DISCLAIMER

Ang akdang ito ay kathang-isip lamang. Ang mga pangalan, karakter, kalakalan, pangyayari at insidente ay produkto ng imahinasyon ng may-akda. Anumang pagkakahawig sa mga totoong tao, buhay man o patay, o mga totoong pangyayari ay pawang nagkataon lamang.

Paalala: Ang kwentong ito ay naglalaman ng wikang pangmatanda, sensitibong nilalaman, matangdang tema, at tahasang eksenang sekswal. Ang mga eksenang sekswal na ito ay bahagi ng kwento at hindi nilalayong magdulot ng sekswal na pagnanasa. Ang kwentong ito ay para lamang sa mga nakatatandang mambabasa at naglalaman ng mga maseselang bahagi na hindi angkop para sa mga mambabasa na may edad 17 pababa.

Ang istorya ay hango sa M2M o relasyon ng lalaki sa lalaki. Kung hindi ka komportable sa ganitong uri ng kwento, ipinapayo kong huwag mo na itong basahin. Sa halip, pumili ka ng iba pang babasahin na mas naaayon sa iyong panlasa at kagustuhan. Sa pagpili mong magpatuloy, kinikilala at nauunawaan mong maaaring makatagpo ka ng tahasang materyal para sa matatanda.

Sa pagpasok o pagpapatuloy na basahin ang kwentong ito, kinukumpirma mong ikaw ay hindi bababa sa 18 taong gulang. Sa pagpapatuloy na basahin ang kwentong ito, kinikilala mo na nabasa, naintindihan, at sumang-ayon ka sa mga termino ng R+18 na paalalang ito. Kung ikaw ay wala pa sa tamang edad, mangyaring umalis kaagad. HUWAG BASAHIN ANG KWENTONG ITO KUNG IKAW AY NAIINSULTO O NABABASTOSAN SA ANUMANG BAHAGI NITO. SALAMAT SA IYONG PAG-UNAWA. ☺️

(HUWAG KALIMUTANG MAG-VOTE, I-ADD ITO SA LIBRARY NIYO AT I-FOLLOW AKO 😉)

---

WAG KALIMUTANG MAG-VOTE PAGKATAPOS BASAHIN ITO, I-ADD SA LIBRARY NIYO AT I-FOLLOW NADIN AKO PARA MALAMAN NIYO ANG UPDATES KO ARAW-ARAW. MARAMING SALAMAT PO, MGA READERS KO 😁.

TOTOY MOLA

Ako nga pala si Eman, sampung taong gulang pa lang, pero parang pinagpala na akong tunay sa buhay dahil sa katawang ibinigay sa akin ng Diyos. Hindi ko man alam kung bakit ganito ang hitsura ko—morenong balat na parang gawa sa tansong kahoy, matigas na biceps sa mga braso na parang yari sa bakal, mabundok na dibdib na tumitibay sa bawat paghinga ko, nakatayo palaging mga utong na parang laging handa sa pagdampi ng hangin, mahulmang walong pack abs na parang nakaukit sa tiyan ko, at makapal na mabalahibong kilikili at kili-kili na nagbibigay ng tunay na amoy lalaki kapag pinagpapawisan ako. Di pa ’yon lahat—ang kaselanan ko ay medyo pinalibutan na ng makapal na bulbol na parang damuhan sa gubat, may malaking mga bayag na parang dalawang prutas na handa nang sumabog sa bigat, at ang burat ko… hay, siyam na pulgadang haba kapag tumitigas, mataba pa na parang mahabang talong na nagiging matigas na kahoy. Kahit tulog pa, lima na pulgadang bumubukol na ’yon, hindi ko maitago-tago.

Hindi ko alam kung ano ang dahilan kung bakit ganito ang katawan ko. Ang mga kaedad ko, payat-payat, maliit pa ang burat, parang mga tangkay ng damo. Ako? Parang matandang lalaki na sa katawan—taas na lima talampakan, malapad na balikat, at lakas na hindi ko pa masyado ginagamit. Kaya naman palagi akong natutukso ng mga batang kaedad ko. “Kapre ka, Eman!” sigaw nila habang tumatakbo palayo. O kaya’y “Batang tatay!” o “Halimaw!” Pero ang pinaka-madalas kong naririnig, “Totoy Mola!” Yun ang tawag sa akin ng mga kakilala, imbes na Eman. Hindi ko na pinigilan—hayaan ko na lang. Hindi naman ako masamang lalaki para labanan sila. Pinalaki akong may respeto sa mga tao, mahaba ang pasensya ko, lalo na sa mga hindi makapaniwala sa itsura ko.

Hindi ko pa nasasabi—wala na akong mga magulang. Namatay sila noong maliit pa ako, aksidente sa daan. Nakikira lang ako sa tiyuhin ko, si Tiyo Edong… o mas tamang Tiya Edang, tulad ng tawag ko sa kanya. Siya ang nagpalaki sa akin, kumupkop nang walang pag-aalinlangan. Isa siyang bakla, tapos na sa pagiging lalaki sa paningin ng marami, pero sa akin, siya ang bayani ko. Sobra ang respeto ko sa kanya, lalo na sa mga katulad niya. Tumakas siya sa pamilya niyang mapanghusga, mga mapanglait na hindi makaccept ng tunay niyang pagkatao. Kaya pinangaralan niya ako: “Eman, wag kang magiging ganyan sa mga katulad ko. Nakakaawa kami, hinuhusgahan ng mundo. Respetuhin mo kami ng buong puso, ha?”

Mabait si Tiya Edang, pero medyo makulit ang kamay niya. Panay ang hawak at himas sa katawan ko, parang hindi mapigilan. “Ang gwapo mo talaga, Eman. Ang daks mo, ang macho,” bulong niya minsan, habang hinahaplos ang dibdib ko o ang braso ko. Gustong-gusto niyang maramdaman ang katawan ko, at hinahayaan ko na lang. Utang na loob ko ’yon—siya ang nagpapakain, nagpapabuhat sa akin. Oo, tama ang iniisip mo: ako ang tipo niya. “Totoy Mola ka talaga, parang lalaking hinahanap ng bawat bakla,” sabi niya nang maging malapit kami. Hindi ko ’yon inis—natural na sa akin ’yon, parang parte ng pagmamahal niya.

Isa siyang mananahi, kaya lahat ng damit ko, gawa niya. At grabe, ang mga pinapasuot niya sa akin? Parang dinisenyo para ipakita ang buong katawan ko sa mundo. Mga sando na bukas ang tagiliran—kitang-kita ang buong braso ko, gilid ng dibdib, at kapag itinataas ko ang kamay, sumisilip pa ang mga utong ko. Amoy lalaki ang kilikili ko kapag pawisan, at alam kong nakakapansin ’yon. Tapos, maiksing shorts na hindi man lang kalahati ng hita—yumakap sa pwet at hita ko, at bumubukol ang burat ko kahit tulog pa. At ang pinaka-intimate: manipis na boxer briefs, masisikip, parang second skin. Di natatabunan ang burat at bayag ko; kitang-kita pa sa kanipis ng tela. “Mas nababagay ’to sa ’yo, Eman,” sabi ni Tiya Edang. “Ipakita mo ang katawan mo, mapapansin ka ng lahat. Para sa’yo ’to, para maging proud ka sa pagiging lalaki mo.” Wala akong magawa—hindi naman niya binibili ang damit ko; gawa niya lang lahat. Kaya araw-araw, ganito ang suot ko: masisikip, maninipis, maiiksi. Nagiging sentro ng atensyon ako, lalo na sa mga bakla na parang mga aso na naaamoy ang karne.

Kaya nga, sa tuwing lumalabas ako, panay ang tingin. Lalo na ang mga bakla—titig na titig, parang hindi makapaniwala na bata pa ako pero ganyan na ako. Nginitian ko na lang sila, tumatango, tulad ng sinabi ni Tiya Edang: “Bigay respeto mo sa kanila, Eman. Smile ka, at kung tawagin ka, lumapit ka.” At dahil mabait ako, sumusunod ako. Madali akong mapalapit, mapag-usap. Katulad ni Gloria, ang baklang parlorista naming kapitbahay, kaibigan ni Tiya Edang. Medyo mataba siya, kulubot ang mukha at kutis, may kaitiman, pero nagko-kolorete pa rin para magmukhang babae. Mukha siyang tatay na nagpapanggap, pero mabait. At kung makatitig sa akin? Parang artistang kinagiliwan niya sa pelikula.

Isang hapon, tamad na tamad akong maglakad pauwi mula sa paglalaro sa labas. Mainit na mainit, pawis na pawis ako, basang-basa ang sando ko na bukas ang tagiliran. Nakita niya ako sa harap ng parlor niya. “Toy! Hali ka bata!” tawag niya, boses na parang may gigil. “Sinabihan kasi ako ni Edang na paggugupitin daw kita. Mahaba na yang buhok mo, ah?”

Tumingin ako sa buhok ko—oo nga, medyo mahaba na, sumasabit na sa noo ko. “Ah, opo, Gloria. Medyo may kahabaan na nga ’to. Pwede niyo po bang gupitin ito ngayon?” tanong ko, ngumingiti.

“Oo naman! Bukas ang parlor para sa pogi at machong katulad mo, Totoy Mola,” sabi niya, sabay kindat. Yung kindat na parang may lihim na plano. “Sige, pumasok ka na.”

Sumunod ako agad, pumasok sa loob ng parlor niya. Malapit lang ’yon sa bahay namin, isang maliit na tindahan na puno ng salamin, upuan, at mga bote ng kolorete. Napansin ko, binago niya ang sign sa pinto mula “Open” patungong “Closed,” at binaba ang mga kurtina. Medyo nagtaka ako—walang tao ba? Pero isawalang-bahala ko na lang. Ang importante, magugupitan na ako. “Upo ka muna diyan, Eman,” sabi niya, habang nag-aayos ng mga gunting. Bago magsimula, tumigil siya at tumingin sa akin. “Bago pala kita pagupitan, napapansin kong pinagpapawisan ka ng sobra. Mainit na mainit oh. Pwede mo namang hubarin ang sando mo kung gusto mo lang, para hindi madumi.”

Tama nga siya. Ang init ng panahon, parang oven sa labas. Pawis na pawis ako, dumidikit ang sando ko sa katawan ko, basang-basa na ang tagiliran na bukas. “Opo, salamat po sa payo,” sabi ko, at hinubad ko agad ang sando. Whoosh—nang hubad na ang pang-itaas ko, nakita niya agad ang buong katawan ko: ang morenong balat na basa ng pawis, ang matigas na biceps, ang mabundok na dibdib na nakatayo ang utong, ang walong pack abs na parang nagliwanag sa ilalim ng liwanag ng parlor. Napangiti siya, mga mata na parang nagliliwanag. Napangisi din ako pabalik—natural na sa akin ’yon, parang compliment na ’yung tingin niya.

“Grabe, Eman… ang ganda naman ng katawan mo, Totoy. Nagbubuhat ka ba ng mabibigat kaya malaki ang katawan mo?” tanong niya, habang lumalapit at hinahawakan ang braso ko ng mahina.

“Opo, nagbubuhat naman kahit papaano—yung mga kahoy sa likod ng bahay, o minsan ang mga bag sa palengke. Pero ganito talaga ang natural na hubog ng katawan ko, kahit hindi pa ako ganap na nagwo-workout ng seryoso,” paliwanag ko, habang nararamdaman ang init ng kamay niya sa balat ko. Hindi naman ako nahihiya; sanay na akong hinahawakan ng mga katulad niya.

“Ahh, gano’n ba? In-born pala na isa kang Totoy Mola. Kaya pala kahit bata ka pa, napaka-macho mo na. Teka, ilang taon ka na nga?” tanong niya ulit, habang ang daliri niya ay dumudulas pababa sa dibdib ko.

“Sampung taong gulang pa lang po,” sagot ko kalmado, habang iniisip kung bakit parang lumalakas ang tibok ng puso ko. Hindi naman masama—parang kilig na kilig ako sa pagdampi.

“Nakakagulat talaga! Kabata-bata mo pa, binibiyayaan ka na agad ng ganyang katawan. Ang swerte mo naman kung gano’n,” sabi niya, at napatingin pababa… sa shorts ko. “At sabi kasi ni Tiya Edang, anak Latino daw ako kaya ganito kalaki ang katawan ko,” dagdag ko, para maging buo ang paliwanag.

“Kung gayo’n, di din malayo na malaki iyang… ari mo,” sabi niya, sabay turo sa shorts ko. Totoo nga—bumubukol na ’yon, kahit hindi pa tumitigas. Ang manipis na tela ng shorts, yumakap sa limang pulgadang tulog kong burat, parang nagpapahayag na ng laki nito. “Ayan oh, bumubukol pa. Bakit gaano pa iyan kalaki?”

“Opo, Gloria. Parte kasi ng paglaki ng katawan ko—lumaki din ang sukat ng burat ko. Siyam na pulgada po kapag… tumitigas. Si Tiya Edang kasi ang nagsusukat,” pagtatapat ko, walang pag-aalinlangan. Sanay na akong tinatanong ng mga bakla ng ganito. Si Tiya Edang pa nga ang nagturo sa akin na maging open, na ’yon ang paraan para maging malapit kami. “Pwede ko bang makita iyang burat mo, Totoy?” tanong niya, boses na parang nagmamakaawa.

“Oo naman po, walang problema,” sabi ko, at hawak ko ang waistband ng shorts ko. Ibaba ko ng dahan-dahan, at lumitaw ang manipis na boxer briefs ko—puti, mesh na parang halos wala, kitang-kita ang kontorno ng burat at bayag ko sa ilalim. Napasinghap siya. “Ohh, ano naman iyan? Ganyan ba pinapasuot sa ’yo ng tiyahin mo—salawal na maninipis at masisikip?”

“Opo. Sabi kasi ni Tiya Edang, mas mabuti daw para sa akin ang manipis na boxer briefs, upang maluwag ang pakiramdam ko kahit may suot na salawal. Para hindi sumikip ang… lahat,” paliwanag ko, habang nararamdaman ang pawis na dumudulas sa tiyan ko pababa.

“Eh, pwede mo na din ibaba yang boxer briefs mo, para hindi sagabal sa katawan mo habang nagpupunas ka ng pawis,” sabi niya, mga mata na parang hindi na makababa.

