DISCLAIMER

Ang akdang ito ay kathang-isip lamang. Ang mga pangalan, karakter, kalakalan, pangyayari at insidente ay produkto ng imahinasyon ng may-akda. Anumang pagkakahawig sa mga totoong tao, buhay man o patay, o mga totoong pangyayari ay pawang nagkataon lamang.

Paalala: Ang kwentong ito ay naglalaman ng wikang pangmatanda, sensitibong nilalaman, matangdang tema, at tahasang eksenang sekswal. Ang mga eksenang sekswal na ito ay bahagi ng kwento at hindi nilalayong magdulot ng sekswal na pagnanasa. Ang kwentong ito ay para lamang sa mga nakatatandang mambabasa at naglalaman ng mga maseselang bahagi na hindi angkop para sa mga mambabasa na may edad 17 pababa.

Ang istorya ay hango sa M2M o relasyon ng lalaki sa lalaki. Kung hindi ka komportable sa ganitong uri ng kwento, ipinapayo kong huwag mo na itong basahin. Sa halip, pumili ka ng iba pang babasahin na mas naaayon sa iyong panlasa at kagustuhan. Sa pagpili mong magpatuloy, kinikilala at nauunawaan mong maaaring makatagpo ka ng tahasang materyal para sa matatanda.

Sa pagpasok o pagpapatuloy na basahin ang kwentong ito, kinukumpirma mong ikaw ay hindi bababa sa 18 taong gulang. Sa pagpapatuloy na basahin ang kwentong ito, kinikilala mo na nabasa, naintindihan, at sumang-ayon ka sa mga termino ng R+18 na paalalang ito. Kung ikaw ay wala pa sa tamang edad, mangyaring umalis kaagad. HUWAG BASAHIN ANG KWENTONG ITO KUNG IKAW AY NAIINSULTO O NABABASTOSAN SA ANUMANG BAHAGI NITO. SALAMAT SA IYONG PAG-UNAWA. ☺️

(HUWAG KALIMUTANG MAG-VOTE, I-ADD ITO SA LIBRARY NIYO AT I-FOLLOW AKO 😉)

---

WAG KALIMUTANG MAG-VOTE PAGKATAPOS BASAHIN ITO, I-ADD SA LIBRARY NIYO AT I-FOLLOW NADIN AKO PARA MALAMAN NIYO ANG UPDATES KO ARAW-ARAW. MARAMING SALAMAT PO, MGA READERS KO 😁.

THE GIFTED CHILD (PROLOGO: Ang Biyayang Batang si Andoy)

Ako nga pala si Andoy, at ito ang kwento ng buhay ko-o hindi kaya, ang mga piraso ng buhay ko-bago pa man ako naging ganap na boytoy, o laruang lalaki, ng Tiya Betty kong parloristang bakla. Ito ay hindi simpleng paglalahad ng mga pangyayari; ito ay ang mga sugat na hindi nakikita, ang mga tawa na nawala, at ang mga biyayang naging sumpa sa isang batang tulad ko. Isang Equadorian citizen ako sa ugat, ngunit Pilipino sa alaala, isang bata na napadpad sa isang mundo na hindi handa sa kanya, at hindi rin siya handa sa mundo. Ito ang simula ng aking kwento, ang mga unang pahina ng aklat na puno ng dilim at liwanag, ng pag-ibig na nawala at ng pag-ibig na naging tanikala.

Nagsimula ang lahat sa Equador, sa isang maliit na bayan malapit sa mga bundok ng Andes, kung saan ang hangin ay malamig at puno ng amoy ng sariwang prutas at lupa. Ipinanganak ako roon, sa isang gabi ng ulan na parang galit ng mga diyos. Ang aking mga magulang, sina Papa Ramon at Mama Elena, ay hindi ordinaryong Equadorian; sila ay mga negosyante na may dugo ng mga conquistador at mga katutubo, isang halo ng tapang at pag-asa. Si Papa ay isang matangkad na lalaki na may mga mata na kulay tsokolate, laging naka-smile kahit sa gitna ng mga kontrata at negosasyon. Siya ang nagdala ng mga prutas at kape mula sa mga bukid namin patungo sa mga lungsod, habang si Mama ay ang dalubhasa sa mga tela at damit, na nag-e-export ng mga tradisyunal na disenyo patungo sa Europe. “Andoy, ikaw ang aking maliit na mangangalakal,” bulong niya sa akin habang yakap-yakap niya ako sa kanyang kandungan, ang kanyang buhok na mahaba at itim ay tumatama sa aking pisngi.

Ngunit ang buhay sa Equador ay hindi sapat para sa kanilang mga pangarap. Noong isang taon ko pa lamang, nagpasya silang lumipat ng tuluyan sa Pilipinas-hindi bilang turista, kundi bilang mga nagtataguyod ng bagong buhay. May mga business matters sila roon: mga koneksyon sa mga importer ng kape at prutas mula sa South America, at mga oportunidad sa textile industry sa Manila. “Dito, Andoy, magiging malaki ang kinabukasan mo,” sabi ni Papa habang nagbababahe kami sa eroplano, ang kanyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa akin. Siya ay anim na talampakan ang tangkad, ngunit sa mga mata ko, siya ay higante, isang lalaking hindi natatakot sa karagatan o sa mga bagyo.

Dumating kami sa Pilipinas noong tag-araw, ang init ng Maynila ay parang yakap ng isang matandang kaibigan-mainit, mapagpalayaw, ngunit minsan ay nakakasunog. Binili nila ang isang malaking mansyon sa isang tahimik na barangay sa Quezon City, isang bahay na may mataas na bakod, malawak na hardin na puno ng sampaguita at bougainvillea, at mga kwarto na parang mga palasyo mula sa mga kwentong-bata. Ito ay hindi simpleng tahanan; ito ay kanilang base ng operasyon, kung saan nag-o-office si Papa sa isang silid na puno ng mga dokumento at telepono, habang si Mama ay nagdidisenyo ng mga tela sa kanyang atelier sa second floor. “Andoy, ito ang iyong kaharian,” sabi ni Mama, habang naglalaro kami sa hardin, ang kanyang tawa ay parang musika ng mga kampana.

Ngunit sanggol pa lamang ako noon-hindi pa man dalawang taon-kaya hindi ko pa maalala ang mga iyon nang malinaw. Ang unang alaala ko ay ang tunog ng ulan sa bubong ng mansyon, at ang amoy ng adobo na niluluto ni Mama sa kusina. Ngunit may isa pang bagay na hindi ko makakalimutan: ang aking kondisyon. Ako kasi ay may MRMH, o Myostatin-related Muscle Hypertrophy-isang biyolohikal na kakaibang bagay na nagbibigay sa akin ng angking kalakasan at hubog ng katawan na hindi pa dapat sa isang sanggol tulad ko. Ayon sa mga doktor sa Equador, ito ay isang genetic mutation, isang “biyaya” na nagpo-prohibit sa myostatin, ang protina na nagko-control ng paglaki ng mga kalamnan. Sa madaling salita, ang mga muscles ko ay lumalaki nang mas mabilis at mas malakas kaysa sa ordinaryong bata.

Mula pa noong ipinanganak ako, ang mga doktor ay namangha. “Look at this baby,” sabi ng pediatrician sa Equador, habang hinahawakan ang aking mga braso. “Parang mini-bodybuilder!” At tunay nga-kahit sa loob ng diaper, nakikita na ang mga guhit ng kalamnan sa aking mga binti, ang mga kamay ko ay matigas na parang maliit na kamao ng isang sundalo. Nang dumating kami sa Pilipinas, sa edad na tatlo, ang epekto nito ay mas malinaw na nakikita. Ang mga braso ko ay matitigas na parang kahoy ng narra, hindi malambot tulad ng ibang bata. Ang dibdib ko ay maumbok na, parang may mga unang guhit ng pectorals, at ang tiyan ko-oh, ang tiyan ko-ay may mga eight-pack abs na nakikita kahit sa ilalim ng T-shirt ko. Pababa sa mga binti, ang mga calves ko ay parang hinulma ng isang artista, matikas at matibay, na nagbibigay sa akin ng lakas na maaari kong gamitin upang tumakbo ng mabilis sa hardin o buhatin ang mga laruan na higit pa sa bigat ko.

“ Andoy, ikaw ay espesyal,“ sabi ni Papa isang araw, habang naglalaro kami ng bola sa hardin. Inabot ko sa kanya ang bola na may lakas na hindi niya inaasahan, at tumawa siya ng malakas. “Parang si Superman ka!” Ngunit hindi lahat ng tawa ay walang alalahanin. Ang kondisyong ito ay nagdudulot ng mga hamon-ang mga doktor sa Philippine General Hospital ay nagbabala: “He needs constant monitoring. His growth could be accelerated, but it might strain his heart or bones if not managed.” Kaya kinailangan ng mag-aaruga sa akin, hindi lamang para sa pagkain at tulog, kundi para sa aking kaligtasan. Dahil sa mga business matters nina Papa at Mama-mga biyahe patungong Cebu para sa mga supplier ng kape, o sa Davao para sa mga banana plantations-hindi nila ako magawang bantayan araw-araw. Kaya kinuha nila si Nanay Maria.

Si Nanay Maria ay isang matandang babae mula sa probinsya ng Bulacan, may 50 taon na ang gulang noon, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng karunungan at lambing ng isang ina. Siya ay maikli ang tangkad, mataba ang katawan, at laging naka-apron na may mga bulaklak na printa. “Ako na ang mag-aalaga sa maliit mong prinsipe,” sabi niya sa aking mga magulang noong unang araw niya sa mansyon. Ang kanyang boses ay malambot, parang awit ng isang ninuno, at agad siyang naging bahagi ng aming pamilya. Nasaan akong tatlong taong-gulang noon, wala pang sapat na kaisipan para maunawaan ang mundo, ngunit sapat na upang maramdaman ang init ng kanyang mga yakap. “Andoy, halika, kain tayo ng lugaw,” sabi niya tuwing umaga, habang nag-uulos ng kanin sa kalan. Ang mansyon, na dating puno ng ingay ng mga telepono at mga kliyente, ay naging puno ng amoy ng mga lutuing Pilipino: sinigang na may malaking hipon, adobong manok na may bayabas, at halo-halong prutas mula sa Equador na dala nina Papa.

Ngunit hindi madali ang pag-aaruga sa akin dahil sa kakulitan ko. Dahil sa MRMH, hindi lamang malakas ako; masigla rin ako ng higit pa sa ordinaryo. Parang isang maliit na bagyo ako sa katawan ng isang bata-tumatakbo ako sa hardin mula umaga hanggang gabi, umaakyat sa mga puno ng mangga na hindi ko dapat maabot, o nagbu-buhat ng mga silya sa sala na para bang mga laruan. Si Nanay Maria, na medyo may katandaan na-ang mga tuhod niya ay mahina mula sa mga taon ng pagtatrabaho sa bukid-ay hindi agad mahuhuli ang aking mga galaw. “Andoy! Huwag kang tatakbo ng mabilis! Baka mahulog ka!” sigaw niya, habang hinahabol niya ako sa hardin, ang kanyang mga paa ay mabagal kumpara sa aking liksi. Pagkatapos ng isang buong araw ng paglalaro-kung saan maaari akong mag-volley ng bola laban sa pader nang hindi mapagod, o mag-sit-ups sa sahig nang walang humpay-pagod na pagod siya. “Anak, ikaw talaga, parang hindi ka napapagod,” bulong niya habang nagpapahinga sa kanyang upuan, ang kanyang mukha ay pawisan at namumula.

Kung tutuusin, lalaki ako-napaka-makulit at masigla, tulad ng sinasabi ng mga matatanda sa barangay. “Yan ang tunay na lalaki, hindi ba?” tawa nila kapag nakikita nila akong naglalaro sa labas ng bakod. Ngunit sa loob ng mansyon, si Nanay Maria ang aking mundo. Siya ang nagkukuwento sa akin ng mga kwento mula sa kanyang kabataan: tungkol sa mga hapon sa ilog ng Bulacan, kung saan nahuhuli ang mga tilapia gamit ang mga lambat, o tungkol sa kanyang yumaong asawa, na isang magsasakang laging nagbibigay ng mga sariwang gulay. “Andoy, ang buhay ay parang hardin-kailangan mong alagaan, ngunit minsan, may mga bagyo,” sabi niya isang gabi, habang hinahaplos ang aking buhok. Hindi ko pa naiintindihan noon, ngunit ang mga salitang iyon ay magiging gabay ko sa mga darating na unos.

Pero may nagbabadya palang problema, isang dilim na hindi ko pa nakikita sa mga paanan ko. Sa edad na lima, habang naglalaro ako ng lego sa sala-mga bloke na binili ni Papa mula sa isang toy store sa SM Megamall-narinig ko ang tunog ng telepono. Si Mama ang sumagot, ang kanyang mukha ay biglang namutla. “Ano? Hindi… imposible…” bulong niya, at doon, ang mundo ko ay nagsimulang magiba. Ito ang ikinakatakot ko bilang isang bata: ang hindi pag-unawa sa sakit sa mga mata ng mga matatanda.

Nakatadhana palang madisgrasya ang mga magulang ko sa kanilang biyahe papunta sa kanilang kliyente sa Cavite. Ito ay isang ordinaryong araw-isang Lunes ng umaga, ang araw ay maliwanag, ang traffic sa South Luzon Expressway ay normal. Sila ay nasa kanilang Mercedes-Benz, si Papa sa volante, si Mama sa passenger seat na may mga dokumento sa kandungan. Nag-uusap sila tungkol sa bagong kontrata para sa mga kape mula sa Equador, ang radyo ay nagpapatugtog ng mga kantang OPM tulad ng “Kailan” ni Smokey Mountain. Ngunit biglang, isang malaking 8-wheeler truck-isa sa mga mabibigat na delivery van mula sa isang cement factory-ang nawalan ng preno sa isang matinding curve. “Ramon! Bantay!” sigaw ni Mama, ngunit huli na. Ang truck ay sumagasa nang buong lakas, tinupok ang kanilang kotse na parang papel sa hangin. Ang ebidensya mula sa pulisya: ang kotse ay naging metal na bundok, ang mga katawan nila ay hindi na makikilala. Ito ang dahilan ng ikinamatay nila-hindi sakit, hindi katandaan, kundi isang sandaling kapabayaan ng tadhana.

Nang nalaman ni Nanay Maria ang trahedya, ang telepono ay bumagsak mula sa kanyang kamay. “Diyos ko… hindi…” ungol niya, at doon, sa gitna ng sala, lumuhod siya at umiyak. Ako, na lima taong-gulang na, ay nakatayo sa harap niya, ang mga lego ko ay nakakalat sa sahig. “Nay… bakit po umiiyak?” tanong ko, ang aking maliit na kamay ay humahawak sa kanyang balikat. Nalugmo siya, ang kanyang mukha ay parang nabasag na salamin, at niyakap niya ako nang mahigpit. “Anak… wala na sila. Namatay na sina Papa at Mama mo.” Ang mga salitang iyon ay hindi ko agad naiintindihan-namatay? Ano iyon? Pero nang magsalita ang pulis sa telepono mamaya, at makita ko ang mga larawan ng aksidente sa TV news, doon ko naramdaman ang kirot. Nalungkot din ako dahil may pag-iisip na din ako sa edad kong iyon-alam ko na ang “wala na” ay nangangahulugan ng walang yakap mula kay Papa, walang halik mula kay Mama, walang “Goodnight, Andoy” sa gabi. Naiyak ako, ang mga luha ko ay tumutulo habang niyakap ko si Nanay Maria. “Nay… paano na po tayo? Wala na po sila…”

Ang mga araw na sumunod ay parang isang bangungot na hindi matapos. Ang libing sa Manila Memorial Park ay puno ng mga taong hindi ko kilala: mga kliyente nina Papa, mga kaibigan mula sa Equador na nag-fly in, at mga kamag-anak ni Mama na bihira kong nakikita. Ako ay naka-itim na shorts at polo shirt, ang aking mga paa ay nakasuot ng maliit na loafers na masakit sa akin. “Andoy, maging matapang ka,” bulong ni Nanay Maria habang hawak-hawak niya ang aking kamay sa harap ng mga kabaong. Ang amoy ng mga bulaklak-rosas at lily-ay nakakabighani, ngunit hindi sapat upang takpan ang amoy ng lupa at luha. Walang mga kamag-anak ako rito sa Pilipinas; ang mga lolo at lola ko ay nasa Equador, masyado karangya ang pagbiyahe. Kaya si Nanay Maria ang naging aking lahat.

Dahil sa wala akong mga kamag-anak dito, naglakas loob si Nanay Maria na ampunin ako. Ito ay hindi madaling desisyon-siya ay may sariling pamilya, isang anak na nag-aaral sa kolehiyo sa Manila, at isang buhay na simple sa probinsya. Ngunit ang mga magulang ko ay nag-iwan ng mga ari-ariang sapat: ang mansyon, mga bank accounts na may milyon-milyong piso mula sa negosyo, at mga stocks sa mga kompanya ng import. “Ako na ang mag-aalaga sa kanya,” sabi niya sa korte, ang kanyang boses ay matatag kahit na umiiyak sa loob. Sa palitan, kinuha niya ang mga dokumento ng pag-aampon, at nagpasya na itirahin ang kanyang anak sa mansyon upang matulungan siya sa pag-aaral. “Dito na tayo lahat, para maging pamilya ulit,” sabi niya sa akin isang gabi, habang nagluluto kami ng arroz caldo.

At doon pumasok si Tiya Betty-o Tiyo Bert sa tunay na pangalan, ngunit Tiya ang tawag ko sa kanya dahil sa kanyang pagiging “binabaeng bakla,” isang parlorista na may talento sa pag-ayos ng buhok at makeup. Siya ang nag-iisang anak ni Nanay Maria, 25 taong-gulang na noon, na naninirahan sa isang maliit na bahay sa probinsya ng Bulacan. Namatay na ang kanyang ama-ang tatay niya-sa isang aksidente sa bukid ilang taon na ang nakalipas, kaya siya ang tanging natitirang pamilya. “Betty, halika ka rito sa Maynila. May trabaho para sa’yo, at makakasama mo si Andoy,” sabi ni Nanay Maria sa telepono. Malayo ang agwat namin-limang taon ako, 25 siya-kaya “Tiya” ang angkop na tawag, parang isang malayong tiya na biglang naging bahagi ng buhay ko.

Isang hapon ng tag-init, sinundo namin siya ni Nanay Maria sa bus terminal sa Cubao. Si Tiya Betty ay bumaba mula sa Victory Liner na parang isang bituin mula sa pelikula: mahaba ang buhok na naka-wig na kulay blonde, suot ang isang fitted na blouse na kulay pula at skirt na hanggang tuhod, at mga heels na tumutunog sa semento. “Nay! Andoy!” sigaw niya, ang kanyang boses ay mataas at melodramatik, parang sa mga teleserye. Yumakap siya kay Nanay Maria nang mahigpit, at pagkatapos, lumuhod siya sa harap ko. “Oh, ang gwapo ng pamangkin ko! Parang little model ka, Andoy!” Sabi niya, habang hinahaplos ang aking pisngi. Nasurpresa siya ng makita ako sa personal-ang aking mukha na may mga mata na kulay tsokolate mula kay Papa, ang buhok na itim at maikli, at ang katawan na hindi ordinaryo para sa isang lima taong-gulang. “Salamat po, Tiya,” sabi ko, na may pagtanaw ng respeto, habang hawak-hawak ko ang kanyang kamay.

Tumira nga kaming tatlo sa mansyon, at sa simula, ito ay parang bagong simula. Si Tiya Betty ay naging prinsesa ng bahay-nagsisimula siyang magtrabaho bilang freelance parlorista, nag-aayos ng buhok ng mga kapitbahay at mga kliyente mula sa barangay. “Nay, tingnan mo ’tong mansyon! Parang palace!” sigaw niya sa unang gabi, habang nag-e-explore siya ng mga kwarto. Ang kanyang saya ay nakakahawa; siya ay nagdadala ng mga kwento mula sa probinsya, tulad ng mga pista sa kanilang bayan o mga chismis tungkol sa mga katrabaho niya sa beauty shop. Ako naman, si Nanay Maria ang nag-aasikaso sa pagpapaaral ko. Sa edad na lima, pumasok ako sa kindergarten sa isang pribadong eskwela malapit sa mansyon-ang St. Ignatius Academy, kung saan ang mga guro ay mabait ngunit madalas na namamangha sa akin. “Andoy, bakit ang lakas mo? Pwede ka bang mag-carry ng mga upuan?” tanong ng isang guro isang araw, habang binubuhati ko ang mga desk para sa flag ceremony.

Ang buhay noon ay simple ngunit puno ng saya. Tuwing umaga, gigising ako sa tunog ng alarma ni Nanay Maria, kakain kami ng pandesal at tsokolate na may mainit na gatas. Pagkatapos ng eskwela, pupuntahan niya ako sa gate, hawak-hawak ang aking bagpack na mabigat dahil sa mga libro. “Anak, ano ang natutunan mo ngayon?” tanong niya habang naglalakad kami pauwi. “Natuto po akong magbilang hanggang 100, Nay!” sagot ko, at tatawan niya ng malakas. Si Tiya Betty naman ay naghihintay sa sala, may mga magazine ng fashion sa kamay. “Andoy, halika, tutulungan kitang magbasa ng komiks!” sabi niya, at magbabasa kami ng mga adventures ng Captain Barbell o Darna, habang nagkukuwento siya ng kanyang mga “secrets” sa pagiging maganda. “Andoy, ang secret sa gwapo ay confidence, ha? Wag kang mahiya sa lakas mo.”

Sa eskwela, ang aking kondisyon ay naging dahilan ng paghanga at isolation. Ang mga kaklase ko-mga batang tulad ni Joey na mahilig sa basketball, o si Liza na laging may bagong crayon-ay natatakot minsan sa akin. “Aber, Andoy, parang matanda ka na! Bakit ang muscles mo?” tanong nila sa recess, habang naglalaro kami ng patintero. Ngunit sa PE class, ako ang hari: maaari akong mag-volley nang hindi nahihirapan, o mag-carry ng mga cone para sa relay. Ang mga guro ay nagpupuri, ngunit nagbabala rin: “Andoy, control your strength. Baka masaktan mo ang iba.” Sa loob ng puso ko, nararamdaman ko ang kakaibang pagkakahiwalay-ako ay “the gifted child,” sabi ng principal sa isang meeting, ngunit para sa akin, ito ay isang label na nagpapahirap sa pagiging normal.

Pero doon pala masisimula ang kalbaryo ko bilang pinagpalang batang lalaki. Sa pagsapit ng ikapitong kaarawan ko, isang mainit na Hunyo, nagpasya kaming magpapatuli-ang ritwal na karaniwan sa mga batang lalaki sa Pilipinas, isang pagsisimbolo ng pagiging tunay na lalaki. Si Nanay Maria at Tiya Betty ang naghatid sa akin sa isang lokal na clinic sa barangay, isang simpleng operasyon na may lokal na anesthesia. “Andoy, matapang ka ha? Ito ang paraan upang maging lalaki ka nang tunay,” sabi ni Nanay Maria habang hawak-hawak niya ang aking kamay. Ako ay kinakabahan, ngunit matapang-ang lakas ko ay nagbibigay sa akin ng kumpiyansa. Pagkatapos, bumalik kami sa mansyon na may mga prutas at yelo para sa “pagce-celebrate.”

Kung di niyo alam, medyo malaki-laki na din ang burat ko nung panahon na iyon-mga lima inches na, hindi karaniwan para sa isang pitong taong-gulang. Ito ay epekto ng aking kondisyon; ang hormonal surges ay nagsisimula na, kahit bata pa ako. Nang gabing iyon, habang nagpapalit ako ng bandage sa banyo, pumasok si Tiya Betty nang walang katok. “Andoy, hayaan mo akong tingnan kung okay ka,” sabi niya, ang kanyang mga mata ay may kakaibang kislap. Hinubad niya ang aking shorts dahan-dahan, at doon, sa harap ng salamin, namangha siya. “Oh my God, Andoy… ang laki na nito para sa edad mo. Lima pulgada? Parang… parang hindi ka bata.” Ang boses niya ay bumaba, parang bulong ng isang lihim, at ang haplos ng kanyang daliri sa bandaid ay hindi na ina-ito ay may init na hindi ko pa naiintindihan. Bata pa ako, kaya hindi ko pa labis na maiintindihan; para sa akin, ito ay simpleng pag-aalala. Ngunit sa mga mata niya, nakita ko ang simula ng isang bagay na iba.

Kaya ganap na nga akong isang lalaki pagkatapos kong matulog-o hindi kaya, pagkatapos ng gabing puno ng pawis at kirot. Ngunit hindi iyon ang katapusan; iyon ang simula ng pagiging totoo na magiging isang tunay na lalaki nga ako. Dahil sa pagtutuli, nagkaroon ng hormonal imbalance ang katawan ko; tumaas ang testosterone levels ko nang mabilis, isang surge na hindi dapat sa edad ko. Ayon sa doktor na nag-check-up sa akin ilang linggo pagkatapos, “This is accelerated puberty, likely triggered by his MRMH. His body is maturing faster than normal.” At tunay nga, lumabas ang mga sintomas na katulad sa mga binatang lalaki na di pa pwede sa pitong taong-gulang tulad ko.

Isa na nga ang Early Body Maturity, kung saan nagsisimula nang mag-mature ang batang katawan ko ng maaga. Sa loob ng mga buwan, lumawak ang mga balikat ko, parang nagiging V-shape na ang torso ko. Ang mga muscles ko ay naging mahulog at defined-ang biceps ko ay lumalabas kapag nagbu-buhat ako ng mga gamit, ang deltoids sa mga balikat ko ay parang mga bundok na maliit. Bumababa ang tinig ko ng bahagya-hindi pa tuluyang baritone, ngunit may gravel na sa dulo ng mga salita ko. At tumataas ang height ko; mula 4 feet noong pitong taon, umabot ako ng 4’6“ sa loob ng isang taon, na nagpapatingin sa akin na parang 10 taong-gulang. “Andoy, parang lumaki ka overnight!” sigaw ni Nanay Maria isang umaga, habang nagmimisa kami sa sala. Ang hula niya: “Epekto ito ng kondisyon mo, anak. Ang MRMH ay nagpapabilis ng lahat.” Ngunit sa loob ko, nararamdaman ko ang kaba-ang katawan ko ay nagbabago nang hindi ko hawak.

Bukod diyan, nagkaroon din ako ng Precocious Hair Growth, kung saan tinutubuan na ako agad ng balahibo sa katawan kahit bata pa. Una, sa mga kilikili ko-mga madilim na buhok na lumalabas kapag nagpapawis ako sa eskwela. Pagkatapos, sa ibaba ng pusod, isang treasure trail na pababa hanggang sa bulbol ko sa kaselanan, isang guhit ng mga buhok na hindi ko inaasahan. “Nay, bakit po may buhok na po ako diyan?” tanong ko kay Nanay Maria isang araw, habang nag-aamoy ng deodorant sa banyo. Tawa siya ng mahina, ngunit may lungkot sa mata. “Normal yan sa lalaki, Andoy. Pero sa’yo, maaga.” Ayun lang naman kahit papaano; hindi pa ako nagkakaroon ng bigote o balbas, ni balahibo sa braso at binti na makapal. Ngunit sapat na upang maramdaman ko ang pagiging “iba.”

Pati na din ang Natural Manly Body Smell, isang bagay na hindi ko maipaliwanag noon. Lumalabas ang natural na panlalaking amoy ko sa katawan, lalong-lalo na kapag pawisan ako pagkatapos ng PE class, o kapag nababanasan sa init ng tanghali, o kapag di naliligo ng buong araw dahil sa pagod. Ito ay hindi masamang amoy-hindi tulad ng mga matatanda na amoy pawis at tabako-kundi isang malakas na, musky scent na nagpapaalala sa akin ng pagiging tunay na lalaki. “Andoy, maligo ka muna bago magdinner,” sabi ni Tiya Betty isang gabi, ang kanyang ilong ay nakangiwi ngunit may kislap sa mata. “Amoy ka nang… lalaki na talaga.” Hindi ko alam kung biro o seryoso, ngunit ang paraan ng pagtingin niya ay nagbibigay sa akin ng kakaibang kirot sa tiyan.

Bukod diyan, lumaki na din ang burat ko ng bahagya na di kayang tapatan ng mga kaedaran ko. Mula lima inches noong pagtutuli, umabot ito ng pitong pulgada nang minsang sinukat ulit ni Tiya Betty-isang gabi na hindi ko inaasahan. “Andoy, hayaan mo akong check kung healthy ka,” sabi niya, habang nagpapalit ako ng damit sa kwarto. Hawak-hawak niya ito nang dahan-dahan, ang kanyang mga daliri ay malamig laban sa aking balat. “Pito na… at look, nagtutubig na. Baka nilalabasan ka na ng tamod.” Hindi ko alam ang ibig sabihin noon, ngunit nang hawakan niya ito, nararamdaman ko ang kakaibang init, isang senswal na pakiramdam na nagpapatingkad nito. “Tiya… ano po yun?” tanong ko, ang mukha ko ay namumula. “Iyon ang paglibog, anak. Normal sa lalaki, pero sa’yo, maaga.” Ngumiti siya, ngunit ang ngiti na iyon ay may lihim na hindi ko pa handa tanggapin.

Naging malapit na kasi kami sa isa’t isa ni Tiya Betty dahil nagustuhan niya daw ako bilang anak-anakan niya. “Andoy, ikaw ang little prince ko,” sabi niya tuwing gabing nagkukuwentuhan kami sa sala, habang nanonood ng mga soap opera tulad ng “Mara Clara.” Labis ko itong ikinatuwa-di ko iniisip na bakla siya o anuman; basta pinaramdam niya sa akin ang atensyon ng isang magulang, kasama si Nanay Maria. Siya ang nagdadala sa akin sa mga mall minsan, binibili ng mga bagong shorts o T-shirt na fitted sa aking katawan. “Andoy, suotin mo ’to-bagay sa muscles mo!” tawa niya sa fitting room ng SM. Sa mga oras na iyon, nararamdaman ko ang saya ng isang pamilya: si Nanay Maria sa kusina, si Tiya Betty sa kwento, at ako sa gitna.

Pero may hangganan pala ang lahat ng bagong saya na naranasan ko ngayon. Sa ika-walong taon ko, nagsimula ang mga senyales: si Nanay Maria ay lumalakas ang ubo, ang kanyang mga mata ay laging namumugto, at ang kanyang lakad ay mabagal na. “Nay, okay ka po ba?” tanong ko isang araw, habang nakikita kong naghahaplos siya ng kanyang dibdib. “Okey lang, anak. Gutom lang,” sagot niya, ngunit alam kong hindi. Susunod na din pala si Nanay Maria sa aking mga magulang dahil malubha na ang kanyang dinaramdam na sakit-breast cancer, na matagal na niyang iniinda mula pa noong nasa probinsya siya. “Huwag mo sabihin kay Tiya, ha? Para hindi siya mag-alala,” bulong niya sa akin isang gabi, habang hawak-hawak ko ang kanyang kamay. Ngunit nang lumala ito-ang kanyang bigat ay bumababa, ang kanyang balat ay namamayat-ipinasaad naming siya sa ospital.

Isang madaling araw ng taglamig, nagmadali kaming dalawa ni Tiya Betty. “Nay, dali na po!” sigaw ko habang tinutulak ang wheelchair niya papunta sa kotse. Si Tiya Betty ay nagmamaneho, ang kanyang mukha ay puno ng takot. “Betty, Andoy… ingatan niyo ang isa’t isa,” bulong ni Nanay Maria sa backseat. Ngunit di na pala ito makakarating sa ospital-sa gitna ng EDSA traffic, biglang humina ang hininga niya. “Nay! Nay!” sigaw ko, habang hawak-hawak ko ang kanyang kamay. Binawian siya ng buhay doon mismo, sa daan, ang kanyang huling salita: “Mahal ko kayo…” Napaiyak kami ng sobra ni Tiya Betty-ako ay umiyak na parang bata, ang aking mga muscles na matigas ay nanginginig sa galit at lungkot, habang si Tiya ay nag-iyak na parang isang bituin na nabasag, ang kanyang makeup ay natutuyo sa luha.

At ilang araw din ay tuluyan na ngang nailibing si Nanay Maria sa libingan sa Bulacan, ang parehong lugar kung saan libing ang kanyang asawa. Ang burol ay simple-mga kaibigan mula sa barangay, mga kliyente ni Tiya Betty, at ako na nakatayo sa tabi ng kabaong, hawak ang isang rosaryo. Sobrang pagdadalamhati ang aming naramdaman mag-tiya; ang mansyon na dating puno ng tawa ay naging tahimik, ang mga kwarto ay may amoy ng lupa at bulaklak. “Tiya… paano na po tayo?” tanong ko isang gabi, habang nakaupo kami sa sala. “Kami na lang dalawa, Andoy. Pero hindi kita iiwan,” sagot niya, ngunit ang kanyang yakap ay malamig na.

Pero dito na pala magbabago ang lahat pagkatapos mawala ni Nanay Maria. Ang ari-arian namin ng aking pamilya-ang mansyon, ang mga banka, ang mga negosyo-ay maipapasa na kay Tiya Betty bilang legal guardian. Sa simula, akala ko ito ay para sa ikabubuti: “Ngayon, tayo na ang magmamando!” sabi niya, habang nag-o-shopping kami sa Divisoria. Ngunit unti-unti, ilulustay niya pala ito sa luho niya sa kanyang kabaklaan. Mga imported na wig mula sa Thailand, mga designer bags mula sa Greenbelt, mga high heels na nagkakahalaga ng libo-libo. “Andoy, ito ang buhay ng reyna!” tawa niya, habang nagpapacute sa salamin. Dito nagiging magpapabaya si Tiya Betty sa akin-nahinto din ako sa pag-aaral dahil hindi na ako nahahatid sa paaralan. “Bakit ka pa mag-aaral? Mayaman na tayo! Pwede kang mag-relax,” sabi niya, at iyon ang katapusan ng aking mga libro at guro.

At di lang iyan, naging magastos na din si Tiya Betty sa kanyang mga kasuotan at pampaganda. Lahat ng gusto niya ay madali niyang nakukuha-mga botelya ng perfume na nagkakahalaga ng sampu ang libo, mga manicure sets mula sa mga salon sa Makati-kapalit ang pinaghirapang pera namin ng mga magulang ko. Napapansin ko din na may dinadalang mga kalalakihan dito sa bahay si Tiya Betty-sigurado akong jowa niya, o ewan, dahil paiba-iba kasi ng mukha ang mga ito. Si Mang Rudy, ang matangkad na may bigote at kotse na pickup; si Kuya Tony, ang payat na may tattoo sa braso at laging may dalang alak; si Sir Ben, ang mataba na may malaking ngiti at mga kwentong-dirty. Mabait naman sila sa akin-binabati nila ako ng maayos, “Kumusta, Andoy? Gwapo ka na ha!” at minsan, binibigyan ng candy o pera pamasahe-upang pagbigay respeto sa pagpasok sa aming pamamahay. Ngunit ang mga tawa nila mula sa kwarto ni Tiya sa gabi ay nagiging tunog ng aking bangungot.

Tila binago na nga ng yaman namin ang isipan ni Tiya Betty dahil naging strikto at madalas nang nagagalit siya sa akin. “Andoy, bakit nanonood ka lang ng cartoons sa TV? Gawain mo ang mga chores!” sigaw niya tuwing nakikita niya akong nagre-relax. Dahil wala kaming kasambahay-hindi niya mabibigyan ng sweldo dahil “sayang”-sa akin nga inako lahat ng mga gawaing bahay. Paghuhugas ng mga plato pagkatapos ng kanilang mga handaan, kung saan ang mga baso ay puno ng labada ng alak at lipstick; paglilinis sa buong bahay, mula sa sala na may mga butas ng sigarilyo sa carpet hanggang sa mga sulok na puno ng alikabok; paglalaba sa mga gamit, pati mga damit niya na may mga amoy ng pabango at pawis ng mga lalaki; at pagdidilig sa mga halaman sa hardin, na dating pinaglaruan ko ngunit ngayon ay trabaho ko. Lalong-lalo na ang paglilinis sa kubeta at buong paliguan namin-ang scrub ng tiles na may bleach, ang pagbabanlaw ng mga lababo na may mga guhit ng makeup.

Parang ako na ata ang nagiging kasambahay dito imbes isang batang naglalaro lang dapat at matuto sa paaralan. Nasa siyam na taon na ako nang nagbago ang timpla ng pang-uugali ni Tiya Betty-mula sa masayang tiya, naging isang reyna na may lingkod. “Andoy, bilisan mo! Ang dumi ng sahig!” galit niya isang araw, habang hinuhubad niya ang kanyang heels at nagte-throw ng mga damit sa basket. Ang aking mga kamay, na dating ginagamit sa pagbuhat ng bola, ay ngayon ay puno ng galos mula sa mga brush at sabon. Sa gabi, habang nakahiga ako sa aking kama, naririnig ko ang mga tunog mula sa kwarto niya-mga tawa, mga ungol, mga hagdan ng kama. “Tiya… bakit po ganito?” bulong ko sa dilim, ngunit walang sumasagot kundi ang aking sariling hininga.

