ikaw talaga.” Puna ni Myca na agad nakabawi ng lumapit pa ulit sa gawi namin. Malandi itong nakangiti at tiningala si Rico na ngayon ay humawak sa bewang ko.

“Sir are you-”

“Why did you stop? Let’s go. Your boss is outside waiting.” He leaned forward to whisper to my ear, completely ignoring Myca who is standing beside him.

Napasinghap ako sa ginawa ng lalaking to na siyang nagpalaglag ng panga ni Myca. Halos hindi ito makapaniwala sa nakikita. Bumaba ang tingin niya sa bewang ko kung saan nakapahinga ang magkabilang kamay ni Rico.

He slightly pushed me to continue walking but I remained standing. Napabuntong hininga ako bago lingunin si Myca.

“S-Sorry Myca. Aalis kasi kami.. ng guest. May i-importante lang na pupuntahan.. sasama siya..” I felt bad for Myca so I had to somehow acknowledge her standing beside Rico. Saka lang siya saglit na tinapunan ng tingin ni Rico pagkatapos kong magsalita. Kita ko ang mapagakusa niyang tingin sa sinabi ko pero hilaw lang ito na ngumiti kay Rico at simpleng tumango naman ang huli.

“Excuse us, but we need to leave. You have a good night.” Rico then acknowledged her presence and curtly bid his goodbye before guiding me to walk outside of the club, leaving Myca with her jaw dropped on the floor.

Sa labas ay nakita ko si madame na naninigarilyo katabi ng isang bouncer, nakatayo sa tabi ng kanyang van. Agad niyang hinagis sa lupa at inapakan ang upos ng makita kaming lumabas ng club.

“I’m sorry again engineer, for causing you trouble. Naabala kapa namin. Huwag kang mag-alala, don’t treat this as your night with Ria. May isang gabi kapa sakanya gaya ng napagusapan sa kontrata. Hindi ko iaawas ang gabing ito doon. Sabihan mo lang ako kung kailan mo gustong ireschedule.”

Bahagya akong nagulat sa tinuran ng ginang. Dahil na nga rin naantala ang gabi namin ay papayag pa siya sa isang gabi. Malaki naman ang binayad ni Rico. Tama lang din siguro iyon. Malaking bagay din iyon sakin.. dahil magkikita pa kami.. ulit.

Simple akong napatingin sa katabi ko na ngayon ay namumungay ang mga mata. Simple itong ngumiti kay madame bago muling lumingon sa akin.

“No worries. Thank you, Ms. Marina. You should come with us, I’ll take you two to the police station.”

“Ahh hindi na engineer at nakakahiya. Isa pa ay may dala din akong sasakyan. Doon nalang tayo magkita. Sundan mo ang sasakyan ko.” Sabi nito na naging gatilyo para buksan ng bouncer ang pinto ng van. Bumukas na din ang makina at hinihintay si madame na sumakay.

“Alright. Ms. Manzano is coming with me.” Sabi nito bago kinuha ang susi ng sasakyan sa kanyang bulsa. Kita ko ang makahulugang tingin sa amin ni madame pero hindi na ito sumagot pa at ngumiti nalang.

“Sige. Mag-iingat kayo engineer.. Ria.” Paalam nito bago pumasok ng sasakyan.

“Come. Nandito ang sasakyan ko.” Sabi nito at giniya ako sa private parking kung saan umilaw ang headlights ng isang puting Aston Martin. Bago na ang sasakyan niya.

Binuksan niya ang passenger seat at hinintay akong pumasok sa loob. With heavy lidded eyes and lips on a thin line, he guided me to sit in his car.

“Get in.”

I swallowed hard and found myself sitting on his passenger seat. It’s very foreign to me but his familiar scent lingered in his car made me feel safe. I felt his body heat on my side when he crouched to pull the seatbelt.

“Seatbelt, Ms. Manzano.” Pigil hinga ako ng siya ang nagsuot ng seatbelt sakin na hindi inaalis ang madilim na titig sa mata ko. Naamoy ko ang mabango niyang hininga na pinaghalong mint at Hennessy.

“Are you comfortable?” He whispered and I have to stop myself and the urge of kissing him. This is.. bad. So bad.

“Y-yes. T-thank you.” I whispered back without staring at him. Masyadong malapit ang mukha niya at halos maramdaman ko ang tungkil ng ilong niya sa pisngi ko.

“Alright.” He sighed before closing the door and walked towards the driver’s seat.

“Let’s go.” Supladong sabi nito pagkatapos magsuot ng seatbelt at buhayin ang makina. Nakita kong nagsignal siya sa van at nagsimula itong umandar. Mabagal kaming nakasunod sa likod ni Marina.

Tahimik ang byahe namin at walang nagsasalita. Nakapatay din ang stereo kaya ramdam na ramdam ko ang awkwardness sa aming dalawa. Panaka naka lang siyang lumilingon sa gawi ko pero nanatiling nakatuon sa labas ang tingin ko. Sa sobrang tahimik ay dinig na dinig ko ang malakas na kabog ng dibdib ko. Sa hiya ko na madinig niya iyon ay panay ang singhap ko na siyang lalong nagpakaba sakin.. dahilan kung bakit lalo lang bumilis ang tibok ng puso ko.

“I’m sorry.” Panimula ko bago siya nilingon.

I finally wanted to apologize and start explaining why I did what I did in the past but I had cold feet at the sight of his menacing gaze. I chickened out.

“Sa.. sa abala. Hindi mo naman na kailangan ako ihatid-”

“I’ll take you to the precinct.” He scoffed before he bored his eyes on the road. He is maneuvering the steering wheel with his right hand while his left elbow is resting on his side door, his thumb and index fingers are twisting his lower lip.

Pagdating sa presinto ay sinalubong kami ni hepe. Dumaan ang malaswang tingin nito kay Marina pero pormal itong nagsalita at binati kami. Sumama sakanya si Marina habang kami naman ay giniya ng pulis papasok.

Nang makapasok ay nakita ko ang isang matandang lalaki na nakayuko at nakaposas. Sa harap niya ay isang matandang babae na umiiyak at nagmamakaawa sa mga pulis.

“Sabi ko naman kasi sayo Dante! Isoli mo ang pera!” Nagpupumadyak na iyak ng babae at naiiling pa habang nakayakap sa kanyang nakaposas na asawa. Humarap ito sa nakatayong pulis at nagmakaawa.

“Parang awa niyo na mamang pulis! Pakawalan niyo ho ang asawa ko! Maawa po kayo!” Iyak ng matandang babae.

“Hindi niya po sinasadya! Maawa na po kayo!” Patuloy na hagulgol nito

“Misis. Nagnakaw ho ang asawa niyo kaya namin siya hinuli. Hindi biro ang halaga ng perang ninakaw niya. Nandito ho ngayon ang may-ari ng pera para ho bawiin ang ninakaw sakanya.” Ani ng kasama naming pulis. Agad napalingon samin ang mag-asawa at lalong pumalahaw ng iyak ang babae.

Lumapit ito sa akin ngunit hinarang siya ng isa pang pulis.

“Ineng, pasensya kana. Hindi ito sinasadya ng asawa ko. Isosoli namin ang pera. Maawa ka. Hindi pwedeng makulong ang asawa ko.” Halos lumuhod na ito sa harap ko kung hindi lang nahila ng pulis. Bumigat ang dibdib ko sa nakita ang nangilid ang aking luha. Nahabag ako para sa matanda.

“May sakit ho ang apo namin. Kailangan ho ng malaking pera kasi ikikidney transplant siya. Parehas lang ho kaming magsasaka ng asawa ko. Maawa ka ineng, isosoli namin ang pera.”

Kusang bumagsak ang luha ko sa narinig. Kahit na ninakawan ako ay hindi ko magawang magalit sakanila. Naiintindihan ko.. kaya lang ito nagawa ng matanda ay dahil sa apo niya.

“Parang awa mo na ineng, huwag mo naman ipakulong ang asawa ko. Isosoli namin ang pera.”

Naramdaman ko ang mainit na kamay na humagod sa magkabilang balikat ko. Kahit papaano ay umayos ang paghinga ko sa kabila ng mahinang pagiyak. Hindi ko na kailangang lingunin pa kung sino, siya lang. Siya lang ang nakakahawak ng ganito sa akin. Siya lang ay may kayang magparamdam sakin ng ganito.

Dumako ang tingin ko sa matandang lalaki na nakaupo. Nakayuko lang ito at nahihiyang tumingin. Panaka naka lang ang sulyap niya ngunit ibabalik din ang tingin sa kulubot niyang kamay na nakaposas. Payat at maitim din ito marahil sa kakabilad sa araw sa pagsasaka.

“Walanghiya ka Dante! Humingi ka ng tawad dito sa bata! Mahiya ka naman!” Naiinis na sigaw ng babae sa asawa ng mapansin niya na nakatingin ako dito.

Doon lang tila natauhan ang lalaki at mahinang tumayo para lumapit sakin. Kita ko ang hirap na nito sa paglalakad. Medyo kuba na din ang likod. Lalo akong naawa at natutop ang bibig. Magsasalita sana ito ng marinig namin ang pumasok.

“Ano na ang plano niyo Marina? Nasa amin na ang tseke. Nakuha na ng tauhan ko. Hindi siya nagtagumpay na papalitan ito sa remittance center.” Dinig kong sabi ng hepe kay madame na napansin kong ngayon ay nasa tabi ko na. Nahuli ko pa ang titig niya sa kamay ni Rico na nasa balikat ko.

“Itutuloy namin ang kaso. Para magtanda ang magnanakaw na iyan. Kailangang kailangan namin ang pera na iyon kaya hindi dapat pinapatawad ang taong iyan!” Dinig kong sabi ni Marina na siyang nagpalaki ng mata ko. Dumapo ang tingin ko sakanya na tila di nakakaramdam ng awa para sa matanda. Suplada lang itong nakatingin sakanya.

Hindi. Napailing ako. Hindi.. hindi ko kaya. Paano ko ipapakulong ang matandang halos mapilay na ang buto sa katawan sa kakatrabaho? Alam kong gulong gulo siya at dahil sa kundisyon ng apo niya, ay hindi ko siya masisisi kung hahantong siya sa pagnanakaw. Wala siyang kasalanan.

Naalala ko si lola Flora sa matandang babae na lalong umiyak at halos lumuhod sa harap ni Marina para magmakaawang huwag magsampa ng kaso. Napapikit ako ng mariin at patuloy sa pag-iling. Hindi ko kaya.

Kung nandito si lola Flora.. batid kong mas gugustuhin niya na magpatawad ako. Kung nabubuhay lang si mama.. alam kong mauunawaan niya ang dahilan ng matanda at susuportahan niya ang desisyon ko.

“H-hindi po. H-hindi po ako magsasampa.. ng kaso.” Nahihirapang sabi ko habang pinipigilan ang pagiyak. Sabay na napalingon sakin ang mag-asawa, gayon din si hepe at si madame na laglag ang panga sa sinabi ko.

“N-naiintindihan ko po.. h-hindi po ako magsasampa ng kaso.. h-hindi ko din po babawiin ang pera.. kusa ko po itong ibibigay-”

Hindi ako napigilang hilahin ni madame at halos bumaon ang kuko niya sa braso ko.

“Anong sinasabi mong putangina ka? Nababaliw kana ba?” Marina hissed at me with gritted teeth.

Rico tried to calm Marina down by slowly pulling me away from her hold. Mabilis naman akong nabitawan ni madame pero patuloy siya sa paggugumalit sakin.

“Anong klase ka! Ninakawan ka! Isang milyon Ria! Hindi ka nagbenta ng alahas para lang ipamudmod sa mga hayop na iyan! Para iyon sa che-”

“Tama na madame!” Agad ko siyang pinutol sa takot na maibulalas niya kay Rico ang totoo. Ayoko. Hindi pako handa. Hindi pa ito ang tamang panahon.

“What are you doing? Calm down, please.” I heard Rico whispered at the back of my hair. Marina’s shocked and intrigued face tells me that she heard what Rico said.

Ilang segundong laglag ang panga niya sa pagsigaw ko “So ano ang plano mo? Hindi mo tuturuan ng leksyon tong magnanakaw na to? Kunin mo ang pera! Kailangan mo iyon sa-”

“Tama na po madame. H-hindi po ako magsasampa ng kaso. Kung kailangan… tutulong din ako na mapapalitan ang pera.. para magamit nila sa operasyon ng kanilang apo..” pinal na sabi ko. Hindi ko maisip kung ano ang maaaring nararamdaman ngayon ng apo ng matanda.

Naiiling na nakatitig sakin si madame pero nanatili ang titig ko sakanya, para sabihing seryoso ako at hindi magbabago ang desisyon ko. Dinig ko ang pagpapasalamat ng matandang babae sa sinabi ko at agad dinaluhan ang asawa para yakapin ng mahigpit.

“Pambihira ka. Katangahan ang pinaiiral mo Rei-”

“That’s enough, Ms. Marina. If that’s what she wants, then you need to respect her decision.” Rico’s baritone voice echoed to the room.

Marina was stunned when she heard Rico’s words. Pabalik balik ang tingin niya sa akin at kay Rico na hindi natitinag na nakatayo sa likod ko.

“Are you sure about this?” I heard him whispered while gently rubbing his thumb on my shoulder blades. He didn’t bother letting me go despite Marina’s intriguing stare.

Marahan akong tumango. Nakita ko din ang pagbuntong hininga ni hepe at inutusan na tanggalan ng posas ang matandang lalaki. Napahinga ako ng maluwag.

“Bibigyan ko kayo ng panahong mag-usap. Pero kung hindi itutuloy ang kaso, eh pakakawalan namin ito Marina.” Tawag ni hepe kay madame. Naiiling lang itong kumumpas sa ere at walang anu ano ay lumabas ng silid. Napabuntong hininga ako.

Maiintindihan niya. Ipapaintindi ko sakanya kung bakit naging ganoon ang desisyon ko. May pananagutan din naman ako.. kung hindi ako naging burara, ay hindi ako mananakawan ng ganito. Hindi matutukso ang matanda na kunin ang pera para sa apo niya.

O siguro, marahil ay ginawa akong instrumento ng Diyos, para matulungan ang mag-asawa na mapaoperahan ang apo nila. Sa edad at itsura nila, ay tila imposible na makakuha sila ng malaking halaga sa pagsasaka lamang.

Magiging ayos ako.. naihulog ko naman na sa nagawa kong bank account ang isang milyon na binayad ni Rico. May pera padin akong magagamit para makapag chemotherapy. May panghihinayang nga lang dahil naibenta ko na ang mga alahas na bigay niya, pero kung maiisip naman na may mabuti itong mapupuntahan.. ay ayos na din sa akin.

Kausap ni Rico ang hepe habang ako naman ay nakaupo sa tapat ng mag-asawa. Humupa na ang pag-iyak ng babae at ngiting ngiti ito na hawak ang kamay ng asawa. Ang lalaki naman, ay bakas ang takot sa mukha, pero makikita mo ang ginhawa sa mata na hindi siya makukulong.

“P-pasensya kana ineng, sa nagawa ko. H-hindi ko sinasadya. Hindi ako magnanakaw. Nagkataon lang.. na gipit kami ng asawa ko. Sanggol pa ang apo namin ng namatay ang anak namin sa panganganak.. kami na ang nagtaguyod.. dahil tinakasan ng ama niya ang responsibilidad.” Nangingilid na luha na kwento ni tatay Dante.

Napangiti naman ng pagak si nanay Ada, “Sakitin talaga ang apo namin ineng kaya madalas namin isugod sa ospital. Nito lang namin nalaman na malubha ang lagay niya. Nirekomenda ng doktor na magdialysis, pero kalaunan ay mas maganda daw na magtransplant na nga daw lang, para masiguro na mas hahaba ang buhay ng apo namin.” Muling naluha ang matanda habang nagkukwento.

Ngumiti ako sa dalawa at hinawakan ang kamay nilang magkahawak sa mesa. “Naiintindihan ko po.. hindi po ako galit sainyo tatay Dante. Huwag po kayong mag-alala, mas kailangan niyo po ang pera.. tutulungan ko po kayo na mapapalitan iyon.”

Hindi matapos ang pagpapasalamat ng dalawa. Sa dulong bahagi ng presinto ay nakatayo si Rico na nanonood sa amin, katabi ni hepe na nagsasalita.

Nasa labas daw si madame at naninigarilyo. Ayaw pumasok dahil hindi nagustuhan ang naging desisyon ko. Pinapirma lang ako ng pulis katunayan na hindi ako magsasampa, at waiver na inissue sa mag-asawa para bigyan sila ng karapatan na mapaencash ang pera. Sa waiver, wala na akong panghahawakan pa sa perang nasa tseke dahil buong puso ko itong ibibigay sakanila.

“Sigurado kaba ineng? Malaking bagay na sa amin na hindi ka magsasampa ng kaso, pero hindi mo naman kailangan na ibigay samin ang pera. Gusto sana namin isoli-” pinutol ko si nanay Ada at umiling

“Sigurado po ako. Huwag po kayo mag-alala nay, malaki po ang maitutulong ng pera para sa pagpapagamot ng apo ninyo.”

Niyakap ako ng matanda ang muling nagpasalamat. Kinamayan naman ako ni tatay Dante at pareho din ng sinabi. Ako na ang nahihiya dahil hindi matapos ang pasasalamat ng mag-asawa.

“Kakausapin ko ho ang sekretarya ko, ito ho ang calling card ko para makatawag kayo. Siya na ang bahalang kumausap sainyo. Tutulong ho ako sa bill niyo sa ospital, at sa mga gagastusin sa gamot, hanggang sa gumaling ang apo niyo.” Mahabang sabi ni Rico at inabot ang isang black calling card sa ginang. Halos maiyak ito at yakapin na si Rico.

“Oh misis narinig niyo? Kung sakaling maagad yang pera para kanyo sa kidney transplant ng inyong apo, eh masasagot na din ang iba niyo pang gastusin. Likas talagang matulungin ang mga Alonzo.” Ani hepe na nagpagulat sa mag-asawa.

“A-Alonzo? Alonzo ka hijo?” Kuryosong tanong ni tatay Dante. Nilingon ko si Rico sa tabi ko na nakatitig lang sa gawi ko. Bumuntong hininga ito at tumango sa matanda.

“Apo na iyan ng namayapang Don Armando tatay. Anak iyan ng unica hija niya.” Si hepe na ang sumagot sa naguguluhang mag-asawa.

Labis man ang pagkabigla ay nagpasalamat muli ang mag-asawa. “Diyos ko, pasensya na ho kayo sa nagawa ng asawa ko senyorito. Maraming maraming salamat din ho sa tulong niyo sa amin. Sa katunayan nga ho niyan ay isa kami ng asawa ko sa mga nagsasaka parin sa lupain ninyo. Maraming maraming salamat ho senyorito.” Ani nanay Ada na kinuha ang kamay ni Rico para makamayan. Ganun din ang asawang lalaki. Yumuko lang si Rico at tinanggap ang kamay ng dalawa.

Malalim na rin naman ang gabi kaya pinahatid na ni hepe ng mobile ang mag-asawa. Nagabot din ng isang libo si Rico sa mag-asawa para sana panggastos sa bahay. Ayaw pa ngang tanggapin kung hindi lang pinilit. Anila ay sobra sobra na daw ang tulong na naibigay sakanila kahit sila ang nakagawa ng masama.

“Pagpalain ka anak. Napakabuti ng puso mo, kaya doble ang ibabalik ng Panginoon sa iyo.” Paalam sa akin ni nanay Ada. Napangiti ako sa matanda.

Hindi naman ako naghahangad ng kapalit. Sa paglaki ko sa ampunan, ay nakaugalian ko na ang tumulong. Lalo pa at may mga bata na inabandona na ng magulang dahil hindi kayang palakihin, o ayaw pala na magkaanak.

“Tayo na Ria. Sumabay kana sakin. Sana lang ay hindi ka magsisi sa ginawa mo. Ikaw ang bahala. Engineer. Pasensya kana talaga at nadawit kapa sa gulong ito. Hayaan mo at babawi ang alaga ko. Sabihan mo lang ako kung kailan mo gusto na matupad ang kontrata. Mag-ingat ka pauwi.” Tipid na sabi ni madame at inaya na ako na sumakay ng van. Nagpasalamat din ang mag-asawa sakanya bago sila umalis pero hindi niya ito pinansin.

“No worries, Ms. Marina. If it’s okay, I’d like Ms. Manzano to come with me. I’ll take her home.”

Halos sabay kaming mapalingon ni madame sa sinabi ng lalaking to. Tamad naman itong nakatayo at nakapamulsa. Namumungay ang matang nakatingin sa akin.

“Ahh ehh. S-sure. Kung hindi nakakaabala sa iyo engineer-”

“Definitely not. I’ll gladly take her home. You can leave her with me.”

“S-sige. Mag iingat kayo kung ganoon.” Mapaguyam na ngiti ang sinukli ng huli bago nagpaalam at sumakay na sa van. Naiwan kami ni Rico katabi ng sasakyan niya.

“Let’s go. I’ll take you home.” Rico commanded before unlocking his car.

Siya ulit ang nagsuot ang seatbelt sakin. Ako na sana ang gagawa pero naging daan iyon para matitigan niya ang kanang pulsuhan ko na wala ng suot na love bangle, papunta sa leeg ko na wala naring suot na kwintas. Umigting lang ang panga niya at sinarado ang pintuan.

Agad akong nakonsensya. Walang masamang tumulong, pero nahihiya ako.. dahil sa narinig niyang sinabi ni madame kanina.. na binenta ko ang alahas na binigay niya.

“T-thank you nga pala… sa pagsama.. at paghatid. Hindi na kailangan.. pero salamat.” Suplado ang mukha nito at hindi manlang ako tinignan. Kita ko ang paggalaw ng panga niya habang nakatitig sa harapan. Nakaupo lang siya at hindi pa pinapaandar ang sasakyan. Tila walang planong magdrive. Akala ko ba uuwi na?

“Salamat din pala.. kasi tinulungan mo ang mag-asawa. Salamat.. kasi naiintindihan mo sila..” dugtong ko pero nanatili itong walang kibo. Napabuntong hininga ako.

Great! Now he is ignoring me. The silent treatment is very familiar. Gantong ganto din siya nung umuwi siya galing US.

Minutes have passed when he turned on the engine and started driving. He then broke the deafening silence between us.

“Do you want some takeout?” He asked without even glancing at my direction. Hmm. Sungit.

“H-hindi na. A-ayos lang. U-uwi nalang ako.” Doon niya lang ako tinapunan ng tingin at humagod ito sa katawan ko bago muling umigting ang panga. Bingi lang itong lumiko sa drive thru ng nadaanang KFC. Napabuntong hininga ako at pinigilan ang ngumiti. Naghuhuramentado ang puso ko. Paano ba titigil to?

Sinabi kong busog pa ako kaya hindi pwedeng umorder ng madami. Kumuha lang siya ng spaghetti, burger at fries, large fun shots at large coke. Tig-iisa lang ang order niya. Para sakin lang ba to? Paano ang sakanya? Hindi siya kakain? Or.. share nalang ba kami?

Pwede din.. pero ano naman ang pumasok sa kokote ko at para isiping magsheshare kami? At talagang sabay kami kakain.. saan? Sa apartment ko?

That’s weird though, because I don’t remember mentioning my address, or leading him the way, but he seems to know the direction. Papuntang apartment building ko ang daang tinatahak niya. Napasulyap ako sakanya na nakabusangot pading nagdadrive. Iwas na iwas na tumingin sa gawi ko.

Sungit. Gwapo kapa din kahit suplado ka.

Saka ko lang napatunayan na alam niya nga kung saan ako nakatira ng iparada niya ang Aston Martin sa harap ng apartment ko. Nagtagal ang titig niya doon at saka madramang napayuko na animo may napagtanto. Right. Paano mo nalaman na dito ako nakatira? I wonder.

“Fuck.” He muttered but the awkward silence helped me to hear it.

Nakagat ko ang ibabang labi para pigilan ang pagngisi. Hindi ito ang tamang oras para kiligin ka Rein. Galit siya sayo. Suyuin mo muna bago ka lumandi!

“Uhh- d-dito na ako. S-salamat sa paghatid.” Paalam ko. Saka lang ito lumingon sa akin gamit ang mapupungay niyang mga mata at namumulang labi. God. This is so tempting.

“Can I.. come with you.. upstairs? I’ll.. escort you to your room.” Mabagal at tantyado niyang sabi. Nalalasing ako sa mariin niyang titig. Mabilis akong tumango at ako na ang nagkalas ng seatbelt para makalabas. Kung magtatagal ako.. ay hindi ko ata mapipigilan ang sarili ko na halikan siya. Fuck that, Rein!

Narinig kong tumunog ang sasakyan niya. Hindi na ako nagtangkang lingunin siya dahil alam ko naman na nakasunod siya sakin. Tumigil kami sa tapat ng pinto ko ng may mapagtanto ako.

Shit! Yung mga gamot ko! Nasa mesa lang iyon. Ayokong magassume na papasok siya ng aparment ko pero kung magkagayon, hindi ko alam ang isasagot kung magtatanong siya.

Marahas akong lumingon kaya napatigil siya sa paghakbang. Tinagilid ang ulo at sinuri ang galaw ko.

“Ahh- dito nalang. Ito ang apartment ko. Thank you sa paghatid. Ingat!” Natatarantang paalam ko sabay pasok at mabilis na nilock ang pinto.

Hinihingal man ay agad kong kinuha ang tatlong bote ng gamot, saan? Saan ko ito ilalagay?

Nakayuko ako sa ilalim ng lababo ng makarinig ako ng katok. Napapikit ako ng mariin at hinawi ang kurtina bago tumayo.

“Can I come in?” I heard his menacing voice from outside.

Napabuntong hininga ako at lumapit sa pinto. Nagdalawang isip pa ako at saglit na nilingon ang lababo bago nagpasyang buksan ang pinto. Doon ay bumulaga sakin ang bulto niyang halos lumampas sa hamba ng pintuan.

“You.. forgot your takeout.”

Kabanata 44

Para akong lumulutang sa ere ng makita ko siya sa pintuan ng apartment ko. Mapait akong ngumiti at nilakihan ang awang ng pinto para magbigay daan sakanya. Nanatili namang nakatuon ang mata ko sa aking mga paa at mapait na napalunok. My eyes are starting to water so I tried to keep my cool.

Ganitong ganito ang tagpo namin noon sa apartment ko malapit sa SVU. Tuwing gabi, pagkauwi ko galing sa trabaho, ay aakyat siya sa apartment ko na may dalang paper bag ng dinner naming dalawa. Sabay kaming kakain, tapos ay maliligo ako, minsan ay tinutulungan niya ako sa mga assignments ko, at aantayin niya akong makatulog bago siya umalis.

My heart is so happy that it almost pound it’s way out of my chest. Dalawang taon Rico. Hindi ko inakala na makikita pa kita ulit. Na magkakalapit tayo ng ganito. Na mahahawakan natin ang isa’t isa.

“Is something wrong?” I heard him asked behind me. Hindi ko namalayan na nakapasok na pala siya at naiwan akong nakakapit padin sa pinto at nakayuko. Agad akong umiling at kumurap ng maraming beses para simpleng ipalis ang namumuong luha. Tinulak ko pasarado ang pinto at nilock ito.

I tried to smile but I am too weak. I am trying to so hard not to bury my face on his chest and cry like a baby. I missed you so much that it hurts. Because I know that there’s a chance we will not see each other again.

I’m scared, of what will happen in the future, thinking how much time I might have left to spend with you, in case I lost this battle.

“Uhh-” I tried to clear my throat but my voice is still shaky. I walked passed him to get some utensils and a plate, to give me a chance to secretly wiped my tears away. I don’t think I can keep a straight face without crying every time I look at him.

Huminga ako ng malalim at nakangiti paring humarap sakanya. Nanginginig ang kamay kong nilapag ang mga kinuha ko sa kusina sa mesa.

“S-salamat talaga. A-At pasensya na sa a-abala. U-upo ka. Medyo m-madami ang inorder mo para sakin.. kaya h-hati nalang t-tayo.” Sinikap kong huwag manginig ang boses ko ngunit bigo parin. Hayaan na. Atlis napipigilan ko ng maiyak. Hindi siya nagsalita kaya nauna na akong umupo. Hindi na rin ako nahiyang kunin ang paper bag na nilapag niya sa mesa para ilabas ang mga pagkain.

“Are you sure it’s okay.. for me to come in and stay a bit longer? I can leave.. I just.. want to give you your takeout.”

Napatingala ako sakanya at kita ko ang magkahalong galit at sakit sa kanyang mga mata. His bloodshot eyes almost tell me the pain I have caused when I left him. I’m so sorry, baby.

“Y-yeah. W-walang problema” iling ko “Maupo ka.. p-please. P-pwede tayong maghati.. sa i-inorder mo.” Para siyang posteng nakatayo sa gilid ko kaya pilit ko siyang pinapaupo. Bumuntong hininga ang huli bago hinila ang katapat kong upuan para ipwesto sa gilid ko. Naupo siya sa tabi ko at pinanood akong binubuksan ang spaghetti.. partikular sa mga kamay ko.

Huli na ng mapagtanto ko kung ano ang maaari niyang tinitignan kaya hindi ko na nagawang ibaba ang kaliwang kamay kong may suot na singsing niya. Ang engagement ring na binigay niya.

I tried to force a smile to save me from this awkward situation. Sobra akong nakoconscious dahil nakikita ko sa peripheral kong nakatuon ang buong tingin niya sa singsing ko. Inilabas ko ang large coke sa paper bag at maging iyon ay sinundan niya parin ng tingin.

Dalawang taon.. pero hindi manlang nabawasan ang epekto mo sakin. Ganoon mo parin pinapatibok ng mabilis ang puso ko.

“K-kain na tayo?” Sinulyapan ko siya at kita ko ang naguguluhan niyang tingin. Kunot ang noo niya at namumula ang mga mata, pabalik balik ang tingin sa mukha ko at sa singsing ko. Awang ang labi pero walang binibigkas na salita.

I totally understand if he is mad at me. He has every right to be. Napangiti lang ako ng hilaw at sinubukang itulak ang paper box ng spaghetti sa harap niya.

“H-hati tayo.. k-kung okay lang sayo.. h-hindi ko kasi mauubos..” sabay abot din ng tinidor na agad niyang kinuha.

Halos hilingin ko na kainin nako ng lupa ng magtagal ang hawak niya sa kamay kong may hawak na tinidor. Sana lang ay hindi niya nadidinig ang sobrang lakas na tibok ng puso ko.

Hindi ko ayaw na hinahawakan niya ako.. pero sa estado namin ngayon.. ay nahihiya ako. Pakiramdam ko ay wala akong karapatan.. na magkalapit kami ng ganito. Pero masayang masaya ako.. dahil magkasama parin kami ngayon.. hindi na to sakop ng binayaran niyang oras sa akin.. pero andito padin siya.. hindi ko mapigilang umasa.. na baka pwede pa..

Baka pwede pang maayos ang sa amin.. na marinig niya ang paliwanag ko.. na marinig ko ang saloobin niya.. na baka pwede niya akong mapatawad..

Tahimik kaming kumakain. Hindi na ako nagsalita dahil halos matunaw ako sa intensidad ng titig nitong katabi ko. Hinati ko din sa gitna ang burger, para tig-isa kami.

Hati kami sa fries. At sa tuwing magbabangga ang kamay namin sa pagkuha ng funshots, ay nagwawala ang mga paru-paro sa sikmura ko.

Ang makitang iniinuman niya ang straw na ininuman ko rin.. ay dinadala ako sa alapaap. Diyos ko naman Rein! Ano, desi sais? Nakikipagdate sa fast food? Hati sa pagkain? Teenager na kilig na kilig sa indirect kiss?

Lalo tuloy akong nahiya sa naisip ng biglang mapahagikgik. Umigting ang paa ni Rico at tila nalilito kung bakit ako natawa. Nahihiya akong umiling at mabilis na kumagat sa piraso ko ng burger. Ramdam kong pulang pula ang mukha ko ngayon sa kahihiyan. Puro ka kalandian Rein!

“Is it good? Or do you want something else?” He probed, probably trying to figure out what I am thinking. Mabilis akong tumango para hindi siya magisip ng hindi maganda.

“Ayos na ito. Andami nga. Sakto lang ito sating dalawa!” Natataranta kong sagot. Muli nanamang gumana ang makamundo kong pag-iisip kaya natutop ko ang aking labi at uminom ng coke.

He sighed “I’m sorry. I’ll get you something healthy next time.” Next time?! Fuck!

Tama. Iyong isang gabi na binayaran niya. Ano ba? Masyado kanang ilusyunada! Anong gusto mo, gabi gabi siyang pupunta dito sa apartment mo kagaya noon? Kumalma ka Rein!

Ito na ata ang pinakamabagal na pagubos ko ng pagkain. Sinusulit ko ang bawat oras na kasama ko siya. Laking pasasalamat ko nalang at tila hindi niya nahahalata at hindi rin siya nagrereklamo. Tapos na siyang kumain pagkatapos namin maubos ang burger at spaghetti, kaya pinapanood niya nalang akong ubusin ang natirang fun shots, habang siya naman sa fries.

Saan siya uuwi tapos nito? Maghohotel ba siya? O may iba siyang tutuluyan? Siya lang ba  mag-isa? O.. may kasama ba siya?

Hindi ko maiwasang masaktan kung iyong huli nga. Pero hiwalay na kami.. kaya hindi ako pwedeng tumutol.. kung sakali ngang mayroon ng iba. Magiging masaya na ako.. at nakita ko siya ulit.

Tahimik akong nagligpit at pinasok ulit sa paper bag ang mga pinaglagyan ng pagkain namin. Tumayo ako at tinaktak sa lababo ang mga mumo sa nilabas kong plato at nilagay ko sa basurahan ang supot ng kalat.

Maghuhugas muna ako ng ginamit na pinggan bago maligo. Maaga pa naman. Oo nga pala! Hindi pa tapos ang trabaho ko! Alas tres pa dapat ang out ko pero nakauwi na ako. Baka magextend nalang siguro ako bukas o kahit ipaawas nalang sa sahod ko ang ngayong gabi. Sobra ng nakakahiya kay madame.. galit pa iyon dahil sa desisyon ko sa presinto.

“I’ll take care of that. You can take a bath to freshen up.” Narinig kong sabi niya sa likod ko.

“Hindi na po. Plato at dalawang tinidor lang to. Saglit lang.”

Halos mapalundag ako ng agawin niya sa kamay ko ang sponge at ang plato. “I can do it. Maligo kana para makapagpahinga ka na.” Suplado niyang sabi at siya na ang naghugas sa tabi ko. Napabuntong hininga nalang ako at sumunod.

This is one of the many reasons why I fell for you. The way you take care of me. I don’t know if I even deserve it anymore. But I do want to deserve it. I want to deserve you.

If I will be given a chance in the next lifetime, I wish to be enough for you. That your family will see me as a good fit to be your wife.

Nagpaalam akong maliligo na. Mabilis lang akong naligo dahil ayokong paghintayin siya. Doon na din ako sa loob ng banyo nagtoothbrush.

Hindi na rin ako nakainom ng hormones at ng nireseta saking gamot.. bukas nalang siguro para hindi niya makita. Lalo pa at tinago ko iyon sa ilalim ng lababo.

Lumabas akong nakasando at short shorts habang tinutuyo ng twalya ang buhok. Nadatnan ko ang pinggan na nakataob at pinapatuyo.. habang siya ay nakaupo sa kama na nakatalikod sakin, nakagilid sa bedside table ko.. kung nasaan ang frame.. ng drawing niya sakin noon.

Wala na akong maitatago sakanya. Walang saysay kung magpapanggap ako at sasabihin kong ibang tao ako. Sa singsing.. at sa drawing ng side profile kong may pirma niya… alam niya kung sino ako.

“Uhh- tapos na ako..” tawag ko sa atensyon niya. Dinig kong napasinghap ito at mabilis ma hinilamusan ang mukha ng palad bago ako nilingon.

He stared at me with his still bloodshot eyes. He tapped the mattress, urging me to sit beside him. I sighed before walking towards the side of the bed where he is sitting.

Nahihiya akong umupo at tinuloy nalang ang pagtuyo ng buhok. Hindi na ata mapapagod magwala ang puso ko.

“Are you comfortable.. here?” Dinig kong tanong niya. Binaba ko ang twalya sa hita at hinarap siya. He looked.. tired.

Tumango ako “Mmhmm. Sakto lang ang renta.. at maayos naman ang kwarto.. ayos na sa akin.”

Kita ko ang pagod sa kanyang mga mata. I want to offer.. for him to stay and spend the night but I got scared. What if he refused? If I’m overstepping my bounds?

My thoughts were distracted by a sudden beep. It’s from his phone but he chose to ignore it as he is still staring at my face intently, as if memorizing it’s every corner. Checking if something has changed..

“Uhh- may tumatawag ata sayo..” I noted but he just shook his head and drown me into the abyss of his gaze. He licked his lips when his eyes when down to my lips. Mine parted at the sight.

Napapikit siya ng mariin ng muling umugong ang cellphone sa pagvibrate. Bumuntong hininga siya at tumayo.

“It’s getting late. I should leave.. so you can rest.”

Ito na? Aalis na siya? Should I stop him? No I shouldn’t. I no longer have the right.

Sa gitna ng pagvibrate ng cellphone niya, ay napaatras ako sa gulat ng yumuko siya.. at hinalikan ang noo ko.

“Good night, Ms. Manzano.” The kiss stayed for a couple of seconds and I closed my eyes to let me cherish the moment. My eyes almost sting due to another set of tears pooling.

Umayos siya ng tayo at dahan dahang naglakad sa pintuan. Napadaing siya at kinuha ang cellphone sa bulsa ng mabuksan ang pinto.

“Yes? Good evening architect…”

Nabitin sa ere ang sinabi niya dahil sa pagsarado ng pinto. I can hear him mumbling but since the door is closed and with my clouded mind, I couldn’t hear it clearly.

I smiled in pain as tears came running down my cheeks. Architect? Si Serena ba? Bakit siya tumatawag ng ganitong oras? Hinahanap siya?

Halos dalawang oras ata akong umiiyak bago hilahin ng antok sa pagod. Samu’t saring senaryo ang pumapasok sa utak ko. Na maaaring naging sila noong umalis ako.. at ngayon.. nandito siya para hanapin ako.

Ano nga bang dahilan bakit siya nagpunta dito? Kung hinanap niya ako.. ano ang pakay niya? Binayaran niya ako ng malaki para makasama ng isang gabi.. para saan?