Sinunod ko agad, walang pagdadalawang-isip. Ibaba ko ang puting mesh, at whoosh—liberado na ang burat ko, ang bayag ko, ang bulbol na makapal. Nakatayo ako roon, hubad na hubad sa harap niya, pawis na basa ang katawan ko, at ang burat ko… simula nang magsimula ang usapan, nagsisimula nang tumayo ng medyo. Parang natural na reaksyon sa tingin niya, sa init ng kwarto. “Pwede ko bang punasan ang pawis sa katawan mo… gamit ang kamay ko?” tanong niya, boses na parang naghihintay ng pahintulot.

“Oo naman po, kayo na pong bahala sa akin,” masunuring sagot ko. Payo ni Tiya Edang ’yon: “Sumunod ka palagi sa mga bakla na nag-uutos sa ’yo, Eman. Para sa respeto, at para sa… saya natin lahat.”

Lumapit si Gloria, at simula na ang pagpunas. Gamit ang mga kamay niya—malambot, mainit—punasan niya ang pawis sa dibdib ko, sa abs ko, sa kilikili ko. Walang pandidiri; parang nag-e-enjoy siya, at ako? Nagustuhan ko rin. Yung kilig na parang kiliti sa buong katawan, parang bawat hagod ay nagpapainit sa burat ko. “Grabe, Eman… ang macho mo talagang bata ka pa. Kahit sampung taon ka lang, ang lalaki na ng kalamnan mo,” sabi niya, sabay lamas sa matigas na braso ko. Pinisil-pisil niya, parang sinusuri ang tigas.

“Ito oh, ang tigas-tigas ng braso mo. Malusog pa ang dibdib… nakatayo ang mga utong mo palagi,” dagdag niya, at dumampi ang daliri niya sa utong ko. Yung sensasyon—parang kuryente na dumaan sa katawan ko. Napasinghap ako ng mahina, at ang burat ko? Tumayo na ng tuluyan, siyam na pulgada na, matigas na parang kahoy, ulo na naglalabas ng pre-cum. “At puta… kompleto pa ang walong packs abs mo na hulmadong-hulmado talaga,” patuloy niya, habang naglalagay ng landas ang mga daliri sa bawat ridge ng tiyan ko, pababa… pababa… hanggang sa dumampi sa bulbol ko.

Habang ginagawa niya ’yon, ang burat ko ay nagiging mas matigas, mas tayog. Nararamdaman ko ang init sa loob, parang may lava na nagbubulis-bulisi. Napansin niya agad—hinawakan niya ang base ng burat ko, mahina muna, parang nag-i-explore. “Ohh… tigas na tigas na burat mo, Totoy ah. Ano, nagustuhan mo ba ang paglamas ko sa macho katawan mo?” tanong niya, boses na may awtoridad, dominanteng tinig na parang iniutos na.

“Opo, Gloria… nagustuhan ko po ang paglamas mo sa katawan ko. Sige pa po, ituloy niyo lang,” maiingay kong sabi, habang ang isip ko ay puno na ng init. Yung bawat pisil niya sa braso ko, bawat hagod sa abs ko—parang nagpapainit sa dugo ko. Natural na sa akin ’to; sanay na akong hinahawakan ng mga bakla, pero kay Gloria, parang mas… intense. Ipinagpatuloy niya, at ngayon, ang kamay niya ay nasa burat ko na talaga. Jinajakol-jakol niya, dahan-dahan muna, parang naglalaro sa matigas na kahabaan ko. “Grabe kang bata ka… ang laki ng burat mo. Kaya ka palaging napapagsamantalahan ng mga baklang katulad ko—dahil pala ang daks mo na kahit bata ka pa lang,” sabi niya, at binilisan niya ang galaw, gigil na gigil.

“Ugh… ganyan nga, Gloria. Paglaruan mo pa ang burat ko,” ungol ko, habang ang bayag ko ay nagiging mabigat, parang handang sumabog. “Opo, gustong-gusto ko po na palagi akong namomolestiya ng mga bakla. Ibayong sarap ang nararamdaman ko kapag nahahawakan ng kamay niyo ang katawan ko.” Totoo ’yon—parang parte na ng buhay ko, ang pagiging handa sa mga ganito. Si Tiya Edang ang nagturo sa akin ng mga ito, noong unang beses niya akong hinawakan. “Kaya pala grabe na lang ang pang-aakit mo sa aming mga bakla—suot ang malalaswa at nababad na maskulado mong katawan, nagpapabukol ng daks mong burat na gawa pa ng bakla mong tiyahin,” sabi niya, sabay jakol na mabilis. Nararamdaman ko ang pre-cum na dumudulas sa ulo ng burat ko, patak na patak, ginagawang mas madulas ang galaw ng kamay niya.

“Ang libog mong bata ka! Ayan oh, nagsisimula nang umaagos ang pre-cum mo dahil lang sa paghihimas ko sa katawan mo at pagsabi ng mga nakakalibog na salita,” sabi niya, puno ng gigil. Piniga niya ang base ng burat ko, parang sinisiguro na lahat ng katas ay lalabas.

“Opo, opo… nalilibugan kasi ako kaya lumalabas ang katas sa burat ko,” sabi ko, ang utak ko ay parang nagiging malabo na sa sarap. Yung bawat hagod—parang apoy na kumakalat sa katawan ko, mula sa utong ko pababa sa bayag ko. “Grabe kang bata ka! Kay bata-bata mo pa, nilalabasan ka na agad ng tamod. Ganyan ba tunay na pinagpala ang batang katulad mo—pati paglabas ng tamod ay kayang kaya mo na din?” tanong niya, at piniga ulit ang burat ko, mas malakas.

“Opo… buhat po ng maagang nag-mature ang katawan ko, kaya maaga lumalabas ang mga sintomas ng pagiging ganap na lalaki ko,” paliwanag ko, kahit nahihirapan na akong mag-isip. Yung sensasyon—parang lahat ng nerbiyo ko ay nakatuon sa burat ko, sa kamay niya na hindi tumitigil sa pagjakol. Natutukso na siya, alam ko. Nakita ko sa mga mata niya—ang pagkagusto sa pre-cum na dumudulas. “Toy… isubo ko na ’yang burat mo, huh? Nag-iimbita kasi sa ’kin ang naglalaway mo nang burat eh,” sabi niya, boses na parang hindi na makapaghintay.

“Oo naman po… subo mo na, Gloria, upang maglabasan na diyan ang katas na gustong-gusto niyo mga bakla sa akin,” pagpapahintulot ko, at bigla, lumuhod siya. Yung mga tuhod niya sa semento ng parlor, mukha na parang dasal na dasal sa harap ng burat ko. Itinaas niya ang ulo ng burat ko, dinilaan ang paunang katas—yung dila niya, basa at mainit, dumampi sa tip. “Ugh!” ungol ko ng malakas. Yung kiliti—parang kidlat na dumaan sa tuloy-tuloy na burat ko hanggang sa likod ko. “Ugh, ugh… ang sarap po, Gloria. Sige lang po, tikman niyo pa ang katas na handog ko po sa inyo. Matamis-tamis po iyan, sabi ng Tiya Edang ko.”

“Oo nga… ang tamis. Kahit paunang katas pa lang, pero natitikman ko na ang sarap at tamis ng pre-cum mo, bata ka,” sabi niya, at naghagod ng dila sa ulo—paikot-ikot, parang naglalaro sa bawat sulok. Yung sensasyon—parang ang burat ko ay nabubuhay, sumasabay sa bawat galaw ng dila niya. “Sige lang, magpalabas ka pa ng maraming paunang katas,” dagdag niya, at dinilaan ulit, mas malalim na, hanggang sa base.

“Ugh, Gloria… nakikiliti ako. Ang kulit po ng dila niyo—parang di matigil itong libog na nararamdaman ko kapag ginagawa niyo ’yan, ugh!” ungol ko, at hindi ko na napigilan—hinawakan ko ang ulo niya, ang buhok niya na kulot-kulot, at itinulak ng mahina pababa. Ibaon ko ang burat ko sa bibig niya, at whoosh—deep throat agad. Kayang-kaya niya, parang bihasa na sa mga ganito. Ang bibig niya, mainit at basa, yumakap sa buong siyam na pulgada ko. “Ugghhhh… ang sarap talaga magpasubo sa mga bakla! Ganyan nga—damhin mo ang laki ng burat na kinababaliwan niyo mga bakla. Alam kong gustong-gusto mo ’yan masubo, kaya ibibigay ko sa ’yo ang gusto mong mangyari,” sabi ko, hawak pa rin ang ulo niya, hindi binitawan.

Palaban si Gloria—tinanggal niya ang mga kamay ko, hawak niya ang mga hita ko ng mahigpit, at simula na ang totoong chupa. Taas-baba, mabilis, parang vacuum na sumisipsip sa bawat pulgada. Yung tunog—slurp, slurp—puno ng parlor, kasabay ng ungol ko na hindi ko na mapigilan. “Ugh, ugh, ugghhhhh! Ang sarap… ang sarap po, Gloria! Sige lang, paglaruan niyo pa ang matigas kong burat dahil nababagay lang ’yan sa mga bakla na gagamitin upang mapakinabangan. Hindi lamang tinititigan at pinagnanasaan!” mawtoridad kong sabi, habang ang bayag ko ay tumatama sa baba niya sa bawat push.

Buong libog na chinupa niya—parang hayok na hayok, dila na naglalaro sa ilalim ng shaft ko, mga labi na yumakap ng mahigpit. Walang puwang para sa hangin; puro ungol na lang ang lumalabas sa bibig ko. “Ugh, ugh, ugh… Ganyan lang, Gloria! Isubo mo lang ng taas-baba. Malapit na akong labasan… matitikman mo na ang katas na pinaka-nagugustuhan ng mga bakla sa akin!” sabi ko, ang boses ko na parang bulong na puno ng desperasyon.

“Ullrrkkkk, ullrrkkkk… Ilabas mo lang, Totoy! Gusto ko nang malasahan kung gaano kasarap ang tamod mo!” maduwal niyang sagot, pero hindi tumigil—mas binilisan pa, kamay na sumasali sa pagjakol sa base habang ang bibig sa ulo.

Isang minuto lang, at ramdam ko na—yung buildup sa bayag ko, parang tsunami na darating. “Gloria… ayan na po! Lalabas na ang katas ko… maghanda na po kayo upang sipsipin ang handog ko sa inyong gatas! Uggghhhhh!” sigaw ko, at bigla—sumabog. Yung tamod ko, hindi ko inexpect na gano’n kadami. Parang gripo na bumubukas, jet after jet ng mainit na katas na umaagos sa bibig niya. Sipsip niya ng mabilis, pero habol na habol—tumutulo sa gilid ng bibig niya, sa baba niya, pati sa dibdib ko. “Ugghhhhh… ang sarap! Ibang klase talaga ang mga baklang katulad nito kung makasuso sa burat ko. Ang sarap… Wag kayong mag-alala, babalik ulit ako dito kung magpapagupit na naman, o kundi saya lang—bibisita upang magpagamit ulit sa inyo,” sabi ko, habang ang katawan ko ay nanginginig pa sa aftershocks.

“Hahhh… grabe, ang daming tamod na nilabas mo, bata ka. Di ko akalain na sa edad mo iyan, sagana ka na pala sa produksyon ng tamod. At ang sarap… matamis talaga, tunay na lasa ng tamod mo—parang gatas lang na may hint ng prutas,” nasisiyahan niyang sabi, habang pinunasan ang bibig niya ng likod ng kamay. Tumayo siya ng dahan-dahan, mukha pa ring nalalaway.

“Buti naman po na nagustuhan niyo ang handog ko sa inyong gatas. Maraming salamat po sa pagpapaligaya sa akin… hanggang sa muling pagniniig natin, Gloria,” sabi ko, sabay kindat. Yung apoy sa loob ko, hindi pa tuluyang nawawala—parang handa pa para sa higit pa, pero alam ko, tapos na ang oras para roon.

Nag-ayos na kami. Hindi ako nagbihis agad ng sando—hinayaan ko muna, para hindi madumi ng buhok mamaya. Pero ang boxer briefs? Iniwan ko na lang; hiling ni Gloria ’yon. “Para maamoy mo pa ang baho ko, at maalala mo ang lasa,” sabi niya na may ngisi. Ngumiti ako—sige, bakit hindi? Naglagay siya ng cape sa katawan ko upang takpan ang hubad kong pang-itaas, at simula na ang gupit.

“Ano bang gupit ang gusto mo, Totoy?” tanong niya, habang hinahawakan ang buhok ko.

“Kayo na po ang mag-decide, Gloria. Basta bagay sa akin,” sabi ko, tiwala.

“Side-swept undercut,” desisyon niya. “Babagay sa hugis ng mukha mo—magbibigay ng angas at sigang dating, lalo na kung… pakulayan natin ng blonde. Para mas tumindi ang moreno mo.” Excited ako—blonde? Parang sa mga artista sa TV. “Sige po, gawin natin ’yan!”

Sinimulan niya ang gupit—gunting na tumutuktok sa ulo ko, Clippers na umiikot sa gilid. Ilang minuto lang, pero detalyado ang bawat galaw niya. Pinagmasdan ko sa salamin ang pagbabago: ang mahabang buhok ko ay nawawala, lumalabas ang matulis na panga ko, ang matigas na linyas ng mukha ko na parang hindi na bata. “Grabe… mukha ka nang binata,” bulong niya, habang nag-aayos ng side part. Natapos na ang gupit—maige, malinis, undercut sa gilid na nagpapakita ng balat, swept sa taas para sa style. Mas macho na ang dating ko, parang lalaking handa nang magpakasal.

“Pwede ka nang magpa-cute sa upuan ng kulay,” sabi niya, at lumipat ako sa basin. Binuhusan niya ng tubig ang ulo ko—malamig, refreshing—pagkatapos ay nilagyan ng bleaching cream. Amoy kemikal, pero excited ako. Naghintay kami ng ilang minuto, nagku-kuwentuhan. “Alam mo, Eman, si Edang proud na proud sa ’yo. Sabi niya, ikaw ang pinakamachong bata sa barangay.”

“Nagpapasalamat po ako sa kanya araw-aray,” sabi ko. “Kung wala siya, baka naghihirap na ako.” Yung cream ay nagiging mainit sa ulo ko, pero hindi masakit—parang nagpa-mature pa lalo ang pakiramdam ko.