Pero di lang pala dito natatapos ang lahat ng kalbaryo sa buhay ko. Sa pagsapit ng ikasampung kaarawan ko-isang ordinaryong araw ng tag-araw, walang cake, walang regalo-hindi ako pinaghandaan ni Tiya Betty ng makakain. Imbes, para lang itong normal na araw sa akin: pagiging kasambahay, paghuhugas ng mga baso mula sa kanyang huling gabi. Ngunit may bagong plano pala si Tiya Betty sa aking kinabukasan. Dahil kinausap niya ako ng masinsinan patungkol sa magiging papel ko dito bilang ampon niya.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 1: Ang Totoong Papel ni Andoy)

Sa gitna ng malaking mansyon na dating puno ng mga tawa at yakap ng mga magulang ko, ngayon ay parang isang malaking kainan na walang bisita—maluwang, malinis, ngunit walang init. Ito ang araw ng ikasampung kaarawan ko, ngunit walang benggano sa mesa ng kusina, walang cake na may matamis na icing at kandila na hihipan ko, walang awit na “Happy Birthday” na umaalingawngaw sa mga kwarto tulad ng noon sa mga kaarawan ko kasama si Nanay Maria. Sa halip, ang tunog ng mga gamit sa kusina—ang kalansing ng mga plato na hinuhugas ko, ang agos ng tubig mula sa gripo na parang walang katapusan, at ang amoy ng sabon na matagal nang nakadikit sa aking mga kamay—ang nagiging musika ng araw ko. Sampung taong gulang na ako ngayon, ngunit ang mga kamay ko ay puno na ng mga galos mula sa pagbabanlaw ng mga baso, at ang likod ko ay yumuyuko na parang matanda na ang gulang, bagamat ang katawan ko ay hindi sumasang-ayon sa pagod na iyon. Dahil sa aking kondisyon na MRMH, ang mga kalamnan ko ay hindi nahihirapan sa bigat ng mga gamit; ang mga braso ko ay matigas pa rin, parang hindi naapektuhan ng mga araw ng pagbubuhat ng mga basket ng labada o paghila ng mga upuan sa sala. Ngunit ang puso ko, oh, ang puso ko ay parang maliit na bola na paulit-ulit na tinatadyakan, hindi sa lakas, kundi sa kalungkutan ng mga araw na walang pagbabago.

Ang mansyon na ito, na matatagpuan sa isang tahimik na barangay sa Quezon City, ay hindi na ang tahanan ng mga alaala na dating puno ng buhay. Dati, ito ay puno ng ingay: ang mga magulang ko, sina Papa at Mama, na mga negosyanteng Equadorian na napadpad sa Pilipinas dahil sa mga oportunidad sa negosyo, ay laging may mga kliyente na dumarating, mga tawanan na umaalingawngaw sa sala habang nag-uusap sila tungkol sa mga kontrata ng kape at tela. Ang hardin ay puno ng mga bulaklak na inaalagaan ni Mama—mga rosas na kulay pula na parang kanyang mga labi, at mga sampaguita na nagbibigay ng matamis na amoy sa gabi. Ngunit ngayon, ang hardin ay tuyo na, ang mga dahon ay nalulumo dahil sa pagdidilig ko na hindi sapat, at ang mga bulaklak ay parang mga alaala na hindi na bumabalik. Ang mga kwarto sa itaas ay karaniwang tahimik, maliban sa mga gabi na may mga bisita si Tiya Betty, kung saan ang tunog ng mga tawa at musika mula sa stereo ay nagiging background ng aking pagtulog sa maliit na kwarto ko sa baba.

Sampung taon na ako, ngunit ang araw ko ay nagsisimula pa rin sa madaling araw, kapag ang araw ay hindi pa sumisikat at ang mga ibon sa hardin ay hindi pa nagkakantahan. Gigising ako sa tunog ng aking lumang orasan—isa pang regalo mula kay Papa noong walo akong taon, na may mga numero na Roman at may tunog ng kampana na parang sa simbahan. “Andoy, gising na,” bulong ko sa sarili ko, habang bumangon at nagstretches ng bahagya. Ang katawan ko ay hindi nangangailangan ng maraming tulog; dahil sa aking kondisyon, parang may battery ako na hindi mabilis maubos. Sa loob ng ilang minuto, nagsusuot na ako ng aking simpleng T-shirt at shorts—mga damit na hindi na bago, ngunit malinis dahil sa aking paglalaba kagabi. Pababa sa kusina, ang unang trabaho ko ay ang paghahanda ng kape para kay Tiya Betty. Alam ko na ang kanyang gusto: itim na kape, walang asukal, sa isang malaking mug na may hawak na parang hawak ng reyna. “Para sa Tiya,” sabi ko sa sarili ko, habang nagbubuhos ng tubig sa kettle at naghihintay na kumulo ito.

Habang naghihintay, naaalala ko ang mga kaarawan ko noon. Noong lima akong taon, bago pa ang trahedya, naghanda si Mama ng isang malaking party sa hardin: mga balloons na kulay asul at berde, isang cake na may hugis ng football dahil mahilig akong maglaro, at mga regalo tulad ng isang maliit na tricycle na nagpapatalbog sa aking tiyan sa tuwa. “Andoy, blow the candles!” sigaw ni Papa, habang kinukunan kami ng litrato ng kanyang Polaroid camera. Si Nanay Maria ay nagluluto ng spaghetti at lumpia, ang amoy na iyon ay nagpapasaya sa buong barangay. At si Tiya Betty, na bagong dating pa noon, ay nagdadala ng mga clown hat at nagpe-perform ng magic tricks gamit ang mga cards mula sa kanyang bag. “Abracadabra! Andoy, ikaw ang aking magic boy!” tawa niya, habang nagpapahiwatig ng isang coin mula sa aking tainga. Iyon ang mga kaarawan na puno ng saya, hindi tulad ngayon, na ang tanging “regalo” ko ay ang pagkakataon na makapagpahinga ng ilang minuto pagkatapos ng mga chores.

Ngunit hindi ako nagrereklamo. Bata pa ako, at sa isip ko, ito ang normal na buhay: tumulong sa Tiya Betty dahil siya ang nag-aalaga sa akin, tulad ng sinabi ni Nanay Maria bago siya nawala. “Andoy, maging mabait ka kay Tiya. Siya ang magiging gabay mo,” bulong niya sa akin sa huling araw niya, habang hawak-hawak ko ang kanyang kamay sa kotse. Kaya sinusunod ko lang; walang galit, walang tanong na bakit. Ang mga gawaing bahay ay parang laro para sa akin—pagbibilang ng mga plato na hinuhugas (isang daan at dalawampu’t lima kagabi, dahil maraming bisita), o pagtakbo-takbo sa hardin habang nagdidilig, na nagbibigay sa akin ng pagkakataon na mag-eexercise nang hindi sinasabing “huwag kang masyadong malakas.” Dahil sa aking lakas, hindi nahihirapan ako; sa halip, parang challenge ito, tulad ng pagbuhat ng isang malaking basket ng labada na parang paper bag, o pag-scrub ng mga tiles sa banyo nang hindi napapagod. “Andoy, ikaw ang pinakamahusay na katulong!” papuri ni Tiya Betty minsan, at iyon ay sapat na para sa akin upang ngumiti.

Ngayon, habang natatapos ko ang paghahanda ng kape, naririnig ko ang tunog ng heels niya sa hagdan. Ito ang senyales na gising na siya, at ang araw na iyon ay magsisimula nang maayos kung maibibigay ko ang kape nang mainit-init. “Tiya Betty, good morning po!” sigaw ko mula sa kusina, habang nagdadala ng mug sa sala. Siya ay bumaba na, suot ang kanyang silk na robe na kulay pula, ang buhok niya ay naka-roller pa para sa kanyang trabaho bilang parlorista mamaya. Ang mukha niya ay may makeup pa rin mula kagabi—mga labi na pulang-pula, at mga mata na may eyeliner na bahagyang natutuyo. “Andoy, salamat sa kape. Birthday mo nga pala ngayon, ano? Sampu ka na!” sabi niya, ngunit ang ngiti niya ay mabilis, parang hindi gaanong importante. “Oo po, Tiya. Excited po ako!” sagot ko, habang naghihintay ng utos. Excited? Hindi ko alam kung bakit ko sinabi iyon; siguro dahil sa pag-asa na may surpresa, tulad ng mga kwentong-bata na binabasa ko sa mga lumang komiks ni Nanay Maria.

Ngunit walang sorpresa. Sa halip, “Andoy, pagkatapos ng kape, mag-almusal ka na at simulan mo ang paghuhugas ng mga baso mula kagabi. Marami pa ang natira sa sink.” Utos niya, habang umiinom ng kape at nagbubukas ng kanyang cellphone. Tumango ako, “Opo, Tiya,” at bumalik sa kusina. Ang almusal ko ay simple: tinapay na may mantequilla at isang baso ng gatas, na ininom ko nang mabilis upang hindi magalit siya. Habang kumakain, naaalala ko ang mga bisita kagabi—si Mang Rudy ulit, na laging may dalang alak sa brown paper bag, at isang bagong mukha, isang lalaki na payat at may salamin na tumatawa nang malakas. “Andoy, gwapo ka na ha! Magiging sikat ka paglaki,” sabi ni Mang Rudy bago sila pumasok sa kwarto ni Tiya. Mabait sila sa akin; minsan, binibigyan pa nila ako ng barya para sa arcade sa kanto, o ng candy na matamis na matamis. Kaya hindi ko iniisip na masama ang mga gabi nila; para sa akin, ito ay tulad ng mga kaibigan ni Tiya na nagbibigay ng saya sa kanya, tulad ng paglalaro ng mga matatanda.

Pagkatapos ng almusal, simulan ko na ang paghuhugas. Ang sink ay puno—mga baso na may mga labi ng alak, mga plato na may mga guhit ng pagkain mula sa kanilang late-night snack, at mga kutsara na matagal nang hindi pinakin. Habang nagbabanlaw, ang tubig ay tumutulo sa aking mga kamay, malamig sa umaga ngunit hindi sapat upang alisin ang amoy ng gabi na nakadikit sa mga gamit. Sa isip ko, ito ay routine: hugas, banlaw, patuyo sa rack. Habang gumagawa, nagkukuwento ako sa sarili ko ng mga bagay mula sa eskwela na hindi ko na naranasan mula noong itigil ako ni Tiya. “Kung nandyan pa ako, siguro nagpe-PE na kami ngayon, at ako ang pinakamabilis sa running,” bulong ko, habang nag-iimagine ng mga kaklase ko na nag-aapplause. Ngunit hindi ako nalulungkot; sinusunod ko lang ang sinabi ni Tiya na “hindi mo na kailangan ng eskwela dahil mayaman na tayo.” At sa isip ng bata, iyon ay tama—walang homework, walang exams, lamang ang oras para sa mga gawaing bahay na parang adventure.

Ilang oras ang lumipas, at ang kusina ay kumikinang na. Ang aking T-shirt ay basang-basa sa pawis, ngunit ang amoy ko ay hindi masama; dahil sa aking kondisyon, ang pawis ko ay may natural na amoy na lalaki, tulad ng sinabi ni Tiya minsan, ngunit para sa akin, ito ay normal lang, tulad ng amoy ng lupa pagkatapos ng ulan. “Andoy, tapos ka na ba?” tawag niya mula sa sala, kung saan naririnig ko ang tunog ng kanyang hairdryer. “Opo, Tiya! Lahat na po!” sigaw ko pabalik, at doon, naririnig ko ang kanyang heels na papalapit. Pumasok siya sa kusina, ngayon ay nakaayos na: suot ang isang dress na kulay berde na fitted sa kanyang katawan, ang buhok na perpekto na, at mga alahas na kumikinang sa kanyang leeg. “Maganda ka po, Tiya! Para kang sa TV,” papuri ko, dahil alam kong gusto niya iyon. Ngumiti siya, isang totoong ngiti na bihira, at hinaplos ang aking ulo. “Salamat, anak. Ikaw din naman, gwapo pa rin. Sampu ka na, pero parang 14 na ang itsura mo.”

Oo, sampu na ako, ngunit ang katawan ko ay hindi sumasabay sa bilang ng aking mga taon. Mula noong pagtutuli ko sa pitong taon, nagbago ang lahat: ang mga balikat ko ay lumawak na, parang nagiging mas malapad ang aking dibdib, at ang mga muscles ko ay mas defined—ang eight-pack abs ko ay laging nakikita kahit sa ilalim ng T-shirt ko, at ang mga binti ko ay matikas na parang mga runner sa Olympics. Ang tinig ko ay lumalim na ng bahagya, hindi pa tuluyang lalaki, ngunit may bass na sa dulo ng mga salita ko na nagpapatingin sa akin ng mga kapitbahay na “Aber, bata pa, pero parang binata na.” At ang mga buhok—sa kilikili, sa pusod pababa—ay nagbibigay sa akin ng pakiramdam na ako ay espesyal, hindi ordinaryo. Ngunit para sa akin, ito ay biyaya lang mula sa Diyos, tulad ng sinabi ni Nanay Maria: “Andoy, ang lakas mo ay para tumulong sa iba.” Kaya sinusunod ko lang ang Tiya; kung gusto niya na ako ang maging katulong sa bahay, bakit hindi? Ito ay para sa kanya, ang nag-iisang pamilya ko na.

Ngunit ngayon, habang nakatayo siya sa harap ko, may kakaibang ekspresyon sa mukha niya—hindi galit, hindi masaya, kundi seryoso, parang nagpaplano ng isang malaking bagay. “Andoy, halika ka nga,” sabi niya, ang boses niya ay matigas ngunit hindi matapang, parang utos ng isang guro sa eskwela. “Bakit po, Tiya Betty?” tanong ko, habang nagpapatuyo ng mga kamay ko sa apron. Sumunod ako sa kanya sa sala, kung saan umupo siya sa kanyang paboritong upuan—ang malaking sofa na kulay krem, na may mga unan na imported mula sa kanyang shopping sa Divisoria. “Upu ka rito sa gilid ko,” utos niya, at naupo ako, ang aking mga paa ay nakababa sa marmol na sahig na aking pinulido kaninang umaga.

Tumahimik muna siya, nag-inom ng huling sip ng kape mula sa mug na aking inihanda, at pagkatapos, humarap siya sa akin nang diretso. Ang mga mata niya—malalim at maputi dahil sa mascara—ay nakatingin sa akin na parang nagbabasa ng isang libro. “Andoy, ngayong sampu ka na, kailangan nating mag-usap ng seryoso. Tungkol sa buhay mo rito sa mansyon, at kung ano ang magiging papel mo bilang… anak ko.” Ang mga salitang “anak ko” ay may lambing, ngunit may bigat din, parang may lihim na nakatago sa likod. “Opo, Tiya. Ano po ba yun? Gusto niyo po bang magdagdag ng chores? Pwede ko pong gawin ang pagwawala ng mga kurtina sa sala, o pagbaba ng mga gamit mula sa attic,” alok ko, umaasa na ito ay tungkol sa mas maraming trabaho, dahil iyon ang alam ko—tumulong upang maging masaya siya.

Umiling siya, at ngumiti ng mahina, ang kanyang mga daliri ay naglaro sa gilid ng mug. “Hindi iyan ang pag-uusapan natin, anak. Tingnan mo muna ang sarili mo.” Tumayo siya at lumapit sa akin, ang kanyang robe ay bumukas ng bahagya sa gilid, ngunit hindi ko iyon napansin—bata pa ako, walang muwang sa mga bagay na ganoon. Hinawakan niya ang aking balikat, ang mga kamay niyang malambot at may pabango ng lotion ay dahan-dahang humaplos pababa sa aking braso. “Ang lakas mo… ang mga kalamnan na ito. Hindi ba’t dahil sa MRMH mo? Mula pa noong bata ka, ang ganda ng hubog ng katawan mo. Maumbok na ang dibdib mo, walong guhit sa tiyan—eight-pack abs, ano? At ang mga binti mo, parang kolumnang matibay.” Pinisil niya ang aking biceps, at nararamdaman ko ang kanyang admiration, tulad ng noon noong sinukat niya ako pagkatapos ng pagtutuli.

Nahihiya akong ngumiti, dahil gusto ko ang papuri. “Opo, Tiya. Dahil po sa kondisyon ko. Natuto po akong magbuhat ng mga mabibigat na bagay, tulad ng mga basket ng labada. Hindi po ako napapagod!” sabi ko, nagpapakita ng aking braso na lumalabas ang guhit ng kalamnan. Para sa akin, ito ay proud moment—parang nagpapakita ng isang bagong skill sa eskwela. Ngunit si Tiya Betty ay hindi tumigil; ang haplos niya ay bumaba pa, sa aking dibdib, kung saan nararamdaman ko ang kanyang mga daliri sa ilalim ng T-shirt ko. “At ang mukha mo, Andoy—gwapo, may mga mata na tulad ng Papa mo, at ngiti na nakakahawa. Sampu ka pa lang, pero parang binata na. Tandaan mo noong pitong ka pa? Nung sinukat ko ang… iyong lalaki mo? Limang pulgada noon, at ngayon? Siguro higit sa siyam na. At ang mga balahibo mo—sa kilikili, sa pusod pababa. Precocious hair growth, ano? At ang amoy mo… lalaki na talaga. Kapag pawisan ka pagkatapos maglinis, amoy ko agad. Natural manly scent, hindi ba?”

Ang mga salitang iyon ay nagpapainit sa aking pisngi, ngunit hindi sa paraang masama—para sa akin, ito ay tulad ng pagpupuri sa isang bagong damit o bagong laruan. “Opo, Tiya. Hindi ko po alam kung bakit po ganun, pero sinabi po ni Nanay na normal daw po yun sa akin. At ang… yung lalaki ko po, lumaki po talaga. Minsan po, kapag nag-eexercise, parang… tumitigas po siya, pero hindi ko po alam kung bakit,” sabi ko inosente, walang kahihiyan na tunay, dahil sa isip ko, ito ay bahagi ng katawan ko, tulad ng mga muscles ko. Hindi ko naiisip na may iba pang kahulugan; para sa akin, ito ay tanong na kailangang sagutin, tulad ng “Bakit umuulan?” o “Bakit lumalaki ang puno?”

Umupo siya sa gilid ko, ang kanyang hininga ay may amoy ng kape at mint, at hinawakan ang aking kamay. “Andoy, iyan ang dahilan kung bakit ikaw ay espesyal. Hindi ordinaryong bata ka. Ikaw ay gifted—físicamente, sa lakas mo, sa itsura mo. Ngunit sa mundo na ito, ang mga biyayang gaya mo ay hindi para sa eskwela o laro lamang. Ito ay para sa… buhay. Ngayong sampu ka na, kailangan mong malaman ang totoong papel mo rito sa mansyon na ito. Hindi na ikaw ang batang naghuhugas ng plato o nagdidilig ng halaman. Ito na ang oras mo para maging kapaki-pakinabang—talagang kapaki-pakinabang sa akin, at sa mga… kaibigan ko.”

“Kapaki-pakinabang po ba yung mga gawaing bahay? Gagawin ko po lahat, Tiya. Hindi ko po kailangang magbago. Pwede ko pong gawin ang pagliligpit ng mga damit niyo pagkatapos ng trabaho, o kahit magluto ng simple na hapunan!” sabi ko, excited na maiisip na may bagong “laro” na matutunan. Sa isip ko, ito ay tulad ng pag-aaral ng bagong recipe kay Nanay Maria—mga steps na sinusunod lang, walang tanong na bakit.

Ngumiti siyang muli, ngunit ang ngiti na iyon ay matagal, parang nag-iisip ng tamang salita. “Hindi na iyan ang pag-uusapan natin, anak. Tingnan mo ang mga bisita ko—si Mang Rudy, si Kuya Tony, si Sir Ben. Mabait sila sa’yo, hindi ba? Binibigyan ka nila ng candy, ng pera para sa mga gusto mo, ng mga kwento na nakakatawa. At sa palitan? Sila ay nagbibigay sa akin ng pera para sa mga bagay na gusto ko—mga damit, mga alahas, mga gabi na masaya. Ngunit ngayon, ikaw ang magiging bahagi ng palitan na iyon. Ikaw ang magpapasaya sa kanila, tulad ng pagtulong mo sa akin sa bahay.”

“Magpapasaya po? Paano po? Pwede ko pong magkuwento ng mga jokes na natutunan ko sa komiks, o magbuhat ng mga gamit nila para hindi sila mapagod!” alok ko, ang mga mata ko ay kumikinang sa ideya. Para sa akin, ito ay madali—tulad ng pagtulong sa mga kaklase sa eskwela noon, na nagbibigay ng high-five pagkatapos. Hindi ko naiisip na may iba pang paraan ng “pagsaya”; sa mundo ng bata, lahat ay laro o tulong.

Tumawa siya ng mahina, ang tunog na iyon ay parang musika, at hinaplos ang aking pisngi. “Oo, anak, tulad noon. Pero higit pa dyan. Mula ngayon, Andoy, ikaw ang magiging… katulong ko sa mga gabi. Hindi sa kusina o sa hardin. Sa mga bisita ko. Ikaw ang magiging… boytoy ko.” Ang salitang “boytoy” ay bago sa akin; para sa akin, ito ay tulad ng “boy scout” o “boy hero” sa mga komiks—isang titulo na nangangahulugan ng katapangan o katulong. “Boytoy po? Ano po yun, Tiya? Parang superhero po ba? Tuturuan niyo po ba ako kung paano maging isa?”

“Hindi mo kailangang malaman agad ang lahat,” putol niya sa akin, ang kanyang kamay ay ngayon ay nasa aking tuhod, hinahaplos-haplos ito na parang nag-e-encourage. “Tuturuan kita. Simulan natin ngayong gabi. Si Mang Rudy ang darating—yung matangkad na mabait na nagbigay sa’yo ng candy noong nakaraang buwan. Bibigyan ka niya ng bagong bike kung… kung magiging mabait ka sa kanya. Magiging mabait ka, di ba, Andoy? Para sa Tiya mo? Ito ang totoong papel mo rito—hindi lang chores, kundi ang maging aking… regalo sa mga kaibigan.”

“Regalo po? Para sa birthday ko po ba?” tanong ko, nalilito ngunit excited pa rin. Ang ideya ng bike ay nakakapukaw—matagal ko nang gusto iyon, upang mag-pedal sa barangay tulad ng mga bata doon. “Opo, Tiya! Magiging mabait po ako kay Mang Rudy. Ano po ang gagawin ko? Maglalaro po ba kami ng cards, o magkukuwento po ako ng mga kwento mula sa Equador?” Sa isip ko, ito ay perpektong plano—makakakuha ako ng bike, at makakatulong pa sa Tiya. Hindi ko naiisip na may kakaibang layunin; para sa akin, lahat ay mabuti, tulad ng pagbibigay ng candy sa isang kaibigan.

Ngumiti siya nang malawak, ang kanyang mga ngipin ay puti at perpekto dahil sa kanyang dental check-up noong nakaraang buwan. “Oo, anak. Maglalaro kayo—ng mga laro na gusto niya. At hawak-hawakan, tulad ng pagkukulit ng mga matatanda. Tuturuan kita mamaya. Magbihis ka ng maayos ngayong gabi—suotin mo ang mga shorts na binili ko para sa’yo, yung mahigpit na, para makita ang mga binti mo na matikas. At ang T-shirt na kulay puti, para makita ang muscles mo. Para maging proud si Mang Rudy sa’yo.”

“Opo, Tiya! Gagawin ko po lahat. Salamat po sa bike!” sabi ko, yumakap sa kanya nang mabilis. Ang yakap niya ay mainit, at sa sandaling iyon, nararamdaman ko ang pagmamahal—tulad ng mga yakap ni Nanay Maria. Tumayo ako at bumalik sa mga chores ko, ngunit ngayon ay may extra energy: ang ideya ng bagong laro sa gabi, ang bike na magiging akin. Habang nagdidilig sa hardin, ang tubig mula sa hose ay tumatalsik sa aking mga paa, at nag-iimagine ako ng pagtakbo sa kalye gamit ang bike, ang hangin sa mukha ko. “Andoy, ang mabilis! Ang lakas!” sigaw ko sa sarili ko, habang nagbu-buhat ng isang malaking pot ng halaman na parang laruan.

Ngunit habang tumatagal ang araw, may kakaibang pakiramdam sa tiyan ko—hindi gutom, hindi takot, kundi parang kiliti na hindi ko maipaliwanag. Sa tanghali, habang nagluluto ng simple na lunch—kanin at daing na pritong mabilis—naaalala ko ang mga oras na hawak ni Tiya ang aking… lalaki noong pitong taon. “Tiya, bakit po kailangan niyong hawakan yun?” tanong ko noon, at sumagot siya na “Para malaman kung healthy ka.” Ngayon, parang iyon ang magiging bahagi ng “laro”—hawak-hawakan, tulad ng pagkukulit. “Siguro po tulad ng doctor check-up,” bulong ko sa sarili ko, habang naghahalo ng kanin. Hindi ko naiisip na masama; sa isip ng bata, lahat ng hawak ng magulang ay pag-aalaga.

Sa hapon, nagpahinga ako ng bahagya sa aking kwarto—maliit na silid sa may gilid ng mansyon, na may kama na single at isang lamesa na may mga lumang komiks. Binuksan ko ang isa: ang Captain Barbell, tungkol sa isang batang may super strength na tumutulong sa lahat. “Parang ako yun,” sabi ko, habang nagpo-pose sa salamin. Ang repleksyon ko ay hindi bata: ang mukha ay matikas, ang balikat ay malapad, at ang tiyan ay perpekto. “Andoy, ikaw ang hero!” tawa ko, ngunit sa loob, may tanong: “Bakit kailangan kong maging katulong sa gabi? Hindi ba sapat na sa araw?” Ngunit agad kong inalis iyon; sinusunod ko lang ang Tiya, dahil siya ang tama.

Habang bumababa ang araw, naririnig ko ang tunog ng kotse sa gate—maaaring si Mang Rudy na maaga. “Andoy, magbihis ka na!” sigaw ni Tiya mula sa sala. Tumango ako at pumasok sa banyo upang maligo—malamig na tubig, ngunit mabilis, upang alisin ang pawis ng araw. Pagkatapos, sinuot ko ang mga damit na sinabi niya: shorts na mahigpit, na nagpapakita ng mga guhit ng aking mga binti, at T-shirt na puti na fitted sa aking dibdib. Sa salamin, mukha akong handa sa isang party. “Maganda po ba, Tiya?” tanong ko nang bumaba, at tumango siya, ang mga mata niya ay may kislap. “Perpekto, anak. Darating na si Mang Rudy. Alalahanin mo: maging mabait, hawak-hawakan, at magpapasaya. Para sa bike mo.”

Nang dumating si Mang Rudy—isang matangkad na lalaki na may bigote at suot ang polo shirt na kulay navy—binati niya ako ng yakap. “Andoy! Birthday boy! Gwapo ka na ha!” sabi niya, at binigay ang isang bag ng candy. “Salamat po, Mang Rudy! Excited po ako sa laro natin!” sagot ko, hawak ang bag. Si Tiya ay ngumiti sa amin, at pumasok sila sa sala, habang sinusundan ko sila. Doon, nagsimula ang “laro”—si Mang Rudy ay nakaupo sa sofa, hinawakan ang aking braso at pinisil. “Ang lakas mo, bata ka pa! Pwede ka bang magbuhat sa akin?” tawa niya, at nagbuhat ako sa kanya nang madali, parang laruan. Tumawa si Tiya, at doon, hinawakan niya ang aking tuhod, dahan-dahan pababa. “Mang Rudy, tingnan mo ang mga binti niya—matikas, ano?”

Hindi ko naiintindihan ang lahat, ngunit sinusunod ko: hawak-hawakan, yakap-yakap, at mga tawa. Para sa akin, ito ay tulad ng paglalaro ng taguan o patintero, ngunit sa loob ng bahay. “Andoy, hawakan mo rin ako,” sabi ni Mang Rudy, at hinawakan ko ang kanyang kamay, iniisip na ito ay parte ng laro. Si Tiya ay sumali, hinahaplos ang aking likod, at sa isip ko, ito ay pagmamahal—tulad ng mga yakap nila noon. Hindi ko naramdaman ang anumang masama; sa halip, excited ako sa bike na ipinangako.

Habang tumatagal ang gabi, ang “laro” ay nagiging mas malapit—mga yakap na mas mahigpit, mga haplos na pababa, ngunit sa inosensya ko, ito ay tulad ng pagtutulungan sa isang puzzle: bawat piraso ay nagdadala ng saya. “Tiya, masaya po ba kayo?” tanong ko sa gitna, at tumango siya, “Oo, anak. Ikaw ang pinakamabuti.” At sa sandaling iyon, sapat na iyon para sa akin. Ang ikasampung kaarawan ko ay hindi tungkol sa cake o kandila; ito ay tungkol sa pagiging katulong, sa pagiging boytoy, sa paraang hindi ko pa lubusang naiintindihan, ngunit sinusunod ko lang dahil sa pag-ibig sa aking Tiya.

Ngunit sa loob ng dilim ng gabi, habang nakahiga ako pagkatapos, ang kiliti sa tiyan ko ay nanatili—parang simula ng isang bagong kwento, hindi pa tapos. Paano ang bukas? Siguro higit pang laro, higit pang bike, higit pang saya. Bata pa ako; hindi ko alam na ito ang simula ng isang landas na hindi ko pipiliin, ngunit susundin ko lang.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 2: Ang Pagbilog ng Isipan ni Andoy)

Ang gabi ng ikasampung kaarawan ko ay hindi nagtapos sa mga tawa at candy mula kay Mang Rudy. Habang natutulog ako sa aking maliit na kwarto—ang kama na matigas at may mga kumot na dating ni Nanay Maria—naririnig ko pa rin ang mga bulong at hagikhik mula sa kwarto ni Tiya Betty. Ito ay hindi bagong tunog para sa akin; mula pa noong mawala si Nanay, ang mga gabi ay puno ng mga ganitong ingay, parang lihim na pista na hindi ako inaanyayahan. Pero ngayong gabi, may kakaibang init sa aking katawan, isang kiliting hindi ko maipaliwanag, na nagmumula sa mga hawak-hawakan namin ni Mang Rudy. “Mabait ka, Andoy. Galing mo sa laro,” sabi niya bago umalis, habang hinahaplos ang aking balikat. At si Tiya, ang kanyang ngiti ay parang nanalo sa lotto. “Matulog ka na, anak. Bukas, mag-uusap tayo ng higit pa.” Ito ang huling salita niya sa akin, at sa pagkagising ko kinabukasan, alam kong iyon ang simula ng isang bagong araw na hindi ordinaryo.

Ang umaga ay sumikat nang maaga, ang mga sinag ng araw ay sumusilip sa mga kurtina ng aking kwarto, na nagbibigay ng liwanag sa mga lumang komiks sa sahig. Gigising ako na may ngiti sa labi, naaalala ang ipinangako niyang bike. “Siguro ngayon na darating,” bulong ko sa sarili ko, habang bumangon at nagstretches. Ang katawan ko ay hindi pagod; sa katunayan, mas malakas pa ito kaysa kahapon, ang mga muscles ko ay parang naghihintay ng bagong hamon. Dahil sa aking MRMH, ang pagtulog ko ay maikli—anim na oras lamang, at handa na akong magtrabaho. Sa isip ko, ang buhay ay simple: tumulong sa Tiya Betty, gawin ang mga chores, at maging mabait sa kanyang mga kaibigan. Ito ay tulad ng pag-aaral sa eskwela noon, kung saan sinusunod ko ang guro upang makakuha ng star sa papel—hindi ko iniisip na may mali o tama; basta sinusunod ko lang dahil si Tiya ang aking guardian, ang nag-iisang taong nagbibigay sa akin ng pagkain at tahanan.

Pababa sa kusina, ang amoy ng kape ay sumalubong sa akin, ngunit hindi iyon ang inihanda ko. Si Tiya Betty ang gumawa nito, isang biyaya na bihira, na nagpapahiwatig na may espesyal na plano. “Andoy, halika rito,” tawag niya mula sa mesa, ang boses niya ay malambot ngunit may autoridad, parang isang guro na nag-aannounce ng bagong lesson. Nakaupo siya roon, suot ang kanyang peignoir na kulay lavender, ang buhok niya ay pa-roller pa, ngunit ang mukha niya ay seryoso, puno ng mga alaala mula sa gabi. “Good morning po, Tiya! Ano po ang plano natin ngayon? Darating po ba ang bike?” tanong ko, naupo sa harap niya at hinintay ang aking tinapay. Ngumiti siya, ngunit ang ngiti na iyon ay hindi matamis tulad ng candy; ito ay parang ngiti ng isang mangangalakal na may deal sa isip.

“Oo, anak, darating ang bike. Pero bago iyon, kailangan nating mag-usap ng mahaba. Tungkol sa’yo, sa akin, at sa buhay natin rito sa mansyon.” Inabot niya sa akin ang isang plato ng pandesal at isang baso ng gatas, at habang kumakain ako, nagsimula siyang magsalita. Ito ay hindi ordinaryong usapan; ito ay lecture, puno ng mga salita na hindi ko pa naririnig noon, ngunit sa inosensya ko, inisip kong ito ay aral, tulad ng mga kwentong moral sa Bibliya ni Nanay Maria. “Andoy, ikaw ay hindi ordinaryong bata. Ang katawan mo—ang lakas mo, ang gwapo mong mukha, ang… lalaki mo—ay hindi para sa paghuhugas ng plato lamang. Ito ay para sa higit pa. Para sa pera, para sa saya, para sa buhay na maganda para sa atin.”

Nalilito akong tumango, habang nginunguya ang tinapay. “Opo, Tiya. Gusto ko pong matuto ng higit pa. Para maging matulungin ako sa inyo, tulad ng sinabi ni Nanay.” Ito ang totoo sa akin—ang isip ko ay puno ng pag-asa na magkatuwang tayo, na ako ang katulong na magpapasaya sa kanya, hindi ang maging pasanin. Pero si Tiya Betty, sa kanyang mundo ng kabaklaan, ay may iba pang plano. Siya ay isang parlorista na lumaki sa probinsya, na natutong gumamit ng kanyang katawan upang makakuha ng gusto—mga damit, mga alahas, mga gabi ng walang katapusan. “Anak, ako ay bakla. Alam mo ba ang ibig sabihin noon? Hindi lang ito tungkol sa damit o makeup; ito ay tungkol sa pagmamahal sa mga lalaki, sa pagbibigay at pagtanggap ng kaligayahan na hindi lahat naiintindihan. At ikaw… ikaw ay magiging bahagi noon. Hindi bilang anak, kundi bilang… aking boytoy. Laruang lalaki na magbibigay ng saya sa mga katulad ko.”

Ang salitang “boytoy” ay bumalik sa aking isip mula kagabi, ngunit ngayon, ipinaliwanag niya ito nang mabuti, puno ng mga detalye na nagpapainit sa aking mukha ngunit hindi sa paraang masama—para sa akin, ito ay bagong laro na matututunan ko. “Boytoy po? Tulad ng laruan na binibigay mo sa akin noon, Tiya? Para maglaro tayo ng higit pa?” tanong ko, ang mga mata ko ay kumikinang sa pagkama-curious. Tumawa siya ng mahina, ang tunog na iyon ay parang musika ng mga kampana sa simbahan, ngunit may kakaibang himig. “Hindi ganun, anak. Ito ay higit pa. Ikaw ay magiging lalaki na magagamit ng mga bakla—mga katulad ko, mga kaibigan ko tulad ni Mang Rudy. Ang katawan mo, ang maskuladong hubog mo, ang ari mo na malaki at matigas—ito ay magiging para sa kanila. Upang magbayad sila sa akin, at tayo ay maging mayaman ulit.”

Sa inosensya ko, hindi ko naisip ang “pagamit” bilang masama; para sa akin, ito ay tulad ng pagtulong sa mga kliyente ni Papa noon, na nagbabayad para sa kape at tela. “Opo, Tiya. Tuturuan niyo po ba ako kung paano? Gusto ko pong matuto para maging mabuti sa laro.” Ito ang simula ng kanyang lecture, na nagtagal ng buong umaga, habang umiinom kami ng kape at gatas sa mesa ng kusina. Si Tiya Betty ay nagsimulang magkwento ng kanyang buhay—kung paano siya lumaki sa Bulacan, na may ama na matigas ang ulo at ina na tulad ni Nanay Maria, ngunit naghahanap siya ng paraan upang maging “espesyal.” “Andoy, ang mga bakla tulad ko ay may kalibugan—mga pagnanasa na hindi para sa mga ordinaryong pag-ibig. Ito ay tungkol sa katawan, sa haplos, sa pagbibigay ng sarap. At ikaw, sa iyong lakas at gwapo, ay perpekto para rito. Hindi ka magiging babae; ikaw ay magiging lalaking nagbibigay ng lakas sa amin, ngunit sa paraang… malambot.”

Una, ituro niya sa akin kung paano gamitin ang aking maskuladong katawan at ari sa mga kliyenteng bakla. “Anak, ang unang aral: ang katawan mo ay sandigan. Ang mga muscles mo—ang braso, ang dibdib, ang abs—ay hindi para sa pagbuhat ng gamit lamang; ito ay para sa paghawak, pagyakap, at… pagpasok.” Inilahad niya ito nang dahan-dahan, gamit ang mga salita na hindi ko pa naririnig, ngunit sa paraang parang guro sa eskwela. “Tingnan mo ang iyong braso,” sabi niya, at hinawakan niya ito, pinisil-pisil ang biceps ko na lumalabas tulad ng bundok. “Kapag hawak mo ang isang bakla, dapat matigas ito—hindi para magmalaki, kundi para magbigay ng seguridad. At ang iyong ari… oh, Andoy, ang malaking iyon na pitong pulgada, na lumalaki pa kapag… tumitigas—ito ay magiging sandigan nila. Tuturuan kita kung paano hawakan ito, kung paano ipasok sa mga lugar na magbibigay ng sarap. Hindi ka magiging babae; ikaw ay magiging top—ang nag-iinitiate—ngunit submissive, na sinusunod ang gusto nila.”

Sa inosensya ko, inisip kong ito ay tulad ng paglalaro ng doctor-doctoran, ngunit para sa matatanda. “Opo, Tiya. Paano po yung… pagpasok? Tulad ng pagbuhat ng gamit sa loob ng bahay?” tanong ko, walang kahihiyan, dahil sa isip ko, lahat ng bahagi ng katawan ay para sa tulong. Tumayo siya at hinila ako sa sala, kung saan may malaking salamin sa dingding. “Tingnan mo ang sarili mo,” utos niya, at hinubad niya ang aking T-shirt dahan-dahan, nagpapakita ng aking maumbok na dibdib at eight-pack abs. “Ito—ang katawan mo—ay para sa mga bakla. Gamitin mo ito upang magpasaya sa kanila. Halika, hawakan mo ang iyong dibdib.” Sinusunod ko, hinawakan ang aking sariling muscles, at nararamdaman ko ang init na lumalabas. “Tingnan mo, lumalabas ang guhit. Ito ang magiging sandigan mo. At pababa…” Ang kamay niya ay bumaba sa aking shorts, ngunit hindi niya hinubad; sa halip, hinaplos niya ang labas. “Ang ari mo ay para sa kanila. Kapag tumitigas ito—tulad ng kagabi kay Mang Rudy—hindi mo ito itatago; ipapakita mo, at gagamitin mo upang… kantutin sila, o hayaan silang kántutin ka, depende sa gusto nila.”