At ang maisip na maaaring nagtataksil siya ngayon kay Serena.. dahil ako ang patago niyang kinita… ang siyang parang sumaksak sa puso ko.

Mahal ko siya. Pero hindi ako makikiapid. Kung pag-aari na siya ng iba.. ay hindi na para ipagsiksikan ko ang sarili sakanya.

Nahihilo ako at nanghihina ng magising. Pinilit ko lang bumaba para makabili ng tinapay sa bakery. Kailangan kong kumain para makainom ng gamot.. hindi ako nakainom kagabi.. kaya marahil masama ang pakiramdam ko.

Mugtong mugto ang mata ko ng tignan ang sarili sa salamin. Medyo payat ako. Maputla din ang labi. Rumehistro sa utak ko ang wangis ni Serena. Maganda, matalino at sopistikada ang arkitekto. Nakapagtapos at kilala sa larangan niya. Mayroon ng narating. Gusto din ito ng mommy niya.. dahil galing ito sa mayamang pamilya. Ngumiti ako ng mapait. Wala akong laban. Ito lang ako. Hindi ko siya masisisi kung mahulog nga siya ng tuluyan sa babaeng iyon.

Wala akong gana ng pumasok ako ng gabing iyon sa club. Didistansya ako. Hindi ko na kailangan pang ilugmok ang sarili ko. Kung magkita kami ulit para sa napagkasunduang binayad, ay susulitin ko ang oras na iyon para ipaliwanag lang sa sarili ko.. at humingi ng tawad.

Wala akong hihinging kapalit.. hindi ako makikipagbalikan.. kung kukunin niya ang singsing.. ibabalik ko. Kung hihingin niya ang iba pa.. ay baka ibalik ko nalang ang pera niya bilang kabayaran.

Hindi ko na iyon gagamitin sa chemotherapy ko. Pride nalang ang natitira sakin.. ayoko ng mawala pa iyon. Marami pang paraan at bata pa ako. Makakahanap pa ako ng solusyon para makakuha ng pera pampagamot.

“Ikaw ha! Gwapo ang nabingwit mo! Paano mo nakilala iyon?” Tusong tanong ni Myca ng makasalubong ko. Sa gilid ay si Neomi na nakangisi sa amin.

“Natikman mo? Masarap ba? Sharing is caring bakla wag ka naman madamot! Paexpi din ako!” May halong inis at panghihikayat niya.

Gusto kong magalit sa narinig pero wala akong karapatan. Hindi na siya sakin. May iba ng nagmamay-ari sakanya.

“Hindi Myca. May importante lang talaga kaming pinuntahan. Kita mo naman siguro kagabi na kasama namin si madame-”

“Oo nga bakla! Nakita ko kayo. Anyare? San punta nyo kagabi?” Usisa naman ni Neomi.

“B-basta. May inasikaso lang na importante. M-magayos na tayo.” Pagiwas ko sa tanong.

Dumaan ako kay madame pagkatapos magpalit ng uniform. Agad rumehistro ang inis sakanya ng makita ako. Bumuntong hininga ako at tumuloy parin sa opisina niya.

“M-madame. Magandang gabi po.” Bati ko.

“Hindi ko maintindihan Ria.. kung anong katangahan ang pumasok sa kokote mo kagabi para gawin iyon!” Pagbulalas niya sa galit sabay tungga ng wine sa baso. Ni hindi ako tinatapunan ng tingin at patuloy lang sa pagbabasa ng mga dokumento.

“Pinili kong tumulong madame. Mas higit na kailangan nila ng pera dahil-”

“At sinong Poncio Pilato naman ang nagsabi sayo niyan? Ha?!” Napatayo ito at galit na galit ang mata sakin. Napayuko ako sa hiya.

Siya pa ang naglakad sa pulis noon para sana mabawi ang pera ko. Tapos ay.. ganoon. Pero wala akong pinagsisihan. Tuwing naiisip ko na may mabuting patutunguhan ang pera.. ay hindi ako magdadalawang isip. Iyon at iyon parin ang magiging pasya ko.

“Marami pang paraan madame. Bata pa ako. At kaya ko pang magtrabaho. Kaya kong pagipunan ang-”

“Tonta! Masyado kang mabait! Wala kanang tinitira sa sarili mo! Hindi maganda iyan! Iharap mo sakin ang nagturo sayo niyan at sasampalin ko!” Angil niya na nangingilid ang luha. Nasaktan ako sa narinig.

Napailing ako. Hindi masama ang tumulong. At labis kong ipagmamalaki.. na binuhay ako ni mama.. at pinalaki ako ni lola Flora. Na kahit papaano ay may nakuha akong mabuting pag-uugali sakanila.

Mabilis itong humakbang at lumakad sa harap ko. Gusto niyang hawakan ako ulit pero nabitin ang kamay niya sa ere na naging kamao. Nanginginig niyang sinara ang palad niya.

“Rein! Hindi ka para magpakabanal! Hindi iyan ang magpapagaling sa sakit mo! Pera! Pera ang kailangan natin naiintindihan mo ba?!”

Ngayon ko lang siya nakitang umiyak. Napaluha siya sa harap ko at inis na pinalis ito sa kanyang pisngi. Magkahalong lungkot at galit ang mga mata niyang tinutok sakin.

“Paano mo nagagawa ito? Paano mo pa naiisip na tumulong? Gayong kahit ikaw mas nangangailangan din? Paano mo naiisip ang kapakanan ng iba? Habang ikaw may malubhang sakit at di na magkandaugaga kung san hahanap ng pera?!”

Umiling ako at pilit na inabot ang kamay ni madame. Labis labis ang pagtanaw ko ng utang na loob sa ginang. Sa pagmamalasakit niya sa akin. Siya nalang ang masasandalan ko ngayong nagkasakit ako ng ganito.

“Hindi ko gusto ang ginawa mo Ria. Pero wala akong magagawa kung hindi ang suportahan ka. Tama ka naman. Ang binigay na pera sayo.. iyan nalang ang pag-asa natin para kahit papaano eh tuloy tuloy ang gamutan mo! Saka tayo hahanap pa ng ibang paraan!”

Napalabi akong tumango sakanya habang umiiyak. “Salamat. Salamat madame. Marami na akong utang sayo. N-naiintindihan ko.. kung magagalit ka. Pero hindi po magbabago ang desisyon ko.”

Ayaw daw niya ng drama at para hindi kami magiyakan na maaaring ikahimatay ko pa eh pinalayas na niya ako ng opisina at pinagsimula ng magtrabaho. Hiniling kong ikaltas niya ang nawala kong oras kagabi sa trabaho pero hindi na siya pumayag. Kailangan ko daw ang lahat ng pera na makukuha ko.

“Hindi na. Buo parin ang sahod mo. Huwag kanang mag-alala.”

“Salamat ho madame. Maraming salamat.”

Eskandalosa itong ngumisi ng tila may maalala. “Ikaw ha. First time mo iyong kagabi. Pero hanga ako sa galing mo. Humaling na humaling sayo ang lalaking Alonzo. Kahit noong kausap ko, gandang ganda ata sayong bakla ka. Hindi kapa operada niyan ha? May sakit kapa!”

Pinamulahan naman ako sa hiya sa narinig. Tanda ko ang panonood niya samin kagabi at kung paanong anlapit sa akin ni Rico. Ang paghawak niya. At ang pagsama niya sa akin.

“Kung hindi ko kayo kilala, eh mapagkakamalan ko na kayong dalawa. Tignan mo at ang bait at sinamahan pa tayo! Malaking isda iyang nabingwit mo Ria. Kung sakaling mangyari ang gabing binayad niya.. eh mas galingan mo para umulit. Gawin mo na lahat! Tiyak na limpak limpak na pera ang ibibigay sayo ng senyoritong iyon!”

Hindi na ako nagbigay ng komento hanggang sa tuluyan akong nakalabas. Hindi ganoon. Hindi iyon ang gusto ko. Una at huli na ito. Hindi na niya ako babayaran pa sa ganitong paraan. Hindi ko kailangan.

Medyo busy ang club dahil sa mga bago naming pakulo para pumatok sa masa. Mayat maya ang serve ko ng drinks at pagkuha ng mga orders. Maayos naman ang pakiramdam ko pero ayokong sagarin ang katawan ko. Kaya kung nakakapagpahinga, ay nauupo ako sa staff area.

Wala pang hating gabi pero puno na kami. Sa pinakamalaking couch namin ay ang grupo nina Sean. Mas gusto niya sa ganito kesa sa mga VIP room namin. Lalo pa at hindi naman daw ako sumasama sa mga waitress na nagseserve sakanila doon. Isang beses lang, noong nakaraang birthday niya.

“Good evening, Ria.” Bati niya ng ihatid ko ang bote ng mamahaling alak sa mesa niya. Lima silang lalaking magkakaibigan at lahat ng kasama niya may mga babaeng katabi. Siya lang ang wala.

Simple akong ngumiti “Good evening. Enjoy your drinks.” Paalam ko. Nadinig ko pa ang kantyaw ng isang kaibigan niya na inawat niya.

Sa pagalis ko ay nadaanan ko ang katabing mas pabilog na couch. Mas maliit ito kayna Sean.. at halos manlaki ang mata ko ng makita ang dalawang bulto ng nakaupo doon. Lalo na ang lalaking nakaitim na nasa akin ang buong atensyon.

“Hina mo pare! Apakailap talaga ng chix mo!” Dinig na dinig ang sigaw ng kasama ni Sean sa kabila ng malakas na EDM music. Dahilan para mapukaw ang tingin doon ng katabi nilang table.

“Shut it! Ganoon lang talaga siya. Huwag niyo siyang aasarin makita mo!” Si Sean.

Hirap na hirap akong lumunok ng makitang tumalim ang tingin ni Rico sa kabilang table. Partikular kay Sean. Ang kasama niya namang semikalbo na lalaki ay nasa akin ang tingin. Oh God. Hindi ko alam bakit ako kinikilabutan.

Halos manlambot ako ng ilapag ang tray sa bar. Ni hindi ko magawang lumingon sa takot na baka nakatingin sila.

Bakit sila nandito? Ngayon ba ang gabing napagkasunduan nila Marina? Sa dami ng naglipanang night club at bars dito pa talaga nila piniling maginuman?

Nagpasya akong magbreak muna para pakalmahin ang sarili. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Eh ano naman kung dito sila iinom? Edi bahala sila! Magtatrabaho ako. Huwag nila akong guluhin.

Iyon ay kung makakaya ko. Kung malapit siya sa akin.. nagugulo ang sistema ko. At kung papanoorin niya rin lang ang bawat galaw ko, eh baka makabasag pa ako! Takte!

Hibang kana! Sagad na sa buto ang pagiilusyon mo! Assume na assume ka naman sa part na iyan Rein!

Kaya gayon nalang ang inis ko ng makitang nasa table na nila si Myca. Basang basa ko na ang taktika nito. Nakayuko itong nakikipagusap sakanila para ibalandra ang gawang dibdib. Nakatalikod sa banda ko si Rico kaya hindi ko mabasa ang reaksyon niya. Pero ang katapat niyang nakaputing t-shirt at itim na leather jacket, seryosong tumatango lang sa katrabaho ko habang napapatingin sa dibdib niya. Malandi pang tinatapik ni Myca sa braso ang lalaki at kunwari ay mahinhin na tumawa. Halos mapairap ako. Ano ang pinaguusapan nila?

Patuloy lang ako sa pagtatrabaho ng tawagin ako ni Kara. “Psst! Te! Tawag ka! Sa table ng anak ni gov!” Sabi nito sabay kindat sa akin. Napabuntong hininga ako at lumingon sa gawi noon kung saan sakin nakatitig si Sean. Tila hinihintay akong lumapit.

Nang makalapit sa table nila ay hindi ko maiwasang lingunin ang kabila lalo pa sa maeskandalosang tawa ni Myca. Kumunot ang noo ko ng makitang nakaupo na ito sa tabi noong semikalbong lalaki at nagkukwento ng kung ano sa kaharap niya. Agad kong naagaw ang atensyon ni Rico habang ang kasama niya naman ay pinapanood siya nakatingin sakin.

Hindi ko napigilang umismid ng makatayo sa gilid ni Sean. Jerk! May architect kanang katawagan tuwing gabi, nagbabayad kapa para sa waitress. At ngayon nagtetable ka? Anong klase ka?!

“Hey. Smile gorgeous. What’s wrong?” Nangingiting puna ni Sean. Mabilis akong umiling at nahiya sa asta.

Ngumiti ako sakanya “I’m sorry. Ano pong order nila?” Gumala ang tingin ko sa mesa nila. May mga babaeng waitress namin, mayroon ding may kasama talagang babae.

Normal na sakin ang ganito sa dalawang taon kong pagtatrabaho sa club. Mulat na ako sa ganitong kalakaran.

“Around round of margaritas for our ladies, please. And one pack of Marlboro. Black.” Saad ng katabing lalaki ni Sean. Tumango tango pa ako habang sinusulat sa notepad ang binanggit na order.

“Copy that. Is there anything else po?” Umiling nalang ang lalaki. Ang ibang kasama niya naman ay busy na makipagbulungan sa mga babae.

Humilig si Sean kaya napayuko din ako para marinig ang sasabihin niya. “Nagdinner kana ba Ria? Get me baby back ribs and garlic rice. Sayo iyon.” Mahinang sabi ni Sean na ako lang ata ang nakakuha.

“Okay lang po. Tapos na po ako sir.” Agad kong tanggi sa mahina ring boses. Saglit na dumaan ang tingin ko sa harap at natanaw ang matalim na titig sakin ng nasa kabilang table. Ano ba to…

Bumuntong hininga si Sean. “Just Sean. Remember? Is there anything you like? I’ll order it for you. Perhaps a strawberry milkshake?” He probed with his lips that almost touched my ear so I immediately stood up to avoid the contact. I still shook my head in refusal. He sighed before backing down. He leaned back to his backrest. Thank God.

“Alright. That’s all. Thank you, Ria.” He smiled weakly. I’m sorry Sean. Now is not the time for you to flirt with me. Not that I like it. It’s just that I cannot tolerate you being nice while someone is almost giving you daggers by his intense gaze.

Bumalik ako sa bar para sabihin ang order at inutos ko na sa dumaang waitress sa likod ko. Hindi ko na ata kayang lumapit pa doon. Nagpaalam lang akong magccr saglit kaya pumayag ang katrabaho ko na saluhin ang order na iseserve ko sana.

I washed my hands after relieving myself. I stared at my reflection and I sighed deeply. This is going to be a long night for me.

Lumabas ako at halos mapatili ako ng may marahas na humila sakin patungo sa madilim na parte ng club. Gilid na ito at hindi ganoong tinitigilan. Restricted na nga ito at malapit na rin to sa staff room.

“Ayos ah? Sa harap ko pa talaga.” I heard his menacing voice filled my right ear. My knees suddenly turned to jelly when I inhaled his familiar manly scent as he is pinning himself to me. I can feel the coldness of the wall behind me. I tried to escape but he is holding both of my hands and pinned it firmly to the wall. He also blocked my vision with his bulk physique. Paano niya ako nasundan dito? Baka may makakita samin!

“A-anong ginagawa mo s-sir? May t-trabaho po-”

“Who is that boy? Huh? Is he your fucking boyfriend?!” Halos lumubog ang mata ko sa diin ng pagpikit sa takot mula sa sigaw niya. Mabigat ang paghinga niya at parang puputok na ang ugat sa leeg. Pulang pula din ang mukha sa galit. Yumuko ako dahil hindi ko kayang salubungin ang talim ng titig niya. Napatitig ako sa itim na polong suot nya na may logo ng Ralph Lauren. Nakatuck in iyon sa itim niyang slacks.

Si Sean ba ang tinutukoy niya? Hindi ko siya boyfriend. Walang namamagitan samin.

“H-hindi ko po alam ang sinasabi mo. Hindi ko siya boyfriend-”

“Do you like him, then? Kaya ba hinahatid ka pa ng gagong iyon? Just.. how dare you!” He said while gritting his teeth. His jaw is clenching so hard because of fuming anger. Please. Calm down.

“Huwag akong susubukan ng lalaki mo. I’ll kill that mother fucking bastard!” Oh my God.

“H-hindi ko siya lalaki. W-wala siyang ginagawang masama. R-regular namin siya at anak siya ng gober-”

“He can be the son of the fucking President for all I know, I don’t give a single fuck! But he should know his limits and start brushing his filthy lips somewhere else! Do. You. Understand?” He said marking his last words. Wala sa sarili akong napatango. Bumuntong hininga siya bago pinahinga ang noo sa kanang balikat ko. I can feel my chest violently rising as I try to breathe steadily but I failed. I closed my eyes and feel his warmth.

Gulong gulo ang sistema ko at hindi na makapagisip ng tama. Ni hindi ko siya nagawang itulak manlang o magprotesta. Akala ko ba didistansya ka?

Bakit siya magagalit? Eh siya nga may ibang katawagan? Tapos ngayon.. si Myca naman?

“Don’t let him try and test my patience, baby. I have none. There’s nothing left. Not for him. Not for any boy who will dare to make their nasty, silly moves at you. They better do it to someone else.”

“C-calm down. Please.. H-hindi ko siya b-boyfriend. Walang namamagitan s-samin.” Sabi ko para sana kumalma siya. Hindi na baleng may architect. Hindi na baleng may Myca. Ako ang andito. Ako muna. Ako dapat.

So much for not being involved. Hindi pala makikiapid ha? Hah!

“I’m sorry. Forgive me for shouting. I just can’t help it. I’m.. so fucking jealous. Fuck.” He buried his face on my neck and his breath is toying with my entire being. I can’t think straight with what he said. This is bad.

He doesn’t have to be jealous. I only have my eyes on him. I won’t like someone else.

“Y-you don’t have t-to. Ganoon lang talaga.. siya. Walang namama-”

“Ask someone else to take his damn orders. You are not going anywhere near his fucking table.”

Marahan akong tumango. Inangat niya ang mukha niya at sinalubong ako ng namumungay niyang mga mata. I’m falling so hard. So hard I can’t even help myself up. This is wrong. He is already committed to someone else. This.. this is cheating.

“I-ikaw din. K-kailangan talaga itable mo pa.. si Myca.” Nakangusong sabi ko. Kumunot ang noo niya at pinilig ang ulo.

“Who?” Confused, he asked.

“Si Myca. Iyong trans din na waitress na tinable mo! Katapat mo at nakikipagkwentuhan kapa!”

With his lips pursed, he nodded as if he then understood. “So that’s her name. I don’t know her, and I’m not talking to her. Si Ivan ang kausap niya. Kaibigan ko.”

“Sinungaling! Kita ko! Tawang tawa pa nga siya eh! Ano ang pinagkukwentuhan niyo?”

Cheating, you say? Fuck that! He let go of my hands and his are now resting on my waist. He tilted his head and leaned closer “I don’t know. I’m not paying attention. I’m busy watching you and that motherfucker.”

I sighed. Almost convinced. Hindi nga? Parang hindi naman ganoon ang natanaw ko kanina. At kung ganon, eh ano naman ngayon? Ganon dapat diba Rein?

“I’ll send her away.” He said while grinning. Walang nakakatawa engineer.

“B-babalik nako sa t-trabaho. Usod k-ka.” Marahan kong tulak sakanya na kanya namang pinagbigyan.

“What time will your shift end?”

“M-mamaya pang alas t-tres.”

“Alright. I’ll wait for you. You should send that boy home. You are coming with me. I’ll be the one to take you home.”

My heart fluttered like butterflies. Oh my. I should better keep my shit together. This is wrong. If he is truly with Serena, I should call him out for doing this to me but I don’t think I have the strength to do so.

Tumango lang ako at walang sabing naglakad pabalik sa bar. Hindi ko alam kung hinanap ba ako o may nakapansin saming dalawa. Sana ay wala. Hindi ko din alam kung sumunod ba si Rico o bumalik sa lamesa nila pero sana ay ang huli nalang. Hindi na ako nagaksaya pa na tumingin at nagfocus nalang sa order na nilabas ng kitchen para daling sa tamang lamesa.

Ramdam ko ang pagvibrate ng cellphone ko sa bulsa ng apron. Bawal kaming magphone sa oras ng trabaho. Pabalik nako hawak ang tray ng madaan ang tingin ko sa mesa nina Rico. Sinusundan niya ako ng tingin habang tumutungga ng alak sa kanyang baso. Wala na doon si Myca.

“Te! Lunch break tayo? Gutom nako eh.” Aya ni Melay. Kanina pa din naman ako kaya sumama na ako. Marami pa namang waitress ang nakatao ngayon.

Nagpaalam kami sa bar at sabay na pumunta ng locker room para kainin ang meal na galing sa kitchen. Binuhay ko ang phone ko at nakitang may dalawang text galing sa unknown number.

“I’m watching you. Please, stay away from that boy.”

Hindi ko na kailangang hulaan kung sino to. Hindi ko alam kung nasa contract ko ba ang contact information ko, hindi ko matandaang nabasa ko, pero alam kong siya itong nagtext.

“Where are you going?” Basa ko sa isa pang text mula sa parehong number.

Napangiti ako at nagtipa ng reply.

“Break ko. Kakain lang. Babalik ako mamaya.”

Kinuha ko ang plastic na kutsara ng mabilis na nagvibrate ulit ang cellphone ko. Napailing nalang ako at nagpatay malisya kay Melay na nakita kong napasulyap pa sa cellphone ko.

“Alright. You look real thinner. Please eat more. And you need to eat something healthy.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Hindi ko din naman maiiwasan dahil kasama na iyon sa sintomas ng sakit ko. Ito ang kalaban ko.

Itatago ko na ang cellphone ng muli itong magvibrate sabay pop up ng kasunod pang message bubble.

“You still owe me a date. Clear your schedule this weekend. You are coming with me.”

Kabanata 45

Hanggang sa natapos ang shift ko ay hindi ko na nalapitan ang table nina Sean.. tuwing nagtataas siya ng kamay, ay nagpapanggap akong may ginagawa at hindi yun nakikita. Nagpupunas ng bakanteng mesa, kumukuha ng yelo, may kakausapin sa bar..

Mabait sakin si Sean at hindi ako kailanman pinakitaan ng hindi maganda.. kaya hindi ko magawang tahasan siyang ignorahin dahil lang.. sa nagseselos ang mokong na iyon.

Hindi na rin ako nakalapit sa mesa nila dahil ayokong maisip ni Sean na iniiwasan ko siya. Pakikipagkaibigan lang ang mabibigay ko.. pero hindi ko ata kaya siyang bastusin ng ganon.

Hindi na rin nakabalik pa ng mesa nina Rico si Myca. Iwas siya sakin at nasa kabilang dako ng club, kaya sina Kara at Neomi ang kumukuha ng orders sa banda nila Rico.

Sabi niya paaalisin niya? Ano kayang sinabi niya?

Nakita kong naunang umalis ang kaibigan ni Rico dalawang oras bago ang closing namin. Habang siya, nandun padin at pangatlong bote na ata ng alak. Lumipat siya sa inuupuan noong kaibigan niya para makita niya ako ng mas maayos. Maya’t maya tuloy ako ayos ng ayos ng buhok at ng apron. Kada mababakante ay sinisipat ko ang sarili sa CR kung maputla ba ako at naglalagay ng liptint. Shocks! Conscious na conscious Rein ha! Hindi ko alam kung tinatamaan na ba siya pero kanina pa siya umiinom. Magdadrive pa iyan mamaya.

Naglalabasan na ang mga VIP namin at ang ibang customers ay nagbill out na noong naglast order kami.

Gayon din sa table nina Sean na ang iingay na dahil mga lasing. Nilapitan sila ni Neomi para sabihan na last order na at ako naman… sa mesa ni Rico.

“Uhh-” I suddenly got tongue tied when I reached his table as he is staring at me intently.

“S-Sir. L-last order na po kami…” hindi ko na natuloy ang ibang dapat na sasabihin.

Kinuha niya ang wallet sa back pocket at inabot sakin ang black card “What do you want for breakfast?”

Hindi ako agad nakasagot at bahagyang sumilip kung may nakarinig ba. Shit! “Uhh- sa labas nalang.. mamaya…”

“Alright.” Mabilis kong kinuha ang card at bahagyang yumuko bago naglakad ng mabilis sa bar para sa bill niya.

May natitira pang kaonti sa bote niya pero lumabas na siya ng club ng mabalik sakanya ang card ng isang waitress. Naramdaman kong nagbeep ang phone ko sa bulsa.

Napabuntong hininga ako. Hindi kami pwedeng magphone sa trabaho pero ang sakin.. nasa bulsa. Bakit naman Rein? Naghihintay ka ng text? Tawag?

Simple kong binasa ang mensahe bago muling nagayos ng mga naiwang mesa.

“Meet you outside. Please don’t take long.”

Halata ang pagmamadali ko na matapos ang trabaho. Mabilis lang din akong nagpalit sa locker para makalabas na. Bukod sa pagod na ako at pata na ang katawan ko.. ayoko din na paghintayin siya ng matagal sa labas.

Nadatnan ko siyang nakahilig sa puting Aston Martin. Bahagyang nakayuko at nakapikit. Agad akong nahabag sa itsura niya. Hindi naman na niya kailangan na maghintay sakin ng ganito. Pwede naman siyang umuwi na para makapagpahinga.

Saan ba siya tumutuloy? At sinong kasama niya.

The thought of him being drunk escaped my mind as he is still wary of his surroundings. His eyes automatically darted at my direction when he heard me walking towards him.

He cleared his throat and he clicked his neck before correcting his slouched position.

“Are you done?” His deep baritone bone filled my ear.

Agad akong tumango at napatingin sa sasakyan niya. “Uhh- kaya mo bang.. magdrive?”

“Yes. Get in. I’ll take you home.”

Akmang bubuksan niya ang pinto ng passenger seat ng may tumawag sakin.

“Ria?” Shit. I noticed Rico’s hard grip on the car door handle.

Nilingon ko ang kabilang dulo ng parking space kung saan nakaparada naman ang SUV ni Sean. Palipat lipat ang tingin niya samin ni Rico at tila natigilan sa paglapit sakin. Tanaw ko ang bodyguards niya malapit sa katabing sasakyan.

“S-sir… S-Sean. Ikaw pala…”

“H-Hinihintay kita.. ihahatid sana kita kaso.. may kasama ka pala Ria?” Tanong niya pabalik. Dinig ko ang malalim na paghinga ng lalaking nasa likod ko. Please. You are both drunk. Let’s just all go home. I’m tired already.

“Ahh.. oo. U-Uuwi na ako. Uwi kana din. M-mag-ingat ka sa pagdadrive-”

“S-Sasama kaba sakanya? Kaibigan mo Ria?”

“Why are you asking? She just told you to go home.” I heard Rico’s menacing voice. Hindi na napigilang sumabat sa usapan.

Sean looked offended with Rico’s response. His brows automatically furrowed and intently stared back at him. Diyos ko. Tama na. Gusto ko ng umuwi.

“Tinatanong ko lang. Minsan ko din siyang hinahatid-”

“I’m already here. That’s means you are no longer needed. I am taking her home. Always.”

My hand immediately landed on his forearm with protruding veins. His eyes immediately dropped on mine. Please, you really need to stop fighting men. That’s not necessary.

“L-Let’s go. Please.. g-gusto ko ng magpahinga.”

He sighed before taking my hand and locking my fingers to his. I sighed and slightly bowed my head due to embarrassment. Pulang pula ang mukha ko ngayon sa kilig. Tama ba iyon? Sa ganitong sitwasyon talaga?

I saw how Sean’s jaw dropped on the floor when he stared at our intertwined hands. Magrereact sana siya pero naunahan siya ng katabi ko.

“Excuse us.” Rico bid his goodbye dismissing the good governor’s son before slightly pushing me to sit on his passenger’s seat. He immediately closed the door and walked straight to the driver’s seat. Agad akong nakaramdam ng awa kay Sean na nanatiling laglag ang panga at nakatayo malapit sa Aston Martin. Wala naman akong ginagawang masama.. pero nakokonsensya ako.. lalo pa at alam ko ang nararamdaman niya sa akin.

I’m sorry, Sean. We can only be friends. That’s what I can only offer. This man beside me already have my heart and my soul. I don’t think I will be capable of liking someone else after him.

“Do you want to come with him?” Natigil ako sa pagiisip ng marinig ang malalim na boses ni Rico. Napalingon ako sakanya at halos mapasinghap ako sa lapit ng mukha niya sakin. Bumuntong hininga siya at yumuko.

“If.. you want to go with him.. then I’ll-”

“No.” I cut him off. “I don’t. Let’s go home.”

He stared at me for a couple of seconds and I was mesmerized with his dark heavy lidded eyes. He then sighed before fixing my seatbelt.

Tahimik kami buong byahe. Hindi siya nagsasalita kaya gayon din ako. Lalo pa at hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Maayos parin siyang nakakapagmaneho kahit na halos magdamag siyang naginom.

Lumiko siya sa nadaanang bukas na fast-food at umorder ng takeout. Hindi ko na siya nagawang maawat sa dami ng inorder niya.

It’s a no-brainer that he will come with me to my apartment. Lalo pa at pinarada niya ng maayos ang sasakyan sa baba.

Hindi ko na kinwestyon na kasunod ko siya ngayong umaakyat papunta sa kwarto ko. I don’t want to be rude, nor I want to be cruel. Lasing siya. Kung maaari lang at kung papayag siya.. iooffer ko na dito nalang sana siya matulog.. para hindi na siya bumyahe pa.. kung saan man siya tumutuloy.

Wala parin kaming imikan ng makapasok ng apartment. Siya ang naglock ng pinto ko habang nilapag ko naman sa mesa ang paper bag ng pagkain namin. Tumungo na ako sa kusina para kumuha ng plato pansalo ng mumu ng pagkain. May plastic utensils naman na kasama sa paper bag kaya makakatipid ako sa hugasin.

Pagkasara ko ng lalagyan ng plato ay naramdaman ko ang mainit niyang yakap sa likod ko. Halos mapatalon ako sa pamilyar na pakiramdam. He is always like this, hugging me from behind and burying his face on my neck.

“Are you sure.. that you don’t like that boy?” He murmured and I felt sensitive with his warm lips brushing through my neck. Oh my God.

“H-hindi… hindi ko siya gusto..”

He sighed. Napapikit ako sa kiliting nararamdaman. Ang init ng paghinga niya sa leeg ko gayon din ang singaw ng katawan niya. Maging ang pamilyar niyang bango.

“Then why do you stare at him that way? You looked.. so captivated by him.”

Humarap ako sakanya at bahagya niyang niluwagan ang yakap niya sakin para salubugin ako ng mapupungay niyang mga mata. Rico, can’t you tell? I don’t think any man can hold me like this. Ikaw lang. Ikaw lang.

He swallowed hard and his eyes turned bloodshot “I saw you. I watched you staring at that boy with longing in your eyes. If you like-”

“You’re wrong. I don’t look at him that way.” The way I look at you. “Hindi ko siya gusto. At hindi ako sasama sakanya.”

Iniwan ko siya sa kusinang awang ang mga labi. Kailangan kong kumalas dahil nalulunod ako sa malalim niyang titig. Kailangan kong pigilan ang sarili ko. This is wrong. He is committed to someone else. My heart is getting in the way for me to think rationally. Mali to. Pero ayaw kong tumigil.

If this is the only time I get to be this close to him again, then I’ll turn a blind eye.

Tahimik kaming kumain pagkatapos noon. Sobrang awkward at hindi ko masuklian ang mariin niyang titig sakin. Siya ang naghugas ng isang plato at naligo na ako pagkatapos kumain.

Nadatnan ko siya sa kaparehong ayos kagabi. Nakaupo sa gilid ng kama ko.. at pinagmamasdan ang drawing niyang nasa frame.

If I like someone else, then why am I keeping that portrait? Why am I.. still wearing your engagement ring? You need to think better, engineer.

Nakita kong lumingon siya sa gawi ko ng sinampay ko sa hanger na nakasabit sa pinto ng cabinet ang twalya. Dumaan ang titig niya sa katawan ko. Agad naginit ang pisngi at tenga ko. Naka puting spaghetti strap lang ako at dolphin shorts.

“Uhh- m-madilim pa sa labas.. k-kaya mo bang magdrive?”

He stared at me intently before sighing. “Yes. Come here.”

Umupo ako sa gilid ng kama. Nagtira ako ng konting distansya saming dalawa pero siya na ang umusod para magkalapit kami.

He scooped me and put me in bed while he position himself behind me. He removed his shoes and he locked my legs in between his. He hugged my waist before putting my hair to the side for him to bury his face on my neck. I leaned to the left just so he can have full access.

Why are you doing this? Why are we like this? We broke up two years ago. This.. this is wrong.

“Is he courting you?”

Si Sean ba? “N-no. I.. turned him down.”

“Hmm. Why is that?” He whispered on my right ear that sent shivers to my entire body.

“I.. he’s.. just not my type.”

“What is your type, then? Hmm?” He said languidly.

“Someone.. mature.” Hindi ko namalayan ang sariling ginuguhit ang daliri sa nagiigtingan niyang ugat sa braso at sa tubo ng buhok dito. I missed this. How we were every night before we sleep. We used to cuddle like this.

“He seems mature, why did you reject him, then?” When will these questions stop? Goodness..

“I.. I like someone older..”

“How old, then?” I swear he is tricking me with his questions. Do you want me to confess?

“Hmm?” He probed when I couldn’t respond. He is languidly caressing my stomach.

I left him the night of his twenty-ninth birthday. Two years have passed, and he is now on his thirties.

“T-thirty o-one.. is okay..” talaga lang Rein? Bat di mo nalang sabihing siya kaya no?

I felt him stiffened behind me for a second before continuing to caress my stomach.

“Hmm. Alright. What else are you looking for?”

Really, engineer? Do you want me to describe you, then?

“Someone responsible…”

“Uhuh..” he said amusingly as if I said something funny..

“S-Someone sweet… and… caring…”

“Mmhmm…” urging me continue while he is rubbing the tip of his nose on my temple. Please…

“S-someone taller.. and dark skinned..”

I can feel that he’s tensed. His heavy breathing is obvious and I swear my face is cherry red with what I am saying.

“A bit muscular.. and.. hairy…” Shit! Kailangan ba talaga kasama iyon?

Gusto kong bawiin ang huling sinabi ko.. kung bakit sa ganitong sitwasyon ay nakakaisip pa ako ng kalaswaan… eh hindi ko na alam.

I am shamelessly confessing, engineer. I hope you can read between the lines.

He was silent for seconds before he chuckled sexily in my ear. “Hmm. I should be first in line, then? If I will be your suitor, I am confident to meet all your qualifications.”

I can hear the sound of my heart beating so fast. Mabulaklak talaga ang dila ni engineer. Ako naman.. hulog na hulog.

Napahikab ako pero hindi ako nakakaramdam ng antok. Buhay na buhay ang diwa ko at hindi matahimik ang nagwawalang paru-paro sa sikmura ko. I don’t know what are we, but what we are doing it’s not commonly done by friends nor acquaintances.

“You’re tired. You should sleep. I’ll go-”

He stopped midway to meet my gaze when my eyes immediately drifted to his “K-Kaya mo ba magdrive? Pwede.. pwede namang… dito kana m-matulog…”

He licked his then parted lips before eyeing me intently. “Can I sleep here?”

I swallowed hard trying to resist the temptation. Tulog lang Rein. Pagod ka. Lasing siya.

“P-pwede.. k-kung gusto m-mo..”

Suminghap siya saka tumango. Marahan siyang kumalas sa pagkakayakap sakin at tumayo para kalasin ang sinturon niya. Agad naman akong tumalikod sakanya at nahiga na. Wala akong aircon at hindi siya komportableng may damit kapag natutulog kaya hindi ko na ata mapapatawad ang sarili ko kung papanoorin ko pa siyang maghubad sa harap ko.

“I’ll just wash up.” Hindi ko siya sinagot pero pumikit ako ng dumaan siya sa may banyo. Nakita kong kinuha niya ang twalya ko. Pikit! Bakit pa sumisilip?

Hindi ako mapakali. Bumaling ako sa side ng bintana at muling pumikit. Ilang saglit pa ay naramdaman ko ang paglubog ng kutson sa likuran ko. Sinubukan kong ipikit ang mga mata para ignorahin siya at matulog na pero hinila niya ako palapit sakanya at dumantay ang mabigat niyang braso sa bewang ko. Nahiga na siya at pinahinga ang ulo sa may balikat ko. He is topless at alam kong boxer lang ang suot niya dahil nakikiliti ako ng balahibo niya sa hitang ngayon ay nakadantay din sa hita ko.

“Aren’t you cold?” His voice became husky. Magkukumot paba ako e yakap na yakap mo na ako?

“A-Ayos lang.. i-ikaw? Wala a-akong aircon..”

“This is fine. I don’t need anything else..”

I fell to his trap and there’s no way of escaping. I just.. want to seize the moment. If this might be the last, then I won’t regret anything.

Ako muna ang iisipin ko ngayon. Hindi na ang ibang tao.

Mabilis din akong hinila ng antok dahil sa puyat at pagod. Pasado alas onse na ng magising ako at halos mapabalikwas ako sa bangon ng mapagtantong kasama ko siya! Ang haba ng tinulog ko! Nakakahiya!

Agad rumehistro sa pangamoy ko ang masarap na aroma dahilan ng pagkalam ng sikmura ko. Nakita ko siyang nakatalikod sakin at nagluluto sa kusina. Wala siyang pang itaas at ang boxer na suot niya kagabi ang tanging bumabalot sa katawan niya. Nakayapak lang siyang nagluluto.

Sinamantala ko ang pagkakataon para pagmasdan ang kabuuan niya. Ang matikas niyang likod na kita ang ukit ng muscles, ang malapad na balikat, ang nagiigting na braso dahil sa pagluluto, ang pwetan na hulmang hulma sa suot na boxers at ang batak niyang hita na balot ng balahibo pababa sa binti.

Nakakagutom.. ang amoy ng niluluto niya.

Mabilis akong umiling at napabuntong hininga bago nagpasyang tumayo. Kita mo naman at pinagluluto pa, gigising nalang para kumain.

Sa kaluskos ay agad siyang lumingon at nagtama ang tingin naming dalawa. Bahagyang pumaling ang katawan niya sakin at dalawang beses akong napalunok ng masilayan ang maukit niyang dibdib na nalalatagan ng buhok… pababa sa pusod…

“Good Morning. Are you hungry?”