Pagkatapos, banlaw—tubig na umaagos, pagkatapos towel dry, at blower. Whoosh—whoosh ng hangin, at nang matuyo… blonde! Tumingkad ang kulay, parang ginto sa morenong balat ko. Sa salamin, hindi na ako mukhang sampu—parang labing-dalawa o trese, gwapo na gwapo, angas na angas. “Ayan, tapos na, Totoy! Ngayon, mukha ka nang tunay na lalaki sa gupit at kulay ng buhok mo na iyan. Pwede ka nang magpapansin sa mga bakla—mas lalong sila maakit at magnasa sa ’yo ngayon, gayong malinis at bago na ang kulay mo,” paliwanag ni Gloria, habang hinahawakan ang buhok ko para i-style.

“Maraming salamat po sa serbisyo niyo sa akin. Malaking tulong ito sa aking pagiging ganap na lalaki,” matutuwa kong sabi. Nagbihis na ako ng sando—bukas pa rin ang tagiliran, kitang-kita ang gilid ng dibdib ko—at shorts. Walang boxer briefs, kaya ang burat ko ay diretso sa tela ng shorts, tumatalon-talon sa bawat galaw. “At tsaka, ito pala ang bayad ko dahil sa matagumpay na bagong buhok ko,” sabi ko, sabay abot ng isang daan.

“Wag ka na! Wag ka nang magbayad kasi tapos ka nang magbayad kanina—sa pagpapahimas sa katawan mo at pagpachupa sa daks mong burat. Nakakabayad ka na sa ’kin kaya wag ka nang mag-abala pang magbigay ng pera. Bayad ka na sa akin… gamit lamang ang katawan at burat mo,” sabi niya, tumatawa.

“Ahh, gano’n ba? Sige po… maraming salamat talaga sa libreng pagpapagupit at pagpapakulay, at salamat din po sa paglaro ng katawan at burat ko. Nasisiyahan po ako sobra,” nakangiting sabi ko, at yumakap pa kami ng mahigpit—ramdam ko ang dibdib niya sa akin, pero mabilis lang.

“Ohh sya, Totoy. Pwede ka nang umuwi sa inyo—baka hinahanap ka na ni Edang. Alam mo naman iyo, hindi gustong mawala sa paningin niya ang katulad mong macho gwapitong batang lalaki. Basta, balik ka ulit dito, ha?”

“Oo naman po, Gloria. Babalik-balikan ko kayo rito pagkatapos kong maramdaman kung gaano kayo kagaling sa lahat ng bagay—sa paggupit at pagpapakulay ng buhok man, o sa pagpapaligaya sa akin. Kayo po ay siyang tunay na kahanga-hanga sa larangan po na iyon,” pagbibigay-puna ko, at ngumiti siya ng maluwang.

Lumabas ako ng parlor, ang sariwang hangin na sumasalubong sa akin. Habang naglalakad pauwi—ilang cuadra lang, sa eskinita ng barangay—panay ang tingin ng mga tao. “Uy, si Eman! Bagong gupit ah!” sigaw ng isang matandang tita sa tindahan. “Blonde pa! Parang artista!” Tumingin din ang mga bata, pero this time, hindi na tukso—parang admiration na. Yung mga bakla sa kanto? Titig na titig, kindat pa. Ngumiti ako sa kanila, tumango—respeto, tulad ng sinabi ni Tiya.

Pero sa loob ng shorts ko, walang boxer—ang burat ko ay tumatalon-talon sa bawat hakbang, ang bayag ko na mabigat pa rin mula sa labas ko kanina. Ramdam ko ang tela na dumidikit sa balat ko, medyo basa pa ng pawis at… residue ng tamod. Medyo nakakakiliti, pero nakakagigil din—parang reminder ng nangyari. Iniisip ko, paano kung may makapansin? Pero wala akong pakialam; parte na ’to ng pagiging Totoy Mola ko.

Nang makarating sa bahay—malaking bahay na gawa ng yaman ni Tiya Edang mula sa pananahi—bukas na ang pinto, amoy adobo ang labas. “Eman! Asan ka na!” tawag ni Tiya mula sa kusina. Pumasok ako, ngumingiti. “Tiya! Gupitan na po ako ni Gloria. Tingnan niyo!”

Lumapit siya, mga mata na lumaki. “Ay, Diyos ko… ang gwapo mo! Side-swept undercut, blonde pa! Perfect sa moreno mo.” Hinawakan niya ang buhok ko, pagkatapos… ang pisngi ko, ang leeg ko, pababa sa dibdib ko. “At pawis ka pa? Ano, mainit ba sa labas?”

“Opo… pero mas mainit sa loob ng parlor,” sabi ko na may halong biro, at ngumisi siya—alam na niya. Si Gloria, kaibigan niya; tiyak na nag-text na. “Anong nangyari, Totoy? Kwento ka.”

Umupo kami sa sofa—siya sa gilid ko, kamay na agad sa hita ko. Kwento ko lahat: ang paghubad, ang paghimas, ang… chupa. Detalyado, walang binawasan, kasi sanay na kami. Habang kwento, ang kamay niya ay dumudulas pataas, hawak na ang bukolsa shorts ko. “At lumabas ka ng marami, ha? Parang gripo,” sabi niya, tumatawa. “Proud ako sa ’yo, Eman. Ikaw ang perpektong lalaki.”

Hinayaan ko siyang hawakan—tumatayo na naman ang burat ko, parang hindi pa sapat ang kanina. “Tiya… gusto niyo ba ring… subukan?” tanong ko, boses na parang inaanyaya.

Ngumiti siya, lumuhod na sa harap ko. “Syempre, Totoy. Para sa ’yo ’to.” At simula na ulit—dila, bibig, kamay. Yung parlor kay Gloria ay parang teaser lang; kay Tiya Edang, mas personal, mas matagal. Jakol muna niya, dahan-dahan, habang hinahaplos ang abs ko. “Ang tigas pa rin… ang perpekto.” Pagkatapos, isubo—deep, mabilis, parang pro. Ungol ako ng malakas, hawak ang ulo niya, itinutulak ng malalim. “Ugh, Tiya… ang sarap! Sige, sipsipin niyo lahat.”

Mga minuto ang lumipas—taas-baba, dila na naglalaro, kamay sa bayag ko na pinipisil-pisil. Ramdam ko ang buildup ulit, mas mabilis kasi kilala na niya ang katawan ko. “Malapit na… Tiya!” sigaw ko, at sumabog ulit—mas marami pa, umaagos sa bibig niya, sa leeg niya. Sinipsip niya lahat, walang natira. “Grabe… ang dami mo talaga. Binibiyayaan ka ng Diyos ng ganyan,” sabi niya, habang lumalabas ang dila para linisin ang ulo ng burat ko.

Pagkatapos, yumakap kami—hubad na hubad ako, siya naka-dress pa. “Salamat, Tiya. Mahal ko kayo,” bulong ko.

“Mahal din kita, Totoy Mola ko. Bukas, gagawan kita ng bagong shorts—mas maikli pa, para mas kita ang… assets mo.”

Ngumiti ako, natulog na sa yakap niya. Buong gabi, iniisip ko: ganito ba ang buhay ko magpakailanman? Mga hawak, mga chupa, mga papuri sa katawan ko? Oo, at hindi ko inaalisan—kasi ’to ang mundo ko, puno ng respeto, puno ng sarap, puno ng pagiging lalaki na hindi ko hiniling pero tinanggap ko ng buong puso.

AMOY-LALAKI

Ako nga pala si Simon, labing-pitong taong gulang pa lang, pero parang pinagpala na akong tunay sa mundo ng mga lalaki dahil sa katawang ibinigay sa akin ng mga magulang ko—kung hindi man ng Diyos mismo. Hindi ko naman hiningi ’to, pero tanggap ko na; sa katunayan, pinagbubutihan ko pa lalo. Buong buhay ko, nag-dyi-gym ako, hindi para sa vanity lang, kundi para maramdaman ang lakas na dumadaloy sa mga ugat ko tuwing binubuhat ko ang mga dumbbells at barbells na parang walang bigat. Malalaki na ang biceps ko, parang mga bola ng bakal na nakatikom sa mga braso ko, handang pumutok sa bawat flex. Ang pecs ko? Malamig na malamig ang hangin sa loob ng gym, pero hindi sila bumibigay—namumutok, matigas, parang yari sa marmol na hinubad mula sa isang sinaunang templo. Pababa, walong pack abs na parang nakaukit ng matikas na artista, hulmadong obliques na nagbibigay ng V-line na nagpo-point pababa sa pinakamahalagang asset ko. At ang mga hita at binti ko? Ubod sa kalamnan, resulta ng mga squat at deadlifts na ginagawa ko tuwing umaga, bago pa ang araw sumikat. Taas ako ng anim na talampakan, tanned ang balat dahil sa araw-araw na pag-e-expose sa init ng gym at ng probinsya, makinis pa rin kahit pawis na pawis ako palagi. Mana sa Turkish na tatay ko ang hitsura ko—mga mata na madilim at matalim, panga na matigas na parang pino, at gwapo na hindi ko na kailangang i-effort; dumating na lang.

Pero hindi ’yon lahat. Ang burat ko—hay, sampung pulgadang haba kapag tumitigas, mataba pa na parang braso ng sanggol na nagiging matigas na kahoy. Kahit tulog pa, lima na pulgadang bumubukol, hindi ko maitago sa suot kong gym shorts na maiksi at masikip. Bikini briefs lang ang pangloob ko—manipis, masisikip, yumakap sa bayag ko na malalaki at mabigat, parang dalawang prutas na handa nang sumabog. At ang pang-itaas? Loose gym tank top na nakalaylay ang manggas, kaya kitang-kita ang gilid ng dibdib ko, at kapag gumagalaw ako, sumisilip ang mga utong ko na parang limang piso sa laki, madilaw na madilaw at laging nakatayo, handa sa bawat dampi ng hangin o pawis.

Kung masipag ako sa gym, katamaran naman ako sa pag-aalaga sa sarili ko. Hindi ko na kinakaya mag-ligo pagkatapos ng workout—puro pawis, dumi, at amoy na nagkakasama-sama sa katawan ko. Hindi ako nagde-deodorant, hindi antiperspirant; hinahayaan kong mag-umpak ang natural na amoy-lalaki ko. Yung kilikili ko? Makapal ang balahibo, amoy na amoy ang baho na hindi putok, hindi dumi—tunay na lalaki, parang gubat pagkatapos ng ulan, musky at matindi na nagpapainit sa dugo ng sinumang maamoy. Pawis na dumidikit sa balat ko, hindi ko pinupunasan; tubig lang ang dala ko sa gym, walang pamalit, walang tuwalya. Kaya buong araw, parang walking pheromone ako—amoy na nagpapanginig sa mga taong nakakapansin.

Tinutukso ako ng mga gym buddies ko dahil doon. “Bro, amoy-lalaki ka na naman! Ilang araw ka nang hindi naliligo?” tatawa-tawa sila, pero sa tingin nila, may gigil. Alam nila na hindi ako nagpapalit ng brief—punong-puno na ng umbok na pawis, paunang katas mula sa mga biglang pagtigas sa gym, at tirang ihi mula sa pag-ihi sa locker room. Isang linggo ko ’yung isang brief bago ko itapon sa labahan, kaya sobrang dumi na, manipis na parang papel na basa ng lahat ng lihim ko. Gano’n ako kadiri, pero hindi ko inaalisan—parte ’to ng pagiging lalaki ko. Sa amoy na ’yon, ramdam ko ang tunay na akin: hindi ang perpektong model sa magazine, kundi ang lalaking pawis na pawis, matigas ang burat, handa sa anumang mangyari.

Hindi ko inexpect na pati ang lolo kong bakla ay mahuhumaling sa amoy na ’yon. Siya si Lolo Kadyo—o Manay Katya, tulad ng tawag sa kanya ng mga kapitbahay—lolo sa side ng nanay ko. 58 anyos na, payat na payat, kulubot na ang balat, pandak na 4’11“, at mukha na hindi maganda kahit takpan ng kolorete at perlas. Pero sa mga mata ko, siya ang pinakamahalagang tao sa buhay ko. Nung bata pa siya, nakatago ang pagiging bakla niya—bantay-sarado ng lola ko, na relihiyoso at konserbatibo. Ama niya? Pulis na matigas ang ulo, hindi makakausap ng mga gano’ng bagay. Kaya nagpanggap si Lolo ng matagal: kinuha, nag-asawa, nagkaanak—kasama ang nanay ko. Pero sa loob-loob, pumipintasya siya sa mga lalaki. Nabasa ko ’yon sa lumang notebook niya, na aksidenteng natagpuan ko noong bakasyon ako roon nung 12 ako. Secret diary ’yon—puno ng mga kwento ng pagnanasa niya sa tatay niya, ang pulis na macho at gwapo. “Bakit ka ganyan, Tay? Bakit ka ganyan kagwapo na nagpapabaliw sa akin?” ganun ang mga entry. Kinukuhanan niya ng litrato ang tatay niya habang naliligo, dinadakwit ang mabahong brief nito na puno ng pawis at tamod, at doon nagdadaliri sa puwit niya habang inaamoy. Nilalabasan siya sa maliit niyang tite, puro pantasya sa ama niya na hindi niya magawang hawakan.

Naawa ako sa kanya nung nabasa ko ’yon. Napilitan siyang maging ama, maging asawa, dahil sa takot. Pag namatay ang mga magulang at asawa niya, lumaya na siya—nagbihis pambabae, nagko-kolorete, nagiging Manay Katya. Tinanggap siya ng nanay ko, kahit drama ang pag-amin niya. “Nakulong ako, Anak. Hindi ko nagawang maging totoo.” Ngayon, bukas na siya sa mundo, pero alam kong may lungkot pa rin sa mga mata niya tuwing mag-isa.

Kaya nung sinabi ng mga magulang ko na manirahan na ako sa kanya—kasi magko-kolehiyo na ako sa malapit na unibersidad, at mag-isa na siya—walang pag-aalinlangan akong oo. “Bantayan mo si Lolo, Simon. Makulit na siya, panay ang pagpapansin sa mga binatang istambay,” sabi ng nanay ko na may halong tawa. Nag-impake ako ng konti: mga gym clothes lang—loose tank tops, maiksing shorts, maraming bikini briefs na dumi na. Yung paglalakad ko? Comprehensive t-shirt at maong na suot ko ngayon, pero pagdating, papalit ako. Plano ko kasi: akitin si Lolo. Hindi dahil sa perversion—dahil gusto kong bigyan siya ng kaligayahan na hindi niya nakuha sa kabataan. At oo, tipo ko rin siya; nalilibugan ako sa ideya na ang lolo ko, na matagal nang nagpahirap, ay magiging baliw sa akin. Sa amoy ko, sa katawan ko, sa burat ko.