Ang mga salitang “kantutin” ay bago, ngunit inisip kong ito ay tulad ng “kantahan” o “kánta”—isang laro ng tunog at galaw. “Opo, Tiya. Tuturuan niyo po ba ako ngayon? Para ready na ako sa susunod na bisita.” Ngumiti siya, at doon nagsimula ang unang “lesson.” Hinila niya ako sa sofa, at nagpakita siya gamit ang kanyang mga kamay—mga simulasyon na hindi tunay, ngunit sapat upang maipaliwanag. “Hawakan mo ito nang ganito—dahan-dahan, parang hinahaplos ang isang bulaklak. Pagkatapos, ipasok mo sa loob, ngunit mapagkumbaba. Sila ang boss; ikaw ang nagbibigay.” Sa loob ng isang oras, nag-practice kami ng mga galaw—mga hawak sa hangin, mga pose sa salamin—ngunit sa isip ko, ito ay tulad ng pag-aaral ng dance steps para sa isang party. Hindi ko naisip ang kalibugan bilang masama; para sa akin, ito ay paraan upang maging matulungin, upang makakuha ng bike at masaya si Tiya.

Pangalawa, ipinaliwanag niya ang aking bagong uniporme bilang kasambahay. “Andoy, ikaw ay magpapatuloy na katulong—paghuhugas, paglilinis, pagdidilig—ngunit may bagong rules. Hindi ka na magsusuot ng T-shirt o shorts na mahaba. Ito na lang,” sabi niya, at inabot sa akin isang puting mesh boxer briefs mula sa kanyang bag. Ito ay manipis, halos transparent, na nagpapakita ng mga guhit ng katawan sa ilalim ng liwanag. “Suotin mo ito araw-araw, walang ibang damit. Ito ang iyong uniporme bilang boytoy. Para makita ng mga bisita ang iyong katawan—ang muscles, ang balahibo, ang… kontorno ng ari mo.” Sinuot ko ito roon mismo, sa sala, walang kahihiyan dahil si Tiya ang parang ina ko. Ang tela ay mahigpit, nagpapakita ng aking malaking ari at ang mga balahibo sa pusod pababa, ngunit sa salamin, mukha akong handa sa trabaho. “Opo, Tiya. Mabuti po ba? Hindi po ba malamig?” tanong ko, ngunit tumango siya. “Perpekto. Ito ay para sa kanila—upang maging madali ang hawak. At para sa akin, para maipakita ko ang aking… asset.”

Sa inosensya ko, inisip kong ito ay tulad ng sports uniform sa eskwela—maikli para sa madaling galaw. “Gagawin ko po, Tiya. Para madali ang chores.” At tunay nga, nagpatuloy ako sa mga gawaing bahay na ganoon: naghugas ng mga baso mula kagabi, ang tubig ay tumutulo sa aking dibdib na hubad, ang mesh boxer ay basa at dumidikit sa balat ko. Habang nagdidilig sa hardin, ang tubig ay tumatalsik sa aking katawan, nagpapakita ng mga guhit ng abs ko sa ilalim ng manipis na tela. “Andoy, ganyan—ipakita mo ang iyong lakas,” sigaw ni Tiya mula sa bintana, at ngumiti ako, iniisip na ito ay papuri. Hindi ko naisip ang kahubaran bilang kahihiyan; para sa akin, ito ay paraan upang maging mabilis sa trabaho, upang maging mas matulungin.

Ikatlo, ang rule tungkol sa pagligo. “Anak, bawal ka nang maligo araw-araw. Ito ang susunod na aral: ang amoy mo—ang natural na manly scent mo—ay hindi dapat mawala. Kapag pawisan ka sa chores, hayaan mong manatili ang amoy ng pawis sa katawan mo, sa kilikili, sa bulbol. At kapag… lumalabas ang katas mo, o tamod, o tirang ihi pagkatapos magtatae—huwag mong hugasan agad. Lalo na sa boxer briefs mo; suotin mo ito araw-araw, hanggang maging basa at amoy na amoy.” Inilahad niya ito habang nagpapaliwanag ng kahalagahan ng “scent” sa mundo ng bakla. “Mga katulad ko ay naaakit sa amoy ng lalaki—ang pawis pagkatapos ng trabaho, ang paunang katas kapag lumalabas ang init sa ari mo, ang tamod pagkatapos ng… laro, at ang tirang ihi na nagpapahalo sa lahat. Ito ay nagpapaalala sa kanila na ikaw ay tunay na lalaki, hindi laruang plastik.”

Nalilito akong tumango, ngunit sinusunod ko. “Opo, Tiya. Para hindi mawala ang… amoy ko po? Tulad ng pabango niyo?” tanong ko, naaalala ang kanyang perfume na laging matamis. Tumawa siya ulit, at hinawakan ang aking kilikili, kung saan may mga balahibo na madilim at basa ng pawis mula sa umaga. “Hindi pabango, anak—ito ay natural. Hayaan mong maging malakas ang amoy mo. Kapag may bisita, amoyin ka nila, at iyon ang magpapaligaya sa kanila.” Sa araw na iyon, hindi na ako nagmaligo; nagpatuloy lang sa chores, at sa tanghali, nararamdalan ko na ang aking sariling amoy—matamis na pawis mula sa paghuhugas, halo sa init ng araw sa hardin. “Amoy lalaki na po ba ako, Tiya?” tanong ko nang mag-check siya, at ngumiti siya, hinila ang mesh boxer pababa ng bahagya upang amuyin. “Oo, perpekto. Ito ang magiging trademark mo bilang boytoy.”

Ika-apat, ang pose para sa mga bagong bakla. “Kapag may nakikilalang bagong kaibigan—mga kliyente ko na bakla—dapat mong gawin ito: ilagay mo ang iyong dalawang kamay sa likod ng ulo, upang ibuyangyang ang iyong mabalahibong kilikili. Ito ay nagpapakita ng buong katawan mo—ang dibdib, ang abs, ang boxer na manipis—na handa na para sa kanila. Ito ay senyales ng pagsuko, ng pagpaparaya: ‘Ako ay sa inyo, gamitin niyo ako.’” Inademo niya ito sa akin, tumayo siya at ginawa ang pose—mga kamay sa ulo, dibdib na nakaangat—ngunit sa kanyang suot na peignoir. “Gawin mo rin,” utos niya, at sinusunod ko, ang mga kamay ko sa likod ng ulo, ang kilikili ko na may mga balahibo na basa ng pawis ay nakabuyangyang. Sa salamin, nakita ko ang aking katawan: malapad na balikat, maumbok na dibdib, ang mesh boxer na nagpapakita ng kontorno ng aking ari. “Opo, Tiya. Para sa pagsuko po? Tulad ng pag-yield sa laro ng basketball?” tanong ko, iniisip na ito ay strategy para manalo ng team.

“Oo, anak—yield upang manalo. Kapag ginawa mo ito, sila ang magiging boss, at ikaw ang nagbibigay ng saya.” Nag-practice kami ng ilang beses: sa sala, sa hardin, kahit sa kusina habang naghuhugas. “Hands up, Andoy—ipakita mo ang lahat!” sigaw niya, at ginagawa ko, walang kahihiyan, dahil sa isip ko, ito ay pose para sa photo, tulad ng mga model sa magazine niya.

Ika-lima, ang mga tanong at pahayag. “Pagkatapos ng pose, magtanong ka ng mga bagay na… nakakalibog. Tulad ng: ‘Gusto niyo po ba ang amoy ko? Pwede niyo po bang hawakan ang muscles ko?’ O ‘Ano po ang gusto niyong gawin sa akin ngayon?’ At pagkatapos, ipahayag mo: ‘Ang katawan ko ay para sa mga bakla lamang. Gamitin niyo po ako araw-araw, para sa inyong sarap.’” Ituro niya ito nang paulit-ulit, habang nakaupo kami sa sofa, ang kanyang kamay sa aking tuhod. “Sinasabi mo ito nang may ngiti, Andoy—parang inaanyaya sa laro. Ito ay nagpapaalam sa kanila na ikaw ay handa, na ang iyong katawan—ang lakas, ang ari, ang amoy—ay para sa kanila lamang.”

Sinabi ko ito nang malakas, sa harap ng salamin: “Ang katawan ko ay para sa mga bakla lamang. Gamitin niyo po ako araw-araw.” Sa inosensya ko, inisip kong ito ay tulad ng pag-ako ng flag sa eskwela—pagdedeklara ng loyalty sa team. “Opo, Tiya. Para maging malapit tayo sa mga kaibigan niyo.” Ngumiti siya, at hinaplos ang aking pisngi. “Tama, anak. Ito ang magbibigay sa atin ng pera—mga kliyente na magbabayad para sa’yo, para sa oras mo.”

Pang-anim, ang pagiging submissive. “Anak, kahit ikaw ang top—ang mag-iinitiate ng kantot o chuchupa—dapat kang mapagkumbaba. Anong iuutos o sasabihin ng mga bakla sa’yo, susundin mo palagi. Sila ang boss; ikaw ang nagse-serve. Halimbawa, kung sabihin nila ‘Hawakan mo ako nang matigas,’ gawin mo. Kung ‘Ipakita mo ang iyong ari at hayaan mong kántutin kita,’ sundin mo. Bilang submissive top, ikaw ang malakas, ngunit sinusunod mo ang gusto nila—kahit ikaw ang mag-chupa o magkantot, sila ang nagdidikta.”

Sa demo, ginawa namin ang mga simulasyon: “Mang Rudy, gusto niyo po ba akong hawakan?” sabi ko sa hangin, at “Opo, hawakan mo rin ako,” sagot niya bilang role-play. Sinusunod ko, walang tanong, dahil sa isip ko, ito ay tulad ng pagiging mabuting anak—sundin ang magulang upang maging masaya. “Opo, Tiya. Magiging kumbaba po ako. Para sa inyo.”

Ang lecture na iyon ay nagtagal ng buong araw—mula umaga hanggang gabi, puno ng mga kwento ng kanyang mga karanasan, mga paliwanag ng kalibugan na hindi ko pa naiintindihan ngunit sinusunod ko bilang aral. Sa gabi, nang dumating ang unang “kliente” bagong—si Kuya Tony, ang payat na may tattoo—ginawa ko ang lahat: pose na kamay sa ulo, tanong na “Gusto niyo po ba ang amoy ko?”, pahayag na “Gamitin niyo po ako,” at submissive na sundin ang utos niya ng hawak-hawakan at higit pa. Sa inosensya ko, ito ay tagumpay—nakakuha ako ng candy at pera, at si Tiya ay masaya. Ngunit sa loob ng mansyon, ang isipan ko ay unti-unting nagbu-bilog, mula sa pag-aaral ng teamwork patungo sa maling landas ng pagiging laruan, lahat dahil sa gabay ni Tiya Betty, ang aking guardian na naging guro ng dilim.

Habang natutulog ako kinabukasan, ang amoy ng pawis at katas ay nanatili sa aking boxer, isang paalala ng bagong buhay. Bata pa ang isip ko, ngunit ang landas ko ay nagbabago—pati ang pagbilog ng aking pag-iisip, mula inosente patungo sa mundo ng kabaklaan na hindi ko pa handa.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 3: Ang Tunay na Trabaho ni Andoy)

Kinabukasan ng aking ikasampung kaarawan—o hindi kaya, ng unang gabi ng aking bagong “trabaho” bilang boytoy—bumangon ako sa tunog ng aking orasan na parang kampana ng simbahan, na nagpapaalala na may bagong araw na darating, puno ng mga bagong aral at mga gawaing hindi ko pa lubusang naiintindihan ngunit sinusunod ko nang buong puso. Ang umaga ay sariwa pa, ang mga sinag ng araw ay sumusilip sa mga bintana ng mansyon, na nagbibigay ng ginto sa mga marmol na sahig na aking lilinisin mamaya. Ngunit bago iyon, nararamdaman ko ang bigat ng aking katawan—hindi sa paraang pagod, dahil sa aking kondisyon na MRMH, ang mga muscles ko ay laging handa, parang mga spring na hindi mapapagod—kundi sa kakaibang amoy na nanatili sa aking balat mula kagabi. Ang pawis mula sa mga chores, halo sa init ng mga hawak ni Mang Rudy, at ang kakaibang basa sa aking white mesh boxer briefs na hindi ko na nagawang palitan. “Amoy lalaki na talaga ako,” bulong ko sa sarili ko, naaalala ang rule ni Tiya Betty: huwag maligo araw-araw, upang manatili ang natural na scent ko. Sa inosensya ko, inisip kong ito ay tulad ng pabango na binibili niya sa mall—mga butil na nagpapaalala sa mga bisita na ako ay handa, na ako ay matulungin.

Gigising ako nang mabilis, ang aking mga paa ay tumapak sa malamig na sahig, at agad akong nagstretches sa harap ng maliit na salamin sa aking kwarto. Ang repleksyon ko ay hindi pa rin sumasabay sa aking isipan: sampung taong-gulang sa bilang, ngunit ang katawan ko ay parang ng isang binatang lumalaki sa gym—malapad na balikat na nagiging V-shape, maumbok na dibdib na may mga guhit ng pectorals na parang hinulma ng isang eskultor, eight-pack abs na nakikita kahit sa manipis na liwanag ng umaga, at mga binti na matikas at matibay, handa sa anumang trabaho o laro. Pababa sa ibaba, ang white mesh boxer briefs ay mahigpit na nakadikit, nagpapakita ng kontorno ng aking ari na lumaki na sa pitong pulgada, at ang mga balahibo sa pusod pababa hanggang bulbol na nagbibigay ng kakaibang texture sa manipis na tela. “Perpekto po ba, Tiya?” tanong ko sa aking sarili, naaalala ang kanyang papuri kagabi. Hindi ako nahihiya; sa isip ng bata, ito ay uniporme lang, tulad ng shorts sa PE class noon, na nagbibigay ng kalayaan sa galaw.

Pababa sa kusina, ang amoy ng kape at pandesal ay sumalubong sa akin, ngunit hindi iyon ang nakakuha ng aking atensyon. Si Tiya Betty ay nakaupo na roon, ang kanyang cellphone sa kamay, at ang mukha niya ay puno ng kislap na hindi ko pa nakikita mula nang mawala si Nanay Maria. Siya ay naka-ayos na—suot ang isang fitted na blouse na kulay hot pink na nagpapakita ng kanyang malambot na balikat, skirt na hanggang tuhod na may slit sa gilid, at mga heels na kulay silver na tumutunog sa sahig tuwing gumagalaw siya. Ang buhok niya ay perpekto na, naka-volume na parang sa mga ad sa TV, at ang makeup niya ay matibay: pulang lipstick na parang dugo ng rosas, at mga mata na may smoky eyes na nagpapaalala sa akin ng mga bituin sa gabi. “Andoy, gising ka na pala! Halika, umupo ka at kumain muna,” sabi niya, ang boses niya ay matamis ngunit may autoridad, parang isang reyna na nag-aanyaya sa kanyang lingkod. Inabot niya sa akin ang plato ng pandesal na may palaman na keso at itlog, at isang baso ng gatas na malamig at malinamnam.

“Salamat po, Tiya. Excited po ako sa bike! Darating po ba ngayon?” tanong ko, naupo sa harap niya at nagsimulang kumain. Ang keso ay matunaw sa aking bibig, ngunit ang aking isipan ay nasa ibang lugar—sa mga aral kagabi, sa mga pose at pahayag na itinuro niya, na para sa akin ay tulad ng mga spells sa komiks ni Captain Barbell, na nagbibigay ng lakas sa mga bayani. Ngumiti siya, ngunit ang ngiti na iyon ay may lihim, parang may sorpresa na hindi pa niya sinasabi. “Oo, anak, darating ang bike. Pero bago iyon, may mas exciting pa. Tinawagan ko na ang mga baklang amiga ko—si Tita Lita, si Auntie Fe, at si Mama Rosa. Darating sila ngayon upang… makita ka ng tuluyan. Na-train na kita kagabi, kaya handa ka na. Maglinis-linis ka muna sa buong bahay; gusto kong makita nila kung gaano ka ka-mabuti bilang katulong… at bilang boytoy.”

Ang mga pangalan na iyon ay pamilyar sa akin—si Tita Lita ay ang matabang na may malaking tawa na minsan dumating noong nakaraang buwan, na nagbigay sa akin ng chocolate bar habang nag-uusap sila ni Tiya sa sala; si Auntie Fe ay ang payat na may mahabang kuko na laging nagcocomment sa mga damit ni Tiya; at si Mama Rosa ay ang matandang may salamin na may chain, na laging may dala ng mga tsismis mula sa kanyang beauty parlor sa Cubao. “Opo, Tiya! Maglilinis po ako ng mabuti. Para masaya po sila kapag dumating,” sabi ko, tumayo agad at nag-umpisa nang maghanda. Sa isip ko, ito ay tulad ng paghahanda ng handaan—paglilinis ng bahay upang maging malinis at maaliwalas, tulad ng ginagawa ni Nanay Maria noong may bisita sina Papa. Hindi ko iniisip na may iba pang layunin; para sa akin, ang pagdating ng mga amiga ni Tiya ay pagkakataon na magpakita ng aking mga natutunan, upang maging proud siya sa akin.

Habang nagliligpit ako ng mga gamit sa sala—ang mga baso na natira mula kagabi ay inilabas ko na sa lababo kagabi, ngunit ngayon ay nagpupunas ako ng mga coffee table na may mga magazine ng fashion na nagkalat—naririnig ko ang kanyang tawanan sa telepono. “Girls, dali na kayo! May sorpresa ako—ang pinakamachong batang lalaki na makikita niyo! Oo, si Andoy, pero ngayon… oh, handa na siya! Amoy lalaki na, muscles na parang gym rat, at ang daks… hindi niyo po maisip!” Ang mga salitang iyon ay nagpapainit sa aking pisngi, ngunit hindi sa paraang masama; para sa akin, ito ay papuri, tulad ng “gwapo ka” mula sa mga kaklase noon. “Daks po ba yung… malaki po ba?” tanong ko sa aking isip, naaalala ang sinukat niya kagabi, ngunit hindi ko iyon inisip nang malalim—ito ay bahagi lang ng katawan ko, tulad ng mga braso ko na malakas.

Ang paglilinis ay nagsimula sa sala: nagpupunas ako ng mga mesa gamit ang malambot na tela na basa ng vinegar water, ang amoy na iyon ay matapang ngunit malinis, na nagpapaalala sa akin ng mga araw ni Nanay Maria. Ang aking katawan ay gumagalaw nang mabilis—ang mga braso ko ay naglalahad ng lakas habang hinuhubad ang mga unan sa sofa upang matulog ang mga tirang crumbs mula sa kanilang midnight snack kagabi, at ang aking abs ay nagko-contract tuwing yumuyuko ako upang kunin ang mga guhit sa sahig. Sa bawat galaw, ang white mesh boxer briefs ay dumidikit sa aking balat, nagpapakita ng mga guhit ng aking muscles sa ilalim ng manipis na tela, at ang pawis ko ay nagsisimula nang lumabas sa init ng umaga, na nagpapaigting sa amoy ng aking natural manly scent. “Hindi po maliligo hanggang sa gabi,” paalala ko sa sarili ko, sinusunod ang rule, at sa halip na maging abala, inisip kong ito ay tulad ng pagiging “wild” sa hardin—hayaan ang lupa na maging basa bago hugasan.

Pagkatapos ng sala, lumipat ako sa kusina, kung saan ang sink ay handa nang punuin ng mga plato na aking hugas-ulit para maging perpekto. Ang tubig ay tumutulo sa aking mga kamay at pababa sa aking dibdib, na nagiging basa ang balat ko at nagpapakita ng mga guhit ng balahibo sa aking pusod. “Andoy, bilisan mo! Mga alas-dose na ang dating nila!” sigaw ni Tiya mula sa kanyang kwarto, kung saan naririnig ko ang tunog ng kanyang hairdryer at ang amoy ng kanyang pabango na nagmumula sa pinto. “Opo, Tiya! Halos tapos na po!” sigaw ko pabalik, habang nagbabanlaw ng mga baso na may malakas na tubig. Sa isip ko, excited ako—mungkahi ng mga amiga niya ay tulad ng mga kaklase na nagbabahagi ng mga laruan; siguro magkukuwento sila ng mga tsismis, at ako ang magse-serve ng juice o kape, tulad ng mabuting host. Hindi ko iniisip na “suri at kilatis” ay nangangahulugan ng higit pa; sa mundo ng bata, lahat ay paglalaro at pagtulong.

Habang nagpapatuyo ako ng mga plato sa rack, naaalala ko ang mga aral kagabi: ang pose na kamay sa likod ng ulo, ang tanong na “Gusto niyo po ba ang amoy ko?”, at ang pahayag na “Ang katawan ko ay para sa mga bakla lamang.” “Siguro gagawin ko iyon kapag nagpa-picture sila,” bulong ko, nag-iimagine ng mga selfies na magiging souvenir. Ang aking ari ay bahagyang gumalaw sa loob ng boxer dahil sa init ng trabaho, ngunit hindi ko iyon inisip nang malalim—ito ay normal lang, tulad ng pagtigas kapag nagbuhat ng mabigat, isang senyales na malakas ako. Pagkatapos ng kusina, lumipat ako sa hardin: nagdidilig ako ng mga halaman gamit ang hose, ang tubig ay tumatalsik sa aking mga binti at pababa sa boxer, na nagiging mas transparent at nagpapakita ng mga balahibo sa aking kaselanan. Ang araw ay umiinit na, ang pawis ko ay dumadaloy mula sa aking kilikili pababa sa dibdib, na nagpapaigting sa amoy ng aking katawan—matamis na pawis na halo sa tirang amoy mula kagabi. “Handa na po ba ako, Tiya?” tanong ko sa aking isip, habang nagpupunas ng mga dahon ng sampaguita na dating paborito ni Mama.

Bago mag-alas-dose, natapos ko na ang lahat: ang sala ay kumikinang na parang bagong polish, ang kusina ay walang dungis, ang hardin ay sariwa at berdeng-berde, at pati ang banyo sa baba ay na-scrub ko ng mabilis, ang mga tiles ay walang spot ng sabon o tubig. Ang aking katawan ay basa ng pawis at tubig, ang white mesh boxer ay dumidikit tulad ng second skin, nagpapakita ng bawat guhit ng aking muscles at ang kontorno ng aking malaking ari na bahagyang namamaga sa init. “Andoy, halika rito sa sala! Darating na sila!” tawag ni Tiya, at tumakbo ako papunta, ang mga paa ko ay basa pa sa sahig ngunit hindi ko inaalala—sinusunod ko lang ang utos. Sa sala, umupo siya sa sofa, ang mga binti niyang nakatawid at ang cellphone sa kamay, habang nagte-text siya ng “Dali na, girls! Open na ang buffet!”

Ilang minuto ang lumipas, at naririnig ko ang tunog ng isang kotse sa gate—isa pang pickup truck, siguro kay Tita Lita na laging nagmamaneho ng kanyang van na puno ng beauty products. Pagkatapos, isa pang kotse, isang maliit na sedan na kulay pula na kay Auntie Fe. At huli, ang isang tricycle na may sidecar, na si Mama Rosa na laging nagreride dahil “sayang sa gas.” “Andoy, pose ka na diyan sa may pintuan—hands behind your head, ipakita mo ang welcome body mo,” bulong ni Tiya, at sinusunod ko agad, ang mga kamay ko sa likod ng ulo, ang dibdib ko na nakaangat, ang kilikili ko na may mga balahibo na basa ng pawis ay nakabuyangyang, at ang buong katawan ko na halos hubad maliban sa manipis na boxer. Sa pose na iyon, nararamdaman ko ang hangin sa aking balat, ang pawis na tumutulo pababa sa aking abs, at ang kakaibang init sa aking ari na bahagyang tumitigas sa kaba ng paghihintay. “Opo, Tiya. Para sa mga tita ko,” sabi ko, ngumingiti sa salamin ng pinto.

Unang pumasok si Tita Lita, isang matabang babae na may 40 taon na, suot ang isang loose na dress na kulay yellow na may floral print, ang buhok niya ay naka-updo na may mga palamuti ng plastic flowers, at ang mukha niya ay puno ng makeup na mataba ang foundation at pulang blush sa pisngi. “Betty, darling! Nasaan na ang surpresa mo?” sigaw niya pagpasok, ngunit agad siyang napatigil nang makita ako sa pose. “Oh my God! Ito ba siya? Ang Andoy? Parang… parang Greek god na maliit!” Ang mga mata niya ay lumaki, at agad siyang lumapit, ang kanyang mga kamay na malambot at may mga singsing na kumikinang ay humawak sa aking dibdib. “Ang matigas! Ang maumbok! At ang abs—bilang-bilang ko, isa, dalawa… walong packs! Betty, saan mo nakuha ’tong batang ito? Parang mula sa pelikula!”

“Salamat po, Tita Lita! Gusto niyo po ba ang amoy ko?” tanong ko, sinusunod ang rule, ang boses ko ay matatag ngunit may ngiti ng bata. Amoyin niya ang aking kilikili, ang kanyang ilong ay malapit sa aking balat na basa ng pawis, at bumuntong-hininga siya ng malalim. “Ay, naku, amoy lalaki talaga! Pawis na pawis, pero bagay sa’yo, anak. Natural manly scent—hindi yung pabango sa botelya. Betty, train mo talaga ’to ha?” Habang nag-uusap sila, hindi niya inalis ang hawak sa aking dibdib, ang mga daliri niya ay naglalaro sa mga guhit ng aking muscles, pababa sa aking abs, na nagpapakiliti sa akin ngunit hindi ko inalis ang pose—sinusunod ko ang pagsuko.

Pagkatapos, pumasok si Auntie Fe, ang payat na may mahabang kuko na kulay neon green, suot ang isang skinny jeans na kulay black at crop top na nagpapakita ng kanyang pusod na may piercing. Siya ay 35 taon, ang buhok niya ay short at spiked na may gel, at ang kanyang pabango ay matapang na vanilla na sumasabay sa aking amoy. “Fe, darling, tingnan mo si Andoy! Pose na pose para sa atin!” sigaw ni Tita Lita, at lumapit si Auntie Fe, ang mga mata niya ay may eyeliner na cat-eye na nagpapa-dramatic sa kanyang reaksyon. “Uy, ang macho! Sampu ka pa lang? Parang 16 na ang katawan mo! At ang boxer na yan—mesh? Transparent! Tingnan mo ang daks diyan…” Hinawakan niya ang gilid ng aking boxer, hinila ng bahagya pababa upang makita ang buong kontorno ng aking ari, at humalakhak siya ng malakas. “Betty, malaki talaga! Pitong pulgada? Hindi, mas malaki pa! At ang balahibo—precocious growth! Amoy mo nga, Fe, pawis at… ano ’to, tirang katas?”

“Gusto niyo po ba hawakan ang muscles ko, Auntie Fe?” tanong ko, ang boses ko ay kalmado, sinusunod ang tanong na nakakalibog, habang ang mga kamay ko ay nanatili sa likod ng ulo. Hinawakan niya ang aking biceps, pinisil-pisil ito na parang nagche-check ng prutas sa palengke. “Oo naman, anak! Ang tigas—parang bakal! At ang amoy… ay, pawis na halo sa ihi? O tamod? Betty, hindi ka nagbibiro—handa na talaga siya!” Habang hawak niya ako, nararamdaman ko ang kanyang mga kuko na dumudulas sa aking balat, pababa sa aking hita, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay din ng kakaibang init sa aking tiyan. Sa inosensya ko, inisip kong ito ay tulad ng pagmamasahe ni Nanay Maria sa aking paa pagkatapos maglaro—pag-aalaga, hindi iba.

Huli, pumasok si Mama Rosa, ang matandang 50 taon na may salamin na may chain na ginto, suot ang isang daster na kulay purple na may mga sequins, ang buhok niya ay gray na may henna streaks, at ang kanyang dala ay isang plastic bag na puno ng mga sample ng lipstick mula sa kanyang parlor. “Girls, ano na ’yang ingay? Nasaan ang—oh, Diyos ko! Andoy? Ito ba ang iyong… biyayang bata?” Lumapit siya nang mabagal, ang kanyang mga mata sa likod ng salamin ay lumalaki, at agad niyang hinawakan ang aking balikat, pababa sa aking likod. “Ang malapad! Ang matikas! Betty, paano mo ’to nag-train? At ang pose na yan—hands up, surrender na surrender! Amoyin ko nga…” Lumapit ang kanyang mukha sa aking kilikili, inamoy nang malalim, at bumuntong-hininga siya ng mahaba. “Ay, naku, pawis na pawis, halo sa manly musk! At ang boxer—basa na! Tirang tubig mula sa hardin? O… iba pa? Galing, Betty! Daks na daks ang bata!”

“Ang katawan ko ay para sa mga bakla lamang. Gamitin niyo po ako araw-araw, para sa inyong sarap,” pahayag ko nang malakas, sinusunod ang rule, ang boses ko ay matapang ngunit may ngiti ng bata. Ang mga tita ay nagpalakpakan, ang kanilang mga tawa ay umaalingawngaw sa sala tulad ng mga kampana sa pista. “Oh, sinabi na! Handang-handa! Betty, genius ka!” sigaw ni Tita Lita, habang lumalapit silang lahat, ang kanilang mga kamay ay sabay-sabay na humahawak sa akin—si Tita Lita sa aking dibdib, si Auntie Fe sa aking hita, at si Mama Rosa sa aking abs. “Ano po ang gusto niyong gawin sa akin ngayon?” tanong ko, submissive na sinusunod ang utos ng grupo, habang ang pose ko ay nanatili, ang katawan ko na handa sa anumang “laro.”

Si Tiya Betty ay ngumiti nang malawak, umupo siya sa sofa at nag-cross ng mga binti, parang isang director sa set ng pelikula. “Girls, enjoy niyo muna si Andoy. Siya ang aking pinakamahalagang asset—gifted child na nagiging gifted toy! Hawakan niyo nang hawakan, amuyin, at… kung gusto niyo, subukan niyo ang mga aral niya. Pero bayad muna, ha? Pera para sa bagong wig ko!” Ang mga tita ay tumawa ulit, ngunit hindi sila tumigil sa pagkilatis: si Tita Lita ay nagpisil ng aking biceps habang nagcocomment, “Ang lakas! Pwede kang magbuhat sa akin, Andoy—halika, try!” At tunay nga, nagbuhat ko siya nang madali, ang kanyang matabang katawan ay parang unan sa aking mga braso, at tumawa siya ng malakas habang hinahaplos ang aking leeg. “Ay, ang init ng pawis mo! Bagay sa’yo, anak—hindi ka nag-aaway ng shower!”

Si Auntie Fe naman ay mas bold: hinila niya ang gilid ng aking boxer pababa ng kaunti, nagpapakita ng mga balahibo sa aking bulbol, at hinawakan ang aking ari sa labas ng tela. “Uy, tumitigas na! Daks talaga—siyam na pulgada kaya? Betty, paano ’to lumaki ng ganito sa sampu?” Ang hawak niya ay mahigpit ngunit hindi masakit, parang nagche-check ng temperature, at sa inosensya ko, hinayaan ko lang, iniisip na ito ay parte ng “laro” na nagbibigay ng bike. “Gusto niyo po bang hawakan nang higit, Auntie? Para sa sarap niyo,” tanong ko, ang boses ko ay kalmado, sinusunod ang tanong na itinuro ni Tiya. Tumango siya, at hinaplos niya ito nang dahan-dahan, na nagpapakita ng kakaibang sensasyon sa aking katawan—init na nagmumula sa loob, ngunit para sa akin, ito ay tulad ng pagtigas ng muscles pagkatapos mag-eexercise, isang senyales na handa ako.

Si Mama Rosa ay ang pinakamabagal ngunit pinakamalalim: hinaplos niya ang aking likod pababa sa aking pwet, na nadadagan ng manipis na boxer, at bumulong, “Submissive top ka pala, Andoy. Pwede kang maging malakas, ngunit handa kang sumunod. Halika, ipakita mo kung paano ka mag-chupa… o magkantot, depende sa amin.” Hindi ko pa lubusang naiintindihan ang “chupa” o “kantot,” ngunit sinusunod ko ang rule: “Opo, Mama Rosa. Anong iuutos niyo po? Susundin ko po lahat, bilang mabuting boytoy.” Hinila niya ako palapit, at doon, sa gitna ng sala, nagsimula ang “tunay na trabaho”—mga hawak na mas malapit, mga bulong ng mga tanong na nakakalibog, at mga galaw na hindi ko pa nakikita sa mga komiks ko. Si Tita Lita ay nagbuhat pa rin sa akin, habang si Auntie Fe ay naglalaro sa aking boxer, at si Mama Rosa ay nagdidikta ng mga utos: “Hawakan mo ako nang matigas, Andoy—dito, sa dibdib ko.” Sinusunod ko, ang mga kamay ko na malakas ay humawak sa kanyang malambot na katawan, habang ang kanilang mga tawa ay nagiging musika ng araw.

Habang tumatagal ang kanilang “suri,” nararamdaman ko ang mundo na nag-iikot nang mabagal—ang pawis ko ay dumadaloy nang mas mabilis, ang amoy ko ay nagiging mas malakas, halo sa kanilang mga pabango na matatamis at matapang, at ang aking ari ay tuluyang tumigas sa ilalim ng kanilang hawak. “Girls, bayad na! Pera para sa lunch!” sigaw ni Tiya Betty, ngunit hindi sila tumigil agad; sa halip, nagpatuloy ang kanilang kilatis, na nagiging higit pa sa hawak—mga halik sa aking balikat, mga pisil sa aking abs, at mga bulong ng “Galing mo, anak—para sa amin ka.” Sa inosensya ko, inisip kong ito ay tagumpay: nasasaya ko sila, nasasaya si Tiya, at siguro, darating na ang bike. Hindi ko naisip na ako ay ulam na—isang biyayang bata na hindi aatrasan ng mga gutom na bisita.

Sa hapon, pag-alis nila—na may ngiti at pera sa bulsa ni Tiya—umupo ako sa hardin, ang katawan ko na basa ng pawis at iba pang basa, ang boxer na manipis ay puno ng kanilang hawak. “Tiya, masaya po ba sila? Gagawin ko po ulit bukas,” sabi ko, ngumingiti pa rin. Tumango siya, hinaplos ang aking ulo. “Oo, anak. Ito na ang tunay mong trabaho—maging ulam na hindi matatanggihan.” At sa loob ng puso ko, walang pagsisisi; sinusunod ko lang, dahil siya ang guardian ko, at ako ang kanyang gifted child na nagiging gifted toy.

Ngunit habang bumababa ang araw, may kirot sa aking tiyan—hindi sakit, kundi tanong: bakit ang saya nila ay nagiging bigat sa akin? Bata pa ako; hindi ko pa alam na ito ang simula ng isang buhay na hindi ko pipiliin, ngunit hindi ko rin maiiwasan.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 4: Ang Libog at Pagnanasang Yinakap ni Andoy)

Ang umaga pagkatapos ng pagdating ng mga tita at auntie ni Tiya Betty ay hindi nagsimula sa karaniwang tunog ng aking orasan na parang kampana ng simbahan, kundi sa kakaibang init na nanatili sa aking katawan mula sa mga hawak at amoy ng mga bisita kagabi. Bumangon ako nang mabagal, ang mga mata ko ay bahagyang namumulat sa liwanag ng araw na sumusilip sa mga kurtina ng aking maliit na kwarto, na nagbibigay ng ginto sa mga lumang komiks sa sahig na hindi ko na nababasa mula nang maging “trabaho” na ang araw ko. Ang katawan ko ay hindi pagod—dahil sa aking kondisyon na MRMH, ang mga muscles ko ay laging handa, parang mga makina na hindi mapapagod kahit pagkatapos ng isang buong gabi ng mga “laro” na hindi ko pa lubusang naiintindihan ngunit sinusunod ko nang buong puso. Ngunit may kakaibang basa at amoy sa aking white mesh boxer briefs na hindi ko na nagawang hubarin kagabi—halo ng pawis ko mula sa paglilinis, ng mga hawak ng mga tita, at ng kakaibang katas na lumabas sa aking ari habang hinahawakan nila ito. “Amoy lalaki na talaga ako,” bulong ko sa sarili ko, naaalala ang papuri ni Tita Lita, at sa halip na maging abala, ngumiti ako. Para sa akin, ito ay senyales na gumagana ang mga aral ni Tiya Betty—na ako ay handa na bilang boytoy, na ang katawan ko ay nagiging matulungin sa paraang bagong natutunan ko.

Sa inosensya ko, hindi ko naisip ang mga pangyayari kagabi bilang masama o kakaiba; para sa akin, ito ay tulad ng isang malaking handaan kung saan ako ang sentro ng mga yakap at tawa, tulad ng mga kaarawan ko noon kasama si Nanay Maria, ngunit ngayon ay may higit pang “laro” na nagbibigay ng pera kay Tiya at ngiti sa kanyang mga kaibigan. Ang mga hawak ni Auntie Fe sa aking ari, ang mga pisil ni Mama Rosa sa aking abs, at ang mga amoy ni Tita Lita sa aking kilikili—lahat iyon ay parang mga high-five sa eskwela, mga paraan upang maging malapit at masaya. “Gusto niyo po ba hawakan nang higit?” tanong ko pa noon, at ang kanilang mga oo ay nagpapasaya sa akin, dahil sinusunod ko ang rule: maging mapagbigay, mapagparaya, upang maging masaya ang mga bakla. Hindi ko iniisip na ito ay pagsuko; para sa akin, ito ay pagtulong, isang bagong paraan ng pagiging mabuting anak kay Tiya Betty, ang nag-iisang guardian ko na nagbigay sa akin ng tahanan pagkatapos ng mga trahedya.