“I-ikaw.. ang ibig kong sabihin… magandang u-umaga.” What the fuck! Napahilamos ako at dumiretso ng banyo. Hindi ko na siya tinapunan ng tingin kahit na alam kong nakasunod ang titig niya sakin. Humilig ako sa lababo at nasapo ang noo ko. Bakit ko kailangang maghirap ng ganito?

Naghilamos lang ako at umihi. Mamaya na ako magtutoothbrush pagtapos kumain. Pagkalabas ko ay patay na ang kalan at nililipat na niya ang ulam sa mangkok. Hindi ko alam na nakakapagluto din siya ng mga ulam.

“I’ll prepare the table. You should take a seat. This will be quick.” Aniya

“T-tulungan na kita.” Sabi ko at ako na ang nagsandok ng kanin sa plato naming dalawa. Mahiya ka naman Rein. Masyado kang bigay hilig. May libreng panonood kana, may libreng pagkain kapa.

Nagluto siya ng sinigang na baboy at roasted broccoli. Tignan mo nga naman at nakapagsaing din siya. Naggrocery ba to?

“N-nag abala kapa.. may karinderya diyan sa baba.. masarap din naman ang luto…”

Nauna akong naupo at saka niya hinila ang katapat na upuan at tumabi sa kanan ko. “You should eat more greens. You look pale.” Sagot niya at siya na ang nagsandok ng ulam at nilagay sa plato ko.

“By the way, I woke up and someone is calling you. I missed the call but I guess that person left a message. Your phone beeped after the call.” He raised a brow at me and the spoon stopped mid-air.

Binaba ko ang kubyertos at napatingin sa bedside table. “S-Sino daw?”

He scoffed before continue eating “I didn’t check.”

Sino kaya? Si.. Sean ba? Or fuck! Si doktora Vangie?

Duda ako pero hindi na ako sumagot. Mabuti nalang at hindi mababasa sa lockscreen ko ang nilalaman ng mga texts at chats na narereceive ko. Kung si doktora iyon, hindi pa ito ang panahon para malaman niya.

Hindi naman niya ako sinusumbatan o inaaway. Sa katunayan, walang naguungkat samin ng nakaraan. Gusto kong maayos muna namin ang gusot na yon.. bago kami magtungo sa problema ng hinaharap.

Problema ko.. sakit ko ito. Hindi niya ito problema. Hindi ko dapat siya hilahin sa kung ano naman at pagdadaanan ko. May tamang panahon para malaman niya to.

“Saan nga pala.. tayo pupunta m-mamaya?” Nahinto siya sa paginom ng tubig at tinuon ang atensyon sakin. Bahagya akong yumuko at tumitig lang sa plato ko. Kung titignan ko siya.. hindi ko maiiwasang bumaba ang tingin ko sa katawan niya na lantad na nakahain sa harap ko.

“I’ll tell you when we get there. You’ll see.” Tipid na sagot nito.

Nang matapos kumain ay ako na ang nagpresintang maghugas pero dahil daw madami ang hugasin ika niya.. ay pwede naman daw na dalawa kaming gagawa.

Hindi na ako umangal. Bago magalas dos ay dumating ang bodyguard niya dala ang damit niya at ibang personal na gamit. Akala ko ba may pupuntahan kami? Bakit isang duffel bag naman ng damit ang binigay? Andito pa ang laptop niya at attache case na may mga papeles.

“Can you wait for me here? Kakausapin ko si gov para sa darating na pista.”

Gumayak na kami ng alas tres pasado at dumieretso kami sa kapitolyo dahil inimbitahan daw siya ni gov. Apparently, what he did to the old farmers in the precinct reached the good governor’s attention and he wanted to invite the heir of the well-known clan in the province to commemorate Tiringbanay. After the parade, there will be a function the same night and he is inviting Rico to attend.

“Sige. Dito lang ako.” Nagpaalam siyang umalis pagkaparada namin sa labas ng kapitolyo pero andito padin siya sa sasakyan. Nakahawak sa headrest ng upuan ko at nakapaling ang katawan sakin. He is wearing a white long-sleeve linen polo and a relaxed fit khaki pants paired with black birkenstock. Hindi ko alam kung saan kami pupunta pero sinubukan kong parisan ang suot niya.

I am wearing a floral print spaghetti midi dress and white sandals. Relaxed lang kami today, baka naman magbibeach kami?

“I’m sorry. Hindi ako magtatagal. Pagkatapos ko sa loob, deretso na tayo sa pupuntahan natin.” He said while caressing my thigh with his left hand. He is weighing my reactions as if it will give him permission whether or not he will go inside the capitol to meet the governor.

“Hindi ako aalis.. H-Hintayin kita.”

Ayaw niyang iwan ako sa sasakyan kaya naisip niyang isama nalang ako sa loob. Iyon nga lang, magiging abala lang ako doon dahil hindi naman ako inimbitahan na sumama. Sa huli, bumuntong hininga lang siya bago humalik sa pisngi ko at bumaba ng Aston Martin.

Kinuha ko rin iyong pagkakataon para makausap si doktora. Siya ang nagmissed call sakin at nagtext para bumalik ako. Gusto niyang icheck ang progress at nagtatanong na siya kung kelan ang susunod na session ko.

“Hindi kana bumalik sakin.” Bungad niya ng sagutin ang tawag ko.

“P-pasensya na po doc. May inuuna lang akong… importante.”

“Ano pang mas importante sa pagpapagamot mo Ms. Manzano? Need I remind you that you cannot fully depend on the prescribed medications. Mas bubuti ka kung magchechemo ka.”

“N-naiintindihan ko po doc. Di bale, tatapusin ko lang ho ito.. tapos magpapaschedule po ako ulit.”

Wala ring nagawa ang doktor. Ngayon ang napagkasunduang date ni Rico at Marina para sa contract ko. Ito nadin marahil ang huling araw na kasama ko siya. Hindi ko alam ang mangyayari sa hinaharap pero kung pagtapos nito ay uuwi na siya ng San Vicente, ayokong magsayang ng oras. Gusto kong ayusin ang gusot ng nakaraan, bago ko pagtuunan ng pansin ang susunod na problema.

Higit trenta minutos ang tinagal niya sa loob bago ko siya nasilayan palabas ng kapitolyo kasama ni gov. Masayang masaya ang huli at kumamay pa kay Rico bago ito magpaalam. Rico’s eyes then darted at his tinted car as if he can see me inside.

I’m here. Hindi ako umalis. Hindi kita.. iniwan.

Relief is plastered on his face when he got inside his car. Saglit na dumaan ang tingin niya sakin bago siya nag ayang umalis na.

Dumaan kami ng convenience store kanina para sa tubig at chips dahil medyo malayo daw ang byahe. Halos dalawang oras siyang nagdrive bago namin narating ang napakalawak na taniman. Aliw na aliw akong pinagmamasdan ang daang tinatahak namin. Sa gitna ng ekta ektaryang lupain ay may patag na daan na tinatahak namin ngayon. Binaba ko ang bintana at dinama ang masarap na simoy ng hangin.

“S-saan tayo?” Tanong ko. Saglit niya akong sinulyapan bago muling tumingin sa daan.

“To our estate. Alonzo manor.” Tipid niyang  sabi.

Parang hindi nauubos ang berdeng tanawin na nakikita ko. Iba’t ibang klase ng tanim. Tinahak namin ang patag na daan hanggang sa marating namin ang kinatitirikan ng manor sa dulong bahagi. It looks classy and regal on the outside. The golden fences screams the generational wealth of his family. Sabi niya noon, hindi na sila nakakabisita dito pero sa estado ng manor, alagang alaga ito at matingkad ang kulay.

Halos lumuwa ang mata ko ng tumigil ito sa entrada ng manor. The double doors are spanish inspired. Malawak ang lupain at may fountain pa sa gitna. Bumaba kami ng sasakyan at sinalubong kami ng mga nakapilang kasambahay.

Sabay sabay silang yumuko at nagbigay galang. “Magandang hapon po, senyorito, senyorita.” Senyorita.. wow. Is that suppose to be me?

I felt Rico’s strong hand on the small of my waist and guided me as we enter the manor. He instructed the house helpers to bring our stuff to our room. Our room. Wow. Ano kaya ang sasabihin ni Felicia Montecarlo na andito kami sa estate nila at magsasama kami sa iisang kwarto ng anak niya?

Halos malula ako sa taas ng ceiling at sa magarang chandeliers. The living room is double the size of his penthouse, with Spanish interiors and furnitures, everything that meets the eye have a touch of gold.

Rico seems oblivious with all the house helpers staring at us.. particularly me. Marahil ay nagtataka sila kung sino ako at anong ginagawa ko dito. Sinalubong kami ng tila mayordoma ng bahay. May edad na ito at ngiting ngiti sa amin. Agad akong nahiya.

“Senyorito. Magandang hapon, pasensya na at ipapahanda ko na ang hapunan, abala ang mga kasambahay sa paglilinis.”

“That’s fine. No need to rush, it’s still early.”

Ngiti lang ang sinukli ng huli at dumako ang tingin sakin. Bahagya akong nayuko at halos hilingin na kainin ng lupa ng hilahin ako ni Rico para malapit sa gilid niya.

“This is Edna, our housekeeper.” Rico introduced me to the head of the house helpers. The latter smiled sweetly.

“Magandang hapon, senyorita. May gusto kaba para sa hapunan? Ipapaluto ko.” Magiliw na sabi nito.

Tipid akong ngumiti sa hiya sa paraan ng pagtawag sakin. Agad akong umiling sa takot na makaabala. “W-Wala naman po.. salamat. Hindi naman po ako maselan.”

Nagpaalam din siya para tignan daw ang kusina. Naiwan kami ni Rico sa malawak na sala. Pinapanood niya akong malaglag ang panga habang ginagala ang mata sa abot ng nakikita.

“Do you like it here?”

“G-gusto ko sana.. makita ang lupain.”

“I can tour you around tomorrow. You’ll appreciate it more in the morning. Let’s go to our room.” He said leading me to go upstairs.

“M-Maaga pa naman.. at magluluto pa sila ng hapunan..” sabi ko habang nakatitig sa malaking painting na nakalagay sa gintong kwadro. I’m trying to decipher the masterpiece.

I heard him sighed behind me. “Alright. We can wait outside.”

Giniya niya akong lumabas at dinala sa malawak na hardin. Presko dahil sa mga punong nakapalibot at iba’t ibang klase ng bulaklak ang mga nakatanim. Malinis din ang tubig na lumalabas sa fountain. May mga naggagamas pa ng damo at ang iba ay nagdidilig pero binigyan kami ng espasyo ng nakitang lumabas kami.

Mabuti nadin iyon. Masyado akong naiintimidate tumigil sa loob at kung dito naman, hindi ata ako komportable na makikita kami ng mga kasama sa bahay.

“Ang ganda..” hindi ko napigilang ibulalas ng mapanood ang paglubog ng araw. Nakaupo kami sa bukana ng taniman nila ng mais. Nakahilig ako sa katawan niya at siya naman, matikas na nakaupo sa likod ko.. kinukulong ang mga binti ko ng sakanya.

“Yeah, so beautiful..” he languidly responded. I glanced and him and saw him staring at my face. My cheeks flushed.

Pilit kong kinakalma ang paghinga dahil sa naghuhuramentado kong puso. Mahigpit na nakayakap ang magkabila niyang braso sa bewang ko at marahan akong inuuga. Kusa akong napahilig sakanya ng dumaan ang preskong simoy ng hangin.

“Bakit mo ako.. dinala dito?”

“I made a promise.. to my fiancée that I will bring her here.. I’m two years late, but I hope I can make up with the lost years.” His husky voice sent shivers to my spine and his heavy breathing on my neck gave me chills. My eyes immediately watered.

“I’m… I’m sorry..” my voice broke.

“Do you hate me, Rein?” His question triggers my tears to fall without warning. I’m shaking my head trying to say no..

“N-no..”

“Then why.. do you want to get rid of me so much..” his husky voice starts to break and my heart crushed into pieces to hear his pain.

All I can do is shake my head. “N-no… I-”

I wasn’t able to continue when I felt the familiar coldness in my right forearm. I looked down and saw the rose gold love bangle. My eyes widened and my jaw dropped to the floor.

“B-bakit… bakit nasayo.. i-iyan?” Hindi maalis ang tingin ko sa makinang na bangle.

“Why did you sell it, then? You want to get rid of me, that’s why you want to throw away the things I-”

“Akala ko… akala ko..” lalong hindi maawat ang pagpatak ng luha ko. Hinimas ko ang sinuot niya saking love bangle. Akala ko tuluyan ko ng maiwawala ito.

“I-ikaw… ang bumili?” I tried to glance at him even though my vision is slightly blurry because of my unending tears.

“Answer my question, Rein.” His lips are on a thin line and his eyes are now bloodshot. Pain is dripping from his voice like acid but I can still feel his restraint.

I pursed my lips thinking that it would help me stop from crying. I leaned my head to his neck and heaved my sobs.

“H-hindi ko gustong ibenta… kailangan.. kailangan ko lang talaga…”

Hindi siya sumagot pero ramdam ko ang pag igting ng panga niya sa noo ko.

“I’m sorry.. I’m sorry…”

I looked up to him and I can see anger, pain and regret in his eyes. He is clenching his jaw tightly while his lips are grim.

“T-Thank you… akala ko… akala ko h-hindi ko na ito makukuha..”

He remained silent and stared at the huge cornfield in front of us. He swallowed hard trying to keep his tears from pooling on his bloodshot eyes.

I’m sorry. I didn’t mean to lie… I didn’t mean to leave. I wanted to say but I no longer have strength to speak.

My overflowing emotions stopped me from thinking clearly. I tried to reached his lips for a kiss but I am too weak… I pulled his collar instead so he could crouch to meet my lips.

He didn’t return the kiss but I keep on kissing him. I held his jaw and caressed his days old stubble.

“Stop seducing me… with your butterfly… kisses… fuck..” he said between kisses. He then spooned me up to deepened the kiss. I don’t know much about kissing so he is the one driving it.

He kissed me passionately and I slightly part my lips when his tongue seeks an entrance.

I don’t think I can stop myself anymore. I positioned myself on top of him and continue kissing him. My hands landed on his polo and my hands shivers trying to undo his buttons.

“Baby.. what are you doing.. we are out here in the open-”

I kissed him again to stop him from talking. My intense desire took over the better of me, not minding where we are situated. “Kiss me more… please…”

Kabanata 46

“Baby… we need… to stop…” I don’t know if he said that to stop me or to stop himself but I am too deaf to hear anything. My overflowing desire that I kept on suppressing for days is taking all over my sanity. I don’t think there’s anything that can make me stop.

Nasa tagong parte kami. Nakakubli sa matayog na pader na napapalibutan ng damo. At dahil unti unti ng dumidilim ay wala na akong nakikitang mga tao sa paligid. Ang mga trabahador ay nasa malayong parte. Kaya matapang akong hindi kami mahuhuli. Isa pa.. siya ang may-ari ng buong lupain.

“Fuck. We are not doing this here.” he said while he continue to lick my neck.

“Please..” hibang na ako at wala ng ibang pumapasok sa isip ko kung hindi siya. Lalo akong nasabik ng matagumpay kong nakalas ang lahat ng butones ng polo niya at bumulaga sakin ang kanyang katawan.

He groaned in pain while I rejoice in pleasure. Kita ko ang bigat ng kanyang paghinga. Sunod kong hinila ang tali ng maluwag niyang pantalon pero mahigpit ang naging kapit niya sa kamay ko para pigilan iyon. Lalo tuloy nadiin ang kamay ko sa ngayo’y nagagalit niyang pagkalalaki.

“Are you sure about this?” Sobrang namumungay ang mga mata niya at tila anomang oras ay mapipigtal ang pisi niya sa pagpipigil kung hindi kami titigil ngayon.

“Walang tao.. Rico… please…”

“Fuck..” mahinang bulong niya. Hindi makapaniwala sa sinabi ko. Napapikit siya ng mariin at sinandal ang noo sa dibdib ko. Please… I want it now… I want you now…

Tila nawalan siya ng lakas ng matagumpay kong hilahin ang tali at mapakawalan ang tayong tayo na niyang pagkalalaki. Hinakawan ko ito ng dalawang kamay dahil hindi ko ito masuportahan ng isa lang.

Malinis at pantay ang tubo ng buhok sa baba nito, umiigting ang ugat ng katawan nito at ang mamula mulang ulo na ngayon ay nanlalagkit dahil sa paunang semilya. Napakagat ang labi ko ng ikalat ko ang pre-cum niya sa buong ulo nito.

“Hmmm..” he moaned in pleasure.

Wala na akong maisip ngayon kung hindi ang magniig kami. Wala ng makakaawat sakin.

“Basta kapag chuchupa kayo, dapat gumamit kayo ng dila. Mas masarap sakanila iyon kapag sinusubo mo tapos sinasabayan mo ng dila. Tapos lawayan niyo. Ganon.” Tandang tanda ko ang turo ni Myca noon kung paano niya pinapaligaya ang mga lalaking nagdaan sakanya. Ito ang tinuro niya samin para daw mabaliw samin ang mga lalaki.

Nakapikit siya at tila kinokontrol ang sarili kaya hindi niya napaghandaan ang pagyuko ko para mahalikan ang ulo ng kanyang pagkalalaki. Agad siyang napabalikwas at ramdam ko ang gulat niya sa ginawa ko.

“Rein. What are you doing-”

He couldn’t continue as I tried my best to suck him whole. It’s my first time doing this and I don’t even know how to do it properly. I am just basing my worldly act on what Myca has been sharing to us.

I can only suck the half of his hard shaft so my hands played up and down on its root instead. My tongue is rolling inside my mouth and I can feel his veins pulsating inside because of it. The taste of his pre-cum urge me to please him more so I could have a taste of him.

“Baby.. you don’t need to do- fucking shit…” he hissed and placed his hand on top of my head, guiding me with my slow rhythm. My head is pacing up and down and my eyes are getting teary. I choked when I tried to reached deeper so I immediately spit him out that’s why I am drooling all over his head making it slippery. I used it as a lube to jerk him up and down. He keeps on cursing in pleasure and disbelief.

“Please don’t tell me you’ve done this to someone else…” namumungay ang mata ko sa pagnanasa ng tumingala sakanya. Sapo niya ang noo at madilim ang titig niya.

“No.. f-first time ko… ito… sayo…” patuloy ako sa pagsubo sakanya at lalo akong ginaganahan sa mahihina niyang ungol kaya pilit kong pinagiigihan ang ginagawa. Naduduwal ako kapag pilit kong inaabot ang puno ng kanyang pagkalalaki kaya ang kamay ko nalang ang katulong kong magtaas baba doon.

Mahigpit ang kapit niya sa magkabila kong braso at maingat niya akong inangat “That’s enough, stop or I’m gonna cum fast..”

“But… but I want to.. please you-”

“You don’t need to do anything to please me.” He said before attacking my lips with a passionate kiss. “It’s my job. I should be the one pleasing you.”

Napasabunot ako sakanya ng mas pinalalim niya ang halik. Ramdam ko ang pagbalot sakin ng lamig ng kalasin niya ang tali ng midi dress ko. He untangle my strap exposing my bare chest. His dark gaze immediately darted on my mounds as he muttered curses. The fabric is of a good quality so I didn’t bother wearing a bra.

He crouched to licked my protruding nipples and when I felt his hot and wet tongue, my eyes fixed above as if I reached the heavens. He continue to devour my mounds, giving it equal attention while carefully caressing my boobs.

I tried to remove his polo and his hands immediately positioned in his back to grant me permission. Siya na ang tuluyang naghubad sa manggas at inilatag niya sa likod ko ang nahubad na polo bago ako dahan dahang hiniga.

“Is it rough?” He asked but I just shook my head. You don’t ask me that question for I don’t mind if it is. Nothing will stop us anyway.

“I’m sorry-” I cut him off when I pulled his nape to kiss me more on the lips. His right leg parted mine making the hem of my dress lifted. He swiftly lifted my leg and pulled me towards him so he could position himself in between while pressing his angry member to my behind.

Patuloy niyang nilalantakan ang dibdib ko ng maramdaman ko ang magaspang niyang kamay sa pangupo ko. Swabe niyang tinaas ang panty ko at ng marating ang hita ay kinagat niya ito para tuluyang itaas.

Ng sumabit sa kanang talampakan ko ang maliit na tela ay mabilis siyang yumuko sa harap ko. Nakabitin sa ere ang magkabilang hita ko habang siya naman.. sinimulang dilaan ang butas ko.

“Ah!” I tried to suppress my repeated moans because of what he is doing. His tongue playfully teased my entrance.

He skillfully played in my behind but I can’t be satiated. I want his member inside me. I want him whole. I want him.

“Rico.. please..” I weakly called him. He looked up to me with full desire. Halos bumaon ang kuko ko sa balikat niya ng dilaan niya ang likuran ko habang di pinuputol ang tingin sakin.

“I want.. you…” his eyes squinted and I can feel his smirk in my entrance.

He ignored my demands and continue suiting himself in licking my entrance. He even inserted his middle and ring fingers to tease my insides. Halos tumirik ang mata ko sa sarap. Bitin na bitin. Gusto ko pa. Ayoko ng daliri lang. Hindi sapat ang dila lang. Gusto ko… siya.

“Rico!” I hissed in agony. Hindi niya ako paglalaruan ng ganito.

“Yes, baby?” He raised a brow and I can see his sensual smirk plastered on his face.

“Please.. I want you.. inside…” hirap na akong ituloy ang mga sasabihin sa nabibiting sarap. Isang matuksong dila ang ginawa niya bago siya muling umangat sa ibabaw ko. I can feel the tip of his angry manhood teasing my behind. Please.. I want it now.

“We need to make this quick-”

“Kaya nga ipasok mo na!” Napupuno kong sabi. He chuckled sexily as he buried his face on my neck.

“Easy, ma’am. I won’t deprive you of what’s rightfully yours.” He whispered on my neck before biting it. I twitched with what he did. My cheeks are burning with what he said making me desire him more.

Awang ang labi niyang nakatitig sakin ng maramdaman ko ang pagpasok niya sa loob ko. Kusang bumuka ang labi ko sa pinaghalong sakit at sarap kaya kinuha niya iyong tyempo para ipasok ang dila sa bibig ko. Pinasok niya ang buo niyang pagkalalaki sakin habang ang dila niya naman ay naglalaro din sa loob ng bibig ko.

“I missed you.. so damn much..” he said in between our hot kisses.

I nodded softly. “I missed you.. so much too..”

His eyes widened for a fraction but he continued to kiss me. He then started pounding inside me, starting with a slow rhythm until he became aggressive in every thrust, which made my sensual moans automatically escaped from my mouth even when he is kissing me.

He went deeper and faster, while kissing me to help me suppress my moans. Maeeskandalo kami kung hahayaan niyang humiyaw ako sa sarap dito sa taniman. Sinusuportahan ng isa niyang braso ang aking likod habang ang isa ay naglalaro sa dibdib ko.

“Akin ka.. ako lang.. ang gagawa sayo nito..” hinihingal niyang sabi habang patuloy na tinatrabaho ang likuran ko. Patuloy naman ako sa pagtango habang nakatitig sa namumula niyang labi.

“You’re mine.. and mine alone, Rein.. do you understand?” He said while brushing his lips against mine. I tried to reach for a kiss but he backed up.

“Oo.. sayo lang… ako… mula noon…” sagot ko at hinila ang batok niya para muling mahalikan ako. Nakagat niya ang ibabang labi ko at marahan itong sinipsip.

“You’re not leaving me again. I won’t let you.” He said and I repeatedly shake my head. Truth is, I don’t know how to respond, but I don’t want to ruin our special moment.

I’ll fight for you. For us. I’ll do my best.. to stay beside you this time.

“I’m coming, baby.” He warned me as he continue to press himself inside me. I nodded in approval.. wanting his hot release.

A couple more thrusts and I felt him convulsing inside me. My insides are slowly filled with his steaming fluids but he continue to press himsef inside me, as if giving me every last drop of his juice. He groaned in pleasure on my right cheek. He is sweating on top of me and his familiar manly scent enveloped my senses.

Saglit kaming nagpahinga bago nag ayos ng mga sarili. Sinuot niyang muli sakin ang panty ko bago binaba ang palda ng dress ko. Siya din ang nagbuhol ng strap ng dress ko. Inayos niya ang damit ko bago siya nagbihis. Inayos niya ang boxer brief niya at itinaas ang pantalon niya sa bewang at tinali ito. Natuon ang titig ko sa hulmado padin at hindi pa kumakalma niyang alaga pero agad niya akong hinalikan para harangan ang paningin ko.

“I’m sorry. That’s enough. People might see us if we continue to make love here.” He said while grinning. He picked up his white polo that is then covered in dirt and grass.

Agad akong nakonsensya. Pinagpag niya lang ang damit bago ito sinuot. Hindi niya pinuputol ang titig sakin habang nagbibihis sa harap ko. Dumaan ang tingin ko mula sa mukha niya pababa sa namumula niyang leeg tapos sa maukit niyang dibdib hanggang sa flat niyang sikmura na nalalatagan padin ng pantay na tubo ng buhok mula sa dibdib.

Pagkatapos magbutones ay muli siyang yumuko sakin at pinatakan ako ng halik sa labi. “Let’s get inside.”

Pinagpagan ko ang pwetan ko bago kami nagsimulang maglakad pabalik. Halos maubos ang dugo ko sa mukha ng makasalubong namin ang isang kasambahay.

Magalang itong yumuko. “Magandang gabi po senyorito at senyorita. Pinapatawag na po kayo dahil naghahanda na ng hapunan.”

Ngayon lang ba sila lumabas? Halos balutin ako ng matinding hiya ng maisip ang pinaggagawa ko kanina.

At talagang hindi kana nagpaawat Rein? Sa harapan pa talaga ng maisan ka nagpagalaw? At ikaw pa ang nagpumilit?!

Pulang pula ang mukha ko at halos hindi ako makatingin ng salubungin ng mga kasambahay sa punong bulwagan.

“Senyorito, anong nangyari sayo? Bakit madumi ang suot mo?” Nagaalalang tanong ni manang Edna.

Nagkatinginan kami ni Rico at halos mangunot ang noo ko dahil ngising ngisi itong nakatitig sakin. Tinaas pa ang isang kilay ng makita ang reaksyon ko. Tinitingin tingin mo?

“This is nothing. Nadumihan lang sa lupa kanina.”

Palipat lipat ang tingin samin ng mayordoma at kunot ang noo na tila hindi naiintindihan ang nangyayari.

“Bueno, m-magayos na muna kayo sa inyong silid senyorito. Magpapahain na ako.”

“No. This is fine. We don’t need to change. We will have our dinner now.” He commanded while trying to hide his smirk. He doesn’t want to change. He wants to wear his now dirty polo to the dining table. Are you planning to tease me throughout dinner, engineer?

Laglag lang ang panga ng kawawang mayordoma at wala sa sariling napatango.

“O-oh sige. Sige halina kayo senyorita. Ines, maghain na kayo bilis!” Tawag niya samin at giniyang lumakad patungo sa dining.

Tumambad sakin ang magarang mesa na kayang magpakain ng higit benteng tao. Magandang klase ng kahoy ito at ang malaking chandelier sa taas ay nagrereflect sa malaking salamin ng mesa. Dalawa lang kaming kakain pero andami daming pagkain. May birthday ba?

Ilang hakbang ang ginawa namin bago marating ang dulong kabisera. Hinila ni Rico ang unang upuan sa kanan at giniya akong maupo. Siya naman, sa mismong kabisera.

Akmang lalapit ang kasambahay pero sinenyasan lang ito ni Rico. Siya ang kumuha ng pinggan at sumandok ng kanin papunta sa plato ko bago siya naglagay ng kanya.

Halos mapudpod ang labi ko sa kakakagat dahil hindi ko makayanan ang panonood samin ng mga kasambahay. Nangingiting nanonood si manang Edna habang ang katabi niya namang mga kasambahay ay mahinang naghahagikgikan. Patago niya itong sinaway at pare parehas silang umayos ng tayo.

“What do you want?” Tawag ni Rico.

“K-kahit ano. A-Ako na..” paalam ko pero hindi siya napigil. Kumuha siya ng isang putahe at naglagay sa plato ko. Sunod naman ang isang luto ng gulay at naglagay din doon. Balak niya pang kumuha ng isa ng inawat ko na siya.

“Andami na Rico. H-Hindi ko na yan mauubos.”

He sighed before putting down the serving plate. Kumuha din siya ng sariling ulam at nagsimulang kumain.

Talaga bang kakain kami.. tapos ang mga kasambahay manonood lang? Hindi naman ata makatao iyon.

“Is something wrong?” Rico probed when he noticed that I am not touching my food. I can saw the worry in the house helpers eyes. They might think I don’t like the food.

I grew up in an orphanage where all of us staying there eat in a table almost this big. Kahit sina ate Tess, gusto ni lola Florang kasama kumain ng mga bata.

“H-hindi ba sila.. kakain din?” Mahinang bulong ko kay Rico. Mariin lang itong tumitig sakin bago ito bumuntong hininga at lumingon sa mga kasambahay. Kita mo ang pangamba dahil lahat sila umayos ng tayo. Agad akong naawa. Alam kong normal ang ganito sa mga mayayamang pamilya, halos ganito din ang nababasa ko sa mga libro.. pero hindi ko ata kayang maranasan ito. Hindi ko kaya na kami kakain ng masarap habang sila nanonood samin. Anong kakainin nila?

“Edna. Please get your shares. Dine with us.” Rico commanded making the house-helpers jaw immediately landed on the floor. I saw manang Edna’s confused stare at us.

“Ahh.. senyorito.. mamaya na ho sila. Sige ho at kumain na kayo..”

“My fiancée wants all of you to eat with us. There’s enough food for everybody. Call Karding and the rest, have a seat and join us.” Mahabang sabi nito.

Tama naman siya. Nirerespeto ko ang nakagawian ng pamilya nila pero kung kami lang dalawa, hindi maganda na kakain habang papanoorin lang ng mga kasambahay na tiyak eh gutom narin.

Wait, what? What did he say?

I pursed my lips and gave Rico a confused stare. The brute just shrugged it off and instructed the all the house help to eat with us.

Bumuntong hininga si manang Edna bago inutusan ang isang kasambahay na tawagin ang mga lalaki sa likod ata ng bahay. Ang iba, pinaupo na niya.

Halos sampung babaeng kasambahay sila dito kasama si manang Edna at lima namang lalaki na nakita kong nagtatrabaho sa hardin. Magkakaiba ng edad, may mga bata pa, may mga may edad na.

“Salamat po, senyorita.. napakabuti niyo po.” Puna ng isang dalagang kasambahay.

Bakas ang gulat sa mukha ng mga lalaki habang pinapaupo sa malaking mesa. Lahat sila binigyan ng pinggan at pinasandok na ng pagkain.

“Kumuha kayo ng ibang sandok, sina senyorito mo ang gumagamit niyan-” ani manang Edna na pinutol ko

“Hindi na po. Ayos na po iyan. Dagdag lang din po sa hugasin.” Sabi ko at halos lahat sila napatingin sakin. Hilaw ang ngisi ko sa hiya at napayuko nalang sa plato ko.

“It doesn’t matter. Have a seat everyone. Let’s eat.” Rico added. My eyes darted at him and I saw him staring at me intently, with passion ang longing in his eyes. He smiled curtly before holding my right hand on the table.

“Let’s eat, baby.” He whispered curtly before urging me to eat.

Manang Edna made everyone haste so they all seated and started eating. Kanya kanya sila g usapan at ang iba naman eh pinapanood kami.. o ako.

“Ang ganda po ng mapapangasawa niyo senyorito. Bagay po kayo.” Puna ng isang hardinero na agad kinapula ng pisngi ko. Agad nagkantyawan ang mga babaeng kasambahay habang itong lalaking katabi ko, ngiting ngiti lang at tumatango pa. Ang saya ah? Enjoy na enjoy sa usapan?

Mapapangasawa? Fiancée? Diyos ko, hindi ko maimagine ang reaksyon ng madame Felicia niyo.

“Tumigil nga kayo. Nakakahiya kay senyorita.” Saway ni manang Edna at nagpatuloy sila sa pagkain. Ngunit ilang saglit lang, muli nanaman akong binalot ng hiya.

“Saan ba kayo napadpad senyorito? At bakit madumi ang suot mo? Ayos ka lang ba senyorita?” Usisa ng mayordoma habang nangungunot ang noo dahil si Rico lang ang madumi ang damit at ako naman maayos pa.

“Diyan lang malapit sa maisan. Wala ho kayong dapat ipag alala.” Tipid na sagot ng huli habang naniningkit ang matang nakatingin sakin. Nakanguso at tinatago ang ngiti.

Bumuntong hininga naman ang matanda. “Pasensya na senyorito. Sayo rin senyorita. Kayo Karding ha, akala ko naggamas kayo kanina, hindi niyo inayos.” Sita niya sa mga kasambahay na lalong nagpahiya sakin. The brute on the other hand, stare at me intently, watching my reactions.

“Ho? Malinis ho iyon. Imposibleng maputikan si senyorito. Malinis ang batong upuan. Manipis na din ang mga damo.” Sagot naman ng isang binatilyo. May ibang natawa at iba naman natameme

“Aba’t! Nasagot pa! Kumain kana riyan!”

Yukong yuko akong kumakain sa hiya sa maaaring pumapasok sa isipan nila. May batong upuan nga doon kaya maaari kaming magpahinga. Ano nga naman ang dahilan at madudumihan ang damit niya? Unless mahihiga siya sa maduming parte ng lupain?

Diyos ko Rein. Magtanda ka.

Nang matapos maghapunan ay tumulong pa ako sa pagliligpit ng pinggan. Panay ang saway nila sakin ngunit tumulong padin ako. Nagalok akong tumulong sa paghuhugas pero hinawakan na ni Rico ang palapulsuhan ko.

“They can do it. Let’s go upstairs so you can freshen up.” He said making all the house helpers nodded at the same time.

“Magpahinga na kayo senyorita. Kaya na namin dito. Maraming maraming salamat sa pagpapaunlak ng hapunan.” Nakangiting paalam ni manang Edna bago ako hilahin ni Rico pataas.

Their Spanish-styled staircase is another accent of this manor. Mabagal ang hakbang ko habang pinagmamasdan ang detalye na nakaukit dito. Pagakyat ay may napakalaking pasilyo at maraming pinto. Ilan kaya ang kwarto dito?

Tinahak namin ang kanang bahagi kung saan tumambad sakin ang napakalaking kwarto ng buksan ni Rico ang magarang pintuan.

Di tulad ng penthouse niya, ay mas marami itong kulay. Makaluma ang estilo pero napakaganda. Carpeted ang buong kwarto at may kingsize bed sa gitna. Kabilaan din ang mga paintings na nakasabit, may bookshelf, may recliners, at isang mababang parihabang mesa. Ang malaking bintana ay may blackout velvet curtains din na pula at kayumanggi.

“I missed you, baby.” Rico whispered in my ear while I am playing with the bubbles.

Dumako saglit ang tingin ko sa kwintas na regalo niya ng birthday ko. Sinuot niya ito sakin bago kami pumunta ng banyo.

Sabay kaming naligo ni Rico at ngayon ay nasa bathtub kami para magtanggal ng sakit ng katawan. Nakakarelax ang init ng tubig at ang amoy ng lavender bath bomb. Nakapwesto siya sa likod ko at nakasandal naman ako sa dibdib niya. Nakatupi ang mga tuhod ko habang ang mga hita niya naman ay nakalubog sa tubig sa pagitan ko.

Nakayakap siya sakin ng mahigpit at nakapatong ang baba sa balikat ko. Ramdam ko ang nagpapahinga niyang pagkalalaki sa likod ko na may kalakihan padin.

“K-Kamusta… sa San Vicente?” W-Wala sa sarili kong tanong.

He fell silent and sighed with my sudden question. “It’s dark and dull without you.”

Huminga ako ng malalim at dinama ang mainit niyang yakap sakin. Tahimik lang ako habang patuloy siya sa pagkwento.

“Angel Haven is fine. The kids missed you.”

“K-Kamusta sila? H-Hindi ako nakapagpaalam.. natakot ako-”

He kissed my temple before cutting me off “They were not mad at you, baby. They were even sorry, thinking that you might have ran away because you thought they despise you.”

Unti unting nanunubig ang mga mata ko. Ang masakit na ala-ala ng nakaraan. Si lola Flora..

“They want to see you, the kids mourned for their grandmother, but they are also longing.. for you.” I leaned on him and closed my eyes. He locked his fingers in mine before raising my left hand mid-air, making us both stare at my engagement ring.

“I couldn’t break their heart even more, I couldn’t tell them that the reason you left… is because of me.” No. Yes. But you got it wrong.

“I know that you don’t want to see me again, you don’t want me to find you and just let you live your life on your own, so forgive me for trying to be close to you… again.” He languidly said while playing with my fingers.

Tears stung my eyes. Sinandal ko ang noo sa baba niya habang tahimik na umiiyak. I lied. I only said that because I wanted to protect you.

“I kept on failing you. You lost the woman who raised you, you never finished college, your father loathed you, and wanted you for his personal gain. I love you… but I cannot even protect you.”

I keep on shaking my head while lowly sobbing, you’ve done everything to protect me. Without you, I might be dead with the hands of the syndicate long before I was diagnosed with cancer.

“You broke my heart when you left, but I can’t find myself to be mad at you. All of it was my fault. You don’t want me in your life anymore, but here I am crawling my way back to you.. I’m sorry, baby.”

I held on his jaw and cried more. He is gently swaying me while I can feel him clenching his jaw. His heavy breathing matches my heart pounding so aggressively, I’m sorry. I didn’t mean to hurt you.

“I just.. love you so much.. that even if you don’t want me anymore, I keep longing for you… only you..” his deep baritone voice broke and he became uneasy. Oh my God.

“I’ve been searching for you for years, I had no luck because I couldn’t find you anywhere. Until you decided to get rid of my gifts. Ivan told me. He is hosting different auctions, and doing buy and sell of cars and jewelries, that’s why he found you.”

So that’s the reason. Yung mamang kalbo na kaibigan niya pala. Sakanya nagtatrabaho si Ms. Diane.

“He found you. He told me you are with this boy, and he is sending you home after work.”

Natigilan ako. Huwag mong sabihing ang kutob kong sumusunod sakin noon, sakanya din?