Ang byahe papuntang probinsya ay mahaba—bus na puno ng alikabok at init, pawis na pawis ako nung dumating. Yung vintage house ni Lolo—sinaunang bahay ng pamilya namin, matatag pa rin kahit lumang-luma, mataas ang bubong, malaking hardin sa likod. Bukas ang gate, at doon siya—naka-dress na floral, pulang lipstick, buhok na naka-curlers pa. “Simon! Apo ko!” sigaw niya, at yumakap ng mahigpit. Ramdam ko ang katawan niya—payat, malambot—sa matigas kong dibdib ko. Inamoy niya ako, hindi nag-atubili. “Namiss kita, apo. Nagagalak akong ikaw mismo ang nagrepresenta na hahalili sa akin dito sa akin dahil batid mo namang nangungulila ako sa mga anak at apo dahil sa malalayo pa kayo sa akin.”

“Ako din po, Lolo. Magko-kolehiyo na kasi ako kaya naisipan kong dito na ako titira simula ngayon upang may kasa-kasama ka rito na kapamilya mo,” sagot ko, hinigpitan ang yakap. Ramdam ko ang pawis ko na dumidikit sa dress niya, pero hindi siya umatras—parang… nag-enjoy pa.

Bumitaw siya, at napatingin sa akin ng buong-buo. 58 na siya, mukha na ng matanda—kulubot, payat na parang sanga, pero sa mga mata niya, may kislap ng kabataan na natago. Kabaliktaran ng akin: 17, maskulado, 6-footer, tanned at gwapo na mana sa tatay. “Ang pogi at macho mo talaga, Simon. Manang-mana ka sa tatay mong foreigner—hindi tulad ko na hindi pinagpala,” sabi niya, boses na may lungkot, pero mata na nagliliwanag sa katawan ko.

“Salamat po, Lolo. Hindi ko naman ninanais itong katawang ito—sadyang binigay lang sa ’kin ng mga magulang ko kaya ako kapansin-pansin na lalaki. Ito din ang dahilan kung bakit ko nagustuhan ang pagpunta sa gym upang mabigyang-halaga ang katawang bigay sa ’kin,” paliwanag ko, flex ng konti ang braso ko para makita niya ang biceps.

“Ahh, gano’n ba, apo? Dapat lang na alagaan mo ang katawan mo dahil biyaya ito sa ’yo kaya dapat mo lang pahalagahan,” payo niya, pero ang tingin niya… pababa, sa dibdib ko na basa ng pawis sa ilalim ng t-shirt ko.

“Opo, ’Lo. Pero kahit bakla at pangit man kayo sa mata ng mga tao, palagi niyong pakatandaan na mahal na mahal ko po kayo at tanggap ko ng ano ka, Lolo. Walang magbabago nun dahil sobra pa ang ipapakita kong pagmamahal sa inyo ngayon na ako ay kasa-kasama niyo na,” sabi ko, sabay halik sa pisngi niya. Matamis ang ngiti ko, pero sa loob, excited ako—ramdam ko ang init sa katawan ko, ang pawis na nagdudulas pababa sa V-line ko.

“Salamat ng sobra, apo. Ako din, mahal na mahal ka ni Lolo dahil ikaw kaya ang paborito ko sa lahat na di mapapantayan ng mga anak at ibang apo ko dahil ikaw lang itong tanggap ako kahit isa lang tunay na lalaki,” nagagalak na sabi niya, at bigla, napaiyak kami pareho. Seryoso ang usapan, parang nagbubukas ng sugat na matagal nang natatakpan. Pinutol ko— “Lolo, magpapalit muna ako ng damit dahil pawis na pawis ako galing sa byahe eh.”

“Oo nga, apo. Medyo nabasa nga ako sa pawis mo eh,” sabi niya, pero may ngisi—parang… gusto niya.

“Pasensya na, Lolo. Ang init kasi eh,” panghihingi ko ng paumanhin.

“Wala yun, apo. Okay lang naman sa ’kin eh—mas gusto ko pa nga yun eh, para dama ko ang amoy ng paborito kong apo. Hahahaha,” birong sabi niya, sabay tawa na parang may lihim.

“Hahahaha. Ikaw talaga, Lolo, napaka-mapagbiro mo talaga,” tawa ko pabalik, pero sa loob, tumibok ng malakas ang puso ko. Alam niya na ang amoy ko—amoy-lalaki, pawis, at medyo musky mula sa byahe. At gusto niya?

Totoo ang sabi niya—paborito niya ako sa lahat ng apo. Nung bata pa ako, madalas akong nagba-vacation roon; binibigyan niya ako ng mga gusto ko, pinoprotektahan sa mga away ng mga pinsan. Kahit natutukso siya dahil bakla, hindi niya ako iniwan. Mas mahal ko nga siya kesa sa mga magulang ko—trabaho lang ang inaatupag nila, kahit mayaman kami. Kay Lolo, ramdam ko ang tunay na pagmamahal, kahit sa hirap ng probinsya.

Pumunta ako sa kwarto ko—katapat ng kanya, malaking kwarto na may lumang kama at bintana na nakatingin sa hardin. Inilagay ko ang bag ko, puno ng gym clothes. Ito ang unang hakbang sa plano ko: suotin ang mga ’yon para akitin siya. Hinubad ko ang t-shirt at maong—pawing-pawis na, amoy na tumatagos sa ilong ko mismo. Yung brief ko? Basang-basa, dumikit ang tela sa burat ko na medyo tumigas na sa yakap kanina. Hinayaan ko muna; magpapalit na lang mamaya. Pero para sa ngayon, sinuot ko ang puting sando na hapit sa katawan—kitang-kita ang pecs ko, ang abs, ang utong na nakaturo sa manipis na tela. Pababa, maluwang na plaid boxer shorts na may daan-ihian—bukas ang laylayan, kaya kahit malalaki ang hita ko, libre ang hangin. Sa ilalim, bikini brief pa rin—dumi, basa, pero handa.

Bumaba ako, at amoy ko agad ang paborito ko: chopsuey. “Hmmm, ang bango! Nilutuan mo talaga ako ng chopsuey, Lolo?” naiingayong sabi ko, sabay upo sa mesa.

“Oo naman, apo. Dahil nandito ka na, sisiguraduhin kong matitikman mo palagi ang luto kong chopsuey na paboritong-paborito mo,” sabi niya, pero ang mata? Nakatitig sa katawan ko—sa sando na dumikit sa pawis ko, sa boxer shorts na nagre-reveal ng V-line ko.

“Di na ako makapaghintay na tikman po iyan muli, namiss ko na talaga iyan,” sabi ko, sabay sandok ng kanin. Naghanda na siya ng plato ko, kubyertos—parang bata pa rin ako sa kanya.

“Sige, apo, maupo ka na diyan at nang maihanda ko na ang chopsuey mo,” sabi niya, at sinandok ang ulam mula sa kawali. Umupo siya sa harap ko, at nagsimula kami. “Eto na ang chopsuey mo, apo. Kumain ka na, sana ubusin mo dahil marami iyan dahil sa dumating ka na dito at tuluyan ka nang titira kasama ko.”

“Oo naman po. Uubusin ko iyan lahat dahil matagal na akong hindi kumakain ng maraming gulay—puro chicken breast at itlog lang kinakain ko sa bahay namin sa siyudad dahil nakakatulong iyon sa muscle growth ko,” pagkukwento ko, sabay subsub ng ulam. Sarap—oyster sauce na tamis-asim, gulay na sariwa.

“Kung gayon ay dito magbabago ang kakainin mo dahil bukod sa manok at itlog na source ng protina ay maraming gulay din sa mercado kaya mas lalo kang lulusog at lalakas dahil sa masustansya ang ulam na makakain mo araw-araw,” pagpapaliwanag niya, pero ang tingin? Pababa pa rin, sa boxer shorts ko na medyo bumukol na dahil sa init ng pagkain… o sa tensyon.

“Ikaw pong bahala, Lolo. Basta kakainin ko lahat ng ulam na niluluto niyo para sa akin,” sabi ko, at magsandok ng marami—nagpapakita ng gusto ko. Pero sa isip ko, oras na para sa susunod na hakbang. Sinadya ko: isagi ng siko ang tinidor ko, at bumagsak sa sahig. “Hala! Nahulog ang tinidor ko, Lolo,” pagpaparinig ko, sabay buka ng mga hita ko ng konti.

“Sandali, apo, ako na kukuha para sa ’yo. Magpatuloy ka lang sa pagkain ng chopsuey mo,” sabi niya, at bumaba siya—lumuhod sa ilalim ng mesa. Perfect. Dahil maluwang ang boxer shorts ko, at bikini brief lang sa ilalim, bumukaka ako ng palihim. Bukas na bukas ang laylayan—kitang-kita ang malalaking bayag ko na nakahiga, ang tulog kong limang pulgadang burat na patagilid, manipis na tela ng brief na basa ng pawis at tirang ihi. Amoy? Sobrang lakas—musky, matindi, pawis mula sa byahe na hindi pa natutuyo. Alam ko, bakla siya; titigan niya ’to.

Matagal siya roon—mga limang minuto, hindi pa lumalabas. Siguro nahihiya, o… nag-e-enjoy. Ramdam ko ang init sa mukha ko, pero excited ako. “Lolo, asan na ang tinidor ko? Kasi gusto ko nang tusukin ang mga gulay sa chopsuey upang dahan-dahan kong malasahan ang sarap ng luto mo,” sabi ko, parang walang alam.

“Ahh… ehh, eto na, apo. Pa-pa-palalabas na ako,” nauutal niyang sagot, at lumabas siya—namumutla, pawis na pawis ang noo. May ngisi sa labi, pero kinakabahan.

“Ohh, bat mapatagal ka ata sa ilalim ng mesa? Namumutla at pinagpapawisan ka pa—para kang nakakita ng malaking daga,” pang-aasar ko, may doble meaning sa “daga”—malaki, tulad ng bumubukol ko.

“Pasensya mo na ang Lolo mo, matanda na kasi ako kaya natagalan ako sa pagkuha ng tinidor mo,” sabi niya, pero ang mata? Dumaan sa hita ko, sa bukolsa boxer shorts.

“Pasensya na din po, Lolo. Kung ako na sana kumuha ng tinidor ko upang hindi na kayo nahirapan,” pag-aalala ko, pero sa loob, tumatawa ako. Alam kong nagsisinungaling siya—nakita niya, naamoy niya.

“Sandali lang ako, huhugasan ko muna ulit upang hindi ka magkasakit,” sabi niya, at tumalikod sa lababo. Perfect timing. Nilabas ko ang burat ko mula sa bikini brief—mataba, medyo matigas na dahil sa tensyon. Jinakol ko ng mahina, upang tumigas ng konti; ramdam ko ang pre-cum na dumudulas sa ulo. Nalilibugan ako—sa ideya na nakita niya, na naamoy niya ang amoy-lalaki ko. Yung musky scent na naghahalo sa oyster sauce sa hangin. Pagbalik niya, ibinalik ko sa loob, pero hindi tuluyan—tumatagos pa ang ulo sa laylayan ng boxer shorts, pumipintig, basa ng pre-cum.

“Ito na ang tinidor mo, pwede ka nang magpatuloy sa pagkain, apo,” sabi niya, pero hindi sa mukha—pababa, sa ulo ng burat ko na labas, naglalaway ng katas.

“Ahh… o-opo, Lolo. Ka-kakakain ko ang ulam k-ko,” nauutal na sabi ko, kinakabahan. Baka nahuli niya na nalilibugan din ako. Pero bumalik siya sa upuan, kumain ng tahimik. Nakipagtitigan kami—parang may lihim na naunawaan. Alam niya ang kalokohan ko, pero hindi niya sinabi. Gusto ko pa—gusto kong matagal ang pag-aakit na ’to, hanggang sa hindi na niya makayanan.

Pagkatapos kumain, “Lolo, ako na pong maghuhugas ng mga pinagkainan natin upang makakatulong din po ako sa inyo dito sa probinsya kahit papano,” alok ko.

“Sige, apo, ikaw bahala. Dito muna ako kasi aawra muna ako—gusto ko nang magpaganda ulit,” sabi niya, sabay tayo patungo sa kwarto niya.

“Ikaw po ang bahala, Lolo, kung saan ka mas sasaya. Sige po, huhugasan ko na itong pinagkainan natin.”

Nagsimula akong maghugas—tubig na umaagos, sabon na nagbubula, pero ang isip ko? Kay Lolo. Ramdam ko ang burat ko na hindi pa tuluyang tumitigil sa pagpintig, basa pa ng pre-cum na dumidikit sa boxer shorts. Pagkatapos, nagpunta ako sa sala—lumang TV na may antenna, upuan na ratan. Plano ko: maghanap ng gym dito, o kalaro kong lalaki noong bata. Pero una, manood muna. Binuksan ko ang TV—isang soap opera, puno ng drama. Umupo ako, nakabulaklak ang mga hita ko, boxer shorts na bukas—handa sa anumang mangyari.

Mga kalahating oras ang lumipas, at narinig ko ang yabag ng mga takong. Lumabas si Lolo—ngayon, buo na ang pagbabago. Naka-red na mini-dress na hapit sa payat niyang katawan, pulang lipstick na kinang, buhok na perpekto ang curls, at alahas na kumikinang. Parang isang diva sa lumang pelikula. “Apo, tapos ka na sa paghuhugas? Anong pinapanood mo diyan?” tanong niya, sabay upo sa tabi ko—malapit, ramdam ko ang pabango niya na naghahalo sa amoy-lalaki ko.

“Opo, Lolo. Soap opera lang po. At kayo? Ang ganda niyo naman po ngayon—parang bituin sa TV,” papuri ko, sabay tingin sa buong kanya. Ngumiti siya, pero ang mata? Dumaan ulit pababa, sa boxer shorts ko na medyo basa na sa pre-cum.

“Salamat, apo. Para sa ’yo kasi—gusto kong maging maayos ang hitsura ko sa paborito kong apo,” sabi niya, at dumampi ang kamay niya sa hita ko—walang babala. Malambot ang haplos, pero may gigil. “Mainit pa rin ang panahon, ha? Pawis ka pa rin…”

“Opo… hindi pa po ako naliligo. Galing sa byahe, e,” sabi ko, hindi umatras. Sa halip, binukaka ko ng konti ang mga hita ko—parang aksidente. Ramdam ko ang hangin sa bayag ko, ang amoy na lumalabas na mas malakas.