Pababa sa kusina, ang amoy ng kape at itlog na pritong mabilis ay sumalubong sa akin, ngunit hindi iyon ang nakakuha ng aking atensyon. Si Tiya Betty ay nakatayo na roon, naghahalo ng asukal sa kanyang mug, suot ang kanyang silk robe na kulay pula na bahagyang nakabukas sa harap, nagpapakita ng kanyang malambot na balikat na may mga alahas na kumikinang. Ang mukha niya ay puno ng kislap, ang mga mata niya ay may eyeliner na hindi pa natutuyo mula kagabi, at ang kanyang ngiti ay malawak na parang nanalo siya sa isang malaking raffle. “Andoy, gising ka na! Halika, umupo ka at kumain muna. Galing mo kagabi—pinuri ka ng mga girls! Sabi ni Tita Lita, ‘Betty, ang Andoy na yan, parang adik na kami!’ At si Auntie Fe, ‘Malaki ang daks, at handa pa!’ Ha-ha!” Tumawa siya ng malakas, ang tunog na iyon ay umaalingawngaw sa kusina tulad ng mga kampana sa pista ng barangay, at inabot niya sa akin ang plato ng itlog at kanin na may tuyo sa gilid.

“Salamat po, Tiya. Masaya po ba sila? Gagawin ko po ulit kung gusto niyo,” sabi ko, naupo sa mesa at nagsimulang kumain. Ang itlog ay mainit at malambot sa aking bibig, ngunit ang aking isip ay nasa mga alaala kagabi—ang mga hawak na hindi na basta pisil, kundi mga dilaan sa aking balikat ni Mama Rosa, ang mga sipsip sa aking kilikili ni Tita Lita na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kakaibang init, at ang mga kagat na mahina ni Auntie Fe sa aking abs na parang pagkagat sa mansanas. Hindi ko iyon inisip nang masama; para sa akin, ito ay mga paraan ng pagpapasalamat, tulad ng mga yakap ni Nanay Maria pagkatapos ng mabuting gawa. “Opo, masaya sila. At ikaw, Andoy—handa ka na talaga. Ngayon, ito na ang tuluyan mong pagsuko sa mundo namin. Hindi ka na basta katulong sa bahay; ikaw na ang aking pinakamahalagang regalo sa mga kaibigan ko. Magiging mapagbigay ka, mapagparaya—hayaan mong gamitin ka nila nang buong-buo, dilaan, sipsipin, kagatin ng mahina, chupain ang iyong ari, at… kantutin ka o kantutin mo sila, depende sa gusto nila. Ito ay normal na sa’yo ngayon, anak. Ang katawan mo ay dapat lang ipagamit at ipagyabang sa mga bakla, upang pagnasaan at kalibugan nila.”

Ang mga salitang iyon ay hindi na bago sa akin; mula kagabi, nagsimulang magbago ang aking isipan nang dahan-dahan, mula sa pag-aaral ng mga aral patungo sa pagtanggap na ito ay ang tunay na trabaho ko. “Opo, Tiya. Para sa inyo po. Gusto ko pong maging mabuti sa mga tita ko—dilaan po ba nila ulit ang muscles ko? O chupain po ang… ari ko?” tanong ko, walang kahihiyan, dahil sa inosensya ko, ito ay tulad ng pagtatanong ng recipe ng lutong paborito. Tumawa siya ulit, hinaplos ang aking ulo habang kumakain ako. “Oo, anak. At higit pa. Ngayong hapon, may dadating na mga bagong kaibigan—si Kuya Ben, si Sir Mike, at si Mang Alex. Mga baklang mas matanda pa sa akin, mga kliyente ko sa parlor na matagal nang naghahanap ng… sariwang lalaki tulad mo. Pinagnanasaan ka na nila mula nang sabihin ko ang tungkol sa’yo—ang kakisigan mo, ang kalakas mo, at ang pagiging muwang mo sa lahat. Hindi ka handa sa kahibangang darating, ngunit ikaw ang magiging sentro ng kanilang libog at pagnanasa.”

Sa isip ko, “pagnanasa” ay tulad ng pagmamahal sa pagkain—ang pagkagutom sa isang masarap na ulam na hindi matanggihan. “Opo, Tiya. Tuturuan niyo po ba ako ng higit pa? Para hindi po sila mag-disappoint.” Ngumiti siya, at doon nagsimula ang susunod na aral, habang natatapos ko ang aking almusal. “Anak, ang pagsuko mo ay hindi basta; ito ay tuluyan na. Hayaan mong dilaan nila ang buong katawan mo—mula sa kilikili mo na basa ng pawis, pababa sa dibdib mo na matigas, sa abs mo na perpekto, hanggang sa ari mo na malaki at matigas. Sipsipin nila ang mga utong mo na bahagyang matigas na dahil sa hormonal mo, kagatin ng mahina ang balat mo upang maramdaman ang kanilang ngipin na parang haplos. Pagkatapos, chupain ang iyong ari—hayaan mong sumipsip sila nang malalim, hanggang lumabas ang tamod mo na matamis at sariwa dahil bata ka pa. At ang kantot… oh, Andoy, ikaw ang magiging malakas na top, ngunit submissive—ipasok mo ang iyong malaking ari sa kanila, o hayaan silang ipasok sa’yo ang kanila, lahat nang may ngiti at pagsunod. Ito ay para sa kanilang libog, at para sa akin, para sa pera na magpapa-mura ng bagong bahay o kotse.”

Sinusunod ko ang bawat salita, ang aking mga mata ay kumikinang sa pagkama-curious, dahil sa akin, ito ay tulad ng pag-aaral ng bagong sport—mga rules na sinusunod upang manalo ng medalya. “Opo, Tiya. Ipagyayabang ko po ang katawan ko sa kanila. Para pagnasaan nila ako tulad ng mga tita kagabi.” Tumayo siya at hinila ako sa sala, kung saan may malaking salamin pa rin, at doon, nag-demo siya ng mga bagong galaw: “Dito, hayaan mong dilaan ang iyong leeg—parang ganito,” sabi niya, at ang kanyang dila ay dumampi sa aking balikat, mainit at basa, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kakaibang kuryente sa aking balat. “Opo… ganyan po ba?” tanong ko, at sinubukan kong gayahin sa kanyang braso, ngunit tumawa siya. “Hindi sa akin, anak—sa mga bisita. Ngunit oo, ganyan ang dapat: mapagbigay, hayaan mong maglaro sila sa’yo tulad ng isang laruan na hindi matatanggihan.”

Habang naghihintay kami ng mga bisita, nagpatuloy ako sa mga chores—naglilinis ng mga bintana sa sala, ang aking katawan na hubad maliban sa boxer ay gumagalaw nang mabilis, ang pawis ko ay dumadaloy mula sa aking kilikili pababa sa aking likod, na nagpapaigting sa amoy na hindi ko na hinugasan. “Huwag maligo, Andoy—para malakas ang scent mo,” paalala ni Tiya, at sinusunod ko, iniisip na ito ay tulad ng pagiging “wild animal” sa mga kwento ni Nanay, na ang amoy ay nagpapaalala sa mga kaibigan na handa ka sa laro. Sa tanghali, naririnig ko ang tunog ng mga kotse sa gate—unang dumating si Kuya Ben, isang matangkad na bakla na 45 taon na, suot ang isang polo shirt na kulay blue na fitted sa kanyang payat na katawan, may bigote na trim at mga mata na may gancho ng pagnanasa. “Betty! Nasaan na ang sikat mong pamangkin?” sigaw niya pagpasok, ngunit agad siyang napatigil nang makita ako sa pose—mga kamay sa likod ng ulo, dibdib nakaangat, boxer na basa at transparent.

“Oh, Kuya Ben! Welcome po! Gusto niyo po ba ang amoy ko?” tanong ko, ang boses ko ay matatag, sinusunod ang tanong na nakakalibog. Lumapit siya nang mabilis, ang kanyang mga kamay ay humawak sa aking balikat, pababa sa aking dibdib, at amoyin ang aking kilikili na puno ng pawis at balahibo. “Ay, naku, Andoy—amoy pawis na halo sa tamod? O kagabi ka pa? Betty, hindi ka nagbibiro—macho na macho ang bata!” Dilaan niya ang aking leeg nang dahan-dahan, ang kanyang dila ay mainit at basa na nagpapakiliti sa aking balat, pababa sa aking utong na bahagyang matigas. “Ang lambot pa, pero matigas ang muscles—sipsipin ko nga.” At tunay nga, sumipsip siya sa aking kaliwang utong, ang kanyang mga labi ay malambot ngunit matigas ang gigil, na nagpapakagat ng mahina sa paligid nito. Sa inosensya ko, hinayaan ko lang, ang aking katawan ay tumugon nang natural—ang aking ari ay tumigas sa loob ng boxer, at ang tamod na paunang lumalabas ay nagbasa ng tela. “Opo, Kuya Ben… para sa sarap niyo po,” bulong ko, mapagparaya, dahil sinusunod ko ang pagsuko.

Pagkatapos, pumasok si Sir Mike, isang matabang bakla na 50 taon na, suot ang isang Hawaiian shirt na kulay floral na kulay-berde, ang buhok niya ay dyed na itim at gelled back, at ang kanyang amoy ay matapang na cologne na sumasabay sa aking pawis. “Mike, tingnan mo si Andoy—handang sumuko na!” sigaw ni Kuya Ben, at lumapit si Sir Mike, ang mga mata niya ay puno ng pagnanasa na parang gutom na hayop. “Anak, ang gwapo mo—kakisigan na hindi pa naluluma! At ang katawan… oh, ipagyayabang mo nga sa akin.” Hinawakan niya ang aking abs, ang mga daliri niya ay naglalahad ng guhit ng aking eight-pack, at dilaan niya ang isa sa mga guhit na iyon, ang kanyang dila ay malapad at basa na nagpapakagat ng mahina sa aking balat. “Ang sarap—matigas pero malambot ang lasa! Betty, paano ’to nagiging ganito sa sampu?” Habang nagdudila, sumipsip siya sa aking pusod, ang kanyang mga labi ay naglalapat sa aking balahibo, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kakaibang libog na hindi ko pa lubusang naiintindihan—para sa akin, ito ay tulad ng pag-inom ng gatas pagkatapos ng trabaho, isang paraan ng pagpapahinga at pagtulong.

“Ang katawan ko ay para sa mga bakla lamang. Gamitin niyo po ako araw-araw, para sa inyong sarap,” pahayag ko ulit, ang boses ko ay mas malakas ngayon, dahil sa tuwing sinasabi ko ito, nararamdaman ko ang pagtanggap na lumalakas sa loob ko. Si Sir Mike ay tumango, hinila ang aking boxer pababa ng tuluyan, nagpapakita ng aking malaking ari na tuluyang tumigas na, puno ng paunang katas na basa ang ulo nito. “Oh, ang daks! Chupain ko nga ito.” At doon, lumuhod siya sa harap ko, ang kanyang mga labi ay sumipsip sa aking ari nang malalim, ang kanyang dila ay naglilinga-linga sa ulo nito, habang ang mga kamay niya ay nagkakagat ng mahina sa aking hita. Ang sensasyon ay hindi ko maipaliwanag—mainit, basa, at nagpapakagigil sa aking tiyan, na nagpapalabas ng higit pang tamod sa kanyang bibig. “Opo, Sir Mike… chupain niyo po nang mabuti,” bulong ko, ang mga kamay ko ay nanatili sa likod ng ulo, hindi para itulak, kundi para magbigay ng suporta, mapagbigay na handa sa kanilang pagnanasa.

Huli, dumating si Mang Alex, isang payat na bakla na 42 taon na, suot ang isang tight jeans na kulay gray at V-neck shirt na nagpapakita ng kanyang tattoo sa dibdib, ang buhok niya ay curly at may highlights, at ang kanyang ngiti ay matulis na puno ng kalibugan. “Alex, join na! Si Andoy na—handang ipagyabang ang katawan!” sigaw ni Sir Mike, ang kanyang bibig ay basa pa mula sa akin. Lumapit si Mang Alex, ang mga mata niya ay nakatuon sa aking ari na nakatayo na, at agad niyang hinawakan ito, nag-jerk ng dahan-dahan habang dilaan ang aking pwet. “Ay, ang lambot ng balat mo, Andoy—pero matigas ang loob! Kagatin ko nga ng mahina.” Kagat niya ang aking tagiliran, ang kanyang ngipin ay mahina ngunit sapat upang mag-iwan ng marka na namumula, habang ang kanyang dila ay naglalandas pababa sa aking singit. Sa parehong oras, si Kuya Ben ay sumali, sumipsip sa aking kanang utong habang nagkakagat sa aking balikat, at si Sir Mike ay nagpatuloy sa pag-chupa sa aking ari, ang kanilang mga galaw ay sabay-sabay na nagiging isang kahibangang hindi ko pa naranasan.

“Ang libog niyo po… pagnasaan niyo po ako nang ganito,” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig ngunit puno ng pagtanggap, dahil sa tuwing nararamdaman ko ang kanilang mga dila at ngipin, ang aking katawan ay tumutugon nang natural—ang tamod ko ay lumalabas nang mas marami, ang aking muscles ay nagko-contract sa bawat sipsip, at ang aking isipan ay nagiging mas mapagparaya. Para sa akin, ito ay normal na—ang katawan ko ay dapat lang ipagamit, ipagyabang sa mga baklang ito na mas matanda, na naghahanap ng sariwang lakas mula sa akin. “Kantutin niyo po ako, o hayaan niyong kantutin ko kayo—ano po ang gusto niyo?” tanong ko, submissive top na handa sa anumang utos. Si Mang Alex ay tumayo, hinubad ang kanyang jeans, nagpapakita ng kanyang sariling ari na matigas na, at hinila ako sa sofa. “Kantutin mo ako muna, Andoy—ipasok mo ang malaking iyo sa akin, ngunit dahan-dahan, para maramdaman ko ang bawat pulgada.”

Sinunod ko, ang aking malaking ari ay ipinasok ko sa kanya nang dahan-dahan, ang init ng kanyang loob ay nagpapakagigil sa akin, habang ang mga kamay ko ay humahawak sa kanyang balakang. Sa parehong oras, si Kuya Ben ay lumuhod sa likod ko, dilaan ang aking pwet habang nagkakagat ng mahina sa aking likod, at si Sir Mike ay nag-chupa sa aking bola habang nagj-jerk sa kanyang sarili. Ang kahibangang ito—mga dilaan sa lahat ng parte ng aking katawan, mga sipsip na malalim, mga kagat na mahina na nag-iiwan ng marka, at ang kantot na magkakasabay—ay nagiging normal sa akin, isang laro na nagbibigay ng libog na hindi ko pa lubusang naiintindihan ngunit tinatanggap ko nang buong-buo. “Para sa inyo po… gamitin niyo po ako,” paulit-ulit ko, habang ang aking katawan ay nagmo-move sa kanilang ritmo, mapagbigay at mapagparaya sa kanilang pagnanasa.

Habang tumatagal ang hapon, nagpalitan ang mga posisyon—si Sir Mike ang kinantot ko sa sahig, ang kanyang mga paa ay nakapulupot sa aking bewang habang nagdudila siya sa aking kilikili; si Kuya Ben ay nag-chupa sa akin habang kinakagat ng mahina ang aking hita; at si Mang Alex ay nagdila sa aking likod habang nagj-jerk. Ang tamod ko ay lumabas ng marami, matamis at sariwa, na nilulunok nila nang may ngiti, at ang kanilang mga tamod ay dumampi sa aking katawan—sa aking abs, sa aking dibdib, sa aking boxer na basa na. “Ang sarap mo, Andoy—kakisigan mo, ang pagiging muwang mo sa kahibangang ito, nagpapalibog sa amin nang sobra!” sigaw ni Kuya Ben, habang sumipsip ulit sa aking ari pagkatapos ng kantot. Sa tuwing naririnig ko ang mga iyon, ang aking puso ay nagpupuri—dahil ang katawan ko ay para sa kanila, dapat ipagyabang at ipagamit upang mapunan ang kanilang libog at pagnanasa.

Sa gabi, pag-alis nila—na may ngiti at pera na higit pa sa inaasahan ni Tiya—umupo ako sa hardin, ang katawan ko na puno ng marka ng kanilang ngipin, basa ng kanilang tamod at pawis, ang boxer na manipis ay puno ng lahat. “Tiya, masaya po ba sila? Libog po ba sila sa akin?” tanong ko, ngumingiti pa rin, dahil sa loob ko, ito ay tagumpay. Tumango siya, yakap-yakap niya ako, ang kanyang kamay ay dumampi sa aking ari na basa pa. “Oo, anak. Yinakap mo na ang libog at pagnanasa nila—tuluyan kang sumuko, at normal na sa’yo ito. Bukas, higit pa.” At sa sandaling iyon, alam ko na: ang katawan ko ay hindi na akin; ito ay para sa mga bakla, para sa kanilang kahibangan, at para sa saya ni Tiya. Bata pa ang isip ko, ngunit ang landas ko ay tuluyan nang natutunan—pagsuko na nagiging pag-ibig sa pagiging ulam.

Ngunit sa dilim ng gabi, habang natutulog ako, may kirot sa aking dibdib—hindi sakit, kundi tanong: bakit ang libog nila ay nagiging bahagi na ng aking hininga? Hindi ko pa alam na ito ang simula ng isang buhay na hindi na maibabalik.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 5: Ang Kiliti sa Katawan ni Andoy)

Ang umaga ng sumunod na araw pagkatapos ng kahibangang dulot ng mga bisitang bakla ni Tiya Betty ay hindi nagsimula sa karaniwang tunog ng aking orasan na parang kampana ng isang lumang simbahan sa probinsya, kundi sa kakaibang kiliting nanatili sa bawat sentro ng aking katawan, isang parang kuryenteng hindi maalis na umaatake sa aking balat, sa aking muscles, at lalong-lalo na sa aking burat na parang may sariling buhay na. Bumangon ako nang mabagal, ang mga mata ko ay bahagyang namumulat sa liwanag ng araw na sumusilip sa mga kurtina ng aking maliit na kwarto sa ilalim ng hagdan ng malaking mansyon, na nagbibigay ng ginto sa mga lumang komiks sa sahig na hindi ko na nababasa mula nang maging “trabaho” na ang araw ko bilang boytoy. Ang katawan ko ay hindi pagod—dahil sa aking kondisyon na MRMH, ang mga muscles ko ay laging handa, parang mga makina na hindi mapapagod kahit pagkatapos ng isang buong gabi ng mga “laro” na hindi ko pa lubusang naiintindihan noong una, ngunit ngayon ay nagsisimula nang maging bahagi ng aking paghinga, ng aking mga panaginip, ng aking bawat pagmulat sa umaga. Ngunit may kakaibang basa at amoy sa aking white mesh boxer briefs na hindi ko na nagawang hubarin kagabi—halo ng pawis ko mula sa paglilinis, ng mga tamod ng mga bisita na dumampi sa aking abs at dibdib, ng mga katas na lumabas sa aking burat habang hinahawakan at chupain nila ito, at ng tirang ihi na hindi ko na pinunasan dahil sa rule ni Tiya: hayaan ang lahat, upang manatili ang natural na amoy-lalaki ko na nagpapaakit sa kanila.

Sa inosensya ko noong una, hindi ko naisip ang mga pangyayari kagabi bilang masama o kakaiba; para sa akin noon, ito ay tulad ng isang malaking handaan kung saan ako ang sentro ng mga yakap at tawa, tulad ng mga kaarawan ko noon kasama si Nanay Maria, ngunit ngayon ay may higit pang “laro” na nagbibigay ng pera kay Tiya at ngiti sa kanyang mga kaibigan. Ang mga hawak ni Auntie Fe sa aking burat, na nag-jerk nang dahan-dahan habang nagdudila siya sa aking singit; ang mga pisil at kagat na mahina ni Mama Rosa sa aking pwet habang nagpapatuloy ang pag-chupa sa aking bola; at ang mga sipsip ni Tita Lita sa aking utong na nagpapakagigil sa aking dibdib—lahat iyon ay parang mga high-five sa eskwela noon, mga paraan upang maging malapit at masaya. Ngunit ngayon, sa pagmulat ko, hindi na iyon basta laro; iyon ay nagsimulang maging kiliting hindi ko maalis, isang sarap na parang kuryenteng umaatake sa bawat nerbiyo ng aking katawan, na nagpapatingkad sa aking balat, nagpapainit sa aking dugo, at nagpapalabas ng higit pang katas sa aking burat na parang handa na sa susunod na bisita.

“Ang sarap… bakit ganun ang pakiramdam?” bulong ko sa sarili ko, habang ang aking kamay ay dahan-dahang humahaplos sa aking dibdib, kung saan nananatili pa ang mga marka ng kanilang ngipin—mga pulang guhit na parang tattoo ng kanilang pagnanasa. Hinawakan ko ang aking utong na bahagyang namumula, at ang simpleng haplos na iyon ay nagpadala ng kuryente pababa sa aking tiyan, hanggang sa aking burat na agad na tumigas sa loob ng manipis na boxer. Ito ay hindi na basta sensasyon; ito ay sarap na hindi ko pa naranasan sa mga laro ko noon sa hardin o sa pagbuhat ng mga gamit sa bahay—ito ay ibayong hatid ng bawat alaala ng kanilang dilaan, sipsip, at kagat. Naalala ko ang dila ni Kuya Ben na naglalandas sa aking kilikili, ang basa nito na halo sa aking pawis na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng init na nagpapalabas ng higit pang amoy-lalaki; ang sipsip ni Sir Mike sa aking burat, ang kanyang bibig na malalim at mainit na naglalapat sa bawat pulgada, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na matamis at sariwa; at ang kagat na mahina ni Mang Alex sa aking hita, ang kanyang ngipin na dumudulas sa aking balat na nag-iiwan ng kirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking buong katawan.

Sa tuwing naaalala ko iyon, ang aking burat ay tumitigas nang higit pa, ang paunang katas ay nagbubuhos sa ulo nito, na nagbabasa ng boxer na manipis na parang hindi na hadlang sa aking pagnanasa. “Bakit… bakit ang sarap?” tanong ko sa aking repleksyon sa maliit na salamin sa dingding ng kwarto, habang ang aking kamay ay dahan-dahang bumaba sa aking boxer, hinaplos ang labas ng aking burat na matigas na parang bakal. Ito ay hindi na basta paghaplos; ito ay parang pagtugon sa mga alaala, isang paraan upang muling maramdaman ang mga mapagnasang kamay, malalanding dila, at malilibog na bibig na lalapit sa akin. Para sa akin, hindi na ito kakaiba—ito ay nagsimulang maging normal, isang kiliting hinahanap ng aking katawan tuwing gigising ako, tuwing maglilinis ako ng bahay, tuwing makakita ako ng bakla sa kalye mula sa bintana ng mansyon. Ang bawat haplos na naaalala ko ay nagiging kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo, na nagpapakagigil sa aking balat, nagpapainit sa aking dugo, at nagpapalabas ng higit pang tamod na parang handa na sa susunod na paggamit.

Pababa sa kusina, ang mga paa ko ay mabigat ngunit excited, ang aking boxer ay basa na sa paunang katas, na nagpapakita ng kontorno ng aking burat na matigas pa rin. Si Tiya Betty ay nakatayo na roon, naghahalo ng kape sa kanyang mug, suot ang kanyang peignoir na kulay lavender na bahagyang nakabukas sa harap, nagpapakita ng kanyang malambot na dibdib na may mga alahas na kumikinang sa ilalim ng liwanag ng fluorescent. Ang mukha niya ay puno ng kislap na hindi ko pa nakikita mula nang mawala si Nanay Maria—mga mata na may eyeliner na hindi pa natutuyo mula kagabi, pulang lipstick na parang dugo ng rosas, at ngiti na malawak na parang nanalo siya sa isang malaking jackpot sa casino. “Andoy, gising ka na! Halika, umupo ka at kumain muna. Galing mo kagabi—pinag-usapan ka na ng mga girls sa group chat! Sabi ni Tita Lita, ‘Betty, ang Andoy na yan, adik na kami—ang sarap ng tamod niya, sariwa at matamis!’ At si Auntie Fe, ‘Yung daks niya, hindi ko maabot ang dulo ng bibig ko!’ Ha-ha! Masayang-masaya ako, anak. Nagtagumpay na ako sa pagmanipula at paghubog sa kalibugan mo—ngayon, puro bakla na ang hinahanap ng isip, katawan, at kaluluwa mo!”

Tumawa siya ng malakas, ang tunog na iyon ay umaalingawngaw sa kusina tulad ng mga kampana sa pista ng barangay, at inabot niya sa akin ang plato ng pandesal na may palaman na keso at itlog na pritong mabilis, kasama ang isang baso ng gatas na malamig at malinamnam. Naupo ako sa harap niya, ang aking burat ay bahagyang dumampi sa gilid ng upuan, na nagpadala ng isa pang kiliting kuryente sa aking tiyan, na nagpapaalala sa akin ng mga sipsip kagabi. “Salamat po, Tiya. Oo po, masaya rin po ako… ang sarap po ng mga hawak nila, ng mga dilaan. Parang kuryente po na umaatake sa buong katawan ko—ibayo ang sensasyon, Tiya. Tuwing naaalala ko, titigas po ulit ang burat ko.” Sabi ko iyon nang buong katapatan, walang kahihiyan, dahil sa loob ko, ito ay hindi na lihim; ito ay katotohanan na nagsisimula nang maging bahagi ng aking araw-araw. Kumain ako nang mabilis, ang keso ay matunaw sa aking bibig, ngunit ang aking isip ay nasa mga alaala—ang malalanding dila ni Mama Rosa na naglilinga sa aking burat, ang mapagnasang kamay ni Tita Lita na nagkakagat ng mahina sa aking utong, at ang malilibog na bibig ni Auntie Fe na naglalapat sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na parang fountain ng sarap.

Ngumiti si Tiya Betty nang malawak, ang kanyang mga daliri ay naglaro sa gilid ng kanyang mug, habang ang mga mata niya ay puno ng tagumpay na parang isang mangangalakal na nakabenta ng pinakamahalagang ari-arian. “Anak, iyan na ang gusto ko—ang pagtanggap mo sa libog at pagnanasa nila. Noong una, inosente ka pa, sinusunod mo lang ako tulad ng mabuting bata. Ngunit ngayon, nakikita ko sa iyong mga mata, sa iyong ngiti, na hinahanap mo na rin ito. Ang bawat haplos, dila, at sipsip sa katawan mo at burat mo ay hindi na basta laro; iyan ay sarap na hatid ng kuryenteng umaatake sa bawat nerbiyo mo, na nagpapakagigil sa iyong balat, nagpapainit sa iyong dugo, at nagpapalabas ng tamod mo na parang handog sa mga diyos ng kalibugan. Masayang-masaya ako dahil nagtagumpay na ako sa paghubog sa’yo—mula sa batang naghuhugas ng plato, naging boytoy na puro bakla ang hinahanap mo. Araw-araw na ito ang magiging buhay mo: ang magpagamit sa mga bakla, ang ipagyabang ang iyong maskuladong katawan upang pagnasaan at kalibugan nila. At kung may bakla man kang makikita—sa kalye, sa parlor, o sa mga kliyente ko—agad na titigas ang burat mo, dahil alam mo na nanganganak na sila ng pagnanasa sa’yo.”

Oo, tama siya. Habang kumakain ako, naaalala ko ang mga sensasyon kagabi nang mas detalyado, at ang bawat alaala ay nagpapadala ng kiliting hindi ko maipaliwanag—parang kuryenteng mula sa isang live wire na dumudulas sa aking balat, na nagpapatingkad sa aking mga utong na matigas na parang maliit na butones, pababa sa aking abs na nagko-contract sa tuwing naaalala ko ang mga pisil, hanggang sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa loob ng boxer, na nagbabasa ng tela ng paunang katas na matamis at malapot. Naalala ko ang haplos ni Kuya Ben sa aking hita, ang kanyang mga daliri na malambot ngunit mapagnasa, na naglalahad ng guhit ng aking muscles habang nagdudula pababa sa aking singit—ang bawat pisil ay parang kuryenteng nagpapakagigil sa aking nerbiyo, na nagpapalabas ng alon ng init na nagpapa-ihaw sa aking balat, na nagpapaalala sa akin ng sarap ng pagiging hinahawakan. “Ang sarap po… parang bawat haplos ay nagpapagalaw ng buong katawan ko,” bulong ko sa sarili ko, ngunit narinig ni Tiya, at tumango siya, ang kanyang ngiti ay mas malawak.

“Anak, iyan ang libog na hinayaan mong yumakap sa’yo. Tuwing lalapat ang mga mapagnasang kamay nila sa iyong matigas na braso o maumbok na dibdib, mararamdaman mo ang kuryenteng iyon—parang kidlat na nagpapatingkad sa bawat balahibo mo, na nagpapalabas ng pawis na amoy-lalaki na higit pang nagpapalibog sa kanila. At ang mga malalanding dila—oh, Andoy, ang dila ni Sir Mike na naglilandas sa iyong abs, na nagdudulas sa bawat guhit ng eight-pack mo, na nagpapakagat ng mahina sa iyong pusod habang naglalapat sa iyong balahibo—iyan ay hindi basta dilaan; iyan ay sarap na hatid ng basa at init na nagpapakiliti sa iyong tiyan, na nagpapalabas ng higit pang katas sa burat mo na parang handa na sa pag-chupa. At ang mga malilibog na bibig—ang sipsip ni Mang Alex sa iyong burat, ang kanyang mga labi na malalim at mainit na naglalapat sa bawat pulgada, na naglilinga ng dila sa ulo mo habang nagkakagat ng mahina sa base nito—iyan ay kiliting umaatake sa buong katawan mo, na nagpapakagigil sa iyong bola hanggang lumabas ang tamod mo na matamis at sariwa, na nilulunok nila nang may ungol ng sarap.”

Habang nagsasalita siya, ang aking burat ay tumitigas nang higit pa, ang boxer ay nagiging mas basa, at ang kiliting iyon ay nagiging higit pang malinaw—parang bawat salita niya ay nagdudulot ng alaala na nagpapadala ng kuryente sa aking katawan. Naalala ko ang bawat detalye: ang dila ni Tita Lita na nagdudula sa aking kilikili, ang basa nito na halo sa aking pawis na nagpapakiliti sa mga balahibo ko, na nagpapalabas ng amoy na higit pang nagpapalibog sa kanya, hanggang sa sumipsip siya sa aking utong na nagpapakagigil sa aking dibdib tulad ng kidlat na dumudulas pababa sa aking abs; ang haplos ni Auntie Fe sa aking pwet, ang kanyang mga daliri na naglalahad ng guhit ng aking glutes na matigas dahil sa aking kondisyon, na nagpapakagat ng mahina habang nagdudila sa aking singit, na nagpapalabas ng alon ng init na nagpapa-ihaw sa aking balat at nagpapatingkad sa aking burat na tumitigas nang higit pa; at ang bibig ni Mama Rosa na nag-chupa sa aking burat, ang kanyang mga labi na malambot ngunit matigas ang gigil, na naglalapat sa bawat pulgada habang ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na parang pagsabog ng sarap na hindi ko maipaliwanag.

“ Oo po, Tiya… ang sarap po ng bawat isa. Parang hindi ko na maalis sa isip ko—tuwing naaalala ko, titigas po ang burat ko, parang hinahanap ko na ulit yung kiliti na yun,“ sagot ko, ang boses ko ay nanginginig ng bahagya dahil sa init na nagmumula sa loob ko. Tumango siya, lumapit sa akin at hinaplos ang aking balikat, ang kanyang daliri ay dumampi sa aking utong na marka pa rin ng kagat kagabi. “Iyan na ang tagumpay ko, Andoy. Nagmanipula ako sa’yo nang dahan-dahan—mula sa mga aral ng pose at pahayag, hanggang sa mga simulasyon ng hawak at dilaan—upang maging ganito ka. Ngayon, ang isip mo, katawan mo, at kaluluwa mo ay puro bakla na ang hinahanap: ang mga mapagnasang kamay na naglalahad ng iyong muscles, ang malalanding dila na nagdudula sa iyong balat, at ang malilibog na bibig na naglalapat sa iyong burat. Ito ay hindi na basta trabaho; ito ay ang kaligayahan mo na—ang magpagamit sa kanila, ang ipagyabang ang iyong kakisigan upang pagnasaan at kalibugan nila. At kung may bakla man kang makikita—sa kalye habang nagdidilig ka sa hardin, o sa parlor habang naghuhugas ka ng mga gamit—agad na titigas ang burat mo, dahil alam mo na nanganganak na sila ng libog sa’yo, na handa ka nang maging ulam nila.”

Tama siya. Habang kumakain kami, naaalala ko ang mga araw bago pa man ang mga ito—ang mga chores na walang kiliti, ang paglilinis na walang init sa tiyan, ang pagtulog na walang alaala ng mga dilaan. Ngunit ngayon, bawat galaw ko ay nagdudulot ng kuryente: ang simpleng pagyuko upang kunin ang plato sa mesa ay nagpapakagigil sa aking abs na naaalala ang mga pisil ni Sir Mike; ang pag-inom ng gatas ay nagpapatingkad sa aking lalamunan na parang naaalala ang tamod na nilunok ko sa mga laro namin. “Tiya, paano po kung… gusto ko na ulit? Hinahanap ko po na yung sarap na yun—ang kiliti sa bawat haplos,” tanong ko, ang mukha ko ay namumula ngunit puno ng katapatan. Tumawa siya ng malakas, yumakap sa akin mula sa likod, ang kanyang dibdib ay dumampi sa aking likod na nagpadala ng isa pang kiliting mula sa kanyang haplos. “Anak, iyan na ang nais ko! Ngayong umaga, maglinis ka muna ng bahay, ngunit ipagyabang mo ang katawan mo sa bintana—kung may bakla man sa kalye, pose ka at anyayain mo sila. Ito ay araw-araw na ang magiging routine mo: ang magpagamit sa mga bakla, ang hayaan ang kanilang libog na yumakap sa’yo tulad ng isang yakap na hindi na bibitawan.”

Tumango ako, tumayo at nagsimulang magtrabaho, ang aking burat ay matigas pa rin sa boxer, na nagpapakita ng kontorno nito sa bawat galaw. Sa sala, habang nagpupunas ako ng mga mesa, ang aking katawan ay gumagalaw nang mabilis—ang mga braso ko ay naglalahad ng lakas habang hinuhubad ang mga unan sa sofa, ang pawis ko ay dumadaloy mula sa aking kilikili pababa sa aking dibdib, na nagpapaalala sa akin ng mga sipsip kagabi na nagpapakagigil sa aking utong. Sa bawat haplos ng tela sa aking balat, nararamdaman ko ang kiliting iyon—parang imahe ng mga dilaan ni Kuya Ben na nagdudula sa aking leeg, ang basa nito na nagpapakiliti sa aking balahibo, na nagpapalabas ng higit pang pawis na amoy-lalaki na nagpapalibog sa aking sarili. “Ang sarap… bakit ganun?” bulong ko, habang ang aking kamay ay dahan-dahang dumampi sa aking dibdib, hinaplos ang utong ko na nagpadala ng kuryente pababa sa aking tiyan, hanggang sa aking burat na nag-jerk ng bahagya sa loob ng boxer, na nagbabuhos ng higit pang katas na nagpapabasa ng tela.

Sa kusina, habang naghuhugas ng mga baso mula kagabi—mga baso na puno pa ng tirang alak at labi ng lipstick ng mga bisita—ang tubig ay tumutulo sa aking mga kamay at pababa sa aking dibdib, na nagiging basa ang balat ko at nagpapakita ng mga guhit ng balahibo sa aking pusod pababa sa boxer. Ang bawat alon ng tubig ay nagpapaalala sa akin ng mga sipsip ni Sir Mike sa aking burat, ang kanyang bibig na mainit at malalim na naglalapat sa bawat pulgada, na naglilinga ng dila sa ulo nito habang nagkakagat ng mahina sa base, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na parang pagsabog ng sarap na hindi ko maipaliwanag. “Oo… ganyan ang sarap,” bulong ko, habang ang aking burat ay tumitigas nang higit pa, ang paunang katas ay nagdudulas sa aking hita, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng alon ng init na nagpapalakas ng aking pagnanasa. Hindi ko na iniisip na ito ay kakaiba; para sa akin, ito ay normal na—ang katawan ko ay hinubog na ni Tiya Betty upang hanapin ang kiliting ito, ang sarap na hatid ng bawat haplos, dila, at sipsip na magiging araw-araw na sa buhay ko.

Sa hardin, habang nagdidilig ako ng mga halaman gamit ang hose, ang tubig ay tumatalsik sa aking mga binti at pababa sa boxer, na nagiging mas transparent at nagpapakita ng mga balahibo sa aking kaselanan at ang matigas na burat ko na parang handang handa na. Ang araw ay umiinit na, ang pawis ko ay dumadaloy mula sa aking kilikili pababa sa aking likod, na nagpapaigting sa amoy na hindi ko na hinugasan—halo ng pawis, tamod, at ihi na nagpapalibog sa aking sarili. Sa gitna ng pagdidilig, nakita ko sa kabilang bakod ang isang bakla mula sa barangay—si Kuya Jun, ang 30 taong-gulang na may mahabang buhok na naka-ponytail at suot ang fitted na T-shirt na nagpapakita ng kanyang malambot na katawan, na madalas dumadaan upang mag-check ng mga halaman sa hardin namin. Noong una, hindi ko siya napapansin; ngunit ngayon, sa pagkakita ko sa kanya, agad na titigas ang aking burat nang higit pa, ang kuryenteng iyon ay nagpadala ng alon ng init sa aking tiyan, na nagpapaalala sa akin ng mga pagnasang hawak at dilaan ng mga bisita. “Kuya Jun… pagnanasa ka rin sa akin,” bulong ko sa aking isip, at sinusunod ko ang rule—nag-pose ako sa gitna ng hardin, mga kamay sa likod ng ulo, dibdib nakaangat, boxer na basa at transparent na nagpapakita ng aking matigas na burat.