“You said that you will never feel for me. That you cannot.. love me. So I understand… that you might fall in love with someone else. I understand, baby. Hindi ko lang.. talaga matanggap.” Napasinghap ako ng maramdaman siyang yumuko at nagsimulang mamasa ang balikat ko.

“I can’t accept the fact that you can love someone else, and all you can feel for me is hate. I understand. I don’t blame you. It’s my fault.”

Wala na akong makita sa panlalabo ng mata ko dahil sa mga luha. Gusto ko siyang harapin ngunit masyadong mahigpit ang yakap niya sa akin kaya hindi ako makalagaw. Nasapo ko ang bibig ko para pigilan ang hikbi, habang umiiyak siya sa balikat ko.

“I love you. I love you so much. Even if you can’t love me, I love you still.”

“N-No…” you’re wrong. I love you. I’m in love with you too.

“This is my only way of getting close to you. If I have to spend every penny that I have, then you can seize all my accounts, just so I can sleep with you… in my arms every night.” My man poured his heart out and cried so hard on my shoulder. He fell weak and I can feel his upper body shaking. He looks so vulnerable.

I’m sorry. I didn’t mean to hurt you.

“Please forgive me… if I can’t get over you… I can’t let you go… you wanted me to stay away, but I cant-”

“M-Mali ka.. Rico…” humihikbing sabi ko. Naramdaman kong natigilan siya pero mas hinigpitan lang ang yakap sakin at mas sinubsob ang mukha sa leeg ko.

“U-Umalis ako… kasi… kailangan kong protektahan ang mga nasa ampunan.. kay papa..” lalo na ikaw.

“You don’t have to.. I told you I will take care of it. Your father is in jail now, along with the members of that syndicate. Their leader died in the buy-bust operation.”

Saglit na natigilan at nakahinga ako ng maluwag sa narinig. Nakulong na pala si papa. Mabuti iyon. Wala ng pwedeng manakit sakanila. Hindi na sila madadamay pa.

Ano kaya ang nangyari?

“I’m sorry… if I can’t get you out of my system.. years have passed, yet I still long for you.. I’m in love with you, Rein.” He cried and whispered while planting soft kisses on my neck.

Nagpumiglas na ako para maharap siya. Kusa niyang naluwagan ang yakap sa panghihina pero hindi na niya ako magawang tignan. Nanatili siyang nakayuko at kagat ang labi.. habang pumapatak ang luha sa mga mata.

I cupped his face and rest my forehead on his. “I lied. I didn’t mean… to leave you… I just did that.. to protect you..”

He pursed his lips and he shook his head, still not looking at me.

“I’m scared… I lost… lola Flora because of my father… I can’t… afford to lose you too.”

Mas yumuko siya at nagpahinga sa kaliwang balikat ko.. naiiling at tila ayaw na makita ko siyang umiiyak. Muli niya akong kinulong sa mainit na yakap.

“I will never forgive myself… if something happened to you.. I can’t lose.. the man I love too… I will never forgive myself…”

He became stiff with what I said. I brushed his hair and kiss his right temple.

“I love you… if I were to lose my fiancé because of my problems with my family… then I will never forgive-”

“No.. you don’t mean that…” namamaos niyang sabi habang umiiling sa balikat ko. Ramdam ko ang panunubig nito dahil sa mga luha niya.

Napatingala ako para pigilan ang sariling luha. God, I’m in love with this man. If you take me away, it will scar his heart forever. Please, let me live.

“Believe me, Rico. I lied… only for you not to find me. I’m in love with you too.. and I can’t lose you. I can live far away from you, but I can’t live a single day knowing that I lost you.. forever.. I had to protect you.”

He planted a long kiss on my neck. I caressed his back, trying to calm him down. His shoulders are rising abnormally as he tried to catch his breath while crying.

“S-Salamat… sa ginawa mo kay papa… at sa pagaalaga sa mga bata sa ampunan… h-hindi ko gustong saktan ka… ginawa ko l-lang…. dahil iyon ang naisip kong gawin.”

“Do you really love me?” He said, full of pain and sadness. I smiled weakly before nodding.

“I love you… yes.”

He finally rose and looked at me in the eye. His eyes are bloodshot and I wiped the tears on his cheeks. I planted a soft kiss on his lips and he deepened it and kissed me passionately.

“I love you, too. I’m in love with you… only you..”

“You can’t say that… I love you… but if you have fallen for someone else while I am away-”

“No. I didn’t. I only have you in my heart. You own me. I only ever love you.” He immediately responded.

Malabo pa ang paningin sa luha pero kumunot ang noo ko at malungkot na ngumiti.

“N-Narinig kita… kausap mo… si Serena.. noon sa apartment ko… sinabi kong mahal kita.. pero hindi naman ibig-”

“What? No, baby… what are you talking about?”

He started at me intently with now confused eyes. Both of us are teary and with overwhelming emotions, he scooped me so I can sit better on his lap.

“S-Sabi mo.. narinig ko… tinatawagan ka ni a-architect kahit gabi na-”

“No.. you’re wrong. That’s architect Gomez, he called me that night for the revision of the overall design of our project. I’m not talking to Serena. I am not with her.”

Natahimik ako at tila nahiya sa inakusa. Kung ganoon.. hindi pala sila…

“I’m committed to you.. only you. I love you.” He said then he pulled me to lay on his chest. I hugged him too. I love you too.

“So you love me too, huh?”

Marahan niyang sinusuklay ang basa ko pang buhok. Napapikit ako at dinama ang yakap niya.

“Mmhmm.”

“Do you love me just now or even back then..” he said.. tila hindi parin makapaniwala.

“I t-told you. K-kaya ako umalis kasi-”

“Can you say it again, please?” He whispered pleadingly.

Hindi ko na napigilang mangiti. “I love you, Rico.”

“Fuck.” He cursed “I love you too. I’m in love with you too baby.” He tightened the hug and kissed my forehead.

“You will never leave me again. Itatali na kita sakin.” Mariing sabi niya. Natawa ako at pinunasan ang mata. Tumingin ako sakanya at sinalubong ako ng madilim niyang titig at namumungay na mga mata.

“I’ll marry you. You will never get away from me.” He said. I giggled before I nodded to agree.

Yes. I want to marry you too. If only the odds are in our favor. I’ll marry you.

He kissed me again. This time, with longing.. the kiss went deeper and his hand landed on my boob, gently caressing it while kissing my lips, down to my jaw… to the side of my neck.

“Ahh..” I let out a soft moan with the sensation.

Things heated quickly. He stood up and carried me to the sink. He placed me on top of the marble and I can feel the coldness of the vanity mirror on my back. He parted my legs and he positioned himself in the middle before attacking my lips again with more passionate kisses.

He then started sucking my bud, while caressing my other boob. His free hand then went to my then soft shaft, and tried to jerk it.

“Ahh- Rico.. you don’t need to-”

“I want to please you.. I’ll give in to what your body needs..” he whispered before sucking my other nipple.

“I don’t.. like that.. there’s another way of pleasing me…”

Umangat ang tingin niya sakin habang sinisipsip padin ang naninigas kong utong. Halos maeskandalo ako sa malaswang tanawin. I bit my lip and hold his nape for support.

Umayos siya ng tayo at mas dumiin sa bukana ko. His proud member then seeks another entrance, which I willingly obliged. He entered me once more and I can’t help but moaning his name with pleasure.

“I love you, Rein.” He showered me with sweet words while he is devouring my behind. Hindi alintana ang paguntog sa salamin sa lakas ng kanyang pagindayog, yumakap ako sa kanyang leeg at dinama ang paglabas pasok niya sa likuran ko.

“Hmmp-” tumayo siya at binuhat ako bago muling bumayo sa butas ko. Hawak niya ang pangupo ko bilang suporta at ako naman.. nakasubsob na ang mukha sa balikat niya habang mahigpit na nakayakap sa kanyang leeg.

Nakatayo siya sa harap ng salamin at buhat buhat akong tinatrabaho. Halos tumirik ang mata ko dahil ramdam na ramdam ko sa ganitong posisyon ang kabuuan ng naghuhumindik niyang pagkalalaki.

Ilang ulos pa ng labasan siya. Lumakad siya patungo sa tapat ng shower head ng hindi hinuhugot ang pagkalalaki sakin. Sinandal niya ako sa malamig na tiles at binuksan ang shower.

We rinsed off and we stayed all night making love to each other. Every positions, every sweet words, every moans by the time he will explode inside me, he made love to me in every spot possible in the bathroom. He is not even contented. He even placed me on the wooden table in his bedroom and knelt on the floor while banging my insides. Every spot in his bedroom he can see fit, we marked with our love before he finally lay me to his kingsized bed.

“Can you say it again?” Malambing na sabi niya habang bumabayo sa loob ko. Napairap na ako sa yamot habang humahalinghing sa sarap.

“I love you.. please.. I want..”

“Please don’t get mad… I just want to hear you say it..” he smiled sweetly before gently kissing my lips.

I smiled wider and kissed his cheek. “I love you, Rico.” I said sweetly. Napapikit siya bago halikan ang noo ko.

“Mahal din kita. Mahal na mahal Rein. Ikaw lang.. wala ng iba.”

Kabanata 47

Naalimpungatan ako ng marinig ang malakas na pagkidlat sa labas. Umuulan pa yata. Masakit ang buong katawan ko at muling pumikit para matulog. Yumakap ako kay Rico ngunit muli akong nagmulat ng maramdamang wala siya sa tabi ko.

Ginala ko ang tingin sa buong kwarto at nakita ko siya.. nakaboxer at nakatayo sa harap ng bintana, habang may hawak na baso ng alak.

“R-Rico..” mahinang tawag ko.

Agad niyang kinusot ang mga mata bago bumaling sakin. Sinundan niya ng tingin ang mata kong nakatuon sa baso niya at napabuntong hininga. Tinungga niya ang natitirang laman noon bago ito binaba sa mesa at lumapit sakin.

Muling kumidlat sabay ng pagupo niya sa kama. Agad niyang hinimas ang pisngi ko.

“You’re still sore. Please go back to sleep.” Malamlam niyang sabi.

Bakit gising pa siya. Has he been drinking?

“Umiinom k-ka?” Kunot noo at namamaos kong tanong. Namimikit ang mata sa antok at pagod.

“I’m sorry. It’s… nothing. Baby, please go back to sleep-”

“H-Humiga ka… halika Rico..” walang lakas kong hila sa braso niya. Matigas ang katawan niya at kita ko ang pag igting ng kanyang panga. Bumuntong hininga siya bago sumunod sa sinabi ko.

Humiga siya sa tabi ko at tumitig ng mariin sa mukha ko. Anong problema?

“B-bakit gising kapa? Bakit k-ka nainom?” Takang tanong ko. Pilit nilalabanan ang antok para makausap siya.

Umiling lang ito at pumikit. Hinalikan niya ang noo ko bago muling hinimas ang pisngi ko.

“Rico…”

“I can’t… sleep.” Why? He is breathing heavily and clenching his jaw so hard.

“B-Bakit?”

He shook his head again. He then pursed his lips and his eyes are even more bloodshot. I can smell his minty breath mixed with hard liquor. I stared at the big wall clock in his room and it’s two twenty five in the morning. Mag aalas dose na kami natapos kanina. Hindi ba siya natulog?

“I… need to stay awake. I need to.. watch you sleep. Please, go back to sleep and rest-”

“Bakit… bakit kailangan mo uminom? Bakit.. ayaw mo matulog?”

He groaned in pain before gently pulling me to his chest and enveloped me with a tight hug. He sighed in defeat. He planted a long soft kiss on my forehead before he covered himself with the comforter I am using.

“I love you, Rein. I love you so much.” His breathing is still unsteady that’s why he is massaging my arm, as if it will stop him from trembling. Naririnig ko ang mahina niyang singhot pero ayaw niya akong pakawalan kaya hindi ko makita ang mukha niya. Kinulong niya lang ako sa mainit niyang dibdib.

Gusto ko sanang pag usapan namin iyon ngunit dahil sa matinding sakit ng katawan at pagod, unti unti ako muling hinihila ng antok.

“I’m scared.. I’m so scared, baby…” narinig kong huling sinabi niya. Hinagod ko ang dibdib niya para mawala ang takot sakanya. Simple akong gumuhit ng mga bilog sa dibdib niya at iniikot ikot ang tubo ng buhok doon.

He struggled to speak “I’m scared that if I sleep… I’ll wake up in an empty bed again…. I’m scared that you’ll leave me… again… after making love to me… that I’ll wake up without you… in my arms…” he’s huskily whispering words but I can only hum to acknowledge, too tired and sleepy to actually understand what he said.

Hindi ko alam kung bakit siya natatakot at hindi ko narin maproseso ang huling sinabi niya. Huling tanda ko ay pinatakan ko ng halik ang dibdib niya… bago ako muling hilahin ng antok.

Nagising ako kinaumagahan dahil sa sunod sunod na katok ng isang kasambay, tinatawag kami para mag agahan. Pikit pa ang isang mata ko ng sinilip ang wall clock at nakitang alas otso imedya na ng umaga. Nang walang narinig na sagot, ay tila umalis ang tumawag na kasambahay.

Agad kong tinignan ang malaking bulto ng lalaking natutulog sa ibabaw ko. Balot kami ng kumot at sa loob ay ramdam ko ang mabuhok na binti niyang nakadantay sa mga hita ko, ang isang braso ay nasa batok ko, habang ang isa naman ay mahigpit na nakayakap sa bewang ko.

Halos lumubog ako sa kama sa bigat ni Rico kaya hindi ko alam kung paano ko pa nagagawang huminga. Tulog na tulog siya at nasakin ang buong bigat niya, napatitig ako sa mukha niyang nakaunan sa dibdib ko, ang nakakakiliti niyang balbas, at ang bahagyang awang na mga labi at ang mahinang paghihilik.

Hindi ko alam kung anong oras na siya nakatulog pero dahil puyat siya at hindi mabilis magising kahit sa sunod sunod na pagkatok, alam ko agad na mag uumaga na iyon.

I wanted to gently stroke his hair but I’m scared that I might wake him up. I remember that he was drinking when I woke up in the middle of the night. I don’t know what’s going on, but I don’t have the heart to wake him up. I want him to rest. I want him to sleep more.

Sobrang nakakababae si Rico. Sobrang init ng mukha ko at halos magdugo na ang labi ko sa kakakagat para pigilan lang ang pag ngiti habang inaalala ang mga ginawa namin kagabi. Sa buong sulok ata ng kwarto niya ginawa namin iyon. Habang siya mahimbing na natutulog sa dibdib ko, eto ako parang inasinang bulate sa kilig. Sana lang talaga ay hindi ko siya magising sa kalikutan.

Muli akong napaidlip at ng muling magising, iba na ang pwesto namin. Nakaunan na ako sa matigas na dibdib ni Rico. He is still hugging me tight while he is drawing circles on my shoulder blades. I looked up to him and I saw him watching me. He smiled before kissing my forehead.

“Good morning. How are you feeling?” He sweetly asked.

Napangiti ako at mas yumakap sa tagiliran niya at sinubsob ang mukha sa kilikili niya. He chuckled sexily before planting another kiss on top of my head.

“We missed breakfast. Aren’t you hungry?”

“Hmm.” Tugon ko habang sinisimot ang bango ng kilikili niya. “They called us earlier. But you’re still asleep so..”

He sighed “I’m.. sorry. I’ll ask them to send your breakfast here.”

“What happened, Rico?” I whispered as I squeezed myself in between his armpit, pertaining to what happened last night. He sighed again.

I looked up to him as I heard no response, “You drank last night. Bakit.. ayaw mong matulog?”

“You don’t have to worry about it. I’ll call for your breakfast.”

I am busy tracing the strands of hair in his chest but I can’t get that thought out of my head. “Please tell me… why… sabi mo.. takot ka?”

He sighed. He kissed me again. This time, on my forehead, while caressing my arm. “I was… I guess… well, I had trouble.. sleeping.. since you left.” He struggled to explain. I keep on playing with his chest hair and I can feel his now unusual breathing.

“You left me… after I made love to you.. the night of my birthday. You left me…”

My heart sank. I bit my lip and tried to control my emotions. I closed my eyes and feel his heartbeat.

“I was… devastated. When you left.. Now that you’re back in my arms… I got scared… I wanted to stay awake because if I sleep again this time… I’m afraid I’ll wake up in another empty bed… without you… in my arms.” He said breathily. No.. Rico.

What have I done? You don’t deserve this. I did that only to protect you. It was irrational and impulsive, I know. I didn’t think for a second about what would you feel. I didn’t just caused you pain. I inflicted.. a trauma.

He was traumatized that’s why he can’t sleep at night. I cannot imagine what he had been through because of it. It pains me. I’m sorry, baby.

“I’m sorry.. I’m here… hindi ako u-umalis..” unti unting nabasag ang boses ko para sa nagbabadyang luha.

Napasinghap siya at marahan akong hinele habang pinapatakan ng maliliit na halik ang noo ko. “Yes, baby. Thank you for staying. I’m fine now. I’ll be okay. You are now here with me. In my arms. That’s all that I need.”

He shouldn’t know… yet. With all the things he have been through, I don’t think I can inflict another pain for him.

There’s always a right time for everything. For now, I want to help him heal. He shouldn’t be troubled sleeping anymore because I’ll be here… I’ll do my best to stay by his side.

Come to think of it, I’m… doing good. Hindi ako nakakaramdam ng kahit anong sintomas. Hindi rin ako nakakainom ng medication basta basta dahil nga tinatago ko sakanya. But I… feel good.

He’s my comfort. With him, I don’t feel any pain. All I feel is love… so much love that I want to give it back to him. What he deserves. If only I can be deserving of him.

“I’m… p-patawarin mo ako…” I murmured as I buried my face in his chest due to embarrassment.

“M-Magulo ang isip ko.. noon… ang gusto ko lang… wala ng madamay… lalo k-kana… k-kaya pinili ko… na umalis…” I cried.

“Sshh. That’s enough. Let’s put the past behind us. For now, what I want is-”

“No..” sinubukan kong muli siyang tignan kahit mukang nilukot ang mukha ko at basa ng luha

“We… need to talk about this… I want to.. apologize for what I did…. for what it caused you… I’m sorry… I didn’t mean all of t-that.. to happen.”

He inhaled deeply and closed his eyes. Pursed his lips and clenched his jaw. My man, I’m sorry.

“Huwag mo s-sanang… isipin.. na hindi mo ako kayang protektahan kaya ko nagawa iyon… gusto ko lang lumayo.. para hindi ka madamay… at para makafocus ka sa tra-”

“My mother asked you to leave me.. I know.. she told me baby..” muli siyang nagmulat at pulang pula ang mata ng tumitig sakin. Naiwang nakaawang ang bibig ko at napasinghot nalang kasama ng sunod na sasabihin.

She what now? Hirap akong napalunok. Ganun niya ba kaayaw sa akin? Na kailangan niyang ipamukha kay Rico na tama lang na iwan… ko ang anak niya?

Lito akong tumingin sakanya at inikom ang bibig. Idedeny ko sana ang sinabi pero muli niyang nagsalita.

“She told me. It’s all my fault. There’s no need for you to apologize. I understand. I am the one who caused you pain. I couldn’t take care of you. And she.. asked you to leave me.”

Sinubukan kong umiling “N-Naiintindihan ko ang mommy mo Rico… H-hindi niya ako pinaalis… kusa akong-”

“We’ll talk to my parents when we go back home. I want her to apologize. For now, let’s just think about the two of us, and not about other people. Please..”

Hindi na ako nagsalita o umangal pa. Hindi naman na kailangan non. Isa pa, anong mukhang ihaharap ko sa mga magulang niya na ganito lang ako. Malayong malayo sa babaeng gusto nila para kay Rico. Mahina akong tumango at muling umunan sa dibdib niya.

“Si.. papa.. sabi mo n-nakulong siya?” Muli kong tanong.

He sighed “Yes. You don’t have to worry about him anymore. No one will hurt you. Not while I’m here.”

Masakit man na kailangan pa humantong sa ganoon. Pero para din naman iyon sa ikabubuti nila. Isa pa, hindi naman na ako tinuturing ni papa na pamilya. Lumaki ako sa ampunan. Wala na akong ibang kailangan pa.

Si Rico. Siya na ang bago kong pamilya.

“If you want, we can pay him a visit. Only if you are comfortable.” Malamyos niyang sabi habang hinihimas ang braso ko. Muli akong dumungaw sakanya.

“Mmm. P-Pag-iisipan ko.” I smiled timidly.

“Kung handa kanang bumalik, bibisitahin natin ang ampunan.. at ang puntod ng lola Flora mo.”

I tried to smile again while tears are pooling on the side of my eyes. I nodded and smiled.

Lola. Pasensya na po. Hindi ko gusto ang nangyari. Patawarin niyo po ako.

“Pati.. si Elisse.. gusto ko din siyang makausap.” I added.

“Hmmm. You are not communicating with her?”

Marahan akong umiling. Mariin ang titig niya sakin bago tumango. Ang isang kamay niya ay sumusuklay sa buhok ko.

“I thought she knew. That she is just.. hiding you from me. You can call her. She’s a mother now. She married Amer after your graduation.”

Totoo ba? Nagpakasal at may anak na siya? Ano pang namiss ko? Fuck. Elisse!

Hindi ko siya nagawang kontakin ng dalawang taon dahil nga nagtatago ako. Kahit na gusto ko siyang kamustahin.. pinigilan ko ang sarili ko.

Pati ang pag-aaral ko. Sumagi ang lungkot sa isipan na hindi na ako makakapagtapos. At dahil pabago bago ang curriculum, kung sakaling mag-aaral ako, baka bumalik ako sa kalagitnaang taon ng kolehiyo, o ulitin ang huling taon… lalo pa at diko natapos ang internship ko.

“Gusto ko siyang kausapin. M-mamaya.. tatawagan ko siya.” Excited kong sabi. Ngumiti  si Rico at pinunasan ang natuyong luha sa pisngi ko.

“Later. For now, let’s get your breakfast.”

Ngumiti ako at sumangayon. Bumangon ako at naupo bago lumingon sakanya na sumandal sa headboard ng kama. Maluwang na puting t-shirt niya lang at panty ang suot ko. Siya ang nagbihis sakin kagabi.

Kunot ang noo niya ng titigan ako bago muling bumuntong hininga. Tinagilid ko ang ulo at litong tumitig sakanya.

“You are bruising. I’m sorry. I was too rough last night.” He said with control in his voice.

Napatingin ako sa leeg at dibdib ko at nakita ko ang kiss marks niyang naging pasa na ngayon. Bahagya kong inangat ang kwelyo ng t-shirt niya. This is not your doing, baby. This.. this is my illness.. that’s taking a toll on my well-being.

“H-Hindi masakit. Ayos l-lang.” Paniniguro ko para di na siya mag alala pero umiling lang ito at hinila ako para suriin ang dibdib ko.

“I’ll.. try to control myself. I won’t do it again.” Iyong kiss mark ba? O.. yung ginawa namin kagabi? Ayos lang!

Bago pa muling pasukin ng kahalayan ang utak ko ay nagbihis kami ng mas maayos na damit bago bumaba para kumain. Ayoko ng mang abala ng kasambahay kaya sinabi kong sa baba nalang kami kumain.

“Magandang umaga po senyorito, senyorita. Nakahanda na po ang agahan niyo.” Nakayukong bati ng isang kasambahay. Ngumiti lang ako dito at bumati pabalik habang ang katabi ko e seryosong tumango lang habang patuloy ang hila sakin papunta ng kusina.

Tahimik kaming kumakain. Kagaya kagabi, e para kaming bibitayin kahit dalawa lang kaming kakain. Andaming niluto.

“I’ll take you to the plantation after breakfast. What else would you like to do today?” Rico asked glancing at my direction while sipping on his coffee.

Nahuli ko ang tinatagong ngiti ng mga kasambahay na nagpupunas sa kusina. Ang iba naman ay abala sa malaking sala.

“Ahm.. h-hindi ko alam. Hindi ba.. uuwi na?”

Ang tanga tanga ng tanong ko. Sa tingin mo ba Rein makakauwi kayo dahil lang isang gabi ang napagusapan sa kontrata?

Mariin ang titig na ginawad sakin ni Rico bago muling bumaba ang titig niya sa collar bones kong may pasa. Humanap ako ng medyo balot niyang damit para itago ito sa mga kasambahay… maging sa kanya. He really is bothered with my kiss marks that turned blue overnight.

“We’ll stay here for the meantime. We’ll host the after celebration of the land’s festivities here.”

Ito marahil ang pinagusapan nila ni gov. Kung ganon, marami palang pupunta. Hindi ko maiwasang isipin na kinukuha ng gobernador ang pabor ng pamilya nina Rico.. para sa politika. Parang sobra naman yata iyon. Though, napakalawak ng lupain nila. Kahit hindi na magpapasok sa loob mismo ng manor, ay tila kakasya ang napakaraming taong dadalo sa labas lang.

Alam kaya ito ng mommy niya? Mukhang wala namang magiging problema pero… ang mga dadalo.

Sina Sean. At.. shit! Ang mga katrabaho ko! Hilig ng mga yon manood ng mga street dancers tuwing pista at kung dito magpapakain ang gobernador sa mga mamamayan… paano?

Noon kasi, sa tapat lang mismo ng kapitolyo may mga handa. Pagkatapos ng street dance, doon siya nagpapakain ng mga contestants. Nakalatag ang napakahabang mesa para sa boodle fight at dahil sobrang dami ng populasyon.. malaking gastos kaya hinahayaan ang mga nagtitinda ng ibat ibang pagkain.. sa mga food stalls na kumakain ang mga nakikisaya gaya namin.

“P-Paano.. ang trabaho ko?”

Lunes ang pista. Pagkatapos noon.. uuwi na hindi ba? O hindi kaya…

“Tss. You should stop working in that club. I don’t like it.” Supladong sabi nito at nagpatuloy sa pagkain.

Napabuntong hininga ako. Iyon lang ang trabahong pwede sakin dahil nga.. hindi ako makakapagpasa ng requirements. Pero… dahil nakakulong na si papa… wala na sigurong dahilan para magtago pa ako.. at gumamit ng alyas.

“S-Susubukan kong humanap ng ibang trabaho.. k-kakausapin ko si madame-”

“You know my take on this ever since, Rein. I don’t want you to work. You don’t need to.” Muling bumaling na may mariing titig sakin.

Alam ko naman iyon.. pero ayoko ng ganon. Gusto ko na matuto akong tumayo sa sarili kong paa. Ayokong mapulaan na umaasa lang sakanya dahil mayaman siya. Gusto ko, makapagtrabaho at matutong magbudget. Maging independent.

I heard his deep sigh “But.. I know that you also wanted to establish your career path. I want you to have that fulfillment in yourself. If you want to work.. I don’t see it necessary, but I also want you to do the things that you’d like.”

Napangiti ako ng matamis sa sinabi niya. Nakita ko din ang pag ngiti niya at sa likod niya ay ang nagtutulakang mga kasambahay palabas sa likod bahay.

Nang matapos kumain ay nagsimula kaming libutin ang ektaektaryang lupain nila. Nagsimula kami sa maisan.. at halos mapaso ako sa init ng mukha ko ng makita ang malaswang ngisi ni Rico sakin. Hindi ako makasagot ng ayos.. ni makatingin ng tuwid sa mga magsasakang bumabati samin. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa utak ko ng gabing iyon.

Dumaan din kami sa palayan, mayroon ding sagingan, may tubo din, at niyogan ang sa pinakabukana. Nakita din namin sina tatay Dante at nanay Ada kasama ang ibang magsasaka. Napangiti ako ng nagkukumahog na lumapit ang babaeng matanda para makausap ako.

“Ineng! Naku senyorita! Pasensya na. Kamusta ho kayo?”

Bakas man ang pagtataka ng ibang kasamahan ay magiliw parin akong kinausap ni nanay Ada. Tuloy daw ang pagpapagamot ng apo niya at nakahanap na din daw ng donor para sa kidney transplant nito. Halos ako na ang mahiya dahil naririnig sa buong palayan ang pasasalamat niya.

“Maraming maraming salamat talaga senyorita at hulog ho kayo ng langit sa amin. Sainyo din ho senyorito.” Sabi ni tatay Dante kay Rico na nasa tabi ko. Simple lang itong ngumiti at tumango.

Ramdam ko ang panghihina ng marating namin ang niyugan sa bukana. Malapit na ito sa kalye.

“Magandang tanghali po sainyo senyorito at senyorita.” Bati ng matandang lalaki. Nakasilong kami sa isang puno ng niyog. Hindi ako ganoong naiinitan dahil sa laki ng lalaking nasa likod ko na sumasalo ng init ng araw.

“Kamusta ang ani?” Tanong nito sa malalim na boses. Ngiting ngiti naman ang matandang lalaki.

“Maganda ho senyorito. Dadalin namin sa bayan. Dadating dito mamayang hapon ang truck. Isasabay na namin ang iba.”

Manghang mangha ako. Napakalawak ng lupain nila na halos ikaw ang mapapagod lakarin. Naaaliw akong pinapanood silang umaakyat ng puno at tinataga ang bugkos ng buko.

“Do you want to try it?” Pukaw sa atensyon ko ni Rico.

“P-pwede ba?” Tingala ko sakanya. Naniningkit ang mata at may butil ng pawis sa noo. Lihim akong napangiti. Gwapo parin kahit bilad sa araw si senyorito.

“Bigyan moko ng isa Gardo.” Utos niya sa kausap naming matanda kanina. Tumango ito at dumampot ng isang niyog. Akmang tatagain niya ng sumenyas sakanya si Rico.

“Ako na.” Tipid na sabi nito.

Pinagmasdan ko siyang paluhod na naupo at siya na ang nagbukas ng niyog. Sumirit doon ang makatas na sabaw ng buko. Agad akong natakam.

Kusa kong nakagat ang labi ng panooring mag igting ang braso niya sa pagbiyak nito. Inabot niya sakin ang kalahati at ang kabila ay sakanya.

Nakakauhaw.

“Pasensya na senyorita. Wala hong istraw e. Magdadala din ho kami sa mansyon para mas maayos niyong mainom ang sabaw ng buko.” Nahihiyang sabi ni tatay Gardo. Umiling lang ako at ngumiti.

“Ayos lang ho ito. Wag na po kayo mag abala. Salamat po.”

Pinanood ako ni Rico na bahagyang tumungga ng sabaw sa niyog. Nakakapawi ng uhaw at init ng panahon. Matamis ang sabaw.

Parang gusto ko pa ng isa. Swabeng tumungga si Rico ng sakanya. Kitang kita ko ang pagkislot ng adams apple niya habang umiinom. At kung… paanong pinunas niya ang likod ng palad sa labi pagkatapos.. ng hindi tinatanggal ang tingin sakin.

Napapikit akong uminom sa sarili kong buko. Nauuhaw pa ako.

Nagdala nga sila ng iilan sa mansyon ng Alonzo para matikman din ng mga kasambahay. Sa tanghalian.. ay nagihaw sila ng baboy at bangus, bukod pa sa ilang putahe. Sadyang napakarangya ng pamumuhay ng mga Alonzo kung ganoon… para masanay silang akala mo laging may pista kada manananghalian o maghahapunan.

Nang magdapit hapon ay sa may portiko kami nagmiryenda ni Rico. Sinubukan kong buksan muli ang facebook ko at kita ko doon ang halos isang daang tawag mula kay Rico.. bukod pa ang mensahe. Kay Elisse din… na puro missed calls at puro tadtad ng mensahe.

Napabuntong hininga ako bago sinubukang magchat sakanya. Wala pang isang minuto ay nagring ang cellphone ko para sa video call. Nagkatinginan kami ni Rico.

“Bitch! Is this real?” Naiiyak na salubong sakin ni Elisse. Agad ding nangilid ang luha ko at napangiti.

“Elisse? Iyon lang ang ichachat mo sakin? Sang impyerno ka nagpuntang hayop ka! Where are you, Rein?!” Dagdag nito.

“Uhh- nasa Anti-”

“Diyos ko! Mamamatay ako! Halos mamatay ako sa pag-aalala! Alam mo bang pinapulis pa kita? Hinahanap kita! Pinost ko ang mukha mo sa buong San Vicente maging sa Maynila! Kung hindi ako inawat ni Amer.. binalandra ko na sa TV ang pagmumukha mo! Asan ka?!” Sabat nito. Napailing nalang ako. Nakakamiss ang ganitong bunganga ni Elisse.

“Elisse-”

“Anong nangyari? Bakit ka umalis? San ka nagpunta? Nag-alala ako… I heard… about what happened to lola Flora. And I’m sorry. I wasn’t there for you.. but you shouldn’t shut me off! I’m your best friend you fucking bitch! San ka nagpunta at hindi kita makita?! Two years bakla ka!”

“That’s enough, Elisse.” Nanlalaki ang mata niya ng madinig ang boses ni Rico sa background.

“Who’s that? Don’t tell me.. magkasama kayo?! Sinasabi ko na nga ba at tinanan ka ng gurang na iyan! Nasaan ka? This is kidnapping!” Histerikal na sabi nito. Nahagip ko naman ang masungit na tingin ng katabi ko. Nakanguso itong nakikinig.

Agad akong nahabag ng marinig ang tila iyak ng bata sa background. Totoo nga…

“I’m sorry..” alo ni Elisse bago ako muling tinignan sa screen “Hoy! Nasan ang dila mo? Magsalita ka! Asan ka sabi Rein?!”

I chuckled while I wiped my tears away. I saw Rico moved his chair beside me. Hands immediately went to my waist as he rested his chin on my shoulder.

“U-Umalis ako… Elisse… nagtago. Dahil sa nangyari.. n-nasa Antique ako.. d-dito ako nahanap ni.. Rico.”

I saw her swallowed hard and wiped her cheeks. “Oh my gosh.” She muttered “Thank God you are alive. I thought I would never see you again. I thought you are dead! Tangina kala ko baklang inagnas ka at kung anong nangyari sayo! Nag alala ako! Halos mamatay ako bakla sa pagaalala! Hindi ko alam kung saan ka hahanapin!”

“P-Pagbalik ko… p-pupuntahan kita… para… makapagusap tayo..”

“Yes baby. S-Sige. Hihintayin kita. May ikukwento ako sayo Rein. Madami! Magpakita ka sakin! Namiss kita!” Naiiyak na sabi nito kahit mayat maya lingon ng lingon sa gilid… at mukhang kinakausap ang sinabi ni Rico na anak niya.

Ilang minuto pang naglitanya ni Elisse at pinagbigyan ko lang. Dalawang taon ko siyang hindi nakausap. Sobrang gaan ng pakiramdam ko. Pakiramdam ko.. unti unti akong bumabalik sa totoo kong buhay. Malayo sa sakit at kung anong pinagdaanan ko dito.

“Are you sure about what you said earlier?” Rico languidly asked while still hugging me. Elisse had to end the call because she said she needs to do something important. She’s not telling me because she said it’s a surprise. Unfortunately, I think I already happen to know.

Nilingon ko si Rico sa gilid ko at tumama ang tungkil ng ilong niya sa pisngi ko.

“That you will go home.. to San Vicente..”

My lips remain parted for seconds. Am I really ready to go home? There’s no threat with my life anymore. I can easily go back to my old self. Only… it’s not that simple. Considering… that something has changed.

“Hmm… iniisip ko din to kagabi. Noong sinabi mo na nakulong na si papa. W-Wala na akong katatakutan pa.. k-kaya gusto kong subukan… na umuwi na..”

“Yes, baby. You can go back to your life the way you left it before. You’ll live in my penthouse. You can watch the city lights every night. You can now go back.” He said while rubbing his thumb on my stomach.

“Yeah..” I languidly respond. “I will miss being here, though.” I voice out my thoughts “In two years, my life completely changed. My perspective, my dreams… the way how I want to live my life.”

“Hmmm.. what is it that you want then?”

“G-Gusto ko padin ng city lights. Ang naglalakihang buildings. Ang magkaroon ng trabaho sa opisina. Pero ngayon, parang mas gusto ko nalang.. ng ganito.” Pinatong ko ang mga palad sa kamay niyang nakahawak sa bewang ko at sumandal sa dibdib niya habang pinapanood ang paglubog ng araw.

“Mas gusto ko nalang ng simpleng buhay.. malayo sa mausok at magulong siyudad. Dito.. simple lang. Presko ang hangin.. masarap sa mata ang mga berdeng taniman.. ang dagat… ang simpleng buhay sa probinsya. Mas gusto ko.. sa ganito..”

Payapa. At tahimik. Pinikit ko ang aking mga mata at dinama ang yakap niya sakin. If I get to live, I want a simple life with you. If only that’s possible. For me to live longer than my mother did.. and for you… to live simple and in peace in the province.

“I’ll build you a house here then. Dito tayo titira pagkatapos natin magpakasal.” Napadilat ako at lumingon sakanya. He then kissed me on my right cheek.

“My proposal still stands, Rein. Whenever you are ready, I’ll marry you. Kahit saan mo gusto.”

Gustong gusto kong gumaling pero minsan hindi ko maiwasang mawalan ng pag-asa. Sakit mayaman ang meron ako at hindi ako mayaman. Isa pa… traydor ang sakit ko… hindi ko alam.. kung bukas ay nandito pa ako.

Sa ngayon, gusto ko lang sulitin ang oras. Bawat minutong kasama ko siya. Magpapagamot padin ako. Dahil gusto kong lumaban para sakanya… pero kung sakaling.. matalo ako kagaya ni mama… ayokong may pagsisihan… dahil may hindi ako nagawa… o nasabi sakanya. Iyon ang paulit ulit ko ng iniisip.

“I love you..” I stared at him intently. I can’t help but whisper as I felt a tear fell on my cheek.

He was slightly stunned with what I said before he shut his eyes and pressed his temples against mine.

“God.. I love you.. I love you more, baby.” He said as he brushed his lips against my ear.

Mahal kita. At mamahalin pa. Mamahalin pa ng higit. Wala ng mas nakakatakot pa sa pakikipaglaban ko sa oras. Kaya hindi na ako dapat na matakot na ipaglaban ka.

Ayawan man ako ng buong mundo dahil hindi ako nababagay para sayo.. ay gusto ko padin na ipaglaban ka..

I don’t think I have love you this way before. My heart only screams your name. You own it. And no matter how I tried to be strong, I often feel discouraged… as pictures flashed in my head.. of the possible events in the future.

Will you forgive me, if I were to leave you again.. this time, forever?

“Why are you crying? Do you really mean what you said? Or do loving me hurts you?” His hoarse voice triggered more tears from falling like a river.