Napatingin siya roon—sa laylayan ng boxer shorts, sa brief na kita na basa. “Apo… ang… amoy mo talaga. Amoy-lalaki na totoong lalaki. Hindi ka ba nahihiya?” tanong niya, pero ang boses? Hindi pagkondena—pagnanasa.

“Hindi po, Lolo. Natural lang po ’yan. Sa gym kasi, hindi na po ako nagpapaligo agad. Gusto ko yung pakiramdam na pawis pa rin, na… buhay ang katawan ko,” paliwanag ko, at flex ko ang hita ko sa ilalim ng kamay niya. Ramdam ko ang burat ko na tumitigas ng kaunti—anim na pulgada na, bumubukol.

Napalunok siya. “Grabe… ang laki ng… ano ba ’yan, apo. Parang hindi ka pa kolehiyo, pero ganyan ka na.” Ang kamay niya? Hindi umalis—dumampi pa, mas malapit sa gitna.

Nalilibugan na ako—yung init sa loob ko, ang pawis na nagdudulas sa abs ko pababa sa V-line. “Lolo… gusto niyo po ba… maramdaman? Yung tunay na amoy ko?” tanong ko, boses na mababa, inanyaya.

Tumango siya, mukha na namumula sa ilalim ng kolorete. “O-oo, apo… pwede ba?” Lumuhod siya sa harap ko, katulad kanina sa mesa, pero ngayon, bukas na. Hinawakan niya ang laylayan ng boxer shorts ko, ibinaba ng dahan-dahan. Whoosh—liberado ang bikini brief ko, basa na ng pawis, pre-cum, at tirang ihi mula sa byahe. Ang amoy? Sumabog—matindi, musky, parang lalaking hindi pa naliligo ng dalawang araw. “Diyos ko… ang baho… ang sarap,” bulong niya, at idinikit ang ilong sa brief ko.

“Ugh… Lolo… amuyin niyo po ng mabuti. Yung pawis ko, yung katas ko… lahat po ’yan para sa inyo,” sabi ko, hawak ang ulo niya ng mahina. Inamoy niya—malalim, parang nagda-dive sa gubat. Yung dila niya? Dumampi sa tela, dinilaan ang basa na parte sa ulo ng burat ko. “Ahh… ang sarap… Lolo, subu niyo po ng tuluyan.”

Hindi siya nag-atubili—hinila pababa ang brief, at lumitaw ang burat ko: sampung pulgada na ngayon, matigas na matigas, ugat na nagpuputok, ulo na pulang-pula at basa ng pre-cum. Ang bulbol? Makapal, amoy na tumatagos sa hangin. Lumapit ang mukha niya, inamoy muna ang base—yung amoy ng bayag ko na mabigat at pawisan. “Grabe… ang lalaki mo, apo. Parang tatay mo… hindi, mas malaki pa.” Pagkatapos, dila—dumampi sa ulo, dinilaan ang pre-cum na matamis at maalat.

“Ughhh… Lolo… sige po… tikman niyo lahat. Yung amoy ko, yung lasa ko… handog ko po sa inyo,” ungol ko, at itinulak ng mahina ang ulo niya. Isubo niya—deep, hanggang sa kalahati lang kasi sobrang laki, pero bihasa siya. Yung bibig niya, mainit at basa, yumakap sa shaft ko, dila na naglalaro sa ilalim. Slurp, slurp—tunog na puno ng sala, kasabay ng ungol ko. “Ang sarap… Lolo, chupain niyo ng mabilis. Yung mga baklang katulad niyo… bihasa dyan.”

Binilisan niya—taas-baba, kamay na sumali sa pagjakol sa base, isa pa sa bayag ko na pinipisil-pisil. Ramdam ko ang amoy na naghahalo—pawis ko, pre-cum ko, at ang pabango niya na parang kontraste ng puti at itim. “Ugh, ugh… malapit na po… Lolo, lalabasan na ang tamod ko! Sipsipin niyo po lahat!” sigaw ko, at sumabog—jet after jet ng mainit na tamod, puno ang bibig niya. Sinipsip niya ng mabilis, pero tumulo pa rin sa baba niya, sa dress niya. “Ugghhhh… ang sarap… Lolo, ubusin niyo po.”

“Hahh… grabe, apo… ang dami… ang tamis. Parang gatas ng macho,” sabi niya, habang nilalamasan pa ang ulo ng burat ko para sa huling patak. Tumayo siya, mukha na basa ng tamod at pawis, pero ngumingiti—masaya, liberated.

“Salamat po, Lolo… pero hindi pa tapos. Gusto ko pong… higit pa. Sa kwarto niyo po ba?” tanong ko, hawak ang kamay niya.

Tumango siya, at naglakad kami—hubad na hubad ako pababa, burat na semihard pa, pawis na dumidikit sa balat ko. Sa kwarto niya—malaking kama na may kurtina, salamin sa dingding. Itinulak ko siya ng mahina sa kama, hinubad ang dress niya—walang suot na bra, maliit ang tite niya na tumitigas na rin, puwit na malambot at malaki. “Apo… ano ba ’to? Hindi mo kailangang—” pero hindi ko pinatapos; hinaplos ko ang katawan niya, mula sa leeg pababa sa puwit.

“Gusto ko po kayong paligayahin, Lolo. Yung mga pantasya niyo… sa tatay niyo… bigyan ko na ng totoong lalaki,” sabi ko, at hinila siya palapit. Hinalikan ko—dila na naglalaro sa bibig niya, tamod pa rin ang lasa. Yung kamay ko? Sa puwit niya, daliri na dumudulas sa butas—basa na ng pawis niya. “Ugh… Lolo, ang lambot… daliriin ko po kayo.”

“Oo… apo… sige… parang tatay ko… hawakan mo ako,” ungol niya, at bumukaka. Isalang ko ang isang binti niya sa balikat ko, at dinilaan ang tite niya—maliit, pero matigas, pre-cum na matamis. Chupa ako ng mabilis, habang daliri ko sa puwit niya—isa, dalawa, pumapasok ng dahan-dahan. “Ahh… Simon… ang sarap… mas mabuti pa sa pantasya ko!”

Binilisan ko—dila sa tite, daliri na nagja-jakol sa loob ng puwit niya. Ramdam ko ang katawan niya na nanginginig, ang amoy niya na naghahalo sa akin—pabango at musky. “Lalabasan na… apo!” sigaw niya, at sumabog—kaunti lang, pero matamis, lumapat sa dila ko. Nilunok ko lahat, pagkatapos ay tumayo, hinawakan ang burat ko na tumitigas ulit.

“Ngayon, Lolo… gustong-gusto ko pong… ipasok sa inyo,” sabi ko, at inihiga siya ng pa-facing sa akin. Pinahiga ko ang mga paa niya, at idiniin ang ulo ng burat ko sa butas niya—basa na ng tamod niya at laway ko. Dahan-dahan—pumasok ang unang pulgada, tapos isa pa. “Ugh… ang sikip… Lolo, relax po…”

“Ahh… masakit… pero sarap… sige, apo… buong-buo,” ungol niya, hawak ang mga utong ko na pinipisil-pisil. Itulak ko ng tuluyan—sampung pulgada lahat, puno ang loob niya. Ramdam ko ang init, ang sikip na parang velvet. Simula akong uminday—dahan-dahan muna, tapos mabilis. Yung kama na umuugong, pawis namin na naghahalo, amoy-lalaki na sumasabog sa kwarto.

“Ugh, ugh… Lolo… ang sarap ng puwit niyo! Parang ginawa para sa burat ko!” sigaw ko, hawak ang balakang niya, inday na malalim. Yung bayag ko tumatama sa puwit niya sa bawat thrust.

“Sige… apo… ikaw na ang tatay ko… f*ck me ng malakas!” sigaw niya, at sumabay sa galaw—pabalik-balik, parang walang bukas. Binilisan ko—parang hayop na, pawis na umaagos sa abs ko pababa sa junction namin. Malapit na ulit— “Lolo… lalabasan na ulit! Sabay tayo!”

“Oo… Simon… punuin mo ako ng tamod mo!” at sumabog kami pareho—tamod ko na umaapaw sa loob niya, tite niya na nag-squirt ng kaunti sa tiyan ko. Nanginginig kami, yakap ng mahigpit, pawis at tamod na naghahalo.

Pagkatapos, natulog kami—hubad, yakap. Sa gabi na ’yon, ramdam ko: ito ang simula. Bukas, gym, pawis ulit, amoy-lalaki na mas matindi. At si Lolo? Hindi na mag-iisa. Ako ang magiging mundo niya—macho, pawisan, at puno ng pag-ibig na matagal niyang hinintay.

KAMBAL KATUNGGALI KATAMBAL

Ako nga pala si Tyron, labing-walong taong gulang na, pero parang hindi ko masyadong naiintindihan ang buong mundo dahil simple lang ang buhay ko rito sa probinsya. Hindi ko alam kung bakit ganito ang isip ko—mula pagkabata pa lang, hindi ko magawang magbasa ng maayos, magsulat ng diretso, o magsalita ng matagal na salita na hindi ko naaalala. Yung mga libro sa bahay ni Tatay? Hindi ko maunawaan; mga guhit lang ang nakikita ko, parang laruan ng mga bata. Yung mga salita sa radyo? Minsan naririnig ko, pero nawawala agad sa utak ko. Pero hindi naman ’yon problema sa akin, kasi ang lakas ko sa katawan, at ’yon ang nagbibigay sa akin ng tunay na saya. Nagsasaka ako kasama si Tatay, araw-araw na pagbubuhat ng mga sakong bigas na mabibigat na parang bundok, paghuhukay ng lupa gamit ang pala na lumalaban sa matigas na putik, pag-aararo sa malaking bukid gamit ang matandang kalabaw na si Kardo. Dahil doon, malaki na ang mga biseps ko—parang mga bato na matigas at handang pumutok sa bawat pag-flex ko kapag nagpapakita ako sa mga kapitbahay. Malapad ang dibdib ko, parang platito na matulis at madilaw ang mga utong ko na laging nakatayo, kahit sa matinding init ng araw na nagpapapawis sa akin o sa malamig na gabi na may hangin mula sa ilog. Toned ang walong pack abs ko na parang nakaukit sa tiyan ko dahil sa pagbubuhat ng mga timba ng tubig at pagkukutkot ng damo, malinaw ang obliques na nagbibigay ng V-line pababa sa… e, sa burat ko na malaki at mataba, humigit-kumulang pitong pulgada kapag tumitigas ito sa hindi ko inaasahang oras, pero hindi ko masyadong iniisip ’yon dahil abala ako sa trabaho. Yung mga hita ko at binti ko? Malalakas at matigas, parang puno ng mangga na matibay sa malakas na bagyo, dahil sa paglalakad ko sa bukid na puno ng putik at bato.

Suot ko palagi ang puting tank top na manipis at masikip, na dumidikit sa pawis ko habang nagtatrabaho sa ilalim ng matinding sikat ng araw. Kita ang hubog ng malapad kong dibdib, ang mga utong ko na parang nagliliwanag sa manipis na tela na halos transparent na dahil sa pawis, at kapag itinataas ko ang braso ko para magpahid ng pawis sa noo ko gamit ang likod ng kamay, sumisilip ang kilikili kong mabalahibo at puno ng natural na amoy-lalaki na hindi ko pinapahid ng pabango o kahit anong kemikal—natural lang, kasi lalaki ako at hindi ko kailangan ng mga ganoong bagay para maging tunay. Pababa, suot ko ang mga ripped jeans na kupas na dahil sa maraming hugas at trabaho, maiksi sa paa para madaling maglakad sa putik pero masikip sa mga hita at pwet ko, na nagpapakita ng konturo ng malalaking bayag ko at ng burat ko na bumubukol kahit tulog pa ito dahil sa masikip na brief na manipis na suot ko sa ilalim. Gusto ko ang ganitong tela—manipis, masisikip, parang ikawin sa balat ko ang init ng araw, ang dumi ng lupa, at ang pawis na nagdudulas sa katawan ko mula sa leeg pababa sa V-line ko. Hindi ako marunong mag-ayos ng maayos o maghanap ng mga bagong damit sa palengke; si Tatay lang ang nagtuturo sa akin ng mga simpleng ganoon, tulad ng paghuhugas ng damit sa ilog o pagtahi ng sira sa karayom na matanda na. Pero masaya naman ako sa ganito—simple lang ang buhay ko: gising ng madaling araw kapag tumitilaok pa lang ang manok, trabaho sa bukid hanggang hapon na sumisikat ang araw ng mataas, kain ng mainit na kanin at adobo o sinigang na gawa ni Tatay, pagkatapos ay tulog ng maaga sa lumang kama na gawa sa kawayan, habang nakikinig sa kukurikong ng mga kuliglig sa labas. Wala akong kaibigan na matalino o nagbabasa ng mga pahayagan; mga katulad ko lang, mga probinsyanong lalaki na malakas ang katawan pero hindi ang utak, na nagkukuwentuhan lang tungkol sa ani ng palay o sa darating na bagyo habang umiinom ng tuba sa gabi.

Naghiwalay ang mga magulang ko nung kami’y mga sampung taong gulang pa lang, pero hindi ko masyadong naunawaan kung bakit nangyari ’yon dahil bata pa ako at hindi ko kayang basahin ang mga papeles na pinapirma sa kanila. Si Tatay lang ang nagsabi sa akin ng maikli, habang hawak niya ang kamay ko sa gitna ng bukid na puno ng mga nakatanim na mais: “Nagkakasundo na kami ni Nanay mo, Tyron. Hindi na magiging mag-asawa pa sila. Sumama ka sa akin rito sa bukid, at tutulungan mo ako sa pagsasaka.” Sumama ako agad, kasi gusto ko ang mga hayop tulad ng kalabaw at manok, ang malaking lupa na walang mga mataas na gusali, at ang walang ingay ng mga sasakyan na mabilis na dumadaan sa semento. Yung kakambal ko, si Tyler? Sumama siya kay Nanay sa lunsod—o sa ibang bansa pa raw, Amerikano o Europe, mayaman daw sila roon dahil sa negosyo ni Nanay sa mga damit o alahas, hindi ko na siguro. Hindi ko na siya nakita mula noon; minsan lang tumatawag si Nanay sa lumang telepono ni Tatay na nasa sala, pero hindi ko marunong sagutin ng maayos ang mga tanong niya tulad ng “Kumusta ka na, Tyron? Nag-aaral ka ba?” Dahil hindi naman ako nag-aaral—nagsasaka na lang ako. “Si Tyler? Malaking tao na raw siya, may sariling kwarto at kotse,” sabi ni Nanay sa telepono, pero hindi ko naiisip kung ano ang itsura niya ngayon. Kambal kami dati, pareho ang mukha at tawa, pero parang nawala na sa alaala ko ang eksaktong hugis ng ngiti niya. Siguro payat siya at maputi, tulad ng mga bata sa mga larawan sa magazine na dala ni Tatay minsan mula sa palengke, hindi tulad ko na moreno at malaki dahil sa araw at trabaho.