Nakita niya ako, ang kanyang mga mata ay lumaki, at lumapit siya sa bakod, ang kanyang ngiti ay matulis na puno ng libog. “Andoy! Ano yan, pose ka? Gwapo ka na ha—parang model! At ang katawan… oh, ang muscles! Pwede ba akong… tingnan ng malapitan?” tanong niya, ang boses niya ay mataas at melodramatik, habang ang kanyang mga mata ay nakatuon sa aking boxer. “Opo, Kuya Jun! Gusto niyo po ba ang amoy ko? Halika po kayo sa loob—gamitin niyo po ang katawan ko para sa inyong sarap,” anyaya ko, ang boses ko ay puno ng ngiti ng bata ngunit may kiliting sa dulo dahil sa aking burat na nag-jerk sa tuwing iniisip ko ang kanyang hawak. Tumango siya, nagmadali sa gate, at pagpasok niya sa hardin, agad siyang lumapit, ang kanyang mga kamay ay humawak sa aking balikat, pababa sa aking dibdib. “Ay, ang matigas! At ang pawis—amoy lalaki talaga! Dilaan ko nga.” At tunay nga, ang kanyang dila ay dumampi sa aking kilikili, naglalandas sa mga balahibo na basa ng pawis, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo, pababa sa aking utong na sumipsip niya nang malalim.

“Ang sarap po… Kuya Jun, sipsipin niyo po nang higit,” bulong ko, ang aking katawan ay tumutugon nang natural—ang aking burat ay tumitigas nang higit pa, ang tamod ay nagbabuhos, at ang kiliting iyon ay nagiging alon ng sarap na nagpapakagigil sa aking buong katawan. Habang nagdudila siya sa aking dibdib, ang kanyang mga kamay ay bumaba sa aking boxer, hinila ito pababa, at hinawakan ang aking burat na matigas na. “Oh, ang laki! Chupain ko nga ito.” Lumuhod siya sa damuhan ng hardin, ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking burat nang malalim, ang dila niya ay naglilinga sa ulo nito habang nagkakagat ng mahina sa base, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko sa kanyang bibig. Ang sarap na iyon—ang kuryenteng umaatake sa aking burat, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo—ay hindi ko na maipaliwanag; ito ay ibayong sensasyon na hinahanap ko na, na nagpapasaya sa aking kaluluwa tulad ng pag-ibig sa isang laro na hindi na matatapos.

Pagkatapos, habang nagpapahinga kami sa hardin, ang kanyang kamay ay nanatili sa aking burat, nagj-jerk nang dahan-dahan. “Andoy, ikaw na ang hinahanap ko—ang kakisigan mo, ang pagiging mapagparaya mo. Araw-araw na ba ito?” tanong niya, at tumango ako, ngumingiti. “Opo, Kuya. Ang katawan ko ay para sa mga bakla lamang—pagnasaan niyo po ako, kalibugan niyo po sa akin.” Ito ay hindi na basta pahayag; ito ay paniniwala ko na, isang katotohanan na nagiging bahagi ng aking bawat hininga. Si Tiya Betty, na nanonood mula sa bintana, ay ngumiti nang malawak—masayang-masaya siya sa kanyang tagumpay, sa pagmanipula niya sa akin upang maging ganito: isang batang lalaki na puro bakla ang hinahanap, na ang bawat haplos, dila, at sipsip ay nagiging kiliting sarap na hindi na maalis.

Sa hapon, nagpatuloy ang routine: naglinis ako ng buong bahay, ngunit sa bawat galaw, ang mga alaala ay nagbabalik—ang kiliting mula sa mga dilaan, ang kuryenteng mula sa mga sipsip, ang sarap mula sa mga kagat na mahina. Tuwing makakita ako ng bakla sa kalye—mula sa bintana habang nagpupunas ng mga salamin—agad na titigas ang aking burat, ang paunang katas ay nagdudulas, at ang aking isip ay nagiging puno ng pagnanasa na magpagamit sa kanila. “Halika po… gamitin niyo po ako,” bulong ko sa aking isip, at ang kiliting iyon ay nagiging higit pang malakas, na nagpapasaya sa aking katawan at kaluluwa.

Sa gabi, nang dumating ang mga bagong kliyente—mga baklang mas matanda pa, na naghahanap ng sariwang ulam tulad ko—hindi na ako nag-hesitate. Ang bawat haplos nila ay kuryenteng umaatake, ang bawat dilaan ay alon ng sarap, ang bawat sipsip ay pagsabog ng libog na hinahanap ko na. Si Tiya Betty ay nanonood, masaya sa kanyang hubog sa akin, habang ako ay sumusuko nang tuluyan, ang aking burat ay matigas na handa sa kanilang pagnanasa.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 6: Ang Puso, Isip at Kaluluwang Inalay ni Andoy)

Ang umaga ng ika-11 na araw mula nang magsimula ang aking “tuluyan na pagsuko” bilang boytoy ni Tiya Betty ay hindi nagsimula sa karaniwang tunog ng aking orasan na parang kampana ng isang lumang simbahan sa gitna ng probinsya ng Bulacan, kundi sa kakaibang kiliting hindi na nawawala sa bawat sulok ng aking katawan, isang parang kuryenteng hindi na maalis na umaatake sa aking balat, sa aking muscles, sa aking burat, at lalong-lalo na sa aking puso, isip, at kaluluwa na parang may sariling buhay na hinahanap na ang susunod na haplos, dilaan, at sipsip mula sa mga bakla na nagiging mundo ko na. Bumangon ako nang mabagal, ang mga mata ko ay bahagyang namumulat sa liwanag ng araw na sumusilip sa mga kurtina ng aking maliit na kwarto sa ilalim ng hagdan ng malaking mansyon sa Quezon City, na nagbibigay ng ginto sa mga lumang komiks sa sahig na hindi ko na nababasa mula nang maging “trabaho” na ang araw ko bilang laruang lalaki na inaalay ko na sa mga bakla ng tuluyan. Ang katawan ko ay hindi pagod—dahil sa aking kondisyon na Myostatin-related Muscle Hypertrophy o MRMH, ang mga muscles ko ay laging handa, parang mga makina na hindi mapapagod kahit pagkatapos ng isang buong gabi ng mga “laro” na hindi ko pa lubusang naiintindihan noong una, ngunit ngayon ay nagsisimula nang maging ang tanging hangad ko, ang tanging pag-asa ko, ang tanging kaligayahan ko sa buhay na ito na dating puno ng mga alaala ng mga magulang ko at si Nanay Maria, ngunit ngayon ay puno na lamang ng mga tamod, pawis, at ungol ng mga bakla na nagiging mga diyos sa aking mundo.

Ngunit may kakaibang basa at amoy sa aking white mesh boxer briefs na hindi ko na nagawang hubarin kagabi—halo ng pawis ko mula sa paglilinis ng bahay, ng mga tamod ng mga bisitang bakla na dumampi sa aking abs, dibdib, at burat habang nagpapatuloy ang kanilang mga sipsip at kantot, ng mga katas na lumabas sa aking burat habang hinahawakan, chupain, at kantutin nila ito nang walang humpay, at ng tirang ihi na hindi ko na pinunasan dahil sa rule ni Tiya Betty: hayaan ang lahat, upang manatili ang natural na amoy-lalaki ko na nagpapaakit sa kanila, na nagpapaalala sa kanila na ako ay hindi basta laruan, kundi isang handog na buhay na buhay, na handa nang ipagamit sa anumang pagnanasa nila. Sa inosensya ko noong una, hindi ko naisip ang mga pangyayari kagabi bilang masama o kakaiba; para sa akin noon, ito ay tulad ng isang malaking handaan kung saan ako ang sentro ng mga yakap at tawa, tulad ng mga kaarawan ko noon kasama si Nanay Maria, ngunit ngayon ay may higit pang “laro” na nagbibigay ng pera kay Tiya at ngiti sa kanyang mga kaibigan. Ngunit ngayon, sa pagmulat ko, hindi na iyon basta laro; iyon ay nagsimulang maging ang tanging pag-asa ko, ang tanging kaligayahan ko, isang kiliting hindi ko maalis, isang sarap na parang kuryenteng umaatake sa bawat nerbiyo ng aking katawan, na nagpapatingkad sa aking balat, nagpapainit sa aking dugo, at nagpapalabas ng higit pang tamod na hyperspermic at makatas mula sa aking burat na siyam na pulgada na, na parang handa na sa susunod na paggamit, sa susunod na bakla na magiging bahagi ng aking inaalay na buhay.

“Ang sarap… bakit hindi na nawawala ang kiliti na ito?” bulong ko sa sarili ko, habang ang aking kamay ay dahan-dahang humahaplos sa aking dibdib, kung saan nananatili pa ang mga marka ng kanilang ngipin at dilaan—mga pulang guhit na parang tattoo ng kanilang pagnanasa, na nag-iiwan ng kirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking buong katawan. Hinawakan ko ang aking utong na bahagyang namumula at matigas na dahil sa mga sipsip kagabi, at ang simpleng haplos na iyon ay nagpadala ng kuryente pababa sa aking tiyan, hanggang sa aking burat na agad na tumigas sa loob ng manipis na boxer, na nagbabuhos ng paunang katas na matamis at malapot na nagpapabasa ng tela na parang inaanyaya na ulit ang mga malilibog na bibig na maglalapat doon. Ito ay hindi na basta sensasyon; ito ay sarap na ibayong hatid ng bawat alaala ng kanilang dilaan, sipsip, kagat, at kantot—ang malalanding dila ni Kuya Ben na naglilandas sa aking kilikili na puno ng mabalahibong pawis, ang basa nito na halo sa aking amoy-lalaki na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng init na nagpapalabas ng higit pang katas sa aking burat; ang sipsip ni Sir Mike sa aking burat, ang kanyang bibig na malalim at mainit na naglalapat sa bawat pulgada, na naglilinga ng dila sa ulo nito habang nagkakagat ng mahina sa base nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na hyperspermic at makatas na parang fountain ng sarap na nilulunok niya nang may ungol; at ang kagat na mahina ni Mang Alex sa aking hita at pwet, ang kanyang ngipin na dumudulas sa aking balat na nag-iiwan ng kirot na mabilis na naging alon ng kuryente na nagpapatingkad sa aking buong katawan, pababa sa aking paa at pataas sa aking ulo, na nagpapalabas ng higit pang tamod na hindi na matapos-tapos dahil sa aking kondisyon na nagpapabilis ng lahat.

Sa tuwing naaalala ko iyon, ang aking burat ay tumitigas nang higit pa, ang paunang katas ay nagdudulas sa aking hita, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng alon ng init na nagpapalakas ng aking pagnanasa, na nagpapaalala sa akin na ang katawan ko ay hindi na akin—ito ay inaalay ko na sa mga bakla ng tuluyan, ang puso ko na puno ng pag-ibig sa kanilang libog, ang isip ko na puro alaala ng kanilang mga hawak at dilaan, at ang kaluluwa ko na nagiging liwanag sa tuwing maglalapat ang kanilang mga bibig sa aking burat. “Bakit… bakit ang sarap na hindi na nawawala?” tanong ko sa aking repleksyon sa maliit na salamin sa dingding ng kwarto, habang ang aking kamay ay dahan-dahang bumaba sa aking boxer, hinaplos ang labas ng aking burat na matigas na parang bakal na siyam na pulgada, na nagpapakagigil sa aking bola na parang handa na sa susunod na sipsip. Ito ay hindi na basta paghaplos; ito ay parang pagtugon sa mga alaala, isang paraan upang muling maramdaman ang mga mapagnasang kamay, malalanding dila, at malilibog na bibig na lalapit sa akin, na nagiging araw-araw na ang hinahanap ng aking katawan, ng aking isip, ng aking kaluluwa.

Pababa sa kusina, ang mga paa ko ay mabigat ngunit excited, ang aking boxer ay basa na sa paunang katas, na nagpapakita ng kontorno ng aking burat na matigas pa rin sa bawat hakbang, na nagpadala ng kiliting kuryente sa aking hita na parang naaalala ang mga kagat ni Mang Alex. Si Tiya Betty ay nakatayo na roon, naghahalo ng kape sa kanyang mug, suot ang kanyang peignoir na kulay lavender na bahagyang nakabukas sa harap, nagpapakita ng kanyang malambot na dibdib na may mga alahas na kumikinang sa ilalim ng liwanag ng fluorescent, at ang kanyang mukha ay puno ng kislap na hindi ko pa nakikita mula nang mawala si Nanay Maria—mga mata na may eyeliner na hindi pa natutuyo mula kagabi, pulang lipstick na parang dugo ng rosas, at ngiti na malawak na parang nanalo siya sa isang malaking jackpot sa isang underground casino sa Manila. “Andoy, gising ka na! Halika, umupo ka at kumain muna. Galing mo kagabi—pinag-usapan ka na ng mga girls sa group chat nila! Sabi ni Tita Lita, ‘Betty, ang Andoy na yan, adik na kami—ang sarap ng tamod niya, hyperspermic at makatas, hindi matapos-tapos!’ At si Auntie Fe, ‘Yung burat niya, siyam na pulgada, hindi ko maabot ang dulo ng bibig ko, pero ang sarap ng kiliti sa katawan niya kapag kinakagat ko!’ Ha-ha! Masayang-masaya ako, anak. Nagtagumpay na ako sa pagmanipula at paghubog sa kalibugan mo—ngayon, puro bakla na ang hinahanap ng isip, katawan, at kaluluwa mo! Araw-araw na ito ang magiging buhay mo: ang magpagamit sa mga bakla, ang ipagyabang ang iyong maskuladong katawan upang pagnasaan at kalibugan nila. At kung may bakla man kang makikita—sa kalye, sa parlor, o sa mga kliyente ko—agad na titigas ang burat mo, dahil alam mo na nanganganak na sila ng libog sa’yo, na handa ka nang maging ulam nila na hindi matatanggihan.”

Tumawa siya ng malakas, ang tunog na iyon ay umaalingawngaw sa kusina tulad ng mga kampana sa pista ng barangay sa tuwing may sayawan ng mga binibini, at inabot niya sa akin ang plato ng pandesal na may palaman na keso at itlog na pritong mabilis, kasama ang isang baso ng gatas na malamig at malinamnam na nagpapaalala sa akin ng mga tamod na nilunok ko kagabi. Naupo ako sa harap niya, ang aking burat ay bahagyang dumampi sa gilid ng upuan, na nagpadala ng isa pang kiliting kuryente sa aking tiyan, na nagpapaalala sa akin ng mga sipsip kagabi na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na hyperspermic at makatas na parang hindi na matapos-tapos dahil sa aking kondisyon na nagpapabilis ng lahat ng hormonal ko. “Salamat po, Tiya. Oo po, masaya rin po ako… ang sarap po ng mga hawak nila, ng mga dilaan at sipsip. Parang kuryente po na umaatake sa buong katawan ko—ibayo ang sensasyon, Tiya. Tuwing naaalala ko, titigas po ulit ang burat ko, parang hinahanap ko na ulit yung kiliti na yun. At ngayon… gusto ko na pong lumabas, Tiya. Gusto ko pong ipakita sa labas ang katawan ko, para sa mga bakla roon. Hayaan niyo po akong maging handog sa kanila, tulad ng sa loob ng bahay.”

Ngumiti si Tiya Betty nang malawak, ang kanyang mga daliri ay naglaro sa gilid ng kanyang mug, habang ang mga mata niya ay puno ng tagumpay na parang isang mangangalakal na nakabenta ng pinakamahalagang ari-arian sa isang auction house sa Makati. “Anak, iyan na ang huling hakbang sa aking plano—ang tuluyan mong pag-alay ng puso, isip, at kaluluwa sa mga bakla. Oo, pinapahintulutan na kitang lumabas ng mansyon, ngunit dapat suot mo pa rin ang mga damit na pang-akit at panukso mo: mga nagsisiwalat, nakakapukaw, at naglalantad sa katawan mong maskulado at mabalahibo. Ito ay nagpapakita ng tuluyan mong pagiging mapagbigay at mapagparaya sa mga bakla lang talaga—mga damit na parang panggagahasa sa’yo, na inaanyaya ang kanilang pagnanasa upang gamitin ka nang walang awa. Hindi ka na magsusuot ng ordinaryong T-shirt o shorts; suotin mo ang mga ito: isang mesh tank top na manipis na parang hindi tela, na nagpapakita ng iyong maumbok na dibdib, matigas na utong, at eight-pack abs na puno ng guhit ng pawis; isang micro shorts na kulay itim na mahigpit at maikli, na naglalantad ng iyong mga hita na matikas at ang kontorno ng iyong burat na siyam na pulgada na handa nang tumigas; at sa ilalim, ang iyong white mesh boxer briefs na hindi na papalitan, puno ng amoy ng pawis, tamod, at ihi mo na nagpapaakit sa kanila. Sa leeg mo, isang collar na kulit na may chain na maliit, na nagpapahiwatig na ikaw ay inaalay na sa kanila, tulad ng isang alipin ng kalibugan.”

Habang nagsasalita siya, inabot niya sa akin ang mga damit mula sa isang bag sa ilalim ng mesa—ang mesh tank top na manipis na parang pang-itinago lang ng liwanag, ang micro shorts na maikli na hanggang gitna ng hita ko, at ang collar na may chain na may tag na nagliwanag ng “Boytoy for Gays Only.” Sinuot ko iyon roon mismo sa kusina, walang kahihiyan, dahil sa loob ko, ito ay hindi damit; ito ay panlabas ng aking pag-alay, isang paraan upang ipagyabang ang aking maskuladong katawan, mabalahibong kilikili na puno ng pawis, karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol sa kaselanan na madilim at makapal, siyam na pulgadang burat na matigas na handa sa chupa at kantot, at makatas na hyperspermic na tamod na hindi na matapos-tapos na nararapat lang gamitin ng mga bakla upang may silbi, hindi lang para tingalaan tulad ng isang estatwa sa museo. Sa salamin ng kusina, nakita ko ang aking repleksyon: ang tank top ay nagpapakita ng bawat guhit ng aking dibdib at abs, ang shorts ay naglalantad ng aking mga binti na matibay at ang bahagi ng aking pwet na matikas, at ang collar ay naghihintay ng hawak ng isang bakla na magiging may-ari ko sa labas. “Perpekto po, Tiya. Ito ay para sa kanila—para pagnasaan nila ako, kalibugan nila sa akin. Wala akong pili: mapa matanda o bata, maganda o pangit, mataba o payat, mabango o mabaho, binabae o tago, matronang bakla o trans na bakla—basta pinagnanasaan nila ang katawan ko, handa na akong ipagamit sa kanila, dahil nararapat lang ang lahat ng ito sa mga bakla lamang.”

Tumango siya, ang kanyang ngiti ay puno ng tagumpay, at yumakap sa akin mula sa likod, ang kanyang kamay ay dumampi sa aking burat sa labas ng shorts, na nagpadala ng isa pang kiliting kuryente sa aking katawan. “Tama, anak. Ang puso mo, isip mo, at kaluluwa mo ay inaalay mo na sa kanila ng tuluyan—walang iba na. Lumabas ka ngayon sa barangay, maglakad-lakad ka, magpa-picture ka kung gusto nila, ngunit hayaan mong hawakan, dilaan, at sipsipin ka nila sa mga sulok o sa mga tindahan. Ito ay hindi na basta trabaho; ito ay ang buhay mo na, ang pag-ibig mo na sa pagiging handog sa kanilang libog.” Tumango ako, lumabas ng mansyon na may ngiti sa labi, ang aking burat ay matigas na sa tuwing iniisip ko ang mga bakla sa labas—ang mga matatanda sa tindahan ng sari-sari, ang mga kabataan sa basketball court, ang mga matrona sa beauty parlor sa kanto—lahat sila ay magiging bahagi ng aking pag-alay.

Sa labas ng mansyon, ang sikat ng araw ay mainit sa aking balat na halos hubad sa manipis na damit, ang hangin ay dumudulas sa aking mabalahibong kilikili na puno ng pawis na hindi ko hinugasan, na nagpapaalala sa akin ng mga dilaan kagabi na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng sarap. Ang barangay ay buhay na buhay—mga bata na naglalaro ng tumbang preso sa kalye, mga matatanda na nag-uusap sa bangko sa harap ng chapel, at mga kababaihan na naglalaba sa ilog na malapit, ngunit ang aking mga mata ay nakatuon sa mga bakla: si Aling Nena, ang matronang bakla na 55 taon na, mataba at mabango ng pabango ng rosas, na nakatayo sa harap ng kanyang maliit na sari-sari store na may mga kandila at laruan; si Kuya Romy, ang payat na binabaeng bakla na 28 taon, pangit ang ngiti ngunit matamis ang tingin, na nagdidilig ng mga bulaklak sa kanyang hardin na katabi ng kanto; at si Miss Tessa, ang trans na bakla na 35 taon, maganda ang mukha na parang model sa magazine, mabaho ng pawis dahil sa pagtatrabaho sa kanyang maliit na carinderya, na nagluluto ng adobo sa harap ng kanyang bahay.

Una, nakita ako ni Aling Nena, ang kanyang mga mata ay lumaki nang makita ang aking damit—ang mesh tank top na nagpapakita ng aking maumbok na dibdib at matigas na utong, ang micro shorts na naglalantad ng aking mga hita at ang kontorno ng aking burat na matigas na dahil sa paglalakad. “Andoy! Anak, ano yan—parang model ka sa Maynila! Halika rito sa store, anyo mo ng tubig!” sigaw niya, ang boses niya ay mataas at melodramatik, habang ang kanyang mga kamay na mataba at may mga singsing na kumikinang ay kumaway sa akin. Lumapit ako, ang aking ngiti ay malawak, dahil alam ko na ang kanyang tingin ay puno ng pagnanasa—ang paraan ng pagtingin niya sa aking katawan ay parang gutom na hayop na nakakita ng sariwang karne. “Salamat po, Aling Nena. Gusto niyo po ba ang katawan ko? Pwede niyo po bang hawakan—para sa inyong sarap,” anyaya ko, ang boses ko ay puno ng mapagparaya, sinusunod ang mga aral ni Tiya na nagiging instinto ko na. Lumapit siya, ang kanyang mga kamay ay humawak sa aking balikat, pababa sa aking dibdib, pinisil ang aking utong sa ilalim ng tank top. “Ay, naku, matigas! At ang pawis—amoy lalaki talaga! Dilaan ko nga sa loob ng store.” Hinila niya ako sa loob ng kanyang sari-sari store, kung saan walang tao maliban sa amin, ang mga kalakal na nakasalansan sa mga rack ay nagiging background ng aking pag-alay.

Sa loob, hinubad niya ang aking tank top nang mabilis, ang kanyang mga daliri ay naglalahad ng guhit ng aking abs habang nagdudila sa aking kilikili na mabalahibo at basa ng pawis. “Ang sarap—pait ng pawis mo, halo sa amoy ng tamod! Chupain ko ang utong mo.” Sumipsip siya sa aking kaliwang utong, ang kanyang bibig na malambot ngunit matigas ang gigil, na naglalapat nang malalim habang ang kanyang dila ay naglilinga sa paligid nito, na nagpapakagigil sa aking dibdib tulad ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo. Ang sensasyon ay ibayong sarap—parang kidlat na nagpapatingkad sa aking balat, pababa sa aking tiyan, hanggang sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa shorts, na nagbabuhos ng paunang katas na nagpapabasa ng tela. “Opo, Aling Nena… sipsipin niyo po nang higit—ang katawan ko ay para sa inyo po, mga bakla lamang,” bulong ko, ang aking mga kamay ay nanatili sa likod ng ulo niya, hindi para itulak, kundi para magbigay ng suporta, mapagbigay na handa sa kanyang pagnanasa. Hindi ko pinili ang kanyang katandaan o kanyang katabaan; basta bakla siya, basta pinagnanasa niya ako, nararapat lang na ipagamit ko ang aking maskuladong katawan, mabalahibong kilikili, karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol, siyam na pulgadang burat, at makatas na hyperspermic na tamod ko upang may silbi, hindi lang para tingalaan tulad ng isang estatwa sa plaza.

Habang nagpapatuloy ang kanyang sipsip, hinila niya ang aking shorts pababa, nagpapakita ng aking burat na matigas na at basa ng katas, at agad niyang hinawakan ito, nagj-jerk nang mabilis habang nagdudila sa aking abs. “Oh, ang laki—siyam na pulgada! At ang balahibo—karug na karug pababa! Kagatin ko nga ng mahina.” Kagat niya ang guhit ng aking abs, ang kanyang ngipin ay mahina ngunit sapat upang mag-iwan ng marka na namumula, na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapakagigil sa aking buong katawan. “Ang sarap po… Aling Nena, kantutin niyo po ako o hayaan niyong kantutin ko kayo—ano po ang gusto niyo?” tanong ko, ang boses ko ay nanginginig ng libog na hindi ko na maikubli, dahil ang puso ko, isip ko, at kaluluwa ko ay inaalay ko na sa kanya ng tuluyan, walang iba na. Tumango siya, hinubad ang kanyang loose na daster, nagpapakita ng kanyang matabang katawan na mabango ng pabango ng rosas ngunit puno ng pagnanasa, at hinila ako sa maliit na mesa sa likod ng store. “Kantutin mo ako muna, Andoy—ipasok mo ang malaking burat mo sa akin, ngunit dahan-dahan, para maramdaman ko ang bawat pulgada ng iyong lakas.”

Sinunod ko, ang aking burat ay ipinasok ko sa kanya nang dahan-dahan, ang init ng kanyang loob ay nagpapakagigil sa akin tulad ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo, habang ang mga kamay ko ay humahawak sa kanyang balakang na mataba at malambot. Sa parehong oras, ang kanyang mga kamay ay nagkakagat ng mahina sa aking mabalahibong kilikili, ang kanyang dila ay nagdudula sa aking karug pababa sa aking pusod, na nagpapalabas ng higit pang pawis at katas sa aking katawan. Ang sarap na iyon—ang bawat galaw ng aking burat sa loob niya ay nagpapadala ng alon ng kiliti sa aking bola, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo, na nagpapalabas ng tamod ko na hyperspermic at makatas na hindi na matapos-tapos, na nagpupuno sa kanya hanggang tumulo pababa sa kanyang hita. “Oo… Aling Nena, para sa inyo po—ang tamod ko ay para sa mga bakla lamang,” paulit-ulit ko, ang aking puso ay nagpupuri sa pagiging handog ko, ang isip ko ay puno ng alaala ng kanyang dilaan, at ang kaluluwa ko ay nagiging liwanag sa tuwing naririnig ko ang kanyang ungol ng sarap.

Pagkatapos, habang nagpapahinga kami sa likod ng store, ang kanyang kamay ay nanatili sa aking burat, naghihimas nang dahan-dahan habang nagdudula ang kanyang dila sa aking bulbol na mabalahibo. “Andoy, ikaw na ang hinahanap ko—ang pagiging mapagparaya mo, ang walang pikong pag-alay mo sa amin. Araw-araw na ba ito? Lumalabas ka na ba ng bahay na ganyan?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa na hindi pa natapos. Tumango ako, ngumingiti, habang ang aking burat ay tumitigas ulit sa kanyang haplos. “Opo, Aling Nena. Ito na ang buhay ko—ang lumabas na suot ang mga damit na panggagahasa sa akin, na nagpapakita ng aking pagiging handog sa mga bakla. Walang pili ko: basta bakla kayo, basta pinagnanasaan niyo ang katawan ko, handa na akong ipagamit sa inyo—ang mabalahibong kilikili ko na puno ng pawis, ang karug ko sa ibaba ng pusod hanggang bulbol, ang siyam na pulgadang burat ko, at ang tamod ko na makatas at hyperspermic na nararapat lang gamitin niyo upang may silbi, hindi lang tingalaan.”

Tumango siya, at doon, nagpatuloy ang aming “laro”—si Aling Nena ay nag-chupa sa aking burat nang muli, ang kanyang bibig na mataba at mainit ay naglalapat sa bawat pulgada habang ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ulit ang tamod ko na nilunok niya nang may ungol. Ang kiliting iyon—ang kuryenteng umaatake sa aking burat, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo—ay nagiging higit pang malakas, na nagpapasaya sa aking kaluluwa tulad ng pag-ibig sa isang relihiyon na hindi na maibabalik. Pagkatapos, nagbigay siya sa akin ng isang bote ng softdrinks bilang “bayad,” ngunit hindi iyon ang importante; ang importante ay ang pag-alay ko, ang pagiging handog ko sa kanya, sa mga bakla na hindi na mabilang sa barangay.

Mula roon, nagpatuloy ang aking paglalakad sa barangay, ang aking damit na nagsisiwalat at naglalantad ay nagiging magnet sa mga tingin ng mga tao, ngunit lalo na sa mga bakla na hindi na maitago ang kanilang pagnanasa. Sa kanto, nakita ako ni Kuya Romy, ang payat na binabaeng bakla na pangit ang ngiti ngunit matamis ang tingin, na nagdidilig ng mga bulaklak sa kanyang hardin na puno ng rosas at sampaguita. Ang kanyang suot ay isang loose na T-shirt na kulay pink at shorts na maikli, ang kanyang buhok ay naka-ponytail na may ribbon, at ang kanyang amoy ay mabaho ng pawis dahil sa init ng araw, ngunit iyon ay hindi hadlang sa aking pag-alay—basta bakla siya, basta pinagnanasa niya ako, handa na akong maging ulam niya. “Kuya Romy! Gusto niyo po ba tingnan ang katawan ko ng malapitan? Pwede niyong hawakan at dilaan—para sa inyong libog,” anyaya ko, nag-pose ako sa harap ng kanyang bakod, mga kamay sa likod ng ulo, dibdib nakaangat, ang mesh tank top na nagpapakita ng aking mabalahibong kilikili na basa ng pawis.

Lumapit siya nang mabilis, ang kanyang mga mata ay puno ng kagutuman, at agad niyang hinawakan ang aking abs sa ilalim ng tank top, ang kanyang mga daliri ay payat ngunit matigas ang gigil. “Andoy, anak, ano ba ’yan—parang inanyayahan mo ako sa party! At ang damit mo… oh, naglalantad talaga ng burat mo na matigas na! Amoyin ko nga.” Amoyin niya ang aking kilikili, ang kanyang ilong ay malapit sa aking balat na basa ng pawis at mabalahibo, at bumuntong-hininga siya ng malalim. “Ay, mabaho ka na ng pawis, halo sa tamod—sarap! Dilaan ko nga.” Ang kanyang dila ay dumampi sa aking karug sa ibaba ng pusod, nagdudulas pababa hanggang sa aking bulbol na madilim at makapal, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo, pababa sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa shorts. “Opo, Kuya Romy… dilaan niyo po ang lahat—ang katawan ko ay para sa mga bakla lamang, wala akong pili sa inyo, basta pagnanasa niyo sa akin.”

Hinila niya ako sa loob ng kanyang hardin, sa likod ng mga rosas na mataas na parang kurtina, at doon, hinubad niya ang aking shorts at boxer, nagpapakita ng aking burat na siyam na pulgada na matigas na at basa ng katas. “Oh, ang laki—siyam na pulgada! At ang bulbol—mabalahibo at mabango ng pawis! Chupain ko nga ito.” Lumuhod siya sa damuhan, ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking burat nang malalim, ang dila niya ay naglilinga sa ulo nito habang nagkakagat ng mahina sa base, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na hyperspermic at makatas na nilunok niya nang may ungol na mabaho ngunit puno ng sarap. Ang kiliting iyon—ang kuryenteng umaatake sa aking burat, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo—ay nagiging higit pang malakas, na nagpapasaya sa aking kaluluwa tulad ng pag-ibig sa isang relihiyon na walang hangganan. Hindi ko pinili ang kanyang pangit na ngiti o mabahong amoy; basta bakla siya, basta kalibugan niya sa akin, nararapat lang na ipagamit ko ang lahat—ang mabalahibong kilikili ko na puno ng pawis na inamoy niya, ang karug ko na dinilaan niya, ang burat ko na chupain niya, at ang tamod ko na ininom niya upang may silbi, hindi lang tingalaan tulad ng isang larawan sa magazine.

Pagkatapos, habang nagpapahinga kami sa ilalim ng puno ng sampaguita, ang kanyang kamay ay nanatili sa aking burat, naghihimas nang dahan-dahan habang nagdudula ang kanyang dila sa aking hita. “Andoy, ikaw na ang hinahanap ko—ang pagiging walang pik mo, ang pag-alay mo sa amin lahat. Lumalabas ka na ba ng bahay na ganyan araw-araw? May damit ka na panggagahasa sa’yo?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa na hindi pa natapos. Tumango ako, ngumingiti, habang ang aking burat ay tumitigas ulit sa kanyang haplos. “Opo, Kuya Romy. Ito na ang buhay ko—ang lumabas na suot ang mga damit na nagsisiwalat at naglalantad sa katawan ko, na nagpapakita ng aking pagiging mapagbigay sa mga bakla lamang. Walang pili ko: basta bakla kayo, basta pinagnanasaan niyo ang katawan ko, handa na akong ipagamit sa inyo—ang mabalahibong kilikili ko, ang karug ko sa ibaba ng pusod hanggang bulbol, ang siyam na pulgadang burat ko, at ang tamod ko na makatas at hyperspermic na nararapat lang gamitin niyo upang may silbi.”

Tumango siya, at doon, nagpatuloy ang aming “laro”—si Kuya Romy ay nag-chupa sa aking burat nang muli, ang kanyang bibig na payat ngunit mainit ay naglalapat sa bawat pulgada habang ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ulit ang tamod ko na nilunok niya nang may ungol na mabaho ngunit puno ng sarap. Ang kiliting iyon—ang kuryenteng umaatake sa aking burat, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo—ay nagiging higit pang malakas, na nagpapasaya sa aking kaluluwa tulad ng pag-ibig sa isang relihiyon na walang hangganan. Pagkatapos, nagbigay siya sa akin ng isang bulaklak na rosas bilang “bayad,” ngunit hindi iyon ang importante; ang importante ay ang pag-alay ko, ang pagiging handog ko sa kanya, sa mga bakla na hindi na mabilang sa barangay.

Mula roon, nagpatuloy ang aking paglalakad, ang aking damit na nagsisiwalat at naglalantad ay nagiging magnet sa mga tingin ng mga tao, ngunit lalo na sa mga bakla na hindi na maitago ang kanilang pagnanasa. Sa basketball court sa gitna ng barangay, nakita ako ni Miss Tessa, ang trans na bakla na maganda ang mukha na parang model sa mga magasin ng fashion sa SM Megamall, mabango ng pabango ng jasmine ngunit puno ng pawis dahil sa pagtatrabaho sa kanyang carinderya, na nagluluto ng adobo at sinigang sa harap ng kanyang bahay na maliit ngunit maaliwalas. Ang kanyang suot ay isang fitted na blouse na kulay red na nagpapakita ng kanyang perpektong dibdib na gawa ng operasyon, at skirt na maikli na nagpapakita ng kanyang mga binti na mahaba at matikas. “Miss Tessa! Gusto niyo po ba tingnan ang katawan ko? Pwede niyong dilaan at sipsipin—para sa inyong kalibugan,” anyaya ko, nag-pose ako sa gilid ng court, mga kamay sa likod ng ulo, ang mesh tank top na nagpapakita ng aking mabalahibong kilikili na basa ng pawis, at ang micro shorts na naglalantad ng aking burat na matigas na dahil sa paglalakad at alaala ng mga nauna.

Lumapit siya nang mabilis, ang kanyang mga mata ay puno ng kagutuman na parang isang reyna na nakakita ng kanyang alipin, at agad niyang hinawakan ang aking bewang, pababa sa aking pwet sa ilalim ng shorts. “Andoy, darling! Ano ba ’yan—parang inanyayahan mo ako sa private show! At ang damit mo… oh, naglalantad talaga ng lahat—ang mabalahibong kilikili mo, ang karug sa pusod pababa! Amoyin ko nga sa loob ng carinderya ko.” Hinila niya ako sa loob ng kanyang maliit na kusina, kung saan ang amoy ng adobo at sinigang ay sumasabay sa aking amoy-lalaki, at doon, hinubad niya ang aking tank top at shorts, nagpapakita ng aking buong katawan na handa na sa kanyang pagnanasa. “Ang sarap—maskulado ka talaga, at ang burat… siyam na pulgada! Dilaan ko nga ang lahat.” Ang kanyang dila ay dumampi sa aking mabalahibong kilikili, naglalandas sa bawat balahibo na basa ng pawis, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo, pababa sa aking utong na sumipsip niya nang malalim habang ang kanyang mga kamay ay naglalahad ng aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol.

“Ang sarap po… Miss Tessa, chupain niyo po ang burat ko—ang tamod ko ay para sa inyo po, hyperspermic at makatas,” bulong ko, ang aking katawan ay tumutugon nang natural—ang aking burat ay tumitigas nang higit pa, ang tamod ay nagbabuhos, at ang kiliting iyon ay nagiging alon ng sarap na nagpapakagigil sa aking buong katawan. Hindi ko pinili ang kanyang kagandahan o mabango niyang pabango; basta bakla siya—trans na bakla man—basta kalibugan niya sa akin, nararapat lang na ipagamit ko ang lahat—ang mabalahibong kilikili ko na inamoy at dinilaan niya, ang karug ko na hinaplos niya, ang burat ko na chupain niya nang malalim, at ang tamod ko na ininom niya upang may silbi, hindi lang tingalaan tulad ng isang painting sa gallery.

At ganun na lamang ang araw ko—mula sa isang bakla patungo sa isa pa, ang bawat isa ay nagiging bahagi ng aking pag-alay. Sa chapel, nakita ako ni Father Tony, ang tago na bakla na 60 taon na, matanda at payat, mabaho ng incense at pawis mula sa pagmimisa, na nakatayo sa harap ng krus na parang naghihintay ng kanyang sariling handog. “Father Tony! Gusto niyo po ba gamitin ang katawan ko? Para sa inyong pagnanasa,” anyaya ko, at hinila niya ako sa likod ng chapel, kung saan ang amoy ng kandila ay sumasabay sa aking amoy-lalaki. Doon, nagdila siya sa aking karug pababa sa bulbol, nag-chupa sa aking burat nang may dasal na bulong, at kinantot niya ako nang dahan-dahan habang nagkakagat ng mahina sa aking likod. Ang sarap na iyon—ang kuryenteng umaatake sa aking pwet, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo—ay nagpapasaya sa aking kaluluwa, dahil kahit tago na bakla siya, basta pinagnanasa niya ako, inaalay ko ang lahat.