Yes. It pains me to think that if I were to leave, I might cause another unbearable pain.. one can never imagine. I don’t want that for you. But I guess I am selfish, for I only want you for myself.

Hindi ko ata kaya… na magmamahal ka pa ng iba pagkatapos ko… pero hindi din kita masisisi kung ganoon nga… dahil hindi kita pwedeng ikulong sa masakit na ala-alang maiiwan ko… sakali nga…

I shook my head. “I love you. I’m in love with you, Rico.”

“Asan ka? Nagtatanong sa gc ang mga bakla. Manonood kaba ng tiringbanay?” Tawag sakin ni Marina ng magising kami kinabukasan.

Pumayag naman si Rico na manood kami sa sentro. Para sa contest at sa mga street dancers. Magiging abala din naman dito dahil nga maghahanda sila para sa party. Dinig kong may media na dadating. Ang mga opisyal at importanteng panauhin ay sa loob… at magseset up nalang sila ng mga lamesa at upuan sa may hardin para naman sa mga tagarito.

“P-pupunta po kami… ako..”

“Sinong kasama mo?” Nahimigan ko ang panunuya kay madame sa telepono. Nakagat ko ang labi ko at tinignan ang lalaking nanonood sakin ngayon.

“Si.. e-engineer po..” buntong hininga ko. Nadulas na ako eh.

“Oh.. yung tagapagmana ng Alonzo.. isang gabi lang ah? Ano yan? Inextend? Hataw ah Ria.” Napiling nalang ako.

“Manonood po ako… hahanapin ko nalang sina Myca doon..”

“Kumikita ka din lang sa pagsama sa lalaking iyan eh magpaschedule ka ng therapy mo. Tumawag sakin si Vangie. Kelan ang sunod na chemo mo?”

Bahagya akong dumistansya kay Rico sa takot na baka marinig niya ang boses ni madame sa cellphone. Muli akong napabuntong hininga.

“T-Tatawag po ako. Isischedule ko din po iyon.”

“Siguraduhin mo lang Ria. Wala namang masama sa ganyan. Pero wag mo sanang kalimutan na kaya ka nagescort e para may pampagamot. Hindi ka nagescort para mahumaling sa lalaking nagbayad sayo. Hindi ganun ang kalakaran sa ganito.”

May kirot sa puso ko ng marinig ang sinabi ni madame. Pero kung kay Rico naman.. wala lang iyon sa akin. Naiintindihan ko naman. Maayos naman na kami. Gusto kong isipin na ayos na kami at ang paguwi niya dito ang daan para magkita kami ulit. Kaya gusto kong hayaan ang sarili ko na huwag iyon lagyan ng malisya.

“My mom might visit here tonight.” Simple niyang sabi ng makababa kami ng hagdan. Agad akong natigilan sa narinig.

“I’m sorry. I told you we will just think about us and spend our time here alone, but she happened to hear it from her elite friends here, that the governor sent an invitation to have a party here after the commemoration of tiringbanay.” Mahabang salaysay ntio.

Nakakahiya! Kakaisip ko lang kanina tapos agad agad na? Anong sasabihin ko? Anong isasagot ko pag tinanong kung anong ginagawa ko sa hacienda niya?

Nakaputing puff dress lang ako at halos maubos ang tinted sunscreen ko kakapatong sa mga marka sa leeg ko. Si Rico naman.. naka navy blue na polo ng Tom Ford at maong na pantalon. Naka Ray-ban at animo artisa na kasama kong manood ng mga nagsasayaw sa kalsada. Imbes na sa mga makukulay na mananayaw, eh siya ang nakakapukaw ng atensyon ng mga tao sa kalsada.

Lalo na ng mahanap ko ang pwesto ng mga katrabaho. Si Neomi ang unang kumaway sakin. Sa di kalayuan ay si madame kasama ng dalawang amiga niya.. at ng mga pulis.

Agad kong nakuha ang tingin ni madame pero umismid lang ito at bumalik sa panonood. Tumatawa sa kinukwento ng amiga niya.

“Ria! Dito.. kanina kapa namin.. hinihintay…” humihinang sambit ni Kara ng matanaw siguro ang lalaking kasunod ko. Tanaw ko ang mangha sa mata ni Myca pero agad itong umiwas at nagpatay malisya.

“Nandun kasi kami uhh sa unahan.. kanina paba kayo?” Tanong ko pabalik kahit kita ang naguguluhang titig nila. Dikit na dikit ba naman sakin tong si Rico. Hindi naman ako batang mawawala.

Kasakasama namin siya sa panonood. May mga float din na pumarada. Nang magutom ay nagtry kami ng mga pagkain sa stalls. Ramdam ko ang pagkailang ng ibang katrabaho pero eskandalosa akong tinitignan dahil si Rico ang nagpresintang ilibre kami ng tanghalian.

Si madame ay kasama ni hepe ng tawagin nina Myca. Tipid lang itong bumati samin at makahulugang tumingin sakin at sa kay Rico.

“Nagimbita si gov. Narinig ko kay hepe. May party daw pero sa dulong bayan pa. Kung gusto niyong pumunta. Pili lang dahil daw may mas mahahalagang bisita.” Naniningkit ang matang bungad ni madame.

“Saan ang party madame? Go tayo diyan! May pauga ba?” Natatawang sabi ni Myca.

“Gaga! Medyo pormal doon. Magbihis kayo kahit papaano kung gusto niyo. Doon daw.. sa lupain ng mga Alonzo.” Sagot ni madame bago bumaling ang tingin kay Rico. Hindi ko alam kung bakit nagtatambol ang puso ko.

“Ipapasundo ko kayo sa tauhan ko Ms. Marina. Mamayang gabi.” Tipid na sagot naman ng katabi ko.

Hilaw namang tumawa si madame “Naku. Makakaabala kami engineer. Hindi na. Ako na ang magbibitbit sa mga to kung okay lang na isama sila. Ria… pasaan ka?” Nanunuyang tanong nito.

Sasagot na ako ng maunahan ako ni Rico. “You are welcome to join. Don’t worry about her. She’s coming with me. You’ll see her there.” Walang prenong sabi nito na kinalaglag ng panga ng mga bakla. Diyos ko.

Kita ko ang nananantyang tingin ni Myca sakin pero sinawalang bahala ko na. Hindi naman lingid sakin na natipuhan niya si Rico unang kita palang. Hindi ko lang alam kung ano ang nangyari sa mesa nila noong gabing iyon at naging ilag siya sakin pagkatapos.

Mga alas singko ng makabalik kami sa hacienda ng mga Alonzo. Nakaayos na ang mga mesa at hindi matapos ang mga kasambahay sa mga gawain. May tatlong itim na SUV din na nakaparada at tila kadadating lang.

“Naku buti nakabalik kayo agad senyorita. Tamang tama ho at nandito si madame kasama ang ibang bisita niya senyorito. Hinahanap nga po kayo.” Salubong samin ni manang Edna ng makapasok kami sa loob.

Tila nanigas ako sa kinatatayuan dahilan bakit nahinto din si Rico. Narinig ko ang buntong hininga niya habang ako naman nagsimulang tumambol ang puso sa kaba.

Sa harap namin sa unang tanggapan ay nakalapag pa ang ilang maleta.. at mga importanteng tao.

“Good afternoon, son. I heard from Alfonso that you will be hosting his party here?” Madame Felicia asked her son, slightly smiling when she looked at me. Trying to read my reactions.

“Yes. Good afternoon, mom.” Bati nito sa ina at hinawakan ang kamay ko para magsimulang umakyat sa magarang hagdanan. Bahagya akong yumuko lalo pa at nanahimik ang ibang kasama ni madame na marahil nagtataka kung sino ako.

“How’s tiringbanay? Kumain naba.. kayo? Magpapahanda ako sainyo-”

“No need, mom. You can rest. Bababa nalang kami mamaya.” Tipid na sagot nito. Saka lang gumala ang tingin ko sa isang kasama ni Mrs. Montecarlo sa malawak na sala. May dalawang ginang pa sa tapat pero ang nasa tabi niya.. ay si Serena na laglag ang pangang nakatingin samin.

Kabanata 48

“We don’t have to go downstairs if you are not comfortable..” Rico whispered as he kissed the back of my hair while I stare at my reflection in the bathroom mirror.

I am wearing a Bottega cream-colored asymmetric cotton midi dress paired with white pumps from the same brand. I only put on red lipstick. Rico told me that there’s a makeup artist available because his mother is here but I didn’t want to impose. My freckles are now highlighted because of my flushed cheeks with the way Rico is hugging me. Sabay kaming naligo at ngayon nagbibihis na.

He is wearing a white dress shirt and a black slacks. His coat is on his bed but I don’t think he is going to wear it since he already folded the sleeves of his dress shirt up to his elbows. The upper buttons are also undone. He look so dashing with office attires. Even with laid back casual clothes, he is drop dead gorgeous.

“O-Okay lang.. n-nakakahiya sa mga bisita. Isa pa.. b-baka hanapin ka sa baba.” Sagot ko sa mahinang boses. Hindi ko alam bakit ako kinakabahan.

Napasinghap siya at hinilig ang ulo sa gilid ng tenga ko. “I don’t really want to go. I’d rather let us stay in our room. I’ll ask our food to be brought up here. We can watch a movie or something.”

Tinatantya niya ang reaksyon ko at kanina niya pa ako tinatanong kung gusto ko ba na dito nalang daw kami. Ngayon lang siya nakapagbihis ng polo dahil pinilit ko. Hanggang ngayon kinukumbinsi niya ako na dito nalang kami.

Bumuntong hininga ako pero sinubukan pading ngumiti sa salamin. “Ayos na a-ako. Magayos ka para m-makababa na rin tayo-”

“I’ve learned my lesson the hard way. You were never used to this. And while I want to show up in these kind of parties with you, I will no longer force you especially if it’s going to affect our relationship. I won’t let you have another reason for doubting us and eventually leaving me because of overwhelming pressure. You don’t have to prove anything, anyway. I’m in love with you.”

Wala akong nasagot sa sinabi niya. Tama naman siya. At kaya gusto ko din bumaba… ay para harapin din ang multo kong iyon. Sinabi kong ipaglalaban ko na ang kung ano kami.. kaya hindi na ako matatakot. Kung hindi man sila pabor, ang mahalaga ay kaming dalawa. Siya at ako lang ang iisipin ko.

Hindi na ako yung Rein na takot na takot na makita ng mga tao na kasama siya. Hindi na ako yung dating walang mukhang maihaharap kada makakarinig ng hindi maganda tungkol samin… o sa akin. Taas noo akong lalakad mamaya at paninindigan ang kung anong meron kami. Wala ni isa samin ni Rico ang naglinaw kung ano nga ba kami… pero ang trato namin sa isa’t isa, it’s safe to say that we are together. I am still wearing his engagement ring, and he still wants to marry me, then we are engaged. I’m still his fiancée.

Nakita ko si Serena sa baba kanina. At alam ko naman na gusto siya ng mommy ni Rico para sakanya… pero gusto ko parin dumalo sa party. Pipilitin kong huwag matakot. Hindi naman ako makikihalubilo sakanila at hindi ko ipagsisiksikan ang sarili ko. Sapat na ang sumama ako… at nasa tabi ni Rico… gaya ng gusto niya.

Humarap ako sakanya at nakangusong inayos ang ilang butones niya. Masyadong ladlad ang mabalahibong dibdib ni senyorito. Sino bang aakitin mo sa baba?

“Ayos lang. Sasamahan kita. Pupunta din naman sina madame at ang mga katrabaho ko kaya pwedeng doon muna ako… kung may kakausapin kang importante.”

He tilted his head to read my reaction before he sighed nodding. He gave me a quick peck on the lips “You’re so beautiful.”

I pursed my lips to hide my smile. Grabe nanaman ang paghuhuramentado ng puso ko “Gwapo.. ka din..”

He chuckled sexily before biting his lower lip, still staring at me. We really should go downstairs before my corrupted mind will make its way again to control my actions.

“I look like your future husband, yes?” He said smirking.

Awang ang mga labi ko ng tumitig sakanya.. hirap iproseso ang huling sinabi ng ilang segundo. Mahina kong pinalo ang dibdib niya at hindi na napigilang tumawa kasama niya.

Yes. You do, baby.

Maingay at madami ng tao ng makababa kami ng magarang hagdanan. I always admire the intricate details of their grand staircase, I am drawing my index finger to its design while my left hand clings into Rico’s right arm.

Sinabi kong magiging matapang ako at taas noong haharapin ang mga tao sa baba pero ng makaapak ako sa huling baitang ng hagdanan ay parang kakapusin ako ng hininga. Kita ko kung paanong halos isa isang mabali ang leeg ng mga taong nasa unang tanggapan ng lingunin kaming bumaba. Hindi ko kilala ang ilang taong nandito pero sa mga suot nilang damit.. alam kong hindi birong mga bisita ito. Ito ang sinasabi ni madame na mga importanteng panauhin… mga galing sa mayayamang pamilya at ang iba ay nasa politika.

Halos bumaon ang kuko ko sa braso ni Rico sa higpit ng pagkapit dahil sa panlalambot ng tuhod ko. Kita kong nilingon niya ako at nakatingala naman ako sa madilim niyang titig. We can do this. I… can do this.

My eyes wandered in the huge crowd and saw both familiar and unfamiliar people, with intriguing look in their faces, as if asking who am I and why am I clinging into the heir of one of the wealthiest clans in Antique.

“Engineer! Here!” Natatawang tawag ni governor sa kay Rico. Nakasuot ito ng pinasadyang barong.

Rico sighed before placing his hard calloused palm on the back of my hand that’s holding his arm tightly before guiding me to walk with him to where the good governor is standing.

May katabi siyang isang body guard at si hepe, habang may kausap na mga matatandang nakasuit, sa tabi niya naman ay.. ang kanyang anak na nakapulang suit at itim na dress shirt.

“Thank you, again for your hospitality. I’d like you to meet my son..” bati nito sabay hila sa balikat ng anak na ngayon ay napako ang tingin sa akin. Umiwas ako ng tingin at tumitig nalang sa kawalan.

“Sean David Elizalde. He’s running for mayor sa susunod na halalan. Hinahasa ko na. Son, this is Engineer Adrian Alonzo. Apo ni Don Armando.” proud na proud na pagpapakilala ng gobernador sa anak niyang madilim ang titig sa lalaking katabi ko. Oh my God.

Sa paninitig sa kawalan ay nahagip ko ang mga babaeng nagkukumpulan hindi kalayuan kay governor, at nakita ko ang paninitig ni Felicia Montecarlo.. nakatagilid ang ulo at tila nalito sa narinig.

Rico stood still and offered his hand smirking to the governor’s son “Good evening, actually it’s Enrico Adrian Montecarlo.. my mother is married to an engineer based in Luzon.” May panunuya sa sinasabi nito. Sean accepted his hand firmly and I couldn’t tell how painful it is watching them shaking hands. Parang napakahigpit noon.

“Sean David Elizalde. Good evening, engineer.” Sagot nito sa malalim na boses at naniningkit na mga mata.

“Right! Masyado kang humble engineer. Not only an engineer, but your mother married a business tycoon as far as I can remember. Fely! I think our sons can be business partners!” Natatawang tawag ni gov sa ina ni Rico na ngayon ay bahagyang lumapit at nakangiti sakanya.

“I think it’s a good idea, Alfonso. It’s high time for my sons to oversee their grandfather’s plantation, anyway. Though, my son might be occupied with managing our firm in Luzon, since his father already retired last year.” Panimula naman ni madame. Kung ganoon.. siya na ang namamahala sa MECS? Mas busy siya di hamak dahil sa trabaho. Pero parang wala siyang ginagawa dito ah. Hindi kaya nagleave?

Halatang halata ang kagustuhan ng gobernador na makuha ang pabor ng kanilang pamilya. Medyo bigo man sa narinig ay ngumiti padin si gov at nagsimula ng bagong topic.

O baka naman iniwan ang trabaho sa San Vicente? Kaya marahil nandito ang mommy niya, hindi lang para makisaya sa tiringbanay. Kundi para pauwiin siya… at makita kung ano ang pinagaaksayahan ng panahon ng anak.

“I’m sure Rico can handle that tita. He is working with great people kaya hindi siya mahihirapan sa MECS.” Narinig kong dagdag ni Serena, na ngayon ay nakawhite jumpsuit at high ponytail. She look stunning and can really blend well with the elite guests. I can’t help but compare. Kahit gaano kaganda ang suot ko.. hindi naman maitatanggi na walang wala ako sa mga tao dito.

Sunod sunod namang pormal na pinakilala ni gov si Rico sa mga kasama sa politika at pormal naman silang kinakamayan ng huli. Sa kanan ay nakatayo padin si Felicia Montecarlo kasama si Serena at ang dalawang babaeng may edad na.. na mga nakapormal ding ayos. Nahagip ko ang mapanuring titig nila partikular sa kamay kong nakakapit sa braso ni Rico… must be the ring. I sighed.

Bahagya kong nilingon si Rico at nakitang nasa akin ang kanyang mga titig. Bumuntong hininga ako muli at umiwas ng tingin.

Hindi rin nagtagal ay nag aya silang kumain na. Dumiretso ang grupo nila sa malaking hapagkainan kasama kami.. si Rico sa kabisera, sa kanan niya ako, sa kaliwa naman ay si madame Fely na katabi si Serena at ang narinig kong mommy nito at isa pang kaklase ng ina ni Rico sa college.

“Magandang gabi sayo, hija. Ipakilala mo kami sa kasama mo, engineer.” Ngiting ngiting sabi ni gov ng sa wakas ay nakuha ko ang atensyon niya bago umupo. Not that I’m seeking their attention anyway, kung pwede lang ay kainin na ako ng lupa dito. Hindi lang ako makabitaw sa kapit kay Rico dahil nakapatong padin ang kamay niya sa kamay ko… halos maeskandalo din ako ng siya ang naghila ng upuan at giniya akong maupo bago siya umupo sa gitnang kabisera.

I heard him sighed. Sean’s sitting in the far corner of the huge 22-seater table yet his eyes immediately darted at my direction, so as Serena and the middle-aged women sitting next to Rico’s mother.

“This is Rein Silverio, governor, my fiancée.” Kay governor niya ako pinakilala pero dahil batid kong kuryoso ang ibang kasama sa lamesa ay tuwid silang nakaupo ang nakikinig sa kay Rico. Hindi sa gusto ko siyang pigilan, dahil nagkaintindihan na kami na ang aming mga sarili lang ang iisipin, pero gusto kong mapapikit ng mariin ng makita ang paglaglag ng panga at paniningkit ng mga mata ng mga babaeng kasama ng mommy niya, maging ni Sean na tila gulat na gulat at lito marahil sa narinig kong pangalan.

“Oh. Well congratulations, engineer! Are we expecting a grand wedding, then? What do you think, Fely?” Bati ni gov na nasa kabilang kabisera naman. Sinang ayunan pa ni hepe sa tabi niya at ng isa pang businessman dito sa lalawigan sa kabila niya.

Ang ganda talaga ng mga paintings na nakasabit sa pader. Gold ang mga frame. Ang mga kubyertos, makikinang din.

“I.. it’s up to my son.. Alfonso. My husband and I have been asking them to consider marrying and settling down, anyway. Our firstborn is not getting any younger and my youngest already has his family, so he can marry… when.. they are ready.”

Ako naman ang halos malaglag ang panga ngayon sa narinig mula sa ina ni Rico. Hindi ko maiwasang mapatingin sakanya at dahil kaharap ko siya ay nahuli ko ang paninitig niya sa kaliwang kamay ko… kung nasaan ang engagement ring na minsan niya nang nakitang suot ko.

I saw her smile but it was short-lived.. as if she was hesitant. She then glanced at Rico.. who is now intensely gazing at me while pursing his lips to hide his smirk.. I can still see that.

What the fuck is happening? Hindi ko maintindihan.

“Congratulations, engineer. Maganda nga kung balak niyong sa Maynila magpakasal, pero kung sakaling piliin niyo dito sa San Jose, eh pwedeng sa hotel ko na ang reception ninyo. Magugustuhan ninyo ang sea view panigurado.” Presinta naman ng isa pang matandang businessman na nakaupo sa hanay ko.

Wait. Huh?

“Thank you, sir. My wife and I will have to talk about what our plans will be. I will let her decide. We’ll see.”

My wife?! The fuck! Wait a minute.

I saw him raised a brow as if challenging my reactions. Obviously, I can’t say anything. Not in front of his mom! What the fuck, Rico?!

So we are going in public, I see. Pero the hell, parang mahihimatay ako sa lahat ng naririnig. Sumuyod ang tingin ko sa mesa. Nagsisimula ng kumain ang iba dahil patuloy ang pagseserve ng mga kasambahay. I glanced at his mother real quick and I can see no disapproval. Is this real?

Most of the guests seems happy and all smiles. Serena though, is giving me daggers with her death stare. I heaved a deep sigh.

“Do you like this?” Rico called my attention as he is about to serve food on my plate. Baby, calm down please. We are showing too much affection in public.

I swallowed hard and chose not to say anything but to nod my head instead. Especially not when I can see his mother watching him fill my plate with food. I sighed.

Nahati na ang usapan ng matuon ang atensyon ng mga bisita sa pagkain. Naiilang parin ako pero pinilit kong kumain. Lalo’t pinapanood ni Rico ang pagbawas ko ng pagkain sa plato ko.

“You need to eat more, please. So you will gain weight.” He whispered but since his mother is eyeing us like a hawk, I knew then that she heard it. Shit.

Medyo pumayat lang ako pero hindi naman mukhang kalansay na. Kaya kung tutuusin ay hindi parin ako mukhang lantay gulay at may sakit. But I do understand if it bothers him, ibang iba nga ang pangangatawan ko noong nasa penthouse niya pa ako kesa sa ngayon.

I simply nodded to kill the topic and to divert the attention of those who might be watching us.

I was able to survive the awkward dinner and when the desserts are being served, I excused myself for a restroom break.

“Restroom lang.” paalam ko kay Rico. I swiftly glanced in front of me and saw his mom still watching us like a TV show while sipping on her cup of tea.

Naningkit ang mata ni Rico at tila nagduda sa paalam ko. Sasagot pa siya ng muli akong nagsalita.

“Promise. CR lang. Naiihi ako.” Sabi ko sa mas maliit na boses. Nahihiya na maaaring marinig iyon ng mommy niya. Ano naman ang problema sa pag ihi?

Bumuntong hininga lang ang huli at tumango. Tumayo ako kasabay ng paglapag ng tasa ng kape sa harap niya.

“Ines, samahan mo ang senyorita mo.” Narinig kong pahabol ni Rico ng nagsimula akong lumakad palabas ng hapagkainan. Bumuntong hininga nalang ako at napailing. Hindi na ako lumingon pa.

Nginitian ko nalang ang kasambahay ng sinarado ko ang pinto ng common restroom. Nanatili siya sa gilid ng pinto at naghihintay.

Pagkatapos umihi ay saglit akong naghugas at humila ng tissue sa dispenser roll bago nagflush at lumabas ng cubicle. Tinapon ko ang tissue sa trash bin at naghugas ng kamay.

Even the restrooms in this manor are cozy. Dim ang lights at may mga maliliit na paso na may matingkad na berdeng halaman. Malaki din ang salamin ay may pahabang sink mula sa gilid ng banyo hanggang sa kabilang dulo ng pader. Animo ay nasa hotel ang estilo.

Nagsasabon ako ng kamay ng bumukas ang pinto. Narinig ko pa ang pag angal ni Ines pero padarag lang itong sinara ng babaeng pumasok.

Umingay ang tiles dahil sa lagutok ng takong na suot ni Serena na ngayon ay tumayo sa tabi ko at hinawi ang baby hair na nalaglag sa noo.

Inaanlawan ko ang kamay ko ng madinig ko siyang magsalita.

“You enjoy it so much, do you?” I heard her low voice.

Gusto kong ignorahin, pero dahil kaming dalawa lang ang nandito… eh malinaw na para sakin ang sinabi niya.

Tinignan ko ang repleksyon niya sa salamin at nakita ko ang matalim niyang titig sakin. She shifted her weight and face me as if staring at my reflection is not enough.

“Buhay kapa pala? Rico is doing great managing their company as the acting president, and here you are acting like a damsel in distress? Ano yan nagpapahabol ka? Inaakit mo siya?”

Pinatay ko ang gripo at tumuha ng tissue sa holder at pinunasan ang kamay bago muling inapakan ang bin at itapon iyon doon.

“You think you will be good for him? You will never be good enough! You are nothing. You are rat poor. Uneducated. Bumalik ka nalang sa pipitsuging club na pinagtatrabahuhan mo!” Angil niya.

Natigilan ako sa narinig. Paano niya nalaman iyon?

Hinarap ko siya at kita ko ang nanlilisik niyang tingin. Satisfied that she caught my attention, pumamewang siya at ngumisi.

“At sino sa tingin mo ang bagay sakanya, ikaw?” I kept a straight face and replied in a monotonous tone.

She was taken aback with my response that her lips parted.

“Hindi ako nagpapaawa at hindi ko siya kailanman inakit. Wala kang alam-”

“Hindi ka kailanman babagay sakanya! Tita Fely will never like you for him! Hihilahin mo lang siya sa kahihiyan. Hindi kayo bagay. You cannot even give him a child. You are cheap and trying so hard to be a woman. You are sickening!”

This bitch. Lumabas din ang tunay mong kulay. So hard to be righteous, eh?

I smirked then flip my hair back before walking out of the restroom, only for her to pull my arm and pushed me back to where I was standing.

“I’m still talking to you! Bastos ka. Wala ka talagang delikadesa. You are a gold digging bitch! I wonder kung anong nagustuhan ni Rico sayo. Baka naman ginayuma mo?”

The good architect suddenly burst out her fuming anger as if she was a woman scorned. I  suddenly felt pity for her.

“Bakit hindi siya ang tanungin mo? Kung bakit makalipas ng dalawang taon.. eh di siya tumigil sa paghahanap at hanggang ngayon habol padin ng habol sakin?”

Napaatras siya at kita ko ang marahas niyang paghinga sa pagpipigil ng galit. She look so offended that she cannot believe a thing I’m telling her.

“Go on. Ask him, architect.” Hamon ko.

“I’ll tell tita Fely about you! Hindi ka na nahiya. Tingin mo pakakasalan ka talaga niya? You are delusional. You are a whore so thirsty for men’s attention. Hindi kaba makakuha ng mayamang lalaki sa club na pinagtatrabahuhan mo?”

Napasinghap ako bago umiling. My lips are on a thin line. “Do what you want. I won’t stop you. If you’d like, you can even ask him to marry you instead. That is if he will agree.”

Nangingilid na ang luha sa mga mata niya pero nananatili parin ang poot sa paraan ng pagtingin niya sakin. While I felt hollow and can’t even feel my face. This is drawing too much strength. Para akong hihimatayin.

“We were engaged when I left him two years ago. Kung gusto mong ikaw ang pakasalan niya.. then you should do better, architect. Dalawang taon pero ano? Wala paring usad sa sainyong dalawa? Sa halip heto siya at maya mo asong sunod ng sunod saan man ako magpunta. Try harder next time. Hiding in your cloak of righteousness won’t get you the man you dreamed so hard of having. For that I pity you.” Walang gana kong sabi bago mabilis na humakbang palabas ng banyo. Iniwan siyang nagpupuyos sa galit. Bumungad sakin si Ines na may kaba sa mukha.

“Senyorita, ayos lang po ba kayo? Pasensya na po at may sumabay sainyo magbanyo-”

“Hayop ka! How dare you!” I heard the door behind me opened and the scorned woman still shouting. I sighed. Sige, hindi pa sapat ang kahihiyan mo ngayong gabi Rein.

Kita ko ang pagbabago sa ekpresyon ng kawawang kasambahay. Tila natakot sa inasta ng mayaman nilang panauhin. Nilingon ko siya sa huling pagkakataon bago muling tumalikod at nagsimula ng umalis.

Ngumiti nalang ako at tumango sa kasambahay para bumalik kami sa may hapagkainan. If you are so fed up with your unattended feelings architect edi sige… magwala ka at ibuhos ang emosyon mo sa salang puno ng tao. At baka sakaling maawa sayo si Rico at ikaw ang piliin niya.

One thing I learned about working under Marina is that never let anyone look down on you. Ano man ang estado at ganap mo sa buhay. Kung pinaimbestigahan niya man ako at nalamang sa club ako nagtatrabaho e wala akong pakialam. Hindi ko naman idedeny at marangal ang naging trabaho ko doon. Pero hindi na ako yung dating Rein na maaapi at mahahabag sa sarili kada may taong pupuna sa pagdikit ko kay Rico.

I don’t feel jealous anymore. I don’t have to doubt Rico’s feelings for me. It is known. Pero kahit ganoon, hindi ko parin maiwasang maapektuhan… lalo na kung makukumpara kami ng ina ni Rico kung sino nga ba samin ang mas babagay sakanya. Di hamak na wala akong laban sa mga anak ng mayayamang kaibigan ng pamilya nila.

Tama naman siya.. ampon lang ako at mahirap. Hindi rin nakapagtapos ng pag-aaral. Wala akong maipagmamalaki para maging bahagi ng pamilya nila.

“Mauna kana Ines. Magpapahangin lang ako.” Sabi ko at tumigil sa paglalakad. Hindi ko na ata kayang makisalamuha pa sa mga mayayaman.

“Pero senyorita, hahanapin po kayo ni senyori-”

“Hindi. Huwag kang mag-alala. Hindi naman ako aalis. Diyan lang ako sa hardin. Ako na ang magsasabi sakanya.”

Aangal pa sana ang kasambahay pero iniwan ko na siya at pumihit sa ibang direksyon. Tinahak ko ang maluwag na tanggapan at lumabas ng hacienda. Doon ay nakita ko ang iilang tao na kumakain sa bilugang mesa.

“Ria! Bakla dito! Dito te!” Narinig kong tawag ni Neomi. Nakaupo sila sa isang bilugang mesa at kumakain. Ngumiti ako at nagsimulang lumakad patungo sakanila.

Sa mesa ay si Kara, Andeng, Melay, Neomi at Myca. Umupo ako sa bakanteng upuan sa tabi ni madame Marina na sinusundan ako ng tingin.

“Apakagara naman ng suot ni akla uy! Para kang prinsesa mamsh. Bagay!” Puna ni Melay na ikinatawa ko.

“Ganyan talaga pag pinaghirapan makabingwit ng mayamang lalaki. Hayaan mo at lilipas din iyan.” Nakangising sabi ni Myca at uminom ng iced tea.

Huminga ako ng malalim. So much for dealing with Rico’s obsessed admirers tonight. Apakagwapo naman kasi ni senyorito.

“Kanina pa kita hinahanap. Nasa loob ka?” Simpleng tanong ni madame habang bumubuga ng usok mula sa sigarilyo niya.

Dito sa labas ay may nakalatag ding mahabang mesa kung saan may iba’t ibang putahe. Marami din ang nakisayang mamamayan at kumain. Kalat ang mga nagsisilbi at may mga nakaitim ding bodyguards sa bawat kanto ng hardin.

“Senyorita bakit po kayo nandito sa labas? Baka hanapin po kayo ni senyorito.” Sasagot palang ako ng may magsalita sa likod ko. Kita ko ang maeskandalong mukha ng mga katrabaho sa narinig. Umismid naman ang katabi kong si madame habang nakangisi sakin at nakataas ang kilay.

“Ah. N-Nagpapahangin lang. Katrabaho k-ko ang mga ito. Huwag kang mag-alala.”

Naninimbang ang titig ng kasambahay pero ngumiti at tumango din sa huli ng sabihan kong bumalik na sa ginagawa. Napabuntong hininga ako sa atensyong nakukuha. Narinig ng katabing mesa namin ang tawag sakin ng kasambahay.

“Taray ng senyorita! Tagapagmana iyan? Ang swerte mo bakla! Saan mo ba nakilala iyong kasama mong mayamang pogi kanina? Pamilyar nga iyon e.” Natitiling saad ni Kara.

Umiling nalang ako at dinedma ang tanong bagkus inalok pa silang kumain. Hindi alintana ang nanunuyang titig at patama ni Myca. Ilang saglit lang akong naupo doon at muling nagpaalam para mapag-isa sa veranda.

Naupo ako sa upuang yari sa bato at tumitig sa malawak sa maisan. Napapikit ako at dinama ang hangin.

Mahal ko si Rico. Mahal na mahal. Pero hindi ko alam kung ano nga ba talaga ang nagustuhan niya sakin. Ramdam ko naman ang sinseridad ng pagmamahal niya pero ang insekyuridad kong ito ang talagang kumakain ng sistema ko kahit noon pa.

His brother is already married and has his own family as what his mom said earlier. While Rico is still here and wasting his time following me like a lapdog.

If we are to get married, then what will happen next?

Alam ko ang mga kakulangan ko at ang maaaring hindi ko maibigay. Isa na doon ang pagkakaroon ng anak at kakahayang bumuo ng pamilya. Dahil sapat lang ang kinikita ay hindi naman natupad ang pangarap ko noon na makapagsex reassignment kaya umaasa lang ako sa hormones. At ngayong may sakit ako at kung malalaman niya… I’m scared that I might be just a burden to him. I cannot give anything in return. Lalo lang titindi ang paratang sakin na gold digger nga ako.

I swallowed the huge lump on my throat and inhaled deeply to stop my tears from pooling on the side of my eyes. Kahit anong pagmamatapang ko.. naaapektuhan parin ako. Kahit na ganoon ay may punto parin ang architect na iyon. At tila si Rico lang talaga ang hindi nakakapansin noon.

Hanggang kelan mo ako mamahalin? Hanggang kelan ka ganito sa akin?

“Sabi mo magrerestroom ka lang.” Napapikit ako at napabuntong hininga ng marinig ang pamilyar na baritonong boses.

Nilingon ko siya at nakita kong nakahalukipkip na nakatayo sa likod ko.. na may madilim na titig. Sinubukan kong ngumiti ngunit wala na akong lakas na gawin iyon. Parang said na said ang utak ko at ramdam ko ang panghihina ng katawan. I am even surprised I didn’t pass out after that confrontation.

Slowly, he started walking and knelt in front of me.. mesmerizing me with his usual dark gaze.

“What’s wrong? Bakit ka lumabas?”

I pursed my lips and shook my head. I brushed his hair upwards but he pulled my hand and held it gently.

“Tell me. What’s the problem, Rein?”

I sighed and crouched para mayakap siya sa leeg. Sinubsob ko ang mukha ko doon at nilanghap ang pamilyar niyang bango. Umalalay naman ang mga kamay niya sa magkabila kong bewang.

“Baby-”

“Bakit mo… ako mahal Rico?”

He sighed and rubbed my back “What happened. Please?”

“Mahal kita. Sobra sobra. Hindi dahil galing ka sa mayamang pamilya. O dahil inaalagaan mo ako.. pero dahil mahal kita. Iyon ang sinasabi ng puso ko. Sigurado ako kasi kahit… dalawang taon na ang lumipas… ganoon padin. Hindi ko magagawang maghanap ng iba kahit gano kayaman… Ikaw lang… ang sinasabi ng puso ko. Sobrang saya ko kung magiging tayo pero kung hindi… ayos lang din-”

“What the fuck is this-”

“Ikaw? B-Bakit mo ako mahal?” Nakapikit kong tanong at patuloy na binaon ang mukha sa leeg niya. Madiin ang kagat sa labi dahil hindi ko na napigilan pa ang maiyak sa bigat ng dibdib.

“I don’t need any reason for me to love you. I love you as you are. Everything about you. I love you with all my heart. I accept all of you even your insecurities. I don’t care. I love you still..”

Tuluyan ko ng pinakawalan ang pinipigilang hikbi habang hinahagod niya ang likod ko.

“You knew from the very beginning that I like you, right? You were very young back then but you were able to capture my heart. There’s no escape for me.. if I didn’t hold back, I will be put in prison. Makukulong ako sa pagiging pidopilya.”

Hindi ko napigilang matawa kahit na umiiyak. Hindi ko alam na iniisip niya ang ganon? I was nearly twenty when he pursued me. Though, there’s indeed a huge age gap between us. I don’t mind though. It’s not that the society should tolerate it but in our case, they must be bothered with my gender identity more than thinking about that age gap. Was that your insecurity?

“H-Hindi ka naman ganon..”

“You don’t know anything, baby. And it’s best you don’t know. Did you know I even thought you would be better off with someone the same age as you? But turns out I can never deal with it. If you won’t be mine… hindi ko ata kaya. What matters now is that you are a grown up, and that you love me. That’s all.”

Bahagya akong umahon para makita ang mukha niya. Agad dumiretso ang isang kamay niya sa mukha ko para punasan ang mga luha ko sa pisngi. I gave him a quick kiss on the cheek.

“Is this what’s bothering you? Tell me. What happened, baby?”

Umiling ako at pilit na ngumiti. “W-Wala naman.. n-naisip ko lang. Kung talagang ako ang pakakasalan mo… baka hindi ka din sumaya kasi.. hindi kita mabibigyan ng anak.. at may mga pangangailangan kang baka hindi ko matugunan… narinig kong may sarili ng pamilya si Raymond at-”

“The hell I care about all of that.” He said at siya naman ang sumubsob sa hita ko habang yakap ang likod ko. Muli kong sinuklay ang buhok niya.

“I don’t need anything. I know that it’s one of your insecurities and you will be enough. I promise. I’ll marry you even if we don’t get to have a child. I will love you still. Ikaw lang ang kailangan ko.” Mahaba niyang sabi sa pagitan ng hita ko. My heart is pounding so hard. I’m.. in love with you too.

“Pero hindi mo ba naisip na… kung pinili mo ang isa sa mga nirereto ng mommy mo… baka kasal kana ngayon at may anak na din?”

I heard him groaned on my lap and I giggled. Nakikiliti sa mainit niyang paghinga.

“Kung ganun nga.. bakit mag-isa padin ako ngayon at naghihintay? Hindi sila ang gusto kong pakasalan Rein. Ikaw. If it’s not you then I’d rather stay single till I’m old and gray.”

I cupped his face when he looked up to face me. “H-Hindi mo naman kailangan maghintay.. kung s-susubukan mo.. eh baka malay mo magustu-”

“Hinding hindi mangyayari iyon. Hindi ako pakakasal sa iba. At hindi ko na din kailangan maghintay. Dahil pakakasalan na kita.”

Laglag ang panga ko. Umahon siya at kinulong ako gamit ang mga brasong hinilig sa magkabilang gilid ng batong upuan. Pinatakan niya ako ng halik sa noo at isang mabilis ding halik sa labi.