Isang ordinaryong araw sa bukid, mainit na mainit ang panahon na parang oven na nagpapapawis sa buong katawan ko mula sa unang araw pa lang. Nakaararo ako gamit ang kalabaw na si Kardo, hawak ang mga tali ng yugo habang nagdudulas ang pawis sa leeg ko pababa sa dibdib ko, sa abs ko na nagliwanag sa ilalim ng manipis na tank top ko. Basang-basa na ang tela, halos kita na ang mga utong ko na nakatayo dahil sa hangin na dumadampi sa basang balat ko, at ang ripped jeans ko ay dumikit sa mga hita ko na puno ng putik mula sa basang lupa. Amoy ko? Amoy pawis at lupa na naghahalo, tunay na amoy-lalaki na hindi ko inaalisan kahit kailan, kasi ’yon ang nagpapaalala sa akin na buhay at malakas ako. Biglang dumating si Tatay, naglalakad ng mabilis mula sa daraanan, mukha na excited pero parang kinakabahan rin, hawak ang lumang sombrero niya na pinapahid sa noo. “Tyron! Umuwi ka muna sa bahay! May bisita tayo na hindi inaasahan!” sigaw niya, boses na malakas para maabot sa ingay ng mga ibon sa paligid. Napahinto ako, hinila ang tali para huminto si Kardo, at nagpunta sa kanya, pawis na tumutulo sa mga mata ko na pinapahid ko gamit ang likod ng braso ko. “Sino po ba ’yan, Tay? Mga taga-palengke ba na may bilihan ng binhi?” tanong ko, boses na malakas pero walang lalim, kasi hindi ko masyado marunong magtanong ng mahabang tanong na may maraming salita.

Umiling si Tatay, ngumiti ng tipid pero mata na may kislap. “Hindi, anak. Si Nanay mo… at si Tyler. Dumating sila galing abroad kaninang madaling araw. Nag-voluntaryo silang bumisita dahil namiss raw nila ang probinsya.” Biglang tumigil ang mundo ko sa oras na ’yon—parang biglang nawala ang init ng araw at ang ingay ng mga dahon na gumagalaw sa hangin. Tyler? Yung kakambal ko na parang alaala na nawala sa malalim na baul? Hindi ko na siya naalala ng malinaw—siguro maliit pa kami nung huli kaming naglaro ng taguan sa ilalim ng mangga sa likod ng bahay—pero parang may kiliti sa dibdib ko, parang nawawalang piraso ng puzzle na biglang babalik at magsasara ng butas sa puso ko. “S-Si Tyler po? Yung… kambal ko?” tanong ko ulit, boses na medyo nanginginig kahit hindi ko gustong ipakita, habang hawak ko ang araro na parang sandigan. Tumango si Tatay, hawak ang balikat ko na malapad at matigas. “Oo, anak. Pareho na kayong lalaki, 18 na. Mag-usap kayo ng maayos. Umuwi ka na; naghihintay sila sa balkonahe.”

Nagmadali akong umuwi, iniwan si Kardo na nakatali sa puno ng saging malapit sa bukid, at naglakad ng mabilis sa daraanan na puno ng mga bato at putik na dumidikit sa mga paa ko. Sa daan, naglinis ng konti—huminto sa poso ng tubig sa gilid ng bukid, hinugasan ang mukha ko gamit ang malamig na tubig na nagpapasarap sa balat ko na mainit sa araw, pagkatapos ay pinunasan ang pawis sa tiyan ko at sa leeg ko gamit ang malaking dahon ng saging na pinunit ko. Pero hindi ko nagawang magpalit ng damit; abala na ang isip ko sa pag-iisip kung ano na kaya ang itsura ni Tyler—siguro tulad na rin ako, malaki at moreno, o baka payat pa rin tulad ng dati. Suot ko pa rin ang tank top na basang-basa ng pawis, na dumikit sa dibdib ko at abs ko na parang second skin, ripped jeans na may dumi sa tuhod at sa pwet dahil sa pag-upo sa lupa kanina, at ang brief na manipis na suot ko sa ilalim na dumikit sa burat ko dahil sa init at pawis na nagdudulas pababa sa V-line ko. Amoy ko? Sobrang lakas—amoy pawis na matagal nang nakatago sa tela, halo sa amoy lupa ng bukid at konting amoy ng kalabaw na dumikit sa kamay ko, tunay na amoy-lalaki na hindi ko inaalisan kahit kailan dahil ’yon ang nagpapaalala sa akin na buhay at handa ako sa anumang darating.

Pagdating ko sa bahay namin—malaking bahay na gawa ng kawayan at kahoy na sinaunang mana mula sa lolo ko, may malaking balkonahe na nakatingin sa bukid na berde at sa ilog na kumikinang sa layo—naririto na sila, nakaupo sa mga bangko ng ratan sa balkonahe na puno ng mga bulaklak na may kulay-rosas na gumagapang sa mga poste. Si Nanay, maganda pa rin kahit may guhit na ng edad sa mukha niya dahil sa maraming taon sa abroad, naka-dress na mamahalin na puti at may bulaklak na print, hawak ang isang tasa ng kape na gawa ni Tatay. At siya… si Tyler. Grabe, parang salamin na baligtad ang nakita ko sa harap ko. Pareho kaming 18 taong gulang, pareho ang mukha na mana sa mga magulang—mga mata na madilim at malalim na parang gabi sa probinsya, ilong na matangos at matikas, labi na manipis pero malambot ang dating. Pero kung ako’y malaki at matigas na parang puno ng niyog na handang harapin ang bagyo, siya… payat na payat, tulad ng sanga ng puno ng kaimito na magaan sa hangin. Twink raw ba ’yon ang tawag? Hindi ko alam ang salita na ’yon, pero parang babae siya sa katawan—balat na maputi at makinis na parang hindi na-touch ng araw, walang kalamnan na kita sa mga braso niyang payat at makinis, bewang na payat na parang matutupi sa hangin, at suot niya… ano ba ’yon lahat? Crop top na rosas na maikli, nagpapakita ng tiyan na flat at walang kahit konting abs, off-shoulder na sumisilip sa balikat niyang payat at may konting freckles na parang pulbos ng bituin, pababa ay palda na maikli na hanggang kalahati ng hita, may print ng mga bulaklak na kulay-rosas at dilaw na parang galing sa hardin ng isang prinsesa sa mga kwentong pinapakilig ni Tatay minsan. Paa niyang makinis na walang buhok, may kuko na painted ng kulay pink na kinang sa liwanag ng hapon, at buhok na mahaba at kulot na nakabandsa sa gilid ng mukha niya. Bakla ba siya? Hindi ko masyadong naiintindihan ang salita na ’yon, pero parang… maganda siya, sa paraang hindi ko pa na-e-experience sa buhay ko na puno ng mga matigas na lupa at mabibigat na sakong bigas.

Napatigil ako sa pintuan ng balkonahe, hawak pa ang takip ng ulo ko na pawisan at madumi ng putik, hindi makapaniwala sa nakikita ko. “T-Tyron?” sabi niya, boses na malambot at parang awit ng mga ibon sa umaga, mata na lumaki sa gulat pero may kislap ng tuwa. Tumayo siya ng mabilis, ang palda niyang lumipad ng kaunti sa hangin, at lumapit sa akin ng dahan-dahan, parang takot na mawala ang sandali na ’to. Si Nanay at Tatay, nag-ngitian lang sa gilid, si Nanay na hawak ang kamay ni Tatay na parang walang nangyari sa nagdaang mga taon. “O-Opo… ako po si Tyron. Ikaw… si Tyler po ba? Yung… kambal ko?” tanong ko, boses na malakas pero walang lalim o katalinuhan, parang bobo ako sa harap niya dahil hindi ko magawang magsabi ng mas matalinong salita. Hindi ko na siya naalala ng eksakto—siguro naglaro kami ng taguan dati sa ilalim ng puno ng mangga, o naghabulan sa ilog—pero parang may alaala na gumising sa loob ko, parang panaginip na biglang nagiging totoo.

Ngumiti siya—ngiting matamis at maluwang na parang bulaklak na bumubuka sa umaga, mga ngipin na puti at perpekto na hindi ko na-experience sa bukid na walang dentista. “Oo, Kuya. Ako si Tyler. Namiss kita… kahit hindi ko na naalala ng mabuti ang mukha mo dati. Pero ngayon… parang nakita ko ang sarili ko sa salamin, pero… mas malaki at mas matigas.” Lumapit siya ng isa pang hakbang, at bigla, yumakap siya sa akin ng mahigpit, parang hindi na makapaghintay. Yung katawan niya—malambot at payat, dumampi sa malapad kong dibdib ko na matigas at pawisan. Ramdam ko ang crop top niyang manipis na dumikit sa basang tank top ko, ang init ng makinis niyang tiyan sa toned abs ko na parang nagliwanag sa pawis, at ang pabango niyang parang rosas na naghalo sa amoy pawis ko na matindi. Pawis ko? Dumikit sa kanya, nag-iwan ng marka sa crop top niya, pero hindi siya umatras o nagreklamo. Sa halip, hinigpitan niya ang yakap, ulo niya sa balikat ko, amoy niya ang kilikili ko na mabalahibo at amoy-lalaki. “Ang… bango mo, Kuya. Amoy bukid na sariwa… amoy pawis na tunay na lalaki. Hindi katulad ng mga pabango sa Amerika na artipisyal.”

Nalito ako sa sinabi niya—bango? Ako? Amoy pawis at lupa lang ako, hindi yung mga mamahaling pabango na naririnig ko sa radyo. Pero ramdam ko ang init sa mukha ko na dumudulas pababa sa leeg ko, parang nahihiya ako pero… may kiliti rin sa loob ng dibdib ko, parang may bagong damdamin na hindi ko pa nailalim sa trabaho sa bukid. “S-Sige po… pasok ka muna sa loob. Kain tayo ng adobo. Gutom ka ba galing sa byahe?” sabi ko, hinawakan ang kamay niya na malambot at mainit, hindi tulad ng akin na magaspang at puno ng galos mula sa araro. Hila ko siya papasok sa bahay, habang si Nanay at Tatay ay sumunod na ngumingiti, parang planado na ’to lahat. Uupo kami sa malaking mesa ng kahoy sa kusina, na puno ng mainit na adobo na luto ni Tatay—karne ng baboy na malambot at sariwang bawang na nagbibigay ng amoy na nakakagutom. Habang kumakain, nagkukuwentuhan sila ng mahaba, pero hindi ko masyado nauunawaan lahat dahil puro salita na hindi ko alam tulad ng “visa” o “business trip.” Si Nanay: “Si Tyler, taga-Amerika na kami ngayon. Mayaman na kami roon dahil sa negosyo ko sa mga damit at alahas, pero namiss ko ang tahimik na buhay dito sa probinsya, ang sariwang hangin at mga bulaklak sa hardin.” Si Tyler: “Oo, Ma. Pero gusto ko ng tahimik dito. Sa Amerika, puro ingay ng kotse at tao. At… si Tyron, ang gwapo mo talaga. Parang model sa magazine na natural, hindi yung mga pinapose sa studio. Ang malaki ng katawan mo… parang hindi ka kapareho ko.”

Hindi ko naiintindihan lahat ng sinabi niya—model? Magazine?—pero tumawa ako ng malakas, boses na echo sa kusina, sabay subsub ng adobo na masarap na masarap. “Ako? Hindi po. Bobo lang po ako, Tyler. Hindi marunong magbasa o magsulat ng maayos. Si Tatay lang ang nagtuturo sa akin ng mga numero para sa pagbili ng binhi sa palengke.” Inamin ko lahat, walang kahihiyan, kasi sa probinsya, hindi ’yon kasalanan—malakas ang katawan mo, sapat na. Yung mga mata niya—nagliliwanag na parang bituin sa gabi, hawak ang siko ko na matigas. “Hindi ka bobo, Kuya. Malakas ka lang… sa katawan at sa puso. Yung mga muscle mo… grabe, parang yari sa bakal. Ako, tamad sa lahat. Sa bahay lang ako, nagde-dress up, nagsho-shopping ng mga damit na rosas at may bulaklak. Bakla ako, Kuya. Femboy daw ang tawag sa akin doon. Gusto ko ng rosas, ng mga bulaklak sa hardin, hindi yung mga araro at kalabaw.”

Bakla? Femboy? Hindi ko naiintindihan ang mga salita na ’yon ng buo, pero ngumiti ako at hinaplos ang kamay niya sa mesa. “Sige… maganda ka naman, Tyler. Parang… ate ko na nagiging gwapo. Gusto mo ba ng rosas sa hardin natin? May mga namumulaklak na doon sa likod.” Tumawa siya ng malambot, ulo pababa sa hiya, pero lumapit ang balikat niya sa akin sa mesa. Ramdam ko ang init ng braso niya sa braso ko na pawisan pa rin. Pagkatapos kumain—ubos ko ang adobo ko na parang walang bukas, habang siya ay kumain ng kaunti lang na parang takot maging mataba—nagpaalam si Nanay at Tatay na mag-ikot sa palengke para bumili ng mga sangkap para sa hapunan. “Mag-usap kayo ng maayos, mga anak. Matagal kayong hindi nagkita, at maraming kwento ang dapat sabihin. Kami, babalik after two hours,” sabi ni Nanay, sabay kindat kay Tatay na parang may lihim na plano. Iniwan kami sa bahay—kami lang dalawa ng kambal ko, sa tahimik na kusina na puno ng amoy adobo at ng pawis ko.