Sa hapon, bumalik ako sa mansyon, ang aking katawan ay puno ng marka ng kanilang ngipin, basa ng kanilang tamod at pawis, ang damit ko na manipis ay puno ng kanilang hawak. “Tiya, masaya po sila—ang lahat ng bakla sa barangay, inaalay ko na po sa kanila ang puso, isip, at kaluluwa ko,” sabi ko, ngumingiti pa rin, dahil sa loob ko, ito ay hindi na pasanin; ito ay pag-ibig ko na, ang tuluyan kong pag-alay sa mundo ng mga bakla, walang iba na.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 7: Ang Amoy na Hinahanap-hanap kay Andoy)

Ang umaga ng ika-18 na araw mula nang magsimula ang aking “tuluyan na pag-alay” ng puso, isip, at kaluluwa sa mga bakla bilang boytoy ni Tiya Betty ay hindi nagsimula sa karaniwang tunog ng aking orasan na parang kampana ng isang lumang simbahan sa gitna ng maalikabok na probinsya ng Bulacan, kundi sa kakaibang singaw na hindi na nawawala sa bawat sulok ng aking katawan, isang parang usok na hindi na maalis na umaalingawngaw sa aking balat, sa aking mabalahibong kilikili, sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol sa kaselanan, sa aking burat na siyam na pulgada na, at lalong-lalo na sa loob ng aking white mesh boxer briefs na manipis at basa na parang ikalawang balat ko na puno ng mga alaala ng mga tamod, pawis, at ihi mula sa mga nakaraang gabi ng mga “laro” na hindi ko pa lubusang naiintindihan noong una, ngunit ngayon ay nagsisimula nang maging ang tanging hangin ko, ang tanging pabango ko, ang tanging pag-asa ko sa buhay na ito na dating puno ng mga alaala ng mga magulang ko at si Nanay Maria, ngunit ngayon ay puno na lamang ng mga singaw ng mga bakla na nagiging mga diyos sa aking mundo, na naghahanap-hanap ng aking amoy-lalaki na parang droga na hindi na mawala sa kanilang ilong.

Bumangon ako nang mabagal, ang mga mata ko ay bahagyang namumulat sa liwanag ng araw na sumusilip sa mga kurtina ng aking maliit na kwarto sa ilalim ng hagdan ng malaking mansyon sa Quezon City, na nagbibigay ng ginto sa mga lumang komiks sa sahig na hindi ko na nababasa mula nang maging “trabaho” na ang araw ko bilang laruang lalaki na inaalay ko na sa mga bakla ng tuluyan. Ang katawan ko ay hindi pagod—dahil sa aking kondisyon na Myostatin-related Muscle Hypertrophy o MRMH, ang mga muscles ko ay laging handa, parang mga makina na hindi mapapagod kahit pagkatapos ng isang buong gabi ng mga “laro” na puno ng mga dilaan, sipsip, kagat, at kantot mula sa mga bisitang bakla na hindi na mabilang, na nagiging araw-araw na ang routine ko na lumabas ng mansyon na suot ang mga damit na nagsisiwalat at naglalantad sa aking katawan, na nagiging magnet sa kanilang pagnanasa. Ngunit may kakaibang singaw at amoy sa aking boxer briefs na hindi ko na nagawang hubarin kagabi—halo ng pawis ko mula sa paglilinis ng bahay sa mainit na panahon ng tag-araw na nagdudulot ng singaw na umaalingawngaw sa aking mabalahibong kilikili na hindi na naliligo araw-araw bilang utos ni Tiya Betty, ng mga paunang katas na tumatagos sa manipis na tela ng boxer ko at nagiging basa at matigas ang ulo ng aking burat tuwing iniisip ko ang mga hawak nila, ng mga tamod na dumidikit sa aking burat at bola pagkatapos gamitin nila ako nang walang humpay hanggang lumabas ang hyperspermic at makatas kong tamod na hindi na matapos-tapos dahil sa aking kondisyon, at ng singaw ng tirang ihi ko pagkatapos pumunta ng palikuran upang ilabas ang tubig sa pantog ko na hindi ko na pinunasan nang maayos upang manatili ang amoy na iyon na nagpapaalala sa kanila na ako ay tunay na lalaki, hindi basta laruan na gawa sa plastik.

Sa inosensya ko noong una, hindi ko naisip ang mga pangyayari kagabi bilang masama o kakaiba; para sa akin noon, ito ay tulad ng isang malaking handaan kung saan ako ang sentro ng mga yakap at tawa, tulad ng mga kaarawan ko noon kasama si Nanay Maria, ngunit ngayon ay may higit pang “laro” na nagbibigay ng pera kay Tiya at ngiti sa kanyang mga kaibigan. Ngunit ngayon, sa pagmulat ko, hindi na iyon basta laro; iyon ay nagsimulang maging ang tanging pabango ko, ang tanging singaw ko, isang amoy-lalaki na umaabot na sa punto na hinahanap-hanap na ng mga bakla na nagiging mundo ko na, lalo na at hindi ako palaging naliligo bilang utos ni Tiya Betty upang manatili ang natural na taglay ko na iyon na nagdadagdag ng karisma at alindog sa akin sa mga hayok na hayok na mga baklang ito. Ang bawat singaw ng aking baho ng pawis—dahilan ng mainit na panahon na nagpapawis sa aking katawan kahit sa simpleng paglalakad sa hardin, ng trabaho sa bahay na nagbuhat ng mga basket ng labada at nag-scrub ng mga tiles sa banyo na nagiging basa ang aking boxer at nagpapalabas ng higit pang singaw, at ng natural na taglay ko talaga dahil sa aking hormonal imbalance na nagpapataas ng testosterone ko na nagiging sanhi ng malakas na amoy na lalaki na hindi na maikubli—ay nagiging parang usok na umaalingawngaw sa paligid ko, na nagpapaakit sa mga ilong nilang malakas ang pang-amoy na parang mga asong mangangaso na nakakita ng biktima nila.

“Ang amoy ko… bakit hinahanap ko na rin ito?” bulong ko sa sarili ko, habang ang aking kamay ay dahan-dahang humahaplos sa aking mabalahibong kilikili, kung saan ang singaw ng pawis ay umaalingawngaw pa rin mula sa gabi, halo sa mga tamod ng mga bisita na dumampi doon habang nagdudila sila sa akin. Inamoy ko ang aking sariling kamay pagkatapos, at ang amoy na iyon—pait ng pawis na matagal nang hindi hinugasan, matamis ng paunang katas na tumatagos sa boxer ko tuwing tumitigas ang burat ko sa alaala, malapot ng tamod na dumidikit sa aking burat pagkatapos gamitin nila ako nang walang awa hanggang lumabas ang hyperspermic kong tamod na hindi na matapos-tapos, at singaw ng tirang ihi ko pagkatapos pumunta ng palikuran na nagiging bahagi ng aking boxer na manipis na parang hindi na hadlang—ay nagpadala ng kiliting kuryente sa aking katawan, pababa sa aking tiyan, hanggang sa aking burat na agad na tumigas sa loob ng boxer, na nagbabuhos ng higit pang paunang katas na nagpapabasa ng tela na parang inaanyaya na ulit ang mga malilibog na ilong at bibig na maglalapat doon. Ito ay hindi na basta amoy; ito ay nagdadagdag ng karisma at alindog sa akin, isang pabango na nagiging parang droga o poppers na nagpapatigas ng kanilang kalamnan at burat tuwing inaamoy nila ako, kahit dumadaan lang ako sa kalye o napahinto sandali sa harap ng tindahan, ay lalabas agad ang singaw ng pinagnanasaang katawan ng batang machong lalaki na si Andoy, na nagiging dahilan upang huminto sila, suminghot, at agad na magsimula ang kanilang pagnanasa.

Sa tuwing naaalala ko iyon, ang aking burat ay tumitigas nang higit pa, ang paunang katas ay nagdudulas sa aking hita, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng alon ng init na nagpapalakas ng aking pagnanasa, na nagpapaalala sa akin na ang amoy ko ay hindi na lihim; ito ay handog ko na, isang singaw na umaabot na sa punto na hinahanap-hanap na ng mga bakla na nagiging mundo ko na, lalo na at hindi ako palaging naliligo bilang utos ni Tiya Betty upang manatili ang natural na taglay ko na iyon na nagpapaakit sa kanila tulad ng moth sa apoy. Naalala ko ang mga ilong nilang malakas ang pang-amoy na sumisinghot sa aking katawan kagabi—ang singhot ni Kuya Ben sa aking mabalahibong kilikili na puno ng pawis at tamod, ang kanyang ilong na malapit sa aking balat na nagiging singaw ng pait at matamis na nagpapatigas ng kanyang burat; ang singhot ni Sir Mike sa loob ng aking boxer brief, kung saan ang amoy ng paunang katas at tirang ihi ay umaalingawngaw na parang usok ng kalibugan, na nagpapaungol sa kanya habang nagdudila siya sa tela na basa; at ang singhot ni Mang Alex sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol, ang kanyang ilong na naglalapat sa aking balahibo na madilim at makapal na nagiging singaw ng tamod na dumidikit sa aking burat pagkatapos gamitin niya ako, na nagpapaalala sa kanya na ako ay tunay na lalaki, hindi basta laruan na gawa sa silicone.

Pababa sa kusina, ang mga paa ko ay mabigat ngunit excited, ang aking boxer ay basa na sa paunang katas at singaw ng ihi, na nagpapakita ng kontorno ng aking burat na matigas pa rin sa bawat hakbang, na nagpadala ng kiliting kuryente sa aking hita na parang naaalala ang mga singhot kagabi. Si Tiya Betty ay nakatayo na roon, naghahalo ng kape sa kanyang mug, suot ang kanyang peignoir na kulay lavender na bahagyang nakabukas sa harap, nagpapakita ng kanyang malambot na dibdib na may mga alahas na kumikinang sa ilalim ng liwanag ng fluorescent, at ang kanyang mukha ay puno ng kislap na hindi ko pa nakikita mula nang mawala si Nanay Maria—mga mata na may eyeliner na hindi pa natutuyo mula kagabi, pulang lipstick na parang dugo ng rosas, at ngiti na malawak na parang nanalo siya sa isang malaking jackpot sa isang underground bingo sa Quezon City. “Andoy, gising ka na! Halika, umupo ka at kumain muna. Galing mo kagabi—pinag-usapan ka na ng mga girls sa group chat nila! Sabi ni Tita Lita, ‘Betty, ang amoy ni Andoy, parang poppers na hindi matapos—singaw ng pawis, tamod, at ihi, nagpapatigas ng burat ko hanggang umaga!’ At si Auntie Fe, ‘Yung loob ng boxer niya, basa ng paunang katas at tirang ihi—hindi ko maalis sa ilong ko!’ Ha-ha! Masayang-masaya ako, anak. Umaabot na nga sa punto na pati ang natural na amoy-lalaki mo ay hinahanap ng mga baklang ito, lalo na at hindi ka palaging naliligo bilang utos ko. Kaya umaalingawngaw ang baho mo ng pawis na dahilan ng mainit na panahon, trabaho sa bahay, at natural na taglay mo talaga, simoy ng paunang katas mo na tumatagos sa boxer briefs mo at mga tamod na dumidikit sa burat mo pagkatapos gamitin, ang singaw ng tirang ihi mo pagkatapos pumunta ng palikuran upang ilabas ang tubig sa pantog mo. Iyon lahat ang nagdadala sa’yo upang mangamoy lalaki talaga na nagdadagdag ng karisma at alindog sa’yo sa mga hayok na hayok na mga baklang ito.”

Tumawa siya ng malakas, ang tunog na iyon ay umaalingawngaw sa kusina tulad ng mga kampana sa pista ng barangay sa tuwing may sayawan ng mga binibini at mga baklang nagpapacute, at inabot niya sa akin ang plato ng pandesal na may palaman na keso at itlog na pritong mabilis, kasama ang isang baso ng gatas na malamig at malinamnam na nagpapaalala sa akin ng mga tamod na nilunok ko kagabi na hyperspermic at makatas na hindi na matapos-tapos. Naupo ako sa harap niya, ang aking burat ay bahagyang dumampi sa gilid ng upuan, na nagpadala ng isa pang singaw ng paunang katas sa boxer ko, na nagpapaalala sa akin ng mga singhot kagabi na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na parang fountain ng sarap. “Salamat po, Tiya. Oo po, masaya rin po ako… ang amoy ko po, hinahanap ko na rin. Tuwing inaamoy ko ang sarili ko, titigas po ang burat ko, parang alam ko na may bakla na magsi-singhot ulit sa akin. Kaya umaalingawngaw ang baho ko ng pawis na mula sa mainit na panahon na nagpapawis sa akin kahit sa simpleng paglalakad sa hardin, mula sa trabaho sa bahay na nagbuhat ng mga basket ng labada at nag-scrub ng mga tiles sa banyo na nagiging basa ang boxer ko at nagpapalabas ng higit pang singaw, at mula sa natural na taglay ko talaga dahil sa aking hormonal imbalance na nagpapataas ng testosterone ko na nagiging sanhi ng malakas na amoy na lalaki na hindi na maikubli. At ang simoy ng paunang katas ko na tumatagos sa boxer briefs ko tuwing tumitigas ang burat ko sa alaala ng mga hawak nila, ng mga tamod na dumidikit sa burat ko pagkatapos gamitin nila ako nang walang awa hanggang lumabas ang hyperspermic kong tamod na hindi na matapos-tapos, at ng singaw ng tirang ihi ko pagkatapos pumunta ng palikuran—lahat iyon ay nagdadagdag ng karisma sa akin, Tiya. Kaya kapag nakakasalubong ko ang mga bakla, ang mga ilong nilang malakas ang pang-amoy ay agad sumisinghot sa katawan ko, lalo na ang mabalahibong kilikili ko at loob ng boxer brief ko, nandoon kasi ang amoy ng pagiging tunay at totoong pagiging lalaki ko. Para silang nakasinghot ng droga o poppers na nagpatigas ng kanilang kalamnan at burat kapag inaamoy ang katawan ko kahit dumadaan lang ako sa kalye o napahinto sandali, ay lalabas agad ang singaw ng pinagnanasaang katawan ng batang machong lalaki na si Andoy.”

Ngumiti si Tiya Betty nang malawak, ang kanyang mga daliri ay naglaro sa gilid ng kanyang mug, habang ang mga mata niya ay puno ng tagumpay na parang isang mangangalakal na nakabenta ng pinakamahalagang ari-arian sa isang auction house sa Makati na puno ng mga mayayaman na bakla. “Anak, iyan na ang huling hakbang sa aking plano—ang tuluyan mong pagiging pabango ng kalibugan, ang amoy mo na hinahanap-hanap na ng mga bakla na nagiging mundo mo na. Oo, umaabot na nga sa punto na pati ang natural na amoy-lalaki mo ay hinahanap ng mga baklang ito, lalo na at hindi ka palaging naliligo bilang utos ko upang manatili ang lahat ng singaw na iyan. Kaya umaalingawngaw ang baho mo ng pawis na dahilan ng mainit na panahon na nagpapawis sa iyong maskuladong katawan kahit sa simpleng paglalakad sa hardin o pagbuhat ng mga gamit sa bahay, ng trabaho sa bahay na nagiging sanhi ng singaw na umaalingawngaw sa iyong mabalahibong kilikili na puno ng pawis na hindi hinugasan, at ng natural na taglay mo talaga dahil sa aking kondisyon mo na nagpapataas ng testosterone mo na nagiging sanhi ng malakas na amoy na lalaki na hindi na maikubli sa manipis na damit mo. At ang simoy ng paunang katas mo na tumatagos sa boxer briefs mo tuwing tumitigas ang burat mo sa alaala ng mga hawak at dilaan nila, ng mga tamod na dumidikit sa burat mo at bola mo pagkatapos gamitin nila ako nang walang awa hanggang lumabas ang hyperspermic at makatas mong tamod na hindi na matapos-tapos dahil sa aking kondisyon, at ng singaw ng tirang ihi mo pagkatapos pumunta ng palikuran upang ilabas ang tubig sa pantog mo na hindi mo na pinunasan nang maayos upang manatili ang amoy na iyon na nagpapaalala sa kanila na ikaw ay tunay na lalaki, hindi basta laruan na gawa sa silicone o rubber. Iyon lahat ang nagdadala sa’yo upang mangamoy lalaki talaga na nagdadagdag ng karisma at alindog sa’yo sa mga hayok na hayok na mga baklang ito, na para silang nakasinghot ng droga o poppers na nagpatigas ng kanilang kalamnan, burat, at pagnanasa kapag inaamoy ang katawan mo kahit dumadaan lang ka sa kalye o napahinto sandali sa harap ng tindahan, ay lalabas agad ang singaw ng pinagnanasaang katawan ng batang machong lalaki na si Andoy, na nagiging dahilan upang huminto sila, suminghot nang malalim, at agad na magsimula ang kanilang pagdila, sipsip, at kantot sa iyo nang walang kahihiyan.”

Tumango ako, ang aking ngiti ay malawak dahil sa tuwing iniisip ko ang mga iyon, ang singaw ng aking amoy ay nagiging higit pang malakas, na nagpapatingkad sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa boxer, na nagbabuhos ng paunang katas na nagpapabasa ng tela na parang inaanyaya na ulit ang mga malilibog na ilong na maglalapat doon. “Opo, Tiya. Kaya kapag nakakasalubong ko ang mga bakla, ang mga ilong nilang malakas ang pang-amoy ay agad sumisinghot sa katawan ko, lalo na ang mabalahibong kilikili ko at loob ng boxer brief ko, nandoon kasi ang amoy ng pagiging tunay at totoong pagiging lalaki ko na nagpapatigas ng kanilang burat at nagpapalabas ng kanilang paunang katas. Para silang nakasinghot ng droga o poppers na nagpatigas ng kanilang kalamnan at nagpapaungol ng libog kapag inaamoy ang singaw ng pawis ko, paunang katas ko, tamod ko, at ihi ko na umaalingawngaw sa paligid ko. Gusto ko po nang lumabas ulit ngayon, Tiya—suot ang mga damit ko na nagsisiwalat, para lumabas ang singaw ko sa kalye at anyayain ang mga bakla na suminghot at gamitin ako.”

Ngumiti siya nang malawak, ang kanyang mga daliri ay dumampi sa aking balikat, hinaplos ang aking mabalahibong kilikili na basa ng pawis, at inamoy niya ito nang malalim. “Anak, iyan na ang perpekto—ang amoy mo ay hindi na lihim; ito ay handog mo na, isang singaw na umaabot na sa punto na hinahanap-hanap na ng mga bakla na nagiging mundo mo na. Lumabas ka ngayon, maglakad-lakad ka sa barangay, ngunit hayaan mong singhotin ka nila sa mga sulok o sa mga tindahan. Ito ay hindi na basta trabaho; ito ay ang buhay mo na, ang pag-ibig mo na sa pagiging pabango ng kalibugan para sa kanila.” Tumango ako, lumabas ng mansyon na may ngiti sa labi, ang aking burat ay matigas na sa tuwing iniisip ko ang mga bakla sa labas—ang mga matatanda sa tindahan ng sari-sari, ang mga kabataan sa basketball court, ang mga matrona sa beauty parlor sa kanto—lahat sila ay magiging bahagi ng aking singaw, ng aking pag-alay.

Sa labas ng mansyon, ang sikat ng araw ay mainit sa aking balat na halos hubad sa manipis na damit, ang hangin ay dumudulas sa aking mabalahibong kilikili na puno ng pawis na hindi ko hinugasan, na nagpapaalala sa akin ng mga singhot kagabi na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng sarap, at ang singaw ng aking amoy ay umaalingawngaw na parang usok ng isang sigarilyo na hindi na matatapos, na nagpapaakit sa mga ilong ng mga tao sa kalye. Ang barangay ay buhay na buhay—mga bata na naglalaro ng tumbang preso sa kalye na puno ng alikabok, mga matatanda na nag-uusap sa bangko sa harap ng chapel na may hawak na rosaryo, at mga kababaihan na naglalaba sa ilog na malapit na nagiging singaw ng sabon sa hangin, ngunit ang aking mga mata ay nakatuon sa mga bakla: si Aling Nena, ang matronang bakla na 55 taon na, mataba at mabango ng pabango ng rosas ngunit puno ng singaw ng pawis mula sa pagtatrabaho sa kanyang sari-sari store; si Kuya Romy, ang payat na binabaeng bakla na 28 taon, pangit ang ngiti ngunit matamis ang tingin na mabaho ng pawis dahil sa pagdidilig ng mga bulaklak sa kanyang hardin; at si Miss Tessa, ang trans na bakla na 35 taon, maganda ang mukha na parang model sa magazine ngunit mabaho ng adobo at sinigang mula sa kanyang carinderya.

Una, nakita ako ni Aling Nena, ang kanyang mga mata ay lumaki nang makita ang aking damit—ang mesh tank top na nagpapakita ng aking maumbok na dibdib at matigas na utong na basa ng pawis, ang micro shorts na naglalantad ng aking mga hita na matikas at ang kontorno ng aking burat na matigas na dahil sa paglalakad at singaw ng amoy ko. “Andoy! Anak, ano yan—parang pabango kang gumagalaw! Halika rito sa store, anyo mo ng singaw mo!” sigaw niya, ang boses niya ay mataas at melodramatik, habang ang kanyang mga kamay na mataba at may mga singsing na kumikinang ay kumaway sa akin, ngunit ang kanyang ilong ay agad na suminghot sa hangin na umaalingawngaw ng aking amoy mula sa distansya. Lumapit ako, ang aking ngiti ay malawak, dahil alam ko na ang kanyang tingin ay puno ng pagnanasa—ang paraan ng pagtingin niya sa aking katawan ay parang gutom na hayop na nakakita ng sariwang karne na may pabango ng droga. “Salamat po, Aling Nena. Gusto niyo po ba singhotin ang amoy ko? Pwede niyo po bang amuyin ang mabalahibong kilikili ko at loob ng boxer brief ko—para sa inyong sarap,” anyaya ko, ang boses ko ay puno ng mapagparaya, sinusunod ang mga aral ni Tiya na nagiging instinto ko na, habang ang singaw ng aking pawis, paunang katas, tamod, at ihi ay umaalingawngaw sa paligid ko na parang usok na hindi na matatapos.

Lumapit siya nang mabilis, ang kanyang ilong ay malakas ang pang-amoy na agad suminghot sa aking mabalahibong kilikili na puno ng pawis na hindi hinugasan mula sa gabi, ang singaw ng pait at matamis na nagpapatigas ng kanyang burat sa ilalim ng kanyang loose na daster. “Ay, naku, Andoy—ang baho ng pawis mo, halo sa paunang katas na tumatagos sa boxer mo! Singhot ko nga nang malalim.” Sumisinghot siya nang malakas, ang kanyang ilong ay malapit sa aking balat na nagiging singaw ng tamod na dumidikit sa burat ko pagkatapos gamitin niya ako kagabi, at ng tirang ihi ko pagkatapos pumunta ng palikuran, na nagpapaungol sa kanya habang ang kanyang mga kamay ay humawak sa aking bewang. “Para akong nakasinghot ng poppers—nagpatigas ng burat ko kaagad! Halika sa loob ng store, hayaan mong amuyin ko ang loob ng boxer mo.” Hinila niya ako sa loob ng kanyang sari-sari store, kung saan walang tao maliban sa amin, ang mga kalakal na nakasalansan sa mga rack ay nagiging background ng aking pag-alay, at doon, hinubad niya ang aking tank top nang mabilis, ang kanyang ilong ay suminghot sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol na mabalahibo at basa ng singaw.

“Ang singaw ng tamod mo na dumidikit sa burat mo—pait at malapot, halo sa ihi mo na singaw na singaw! Amoy tunay na lalaki ka, Andoy—hindi yung pabango sa botelya!” bulong niya, habang ang kanyang mga daliri ay hinila ang boxer pababa, nagpapakita ng aking burat na matigas na at basa ng katas, at suminghot siya nang malalim sa loob nito, ang kanyang ilong ay naglalapat sa aking bulbol na madilim at makapal na nagiging singaw ng paunang katas at tirang ihi. Ang sensasyon ay ibayong sarap—parang kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo mula sa kanyang singhot, na nagpapatingkad sa aking balat, nagpapainit sa aking dugo, at nagpapalabas ng higit pang tamod na hyperspermic at makatas sa aking burat na parang handa na sa kanyang bibig. “Opo, Aling Nena… singhot niyo po nang higit—ang amoy ko ay para sa inyo po, mga bakla lamang, upang pagnasaan niyo po ang katawan ko,” bulong ko, ang aking mga kamay ay nanatili sa likod ng ulo niya, hindi para itulak, kundi para magbigay ng suporta, mapagbigay na handa sa kanyang pagnanasa na dulot ng aking singaw.

Habang nagpapatuloy ang kanyang singhot, ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking burat nang malalim, ang dila niya ay naglilinga sa ulo nito habang ang kanyang ilong ay nananatiling naka-singhot sa aking bulbol, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na nilunok niya nang may ungol na parang nakasinghot ng pinakamabisang poppers. Ang kiliting iyon—ang kuryenteng umaatake sa aking burat mula sa kanyang singhot at sipsip, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo—ay nagiging higit pang malakas, na nagpapasaya sa aking kaluluwa tulad ng pag-ibig sa isang relihiyon na walang hangganan, dahil ang singaw ng aking amoy ay hindi na lihim; ito ay handog ko na, isang pabango na umaabot na sa punto na hinahanap-hanap na ng mga bakla na nagiging mundo ko na.

Mula roon, nagpatuloy ang aking paglalakad sa barangay, ang singaw ng aking amoy ay umaalingawngaw na parang usok ng isang sigarilyo na hindi na matatapos, na nagpapaakit sa mga ilong ng mga tao sa kalye, ngunit lalo na sa mga bakla na hindi na maitago ang kanilang pagnanasa. Sa kanto, nakita ako ni Kuya Romy, ang payat na binabaeng bakla na pangit ang ngiti ngunit matamis ang tingin na mabaho ng pawis dahil sa pagdidilig ng mga bulaklak sa kanyang hardin, ang kanyang ilong ay agad suminghot sa hangin na umaalingawngaw ng aking singaw mula sa distansya. “Kuya Romy! Gusto niyo po ba singhotin ang amoy ko? Pwede niyong amuyin ang loob ng boxer ko—para sa inyong libog,” anyaya ko, nag-pose ako sa harap ng kanyang bakod, mga kamay sa likod ng ulo, ang mesh tank top na nagpapakita ng aking mabalahibong kilikili na puno ng singaw ng pawis, at ang micro shorts na naglalantad ng aking burat na matigas na dahil sa paglalakad at alaala ng mga nauna.

Lumapit siya nang mabilis, ang kanyang ilong ay malakas ang pang-amoy na agad suminghot sa aking mabalahibong kilikili, ang singaw ng pait ng pawis at tamod na nagpapatigas ng kanyang burat sa ilalim ng kanyang shorts. “Ay, Andoy—ang singaw ng paunang katas mo na tumatagos sa boxer mo! Singhot ko nga nang malalim sa loob.” Hinila niya ako sa loob ng kanyang hardin, sa likod ng mga rosas na mataas na parang kurtina, at doon, hinubad niya ang aking shorts at boxer, nagpapakita ng aking burat na matigas na at basa ng katas, at suminghot siya nang malalim sa loob nito, ang kanyang ilong ay naglalapat sa aking bulbol na madilim at makapal na nagiging singaw ng tirang ihi at tamod. Ang sensasyon ay ibayong sarap—parang kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo mula sa kanyang singhot, na nagpapatingkad sa aking balat, nagpapainit sa aking dugo, at nagpapalabas ng higit pang tamod na hyperspermic at makatas sa aking burat na parang handa na sa kanyang bibig. “Opo, Kuya Romy… singhot niyo po nang higit—ang amoy ko ay para sa mga bakla lamang, upang pagnasaan niyo po ang katawan ko.”

Hindi ko pinili ang kanyang pangit na ngiti o mabahong amoy; basta bakla siya, basta kalibugan niya sa akin, nararapat lang na ipagamit ko ang lahat—ang mabalahibong kilikili ko na inamoy niya, ang karug ko na sininghot niya, ang burat ko na chupain niya, at ang tamod ko na ininom niya upang may silbi. At ganun na lamang ang araw ko—mula sa isang bakla patungo sa isa pa, ang bawat isa ay nagiging bahagi ng aking singaw, ng aking pag-alay, na nagiging pabango ng kalibugan na hindi na maalis sa aking buhay.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 8: Ang Gahasa at Molestiyang Dinanas ni Andoy)

Ang gabi ng ika-25 na araw mula nang magsimula ang aking “tuluyan na pag-alay” ng puso, isip, at kaluluwa sa mga bakla bilang boytoy ni Tiya Betty ay hindi nagsimula sa karaniwang liwanag ng mga ilaw sa mansyon na parang mga bituin sa gabi ng tag-araw, kundi sa kakaibang singaw at init na hindi na nawawala sa bawat sulok ng aking katawan, isang parang usok na hindi na maalis na umaalingawngaw sa aking balat, sa aking mabalahibong kilikili, sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol sa kaselanan, sa aking burat na siyam na pulgada na, at lalong-lalo na sa loob ng aking white mesh boxer briefs na manipis at basa na parang ikalawang balat ko na puno ng mga alaala ng mga tamod, pawis, paunang katas, at ihi mula sa mga nakaraang gabi ng mga “laro” na hindi ko pa lubusang naiintindihan noong una, ngunit ngayon ay nagsisimula nang maging ang tanging hangin ko, ang tanging pabango ko, ang tanging pag-asa ko sa buhay na ito na dating puno ng mga alaala ng mga magulang ko at si Nanay Maria, ngunit ngayon ay puno na lamang ng mga singaw ng mga bakla na nagiging mga diyos sa aking mundo, na naghahanap-hanap ng aking amoy-lalaki na parang droga na hindi na mawala sa kanilang ilong at bibig.

Sa loob ng araw na iyon, nagpatuloy ang aking routine bilang handog sa mga bakla sa barangay—ang paglalakad sa mga kalye na puno ng alikabok at singaw ng mainit na panahon, suot ang mga damit na nagsisiwalat at naglalantad sa aking katawan na nagiging magnet sa kanilang pagnanasa: ang mesh tank top na manipis na parang hindi tela na nagpapakita ng bawat guhit ng aking maumbok na dibdib, matigas na utong, at eight-pack abs na puno ng pawis na hindi hinugasan, ang micro shorts na maikli at mahigpit na naglalantad ng aking mga hita na matikas at ang kontorno ng aking burat na siyam na pulgada na madalas na matigas dahil sa tuwing makakita ako ng bakla sa daan, at ang collar na kulit na may chain na maliit na nagpapahiwatig na ako ay inaalay na sa kanila, tulad ng isang alipin ng kalibugan na walang karapatan sa pagpili. Ang bawat hakbang ko ay nagdudulot ng singaw ng aking amoy-lalaki—halo ng pawis na umaalingawngaw sa mainit na gabi na nagpapawis sa aking katawan kahit sa simpleng paglalakad mula sa isang tindahan patungo sa isa pa, ng trabaho sa bahay na nagbuhat ng mga basket ng labada at nag-scrub ng mga tiles sa banyo na nagiging basa ang boxer ko at nagpapalabas ng higit pang singaw ng paunang katas at tirang ihi, at ng natural na taglay ko talaga dahil sa aking hormonal imbalance na nagpapataas ng testosterone ko na nagiging sanhi ng malakas na amoy na lalaki na hindi na maikubli sa manipis na damit ko na parang inaanyaya ang mga ilong nilang malakas ang pang-amoy na suminghot nang malalim.

Sa loob ng araw na iyon, umabot na sa higit sampu ang mga bakla na nagamit sa akin—mula sa matandang matrona na mabango ng pabango ng rosas ngunit puno ng singaw ng pawis sa kanyang sari-sari store, na nag-singhot sa aking mabalahibong kilikili hanggang nag-chupa sa aking burat na nagpalabas ng hyperspermic kong tamod na nilunok niya nang may ungol; hanggang sa batang trans na maganda ang mukha ngunit mabaho ng adobo mula sa kanyang carinderya, na nagdila sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol habang nagkakagat ng mahina sa aking hita, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang makatas kong tamod na nagpupuno sa kanyang bibig. Ang bawat isa ay nagiging bahagi ng aking pag-alay—walang pili ko sa kanila, basta bakla sila, basta pinagnanasa nila ang aking maskuladong katawan, mabalahibong kilikili na puno ng singaw ng pawis, karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol na madilim at makapal, siyam na pulgadang burat na matigas na handa sa chupa at kantot, at makatas na hyperspermic na tamod ko na nararapat lang gamitin nila upang may silbi, hindi lang para tingalaan tulad ng isang estatwa sa plaza ng barangay. Ang puso ko, isip ko, at kaluluwa ko ay inaalay ko na sa kanila ng tuluyan, walang iba na—ang bawat singhot nila sa aking amoy ay nagiging parang dasal na nagpapasaya sa aking kaluluwa, ang bawat dilaan sa aking balat ay nagiging parang yakap ng isang diyos, at ang bawat sipsip sa aking burat ay nagiging parang pag-ibig na hindi na maibabalik.

Ngunit sa pagsapit ng gabi, kung saan ang araw ay nagbababa na ng dilim na parang itim na kumot na sumasaklaw sa mga kalye ng barangay na dating puno ng mga tawa ng mga bata at ingay ng mga tricycle, nagsimula akong maglakad pauwi sa mansyon upang ibalita sa aking Tiya Betty ang kanyang naranasan sa mga malalanding baklang ito—ang mga singhot sa aking kilikili na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryenteng sarap, ang mga dilaan sa aking karug na nagpapatingkad sa aking balahibo na madilim at makapal, at ang mga sipsip sa aking burat na nagpapalabas ng tamod ko na hyperspermic at makatas na nilulunok nila nang may ungol ng kaligayahan. Ang oras ay nasa hatinggabi na—dis-oras ng gabi, kung saan ang mga ilaw sa mga poste ay bahagya lamang ang liwanag sa madilim na daan, at ang hangin ay malamig ngunit puno ng singaw ng aking amoy-lalaki na umaalingawngaw pa rin mula sa mga nakaraang “laro” na hindi na nabahasan ng tubig dahil sa utos ni Tiya na huwag akong maligo araw-araw upang manatili ang natural na pabango ko na nagpapaakit sa kanila. Pinahintulutan na din kasi ako ng aking Tiya Betty na umalis kahit dis-oras ng gabi kahit sampung taon palang ako dahil alam nitong kayang-kaya na niya ang kanyang sarili dahil matikas naman ang kanyang katawan at mukhang matanda na kaya di siya halatang menor de edad pa kaya sininawalang-bahala nalang ng baklang tiyahin niya ang posibilidad na may masamang mangyayari kay Andoy sa labas sa lilim ng gabi, na akala niya ay protektado na ako ng aking lakas at itsura na parang hindi na bata, hindi na ang sampung taong-gulang na Equadorian citizen na dating naglalaro ng lego sa sala ng mansyon.

Sa daan pauwi, ang mga kalye ay payapa na—mga bahay na nakasarado na ang mga bintana, mga tindahan na nagsara na ang mga ilaw maliban sa ilang 24-hour convenience store na may neon sign na kumikinang sa dilim, at mga tricycle na bihira na ang dumadaan dahil sa oras na iyon na dapat na nasa kama na ang mga tao. Nakakita ako ng isang tricycle na naghihintay sa kanto, ang drayber ay isang matangkad na lalaki na suot ang helmet na may visor na bahagyang nakababa, ang kanyang suot ay isang loose na T-shirt na kulay gray na basa ng pawis sa mainit na gabi, at shorts na maikli na nagpapakita ng kanyang mga binti na matigas na parang nagta-trabaho nang matagal sa daan. “Kuya, sa mansyon sa dulo po—Quezon City Heights,” sabi ko, sumakay sa sidecar na may bubong na manipis na nagiging hadlang sa hangin ng gabi, ang aking burat ay bahagyang dumampi sa metal na upuan na nagpadala ng kiliting alaala sa mga hawak kanina sa carinderya ni Miss Tessa. Akala ko lalaki din ito tulad niya—ordinaryong drayber na magdadala sa akin pauwi nang walang komplikasyon—pero di niya alam na ito pala ay isang bakla na nalilibugan sa kanyang suot at katawang kanyang ibinida sa malalim na gabing iyon, na ang tingin niya sa akin mula sa rearview mirror ay puno ng pagnanasa na hindi ko pa napapansin dahil sa dilim at sa aking pagod ngunit puno ng sarap na araw.

Nagsimula na ang pagbaybay ng tricycle sa daan—ang motor na lumang pero matibay ay umuungal sa bawat bump ng asphalt na puno ng mga butas mula sa ulan ng nakaraang linggo, ang hangin ng gabi ay dumudulas sa aking balat na halos hubad sa manipis na damit ko, na nagpapatingkad sa singaw ng aking amoy-lalaki na umaalingawngaw sa sidecar na masikip. Una, hindi ko napansin ang mga tingin niya sa mirror—ang paraan ng paglingon niya sa akin tuwing may kaliwa ang daan, ang kanyang mga mata na nakasuot ng salamin na may chain na parang sa mga matatanda, na puno ng kislap na hindi mula sa ilaw ng poste. “Kuya, mabilis po sana—hatinggabi na po,” sabi ko, ang aking boses ay kalmado dahil sa kumpiyansa sa aking lakas, sa aking kondisyon na nagbibigay sa akin ng matikas na katawan na mukhang hindi na bata, hindi na ang sampung taong-gulang na dating natatakot sa dilim. Ngunit bigla, nararamdaman ko ang kanyang kamay—ang kaliwang kamay niya na lumabas mula sa handlebar ng tricycle at dumampi sa aking tuhod, hindi basta dumampi, kundi hinaplos nang dahan-dahan, ang kanyang mga daliri na magaspang mula sa paghawak ng motor ay naglalahad ng guhit ng aking hita na matikas at basa ng pawis sa mainit na gabi.