“I’ll get rid of your insecurities completely. I’ll make sure that they will never bother you again. We’ll get married. And we will have our wedding as soon as possible.”

What the??

“P-Paano? H-Hindi naman inaacknowledge ang civil union dito sa Pili-”

“I don’t care. It’s just a written document, anyway. Our marriage will be our lifetime commitment to ourselves. I’ll marry you even if it’s not legal. We will have our wedding preparation this week. I want it done immediately.” He said with his menacing voice marking every word with finality. Damn, Montecarlo!

“H-Huh? Rico.. h-hindi tayo pwedeng magpadalos dalos.. a-anong sasabihin ng mommy mo-”

“Believe me that my family knows. This engagement is long overdue. You will never run away from me again because you are marrying me immediately.” Sabi niya ng muling lumuhod sa harap ko at sinuot ang malamig sa singsing sa kaliwang palasinsingan ko.

Tama lang ang sukat non kahit malaki. Kahit madilim ay kita mo ang kinang nito. May mga diyamanteng nakapalibot sa malaking letter M na yari sa ginto. Kahit ang mismong band ay may diamonds din. This.. This is an heirloom ring! No way…

“There’s no backing out now, baby. You’ll be my Mrs. Montecarlo.” He said with evil smirk plastered on his face. Oh my God!

With new set of tears, I kissed him under the bright moon, pouring all my love for him. I will marry him. I’ll trust him. Kung ano ang gusto niya.. payag ako.

Mabilis ang lakad namin dahil hila hila niya ako  ngayon patungo sa sasakyan niya. Hindi alintana ang mga tingin ng mga nadaanang bisita sa labas. Nahagip ko din ang mesa ng mga katrabaho at kung paano nila ako sundan ng tingin.

“Rico.. baka hanapin tayo-”

“Tss. Mom and her guests will stay at the manor tonight. I don’t want you to overthink. We’ll sleep in your apartment. Ipapakuha ko ang mga gamit mo.”

Sa harap namin ay nakita kong umilaw ang headlights ng puting Aston Martin. Sa tabi non ay si Matias na hinagis ang susi at swabeng nasalo ni Rico.

“Ipahanda mo ang gamit niya at isunod mo sakin. Isesend ko sayo ang location.” Utos nito at binuksan ang passenger seat.

“Masusunod, president. Kamusta ka Ms. Silverio…” nangingiting bati ni Matias. Naiiyak naman akong ngumiti pabalik. Ngayon ko lang siya ulit nakita. Labis ang tuwa ko.

“K-Kuya Matias..”

Mabilis na sinara ni Rico ang pinto pagkasuot sakin ng seatbelt at saka umikot para umupo sa driver’s seat. Muli akong napatitig sa kaliwang kamay ko. Ngayon na may ilaw ay mas klaro kong nakita ang magarang disensyo nito.

It’s a white gold ring and the engraved initial of their last name is made with gold, the small diamonds around it highlighted the golden initial. The design of the band is so intricate that the covered diamonds blended well.

“A-Are you s-sure about this.. Rico?” Paniniguro ko. Tipid lang akong tinignan nito at nagsimulang magmaneho.

“Are you not?” He raised a brow. I sighed.

“G-Gusto. P-Pero iniisip ko lang-”

“Stop thinking about other things. I’m never more certain, baby. We will runaway from the feud and we’ll have our wedding real soon.”

Tinahak na namin ang patag na daan palabas na napapagitnaan ng kaninang ektaektaryang lupain.

“But for now, let’s have our honeymoon first.” He said while biting his lower lip. He gave me another evil smirk and I got chills all over my body. This is not real.

Kabanata 49

“Pero kung… s-sakaling magkakaanak tayo.. ano ang gusto mo?” Kuryoso kong tanong habang iniikot ikot ang tubo ng buhok sa dibdib ni Rico.

We went home to my apartment and he attacked me with wet kisses upon closing the door. Bukas nalang daw niya ipapadala kay Matias ang mga gamit ko dahil ayaw niyang maiistorbo kami.

He do me over and over again before I finally asked for us to rest.. dahil kung hindi ako susuko.. I know his stamina will never falter. I never saw his proud member calm down even for a second. It is still strong and glorious even on our last. Patang pata na ang katawan ko at hindi ko na ata makakayang lumakad kinabukasan dahil sa pagod.

Nakaunan siya sa palad niya and it gave me the full view of his armpit, while he is hugging my back and drawing circles on my shoulder blades.

“Hmm.. kahit wala noon… magiging masaya tayo ng tayo lang Rein-”

“Pero kung sakali nga… kunwari lang.. a-anong gusto mo?” Pilit ko at tiningala siya.

I’ve been thinking about what our married life would be on our way to my apartment, and I can’t help but to get jealous with Elisse. She’s a mother now. At kung kami.. kahit sabihin ni Rico na okay lang.. parang hindi naman ata maganda kung ganoon.

Paano kung hilingin ng mga magulang niya na magkaanak si Rico? Para kalaunan magmana ng mga ari-arian nila? Ano ang gagawin ko? Papayag ba ako… kung makikipagtalik siya sa iba? Kung… magkakaanak siya sa iba?

“I don’t mind.. be it a boy or a girl, even a transwoman like you. Kung talagang gusto mo… we have options. We can do adoption, or we can do surrogacy or in vitro fertilization. We will find a surrogate mother. Ikaw ang pipili.” He said in his bedroom voice while stroking my hair.

My lips immediately parted in astonishment. I didn’t expect to hear that from him. Napatitig ako sakanya at nakita kong seryoso ang kanyang mga matang nakatuon din sakin.

“I don’t want to do it.. as I know it might still make you upset in any way possible. So if you wish to have a kid, then our child will be coming from you.” Huh? You mean…

“You will be his or her biological parent. Ikaw ang masusunod kung sino ang magiging surrogate mother. We’ll seek help. Kung talagang gusto mo.” Dagdag niya bago pinatakan ng halik ang noo ko.

Parang tumataba ang puso ko. My eyes starts to water with what I’m hearing right now from him. You always amuse me with your mature mindset, Rico. With how you consider all the possible factors to carry our relationship, his open mindedness sends me to cloud nine. I must thank God for making him fall in love with me. I am a one lucky transwoman, indeed. Hindi ko alam kung ano ang ginawa ko para madeserve ang ganitong klase ng pagmamahal, and for that I keep on falling in love with you.. every single day. Hinding hindi na ako makakaahon pa.

“H-How did you know all of t-this?” I said suppressing my sobs. I swear I am so emotional. Abot abot ang pagwawala ng puso ko at nabablangko ang isip ko.

“Hmm. Well, I’m in love with a transwoman. I should know. But then again, I don’t really mind if we grow old without having a child. But if it bothers you, then we can do it. We can adopt or our child should be coming from you, baby.” He said. Hinawakan niya ang baba ko at giniya akong tumitig sakanya. His lips are grim when he wiped my tears away.

Bigla akong nahiya. Miyembro ako ng LGBT+ community pero tila mas maalam pa kesa sakin ang fiancé ko pagdating sa mga ganitong bagay. I’m happy that he is always taking my feelings in consideration. Something that I failed to do in the past.. and I might still failing to do even now.

I love you and I trust you but I’m scared that the happiness we are feeling right now will burst like a bubble when you found out that I have… a cancer. Another selfish secret… I just.. sobrang gulo ng utak ko. Hindi ko alam saan kukuha ng tiyempo na sabihin sakanya. He’s just getting better from the past two years of us being apart.

“I will never do it. Because I know it might be recommended for me to do it naturally and I don’t want you to think of me ever cheating on you because of it. So if you really want us to have a kid and you don’t want to adopt, then I will have to ask you to do it. We will use your sperm and find a surrogate mother instead. That is if you are comfortable.”

I have been taking hormones for the past couple of years. Is it still safe? I haven’t masturbated either. Is my sperm still healthy for that option?

He shifted his weight and hugged me tight while gently rocking me. I closed my eyes and feel his warmth.

“I love you, Rico…” I whispered, trying my best to clear my head of overthinking. My heart is beating so fast and the butterflies in my stomach are in chaos. I’m so in love with you.

“I love you more, baby. Very much. Let’s not think about it, please. Having a child will never be a requirement for our relationship to last.”

I’ve never been this in love with you. I’ll find courage to tell you the truth. You.. deserve to know. We’ll.. work this out.

Huminga ako ng malalim para ikalma ang paghikbi “N-Naisip ko lang kasi.. na baka… dadating ang panahon na magsisi ka.. dahil m-maiinggit tayo o malulungkot.. dahil w-wala tayong naging anak-”

“We won’t. We’ll live happily together. I’ll make you happy. I’ll give you everything. You’ll be the happiest person in the world. Pakasalan mo lang ako.” May yabang niyang sabi kaya kahit sumisinghot ay hinila ko ang tubo ng balahibo niya sa dibdib.

“Ouch. I’m not lying though, marry-”

“Oo na nga diba? Magpapakasal na nga tayo eh.”

He chuckled sexily. Nagpalit kami ng puwesto at siya naman ngayon ang sumubsob sa leeg ko. Inunan niya ako sa isang braso niya at ang isa ay kinulong ang bewang ko.

“Right. You made the right choice, baby.” He said with full of arrogance and a cocked brow. Hindi ko napigilang ngumisi at pagdiskitahan ang tenga niya. Agad siyang napaaray sa pagpingot kaya natawa ako.

“Aray! Ang sadista naman ng misis ko.” Tunog nagtatampo niyang sabi pero rinig mo ang halakhak ng muling nginudngod ang sarili sa leeg ko.

Oh my God. Hindi ko na kinakaya ang mga lumalabas sa bibig mo Rico. Hindi mabura ang ngiti sa labi ko dahil sa sobrang kilig.

Misis ko… like music to my ears. Nakakabaliw palang marinig ang ganoon.

At tinanghali nga kami ng gising dahil sa kaharutan. Sabay kaming nagbreakfast at nakatutok lang si Rico sa laptop niya. Ako na ang naghugas ng pinggan dahil hindi na siya makatayo sa dami ng ginagawa. Mayat maya rin ang tumatawag sa cellphone niya. Ang iba galing sa trabaho, ang iba naman para sa kinuha niyang wedding planner.

Plano kong dumaan ngayon kay doktora Vangie para sa check-up ko. Magpapatest ako ng dugo at bukas pa lalabas ang resulta. Hindi naman ako magtatagal kaya nakaisip nadin ako ng dahilan kay Rico. Maganda na rin at mukhang busy siya sa trabaho.

Nakasabit sa balikat ko ang twalya habang dahan dahang lumapit sa gilid niya. Seryosong seryoso ito sa binabasa at kunot na kunot ang noo. Kahit subsob sa trabaho, ang gwapo parin.

Inisip kong mamaya nalang magpaalam at maligo na muna dahil baka maistorbo ko lang siya pero mabilis na nahuli ng isang kamay niya ang bewang ko.

Saka niya lang binaba ang Parker at tinuon ang buong atensyon sakin.

“What is it, baby?” Nakatukod ang baba sa tiyan ko at tiningala ako. Kahit sa ganitong ayos ay hataw ang paghuhuramentado ng puso ko sakanya.

“Uhh- aalis sana ako.. magpapacheck up lang..”

His tilted his head as his brows furrowed “What for?”

Huminga ako ng malalim para itago ako kaba “K-Kailangan kasi sa work namin. Parang regular check-up lang.. sa mga waitress.”

Mariing titig ang ginawad niya sakin bago sumubsob sa tiyan ko. “If we got married, I don’t want you to work in that club anymore.”

Bumuntong hininga ako. “K-Kakausapin ko pa si madame… para diyan. Pero aalis ako ngayon. Saglit lang ako.”

Umayos siya ng upo at sinara ang laptop niya “Ihahatid kita. We’ll meet up with the wedding organizer this afternoon too.”

Right. Isa yan sa inaatupag niya ngayon.

Hindi na ako nakipagtalo pa pero sinabihan ko siyang intayin nalang ako sa baba ng opsital dahil hindi naman talaga ako magtatagal. Tututol pa siya pero nagmatigas akong ako nalang para mas mabilis. Pagkaakyat ng ASMGH ay agad akong nagpa CBC at nagpakuha ng dugo para sa iba pang tests. Dumaan din ako saglit kay doktora Vangie at natutuwa siya na bumalik ako. Isischedule niya dapat ako ng appointment para sa chemotherapy pero tumanggi pa ako.. sabi ko ay hindi ako magtatagal dahil may lalakarin at pag-uusapan nalang namin ang treatment bukas. Walang nagawa ang doktora kung hindi ang tumango.

We met with the designers and the wedding organizers after that in a nearby restaurant. Rico booked a private room for us to discuss the wedding plans. He wanted to have my wedding gown designed for me pero dahil gusto niya ngang madaliin at sabi ng designer ay matatagalan iyon, pumayag na siya sa RTW. Ganoon na din para sa suit niya.

Wala namang kaso sa akin ang ganoon. Mas maganda nga ang RTW dahil mas makakatipid at mas simple lang. Ayoko rin ng marangyang selebrasyon at gusto ko din na mas pribado ito. Kaya ang venue na napagkasunduan namin ni Rico ay ang malawak na patio ng Alonzo manor para sa wedding, at sa bukana naman ng hacienda ang magiging reception.

Iyon ay dahil hindi pa nga ganap na inaacknowledge ang civil union sa Pilipinas kaya nagpasya kaming wag na magchurch or civil wedding. Garden or beach wedding are our best options and in our case, we chose the Alonzo manor where to have our wedding. Mas okay nga daw iyon kung gusto ko ng pribado ayon sa organizer para mas mabilis na makakapagayos dahil mismong sakanila Rico gaganapin.

Nakausap na niya si gov at mamayang gabi ay tatawagan niya daw si Judge Solomon, kaibigan din ng kanilang pamilya para sana siya ang magkasal sa aming dalawa.

Hindi pa nga namin nakokonsulta ang mga magulang niya lalo na si madame Fely, kung papayag ba sila pero sinasabi niya lang na siya na daw ang bahala. Ayaw niyang imbitahan ang pamilya at tanging mga kaibigan niya lang dahil alam niyang hindi niya magagawa sa lalong madaling panahon ang kasal kung sakaling may ibang suhestiyon ang kanyang ina.. iyon ang sabi niya.

Sa akin naman, sina madame at ang mga katrabaho ko sa club ang pwede kong imbitahin. Sasabihan ko na din si doktora Vangie bukas sa check up ko sakanya kung sakaling libre siya ng araw na iyon. Pwede din si Sean pero hindi ko pa kasi siya nakakausap pagkatapos ng gabi ng Tiringbanay.

Pinagiisipan ko din kung pwede bang imbitahan si Elisse na lumipad pa Antique para sya ang maid of honor ko, pero naisip ko din ang surpresa niya sa akin na maaaring ang anak niya at kung paano niya pagsasabayin ang pagaalaga dito kung sakaling babyahe ng malayo para lang sa kasal.

Namasyal kami sa malapit na mall pagkatapos at kulang nalang pagkaguluhan kami ng mga tao sa mga nababali nilang leeg kakalingon sa lalaking kasama ko. Sa labas na din kami nagdinner at aniya ay nagpareserve siya ng table sa isang mas intimate na restaurant.

Kausap niya si Judge Solomon sa cellphone habang naghihintay kami na maserve ang pagkain. We are sitting in a round table pero dahil sobrang lapit ng upuan niya sa akin, dinig na dinig ko ang boses ni Judge sa telepono.

“Pwede naman ang gusto mo. Pero hindi ko lang alam kung malalagdaan ba ang marriage certificate na iyan. Alam mo naman na hindi pa kinikilala ang ganyang klase ng pakikipag isang dibdib Enrico, huwag mo sanang mamasamain.”

I heard him sigh while he caress the small of my back, nasa tenga parin ang cellphone habang hawak ng isang kamay “I understand Judge. I don’t care if it’s not going to be valid, I’ll marry her still.”

“Bueno, sige sabihan mo lang ako at ako na ang bahala. Good luck and send my congratulations to your future wife, Enrico.” Sabi nito bago maputol ang tawag nila. Tinuon niya sakin ang madilim at namumungay na titig bago ako halikan sa pisngi.

“I love you. We’ll get married here but we can have another wedding abroad, so our marriage will be legal.” He said, giving me assurance. I smiled then kissed him back on his cheek. I don’t mind, anyway.

Tama naman siya. Papel lang naman iyon. Kahit hindi man iacknowledge, ang mahalaga ay ang ugnayan at ang pangako namin sa isa’t isa. Iyon ang mas importante.

“S-Should we ask.. your parents, Rico? Pwede muna tayong magpaalam sakanila-”

“They know, baby. They wanted to come but I asked them not to if you are going to be uncomfortable. They’ll wait for us when we go back to Manila.”

Will I be comfortable? Yes… I guess. Iniisip ko lang kasi na napakaimportanteng parte ito ng buhay ng kanilang panganay na anak, kaya baka gugustuhin din nalang maging bahagi nito. Kung gusto kong maging bahagi ng kanyang pamilya… ay kailangan kong makibagay at pakisamahan ang mga magulang niya.

Sinabi niya naman na hindi tutol samin ang mga magulang niya.. maging si Felicia Montecarlo. Pero hindi parin maalis ang pangamba sa puso ko, at mga tanong na hindi ko masagot.

Paano niya napapayag ang ina niya? Clearly, she wants Serena for him. Kasama niya ito… ng umuwi ng Antique.

“You are overthinking again. Please stop it. There’s nothing to worry about. We’ll get married, then we will go back home. We’ll talk to them once we set foot in Manila.” Rico pulled me back from my overwhelming thoughts. I sighed before nodding.

Sa lupain ng Alonzo kami umuwi pagkatapos kumain. His mother wanted to stay pero pinaalis niya. Aniya ay sa Manila nalang daw namin kakausapin. Diyos ko. Ayokong isipin ni madame Fely na ako ay mapakana! Ano ba Rico!

“What is this?” I heard Rico asked.

“Hmm?” I probed as I stare at my reflection in the bathroom mirror while blow drying my hair.

“What is this, Rein?” May diin na sabi nito. Halos malaglag ko ang hair dryer ng makita kung ano ang hawak niya.

The lights in his bedroom are off so I can only see his silhouette because of the bathroom lights. From there, I saw Rico standing near the hardwood center table, only wearing his pajamas while holding the familiar shape of bottle… of my medication. Fuck!

Sa takot na malaman niya kung para saan iyon ay mabilis kong nababa sa counter sink ang hair dryer at tinakbo ang kinatatayuan niya para makuha ang bote. Lalo lang kumunot ang noo niya. He tilted his head while his lips are on a thin line.

“Ahh- ano… v-vitamins.. saka bagong hormones ko.”

Rico closed our distance and I immediately hid the bottle behind my back. He raised a brow at my sudden move.

“Hah. I’m not familiar with the name but that’s a prescription. Tell me, what’s that for?”

Para akong binubuhusan ng tubig na may yelo sa kilabot na nararamdaman. Abot abot ang paghahabol ko sa aking paghinga, at nangingilid na din ang aking mga luha.

He should know. But I don’t have the strength to tell him. God.. how will I do this? He is looking forward to us getting married.

“B-Bote lang to… na bigay ni madame. Pero hormones ang laman Rico.. alam mo naman… na may iniinom ako na ganito hindi ba?” Nag iingat kong sagot.

He sighed. Tanging ang ilaw lang sa banyo ang liwanag namin pero kitang kita ko ang pag igting ng kanyang panga.

“Why do you have to be sketchy about it, then? Why do you have to hide it? What’s wrong?” Tila hindi nakukuntento sa sagot ko. Oh my God. Please.

“Is it really your.. hormones… or are you taking that drug.. because of your work… in that club-”

Mabilis ko namang nakuha ang punto niya at agad akong umiling. Ako na ang lumapit sakanya at hinawakan ang braso niyang pumuputok ang ugat.

“N-No… I’m not taking any pill… for that work. Mga k-katrabaho ko.. ang u-umiinom ng prep.. dahil nage-escort. H-Hindi ako… hindi ko kailangan yon.”

I feel like I’m staring at the abyss with the way he gaze at me, ruthlessly. Animo’y isang salita pa ay mapipigtas na ang kanyang pasensya.

I hearer his soft grunts before he crouched to rest his forehead on mine, and rubbing the tip of his nose against mine. “Are you sure? Baby..”

I can feel his heavy breathing at halos mapigil ko naman ang sakin. Sobrang bigat ng dibdib ko. Masyado akong makasarili para itago ito.. pero natatakot ako. Kung malaman niya.. ano ang mangyayari?

He will be heartbroken for sure. I don’t want his hopes for the wedding crashed simply because I am sick. Not that it matters more.. or not. It matters to me the most. if this is how I can compensate from the lost years, is this is how I can help him heal, then the wedding should be my priority.

“Yes. I’m sorry. N-Nagulat lang ako. Iyon lang iyon Ric-o. Hrt ko talaga… ito.”

He was silent for a minute before I am enveloped by him with a tight hug. He kissed my temple “I love you. I’m sorry for doubting you. I’m not thinking of you that way. I know you can only do it with me. It’s just…please, I don’t want you to work in that club anymore.”

He bought it! I can’t believe it worked! I almost sighed of relief. Oh my God.

Marahan akong tumango “Naiintindihan ko… wala lang naman ito. Sorry… kung nagulat ako.”

We slept peacefully that night. Or at least he did. Nakaunan ako sakanya at nakapikit pero hindi ako matahimik ng konsensya ko at ng milyon milyong iniisip. Paano ko nagagawa nanamang magsinungaling? I am so torn… of trying to keep everything together. I’m sorry, baby.

Puyat na puyat ako at halos ayaw ng bumangon kinabukasan.. dagdag pa na patang pata ang katawan ko at tila wala akong lakas tumayo. Rico chuckled sexily thinking that I am just stalling us for breakfast since I wanted to cuddle with him.. and he is not complaining. If you only knew, baby. How will you react?

Our wedding is scheduled by the end of the week pero ngayon palang abala na ang buong hacienda sa pagaayos. Maya’t maya ang paglilinis, paggagamas, at mayroon ding inaayos sa hardin.

“Why can’t I come with you? I can just wait outside.” Bugnot na tanong ni Rico at nakahalukipkip na nakatitig sakin matapos kumain ng breakfast.

Nakatanggap ako ng text message kay doktora at kung pwede daw… pumunta ako ng ospital sa lalong madaling panahon.

Hindi ko alam kung anong ibig sabihin non pero nakaramdam ako ng takot.. dagdag pa na ayokong magsinungaling.. kaya nahihirapan akong magdahilan kung bakit babalik nanaman ako ng ospital.

Sinamantala ko na dahil abala nga at nagrerequest ng meeting ang organizers, eh siya ang pinapunta ko… para magkaroon ako ng oras. Sinabe ko naman na hindi ako magtatagal pero hindi siya kumbinsido.

Clenching his jaw, he scoffed before staring at the huge garden filled with different kinds of flowers. “Matias will drive you there, then.”

Bumuntong hininga ako at tumango. Hindi na nakipagtalo pa. Nagpapasalamat ako at napapayag ko siya. Marahil nga ay dahil narin sa kailangan pa ayusin para sa kasal.

I almost had cold feet when I held the door handle of doctor Evangeline’s consultation room. I sighed before knocking twice and turning the knob to let me in.

She is expecting me and her eyes immediately darted at the door when she saw me. She removed her eyeglasses at pointed at the chair in front of her for me to sit.

Nakagat ko ang labi ko at pawis na pawis ang mga kamay ko. Is it a bad news? What happened with the examination yesterday?

“Good morning. Mabuti naman at nakabalik kana sakin Ria. I have… news, about your condition.” Panimula niya sa mababang tono.

Bumuntong hininga siya at muling hinawakan ang papel na nakalapag sa harapan niya… animo’y binabasa pero patuloy siya sa pagsasalita.

“I have been pushing for your chemotherapy to be scheduled, it should be taken seriously and consistently, especially with your condition.” She glanced at my direction before letting out another sigh.

Awang ang labi ko para sana sa sasabihin pero dahil naguumapaw ang kaba.. eh nablangko ang utak ko at walang nagawa kung hindi iikom ang bibig.

“I understand your financial struggle, and it’s valid. I won’t even interfere nor question your ways on how you will support your treatments, Ria.” Makahulugan niyang sabi. Napayuko ako at napabuntong hininga. Nakatitig sa mga palad na basa ng pawis.

“I talked to Marina. She said… you already have the means.. but you still haven’t scheduled your chemotherapy yet so I want to know.. why?”

Nag angat ako ng tingin kay doktora. “M-May importante lang po… na inayos doc. P-Pero magpapachemo po ako sa lalong madaling panahon.”

“I heard you’re getting married, yes? Sinabi ni Marina, narinig niya kay chief.” Nanunuyang titig nito at pinapanood ang bawat galaw ko. Napabuntong hininga ako. Hindi ko naman itatago iyon at plano ko ding kausapin si madame tungkol doon.. kasama si Rico.. pati sa pagreresign ko sa club.

“I understand that it can be overwhelming, especially you have a big event coming up, but I hope you still take in consideration that you are sick, you are a cancer patient, Ms. Manzano.”

I swallowed hard while nodding at the good doctor. Eyes still on my sweating hands, as I can feel her intense stare at me.

I heard her sighed “Tatapatin na kita Ms. Manzano. Hindi maganda ng ibabalita ko sa resulta ng blood tests and mga examination mo kahapon.”

I swallowed another lump in my throat. I guess I expected it. Hindi na ako nakakapagpachemo at.. nagsiskip din ako ng gamot… dahil nga tinatago ko kay Rico.

God. Mama. Please. Let me buy more time.

Hindi pa man nagsasalita ang doktor pero nangingilid na ang luha ko. Kulang nalang ay magdugo ang labi ko sa diin ng pagkakakagat.

I don’t want to disappoint him. I don’t want him to even pity me because of my condition. He was traumatized when I left him and while I am trying to make him whole again, this news will break him apart.

“Because of the lapses on your treatments, your condition progresses, for worse. You are now… on the second stage of your illness, Ms. Manzano. This means, we need to take your treatment seriously, and we need you to do it as soon as possible. Kung gusto mong gumaling ka.”

I shut my eyes but I failed to stop my tears from rolling down my cheeks. My chest is rising aggressively at ramdam ko na halos mabuwag ako sa pagkakaupo.

Please. A little bit more time. That’s all I ever ask.

Kasabay ng pagsinghot ang mabilis na pagpalis ng sunod sunod na patak ng luha. My eyes shortly drifted at the good doctor who is staring at me with sadness in her eyes. I bit my lip as another set of tears are pooling up.

“Forgive me for saying this, pero kailangan mong magpagamot Ms. Manzano. Kung mabilis na kakalat ang cancer cells sa katawan mo and you left them untreated… I’m afraid you won’t be able to keep your marriage.”

I keep on nodding while my hand flew to my lips to keep me from sobbing.

“I knew then when I first saw you that you are very kind, almost innocent. I even wondered why you are working under my friend. Marina even call you selfless. I understand that you might feel that the wedding is far more important-”

“O-Opo doc… n-natatakot lang p-po ako… sa d-dami ng inii-isip.. g-gusto ko s-sana… na ayusin muna a-ang problema ng nakaraan ko… b-bago ang p-problema ko s-sa kasalukuyan… k-kaya priority ko.. ang k-kasal” I struggled to speak in between my sobs. My tears are flowing nonstop. It’s my fault. Hindi na dapat ako magugulat kung aabot nga sa ganito ang kondisyon ko.

“You haven’t talked… to your fiancé about this?” She carefully asked. I shook my head.

“H-Hindi ko po… alam… kung p-paano sasabihin.. ng h-hindi ko siya m-masasaktan u-ulit…”

Nahihirapan akong huminga dahil sa pagpipigil ng hikbi ng tumayo siya at umupo sa arm rest ng upuan ko para hagurin ang likod ko.

“Marina is a close friend of mine and I know how much she cares about you. Para kana niyang anak. And with that I am with her.. you are not just my patient, Ms. Manzano. I hope you understand that even though you have a rough past that you feel the need to fix, you won’t be able to solve anything if you will be defeated by your problems in the present. Gusto kong unahin mo ang sarili mo at ikonsidera ang treatment, para malaya kang maresolba ang problema mo. I’ll help you.”

Doctor Vangie knocked senses in me. I agreed to have a chemotherapy but I requested to have it scheduled a week after the wedding. It is for me to prepare. Ayokong mabahala si Rico if I will be sick because of the side effects of the treatment if I did it before the wedding.

With my conversation with her, I made a decision… to finally tell the truth. He deserves it. And if I really feel that he does, shouldn’t I be finding a way to tell him?

I’m scared. Of what will this cause him. Hindi na baleng maubos ako… pero kung makikita kong masasaktan siya sa malalaman… hindi ko ata kaya… halos madurog ang puso ko at hindi ko na kayang imaginine pa kung ano ang pinagdaanan niya noon ng bigla ko siyang iwan… para kung maparanoid siya dahil sa sakit ko… hindi ko makakaya iyon.

I’ll fight. I’ll battle this illness. God. Please help me. Please give me more time.

Stage two cancer. Unti unti akong tinutupok ng sakit ko at nawawalan ako ng panahon para tuparin ang mga gusto naming dalawa.

Bago ako maubusan ng oras… ayokong may pagsisihan. I’ll marry him… and.. we’ll have a child.

Naisip kong mas gagaan siguro ang loob niya… kung magkakaroon kami ng bagong pagtutuunan ng pansin. Kahit na sinasabi niyang tutol siya… gusto ko. Gagawin ko.

“I know a thing or two. But I suggest you consult your endocrinologist and other specialists that will have more knowledge about this.” Sabi ni doktora Vangie.

“Since you have been taking hormones for years, I know there might be complications. So your sperm must be tested if its healthy and of the right count to be sure before the procedure. Dahil ang mga posibleng komplikasyon na iyon, madalas lalabas lang kapag nasilang na ang sanggol.” She added. That’s why I’m scared. Pero ayokong magsisi. Gusto kong gawin ito. Magpapagamot ako. Magpapakasal kami at magkakaroon kami ng anak.

Bubuo kami ng pamilya. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa hinaharap pero hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung hindi ko ito magagawa… para sakanya.

“My only take on this is that… if your child will be born, there’s high chance of him or her being at risk for the same illness. If not… it’s still related to blood. But then again, wala tayong matibay na pag-aaral na ang cancer ay hereditary Ms. Manzano, especially not the kind of yours. Still, it’s best to take precautions, alam kong naiintindihan mo ang sinasabi ko.” Mariing titig ang ginawad niya sakin at nanghihina akong napatango.

Namatay sa kapareho kong sakit si mama. Ayokong pangunahan ang hinaharap pero kung pareho kami ng sasapiting tadhana… ayokong iwan si Rico na mag-isa. Na didilim ang mundo niya at mawawalan ng pag-asa. Na kukwestiyonin niyang muli ang sarili sa kung saan nagkamali. Our child will be a great diversion, for him to love and to take care of. Kung sakali….

Tahimik ako sa SUV kahit na patuloy na umiiyak. Hindi alintana ang panonood ni Matias sa rearview mirror. He doesn’t need to worry. I’ll be.. the one telling him.

Sasabihin ko sakanya ang totoo… pagkauwi.

I’m sorry. If I kept another secret. It’s not that I am not trusting you, but I am not trusting myself. Masyadong magulo ang utak ko at hindi ko mahanap ang tiyempo.. kung paano aamin. Patawarin mo ako… kung kailangan kong ilihim.

Mabigat ang aking paghinga habang patuloy na humihikbi sa sasakyan. Ayoko ng saktan ka. Pero sa ginagawa ko… ay sinasaktan padin kita. Oras ang kalaban ko… kalaban natin. At kung hindi ako aamin… ayokong magising ka nalang isang araw, na huli na. Na hindi ko nasabi. Na baka sisihin mo ulit ang iyong sarili… kung saan ka nagkamali.

We will fight. We will do everything we can, but if our story might not end well… the way we wanted it… know that it is the best one… I ever had.

I love you. I love you so much.

Pagkaparada ng sasakyan sa patio ay inayos ko ang sarili. Isang malalim na hininga ang pinakawalan at sinugurong tuyo ang mukha. Hindi ko na maitatago ang namumugto kong mga mata pero… ayos na ito.

I’ll tell him anyway. He will know today.

“Anong problema, senyorita?” Matias asked when he opened the door for me. I simply smiled and shook my head.

“W-Wala po.. S-Salamat po.. sa paghatid k-kuya Matias.” Seryoso akong pinanood nito at bago pa muling magtanong ay lumakad na ako papasok ng hacienda.

Kagat kagat ang labi… nililipad ako ng aking isip sa kaba.. hindi na nagawang batiin ang mga kasambahay na yumuko at bumati sa pagdating ko.

I held on the intricate Spanish-styled staircase tightly, as if I am slowly losing my strength in every step I take. Awang ang labi kong napatingala sa pangawalang palapag ng hacienda.

Will I be ready? It doesn’t matter. I need to tell him now. Before… anything happens.

I’m not on a terminal stage yet and there’s still hope for me to get better sabi ni doktora Vangie… pero hindi ko maiwasang panghinaan ng loob. Mabilis akong nilalamon ng sakit ko dahil sa kapabayaan at ayokong maubusan ako ng oras… lalo pa’t hindi ko pa nagagawa ang lahat ng dapat na gawin.

Halos tumigil ang pagtibok ng puso ko ng marating ang pinto ng silid ni Rico. I gasped for air before turning the knob. Pumasok ako ng kwarto at saglit na natanaw si Rico. Halos mapasandal ako sa likod ng pinto pagkatapos itong masara ng matitigan siya ng mas maayos.

May hawak na baso ng whiskey at nakaupo sa may tapat ng center table… na may bote ng alak… at tatlo pang bote… ng gamot ko…

Nasa akin agad ang matalim niyang titig. His eyes are bloodshot and glistening.. lips pursed and clenching his jaw while rubbing his index finger to the lip of his glass.

“How’s.. your check-up?” Nanunuya niyang tanong. Halos manindig ang balahibo ko at muling uminit ang mga mata para sa nagbabadyang luha.

“Huh? What did.. your doctor say?”

I swallowed hard before taking a few steps closer to him. My hands balled into fists to keep them from trembling.

“R-Rico-”

“Arsenic Trioxide. Azacitidine. Cytarabine. Iyan ang… hormones mo kamo Rein?”

My lips are trembling in fear. My tears automatically fell and I don’t have the strength to wipe them away. Nanatiling nakakuyom ang mga kamao para pigilan ang panginginig. Halos mapaluhod na ako sa panlalambot ng mga tuhod. Marahas siyang tumayo at halos mapatalon ako ang bahagya siyang lumapit sakin.

“Fucking answer me! What did your doctor say about your fucking check-up?!” His voice thundered and his eyes were giving me daggers… pulang pula ang leeg niya at kitang kita ko ang pagpintig ng ugat doon.

Napasinghap ako at sinubukang lumapit sakanya pero iniwas niya ang kanyang kamay. Napatakip ako ng bibig habang tuluyang nanlabo ang paningin sa mga luha.

“Do you have something to tell me? Please! Answer me, damn it!!”

Patuloy ang pagyugyog ng balikat ko sa pinakawalang hikbi. Hirap na habulin ang paghinga para magsalita.

“R-Rico-”

“I knew there is something wrong. You lied to me! How could you! I asked our family doctor and he said… he said..” his lips are parted as he is also gasping for air, nagsisimulang manubig ang kanyang mga mata.

I bit my lip and nodded. He muttered curses before he throw the glass to the wall. I almost shriek in fear.

“I was… I..” I tried to speak in between my sobs. I wiped my unending tears for me to see him clearly. “I was d-diagnosed… I-”

“You have a what?!” He spat, getting impatient to get the confirmation from me. Pulang pula ang mata sa galit at lungkot.

“I have.. l-leukemia-”

“Fuuuuck!!” He roared that filled the room before turning his back on me to face the window. Sapo sapo ang noo.

My hands immediately covered my mouth to still try stop me from weeping so hard. God. Please.

He turned to face me at lalo akong nagiba ng nakitang umiiyak.. ang lalaking mahal ko.

He advanced and pulled me for a tight embrace. Hawak niya ako sa ulo at binaon sa leeg niya habang kinukulong ng isa niyang braso ang likod ko.

I felt him leaned on me… as if he is slowly losing strength. “Please tell me it’s not true..” his voice broke and I can feel my shoulders getting wet… just as I am shedding tears on his neck.

Napsinghap ako at pilit hinabol ang paghinga. “L-Lumabas ang r-resulta ng b-blood test ko k-kahapon… s-stage two-”

“Motherfucker…” he whispered as he planted kisses on my hair. Caressing me for comfort. My heart pounded so hard. Oh Rico…

“Why didn’t you tell me… baby…”

“I am s-scared. I-I caused you so much pain to inflict another-” pinutol niya ang namamaos kong sagot

“Why do you always have to be selfless… I wish you would for once think about yourself…”

Napakapit ako sakanya dahil hindi ko na kaya pang tumayo sa panghihina. Hinila niya ako at naupo siya sa upuan para ikandong ako, yakap yakap parin ng mahigpit.

“K-Kailan mo pa tinatago sa akin ito?” Namamaos niyang tanong. I shut my eyes tightly.

“I was… I was diagnosed… weeks before we m-meet again..”

He sighed and muttered curses. Pinisil niya ng isang kamay ang mga mata para mapunasan ang luha at muling sinubsob ang mukha sa leeg ko.

“We’ll seek help. We’ll ask for a second opinion. I’ll have you cured of that fucking illness.” He said with finality.. with his hoarse and breaking voice. I cried more on his neck.

“I love you. I won’t lose you. Not again. I will never lose you, baby.”

Kabanata 50

You have reached the final chapter. Thank you for being with me in this amazing roller coster ride of emotions!

Exhausted from crying for hours, nakatulog kami parehas ni Rico. Ramdam ko ang pagkahilo sa kakaiyak at gutom ng magising. Mag aalas dos na ng hapon ng makababa kami para kumain.

We are both silent when having our late lunch. Sa sobrang tahimik.. kahit ang mga kasambahay hindi magawang lumikha ng kahit anong ingay at pinapanood kaming kumain.

Narinig nila marahil ang sigaw ni Rico kanina. Patago akong tumingin sakanya at kunot noo siyang nakayuko habang kumakain. Tinuon ko ang atensyon sa sariling plato para matapos na rin.