Tahimik muna kami, parang pareho kaming naghihintay ng tamang salita. “Tyler… upo tayo sa balkonahe? Nakatingin sa bukid. Sige, kwento mo kung ano ang buhay mo doon,” sabi ko, hinila siya ulit sa kamay niya papuntang balkonahe. Umupo kami sa mga bangko ng ratan, ako sa gilid na malapit sa railings na nakatingin sa berde na bukid na nagliliwanag sa hapon, siya sa tabi ko na nakapatong ang mga paa sa upuan niya, palda niyang sumisilip ng kaunti sa makinis na hita na walang kahit konting buhok o galos tulad ng akin. “Kuya… ang laki mo talaga. Ano’ng ginagawa mo rito araw-araw? Trabaho sa bukid lang? Hindi ka nag-aaral o nag-gym sa mga fancy na lugar?”

“Opo. Nag-aararo, nagbubuhat ng bigas sa mga sako na mabigat. Malakas ako, e, kaya hindi nahihirapan. Yung katawan ko… gawa ng trabaho, hindi ng mga makina sa Amerika na sinasabi mo.” Sabay flex ko ng braso ko—natural lang, parang ipinapakita ang lakas ko sa kalabaw—biceps ko na pumutok sa ilalim ng tank top na basang-basa pa rin. Napatingin siya roon, mata na lumaki sa gulat at… sa iba pa, hawak ang biceps ko ng mahina, daliri niyang malambot na dumampi sa matigas na kalamnan. “Grabe, Kuya… ang tigas. Parang hindi totoo. Hindi ka parang… ako. Ako, tamad sa lahat. Sa bahay lang, nagde-dress up ng mga damit na ito—crop top, palda—para maging maganda. Bakla ako, Kuya. Gusto ko ng mga lalaki na tulad mo… malakas, macho. Hindi katulad ng mga spoiled na kaibigan ko doon na puro pera lang.”

Hindi ko naiintindihan lahat—spoiled? Bakla?—pero ramdam ko ang init sa katawan ko, parang ang pawis ko ay hindi na dahil sa araw kundi sa tingin niya. “Sige… hawakan mo ng marami. Miss mo ba yung… magkapatid na close?” tanong ko, boses na medyo mababa na hindi ko sinasadya. Tumango siya, mukha na namumula sa ilalim ng makinis na balat niya, at hinaplos niya ang dibdib ko sa ibabaw ng tank top—daliri na malambot at mainit, dumampi sa utong ko na nakatayo at matulis sa manipis na tela. “Ahh…” napasinghap ako ng mahina, hindi inaasahan ang kiliting dumaan mula sa utong ko pababa sa tiyan ko, sa V-line ko, hanggang sa burat ko na biglang tumitigas ng kaunti sa loob ng ripped jeans ko. “Kuya… ang ganda ng katawan mo. Ang malaki ng dibdib… ang matulis ng utong mo na parang… nag-iimbita.” Hinaplos niya ng mas malapit, pisil ng mahina sa utong ko sa pamamagitan ng tela, parang naglalaro sa isang bagay na bagong natuklasan. Yung sensasyon—parang kuryente na dumaan sa buong katawan ko, mula sa dibdib pababa sa abs ko na nagsimula nang mag-constrict, at sa burat ko na ngayon ay anim na pulgada na ang laki, bumubukol sa jeans ko na masikip.

“Tyler… ang… kiliti po. Pero… gusto ko,” sabi ko, boses na medyo nanginginig, hindi ko inalis ang kamay niya kundi hinawakan ko pa ang bewang niya sa ilalim ng crop top—payat at malambot, parang seda na hindi ko pa nahahawakan sa buhay ko na puno ng matigas na lupa. Hinaplos ko ang tiyan niya—makinis at flat, walang kahit konting abs o galos, parang balat ng sanggol na hindi pa nasusunog ng araw. Napasinghap siya ng mahina, ulo pababa sa gilid, pero hindi umatras. “Kuya… ang init ng kamay mo. Magaspang… parang tunay na lalaki talaga. Hindi katulad ng mga soft na hawak sa Amerika.” Lumapit pa siya, mukha na malapit sa akin, hangin ng bibig niya na amoy mint na naghalo sa amoy pawis ko. Bigla, hinalikan niya ang leeg ko—dila na dumampi sa pawis ko na nagdudulas pa rin, dinilaan ng mahina ang balat ko na mainit. “Amoy mo… sarap, Kuya. Amoy bukid na sariwa, amoy pawis na matagal nang nakatago… amoy burat na lalaki.”

Napasinghap ako ng malakas, ulo ko pababa sa gilid habang hawak ko ang balikat niya na payat. Burat? Yung burat ko? Ramdam ko ang init na sumabog sa loob ko, ang burat ko na pumipintig sa jeans, pitong pulgada na ngayon ang haba, matigas na parang kahoy na handang pumutok sa masikip na tela. “Tyler… ano’ng… ginagawa mo po? Yung… halik mo… ang… init.” Hindi ko magawang magsalita ng maayos, parang bobo na lalong lumala sa harap ng kiliting ito, pero hindi ko siya tinulak—sa halip, hinigpitan ko ang hawak sa bewang niya, daliri ko na dumudulas pababa sa palda niyang maikli. “Gusto kita, Kuya. Hindi bilang kapatid lang… o siguro oo, pero… higit pa. Kambal tayo, e. Parang… isang katawan lang dati, naghiwalay lang dahil sa mga magulang. Gusto ko… maramdaman kang muli.” Hinila niya ang tank top ko pababa ng dahan-dahan—sumilip ang malapad kong dibdib, ang utong ko na nakatayo at madilaw na nagliliwanag sa liwanag ng hapon. Dinilaan niya ulit—mainit at basa ang dila niya, paikot sa utong ko, pagkatapos ay supsup ng mahina na parang nag-aaral ng bagong lasa. “Ughhh… Tyler… ang sarap po… hindi ko pa naranasan ’to. Yung dila mo… parang… apoy.”

Hindi ko na napigilan ang init sa loob ko—hinawakan ko ang mukha niya na makinis, hinila pababa sa mga labi ko, at hinalikan siya ng unang beses. Yung labi niya—malambot at matamis, parang prutas na sariwa, dila niya na sumabay sa akin, naghahalo sa bibig ko na pawisan pa rin ng kaunti. Yung amoy—pabango niya na rosas na naghalo sa amoy pawis ko, pre-cum ko na nagsisimulang lumabas sa burat ko at dumidikit sa brief ko. Hinawakan niya ang burat ko sa ibabaw ng jeans—malaki na ito, matigas at pumipintig sa hawak niya na malambot pero may gigil. “Kuya… ang laki nito. Pwede ba… makita ko? Gusto ko… maramdaman ang buong ikaw.” Tanong niya, mata na nagmamakaawa at puno ng pagnanasa, dila pa ring dumudulas sa labi niya mula sa halik namin. Tumango ako—hindi ko magawang magsalita ng “oo” ng maayos, parang nawala na ang salita sa utak ko—binuksan niya ang zipper ng ripped jeans ko ng dahan-dahan, parang naglalaro sa bawat galaw, hanggang lumitaw ang brief ko na manipis at basa na ng pawis at pre-cum, bumubukol ng malaki na parang itinatago ang isang lihim na kayamanan. Hinila niya pababa ang brief—slowly, at whoosh—liberado ang burat ko, pitong pulgada na tayog at matigas na parang kahoy ng narra, ulo na pulang-pula at basa ng pre-cum na nagliliwanag sa liwanag ng balkonahe, bulbol na makapal at mabalahibo na amoy-lalaki na sumabog sa hangin.

“Diyos ko… ang ganda, Kuya. Ang mataba at ang haba. Parang… hindi ka kapatid ko, parang diyos ng bukid.” Hawak niya ito—malambot ang kamay niya pero gigil ang pisil sa base, daliri na dumudulas sa ugat na nagpuputok sa gilid. “J-Jakol mo po… Tyler. Yung kamay mo… ang lambot,” sabi ko, boses na mababa at puno ng ungol, ulo ko pababa sa gilid habang hawak ko ang balikat niya. Sinunod niya agad—taas-baba ng dahan-dahan muna, parang sinusuri ang bawat pulgada ng burat ko, pagkatapos ay mabilis na nagja-jakol, pre-cum ko na nagiging madulas sa kamay niya na parang langis. Yung sensasyon—parang apoy na kumakalat sa loob ko, mula sa bayag ko na mabigat pababa sa mga paa ko na nanginginig sa bangko, at pataas sa abs ko na nagco-contract sa bawat hagod. “Ugh… ugh… ang sarap ng kamay mo, Tyler… malambot pero… matindi.” Hinaplos niya rin ang abs ko—daliri sa bawat ridge ng walong pack ko, pababa sa V-line ko na nagpo-point sa burat ko, pagkatapos ay pabalik sa utong ko na pinisil-pisil habang nagja-jakol. “Kuya… ang perpekto mo talaga. Ako… payat lang, walang muscle na tulad mo. Pero gusto ko… maging sa ’yo lahat. Yung tamod mo… handog mo sa akin.”

Hindi ko na napigilan ang buildup sa loob ko—yung bayag ko na parang handang sumabog, ang burat ko na pumipintig sa kamay niya. Hinila ko siya sa kandungan ko ng bigla—payat siya, madali akong magbuhat tulad ng pagbubuhat ng sako ng palay—yung palda niya sumisilip ng buo sa hita niyang makinis, ang crop top na tumaas at nagpapakita ng utong niyang maliit at pink. Hinaplos ko ang hita niya—makinis at malambot, walang buhok o galos tulad ng akin na puno ng peklat mula sa mga bato sa bukid. “Tyler… ikaw din… maganda ka po. Parang… bulaklak na hindi ko pa nahahawakan.” Hinawakan ko ang tite niya sa ilalim ng palda—maliit ito, matigas na rin at pumipintig, parang daliri na naghihintay ng haplos, brief niya na manipis at basa na rin ng pre-cum niya. “Ahh… Kuya… hawakan mo ng mabuti. Yung lakas ng daliri mo… ang sarap.” Jakol ko siya—sabay-sabay kaming nagja-jakol sa isa’t isa, kamay ko sa maliit niyang tite na madulas, kamay niya sa malaking burat ko na nagiging mas matigas. Yung amoy—pawis ko na matindi na naghahalo sa pabango niyang rosas, pre-cum namin na nagiging madulas sa mga kamay namin, at ang hangin ng balkonahe na puno ng amoy ng mga bulaklak sa hardin.

“Tyler… malapit na po ako… lalabasan na ang… katas ko,” ungol ko, hawak ang pwet niya na malambot at bilugang sa ilalim ng palda, daliri ko na dumudulas sa gilid ng brief niya. “Sige, Kuya… labasan ka sa kamay ko. Gusto ko ng tamod mo… handog ng kambal ko na matagal kong namiss.” At sumabog ako—jet ng mainit na tamod na umaagos sa kamay niya, sa tiyan ko na pawisan, pati sa crop top niya na dumikit sa basa. Sabay siya—kaunti lang ang tamod niya, pero matamis ang ungol niya na parang awit, tumulo sa palda niya. “Kuya… ang sarap… ang init ng tamod mo.” Hiningal kami pareho, yakap ng mahigpit sa balkonahe, pawis at tamod na naghahalo sa balat namin, habang ang araw ay bumababa na sa horizon at nagbibigay ng kulay orenhe sa bukid.

Hindi pa tapos ang init sa pagitan namin—ramdam ko ang burat ko na semihard pa rin, handang magpatuloy, at ang tite niya na bumabalik sa tigas sa hawak ko. “Sa loob… Tyler. Gusto ko… sa kwarto ko. Yung… higit pa,” sabi ko, boses na puno ng pagnanasa na hindi ko pa naranasan ng ganito. Tumango siya, mata na nagliliwanag sa gabi na paparating, at hinila ko siya papasok sa bahay—payat siya at madali akong magbuhat, tulad ng pagbuhat ng timba ng tubig sa ilog. Sa kwarto ko—simple na kwarto na may lumang kama na gawa sa kawayan, walang aircon pero may bintana na nakabukas sa hardin, puno ng mga insekto na kumukukurikong sa labas—inihiga ko siya ng dahan-dahan, parang hinahawakan ang isang bagay na mahinhin. Hinubad ko ang crop top niya—walang dibdib na malaki, pero makinis ang balikat at leeg niya na parang yari sa gatas, utong niyang maliit at pink na nakatayo na rin sa init ng sandali. Hinaplos ko lahat—mula sa utong niya na pinisil ko ng mahina hanggang sa bewang niya na payat, pagkatapos pababa sa palda na hinila ko pababa kasabay ng brief niyang manipis na basa na rin. Hubad na siya—payat na katawan na parang estatwa ng isang prinsesa, tite na maliit at tayog, puwit na bilugang at malambot na nag-aanyaya. “Kuya… subu mo ako. Gusto ko… maramdaman ang bibig mo na malaki at mainit,” sabi niya, bumukaka ng dahan-dahan sa kama, paa niyang makinis na nakabuka sa akin.

Lumuhod ako sa gilid ng kama—hindi ko alam kung paano eksaktong gawin ’yon, kasi wala akong naging karanasan sa mga ganoong bagay sa bukid na puno ng mga lalaking tulad ko na puro trabaho lang ang iniisip—pero natural na lang para sa akin, parang pag-aararo na sinusunod ang lupa. Dinilaan ko ang tite niya—maliit pero matamis ang pre-cum na lumabas, lasa na parang tamis ng mansanas sa hardin. Chupa ako ng dahan-dahan—bibig ko na basa at malaki, yumakap sa buong tite niya na parang perpekto ang sukat, dila ko na naglalaro sa ilalim ng ulo niya. “Ugh… Kuya… ang sarap ng bibig mo… malaki pa, parang… ginawa para sa akin.” Hawak niya ang buhok ko na maikli at pawisan, itinutulak ng mahina para mas malalim, habang ungol niya na parang awit ng mga ibon sa umaga. Yung tunog—slurp, slurp ng bibig ko na puno ng laway, kasabay ng ungol niya na lumalakas sa tahimik na kwarto, at ang amoy ng tamod namin kanina na naghahalo pa rin sa hangin. Binilisan ko—hawak ang bayag niya na maliit at makinis sa isa kong kamay na nagpipisil-pisil ng mahina, dila ko na naghihikab sa tite niya habang ang isa kong kamay ay naghihilot sa abs ko mismo para sa sarap na nararamdaman ko. “Malapit na… Kuya… sipsipin mo lahat ng katas ko!”