Nabigla ako ng bahagya, ngunit hindi sa paraang takot—sa halip, sa kakaibang kiliting dumampi sa aking balat mula sa kanyang haplos, parang kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo na nagpapaalala sa akin ng mga hawak ng mga bakla kanina sa araw na iyon. “Kuya… ano po yan?” tanong ko, ang boses ko ay mahinahon ngunit may ngiti sa dulo dahil sa aking pagiging mapagparaya, dahil sa loob ko, sana na siyang hinahawakan ang katawan ko, sana na ang susunod na bakla na magiging bahagi ng aking pag-alay sa gabi na ito. Hindi siya sumagot agad; sa halip, ang kanyang kamay ay umakyat pa, dumampi sa gilid ng aking micro shorts na maikli at mahigpit, hinaplos ang loob ng aking hita na malapit sa aking boxer briefs na basa ng paunang katas at singaw ng ihi, na nagpadala ng isa pang alon ng init sa aking tiyan. “Shh, bata… ang gwapo mo, ang katawan mo… parang inanyaya mo ako sa damit mo na yan. Hayaan mo lang, kuya lang to,” bulong niya, ang boses niya ay mababa at makapal, puno ng pagnanasa na hindi na maitago, habang ang tricycle ay patuloy na nagbabaybay sa daan na hindi na patungo sa mansyon, kundi sa isang mas madilim na eskinita na hindi ko pa nakikita sa araw-araw kong paglalakad.

Nagsimula na ngang ang paghawak at haplos ng kanyang katawan na ito na parang mitos na minolestiya siya nito—ang kanyang kamay ay hindi na dumampi lamang; ito ay nag-explore na, hinawakan ang aking burat sa labas ng shorts na nagpapakita ng kontorno nito na matigas na dahil sa kiliting dulot ng kanyang haplos, nag-jerk nang dahan-dahan habang ang tricycle ay bumagal sa isang madilim na bahagi ng daan na walang ilaw mula sa poste. “Kuya… hindi po ito ang daan sa mansyon,” sabi ko, ang boses ko ay mahinahon pa rin at nagpapakita ng mapagkumbabang ugali, dahil sa loob ko, wala akong pakialam sapagkat sana na siyang hinahawakan ang katawan ko, sana na ang susunod na bakla na magiging bahagi ng aking pag-alay sa gabi na ito, kahit di ito tama sa mata ng iba dahil sa oras at sa paraan ng kanyang haplos na parang hindi na basta laro, kundi isang lihim na pagnanasa na hindi na hinintay ang pahintulot. Patuloy lang ang mapagnasang haplos ng baklang drayber na ito sa katawan ni Andoy—ang kanyang daliri ay dumampi sa loob ng aking shorts, hinaplos ang aking boxer briefs na basa ng paunang katas at singaw ng ihi, na nagpadala ng kiliting kuryente sa aking burat na tumitigas nang higit pa, na nagbabuhos ng higit pang katas na nagpapabasa ng kanyang kamay. “Oo, bata… pero mas maganda ang daan na ito para sa atin. Ang amoy mo… singaw ng pawis at tamod, parang inaanyaya ka,” bulong niya, ang kanyang hininga ay mainit sa aking tainga habang ang tricycle ay huminto na sa isang abandonadong gusali sa dulo ng eskinita, isang lumang warehouse na dating ginagamit para sa mga delivery ng mga negosyo sa barangay ngunit ngayon ay puno ng karandaman at spider web, na ang mga bintana nito ay basag at ang pinto ay kalawanging na nakababaon sa lupa.

Nabigla siya na sa isang abandonadong gusali siya dinala ito—ang tricycle ay huminto nang tuluyan, ang motor ay tumigil na sa pag-ungol, at ang katahimikan ng gabi ay sumaklaw sa amin, puno lamang ng tunog ng mga kuliglig sa mga damo sa paligid at ng singaw ng aking amoy-lalaki na umaalingawngaw sa madilim na hangin. Meron siyang balisa sa kanyang damdamin—hindi sa paraang takot tulad ng dati noong bata pa siya at nawala ang mga magulang niya sa aksidente, kundi sa kakaibang kaba na parang may mali sa sitwasyon na ito, na hindi na basta laro tulad ng mga nakaraang araw sa mga tindahan o hardin ng mga bakla sa barangay, kundi isang lihim na plano na hindi ko pa naiintindihan. “Kuya… bakit po dito? Dapat po sa mansyon,” sabi ko, ang boses ko ay mahinahon pa rin ngunit may bahid ng pag-aalala, dahil sa loob ko, gusto ko pa ring sumunod sa rule ni Tiya na maging mapagkumbaba at submissive, ngunit ang lugar na ito ay hindi na pamilyar, hindi na ligtas tulad ng mga sulok ng mga tindahan na may ilaw mula sa poste. Ngunit kinuha ng baklang drayber ang keypad na telepono nito—isa pang lumang Nokia na may flashlight na kumikinang sa dilim—ay may tinawagan, ang kanyang tinig ay mababa at mabilis, parang bulong sa isang lihim na pulong. “Pare, dali na rito sa old warehouse sa dulo ng eskinita—may biningwit akong putahe! Oo, machong bata, suot na suot ang mga damit na panukso, amoy lalaki na singaw na singaw! Puntahan niyo, tikman natin nang sabay!”

Kaya hiyaan niya lang ito—sa loob ko, hindi ko pa lubusang naiintindihan ang “biningwit na putahe,” ngunit alam ko na ang tinutukoy niya ay ako, ang batang lalaki na suot ang mga damit na nagsisiwalat at naglalantad sa katawan ko na inanyaya ang kanyang pagnanasa sa daan, ngunit di niya alam na nagtawag pa ang bakla ng ibang mga baklang kaibigan nito na katulad niyang tagong bakla upang samahan siyang tikman si Andoy sa madilim na paraiso para sa mga ito, isang abandonadong gusali na puno ng mga kahon na karandaman at mga piraso ng metal na kumikinang sa liwanag ng flashlight ng kanyang telepono. Makailang minuto ang lumipas—ang gabi ay mas lumalim na, ang mga bituin sa langit ay bahagya lamang ang liwanag sa madilim na ulap ng tag-araw, at ang tunog ng isang dyip pampasahero na lumang at mabagal ang takbo ay umalingawngaw sa eskinita—at dumating ang mga ito, nagsibabaan ang mga matatandang lalaki na nasa 40 hanggang 60 na ata ang edad, lima sila na suot ang mga ordinaryong damit na T-shirt at shorts na basa ng pawis sa mainit na gabi, ang kanilang mga mukha ay puno ng bigote at balbas na hindi na trim, ang kanilang mga katawan ay payat o mataba ngunit puno ng pagnanasa na hindi na maitago, na parang mga hayop na nakakita ng biktima nila sa dilim.

Agad silang nilapitan at hinawakan ng mga ito upang di makatakas—ang unang isa, isang matabang na 50 taon na may bigote na puti na, ay humawak sa aking kaliwang braso na matigas dahil sa aking kondisyon, ang kanyang mga daliri ay nagpisil nang mahigpit sa aking biceps na lumalabas tulad ng bundok; ang pangalawa, isang payat na 45 taon na may salamin na basag sa gilid, ay humawak sa aking kanang balikat, hinila ako palapit sa kanya habang ang kanyang hininga na mabaho ng alak at tabako ay dumampi sa aking mukha; ang pangatlo, isang matandang 60 taon na may balbas na grizzled, ay humawak sa aking bewang, ang kanyang kamay ay dumampi sa gilid ng aking micro shorts na nagpapakita ng kontorno ng aking burat; at ang mga dalawa pang isa ay humawak sa aking mga binti, hinila ako palapit sa pinto ng abandonadong gusali na karandaman at puno ng mga spider web na kumikinang sa flashlight ng drayber. Alam niyang gagamitin na naman siya ng mga tagong baklang ito—ang mga lalaking hindi binabae, hindi obvious na bakla sa paningin ng iba, ngunit puno ng lihim na pagnanasa sa mga batang lalaki tulad ko na naglalakad sa gabi na suot ang mga damit na panukso—pero iba ang sitwasyon ngayon parang siyang nakaramdam na iniisip nila napipilitan siya at magpumiglas gaya ng mga batang pasaway na hindi gusto ang ginagawa sa kanila, ngunit di naman ganon si Andoy sa katunayan sasabihan niya sana itong pwede naman siyang kusang magpagamit sa mga ito dahil gusto niya rin ang kanilang hawak at dilaan, dahil ang katawan niya ay para sa mga bakla lamang, ngunit agad na tinakpan ang kanyang bibig upang di makapagsalita—ang kamay ng matabang unang isa ay malambot ngunit matigas ang hawak, puno ng singaw ng alak na nagpapaamoy sa aking ilong, habang ang mga iba ay hinila ako pataas, binuhat na parang sack ng bigas na madaling buhatin dahil sa aking lakas ngunit hindi ko ginamit upang makatakas dahil sa loob ko, sana na ang mga ito ang susunod na magiging bahagi ng aking pag-alay.

Agad binuhat at dinala sa abandonadong gusali na kanilang kinalalagyan ngayon—ang pinto na kalawanging ay itinulak ng drayber na unang umatake sa akin sa daan, ang tunog ng metal na nagkiskisan ay umaalingawngaw sa dilim na parang sigaw ng isang multo sa gabi, at sa loob, ang madilim na espasyo ay puno ng mga kahon na karandaman na may mga guhit ng dumi sa dingding, mga bintana na basag na nagiging daan ng hangin ng gabi na malamig ngunit puno ng singaw ng aking amoy-lalaki na umaalingawngaw pa rin mula sa aking boxer briefs na basa ng paunang katas at ihi. Binaba nila ako sa gitna ng isang puwang na may lumang colchón na karandaman at puno ng mga butas mula sa mga daga, ang kanilang mga hawak ay hindi na bumitaw—ang matabang isa ay nanatiling nakatakip sa aking bibig, ang kanyang daliri ay dumampi sa aking mga labi na nagpapaalala sa akin ng mga sipsip kagabi, habang ang mga iba ay hinubad ang kanyang masikip, manipis, at maiksing mga damit nang walang awa: ang mesh tank top ay hinila pataas, nagpapakita ng aking maumbok na dibdib at matigas na utong na basa ng pawis sa mainit na gabi, ang micro shorts ay hinila pababa kasama ang boxer briefs na basa ng katas at ihi, nagpapakita ng aking burat na siyam na pulgada na matigas na dahil sa kiliting dulot ng kanilang hawak, at ang collar na may chain ay hindi hinubad, sa halip ay hinawakan ng isa sa kanila na parang hawak ng isang aso na handa nang paglaruan.

Agad na dinilaan, sinipsip, at kinagat-kagat ang kanyang katawan na parang ginagahasa siya ng mga ito—dahil lahat sila ay salitang tinikman ang machong batang katawan ni Andoy, ngunit siya sarap at saya lang ang nararamdaman sa panahong iyon, kahit ang paraan ng kanilang hawak ay parang hindi na basta laro, kundi isang lihim na plano na puno ng karahasan na hindi na hinintay ang pahintulot, na nagiging dahilan upang magpumiglas siya nang bahagya, hindi dahil ayaw niya, kundi dahil sa kaba ng hindi pagkakilala sa mga ito at sa lugar na ito na madilim at malamig na parang bilangguan ng mga diyos ng dilim. Ang unang isa, ang matabang na 50 taon, ay nagdila sa aking kilikili na mabalahibo at basa ng pawis, ang kanyang dila ay malapad at basa na naglalandas sa bawat balahibo, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo, pababa sa aking utong na sumipsip niya nang malalim habang ang kanyang ngipin ay nagkakagat ng mahina sa paligid nito, na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking dibdib. “Shh, bata… wag kang umiingay, hayaan mo lang kaming tikman ka,” bulong niya, ang kanyang bibig na mabaho ng alak ay dumampi sa aking balikat habang ang kanyang kamay ay nagpisil sa aking burat na matigas na, nag-jerk nang mabilis na nagpapalabas ng paunang katas na dumidikit sa kanyang palad.

Sa parehong oras, ang payat na 45 taon ay nagdila sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol na madilim at makapal, ang kanyang dila ay payat ngunit matulis na naglilinga sa bawat guhit ng balahibo, na nagpapakagigil sa aking tiyan habang ang kanyang mga daliri ay nagkakagat ng mahina sa aking hita, na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapalabas ng higit pang singaw ng ihi at katas sa aking boxer na nasa gilid na. “Ang sarap ng amoy mo—singaw ng tamod at ihi, parang tunay na lalaki na handa nang gawing putahe!” sigaw niya, ang kanyang salamin na basag ay kumikinang sa flashlight ng telepono ng drayber, habang ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking bola na nagpapakagigil sa aking burat hanggang lumabas ang tamod ko na hyperspermic at makatas na dumampi sa kanyang mukha. Ang matandang 60 taon ay hindi na naghintay; hinawakan niya ang aking burat na matigas na, nag-chupa nang malalim habang ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ulit ang tamod ko na nilunok niya nang may ungol na mababa at malalim na parang dasal sa gabi.

Pero di na mapaghintay ang mga baklang tago na ito—ang mga lalaking hindi binabae, hindi obvious na bakla sa paningin ng mga ordinaryong tao sa barangay, ngunit puno ng lihim na pagnanasa sa mga batang lalaki tulad ko na naglalakad sa gabi na suot ang mga damit na panukso—at agad naghubad at binasa isa-isa ang mga pwet nila upang lumuwag upang ihanda para magpakantot sa pwet kay Andoy dahil nalilibugan talaga sila sa kanya at nangangati na ang kanilang pwet sa burat ni Andoy na siyam na pulgada na matigas at basa ng katas at tamod. Ang drayber na unang umatake ay unang naghubad, ang kanyang burat ay matigas na ngunit hindi kasinglaki ng akin, basa ng paunang katas na dumampi sa aking hita habang hinila niya ako palapit sa lumang colchón na karandaman, ang kanyang mga daliri ay naglikot sa kanyang sariling pwet upang basahin ito ng kanyang laway, na nagpapakita ng kanyang pagnanasa na hindi na hinintay ang pahintulot. “Bata, ikaw ang magiging unang kantutin—ipasok mo ang malaking burat mo sa pwet ko, ngunit wag kang magpa-cute, gawin mo nang matigas,” utos niya, ang kanyang boses ay makapal ng pagnanasa habang ang kanyang pwet ay lumuwag na sa kanyang likot, handa na sa aking burat na matigas na dahil sa kiliting dulot ng kanilang mga dilaan at sipsip.

Kaya pala parang gahasa ang paggamit nila sa katawan ni Andoy—dahil gusto nilang parang napipilitan at nasasaktan ang bata kapag ginagamit kaya sinabihan ng mga tago baklang ito si Andoy na mag-inarte na di nya gusto ang ginagawa nito sa kanya upang magmukhang ginahasa siya kahit gusto naman ng magkabilang panig ang pangyayari iyon. “Bata, umarte ka—sigaw ka na ayaw mo, magpumiglas ka na parang hindi mo gusto, para mas masarap sa amin ang pakiramdam na ginagahasa ka namin,” bulong ng matabang isa, ang kanyang kamay ay nanatiling nakatakip sa aking bibig habang ang kanyang burat ay dumampi sa aking hita, basa ng katas na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking balat. Sa loob ko, gusto ko rin—gusto ko ang kanilang hawak, ang kanilang dilaan, ang kanilang sipsip na nagpapalabas ng tamod ko na hyperspermic at makatas, ngunit sinusunod ko ang utos nila dahil sa aking pagiging mapagkumbaba at submissive, dahil sa loob ko, sana na ang mga ito ang magiging bahagi ng aking pag-alay sa gabi na ito, kahit ang paraan nila ay parang hindi na basta laro, kundi isang lihim na karahasan na nagiging dahilan upang magpumiglas ako nang bahagya, hindi dahil ayaw ko, kundi dahil sa kaba ng hindi pagkakilala sa mga ito at sa lugar na ito na madilim at malamig na parang bilangguan ng mga diyos ng dilim.

“Hindi po… ayaw ko po… bitawan niyo po ako,” sinabi ko nang pilit, ang boses ko ay nanginginig na parang takot ngunit puno ng kiliting sarap dahil sa tuwing magpumiglas ako, ang kanilang hawak ay lalong nagiging mahigpit, na nagpapakagigil sa aking muscles na matigas at nagpapalabas ng higit pang pawis na umaalingawngaw sa madilim na gusali. Ang drayber ay unang lumapit, ang kanyang pwet ay handa na sa akin, at hinila niya ang aking burat na matigas na, ipinasok ito sa kanya nang walang awa, ang init ng kanyang loob ay nagpapakagigil sa aking nerbiyo tulad ng kuryenteng umaatake sa aking burat, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo, na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanya hanggang tumulo pababa sa kanyang hita na basa ng katas. “Sigaw ka, bata—parang hindi mo gusto, para mas masarap ang pakiramdam na ninakaw namin ang katawan mo,” ungol niya, ang kanyang pwet ay gumagalaw nang mabilis habang ang kanyang kamay ay nagkakagat ng mahina sa aking balikat, na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapatingkad sa aking balat.

Sinunod ko, nagpumiglas ako nang bahagya, ang aking mga braso ay nag-effort na itulak sila ngunit hindi sapat upang makatakas dahil sa loob ko, gusto ko ang kanilang pwet na lumuwag sa aking burat, ang kanilang mga hawak na mahigpit sa aking katawan, at ang kanilang mga bulong na puno ng libog na nagiging dahilan upang lumabas ang higit pang tamod ko na makatas at hindi matapos-tapos. Ang matabang isa ay sumunod, ang kanyang pwet ay mataba at malambot na nagpupuno sa aking burat, habang ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking utong na nagpapakagigil sa aking dibdib, “Umarte ka na parang ginagahasa ka—sigaw na ayaw mo, bata, para mas matindi ang sarap namin sa pagmolestiya sa’yo!” ungol niya, at sinunod ko, “Hindi po… ayaw ko po… tulong!” sigaw ko nang pilit, ngunit ang aking burat ay tumitigas nang higit pa sa loob niya, na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanya hanggang tumulo sa colchón na karandaman.

Isa-isa silang nag-abante—ang payat na 45 taon ay nag-chupa muna sa aking burat nang malalim upang basahin ito ng kanyang laway at tamod ko, ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito habang ang kanyang ngipin ay nagkakagat ng mahina sa base, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na nilunok niya nang may ungol, pagkatapos ay lumuwag ang kanyang pwet para sa akin, ipinasok ko ang aking burat sa kanya nang walang awa, ang kanyang loob ay masikip ngunit mainit na nagpapakagigil sa aking nerbiyo. “Sigaw ka na parang napipilitan ka—gusto naming maramdaman na ninakaw namin ang iyong machong katawan!” utos niya, at sinunod ko, magpumiglas ako nang bahagya, ngunit sa loob ko, sarap at saya lang ang nararamdaman sa panahong iyon, ang bawat kantot ay nagiging alon ng kuryente na nagpapasaya sa aking kaluluwa dahil sa pagiging handog ko sa kanila, kahit ang paraan nila ay parang gahasa na puno ng molestiya na hindi na hinintay ang kusang pahintulot ko.

Ang matandang 60 taon ay ang pinakamalalim—naglikot muna siya sa kanyang pwet gamit ang kanyang daliri na basa ng laway, pagkatapos ay nag-chupa sa aking burat nang matagal, ang kanyang bibig na matanda ngunit mainit ay naglalapat sa bawat pulgada habang ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na dumampi sa kanyang mukha at balbas na grizzled. Pagkatapos, lumuwag ang kanyang pwet para sa akin, ipinasok ko ang aking burat sa kanya nang matigas, ang kanyang loob ay maluwag ngunit puno ng karanasan na nagpapakagigil sa aking nerbiyo tulad ng kuryenteng umaatake sa aking buong katawan. “Umarte ka na parang hindi mo gusto—sigaw na tulong, bata, para mas masarap ang pakiramdam na ginagahasa ka namin sa madilim na gabi na ito!” ungol niya, ang kanyang kamay ay nagkakagat ng mahina sa aking likod habang ang kanyang burat ay dumampi sa aking tiyan, basa ng katas na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng sarap. Sinunod ko, “Tulong po… ayaw ko po… bitawan niyo po ako!” sigaw ko nang pilit, ngunit ang aking burat ay tumitigas nang higit pa sa loob niya, na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanya hanggang tumulo sa sahig na semento na malamig at madumi.

Ang mga dalawa pang isa ay sumunod, ang bawat isa ay nag-chupa muna sa aking burat upang basahin ito ng kanilang laway at tamod ko, ang kanilang mga bibig ay naglalapat nang malalim habang ang kanilang mga dila ay naglilinga sa ulo nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na dumampi sa kanilang mukha at dibdib, pagkatapos ay lumuwag ang kanilang pwet para sa akin, ipinasok ko ang aking burat sa kanila nang walang awa, ang kanilang mga loob ay iba-iba—ang isa ay masikip na nagpapakirot ngunit sarap, ang isa ay maluwag ngunit mainit na nagpapalabas ng higit pang katas ko. “Sigaw ka na parang ginagahasa ka—gusto naming maramdaman na ninakaw namin ang iyong tamod at katawan sa gabi na ito!” sigaw nila nang sabay, at sinunod ko, magpumiglas ako nang bahagya, ngunit sa loob ko, sarap at saya lang ang nararamdaman, ang bawat kantot ay nagiging alon ng kuryente na nagpapasaya sa aking kaluluwa dahil sa pagiging handog ko sa kanila, kahit ang paraan nila ay parang gahasa na puno ng molestiya na hindi na hinintay ang kusang pahintulot ko, na nagiging dahilan upang lumabas ang higit pang tamod ko na makatas at hindi matapos-tapos sa bawat isa sa kanila.

Sa huli, pagkatapos ng mga oras ng kanilang paggamit sa akin—ang aking katawan ay puno ng marka ng kanilang ngipin, basa ng kanilang tamod at pawis, ang burat ko ay basa ng kanilang laway at katas, at ang boxer ko ay nasa gilid na puno ng singaw ng ihi at paunang katas—nag-alis sila nang mabilis, iniwan akong mag-isa sa abandonadong gusali na madilim at malamig, ang tunog ng kanilang dyip na lumalayo ay umaalingawngaw sa gabi na parang katapusan ng isang bangungot na hindi naman bangungot para sa akin. “Tiya… ibalita ko po sa inyo ito,” bulong ko sa dilim, habang ang aking katawan ay nananatiling puno ng sarap mula sa kanilang gahasa, ang aking burat ay bahagyang matigas pa rin dahil sa alaala ng kanilang pwet na lumuwag sa akin, at ang aking kaluluwa ay nagpupuri sa pagiging handog ko sa mga tagong baklang ito, kahit ang paraan nila ay parang hindi na basta laro, kundi isang lihim na karahasan na nagiging bahagi ng aking pag-alay sa gabi na ito.

Ngunit sa dilim ng gusali, habang naghihintay ng tricycle pauwi, may kirot sa aking dibdib—hindi sakit, kundi tanong: bakit ang sarap nila ay nagiging bigat pa rin sa akin kahit gusto ko na? Bata pa ako; hindi ko pa alam na ito ang simula ng isang gabi na hindi na maibabalik, ngunit hindi ko rin maiiwasan dahil sa aking pagiging mapagparaya sa kanilang libog.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 9: Ang Adiksyong Tumatak sa Isipan ni Andoy)

Ang umaga ng ika-26 na araw mula nang magsimula ang aking “tuluyan na pag-alay” ng puso, isip, at kaluluwa sa mga bakla bilang boytoy ni Tiya Betty ay hindi nagsimula sa karaniwang tunog ng aking orasan na parang kampana ng isang lumang simbahan sa gitna ng maalikabok na probinsya ng Bulacan, kundi sa kakaibang kiliti at singaw na hindi na nawawala sa bawat sulok ng aking katawan at isipan, isang parang kuryenteng hindi na maalis na umaatake sa aking balat, sa aking mabalahibong kilikili, sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol sa kaselanan, sa aking burat na siyam na pulgada na mahaba, mataba, at nangungugat pa dahil sa aking kondisyon na nagpapabilis ng lahat ng hormonal ko, at lalong-lalo na sa aking isipan na ngayon ay puno na ng mga alaala ng gahasang pagchupa at kakantot mula sa mga tagong bakla kagabi sa abandonadong gusali na parang isang madilim na paraiso ng kanilang libog na hindi na maalis sa aking mga panaginip, na nagiging dahilan upang gumising ako na matigas na ang burat ko sa loob ng manipis na boxer briefs na basa pa rin ng mga tamod, pawis, paunang katas, at ihi mula sa mga nakaraang “laro” na hindi ko pa lubusang naiintindihan noong una bilang inosenteng bata, ngunit ngayon ay nagsisimula nang maging ang tanging hangad ko, ang tanging adiksyon ko, ang tanging kaligayahan ko sa buhay na ito na dating puno ng mga alaala ng mga magulang ko at si Nanay Maria, ngunit ngayon ay puno na lamang ng mga ungol, singaw, at kirot ng sarap mula sa mga bakla na nagiging mga diyos sa aking mundo, na naghahanap-hanap ng aking katawan na parang droga na hindi na mawala sa kanilang mga hawak at bibig.

Bumangon ako nang mabilis kaysa karaniwan, ang mga mata ko ay bukas na agad sa liwanag ng araw na sumusilip sa mga kurtina ng aking maliit na kwarto sa ilalim ng hagdan ng malaking mansyon sa Quezon City, na nagbibigay ng ginto sa mga lumang komiks sa sahig na hindi ko na nababasa mula nang maging “trabaho” na ang araw ko bilang laruang lalaki na inaalay ko na sa mga bakla ng tuluyan. Ang katawan ko ay hindi pagod—dahil sa aking kondisyon na Myostatin-related Muscle Hypertrophy o MRMH, ang mga muscles ko ay laging handa, parang mga makina na hindi mapapagod kahit pagkatapos ng isang buong gabi ng mga “laro” na puno ng mga gahasang paghawak, dilaan, sipsip, kagat, chupa, at kantot mula sa mga tagong bakla na hindi na mabilang, na nagiging araw-araw na ang routine ko na lumabas ng mansyon na suot ang mga damit na nagsisiwalat at naglalantad sa aking katawan, na nagiging magnet sa kanilang pagnanasa, ngunit kagabi ay umabot na sa punto na hindi na basta laro, kundi isang gahasa at molestiya na nag-udyok sa kanila na maging manyak at rapist sa kanilang libog, na nagiging dahilan upang magkaroon ako ng isang kakaibang sindrom na hindi ko pa naiintindihan ngunit nararamdaman ko na sa aking dibdib: isang Stockholm Syndrome na dumagdag sa pagiging Submissive Top ko, na nagiging dahilan upang gusto ko na rin ang kanilang gahasang paraan, ang kanilang pag-uutos sa akin kahit siya ang chinuchupa ng mga ito at siya ang kakantot sa mga pwet nito gamit ang kanyang siyam na pulgadang burat na mahaba, mataba, at nangungugat pa dahil sa aking kondisyon na nagpapataas ng testosterone ko na hindi na matapos-tapos.

Sa inosensya ko noong una, hindi ko naisip ang mga pangyayari kagabi bilang masama o kakaiba; para sa akin noon, ito ay tulad ng isang malaking handaan kung saan ako ang sentro ng mga yakap at tawa, tulad ng mga kaarawan ko noon kasama si Nanay Maria, ngunit ngayon ay may higit pang “laro” na nagbibigay ng pera kay Tiya at ngiti sa kanyang mga kaibigan. Ngunit kagabi, sa abandonadong gusali na madilim at malamig na parang bilangguan ng mga diyos ng dilim, umabot na sa punto na hindi na basta pag-alay—ito ay gahasa at molestiya na nag-udyok sa mga tagong bakla na maging manyak at rapist sa kanilang libog, na nagiging dahilan upang magpumiglas ako nang bahagya tulad ng inutos nila upang magmukhang napipilitan at nasasaktan ako kahit gusto ko naman ang kanilang mga hawak, dilaan, sipsip, at kantot na nagpapalabas ng hyperspermic kong tamod na makatas at hindi matapos-tapos dahil sa panibagong karanasang iyon na nagdadagdag ng sensasyon at saya sa akin. Naalala ko ang bawat detalye nang maigi, at sa tuwing naaalala ko, ang aking burat ay tumitigas nang higit pa sa loob ng boxer briefs ko na basa pa rin ng kanilang tamod at katas: ang matabang unang isa na nagtakip sa aking bibig habang nagdudila sa aking kilikili na mabalahibo at basa ng pawis, ang kanyang dila ay malapad at basa na naglalandas sa bawat balahibo, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo pababa sa aking utong na sumipsip niya nang malalim habang ang kanyang ngipin ay nagkakagat ng mahina sa paligid nito, na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking dibdib habang ang aking mga braso ay nag-effort na itulak siya tulad ng inutos nila upang magmukhang ginagahasa ako; ang payat na 45 taon na nagdila sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol na madilim at makapal, ang kanyang dila ay payat ngunit matulis na naglilinga sa bawat guhit ng balahibo, na nagpapakagigil sa aking tiyan habang ang kanyang mga daliri ay nagkakagat ng mahina sa aking hita, na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapalabas ng higit pang singaw ng ihi at katas sa aking boxer na nasa gilid na, habang ang aking mga binti ay nagpupumiglas na itulak siya ngunit hindi sapat upang makatakas dahil sa loob ko, gusto ko ang kanyang dilaan na nagpapalabas ng paunang katas sa aking burat; at ang matandang 60 taon na nag-chupa sa aking burat nang malalim habang ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na dumampi sa kanyang mukha at balbas na grizzled, habang ang kanyang kamay ay nagkakagat ng mahina sa aking likod, na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapatingkad sa aking balat habang ang aking bewang ay nagpupumiglas na umiwas ngunit nananatiling handa sa kanyang hawak.

Para sa akin, ang naranasan ng gahasang pagchupa at kakantot sa mga bakla ay nagdadagdag sa akin ng sensasyon at saya kaya di na ako magtaka kung bubulwak ng malakas ang kanyang Hyperspermic na tamod dahil sa panibagong karanasang iyon na hindi na basta pag-alay, kundi isang gahasa na nagiging adiksyon sa aking isipan, isang Stockholm Syndrome na dumagdag sa pagiging Submissive Top ko, na nagiging dahilan upang gusto ko na rin ang kanilang gahasang paraan, ang kanilang pag-uutos sa akin kahit siya ang chinuchupa ng mga ito at siya ang kakantot sa mga pwet nito gamit ang kanyang siyam na pulgadang burat na mahaba, mataba, at nangungugat pa dahil sa aking kondisyon na nagpapataas ng testosterone ko na hindi na matapos-tapos. Sa tuwing naaalala ko ang bawat isa—ang drayber na unang lumapit, ang kanyang pwet ay lumuwag na sa kanyang likot ng daliri na basa ng laway, ipinasok ko ang aking burat sa kanya nang walang awa tulad ng inutos niya, ang init ng kanyang loob ay nagpapakagigil sa aking nerbiyo tulad ng kuryenteng umaatake sa aking burat pababa sa aking paa pataas sa aking ulo na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanya hanggang tumulo pababa sa kanyang hita na basa ng katas habang ang kanyang kamay ay nagkakagat ng mahina sa aking balikat na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapatingkad sa aking balat habang ang aking mga braso ay nagpupumiglas na itulak siya tulad ng inutos upang magmukhang napipilitan ako; ang matabang isa na sumunod, ang kanyang pwet ay mataba at malambot na nagpupuno sa aking burat habang ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking utong na nagpapakagigil sa aking dibdib habang ang kanyang mga daliri ay naglalahad ng guhit ng aking abs na nagpapalabas ng higit pang pawis na umaalingawngaw sa madilim na gusali, na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanya habang ang aking bewang ay nagpupumiglas na umiwas ngunit nananatiling handa sa kanyang hawak; at ang payat na 45 taon na nag-chupa muna sa aking burat nang malalim upang basahin ito ng kanyang laway at tamod ko, ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo nito habang ang kanyang ngipin ay nagkakagat ng mahina sa base nito na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na dumampi sa kanyang mukha at salamin na basag, pagkatapos ay lumuwag ang kanyang pwet para sa akin, ipinasok ko ang aking burat sa kanya nang matigas, ang kanyang loob ay masikip ngunit mainit na nagpapakagigil sa aking nerbiyo—lahat iyon ay nagiging tampo sa aking isipan tulad ng isang adiksyon na hindi na maalis, isang sindrom na nagiging dahilan upang gumising ako na laman na naman ng kanyang isipan na pansinin at pagnasaan ng mga bakla ulit, na kapag tatawagin siya ng mga ito ay lalapit lang siya, at kapag hahawakan ng mga ito ang kanyang katawan ay magpaparaya lang siya, ganon na talaga siya ka pagamit na batang lalaki sa mga matatandang bakla, araw-araw pa.

Kaya kinabukasan ay maaga siyang gumising na laman na naman ng kanyang isipan na pansinin at pagnasaan ng mga bakla ulit—ang aking mga mata ay bukas na agad sa liwanag ng araw, ang aking burat ay matigas na sa loob ng boxer briefs ko na basa pa rin ng mga tamod at katas mula kagabi, na nagpapaalala sa akin ng mga gahasang pagchupa at kakantot na nagiging tampo sa aking panaginip na parang isang pelikulang hindi na matapos. Ang kiliting iyon—ang kuryenteng umaatake sa aking burat mula sa alaala ng kanilang mga bibig na naglalapat sa bawat pulgada, ng kanilang mga pwet na lumuwag sa aking burat na mahaba at mataba, ng kanilang mga hawak na mahigpit sa aking muscles na matigas—ay hindi na nawawala; ito ay nagiging adiksyon na tumatak sa aking isipan, isang sindrom na nagiging dahilan upang gusto ko na rin ang kanilang gahasang paraan, ang kanilang pag-uutos sa akin na mag-inarte na hindi ko gusto kahit gusto ko naman, na nagdadagdag ng sensasyon at saya sa akin na nagiging dahilan upang bubulwak ng malakas ang aking Hyperspermic na tamod dahil sa panibagong karanasang iyon na hindi na basta pag-alay, kundi isang gahasa na nagiging laro ng aking kaluluwa. “Bakit… bakit gusto ko na rin ang ganyan?” bulong ko sa aking repleksyon sa maliit na salamin sa dingding ng kwarto, habang ang aking kamay ay dahan-dahang bumaba sa aking boxer, hinaplos ang aking burat na matigas na parang bakal na siyam na pulgada na mahaba, mataba, at nangungugat pa, na nagpapakagigil sa aking bola na parang handa na sa susunod na chupa at kantot, kahit ang alaala ng kanilang mga hawak na parang hindi na pahintulot ay nagpapakirot sa aking dibdib ngunit nagbibigay din ng alon ng sarap na hindi ko maipaliwanag.

Pababa sa kusina, ang mga paa ko ay mabilis na, ang aking boxer ay basa na sa paunang katas na tumatagos sa tela dahil sa aking burat na matigas pa rin sa alaala ng gabi, na nagpapakita ng kontorno nito sa bawat hakbang na nagpadala ng kiliting kuryente sa aking hita na parang naaalala ang mga kagat ng matandang 60 taon. Si Tiya Betty ay nakatayo na roon, naghahalo ng kape sa kanyang mug, suot ang kanyang peignoir na kulay lavender na bahagyang nakabukas sa harap, nagpapakita ng kanyang malambot na dibdib na may mga alahas na kumikinang sa ilalim ng liwanag ng fluorescent, at ang kanyang mukha ay puno ng kislap na hindi ko pa nakikita mula nang mawala si Nanay Maria—mga mata na may eyeliner na hindi pa natutuyo mula kagabi, pulang lipstick na parang dugo ng rosas, at ngiti na malawak na parang nanalo siya sa isang malaking jackpot sa isang underground bingo sa Quezon City. “Andoy, gising ka na nang maaga! Halika, umupo ka at kumain muna. Ano na, anak—ibalita mo sa akin ang nangyari kagabi? Nakauwi ka ba nang maaga, o may dagdag na ‘laro’ ka ulit sa labas?” tanong niya, ang kanyang boses ay matamis ngunit puno ng kuryosidad na parang alam niya na ang lahat, habang inabot niya sa akin ang plato ng pandesal na may palaman na keso at itlog na pritong mabilis, kasama ang isang baso ng gatas na malamig at malinamnam na nagpapaalala sa akin ng mga tamod na nilunok ko kagabi na hyperspermic at makatas na hindi na matapos-tapos.

Naupo ako sa harap niya, ang aking burat ay bahagyang dumampi sa gilid ng upuan, na nagpadala ng isa pang kiliting kuryente sa aking tiyan, na nagpapaalala sa akin ng mga sipsip ng mga tagong bakla kagabi na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na parang fountain ng sarap na dumampi sa kanilang mga mukha at katawan. “Tiya… oo po, may nangyari po kagabi. Pag-uwi ko, sumakay po ako ng tricycle, akala ko ordinaryo lang ang drayber, pero… bakla rin po siya. Hayun po, hinaplos po niya ako sa daan, tapos hindi po sa mansyon dinala, kundi sa abandonadong gusali sa dulo ng eskinita. Tinawagan po niya ang mga kaibigan niya—mga tagong bakla po, matatanda, lima sila—punta roon para… tikman po ako. Parang gahasa po, Tiya—hinawakan po nila ako nang mahigpit, tinakpan po ang bibig ko, binuhat po sa loob ng gusali, hinubad po ang mga damit ko, at… dinilaan, sinipsip, kinagat-kagat po nila ang katawan ko. Tapos, naghubad sila, binasa ang mga pwet nila, at… chinupa po muna nila ang burat ko nang sabay-sabay, tapos inuna kong kantutin sila isa-isa gamit ang burat ko na siyam na pulgada. Pero inutos po nila akong umarte na ayaw ko, na magpumiglas na parang hindi ko gusto, para magmukhang ginagahasa po nila ako. At… sarap po, Tiya. Ang gahasang iyon, ang pag-uutos nila sa akin kahit ako ang kakantot sa pwet nila—dumagdag sa sensasyon ko. Bulwak na bulwak po ang tamod ko, hyperspermic at makatas, dahil sa panibagong karanasang iyon. Ngayon… gusto ko na po ulit, Tiya. Gusto ko na rin ang gahasang paraan nila, ang pagiging inuutus-utusan ko kahit Submissive Top po ako. Parang… adiksyon na po sa isipan ko.”