After our late lunch, Rico wasted no time and asked their family doctor to contact another hematologist in Manila. He wanted to book the next available flight for us pero sinabi kong abala na iyon. Sinabi ko naman na magaling si doktora Vangie at kakilala siya ni Marina pero gusto niyang marinig sa iba pang doktor kung ano ang magiging diagnosis.

“We can halt the wedding. This is far more important-”

“No Rico. We will still push through with the-”

“What are you saying? You need to get treatment this instant! Maghihintay ako Rein. Mas importante ang-”

I hugged him to calm him down. He hissed but he let me hug him still. Mugto ang mata ko at wala na ata akong iiiyak pa.

“I don’t want.. to waste time. Let’s get married. I’ll have my chemotherapy after that.” Malungkot kong sabi. Pinapangunahan ng takot sa maaaring mangyari sa hinaharap.

“We will have all the time we need, baby. I know it’s scary, but I want you to know that I am here. I’ll be with you through this.” He rocked me gently while planting kisses on my forehead. Muli nanamang nanunubig ang mga mata ko. Shit.

“I’m.. I’m sorry.. I should’ve known… I’m sorry you have to go through this alone-”

“We are not doing this, Rico.” I looked up to him and saw his forlorn eyes. He bit his lower lip then looked up in the sky, probably to stop him from crying.

“I don’t want to ever hear you blame yourself again. You did nothing wrong. It’s.. my fault. I don’t want to hear you apologize because you feel like everything that’s happened was your fault.” Naiiyak kong sabi. My man, please. This is the reason…

Napasinghap ako para pigilan ang luha. “This.. is why I’m scared.. to tell you… dahil ayokong mag-iisip ka… at sisisihin mo ulit ang sarili mo sa kung ano ang nangyari… kahit na wala ka namang kinalaman..”

He leaned forward and claimed my lips. I closed my eyes and felt a tear fell on my cheek.

“I love you. We’ll get through this. We’ll get help from the best.” He said, assuring me. I smiled. Yes. We will. We will fight.

“I wanted us to get married first. And… I have considered y-your offer…”

He tilted his head in question. “G-Gusto ko subukan.. ang sinabi mo… gusto ko na magkaroon tayo ng anak.. gagawin natin iyon.”

He shut his eyes tightly as if he is so in pain. Nahabag ako sa nakita.

“We will. Let’s not rush things, please. I want you to get treated first-”

“Still, Rico, please… we don’t know what will happen in the future at gusto ko masiguro na-”

“Don’t fucking say that!” His menacing voice thundered from the far reach of their garden.

Diniin niya ang noo sa akin. Begging, “Please, let’s not lose hope. Ayokong mag-iisip ka ng ganyan. Let me fight for us. I’ll be your strength. I’ll shield you from your fears. We can do this.”

I nodded while silently crying. Hindi ko kayang magtiwala sa oras. Ayokong traydorin kami ng sakit ko. Kaya gusto kong magawa ang lahat ng iyon bago mahuli ang lahat.

We spoke with another hematologist from Manila via zoom meeting. He asked for my blood samples and for me to undergo some tests. He encouraged us to fly back to Manila but Rico indulged me to stay in Antique instead. Binayaran siya ng doble kaya siya ang bumisita ng isang araw para magawa ang kailangan. He even flew in their private jet just so he can get here within the day. Gabi na ng makadating siya at aalis din agad para sa specimen. Bukas daw malalaman ang resulta.

There’s an awkward air between us when we slept that night. Pakiramdam ko parehas kaming hindi makatulog sa mga iniisip. Yakap niya ako ng mahigpit na tila ba ayaw akong pakawalan.

We got the result the next day after lunch. Upon the doctor confirming that I have a stage two cancer, Rico immediately thanked the hematologist and ended the call.

He then pulled me for a tight embrace. We shed another set of tears, ramdam kong pareho kaming takot pero nananatili siyang matatag.. kaya ganun din ang gagawin ko.

“So Ria, I mean.. Rein.. are you considering my offer?” Tanong ni doktora Vangie.

Kasama ko si Rico ng bumalik ako ng ASMGH para sa planong schedule ng treatment. Si Rico na ang nagbulalas ng totoong pangalan ko sa doktora.

Saglit akong sumulyap kay Rico na namumungay ang mga matang pinapanood ako. He held my hand tightly.

“G-Gusto ko po munang palipasin ang k-kasal… tapos po.. magpapachemo po a-ako doc.”

“The wedding can wait.. please.” Rico whispered pleadingly, convincing me to get treated first prior to having the wedding. But then, my decision is firm.

Kung magpapachemo ako at tatagal ng isang linggo o dalawa na masama ang pakiramdam ko dahil sa side effects, hindi ko kayang maghintay ng ganoon katagal. Napapraning ako kakaisip kung magagawa paba namin ang mga gusto namin gawin. Kaya gusto ko.. hanggang kaya pa naman ng katawan ko at regular ulit at shots and medications ko, magpapakasal kami ngayong linggo bago ako magpagamot.

“I understand. It’s just.. three days, engineer. My prescription will suffice lalo pa at medyo maganda ang immunity ni Rein sa ngayon. The week after, please come back immediately for the chemotherapy.” Doctor Vangie acknowledged my decision and nodded to the both of us.

“Congratulations! I appreciate the invitation, I’ll see to it that I’ll clear my schedule that evening.” She said smiling. Somehow, gumaan ang pakiramdam ko.

Rico informed his parents about my condition reason why we are rushing the wedding and they started to bombard him will calls but he assured them that we will be back in Manila after some sessions. But since they are eager and after learning about me, they insisted that they will be here for our wedding. Wala na kaming nagawa.

Wala akong lakas ng loob sabihin kay Elisse ang sakit ko ng kausap ko siya sa Skype. Plano kong sabihin din sa personal lalo pa at masayang masaya siyang marinig na ikakasal ako.

“Sure! No need for Montecarlo’s private charter, I’ll book a business class for us nalang mabilis padin iyon at walang bagyo! I’m excited! Congratulations bakla!” Ngiting ngiting sabi nito habang kinakagat ko ang labi para pigilan ang luha. How I wish you are here now. I need a hug a from my best friend too. I wish to have every support I can get.. I’ll be stronger. I have Rico by my side.. and with his parents, Elisse, doktora Vangie and Marina, I know I have people I can count on for support.

Alas kwatro ng makarating kami ng club. Sarado pa ito kaya dumiretso ako sa mismong bahay ni Marina.

Nakaleopard print silk bathrobe siya at naninigarilyo ng hinarap kami. Nakataas ang kilay sa hawak kong envelope.

“M-Madame, magandang hapon… dumaan ako kasi i-ibibigay ko ang invitation.. sa kasal namin.” Panimula ko.

Sarkastiko itong ngumisi bago umupo sa katapat naming sofa at nagtistis sa ash tray. “Narinig ko nga.” Tipid nitong sagot.

Nilapag ko sa center table ang sobre at bumuntong hininga. Tahimik lang si Rico sa tabi ko at nakahawak sa aking hita.

“May hinala ako… pero gusto kong makasigurado… tapatin mo nga ako Rein.” Sabi ni madame at saka dumekwatro sa harap namin.

Bumuga muna ito ng usok bago muling nagsalita. “Isang buong araw lang ang nasa kontrata. Pero hanggang ngayon kasama mo parin iyan.. at imposibleng binabayaran niya ang kada araw na pagsama sayo dahil obviously, magpapakasal pa kayo.”

Saglit kaming nagkatinginan ni Rico. He sighed but his lips are shut. He wanted me to speak up.

“Heredero ng mga Alonzo si engineer pero base sa information niya sa mga dokumento ko, taga Luzon siya. Tapatin mo nga ako. Ang sinabi mong boyfriend na tinakbuhan mo noon.. siya ba iyon?” Pabalik balik na tingin niya sa aming dalawa ni Rico, naghihintay ng sagot.

Muli akong bumuntong hininga. “O-Opo madame. Siya nga po. Montecarlo ang totoong apilido niya.. siya po yung fiancé ko.. at itutuloy na po namin ang kasal.”

Nagtagal ang titig niya sa akin bago bumaling kay Rico. “Engineer.”

“Yes, Ms. Marina.”

“Alam mo na siguro ang sakit ng alaga ko. Kausap ko si Vangie bago kayo tumulak papunta rito. Tinatanong kung bakit iba ang ginagamit na pangalan ni Ria.”

He clenched his jaw and his lips are grim “I’m sorry about that. Yes. My wife wanted to push through with the wedding. After that, we will have her chemotherapy. Hindi kami magtatagal dahil plano kong sa Manila ituloy ang pagpapagamot niya. Kapag umuwi kami.”

Sakin naman natuon ang atensyon ni madame. “Uuwi ka? Paano ang papa mo-”

“He is already in prison. No one will harm her. Besides, I’ll be with her every time. We will continue her treatments in Manila as they have more advanced facilities.” Rico cut her off. Ngumiti naman ng tipid ang ginang.

“Alright. Pupunta ako.” Sabi nito at kinuha ang sobre para mabasa ang invitation. Napalabi ako para sa bugso ng damdamin.

“Masaya ako para sayo Ria. You deserve it. At tiwala ako sa mapapangasawa mo dahil alam kong hindi ka niya pababayaan.”

Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha at tinakbo ang distansya namin para mayakap siya. Minura niya pa ako dahil muntik daw akong mapaso ng upos niya.

“Salamat po. Maraming maraming salamat madame.” Iyak ko kay Marina. Kung hindi dahil sakanya, hindi ko alam kung paano ako tatagal dito sa lugar na to.

Narinig ko ang pagsinghot niya at saglit na hinagod ang likod ko. “Gusto kong malaman mo na suportado ko ang lahat ng gagawin mo. Ang gusto ko lang naman ay sumaya ka.. at gumaling ka sa sakit mo Ria.”

Tahimik akong tumango habang umiiyak. Sinabi niyang dadalo siya at siya na ang bahalang magsabi kayna Myca. Inoffer pa na sa club na kami pagkatapos sa reception pero rerespetuhin niya daw ang kagustuhan ni Rico na manatili lang kami sa hacienda.

“Bueno. Isasara ko nalang ng isang gabi ang club. Ayos na iyon. Asahan mo kami. Congratulations sa inyong dalawa.” Paalam niya ng hinatid kami palabas.

“Thank you, Ms. Marina, for taking care of my wife while she is alone here in the province. I am relieved that in two years of searching for her, she is here safe and sound with you.” Sinserong pasasalamat ni Rico. Kumapit ako sa braso niya at bumaba ang tingin niya sakin. I smiled.

Kita ko naman ang pagngisi ni madame at mapanuyang titig sakin. “Walang anuman engineer. Pero kung bibigyan mo din ako ng isang milyon, hindi ko tatanggihan.”

Natawa pa kami sa sinabi ni Marina bago niya kami hinayaang tumulak pauwi.

Lumabas ako ng banyo matapos magshower. Nauna ng naligo sakin si Rico dahil may mga kailangan daw siyang kausapin. Ako ang sumunod ng matapos siya.

Nadatnan ko siyang nakatingin sa bintana habang may hawak na baso ng alak. I sighed. He has been drinking since… he knew.

“Rico.” Mahina kong tawag sakanya. Mabilis niyang tinungga ang baso at hinarap ako.

“You should rest. Let’s sleep.” Binaba niya ang baso sa hardwood center table bago ako giniyang mahiga sa kama.

I feel numb. Walang nagsasalita pero alam kong gising pa kaming dalawa. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso niya at ang mabigat niyang paghinga. Mas yumakap ako sa gilid niya at umunan sa kanyang dibdib habang siya naman ay nakakapit ang magkabilang kamay sa mga braso ko. He is kissing my forehead from time to time.

“What are you thinking, Rico?” I had the courage to ask.

He sighed. “Nothing. Please rest. You’ll see your friend tomorrow.”

I wanted to understand what he is feeling. Galit ba siya? Malungkot? Natatakot?

I almost roll my eyes ng maramdaman ko nanaman ang namumuong luha. Kung bakit… sa dami ng tao sa mundo… ako pa ang napili na magkaroon ng ganito..

I inhaled deeply. “I’m scared. Natatakot ako Rico.” My voice became shaky. I’m on the edge of breaking down.

Napasinghap siya at mas lalong hinigpitan ang yakap sakin. Ramdam ko kiliti sa patubo niyang balbas sa paghalik niya sa noo ko. “You don’t have to be scared, baby. I’m here. I’m right here with you.”

“How about.. you? Are you.. scared? Of.. of what will happen.. to us?”

He fell silent so I tried all might to look up to him, only to see him crying silently. Lalong nadurog ang puso ko.

His lips are trembling yet he planted another kiss on my forehead “Mahal na mahal kita Rein. Gagawin ko ang lahat…”

His words triggered my tears from falling unannounced. Sunod sunod na ang hikbi ko while he’s hushing me, trying to calm me down while he himself is crying too.

“G-Gusto ko ang sinabi mo… na magkaanak tayo.. kung sakali man.. na hindi maging maganda ang resulta bg treatment-”

He groaned in pain, but I continued.

“Gusto ko… na huwag mong sisisihin ang sarili mo. At gusto ko… na makakasama mo ang anak natin… para hindi ka malulungkot.. sakaling-”

“I’ll do everything. If the treatments here are poor, then we will leave the country. Sa US ka magpapagamot.”

I nodded, while catching my breath as my tears won’t stop from running down my cheeks. “At kung… sakali man… na dumating ang panahon… na magmamahal ka ng iba… gusto kong buksan mo ang puso mo sa posi-”

I heard another groan before he tightened the hug, almost crushing my bones. “Hinding hindi ako magmamahal ng iba. Ikaw lang. Ikaw lang ang mamahalin ko habang buhay Rein.” His voice broke but trying to compose himself. I admire him for that. Habang ako halos wala ng lakas na magpakatatag kakaiyak. Sinusuko ang sarili sakanya.

“Mahal.. na mahal kita. Bubuo tayo ng pamilya. Simple kagaya.. ng gusto mo. We’ll be in every corners of the earth just so we can get you treated from this. Please… let me be your strength.. kung mapapagod ka.. hayaan mo.. ako… ang lumaban para satin…” he struggled to speak as he keeps on suppressing his cries.

“I love you. I’m scared… to lose… because I don’t want… to leave you… I love you R-Rico-”

Panting, he held my chin up for a long passionate kiss. “I’m in love with you. No need to be scared. I am right here beside you. We can get through this together.”

Nakatulugan namin ang pagiyak at kinabukasan… halos wala ni isang gustong bumangon samin kahit parehas ng gising.

Nagising ako sa tawag ni Elisse. She sent me a message saying that they are boarding their plane and I should see her very soon.

Dahil nga nagbook ng sariling flight ay kinausap ni Rico si Amer na sabihan kami sa oras na makalapag sila sa Evelio Javier airport. Sina Matias ang magsusundo sakanila.

Alas diyes ng muli kaming katukin ng kasambahay. Aniya ay nandito na daw ang bisita namin sa baba. Nagkatinginan kami ni Rico saka lang nagkaroon ng lakas na magsalita at mag ayang bumaba na.

“Good morning. Let’s get ourselves ready.” He said languidly in his strained bedroom voice.

I bit my lip and nodded. How I am so tempted to kiss his flushed lips. Ako na ang naunang bumangon para pigilan ang sarili.

Dahil nasa baba na sila eh hindi na kami nakaligo. Nagtooth brush lang at naghilamos pagkatapos ay nagbihis kami ng mas maayos na damit.

I wore a plain Sunday dress while Rico sported a black t-shirt and a denim pants. Nang makuntento sa ayos ay bumaba na kami.

Naririnig ko ang boses ni Elisse habang tinatahak namin ang mga baitang pababa. Bumilis ang tibok ng puso ko sa halo halong emosyon.

Amer immediately saw us but he was silent as his wife is… talking to a young boy sitting on the couch.

“Are you hungry? We will eat in a bit, okay? Mama will just meet her best friend.” Sabi nito sa batang lalaki na tahimik na napako samin ang tingin dahilan kung bakit lumingon din siya sa gawi namin at napatayo na laglag ang panga.

“Bit-” she stopped herself at tinakbo nalang ang distansya namin para mayakap ako. Hindi ko mapigilang maiyak sa pananabik at alam kong ganun din siya.

“Bitch! Is it really you? I can’t believe this hayup ka!” May diing sabi niya sa mas mahinang boses.. tinatago ang pagmumura sa batang pinapanood kami ngayon. Amer called him and he held his shoulders when he stood still in front of his father.

Hindi matapos na kamustahan ang naganap. Nakita kong dumiretso si Rico kay Amer para kamayan ito. Saka lang lumingon doon si Elisse at ngumiti sakin ng matamis.

“Baby Anthony, come here.” Tawag niya sa maliit na boses. Amer whispered something and the boy slowly walked towards us. Elisse and I both knelt in front of the kid.

“Baby, you remember what mama told you? This is tita Rein, your mama’s best friend.”

The boy is pouting his lips while staring at me. I giggled because of his cuteness. “Hi baby Anthony.”

Tipid lang na ngumiti ang bata at bumati. Lumingon sakin si Elisse at tumango.

“His name is Anthony Louis Rodriguez. He’s turning two by the end of this month… anak ko Rein.” Naiiyak na sabi niya. I pursed my lips and hugged her. How I missed my best friend. It’s been two years and there’s so much that’s already happened.

“I actually k-knew. Rico told me. Congratulations, Elisse.” Mahina kong sabi, naiiyak rin.

Madali kaming giniya kami ni manang Edna sa hapagkainan. Tinanong pa nga kung masama daw ba ang pakiramdam ko dahil hindi kami bumaba para magalmusal kanina. Simple lang akong ngumiti at umiling.

Aliw na aliw kami kay baby Anthony na sinasanay na nila Amer na kumain sa sarili niyang plato. He smiled proudly beside his son as Anthony grabbed a chicken nugget that went to his mouth.

Nang matapos kumain ay sa patio kami dumiretso ni Elisse para mag panghimagas. Doon ay hindi matapos tapos ang kwentuhan. Inusisa niya kung paano ko nagawang magtago ng ganun katagal at kung paano siya halos atakihin daw sa puso ng malamang lumayas ako.

She gave Rico an evil smirk who is standing beside Amer not far from us due to proudness when she heard that I actually changed my name and I used her last name when I was in hiding.

I even told her that I wanted to experience being a parent. That I am jealous because she is now a mom… at kuryoso ako… kung paano nga ba ang maging isang magulang. Lalo pa at lumaki ako na ang mga madre ang nagpalaki sa akin sa ampunan.

“We should have our children betrothed! What do you think?” Masayang sabi nito ng may maisip na ideya. Napalingon ako sa gawi nina Rico na nakitang nakakunot ang noo habang si Amer naman ay naiiling na nakangisi marahil sa narinig kay Elisse.

“If you will have a kid, we can bound them in an arranged marriage. That’s good! For both business and of course, for our families! So we can have a close connection.” She added.

Hindi pa man alam ang kasarian ng magiging anak ko kung sakali, pero gusto niya na ipagkasundo daw si baby Anthony at ang magiging anak namin. Ano naman daw kung lalaki ang anak namin eh uso naman daw ang BL series ngayon na siyang kinahalakhak ni Amer at kinapuyos ni Rico.

Natawa nalang ako at tumango. Hindi pa naman sigurado. Pero isa iyon sa plano ko. Gusto ko.. habang kaya pa namin ay maranasan ko ang magkaroon ng anak.. ang magkaroon ng sariling pamilya.

The happiness in the huge Alonzo garden turned melancholic when Elisse probed why are we rushing the wedding, aniya ay kung pinipikot daw ba ako ni Rico.

I decided to tell her the truth and the horror on her face when she heard about my condition, padarag niyang nababa ang kutsarita at niyakap ako ng mahigpit.

“What the fuck! How did this happen?” Umiiyak niyang daing sa leeg ko.

I tried to explain but she still keeps on crying, reason why baby Anthony suddenly come running towards us galing sa paglalaro sa damuhan.

“Mama are you otey?” Bulol na tanong nito sa maliit na boses.

We let them stay here in preparation for the wedding tomorrow. Dito na sila imbes na maghotel at dito narin magdidinner… dahil umuwi ang parents ni Rico kinagabihan din noon.

“It’s good to see you again. How are you feeling, hija?” Bungad sakin ni Don Ramon. A bit hesitant to respond, I glanced at Rico and he kissed the back of my hand. I saw how Felicia Montecarlo watched that scene with a soft smile.

Tipid akong ngumiti sa magulang ni Rico na nasa harap namin. “A-Ayos lang po. M-Maraming s-salamat po sa pagpunta ninyo-o.”

I thought the dinner is going to be awkward just like the night of Tiringbanay but it’s actually warm.. and light. I somehow felt secure and comforted.

I heard Raymond won’t be attending the wedding as he is the acting POC of the firm and he has his own family to take care of. He sent his regards and promised to meet us in Manila.

Naaliw si Don Ramon sa anak ni Elisse na nasa sala ng tumayo sa tabi namin ni Rico si madame Fely.

“Congratulations, hija.” Panimula niyang bati na nangingiti. Rico sighed and stroke my back. I awkwardly smiled back, remembering our conversation in MECS years ago.

“T-Thank you p-po.”

Maingat siyang sumulyap kay Rico. “May I have a word with you?” She is asking me but she is looking at Rico.. the latter just sighed and let us go.

Giniya niya ako na maupo sa may barandilla. Doon na rin niya pinaserve ang kanyang tsaa. Nagtanong siya kung may gusto ba ako pero tipid lang akong umiling at nagpasalamat. Kita ko ang kislot ng mga mata niya ng marinig ang tawag sakin ng kasambahay ng umalis ito.

“I heard.. about what happened… when Rico spoke to our family doctor. H-How are you, hija?” Nag-iingat niyang tanong.

Tipid akong ngumiti “A-Ayos naman p-po.”

Her smile is short-lived but she nodded. “Good. That’s.. good. I’m sure my son can take care of you. His dad suggested you fly immediately to the US after your… wedding as they have better facilities than here in the Philippines.” Mahabang sabi niya habang pinapanood ko siyang hinahalo ang tsaa.

“A-Ayos lang po madame. P-Paguusapan po namin iyan ni Rico. P-Pagkatapos po ng kasal.. m-magpapachemotherapy po ako dito sa doktor ko pagkatapos ay b-babalik kami ng Maynila… para doon na ipagpatuloy.”

She is looking at me intently, with warmth in her eyes while she is sipping on her cup of tea. “I’m… sorry.. hija. I know that we spoke in the past… I just… that time I felt like my son’s mind is clouded… reason why he and his dad had a fight about his project abroad.” Naghuhuramentado ang puso ko sa narinig. Ni hindi ako makangiti sa sobrang kaba.

Kung tututulan niya ang kasal namin ni Rico ng kami lang ang makakaalam… ano ang gagawin ko?

“I.. just want to.. apologize. What I said somehow shooed you away… so I.. blamed myself… for seeing my son that way the past two years… because you.. left him.” Naiiyak na sabi nito. Huli na dahil mas naunang tumulo ang luha ko kaya mabilis kong pinalis iyon sa hiya sa ginang.

“With.. all that’s happened that year… I realized I shouldn’t be meddling with your relationship. If I didn’t… I believe none of this… would have happened. I.. hope you can forgive me.” Her lips are on a thin line and her eyes glistened in fear and sadness… emotions that I never thought I would receive from Rico’s mom.

“W-Wala po kayong dapat ihingi ng tawad m-madame. N-Naiintindihan ko po ang punto niyo noon kaya din po ako nagpasyang umalis… N-Natakot din po kasi ako… na baka madamay si Rico… sa gulo ng pamilya-”

She immediately shook her head with tears pooling on the side of her eyes. “You shouldn’t, hija. My son can handle everything. I know that now… how he led our company when his father stepped down… while searching for you… I knew I was wrong to say that. I’m sorry.”

“N-Naiintindihan ko po… salamat po madame pero wala po kayong dapat ihingi ng tawad… kalimutan nalang po natin iyon mad-”

“It’s mom for you, hija.” My lips are parted in shock when I heard her cut me off.

What?

Her eyes landed on my left hand… where I am wearing their family heirloom. “You are marrying my son, this time for real. You are already part of the family. It’s mommy for you, and daddy for Ramon.” She smiled so sweet while her tears are running down her fair cheeks. I cried more when I realized.

Halos mapahagulgol pa ako sa kaba at bilis ng tibok ng puso. I can’t believe it! She… oh my God!

“Mom.. what’s happening?” Sabay kaming napakislot ng marinig ang malalim na boses ni Rico sa likod.

“Son.. I-”

Rico immediately squatted in front of me wiping the tears on my cheeks. “What’s wrong, baby?”

“Son.. I’m sorry.. I’m just-” he cut his mother off and gave her daggers when he glanced her way. No..

“I told you mom! She’s-”

Hinawakan ko ang balikat niya dahilan para mahinto siya at muling tumitig sakin. “N-Nagusap lang kami… ni.. m-mom.. w-wala kang dapat i-ipagalala..”

He was stunned with what I said.. making him turn to his mom and saw her smiling and nodding at us. He hugged me then and whispered his I love yous.

The wedding happened the next day. I was so emotional na halos si Elisse na ang kumuha ng brush dahil nahihirapan ang makeup artist.

“You look beautiful, Rein. Pumayat ka lang.. pero walang nagbago sa itsura mo..” malungkot ang mata pero nangingiting sabi nito.

“Welcome to the family, hija.” I walked the isle while holding Don Ramon’s arm.. I saw Rico with bloodshot eyes… waiting for me in the altar that was setup in their huge garden… behind him is his best friend… John Ivan Del Mundo… who is whispering words made him shut his eyes.

I bit my lip due to nervousness. Nang marating ang harap ay nagsimula na si Judge Solomon.

The wedding commenced and throughout the ceremony.. we are just looking at each other’s eyes…. drowning us with our unending thoughts… and overflowing emotions towards each other.

We wore our wedding bands and Rico said his vows with so much restraint. As if holding himself back not to cry. But when it’s time for me to say mine, he just broke down and held my hand.. kahit hindi pa sinasabi ni Judge.

“I will always love you… cherish you… in our success.. and even in our hardships… I will fight… for you… and for our family…” I had to stop to catch my breath as my vision is slowly getting blurry.

“Rico..” I called him. He shook his head swallowed hard. Nanunubig ang mga mata ng umangat ng tingin sakin.

“But if… you lose me one day… please don’t me sad.. or mad at yourself. It’s not our fault. It’s just.. how our time ends.. but you can remember me by looking… at the sky. If you happen to miss me, just stare at the sky, and feel the rays of the bright sun above, or if you are sad… you may stare at the moon instead… and know that I’m… staring back… don’t be scared of the silence brought by the night sky, or if there are no bright stars…. even if you can’t see the moon above you, just still look up… because Im here… I’ll always be here.”

My heartt is aggressively beating from heavy sobs when he pulled me to his chest and cried on my neck. “No.. We will fight.. I won’t lose you..”

So many emotions filled the huge garden. Judge had to clear his throat just so we could continue. I saw mommy covering her mouth as she cried on dad’s shoulders. While Elisse in front.. also crying while watching us. Andito din sina doktora Vangie, Marina, ang mga katrabaho ko.. si gov at ibang opisyal.

We sealed our wedding with a long passionate kiss, pouring all of our love for each other. We immediately went to my chemotherapy the next week. Ang takot sa mukha ni Rico ng makita ako sa proseso at ang paghihirap sa sakit ng makauwi ng hacienda ang siyang nagdudurog ng puso ko.

Isang buwan ang tinagal namin sa San Jose de Buenavista ng maspasya na si Rico na umuwi kami ng Maynila. Sa penthouse niya kami namalagi kahit na pinipilit ni mom na sa Casa Montecarlo nalang.

It’s my first time riding a plane and we flew by our private jet. Kinokontak ko padin si doktora Vangie at gusto niya na balitaan ko siya from time to time. Dito sa Manila ay itutuloy ko ang chemo ko sa tulong ng hematologist na nirekomenda ng family doctor nila.

Maayos naman ang lagay ko pero mas pumayat ako.. at talagang numipis na ang buhok ko kaya sinusuot ko na ulit ang bonet ko o di kaya naman ay ang wig kung kailangang lumabas para sa importanteng lakad.

“How? P-Paano..” naiiyak kong tanong ng makita ang diploma.. at isang malaking medalya sa ibabaw ng kama namin. Rico gently hugged me from the back and kissed my neck.

“I’m sorry you never get to experience graduating in college, but I hope this will suffice.” He said showering me with kisses. I shook my head. Impossible. Paano…

“I settled your balance. You just have to finish your internship and since you worked with the company prior to that, I included it in your required hours instead and gave them an endorsement. They accepted it and allowed you to have your diploma and a recognition to your latin honor.”

“P-Pwede ba.. iyon?” Umiiyak at hindi makapaniwala kong tanong.

He sighed. Definitely. An endorsement letter from MECS probably made it’s way kahit imposible. Hindi ko inakala.. akala ko… wala ng pag-asa dahil hindi na ito ang priority ko… pero masaya ako… I turned around and held his jaw to give him a kiss on the lips.

We visited Angel Haven and it’s a breath of fresh air for me to see Angelo and the rest of the kids.. even ate Tess.. na sinalubong ako ng mainit na yakap at paghingi ng tawad.

Sunod naming pinuntahan ang puntod ni lola Flora. I still grieved for her passing but I am asking for her to also guide us throughout our marriage.

“Mama..” tawag ko habang pinapagpagan ang puntod ni mama. Pinipigil ang pag-iyak. Sunod kong binisita ang puntod niya dito sa Santa Mayor.

“K-Kamusta na po? P-Pasensya na… at natagalan… ang pangako ko na b-babalik ako…”

“Mama.. I am with.. Rico… iyong kinwento ko noon.. he’s now my h-husband. N-Nagpakasal na po a-ako mama..” just when I am about to cry, I felt Rico’s warm hands in my stomach, hugging me from behind while resting his chin on my shoulder.

“S-Sana po… suportahan niyo ako… m-mama… mahal na mahal ko po siya… at may p-pangarap po kami.. na bumuo ng sarili naming pamilya… kaya s-sana po.. tulungan mo ako akong kumbinsihin ang Diyos… na hayaan pa akong mabuhay… ng mas m-matagal…”

I heard Rico groaned behind me and I can feel him shaking his head.

“M-May… l-leukemia po ako… m-mama.. katulad ng sayo… nagpapagamot naman ako… pero n-natatakot parin po ako… na baka dumating ang araw… na matulad ang tadhana ko.. sa iyo-”

“Please, don’t say that.” I heard Rico’s voice that’s starting to break. Kasabay ng paghikbi ko ay ang unti-unti pamamasa ng aking balikat.

“Sana po… m-matulungan niyo ako… na hilingin sa Diyos… na makasama ko pa ang asawa ko… ng mas m-matagal… at ang m-magiging anak namin…”

I stopped taking hormones dahil narin sa pagpeprepare. Para daw masiguro na hindi makakapekto ang male blockers ko sa sperm na gagamitin para sa proseso. At dahil nga nagchechemo ako.. hindi ko magawang ituloy ang plano namin dahil hindi pa maadvise ng doktor. I had no choice but to wait.

A year has passed at masasabi ko naman na tumatalab ang gamutan ko. Medyo bumabalik ang dating hubog ng katawan ko at hanggang baba ng tenga na ang natural kong buhok. Unti unti nading bumabalik ang kapal.

There are times that I wanted to give up because I am having a hard time but I must thank Rico for being patient and encouraging me to continue. To fight for us.

Unti unti na akong nakakalabas at unti unting bumabalik sa normal ang buhay ko pero limitado parin ang pwede kong gawin dahil narin sa pagiingat ni Rico.

We are halfway through our battle.. we survived another challenging year after that.. when a sudden news crushed our hearts. My illness reached the terminal stage.

“I know this is not a good news, Mr. and Mrs. Montecarlo, that’s why I wanted to recommend a different approach. To help us mitigate the illness from getting worst.”

Sa galit ni Rico ay hindi na kami bumalik sa doktor na iyon. Gusto ko sanang kausapin si doktora Vangie para mahingi ang opinyon niya pero may iba na siyang plano.

“Should we try US, son? Lumipad na tayo ngayon. I’ll call my friend to see if her colleague is available.” May tarantang suhestiyon ni mommy.

Sobrang bilis ng pangyayari at walang sinayang na panahon si Rico. Pero bago pa ang bone marrow transplant… kinausap ko na siya.

Nagpahinga ako ng halos tatlong buwan mula sa chemotherapy para sa planong surrogacy. Hindi na niya ako napilit pa na lumipad ng US agad agad. We are losing time. Ayokong… mawala sa mundo… na hindi natutupad ang pangarap ko… namin..

We tried a couple of times dahil nga hirap ako galing sa gamutan at dahil narin sa ilang taong paghohormones… pero sa gabay ng mga espesiyalista… I was able to freeze my sperm.. they said the count is normal and it’s of a good condition.. however, we still need to take precautions and set our expectations for the possible risks… para sa bata.. dahil nga sa sakit ko.

Habang hinahanapan kami ng surrogate mother, Rico convinced me to fly to the US. We had different treatments dahil wala naman akong kapatid and Rico doesn’t want to take risks with uncertainty, kaya imposibleng magawa ang bone marrow transplant.

Halos sumuko ang katawan ko sa bigat ng gamutan. Hirap na ako pero gusto ko pang lumaban. Dahil hindi pa sumusuko ang asawa ko.

He’s been very patient. I don’t want to throw his hardships to waste. Kaya kahit alam kong mahirap… at masakit… ay kinakaya ko…

Nahihirapan din siya at nasasaktan pero hindi niya sinasabi sa akin. Halos himatayin ako sa pagpipigil ng pagiyak ng magising ako sa hospital bed at nakita siyang nakayuko sa gilid ng kama ko… natutulog habang hawak ang kamay ko.

We found a surrogate mother in two months of our stay in the US. At dahil natatakot ako sa oras, ay pinagpatuloy namin iyon. Healthy ang pagbubuntis ng surrogate mother at suportado ng aming pamilya ang pangangailangan. We settled it and the woman signed with confidentiality. Masakit sakin na maisip na wala siyang magiging karapatan dahil pumirma siya kapalit ng malaking kabayaran na hindi siya magpapakita o hahabulin ang karapatan sa bata sa oras na ito ay isilang. Pinaliwanag naman sakin na ganoon ang proseso lalo na at kung malalaman na galing ang bata sa mayamang pamilya, maaaring bumaliktad ang surrogate mother.

We stayed in the US for my treatments for some months throughout the pregnancy of our unborn child, a healthy baby boy. Nagpaplano kami na uuwi sandali dahil ilang linggo nalang ay maaari ng manganak ang surrogate mother namin, kaya pinagsisikapan kong lumakas at kayanin ang lahat ng hirap sa pagpapagamot sa ibang bansa para makauwi para sa aming anak.

Hanggang sa… tinaningan na ang buhay ko.. bago pa isilang ang anak namin.

Wakas

“Loving from afar means being in love with someone you cannot be with.”

This is the end of the first installment of Montecarlo Heir Series. Thank you so much for all your support and making it this far. Hoping to see you on the succeeding installments!

“Please, my wife. I love you.” I am already desperate. I can’t help the tears from falling. I’m like a madman crying. I don’t think I can last a day without you by my side. Please.. let’s fight together. I will fight for us. Let me be your strength.

But then I realized that I am not in her position. I am not feeling the exact pain that she is experiencing. As much as I wanted her to fight this illness, my heart is breaking every time she wanted to give up after her chemotherapy session.

She stopped getting treatments anymore… dahil sinabi ng doktor na baka wala na rin iyong magagawa. Her body is no longer reacting to it.

We went back home in the Philippines as she was already exhausted from the pain and just wanted to spend her remaining days.. with me, and our little one.

“Please, stay with me…” I almost lost my voice. The lump on my throat and my heavy heart hinders me from voicing out my feelings. She already accepted the fact that this is a losing battle. I don’t. It’s just my guilt and delusion of wanting to keep on holding on.. and asking her to fight even though she is really having a hard time. This battle is already lost. We were wounded so badly.

Please, God Almighty, let me take all the pain instead.

I am not a religious type of man despite my upbringing, but I believe in Him. And if God forbids.. if this is His way to tell me that our relationship will not be allowed by His rules, I started thinking of selling my soul to the devil.. just to have my wife cured of her illness.

We are sitting at the balcony of my mother’s family manor here in Antique, in front of eight hundred hectares of our food crops. The calm breeze soothes her. She requested for us to stay here after meeting our son in Manila. I wanted to buy an estate for her but my mother refused. After all, this ancestral house is mine to inherit. For my little family. For us to live away from the crowded and polluted city. A private and simple life just like my wife wanted. She is leaning on my chest and I locked her legs with mine. I tightened my hug just enough not to hurt her.

She tried to lift her thin forearm and reached for my face. I helped her by leaning forward for her to have an easy access. She caressed my jaw with days old stubble. Di alintanang napabayaan ko na ang sarili para sa taong minamahal.

“M-mahal kita, Rico. Mahal na m-mahal kita… alam mo ba? Na kung bibigyan ako… ng pagkakataong mabuhay ulit.. gusto kong ikaw ulit ang mamahalin ko…” ramdam ko ang bigat ng paghinga niya.

“I love you. I’ll only ever love you, Rein. Please..” Fuck! I can’t stop myself from crying. I know she should be getting support and her strength from me, but I don’t think I am strong enough to face this. I can’t live without her.

Please. Let her live. Let her be with me. I’ll give up everything… everything that I have but her..

“I will always love you, my wife.” I closed my eyes and let my tears fall while kissing her hair.

“I’m sorry.. if I have to leave you again… patawarin mo… ako.. Please, I want you… to take care.. of yourself.. and our son.. you must promise me R-Rico…” I shook my head trying to disagree. I’ll beg. I beg Him to give her strength to fight. To fight with me. For our family.

“We will take care of him. He will take after you. Our son will be intelligent, kind, and loving just like you. Please baby…” God. I beg You, please. Please let her be with me. I will do everything to make her happy.

“Y-you must promise me.. Rico… mangako ka… na iingatan mo ang sarili mo… at ang anak natin…” hirap man ay inangat nya ang tingin niya sa akin at mahinang ngumiti habang lumuluha. My heart crushed at the sight of her. Seeing her cry or hurt, is going to be the end of me.

Please.. if You are listening.. You can take everything away. Everything that I have. Just not her, not my family. Please..

I tried to grasp for air “I promise. I promise you, my wife. I love you.” Nanghihina akong napayuko at hinayaang mabasa ang balikat niya ng aking luha. Labag sa loob na sumuko.