Sumabog siya sa bibig ko—kaunti lang ang tamod niya, pero mainit at matamis na dumaan sa lalamunan ko, nilunok ko ng buo tulad ng paglunok ng tubig sa ilog pagkatapos ng mahabang araw. “Ahh… Tyler… ang tamis mo po… parang… gatas ng bulaklak.” Tumayo ako ng dahan-dahan, hubad na hubad mula sa tank top at jeans na hinubad ko na habang chupa ako sa kanya—burat ko tayog pa rin, pitong pulgada na handang magpatuloy, ulo na basa ng pre-cum bagong lumabas. “Ngayon… Tyler… gusto ko sa puwit mo. Yung… loob mo.” Tumango siya, mukha na namumula at hingal, bumalik sa kama ng pwet pababa, tuhod na nakaluhod at pwet na nakaangat na bilugang at malambot na nag-aanyaya sa liwanag ng lampara sa gilid. Yung puwit niya—walang buhok, pink ang butas na masikip at handang buksan para sa unang beses. Hinaplos ko ito—daliri ko na magaspang mula sa trabaho, dumampi sa malambot na balat niya, pagkatapos ay isang daliri sa butas na pink, madulas ng laway ko na kinuha ko mula sa bibig ko. “Kuya… dahan-dahan po… virgin pa ako. Hindi pa ako nahahawakan ng ganito.”

Isang daliri muna—madulas ng laway ko na dumulas mula sa bibig ko, pumapasok ng dahan-dahan sa masikip na butas niya na parang velvet na yumakap sa daliri ko. “Ahh… ang sikip mo, Tyler… pero… ang lambot ng loob.” Dagdag isa pa, nagja-jakol sa burat ko habang nagda-daliri sa kanya ng malumanay, ramdam ko ang init sa loob niya na parang apoy na dahan-dahang nagliliyab, at ang ungol niya na parang dasal na “Sige na, Kuya… ipasok mo na… ang burat mo na malaki. Gusto ko… maramdaman ang lakas mo sa loob ko.” Hindi ko na napigilan ang pagnanasang sumabog sa loob ko—ulo ng burat ko sa butas niya, push ng mahina at mabagal, ang unang pulgada na pumapasok sa masikip na butas na basa ng laway. “Ughhh… ang sarap… Tyler… ang sikip ng puwit mo… parang ginawa para sa burat ko.” Tuluyan na—pitong pulgada lahat na pumuno sa loob niya, ramdam ko ang bawat pulgada na yumakap sa akin ng mahigpit, parang hindi na makawala.

Simula akong uminday—dahan-dahan muna, pull out ng kalahati tapos push ulit ng malalim, bawat galaw na nagiging mas madulas dahil sa laway at pre-cum ko, pagkatapos ay mabilis na nagiging rhythm na parang pag-aararo sa bukid—malakas at matigas. Yung kama na gawa sa kawayan ay umuugong sa bawat thrust ko, pawis ko na tumutulo mula sa dibdib ko pababa sa likod niya na makinis, sa bewang niya na payat na hawak ko ng mahigpit. “Kuya… f*ck me ng malakas… yung lakas mo sa bukid… gamitin mo sa akin! Ang sarap ng burat mo… malaki at matigas!” ungol niya, sumasabay sa galaw ko—pabalik-balik ang pwet niya sa burat ko, parang walang bukas sa sandaling ito. Hawak ko ang balakang niya—malambot at bilugang, parang unan na perpekto sa mga kamay ko na magaspang—thrust na malalim at mabilis, bayag ko na tumatama sa pwet niya sa bawat inday na nagiging mas matindi, pawis namin na naghahalo sa balat namin na basa na. “Ugh… ugh… Tyler… ikaw ang… katunggali ko sa hitsura… payat at malambot… pero… sarap mo bilang katambal!” Hindi ko magawang magsalita ng maayos o matalino, pero ramdam ko sa bawat inday—parang kumpleto na ako, parang ang paghiwalay namin dati ay nawala na sa bawat pulgada ng burat ko sa loob niya.

Binilisan ko pa—parang hayop na nagiging ligaw sa gabi, pawis na umaagos sa abs ko pababa sa junction namin na basa na ng laway at pre-cum, ang tunog ng balat na tumatama sa balat na puno ng kwarto kasabay ng ungol namin na magkasabay na. “Malapit na ulit po… Tyler… punuin kita ng tamod ko… handog ko sa kambal ko!” sigaw ko, hawak ang utong niya na maliit mula sa likod, pinipisil habang inday ko na mabilis. “Oo, Kuya… punuin mo ng tamod mo! Sabay tayo… gawin mong puno ang puwit ko!” At sumabog kami pareho—tamod ko na umaapaw sa loob niya, mainit at marami na tumutulo sa hita niya, tite niya na nag-squirt ng kaunti sa kumot ng kama habang nanginginig ang buong katawan niya. Nanginginig din ako, hawak siya ng mahigpit mula sa likod, ulo ko sa balikat niya na pinupunasan ng halik, pawis, tamod, at pawis na naghahalo sa balat namin habang humihingal kami sa gabi na dumating na.

Pagkatapos ng matagal na sandali ng yakap at hingal, natulog kami doon sa kama—hubad na hubad at magkayakap, katawan niya na payat na nakadikit sa matigas kong katawan, burat ko na semihard pa rin na nakadikit sa pwet niya, habang ang buwan ay sumisilip sa bintana at nagbibigay ng liwanag sa kwarto. Sa gabi na ’yon, naiintindihan ko na kahit hindi ko magawang basahin ang mga salita sa libro o magkuwento ng mahaba, ramdam ko ang ugnayan namin bilang kambal—katunggali sa hitsura at buhay, payat at malambot laban sa malaki at matigas, lunsod at mayaman laban sa probinsya at simple, pero katambal sa puso at sa katawan na ngayon ay iisa na ulit. Bukas, sasama siya sa akin sa bukid—gusto niya raw matuto ng pagsasaka, hawakan ang araro at maramdaman ang lupa sa mga kamay niyang malambot. At ako? Tuturuan siya ng higit pa sa trabaho—tuturuan siya ng pag-ibig na matagal naming hinintay na magsama ulit.

Kinabukasan, gising ako ng maaga tulad ng dati—ang mga manok na tumitilaok sa labas, ang sikat ng araw na sumisilip sa bintana ng kwarto ko, at ang katawan ni Tyler na nakayakap pa rin sa akin, payat na braso sa dibdib ko, ulo sa balikat ko, pabango niyang rosas na naghalo pa rin sa amoy pawis namin mula kagabi. Hindi ko gustong gumalaw, ramdam ko ang init ng katawan niya na parang unan na perpekto sa matigas kong katawan, ang tite niyang maliit na semihard pa rin na dumampi sa hita ko, at ang pwet niya na basa pa ng tamod ko mula kagabi na nagdudulas ng kaunti sa paglipat ng posisyon. “Tyler… gising na. Trabaho sa bukid. Sasama ka ba?” bulong ko sa tenga niya, daliri ko na naglalaro sa buhok niyang kulot at mahaba. Nagmulat siya ng dahan-dahan, mata na madilim na ngumingiti sa akin, kamay niya na dumampi sa abs ko na matigas. “Kuya… ang aga. Pero oo… sasama ako. Gusto ko… matuto ng pagsasaka. At… maramdaman ulit ang katawan mo sa araw.”

Ngumiti ako, hinagkan ang noo niya na makinis, pagkatapos ay tumayo—hubad pa rin, burat ko na tulog na lima pulgada na bumubukol ng kaunti sa pagmulat. “Sige… mag-ayos ka. Suot mo na lang yung damit mo kahit mainit. Ako, magpapalit ng sando lang.” Nag-ayos kami ng mabilis—ako, bagong tank top na puti at manipis na mabilis na babasa ng pawis, ripped jeans na pareho pa rin ang kupas, brief na manipis na handa sa init; siya, crop top na rosas na maikli, palda na maikli rin na hindi babagay sa putik ng bukid, pero ngumiti lang siya at sinuot pa rin. Nag-almusal kami ng mabilis—kanin at itlog na pritong gawa ni Tatay, habang si Nanay at Tatay ay ngumingiti lang sa amin na parang alam na ang nangyari kagabi. “Mag-ingat kayo sa bukid, ha? Huwag masyadong magtrabaho si Tyler, payat pa,” sabi ni Nanay, pero may kindat na lihim.

Sa bukid, naglakad kami ng magkahawak-kamay—kamay niya na malambot sa magaspang kong kamay, palda niyang lumipad sa hangin habang naglalakad kami sa daraanan na puno ng mga bato. “Kuya… ang init na. At ang… amoy mo na naman, pawis ka na agad.” Tumawa ako, hawak ang kamay niya ng mas mahigpit. “Opo… natural lang. Ikaw, hindi ka ba mainit sa palda mo?” Ngumiti siya, lumapit at hinagkan ang pisngi ko na pawisan. “Mainit… pero mas mainit kapag hawak mo ako.” Sa bukid, ipinakita ko sa kanya ang mga gawain—unang-una, pagbubuhat ng mga sakong bigas mula sa bodega papuntang kariton. “Hawakan mo ’to, Tyler. Malakas ka rin, kahit payat.” Inabot ko sa kanya ang sako na kalahati ng timbang ko, at hawak niya ng mahirap, braso niyang payat na nanginginig. “Kuya… ang bigat! Paano mo ’to binubuhat araw-araw?” Tumawa ako, lumapit sa likod niya at hinawakan ang bewang niya para tulungan—burat ko na dumampi sa pwet niya sa ilalim ng palda, tumigas ng kaunti sa alaala ng kagabi. “Ganyan… hawakan mo ng mahigpit, tapos itaas ng dahan-dahan. Para kang… nagbuhat ng akin kagabi.” Bulong ko, at napatingin siya sa akin ng may ngisi, mukha na namumula.

Pagkatapos ng pagbubuhat, nag-araro kami—hawak ko ang araro, siya sa likod na hawak ang tali ng kalabaw. “Push mo, Kuya! Ang lakas mo… parang hayop.” Sabay thrust ko ng araro sa lupa, ramdam ko ang init ng araw sa likod ko, pawis na umaagos sa tank top ko pababa sa abs ko. Si Tyler, palda niyang basa na ng pawis sa hita, crop top na tumataas at nagpapakita ng tiyan niya. “Tyler… mainit ka na. Alisin mo yung crop top mo kung gusto.” Ngumiti siya, hinubad ng harap-harapan—walang bra, utong niyang pink na nakatayo sa hangin. “Sige… para pantay tayo. Ikaw din, Kuya… alisin mo yung tank top mo. Gusto ko makita ang katawan mo sa araw.” Hinubad ko—malapad na dibdib ko na moreno at pawisan, abs ko na nagliwanag sa sikat ng araw. Lumapit siya, hawak ang dibdib ko habang nag-aararo ako. “Kuya… ang ganda. Hawakan ko habang nagtatrabaho ka.” Pisil niya ang utong ko, at napasinghap ako—burat ko na tumigas ng tuluyan sa jeans, pitong pulgada na pumipintig.

Hindi na kami nakapagtiis—pagkatapos ng isang row ng araro, hinila ko siya sa gilid ng bukid, sa ilalim ng puno ng mangga na may malaking dahon na taguan. “Tyler… gusto ko na ulit… dito.” Hinalikan ko siya ng mabilis, dila na naghahalo sa bibig niya, kamay ko sa palda niya na hinila pababa kasabay ng brief niya. Hubad na siya sa ibaba—tite niya tayog, puwit na handa. Ako, binuksan ang jeans ko, burat ko na lumabas na tayog at basa. “Kuya… dito? Sa bukid?” tanong niya, pero mata na puno ng pagnanasa. “Opo… natural lang, tulad ng trabaho.” Itinulak ko siya ng mahina sa puno, pwet pababa, at ipinasok ng mabilis—mas madulas na kagabi dahil sa tamod at pawis, pitong pulgada na puno sa loob niya. “Ughhh… ang sarap… Tyler… ang sikip pa rin.” Inday ko ng mabilis—bawat thrust na nagiging malakas tulad ng pag-aararo, hawak ang puno ng mangga sa isang kamay, isa sa bewang niya. “Kuya… f*ck me sa bukid mo… yung lakas mo… lahat sa akin!” Ungol niya, sumasabay sa inday ko, tite niya na nagja-jakol ng mag-isa. Sumabog kami sabay—tamod ko na umaapaw sa pwet niya, tumutulo sa lupa ng bukid.

Pagkatapos, nagpahinga kami sa ilalim ng puno, hubad na hubad sa gitna ng araw, pawis na nagdudulas sa katawan namin. “Kuya… sarap ng bukid mo.” Tumawa ako, hinagkan ang noo niya. “At sarap ng katambal ko.” Tapos, naghilamos kami sa ilog malapit—tubig na malamig na naghilom sa pawis at tamod namin, katawan namin na magkayakap sa tubig na knee-deep, hawak at halik na hindi tumitigil hanggang sa lumubog ang araw.

Sa gabi, pagbalik sa bahay, nagkuwentuhan kami ng mahaba sa balkonahe habang kumakain ng sinigang—kwento niya tungkol sa lunsod, sa mga mataas na gusali at mabilis na buhay, sa pakiramdam na mag-isa kahit mayaman; kwento ko tungkol sa probinsya, sa tahimik na gabi at lakas ng katawan mula sa lupa. “Kuya… bakit naghiwalay sila? Miss ko kayo dati, pero hindi ko nasabi.” Tanong niya, kamay sa kamay ko. “Hindi ko rin alam, Tyler. Pero ngayon… kumpleto na tayo.” Yung kwento ay nagiging emosyonal—luha sa mata niya, yakap ko na mahigpit—pagkatapos ay nagiging sensual ulit, hawak sa katawan, chupa sa kwarto hanggang madaling araw.

Sa mga sumunod na araw, nag-explore kami ng probinsya—sa ilog para maghilamos at maglaro ng tubig na nagiging sex sa shallow parts, sa hardin para magtanim ng rosas na nagiging hawak at halik sa gitna ng mga bulaklak, sa palengke para bumili ng damit na masikip para sa akin at maikli para sa kanya na nagiging quickie sa likod ng tindahan. Sa wakas, sa ilalim ng bituin sa bukid, nagdesisyon kami: mananatili siya rito, magiging katambal ko sa bukid at sa buhay. Sex namin doon—slow at loving, inday na dahan-dahan sa ilalim ng bituin, tamod na nagiging handog ng pag-ibig na walang hanggan.

Ito ang buhay namin—kambal na hindi na maghihiwalay, katunggali sa hitsura pero katambal sa sarap at puso.