She smiled weakly after hearing my response. I suddenly felt her hand fell on my arm and her chest stopped from rising. She slowly closed her eyes and the last drop of tear fell on her cheek. Napapikit ako ng madiin at hinalikan ang sintido niya. Natalo kami. Sumuko na siya. Napagod na ang asawa ko…

I look up and stared at the clear blue sky above us. “AAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHH” I screamed on top of my lungs.

“AAAAAAAAAAHHHHHHHHHHH!!!” trying to let go of my pain and agony.

“FUUUUCCCCK!!! WHY?! WHY HER?! WHY NOT ME?! WHY WONT YOU JUST GIVE US A CHANCE?!” Asking the God almighty.. hoping that He would change His mind.. to maybe consider that our love.. is true and everlasting.. that our love can surpass a thousand hurricane.

“I’ll show You.. I’ll show You our love is strong.. if You would just… give us a chance..” I whispered in anger and in pain. Nagmamakaawa ako sa hangin. Sa lahat ng maaring makarinig. Ubos na ubos na ako.

“PUTANGINAAAAAAAAAAAAAAA!!!” I finally let my guard down and allowed myself to cry.. hard.

I stared at her face with dark circles around her puffy eyes. How she was still beautiful and as if she was peacefully sleeping… in my arms.

I caressed her face and wiped the stain of tears. Nanginig ang labi ko at yumuko upang halikan ang asawa ko sa noo.

“I will always love you, Rein. You will always have my heart.. and my soul.. you will have all of me.. even in the afterlife….”

“What are you looking at?” Raymond asked me as he stood beside me under the shade of a Narra tree. We are here at Angel Haven to celebrate its anniversary.

My late grandmother was devoted to helping other people. And my father promised to continue her legacy, by supporting the orphanage she had built years before her passing.

I ignored my brother and didn’t take my eyes off that cute little boy wearing a Hello Kitty printed shirt. He is always wearing this headband with ribbon on the side.

“Cute isn’t he? Mahiyain nga lang at naiilang dahil.. alam mo na..” napalingon ako sa sinabi ng kapatid na ngayon ay nakatingin din sa batang pinapanood ko.

“Sayang nga lang kuya. Ang sabi.. crush daw ako niyan.” nangingising asar nito sa akin.

Kumunot ang noo ko at agad siyang nilingon “What the fuck are you saying?!”

“What? I thought you are interested. Wala namang masama sa ganyan sa panahon ngayon. Ngunit hindi ba ay sobrang bata niya pa para sayo-”

“What the fucking fuck are you talking about, Raymond?!” Kwelyo ko sa kapatid.

For years, I have been in denial. I didn’t realize what I am feeling, is not just sympathy for an abandoned child, not just curiosity to why is he the way he is, nor irritation as to why he seems aloof and afraid of me, while he is welcoming to my brother.

Madalas kaming isama sa mga ganitong events ng mommy noong mga bata pa kaming magkapatid. Bata pa ako ng una kong mapuntahan ang ampunan na sinimulan ng lola. Desi otso lang ako noon at natatandaan ko ang unang beses na nakita ko ang batang iyon, madalas umiiyak at hindi makausap. Tanging ang sister Flora lang ang nakakapagpatahan.

“Hush now, stop crying or you will hurt your eyes.” I knelt in front of him sitting near the garden. He is sitting here outside alone while the other kids are busy playing and eating inside.

Hindi siya gaanong nakikihalubilo o nakikipaglaro sa mga bata. Madalas tulala, o umiiyak lang ng mag-isa.

I felt a punch in the gut when the cute boy looked at me. Sumisinghot pero tulo padin ang sipon. Basang basa ang pisngi at magang maga ang mga mata.

Pulang pula ang mukha niya lalo na ang ilong sa kakaiyak. Mas nadedepina ang natural na pekas niya sa basa at namumulang pisngi. He is.. cute even to this state.

The kid stared at me as I wiped the tears on his face. I don’t… like seeing him crying. I don’t know why. It pains me to see him like this.

“Pag tumahan ka, ibibili kita ng kahit anong gusto mong laruan.”

Nagningning ang mga mata niya sa sinabi ko kahit napakurap ang mahahabang pilik mata niyang may butil pa ng luha. Napalabi ito na tila nagiisip, ilang saglit akong tinitigan bago ngumiti at niyakap ako.

I was stunned. I didn’t know how to react. We are used to interacting with the kids here but for the very first time, I felt my heart beat… in a very unusual way.

Akala ko dala lang ng awa ang labis na pagaalala ko, at pagnanais na tulungan siya na makahanap ng bagong pamilya. Pero hindi ko maintindihan ang sarili ko.. ng makita ang isang mas bata saking lalaki na yumakap sakanya, at nagsasabing gusto siyang maging kapatid.

Kakilala ni mommy ang magulang ng lalaking iyon. Galing din sa mayamang pamilya. Tanggap nila kung ano ang kaibahan sakanya, at balak siyang ampunin para sila na ang magpalaki at mag alaga.

Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang kulong nararamdaman ko. Ayoko non. Ayokong.. may ibang lalaking yumayakap sakanya.. o humahawak sakanya ng ganon. Kaya ginawa ko ang lahat.. para hindi matuloy ang pagkuha sakanya.

Halos masuntok ko ang sarili.. sa pagiging makasarili. Sa pagkakait sakanya na magkaroon ng bagong buhay at pamilya. Nang mag-aalaga sakanya.

No. He doesn’t need anyone else. I can.. take care of him. I can give everything that he needs.

Taon taon kaming bumibisita sa ampunan. Naging magaan ang buhay niya at natuto din siyang makipagkaibigan. Mas naging makwento siya sakin at nakikipaglaro na. Iyon nga lang, unti unti ding lumayo ang loob niya sakin paglipas ng ilang taon.

Bihira siyang magsalita pero madalas ko siyang samahan kung gusto niyang mapag-isa at di makilaro sa ibang bata. Huling paguusap na namin ang pagtanggap niya ng Hello Kitty na stuffed toy na bigay ko noong unang pasko niya sa ampunan. Pagkatapos noon, wala na. Si Raymond.. siya na ang mas palagi nitong nakakausap dahil mas magiliw siya sa mga bata habang ako.. nasa kanya lang ang atensyon. Kapag kay Raymond, ngiting ngiti siya. Ngayon saakin.. kunot ang noo at iiwas. I didn’t know what went wrong. Am I intimidating? Dahil ba bihira ako ngumiti?

Gustong gusto ko na pansinin niya ako. Kahit matignan lang habang nakatayo ako at pinapanood niya sa malayo. Ngunit bigo ako sa ganoon.

Sa paglipas ng taon ko lang napagtanto ang kababuyang pumapasok sa isip ko. Para magkagusto ako sa batang paslit. Tangina. Pwede akong makulong dito.

Gustong gusto ko ang nakikita siyang ngumingiti. Gustong gusto kong naririnig ang tawa niya. Ang maputi niyang kutis na halos kumislap sa sikat ng araw kapag nakikipaghabulan. Ang bilugan niyang mukha, ang marka ng pekas sa kanyang pisngi. Ang maliit at matulis niyang ilong. Ang manipis at mapupula niyang labi.

Fuck. Hindi. Hindi ako nakakaramdam ng kahit anong pagnanasa. Hindi ako kailanman magiisip ng masama patungkol sakanya. Pero ang hangaan siya.. ng ganitong paraan? Tangina. Hindi ako magiging pidopilya.

Mula noon ako ang umiwas. Kaya tuluyang lumayo ang loob niya sakin at marahil di na ako maalala. Hindi na ako sumasama kada may programa o pagtitipon sa ampunan. Ayoko na siyang makita. Ayokong ginugulo niya ang sistema ko.

Pwede ko na siyang nakababatang kapatid.. maling mali ito. Isa pa, lalaki siya. Lalaki din ako.

Lalaki ako. Or am I? Why the fuck am I even feeling this way, then?

I kept my distance. Thousands of miles away from Rein. I spent years abroad for my masters as I doze myself off to studying, booze, and women. This is me. This is who I am. This should be who I am.

“Hindi ka daw ba uuwi kuya? Tinatanong ni mommy.” Si Raymond ng tumawag sakin. Natapos ako sa masters ko at hindi ko na sila inabala pa na pumunta dito. Kaya ko naman magisa.

“I’ll think about it. I want to study the big companies and growing industries here. I am planning to invest.”

“Sayang. Alam mong anniversary na ng Angel Haven. Gusto ni mom kumpleto tayo. Umuwi ka daw para makadalo ka.” Nangingiting sabi ng unggoy sa facetime.

I sighed. “You guys can go ahead without me.”

“You know, she grew up to be.. well, beautiful. Halos hindi ko nakilala nung nakita ko ang pictures nila mommy. Dalagang dalaga na.”

My forehead creased. Who?

“I heard she’s a trans now. Transgender daw. Iyong lalaki na naging babae? Ganun.”

I didn’t pay any attention to what he was saying. Hindi ako umuwi ng taon na iyon. Pero hindi ko napigilan ang sarili.. kuryoso sa kung ano na nga ang itsura niya.

Ilang taon na ang lumipas? She is passed legal age. At nang makita ko ang picture na inupload ni mommy sa facebook ng Christmas party nila sa ampunan, siya lang ang nakakuha ng atensyon ko.

Hindi ako maaaring magkamali. Saulong saulo ko ang bawat sulok ng mukha niya. Siyang siya to. Walang nagbago sakanyang mukha. Ang pekas niyang nadedepina sa maputi niyang balat, ang kilay niyang may tamang kapal, ang pilikmata niyang may tamang kahabaan at kapag tumitig ka sa mga mata niya.. ay para kang mahihipnotismong gawin ang kahit anong hilingin niya. Mukha naman na siyang babae kahit noong bata pa siya marahil sa kutis, pero mas lumambot lang ang ekspresyon niya ngayon.. at mas nagmukhang babae. Hanggang balikat ang buhok.. may tamang katangkaran.. at ang hubog ng katawan.. na siyang kinabaliw ko.

Baliw na talaga ako. Dahil simula ng makita ko ang picture niya, eh hindi na siya naalis pang muli sa sistema ko.

It triggers my curiosity, to do my own research.. about the likes of her. Kung ano na siya ngayon.

I know to myself that I am straight. There’s no question to that.. and me thinking that we are possible now, because.. she is now a… fuck!

Hindi nanaman ako makapagisip ng tama. Kinalimutan ko na ang nararamdaman ko ilang taon na. Pero isang litrato lang.. parang naglahong bula ang lahat.

Baby, what are you doing to me?

Alam kong wala na akong pag-asa.. ng magsimula akong magsearch sa internet kung paano.. makipagrelasyon sa mga katulad niya. Kung paano.. ka makikipagsiping sa mga kagaya niya.

Even my preferences changed. I became curious. I then tried.. fucking ass.

“Ah! More! Give me more, please!” Ungol ng amerikanang modelo na nagpakilala sa akin sa bar, na ngayon ay nakasubsob ang mukha sa unan, habang nasa likod niya ako.. at tinatrabaho ang butas niya sa likuran.

Tagaktak ang pawis ko sa katawan habang umiindayog.. halos panggigilan ko ang makinis at matambok niyang pwet.

Bumagal ang pagbayo ko ng may biglang naisip. Na paano kung si Rein itong nakahiga sa kama.. nakasabog ang buhok sa unan.. at nakikipagtalik sa akin.

Fuck! Fuck this shit! I’m doomed. This is pure evil. I lust too hard. She doesn’t deserve to be sexualized like this. Fuck!

Ang kutis niyang halos kasing puti nitong babaeng binabayo ko, ang itim na itim niya ring buhok at… ang malambing niyang ungol.. habang pinapaligaya ko siya… ay nagpatindi ng pagnanasang gustong gusto kong pigilan.

From then, I lost interest in fucking women’s flesh. If I will have to satisfy my needs, it will be with those liberated women who wanted to try anal sex. Who is willing to do it on my terms. I don’t do relationships, nor replays, and just a one-time deed. Now, I don’t even want to see their faces when we are doing it. I want to rake their behind while they bury their faces on a pillow the whole time. That’s how I get a clearer vision of my fantasy, Rein, making love to me every night, screaming my name as I give my best to pleasure her, providing her worldly needs, letting her take all of me, filling her insides with my love fluids, and drive her crazy.

Lahat sila ginamitan ko ng proteksyon sa ganoon. Hindi ko alam pero kahit na gustong gusto ko.. nandidiri ako. Nandidiri ako.. sa nga babaeng ginagalaw ko sa ganon… at sa sarili ko.. sa malaswa kong pagiisip. Ang pagpapantasya ko sakanya ng ganoon.. ang hilingin na sana siya nalang ang nakakaniig ko.

Maling mali. Pero sakanya.. gusto ko. Kung siya, hindi ako mandidiri. Kung siya, hindi ako gagamit ng proteksyon. Pag siya… gustong gusto ko.

I decided to come home after two years to stop me from this lewd madness. This will never be right. I want to do right with her. I want.. a relationship.. not just making love. I want her to be with me, to reciprocate my feelings.

I knew then that I like her. No matter how hard I try to stop myself, my feelings only grew deeper and stronger. It consumed me to the core. It fuels the flame inside me. I’ve never been in a relationship, but I am willing to have one as long as it’s her. I dreamt of her exploring her teenage years, exposing herself to the real world, achieving her academic goals, and becoming successful in life. While I’m here, waiting.. for the right time. For her to be mine. For me to express what I am feeling..

“Kaya ka pinauwi dito ng mommy mo, eh para makasama ka namin. Ano at hindi ka naman umuuwi?” Si dad.

“I’m just busy. I’ll drop by this weekend.”

Dad chuckled “Your brother said you already have a girlfriend. Ipakilala mo sa amin ng mommy mo.”

“Tss. Don’t listen to him. He’s bluffing.”

I came home, for me to finally let my presence known. For her to know what I feel. I started pursuing her, lalo pa at andami ng nagkakagusto. Tangina. Napapraning ako na hindi ako makuntentong nakikita lang siya sa trabaho niya. Gusto ko.. nababantayan ko din siya sa eskwela.

“Do you really think you will stand a chance? Sabi ng mga bata noon don, ako talaga ang gusto niyan.” Si Raymond na maya mo tangang nakangisi. Mabibigwasan ko to.

“Tss.” I tried to focus on signing the approved proposals from the previous meeting, while this idiot has a lot of time pestering me.

“I’m just saying, kuya. What if you shoot your shot but you got rejected because she likes me? I guess it-”

“You motherfucker! Do you like her?” Napatayo ako sa inis. Wag akong sasagarin nito at masasaksak ko siya ng parker.

“Easy. I’m already taken. I hate to break your lover’s heart, but I’m no longer available.” He said while raising both hands in the air in defeat. Fuck you!

“Don’t be so full of yourself, Raymond. Get the fuck out of my office you fucking bastard!” My voice thundered.

She let me court her. There’s no way she’ll like you, you moron. Ako lang ang magugustuhan niya. Ako lang ang magiging lalake sa buhay niya. Hindi ikaw. Hindi ang kahit sino.

“R-Rico..” Rein called my attention while I’m busy burying my face on her neck. Can we stay like this forever, please? I want to feel your warmth.

“Hmm?” I responded languidly. Nakasandal siya sa dibdib ko habang yakap ko siya sa likod. Gustong gusto kong niyayakap siya.

“A-anong ibig sabihin.. ng middle initial mo?” My curious baby asked while giving me all her weight as she leans on my chest.

“Alonzo.” I lazily replied.

She nodded slowly while I sniffed on her hair. Her smell lingers through my entire system. Gustong gusto kong kumakapit ang amoy niya sakin. Kaya minsan nakikiligo ako dito sa dorm niya at ginagamit ko ang panligo niya.

“Alonzo.. Enrico Adrian.. Alonzo Montecarlo.” My sweet baby noted. Yes. Can I give you my last name?

“The Alonzos were originally from Antique. My mother is an heiress to my grandfather’s hundreds of hectares of land. We are exporting coconut, corn, rice, banana and sugarcane throughout the region.”

She wowed in awe. “N-nakapunta kana ba doon?” Sabi niya at tiningala akong lunod na lunod na nakatitig sakanya. Kiniskis ko ang tungkil ng aking ilong sa kanyang malambot na pisngi. I’m.. so smitten. I can’t last a day without feeling her like this. I am contented. Ikaw ang pahinga ko.

“Hmmm. When I was a kid, yes. Medyo matagal ng hindi. Si mom, minsan na lang. Hindi na rin siya nakakauwi magdadalawang taon na yata dahil busy sa mga dinadaluhan.”

Sagutin mo na ako. I’ll give you everything. I’ll do everything to make you happy.

I saw her cheeks flushed when I planted a soft kiss on it. I love making her blush. I swear I’m reaching cloud nine whenever I can have this effect on her.

“Sa bakasyon mo, dadalhin kita doon.”

Although she wanted to keep me a secret, I never did deny her. Kung may magtatanong, sinasabi kong hindi ako pwede. Na nakatali na ako. Makes my mother anxious and wanted to know who my girlfriend is. Especially that she is always asking me to take the good daughters of her friends out on a date.

“I didn’t know that your… well.. your girlfriend is beautiful, son.” dad tapped my shoulder and stood beside me before staring at her standing awkwardly in the crowd. Ayaw niyang sumama sa birthday ni mommy pero pinilit ko siya. Hindi ako dadalo kung hindi ko siya kasama ngayon.

“She look thin though, like skin and bones. Hindi mo ba pinapakain ang girlfriend mo?” Dad said before he chuckled mockingly.

“Tss. I am taking good care of her, dad. She is just.. uncomfortable.” I’m starting to think that I’m pushing too hard. Di na dapat kami pumunta at nagstay nalang kami sa penthouse.

“I know, son. Nakita kong hindi niya ginalaw ang pagkain niya kanina.” My brow automatically raised with my dad’s observation.

I am watching her from afar and I know my dad is doing the same.

“She look like a lost fish swimming in the sea of sharks. You got a fighter, this one.” Natatawa niyang dagdag habang tinuturo ito ng kamay na may hawak na baso ng whiskey.

“Kailan mo dadalhin sa bahay para makausap namin ng mommy mo? You need to plan your wedding, I want my grandchil-”

“Hold it, dad. Wala pa kami sa ganyan. Isa pa, she’s a transwoman-”

“Oh that’s Bullshit! Don’t give me that excuses, boy. You have the money and with the technologies we have to this age, this would be easy for you. You should know what to do.”

Napapatingin ako sa amang nangingiting nakatingin sa akin. I didn’t know he would approve. He was always insouciant about mom’s effort to get me involved with the daughters of her socialite circle, but this is the first time I heard him pressuring me of settling down. I know this is one of Rein’s insecurities, and it’s not like I wanted a child, anyway. She is enough for me. Kahit kaming dalawa lang, masaya na ako. Kung magiging kuntento siya sa akin at sa mga kaya kong ibigay.

“You must plan your wedding real fast. Gusto ko, malakas pa ako kapag natutong maglakad ang apo ko.”

It never crossed my mind for us to have a child. I am already contented. I won’t ask for too much. If she will love me, then that’s all that matters to me.

But then a picture came to mind where we grow old together, and taking care of our children, our family. When she’s ready, I’ll marry her. If she wants, we can.. have a kid. It will be her decision. I’ll let her decide on whatever she will want for us.

“I love you. I love you, Rein. You are for me.” I poured all my heart to her but she was too tired to hear it after making love to me for the first time.

Things escalated quickly. Misunderstandings turned to our first fight led to me making love to her. I knew that my experiences and research paid off on how to give her pleasure, find the right spot that would trigger her sensual desires, and fulfill the worldly needs she didn’t know she has. Kung hindi niya magagawang mahalin ako, eh gagawin ko nalang ang lahat para hindi niya ako makalimutan. Hahanap hanapin ng buong sistema niya ang init ng katawan ko, at ang kaya kong gawin para matugunan ang pangangailangan niya.

Kung mabibigo akong mahalin niya pabalik, kahit ito nalang.. hindi ako papayag na wala paring epekto sa sistema niya.

I hugged her tight and kissed her head. Hindi ata ako makakatulog pagkatapos ng nangyari samin. While she sleep soundly in my arms, I brushed my index finger on her soft cheek, making her move and buried her face even more to my chest. I closed my eyes and pursed my lips to keep me from smiling ear to ear. How she agreed to be my girlfriend because she is so into it, drives me madly crazy. This woman controls every fiber of my being.

This is what I have always dreamed of. Uuwi ako sakanya matapos ang mahabang araw sa trabaho, matutulog kasama siya, at gigising sa susunod na umaga na siya ang unang makikita.

What did I give to hold my world with my bare hands? I’m all in for you, baby. All for you.

Reason why I don’t want to keep it that way for long. Pumayag na siyang maging akin.. ayokong magbago pa ang isip niya.

“Damn, pare. You’re one lucky bastard that you got a friend like me.” John Ivan said while handing me the tiffany box of the rose gold diamond ball ring I immediately bought. Her engagement ring.

“Thank you, did you get the actual piece?”

“’Course. Man! I’m sorry, even if you pay me millions and I can pull some strings, I can’t get that Cartier ring you wanted in less than twenty four hours. Halos sumakit na nga ang ulo ko diyan. That will suffice. Sa wedding ring kana lang bumawi.” He said curtly with low chuckle.

I won this ring in an auction. Del Mundos are known for these functions. I sighed. I only want the best for her. I’m leaving the country for dad’s projects. I want an assurance. I want to seal our relationship with an engagement.

“I understand. Thank you, pare.” Matigas ko siyang kinamayan bago siya nagmadaling lumabas ng opisina ko. Binuksan ko ang box at tinitigan ang makinang na singsing.

Forgive me, baby, but I hope this will still serve it’s purpose. I’ll give you a better ring, when we get married. The one you truly deserve.

I know I’m thinking way ahead. I never knew I can be this certain especially with marriage lalo pa at matagal nakong pilit pinapagkasundo sa mga anak na babae ng mayayamang pamilya. Sakanya lang ako nagkainteres sa ganoong estado ng buhay. Sakanya lang ako sigurado.

Hindi ko nga alam kung gusto niya bang matali sakin.. pero pipikutin ko na. Ako lang ang lalaking dadaan sa buhay niya. Wala ng iba.

At ng tanggapin niya ang singsing, alam kong unti unting matutupad ang mga pangarap ko. I can’t help but smirk devilishly. Akin ka habang buhay.

It was hard for me to leave. The crying Rein Silverio will be the end of me. I almost backed out from these stupid projects and have Raymond oversee them instead. Long distance relationship won’t work for us. At least not for me. Hindi ko kayang nalalayo ako sakanya ng matagal. Lalo pa at problema ko din ang papa niyang hinahanap siya. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung may mangyari sakanyang masama habang wala ako sa tabi niya.

“Sasabihin ko. Huli na ito engineer. Makakaasa ka.” Matias said before I dropped the call.

I was so furious! Her father tried to hurt her and what’s worse, she could have been abducted! That fucker is still at large! Tangina lang talaga!

“Andun na ang mga tao ko. Wag kanang magalala. Hindi na malalapitan iyon.” Ronin Marfori assured me but I am not convinced. Damn this stupid project. She might be traumatized with what happened. Gustuhin ko mang umuwi, alam kong lalo siyang mag aalala at ayoko non. I want her to be unaware of the protection I am giving as much as possible. Ayokong para siyang presong pinapanood ang bawat galaw dahil hinahanap siya ng kanyang ama. I don’t want that for her.

“Kalma lang engineer. They’re doing great. Irerevise ko. Wag nang mainit ang ulo.” Kantyaw ni engineer Alvarez.

Bugnot ako nitong mga nakaraan. Rein is not answering my calls. She won’t respond to my messages either. What’s the problem, baby?

“Kulang lang sa lambing iyan engineer. Bumawi ka sa loving loving pagtapos ng proyekto natin.” Dagdag ng isang may edad ng architect na lalong ikinatawa ni engineer Alvarez.

Hindi ako makafocus sa trabaho at laging mainit ang ulo ko. Kada papalpak sa construction ay napapabulyaw ako. Kung may irerevise ang client ay halos urungan ko na ang project. Lalo lang akong magtatagal dito. Gusto ko ng umuwi. I only have two months to spare.

“How’s the project?” Dad called me to ask for updates.

“It’s fine. Nakecater naman ang requests.”

He sighed “I know that you don’t want to do this, son, but I’m sure your girlfriend will understand, yes? Ganun talaga. Trabaho ito.”

My lips formed on a thin line. No. This won’t work for us. Not for me. Hindi na ako hahawak ng project sa malayo. Huli na ito.

I keep on staring at my phone with my messages left unseen. Ilang calls ko ang tumatalbog. Did she block my number? Why? Are we still good?

May ginawa ba ako? Napagod ba siya.. sa setup namin? Dahil ba wala ako masyadong oras… o dahil nakakatulugan ko siya minsan kaya nagsawa siyang maghintay?

“Son, how’s Serena?” Mom asked when she tried to check on me.

My brows automatically furrowed. What would I do with her? “She’s fine, I guess. I don’t know, mom.”

“Well.. her mother is asking about you two. She told me about this article, are you two getting to know each other? Where do you usually hang out?”

What is she talking about?

When I learned about that fucking article, rage consumed me and almost destroyed that fucking company. How dare they spread fake news?! Rein probably saw this fucking bullshit! This is not true! Kaya ba hindi niya ako pinapansin ay akala niya nambababae ako dito?

Hindi ko na hinintay na matapos ang project at agad na akong umuwi. I have to explain and clear her head off this stupid nonsense. I knew this is a bad idea! Hindi na ako aalis! Mananatili ako sa tabi niya ng wala ng lalaking magtatangka. Walang sinomang poporma dahil andito ako! Tanginang mga ulupong. All of you can try yet you won’t still make it to the cut.

Dad is so mad when we talked in his office. Aniya ay hindi daw nagustuhan ng kaibigan niya na parang inabandona ang proyektong pinahawak. Halos saksakin ako ng panduduro niya sakin.

“Stupido! These projects are from a big client! You are so unprofessional! You are supposed to be overseeing these for eighteen months! Anong mahihita mo sa dalawang buwan? Ha?!”

I sighed. I can talk to the client and assure them that the project will be a success and it will not have any conflict. I’ll oversee it virtually. Kaya kong hawakan iyon kahit nandito ako sa Pinas.

“Boy, look at you got it so bad for a woman. Hindi ganyan ang Montecarlo. Your grandfather brought MECS to the top because of our excellent credentials. Sinong magtitiwala sayo kung ganyan ang asta mo sa trabaho?”

“I can do it while I’m here-”

“Why? Because of your girlfriend? I won’t take that excuse from you, boy. This is business! Your personal issues should never affect your business decisions! Hindi mo pa asawa pero habol na habol kana?! Pakasalan mo muna bago ka umastang sunud sunuran riyan!” Panunuya niya sakin at halos tupukin ako ng matalim na titig. I equaled his gaze. He shouldn’t be shocked to see me this headstrong, I am his son after all.

“Happy birthday again, Rico. I’m happy I made it to your twenty-ninth birthday party. Kala ko di aabot ang flight ko. Let’s go to our table? We can join mom and tita Fely.” Architect Vasquez giggled beside me.

I swear all these people are taking a toll with our relationship. She’s jealous alright. Hindi ko gusto na hindi nagsasabi si Rein ng nararamdaman kaya lalo siyang kinakain ng insecurities dahil sa pressure at sa takot na malaman na may kami ng mga taong nakapaligid sakin. Fuck!

“Let’s eat. I’m starving.” She smiled sweetly, urging me to come with her and stopped me from walking. I refused.

“Thank you. You go and enjoy the party, architect. My fiancée wants to leave, we’ll go ahead.”

Nakita ko siyang lumabas para daw magrestroom. I’m not convinced. Hindi niya gustong nasasakal sa ganitong sitwasyon. I am very vocal of my feelings and I am always giving her assurance that I am serious about us. I just hope she realize that no opinion will ever matters to me than hers. Siya lang. Hindi namin kailangang isipin ang sasabihin ng pamilya ko, o ng iba tungkol samin.

“Please, baby. Tell me what I should do..”

The woman she looked up to as her second mother was brutally murdered. I am blaming myself for what happened. Nahuli ang tao ko. Hindi ko rin napaghandaan. Kung naagapan sana, hindi aabot sa ganito.

I poured my heart out to my grieving fiancée. I’m sorry. If only I could do something..

I’m a failure. Lagi akong pumapalpak. Hindi sapat ang pagmamahal ko kung hindi ko siya kayang protektahan. She might be fed up with being with me. With all the pain and suffering I have inflicted, all the pressure she has been dealing with alone by having a relationship with me, I couldn’t blame her, when she finally decided to leave me, the night of my birthday.

I woke up without her beside me. At first I thought she is in the bathroom but the unfamiliar silence told me otherwise.

Wala siya sa buong penthouse! Tinignan ko ang closet at nandun ang mga damit niya, pero wala ang mga mahahalagang gamit.

Fuck! Where are you, baby? Why did you leave?

I keep on staring at the letter she left for me when she ran away. It’s been a week and I don’t know where to find her.

Narinig kong bumukas ang pinto. Agad akong napatayo at dali daling sinalubong ang sino mang papasok. Baby, I’m sorry. Please don’t leave me again.

Disappointment didn’t escape my eyes when I saw mom who entered the penthouse. She looked uneasy and with teary eyes when she saw me.

“Son, are you okay? You are not answering my calls. I just.. want to check on you..”

Marahas akong napakamot sa batok at bumalik sa kusina para magsalin muli ng alak sa baso. I can’t function at work. Hindi ako nagpupunta ng office at sa bahay lang pumipirma. Gabi gabing naglalasing. Naghihintay.. na baka bumalik siya.

“I’m getting worried, son. You-”

“I’m okay. You can go home, mom.” Tinungga ko ang alak sa baso at muling nagsalin ng panibago.

I heard her sighed “Your father is asking for you too. Maybe.. you want to go home first? Nagdinner kana ba-”

“I said I’m fine! I want to be alone! Please leave, mom. I’m sorry.” I glanced at my mom who look so pained when staring at me. Her lips are parted with what I said and she didn’t try to continue. She gently nodded before stepping out.

Napaupo ako sa high-chair at nasapo ang noo. Hawak ang maliit na papel na iniwan niya sakin.

“Hindi kita mahal. At hindi kita kailanman mamahalin. Ayoko na. Hindi nakakabuti sakin ang magsama tayong dalawa. Hayaan mo akong mabuhay ng payapa at mag isa kagaya noong wala kapa sa buhay ko. Gusto kong maabot ang mga pangarap ko at hindi ko iyon magagawa kung andiyan ka. Pakiusap, huwag mo na akong hanapin pa. Maghiwalay na tayo.”

I’m holding her small piece of paper so tightly when her note then slowly getting wet because of my teardrops. I grunted and threw the glass somewhere. I then drink from the alcohol bottle instead without feeling the bitter taste. Hindi ko na maramdaman ang alak na iniinom ko. I should get a stronger one.

I’m sorry. I can’t make you happy. All I gave you were pain and suffering. I can’t even protect you and your loved ones. I can’t give you enough time because I am occupied with work. You were right. You lost a lot because of me. My love won’t suffice to keep you stay.

Tangina. Ngayon lang ako umiyak dahil sa babae. Hindi ko matanggap na nagawa niya akong iwan. Sumuko siya samin. Pero hindi ko magawang magalit o sisihin siya. Galit ako sa sarili ko. Sinisisi ko ang sarili ko. I don’t deserve you, baby. If you would give me another chance, I’ll do my best to be better. I’ll change. I’ll be the better man you deserve.

The buy-bust operation was successful. Nagawa naming mapalabas ang lahat ng baho ng sindikatong iyon at patong patong na kaso ang haharapin nila. Sumama ako sa mga pulis ng natunton ang kuta at nahuli silang lahat.. maging ang lider na magtatangka pang tumakas ay namatay sa engkwentro.

“Tignan mo nga naman at ikaw pala ang nabingwit ng anak ko? Sa ganda mong lalaki, pumatol ka sa bakla! Hahaha sarap ba ng anak kong iyo-”

Hindi ko napigilang suntukin ang demonyong nakaposas ngayon sa harap ko. Gutay gutay ang damit at halos maggrasa ang katawan. Maitim at payat, luwa ang mata at bulok ang ngipin.

“Huminahon ka engineer, ipasok niyo na iyan.” Utos ni kapitan Soriano sa mga pulis ng kaladkarin ang ama ni Rein papasok ng presinto.

The threat for your life is gone. You are safe now, baby. I made it. It’s still small, but I hope I made you happy. You don’t have to be scared now. You are free from your father.

“Malaki ang Maynila pare kaya hindi ganung kadali hanapin ang pinapahanap mo. Lahat ng paliparan, at terminal ng ferry pinacheck ko, pero wala ang pangalan na sinasabi mo. With bus liners, hindi namin masigurado pero pinapareview ko ang cctv.” Ronin informed me thru video call. It’s been months and I still have no leads. I can’t find her.

“Kung magiiba din siya ng pangalan, malabo ang gusto mo Rico.” His cousin Ivan commented. My lips are on a grim. Baby, where are you?

Una kong hinalughog ang Santa Mayor dahil may record ng bank transaction niya doon. Tapos ay sa Batangas. Doon na naputol ang leads. Naglaho siyang parang bula.

“Keep searching, Ronin. I want to uncover every loopholes. Check every narrow corner. Find her.” Utos ko. Matalim ang titig niya sakin bago bumuntong hininga.

“Bahala ka. Gagawin ko ang makakaya ko.”

She told me not to find her. To set her free. Pero hindi ko parin magawa. Hindi ko kaya baby. Kung wala ka sa tabi ko… hindi ko kaya.

“I’m sorry, son. It’s my fault. I just thought that she is clouding your mind. It’s true! It’s affecting your work-”

“Hindi mo na dapat pang pinakealaman ang relasyon ng anak mo Fely.” Dad interrupted mom, both of them are in my office, on my first day as the acting president of MECS. Dad stepped down and asked me to lead. I cannot commit to it full-time though, for I have other priorities.

“I’m sorry, son. You are searching for her right? I’ll help you-”

“Kaya ko na ito mom.”

“But son, you need to bring her back. I have to apologize. I’m sorry.” Mom said as she went near me to caress my cheek. I sighed. Kung magpapakita sakin. Gagawin ko ang lahat.

“I have news for you.” Nanunuyang sabi ni Ivan ng pumasok sa opisina ko. Magdadalawang taon na ang lumipas at hinahanap ko parin siya.

I raised my brow and waited. What? Don’t waste my time, dumbass.

“I found her. She is selling her jewelries. Mga bigay mo?” Nakangising sabi nito na taas ang kilay.

Napatayo ako sa narinig. What?

I almost didn’t believe it. But when I heard from Diane, his jeweler. Halos sumabog ako sa nararamdaman.

You wanted to get rid of me so much, huh? Kaya ba pati mga regalo ko itatapon mo ng ganon lang?

I asked Ivan’s jeweler to made the transaction for me. There’s no way in hell na maiwawaksi mo yang parang basura.

Ria Manzano, huh? Good job, baby. Though, my last name sounds better, yes?

“Is that all? Where is… the ring?” Tanong ko ng binigay sakin ni Diane ang mga alahas na binili niya. The latter just smiled and shook her head.

“I’m sorry, engineer. Hindi niya yun sinama sa post. I saw it and I tried to talk her out of it, pero ayaw ibenta. Suot suot niya ng kinita ko.”

I’m confused. She is still wearing it? Then does that mean…? Baby, why are you giving me mixed signals?

I wasted no time and went to my mother’s homeland to see her and I had to control myself and my stupid jealousy. Easy, baka tumakas ulit kung matakot sayo.

We had a talk and we made understanding of the past. How I am so in love with someone so selfless.. we got back together and I am planning to push through with the wedding. Wala ng sasayangin pang oras.

My parents knew and I asked them not to interfere this time. I’m glad they didn’t.

“I’m sorry, son. I just got invited by Alfonso. I was with Serena’s mom when I received the call and when she learned that you are here, they both asked to come.” Mom said when she got the chance to talk to me, habang ako hinihintay si Rein bumalik galing banyo. What’s taking so long, baby?

She said she will support us. She gave me the family heirloom ring and without hesitation, I proposed.. again. Proposal nga ba? Hindi ko na siya tinanong. Sinuot ko nalang ang singsing at sinabing pakakasal na kami.

Just when I thought that everything is going according to plan, I learned about her illness.

“Ano pong ipapangalan natin sa bata sir?” Tanong ng nurse ng ipakarga sakin ang sanggol na tahimik na natutulog. Halos manlabo ang paningin ko sa sobrang tuwa. Sinabi kong hindi namin kailangan ng anak.. pero mali ako.. ibang saya ang naramdaman ko ng mahawakan ko ang anak namin.

Maingat akong lumuhod sa harap ni Rein para makita niya ang anak namin. Gusto niyang kargahin ang bata pero dahil nanghihina siya at nakawheel chair ngayon, sinabi kong may iba pang pagkakataon.

“Rein Arian S. Montecarlo.” Sagot ko sa nurse na ngayon ay nagsusulat sa clipboard.

“Son? We are going home. Isasama na namin si Rein Arian.” Paalam sakin ni mommy. She looked at me with melancholic eyes, trying her best to comfort me.

I am standing in front of my wife’s grave.. while carrying our son, sleeping soundly in my arms. She died. She left us. Our son is an infant and may not know how to mourn for his loss. My heart shattered to a million pieces.

I sighed bago nagpaubaya. Masyado pang maliit ang anak namin at ayoko siyang mapaspas sa labas. Si mommy na ang nagkarga bago siya sinundan ng bodyguards.

“Engineer?” Tanong ni Matias.

“A little longer, Matias.” My butler went silent. Dinala ko ang labi niya dito sa Manila. Inilibing siya katabi ng mama niya sa Santa Mayor.

I am half dead of exhaustion. Time never let you be mine for too long.. but we made the most out of it. I just wish.. we have more time… you have more time… with our son.

My heart is solely reserved for you. I will keep my vows, to love you.. honor you.. and cherish you.. only you.. until my last breath. I’ll make sure our son will live through your memories, he will take after you, honor you, and love everything about you.

Now is not just our time. Maybe not in this universe, but could be in another. I may failed to be with you in this lifetime, so please wait for me, my wife, for you shall be in my arms again soon.

But for now, kindly wait and let me love you.. and take care of our son.. let me do my duties to you still.. I promise to keeps my vows.. our son and I will both cherish your memories, and continue to love you.. even from afar.