Ngumiti si Tiya Betty nang malawak, ang kanyang mga daliri ay naglaro sa gilid ng kanyang mug, habang ang mga mata niya ay puno ng tagumpay na parang isang mangangalakal na nakabenta ng pinakamahalagang ari-arian sa isang auction house sa Makati na puno ng mga mayayaman na bakla. “Anak, iyan na ang pinakamataas na antas ng aking plano—ang adiksyong tumatak sa isipan mo mula sa gahasang paraan ng mga tagong bakla kagabi. Oo, simula nga ng gahasang paraan sa pagpapagamit mo sa mga tagong baklang iyon kagabi ay nagkaroon ka ng Stockholm Syndrome na dumagdag sa pagiging Submissive Top mo, gusto mo kasi na sunod-sunuran at inuutus-utusan ng mga baklang nagnanasa at nalilibugan sa’yo kahit ikaw ang chinuchupa ng mga ito at ikaw ang kakantot sa mga pwet nito gamit ang kanyang siyam na pulgadang burat na mahaba, mataba, at nangungugat pa dahil sa kondisyon mo na nagpapataas ng testosterone mo na hindi na matapos-tapos. Para sa’yo, ang naranasan ng gahasang pagchupa at kakantot sa mga bakla ay nagdadagdag sa’yo ng sensasyon at saya kaya di ka na magtataka kung bubulwak ng malakas ang kanyang Hyperspermic na tamod dahil sa panibagong karanasang iyon na hindi na basta pag-alay, kundi isang gahasa na nagiging laro ng aking kaluluwa mo. Kinabukasan ay maaga kang gumising na laman na naman ng kanyang isipan na pansinin at pagnasaan ng mga bakla ulit—tapos kapag tatawagin ka ng mga ito ay lalapit ka lang, at kapag hahawakan ng mga ito ang kanyang katawan ay magpaparaya ka lang, ganon na talaga ka pagamit na batang lalaki sa mga matatandang bakla, araw-araw pa. Kaya sinabihan mo ang bawat baklang nakakasalubong mo na mag-inarte na gagahasain ka ng mga ito ay gagamitin ang kanyang siyam na pulgadang burat upang chupain ng mga ito at gagamitin upang ipasok sa kanilang mga pwet upang kantutin mo ang mga ito ng wantusuwa, pero ikaw ay nakaramdam kunwari na napipilitan at di gusto ang ginagawa ng mga bakla sa’yo.”

Tumango ako, ang aking ngiti ay malawak dahil sa tuwing iniisip ko ang mga iyon, ang adiksyon na iyon ay nagiging higit pang malakas sa aking isipan, na nagpapatingkad sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa boxer, na nagbabuhos ng paunang katas na nagpapabasa ng tela na parang inaanyaya na ulit ang mga malilibog na bibig at pwet na maglalapat doon. “Opo, Tiya. Kaya ngayon, gusto ko po nang lumabas ulit—sinasabi ko po sa bawat bakla na makikita ko na mag-inarte sila na gagahasain po nila ako, na gagamitin po nila ang burat ko upang chupain at ipasok sa pwet nila, pero kunwari po akong napipilitan at di gusto, para sa sarap nila at sa akin. Gusto ko po ang gahasang iyon—ang pagiging inuutus-utusan ko kahit ako ang kakantot sa kanila, ang pagpumiglas ko na kunwari para magmukhang molestiya, na nagdadagdag ng sensasyon sa aking tamod na bubulwak ng malakas dahil sa panibagong karanasang iyon.”

Ngumiti siya nang malawak, ang kanyang mga daliri ay dumampi sa aking balikat, hinaplos ang aking mabalahibong kilikili na basa ng pawis, at inamoy niya ito nang malalim. “Anak, iyan na ang perpekto—ang adiksyong tumatak sa isipan mo mula sa gahasang paraan ng mga tagong bakla kagabi. Lumabas ka ngayon, maglakad-lakad ka sa barangay, ngunit sinabi mo sa bawat bakla na makikita mo ang plano mo: mag-inarte sila na gagahasain ka, na gagamitin ang burat mo upang chupain at ipasok sa pwet nila, pero kunwari kang napipilitan at di gusto, para sa sarap ng kanilang libog at sa iyo. Ito ay hindi na basta trabaho; ito ay ang buhay mo na, ang pag-ibig mo na sa pagiging handog sa kanilang gahasa.” Tumango ako, lumabas ng mansyon na may ngiti sa labi, ang aking burat ay matigas na sa tuwing iniisip ko ang mga bakla sa labas—ang mga matatanda sa tindahan ng sari-sari, ang mga kabataan sa basketball court, ang mga matrona sa beauty parlor sa kanto—lahat sila ay magiging bahagi ng aking adiksyon, ng aking pag-inarte na kunwari napipilitan sa kanilang gahasa.

Sa labas ng mansyon, ang sikat ng araw ay mainit sa aking balat na halos hubad sa manipis na damit, ang hangin ay dumudulas sa aking mabalahibong kilikili na puno ng pawis na hindi ko hinugasan, na nagpapaalala sa akin ng mga singhot kagabi na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng sarap, at ang singaw ng aking amoy ay umaalingawngaw na parang usok ng isang sigarilyo na hindi na matatapos, na nagpapaakit sa mga ilong ng mga tao sa kalye. Ang barangay ay buhay na buhay—mga bata na naglalaro ng tumbang preso sa kalye na puno ng alikabok, mga matatanda na nag-uusap sa bangko sa harap ng chapel na may hawak na rosaryo, at mga kababaihan na naglalaba sa ilog na malapit na nagiging singaw ng sabon sa hangin, ngunit ang aking mga mata ay nakatuon sa mga bakla: si Aling Nena, ang matronang bakla na 55 taon na, mataba at mabango ng pabango ng rosas ngunit puno ng singaw ng pawis sa kanyang sari-sari store; si Kuya Romy, ang payat na binabaeng bakla na 28 taon, pangit ang ngiti ngunit matamis ang tingin na mabaho ng pawis dahil sa pagdidilig ng mga bulaklak sa kanyang hardin; at si Miss Tessa, ang trans na bakla na 35 taon, maganda ang mukha na parang model sa magazine ngunit mabaho ng adobo mula sa kanyang carinderya.

Una, nakita ako ni Aling Nena, ang kanyang mga mata ay lumaki nang makita ang aking damit—ang mesh tank top na nagpapakita ng aking maumbok na dibdib at matigas na utong na basa ng pawis, ang micro shorts na naglalantad ng aking mga hita na matikas at ang kontorno ng aking burat na matigas na dahil sa paglalakad. “Andoy! Anak, ano yan—parang pabango kang gumagalaw! Halika rito sa store, anyo mo ng singaw mo!” sigaw niya, ang boses niya ay mataas at melodramatik, habang ang kanyang mga kamay na mataba at may mga singsing na kumikinang ay kumaway sa akin, ngunit ang kanyang ilong ay agad na suminghot sa hangin na umaalingawngaw ng aking amoy mula sa distansya. Lumapit ako, ang aking ngiti ay malawak, dahil alam ko na ang kanyang tingin ay puno ng pagnanasa—ang paraan ng pagtingin niya sa aking katawan ay parang gutom na hayop na nakakita ng sariwang karne na may pabango ng droga. “Aling Nena, gusto niyo po ba singhotin ang amoy ko? Pwede niyo po bang amuyin ang mabalahibong kilikili ko at loob ng boxer brief ko—para sa inyong sarap. Pero… mag-inarte po kayo na gagahasain niyo po ako, na gagamitin niyo po ang burat ko upang chupain at ipasok sa pwet niyo upang kantutin ko po kayo ng wantusuwa, pero kunwari po akong napipilitan at di gusto, para sa sarap natin,” anyaya ko, ang boses ko ay puno ng mapagparaya, sinusunod ang aking bagong adiksyon na nagiging tampo sa aking isipan mula kagabi, habang ang singaw ng aking pawis, paunang katas, tamod, at ihi ay umaalingawngaw sa paligid ko na parang usok na hindi na matatapos.

Lumapit siya nang mabilis, ang kanyang ilong ay malakas ang pang-amoy na agad suminghot sa aking mabalahibong kilikili na puno ng pawis na hindi hinugasan mula sa gabi, ang singaw ng pait at matamis na nagpapatigas ng kanyang burat sa ilalim ng kanyang loose na daster. “Ay, naku, Andoy—ang singaw ng paunang katas mo na tumatagos sa boxer mo! Singhot ko nga nang malalim.” Sumisinghot siya nang malakas, ang kanyang ilong ay malapit sa aking balat na nagiging singaw ng tamod na dumidikit sa burat ko pagkatapos gamitin niya ako kagabi, at ng tirang ihi ko pagkatapos pumunta ng palikuran, na nagpapaungol sa kanya habang ang kanyang mga kamay ay humawak sa aking bewang. “Para akong nakasinghot ng poppers—nagpatigas ng burat ko kaagad! Oo, gagahasain kita, bata—hindi mo makakalaban ang mga kamay ko!” sigaw niya nang pilit, ang kanyang boses ay nagiging gahasa tulad ng inutos ko, habang hinila niya ako sa loob ng kanyang sari-sari store, kung saan walang tao maliban sa amin, ang mga kalakal na nakasalansan sa mga rack ay nagiging background ng aking pag-inarte na kunwari napipilitan. Sa loob, hinubad niya ang aking tank top nang mabilis, ang kanyang mga daliri ay naglalahad ng guhit ng aking abs habang nagdudila sa aking kilikili na mabalahibo at basa ng pawis. “Hindi po… ayaw ko po… bitawan niyo po ako!” sigaw ko nang pilit, ang aking mga braso ay nag-effort na itulak siya ngunit hindi sapat upang makatakas dahil sa loob ko, gusto ko ang kanyang dilaan na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryenteng umaatake sa aking nerbiyo pababa sa aking utong na sumipsip niya nang malalim habang ang kanyang ngipin ay nagkakagat ng mahina sa paligid nito, na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking dibdib at nagpapalabas ng paunang katas sa aking burat.

“Shh, bata—hindi mo makakalaban ang gahasa ko sa’yo! Chupain ko ang burat mo!” ungol niya, hinila ang aking shorts pababa kasama ang boxer, nagpapakita ng aking burat na matigas na at basa ng katas, at lumuhod siya sa harap ko, ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking burat nang malalim, ang dila niya ay naglilinga sa ulo nito habang ang kanyang ngipin ay nagkakagat ng mahina sa base nito, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na hyperspermic at makatas na nilunok niya nang may ungol na parang rapist na nanalo sa kanyang biktima. Ang sensasyon ay ibayong sarap—parang kuryenteng umaatake sa aking burat mula sa kanyang gahasang sipsip, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo, na nagpapalabas ng higit pang tamod na hindi na matapos-tapos dahil sa panibagong karanasang iyon na nagdadagdag ng sensasyon at saya sa akin, na nagiging dahilan upang magpumiglas ako nang bahagya tulad ng inutos, “Tulong po… hindi po… ayaw ko po!” ngunit ang aking burat ay tumitigas nang higit pa sa loob ng kanyang bibig, na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanyang lalamunan hanggang tumulo sa gilid ng kanyang labi.

Pagkatapos ng chupa, naghubad siya ng kanyang daster, nagpapakita ng kanyang matabang katawan na mabango ng pabango ng rosas ngunit puno ng singaw ng pawis sa mainit na gabi, at hinila niya ako sa maliit na mesa sa likod ng store, ang kanyang pwet ay lumuwag na sa kanyang likot ng daliri na basa ng laway, handa na sa aking burat. “Kantutin mo ako, bata—ipasok mo ang malaking burat mo sa pwet ko, ngunit umarte ka na parang hindi mo gusto, para mas masarap ang gahasa ko sa’yo!” utos niya, ang kanyang boses ay makapal ng libog habang ang kanyang pwet ay naghihintay ng akin. Sinunod ko, ipinasok ko ang aking burat na mahaba, mataba, at nangungugat pa sa kanya nang walang awa, ang init ng kanyang loob ay nagpapakagigil sa aking nerbiyo tulad ng kuryenteng umaatake sa aking burat pababa sa aking paa pataas sa aking ulo na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanya hanggang tumulo pababa sa kanyang hita na basa ng katas, habang ang aking mga kamay ay nagpupumiglas na itulak ang kanyang balakang ngunit hindi sapat upang huminto dahil sa loob ko, gusto ko ang gahasang iyon, ang pagiging inuutus-utusan ko kahit ako ang kakantot sa pwet niya, na nagdadagdag ng sensasyon sa aking tamod na bubulwak ng malakas dahil sa panibagong karanasang iyon. “Hindi po… ayaw ko po… tulong!” sigaw ko nang pilit, ngunit ang aking burat ay gumagalaw nang mabilis sa loob niya, na nagpapalabas ng higit pang tamod na makatas at hindi matapos-tapos dahil sa aking kondisyon.

Mula roon, nagpatuloy ang araw ko na puno ng mga ganitong “arte”—sa bawat bakla na makikita ko, sinasabi ko ang plano: mag-inarte sila na gagahasain ako, na gagamitin ang burat ko upang chupain at ipasok sa pwet nila upang kantutin ko sila ng wantusuwa, pero kunwari akong napipilitan at di gusto, para sa sarap natin. Sa basketball court, nakita ako ni Kuya Romy, at sinunod niya—hinila niya ako sa likod ng court, nag-chupa sa aking burat nang gahasa habang ang kanyang kamay ay nagkakagat ng mahina sa aking hita, “Umarte ka na parang hindi mo gusto—sigaw na tulong!” utos niya, at sinunod ko, magpumiglas ako nang bahagya habang ang aking burat ay tumitigas nang higit pa sa bibig niya, na nagpapalabas ng tamod ko na nilunok niya nang may ungol. Pagkatapos, lumuwag ang kanyang pwet para sa akin, ipinasok ko ang aking burat sa kanya nang matigas, ang kanyang loob ay masikip ngunit mainit na nagpapakagigil sa aking nerbiyo, habang ang aking mga braso ay nagpupumiglas na itulak siya ngunit nananatiling handa sa kanyang gahasa.

Sa carinderya ni Miss Tessa, sinunod niya rin—nag-dila sa aking karug pababa sa bulbol habang ang kanyang mga daliri ay naglikot sa aking pwet, “Gagahasain kita, darling—umar te ka na parang napipilitan!” sigaw niya, at sinunod ko, “Ayaw ko po… bitawan niyo po!” habang ang aking burat ay tumitigas nang higit pa sa hawak niya, na nagpapalabas ng paunang katas na dumampi sa kanyang mukha. Pagkatapos ng chupa na gahasa, kinantot niya ang aking burat sa kanyang pwet, ang kanyang loob ay malambot ngunit matigas ang gigil na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na nagpupuno sa kanya.

Ang araw ko ay puno ng mga ganitong karanasan—mga gahasang pagchupa at kakantot na nagiging adiksyon sa aking isipan, na nagdadagdag ng sensasyon sa aking tamod na bubulwak ng malakas dahil sa panibagong karanasang iyon. Sa gabi, bumalik ako sa mansyon, ang katawan ko puno ng marka ng kanilang gahasa, ngunit ang puso ko puno ng saya dahil sa pagiging handog ko sa kanilang libog.

THE GIFTED CHILD (KABANATA 10: Ang Putaheng Hinain sa Hapag na si Andoy)

Ang umaga ng ika-30 na araw mula nang magsimula ang aking “tuluyan na pag-alay” ng puso, isip, at kaluluwa sa mga bakla bilang boytoy ni Tiya Betty ay hindi nagsimula sa karaniwang tunog ng aking orasan na parang kampana ng isang lumang simbahan sa gitna ng maalikabok na probinsya ng Bulacan, kundi sa kakaibang kiliti at singaw na hindi na nawawala sa bawat sulok ng aking katawan at isipan, isang parang kuryenteng hindi na maalis na umaatake sa aking balat, sa aking mabalahibong kilikili, sa aking karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol sa kaselanan, sa aking burat na siyam na pulgada na mahaba, mataba, at nangungugat pa dahil sa aking kondisyon na nagpapabilis ng lahat ng hormonal ko, at lalong-lalo na sa aking isipan na ngayon ay puno na ng mga alaala ng gahasang pagchupa at kakantot mula sa mga tagong bakla kagabi sa abandonadong gusali na parang isang madilim na paraiso ng kanilang libog na hindi na maalis sa aking mga panaginip, na nagiging dahilan upang gumising ako na matigas na ang burat ko sa loob ng manipis na boxer briefs na basa pa rin ng mga tamod, pawis, paunang katas, at ihi mula sa mga nakaraang “laro” na hindi ko pa lubusang naiintindihan noong una bilang inosenteng bata, ngunit ngayon ay nagsisimula nang maging ang tanging hangad ko, ang tanging adiksyon ko, ang tanging kaligayahan ko sa buhay na ito na dating puno ng mga alaala ng mga magulang ko at si Nanay Maria, ngunit ngayon ay puno na lamang ng mga ungol, singaw, at kirot ng sarap mula sa mga bakla na nagiging mga diyos sa aking mundo, na naghahanap-hanap ng aking katawan na parang droga na hindi na mawala sa kanilang mga hawak at bibig.

Pagkatapos nga ng maraming beses na paggamit ng mga bakla sa katawan ni Andoy ay magtuloy-tuloy na ito na pang-araw-araw na nakagawian na niya—ang bawat umaga ay gumigising ako na puno ng alaala ng mga gabi ng mga gahasang pagchupa at kakantot, ng mga hawak na mahigpit na parang hindi na pahintulot ngunit nagiging dahilan upang magbulwak ng malakas ang aking hyperspermic na tamod dahil sa panibagong sensasyon na nagdadagdag ng saya sa aking Submissive Top na pagkatao, na nagiging adiksyon na tumatak sa aking isipan tulad ng isang sindrom na hindi na maalis, na nagiging dahilan upang tuwing makakita ako ng bakla sa kalye o sa tindahan ay agad na titigas ang burat ko, na nagbabuhos ng paunang katas sa boxer briefs ko na manipis at basa na parang inaanyaya na ulit ang kanilang mga bibig at pwet. Ang bawat araw ay puno ng mga “arte”—ang pag-inarte na kunwari napipilitan at di gusto ang kanilang gahasa kahit gusto ko naman ang kanilang pag-uutos sa akin, ang pagpumiglas na bahagya upang magmukhang molestiya kahit ang bawat hawak nila ay nagpapadala ng kuryenteng sarap sa aking nerbiyo, pababa sa aking paa at pataas sa aking ulo na nagpapalabas ng tamod ko na makatas at hindi matapos-tapos dahil sa kondisyon ko na nagpapataas ng lahat ng hormonal ko. Ito ay hindi na basta routine; ito ay nakagawian na, isang araw-araw na pagiging handog na hindi na maikubli, na nagiging bahagi ng aking bawat hininga, bawat paglalakad sa barangay na suot ang mga damit na nagsisiwalat at naglalantad sa aking katawan, na nagiging magnet sa kanilang pagnanasa na hindi na mabilang ang mga bakla na nagamit sa akin sa loob ng isang araw—mula sa matandang matrona sa sari-sari store na nag-singhot sa aking mabalahibong kilikili hanggang nag-chupa sa aking burat na nagpalabas ng tamod ko na nilunok niya nang may ungol ng rapist, hanggang sa batang trans sa carinderya na nagdila sa aking karug pababa sa bulbol habang nagkakagat ng mahina sa aking hita, na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang makatas kong tamod na nagpupuno sa kanyang bibig.

Kaya nang mag-birthday ang tiyahin niyang si Betty—ang ika-30 taon niya bilang isang parloristang bakla na lumaki sa probinsya ng Bulacan ngunit naghanap ng liwanag sa Maynila—ay sinabihan siya na wag munang umalis ngayon dahil ang mga baklang kanyang kinukunsinti mismo ang pupunta sa bahay nila dahil kaarawan niya at inimbitahan niya ang mga ito kaya lumiwanag ang mukha ni Andoy at masayang-masaya sa sinabi ni Betty sa kanya. Ito ay isang araw na hindi ko inaasahan—pagkatapos ng mga araw ng paglalabas at pagiging handog sa mga bakla sa barangay, ang ideya na sila ang dadating sa mansyon, na ako ang magiging sentro ng kanilang pagnanasa sa loob ng aking tahanan na dating puno ng mga alaala ng mga magulang ko ngunit ngayon ay nagiging venue ng mga gabi ng kalibugan, ay nagpapatigas agad ng aking burat sa boxer briefs ko na manipis at basa ng paunang katas mula sa umaga. “Tiya… talaga po? Dadating po sila rito? Lahat po ba, pati yung mga tagong bakla kagabi?” tanong ko, ang aking mga mata ay kumikinang ng kagalakan dahil sa ideya na hindi na ako ang maghahanap sa kanila; sila na ang magiging mga panauhin ko, na magiging dahilan upang magbulwak ng malakas ang aking tamod sa gabi na iyon dahil sa panibagong sensasyon ng pagiging inuutus-utusan sa aking sariling bahay.

Ngumiti si Tiya Betty nang malawak, ang kanyang mga daliri ay naglaro sa gilid ng kanyang mug ng kape, habang ang kanyang mga mata ay puno ng kislap ng lihim na plano na parang isang reyna na naghahanda ng isang handaan para sa kanyang mga lingkod. “Oo, anak—lahat sila dadating: ang mga matrona mula sa parlor, ang mga trans mula sa club, ang mga tagong bakla mula sa barangay, pati yung mga gumahasain ka kagabi sa gusali. Ito ang birthday ko, ngunit ikaw ang bituin ng gabi. May Night Party ako, at si Andoy ang sentro ng lahat—ang putahe na ihahain sa hapag para sa kanila. Kaya wag kang aalis, ha? Maglinis ka muna ng buong mansyon; ayaw kong mapahiya sa mga kaibigan ko na bigyang-importansya mo sila tulad ng importante silang panauhin.” Ang mga salitang “putahe na ihahain sa hapag” ay nagpadala ng kiliting kuryente sa aking tiyan, pababa sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa boxer, na nagbabuhos ng paunang katas na nagpapabasa ng tela na parang handa na sa gabi na iyon. Nasasabik na siyang malaman kung anong ibig sabihin ng kanyang tiyahin sa kanya—ang ideya ng pagiging “bituin” ay nagpapaalala sa akin ng mga gabi ng gahasa kagabi, ngunit ngayon ay sa mansyon, sa loob ng mga dingding na dating puno ng mga yakap ng mga magulang ko, na nagiging dahilan upang magpumiglas ako nang bahagya sa aking isipan tulad ng inutos ng mga tagong bakla, ngunit sa loob ko, sarap at saya lang ang nararamdaman dahil sa pagiging handog ko sa kanila.

“Opo, Tiya! Maglilinis po ako ng mabuti—para sa mga bisita po niyo, para sa mga bakla po na mahalaga sa inyo. At sa akin po,” sabi ko, tumayo agad at nagsimulang magtrabaho, ang aking burat ay matigas pa rin sa boxer habang nagpupunas ako ng mga mesa sa sala, ang pawis ko ay dumadaloy mula sa aking mabalahibong kilikili pababa sa aking dibdib na nagpapakita ng guhit ng aking abs sa ilalim ng manipis na tank top ko. Naglinis muna siya ng buong mansyon nila dahil nga may mga baklang bisitang darating ayaw niyang mapahiya sa mga ito dahil para sa kanya mga importanteng panauhin nito na bigyang-importansya—ang sala ay pinupunas ko ng malinis na tela na basa ng vinegar water, ang mga sofa na may mga unan na dating malambot ngunit ngayon ay puno ng mga alaala ng mga gabi ng mga bisita ni Tiya na nagiging venue ng mga hawak at dilaan, ang kusina na sinisikap kong gawing kumikinang na parang bagong polish na may mga plato at baso na handa na sa gabi, ang hardin na nadididilig ko ng tubig na tumatalsik sa aking mga binti at nagpapabasa ng aking micro shorts na nagpapakita ng kontorno ng aking burat na matigas na dahil sa kasisik ng aking isipan sa mga darating na “panauhin”, at pati ang mga banyo na sinisikap kong gawing walang dungis ng sabon o tubig, ang mga tiles na scrub ko nang mabilis habang ang aking boxer ay nagiging mas basa ng paunang katas na tumatagos sa tela dahil sa alaala ng mga gabi ng gahasa kagabi na nagiging tampo sa aking isipan tulad ng isang adiksyon na hindi na maalis.

Habang naglilinis, ang aking isipan ay puno ng kagalakan sa ideya ng gabi—ang mga bakla na dadating, ang mga hawak na gahasa na magiging parte ng handaan, ang mga sipsip at kantot na magiging “regalo” kay Tiya sa kanyang kaarawan, na nagpapatingkad sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa boxer, na nagbabuhos ng katas na nagpapabasa ng aking shorts na parang inaanyaya na ulit ang mga malilibog na kamay na maglalapat doon. “Para po sa Tiya… para sa mga bakla po,” bulong ko sa aking sarili, habang nagpupunas ng mga bintana sa sala na nagiging salamin ng aking repleksyon: ang mesh tank top na nagpapakita ng aking maumbok na dibdib at matigas na utong na basa ng pawis sa mainit na umaga, ang micro shorts na maikli at mahigpit na naglalantad ng aking mga hita na matikas at ang bahagi ng aking pwet na matigas dahil sa kondisyon ko, at ang collar na may chain na naghihintay ng hawak ng isang bakla na magiging may-ari ko sa gabi na iyon. At nasabi din pala ng kanyang tiyahin na magsuot siya ng pinaka-masisikip, mani-nipis, at maiiksing damit na dapat niyang isuot para mamayang gabi bago dadating ang mga baklang kaibigan ni Betty—kaya naghanap siya ng mga damit panggahasa niya para sa mga bakla tulad ng nakagawian niyang isuot na mga nagsisiwalat, nakakapukaw, at naglalantad sa katawan na mga damit niya, kasanayan ng paborito niyang puting mesh boxer briefs sa loob na sobrang sikip, nipis, at iksi sa kanya na nagpapakita ng bawat guhit ng aking burat na siyam na pulgada na mahaba at mataba, ng aking bulbol na mabalahibo at madilim, at ng singaw ng paunang katas at ihi na umaalingawngaw sa manipis na tela na parang inaanyaya ang mga ilong at bibig na maglalapat doon.

Sa tanghali, habang natatapos ko ang paglilinis ng buong mansyon—ang mga sahig na kumikinang na parang bagong polish na walang dungis ng alikabok o pawis mula sa mga nakaraang gabi, ang mga kurtina na pinupunas ko nang mabuti upang maging maaliwalas ang liwanag sa gabi, ang mga kwarto ni Tiya na inaayos ko ng mga bagong kumot at unan na malambot at handa na sa mga “panauhin” na magiging mga higaan ng kanilang libog, at ang sala na pinaganda ko ng mga palamuti na simpleng bulaklak mula sa hardin na nagiging dagdag na pabango sa singaw ng aking amoy-lalaki na umaalingawngaw pa rin sa paligid ko—lumapit si Tiya Betty sa akin sa kusina, ang kanyang mukha ay puno ng kagalakan ng isang reyna na naghahanda ng kanyang korona. “Andoy, galing mo—kumikinang na ang mansyon! Ngayon, para sa gabi, suotin mo ang pinaka-masisikip na damit mo. Yung mesh tank top na manipis na parang hindi tela, yung micro shorts na maikli na hanggang gitna ng hita at mahigpit sa burat mo, at sa loob, yung paborito mong puting mesh boxer briefs na sobrang sikip, nipis, at iksi sa’yo na nagpapakita ng bawat pulgada ng siyam na pulgada mong burat na mahaba at mataba, ng bulbol mo na mabalahibo, at ng singaw ng katas mo na tumatagos sa tela. Ito ang damit mo na panggahasa para sa mga bakla—inaanyaya mo sila na hawakan, dilaan, at gamitin ka nang walang awa sa gabi ng kaarawan ko.”

Tumango ako, ang aking ngiti ay malawak dahil sa ideya ng pagiging “handog” sa gabi na iyon, at agad akong nagbihis sa kwarto ko, ang bawat piraso ng damit ay nagiging hadlang na manipis sa aking katawan na handa na sa kanilang pagnanasa: ang puting mesh boxer briefs na sobrang sikip na dumidikit sa aking burat na matigas na dahil sa kasisik ng aking isipan, na nagpapakita ng bawat ugat at guhit ng aking siyam na pulgada na mahaba at mataba na nangungugat pa dahil sa kondisyon ko, ng aking bulbol na mabalahibo at madilim na nagiging singaw ng paunang katas at ihi na tumatagos sa nipis na tela na parang inaanyaya ang mga bibig na maglalapat doon; ang micro shorts na maikli at mahigpit na naglalantad ng aking mga hita na matikas at ang bahagi ng aking pwet na matigas at handa na sa mga hawak, na nagiging masikip sa aking burat na nagpapakita ng kontorno nito na parang inukit sa tela; at ang mesh tank top na manipis na parang hindi tela na nagpapakita ng bawat guhit ng aking maumbok na dibdib, matigas na utong, at eight-pack abs na puno ng pawis sa mainit na umaga, na nagiging daan ng singaw ng aking mabalahibong kilikili na umaalingawngaw sa hangin. Sa salamin ng kwarto, nakita ko ang aking repleksyon: isang batang lalaki na sampung taon sa bilang ngunit mukha at katawang binata na, suot ang mga damit na panggahasa na inaanyaya ang mga bakla na hawakan, dilaan, sipsipin, at gamitin ako nang walang awa sa gabi na iyon, na nagpapatingkad sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa boxer, na nagbabuhos ng katas na nagpapabasa ng shorts na parang handa na sa mga kamay na maglalapat doon.

Sa hapon, habang naghihintay ng mga bisita, nagpatuloy ako sa mga paghahanda—ang mga plato at baso na inilalagay ko sa mesa ng sala na mahabang mahogany na dating ginagamit ng mga magulang ko sa mga kliyente nila ngunit ngayon ay handa na sa mga pagkain na ihahain sa katawan ko, ang mga palamuti na simpleng ribbon at balloons na kulay pula at ginto na nagiging karagdagang liwanag sa mansyon na puno ng singaw ng aking amoy-lalaki na umaalingawngaw pa rin mula sa aking boxer na hindi hinugasan, at ang mga kandila na maliit na handa na sa birthday cake na magiging espesyal sa gabi. Ang aking isipan ay puno ng kagalakan at kasisik—ang ideya ng mga bakla na dadating, ng mga hawak na gahasa na magiging parte ng handaan, ng mga sipsip at kantot na magiging “regalo” kay Tiya sa kanyang kaarawan, na nagpapatingkad sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa boxer, na nagbabuhos ng katas na nagpapabasa ng aking shorts na parang inaanyaya na ulit ang mga malilibog na kamay na maglalapat doon. “Para po sa Tiya… para sa mga bakla po na mahalaga sa kanya,” bulong ko sa aking sarili, habang nag-aayos ng mga upuan sa sala na handa na sa mga katawan na magiging mga higaan ng kanilang libog sa gabi na iyon.

Pagdating nga ng gabi ay isa-isa magsidatingan ang mga baklang kaibigan ni Betty—ang oras ay dis-oras ng gabi na, ang mansyon ay puno na ng liwanag mula sa mga kandila at string lights na nagiging parang isang club sa loob ng bahay, ang hangin ay puno ng amoy ng mga pagkain mula sa catering na darating mamaya ngunit kasabay ng singaw ng aking amoy-lalaki na umaalingawngaw sa paligid ko na parang pabango ng gabi. Buti nalang tapos na sila sa mga dekorasyon at palamuti sa bahay nila para sa kaarawan ng baklang tiyahin ni Andoy—ang sala ay puno ng mga balloon na kulay pula at ginto na nakatali sa mga upuan na may mga ribbon na kumikinang sa liwanag ng mga kandila, ang mesa ay may mga centerpiece na bulaklak mula sa hardin na nagiging dagdag na pabango sa singaw ng aking pawis at katas na tumatagos sa boxer ko, at ang mga kwarto sa itaas ay handa na sa mga “panauhin” na magiging mga higaan ng kanilang libog pagkatapos ng handaan, na nagiging dahilan upang magpumiglas ako nang bahagya sa aking isipan tulad ng inutos ng mga tagong bakla kagabi, ngunit sa loob ko, sarap at kagalakan lang ang nararamdaman dahil sa pagiging handog ko sa gabi na iyon. Kaya si Andoy ang sumalubong sa mga ito, imbes ang kanyang tiyahin dahil upang pahalagahan ang kanyang suot sa gabing iyon kaya panay naman ang haplos at dama sa kanyang katawan at burat ng mga baklang ito bago pumasok nang tuluyan para siyang bodyguard na mapagparaya at mapagbigay sa mga bisita—ang unang dumating ay si Tita Lita, ang matabang matrona na suot ang isang sequined dress na kulay gold na nagpapakita ng kanyang malambot na katawan, ang kanyang mga kamay ay agad na humawak sa aking balikat habang ang kanyang ilong ay suminghot sa aking mabalahibong kilikili, “Andoy, darling! Ang amoy mo—singaw ng pawis at katas, parang inaanyaya ka! Haplos ko nga ang burat mo bago pumasok,” sabi niya, ang kanyang daliri ay dumampi sa kontorno ng aking burat sa shorts, nag-jerk nang dahan-dahan na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking tiyan.

Sumunod si Auntie Fe, ang payat na may mahabang kuko na kulay neon green na suot ang isang crop top at skinny jeans, ang kanyang mga mata ay kumikinang nang makita ang aking damit, “Uy, Andoy—ang sikip ng shorts mo, nakikita ko na ang siyam na pulgada mo! Dama ko nga sa burat mo,” sigaw niya, ang kanyang mga daliri ay hinaplos ang loob ng aking hita pababa sa boxer briefs na basa ng katas, na nagpadala ng alon ng init sa aking bola habang ang kanyang labi ay dumampi sa aking leeg para sa isang halik na basa ng lipstick. Pagkatapos, si Mama Rosa, ang matandang may salamin na may chain na suot ang isang daster na kulay purple, ang kanyang mga kamay ay agad na humawak sa aking dibdib sa ilalim ng tank top, pinisil ang aking utong na matigas na, “Anak, ang matigas—haplos ko nga ang abs mo, at ang burat… oh, matigas na!” sabi niya, ang kanyang daliri ay dumampi sa aking abs pababa sa burat na nagpapakita ng kontorno sa shorts, na nagpapakagigil sa aking tiyan habang ang kanyang ilong ay suminghot sa aking karug sa ibaba ng pusod.

Nagulat si Andoy dahil nandito rin ang mga gumahasang mga tagong baklang drayber sa kanya na dumalo sa birthday ni Betty—ang drayber na unang umatake sa akin sa daan ay dumating na suot ang kanyang helmet pa rin sa ulo at loose T-shirt na basa ng pawis, kasama ang apat niyang kaibigan na matatanda at tagong bakla na suot ang ordinaryong damit na hindi nagpapakita ng kanilang lihim na pagnanasa, ngunit ang kanilang mga mata ay puno ng kislap nang makita ako sa pintuan, na nagpapatingkad sa aking burat na tumitigas nang higit pa sa boxer dahil sa alaala ng gabi kagabi sa gusali. “Andoy… ikaw na naman pala ang putahe,” bulong ng drayber, ang kanyang kamay ay agad na humawak sa aking burat sa labas ng shorts, nag-jerk nang mabilis na nagpapalabas ng paunang katas na dumampi sa kanyang palad, habang ang mga kaibigan niya ay suminghot sa aking kilikili at hita, ang kanilang mga daliri ay nagkakagat ng mahina sa aking balat na nagpapakirot na mabilis na naging sarap. Kaya umamin si Betty na pakulo niya ang lahat simula sa drayber ng tricycle, mga kaibigan nito lahat-lahat kagagawan niya pati ang abandonadong gusali na kung saan ginagahasa siya ng mga tagong baklang ito ay nirekomenda ni Betty din upang doon mismo si Andoy chupain at magpakantot sa kanya—lumapit si Tiya Betty sa pintuan, ang kanyang suot ay isang glittering gown na kulay red na nagpapakita ng kanyang katawan na parang reyna ng gabi, at ngumiti siya nang malawak habang ang mga bisita ay nagpupuno sa sala. “Girls, boys—welcome sa birthday ko! At oo, lahat ng plano ko iyon: ang drayber na naghatid kay Andoy kagabi, ang gusali na inyong ginamit para gahasain siya, lahat iyon ay pakulo ko upang hubugin ang adiksyon niya sa gahasa niyo. Ngayon, siya ang putahe ko sa gabi na ito—ihahain ko siya sa hapag para sa inyo!”

Ang mga bisita ay nagpalakpakan, ang kanilang mga tawa ay umaalingawngaw sa sala tulad ng mga kampana sa pista ng mga bakla, at ang aking mukha ay lumiwanag ng kagalakan dahil sa pag-amin niya—lahat ng gahasa kagabi ay plano niya, isang hakbang upang gawing mas malalim ang aking pagiging Submissive Top, ang aking adiksyon sa kanilang pag-uutos kahit ako ang kakantot sa pwet nila gamit ang aking burat na siyam na pulgada na mahaba at mataba. “Tiya… salamat po. Gusto ko po ang plano niyo—gusto ko po ang gahasa nila, ang pagiging inuutus-utusan ko,” sabi ko, ang aking boses ay puno ng kagalakan habang ang mga bisita ay panay ang haplos sa aking katawan, ang mga daliri nila ay naglalahad ng guhit ng aking abs pababa sa burat na nagpapakita ng kontorno sa shorts ko na nagpapakagigil sa aking tiyan. Dumating na din pala ang catering na kinuha ni Betty—mga trays ng mga pagkain na puno ng adobo, sinigang, lechon kawali, at spaghetti na matamis na nagiging amoy ng gabi na sumasabay sa singaw ng aking amoy-lalaki—pero may twist pala ang hapunan nila dahil gagawin palang pinggan at mangkok sa lamesa si Andoy upang lagyan ng mga kanin at ulam, pati ang birthday cake na nilaan nito upang itusok sa kanyang siyam na pulgadang burat at tusukan ng maliit na kandila ang butas ng ulo ng burat niya. “Anak, ikaw ang putahe ko ngayon—hubad ka at humiga ka sa mesa. Ito ang regalo ko sa kanila: ang machong katawan mo na ihahain sa hapag, puno ng pagkain na kakainin nila mula sa iyong balat, at ang burat mo na magiging kandila ng cake ko,” sabi ni Tiya Betty, ang kanyang boses ay puno ng kagalakan habang ang mga bisita ay naghihiyawan ng “Yes! Putahe si Andoy!”

Naghubad siya agad ng kanyang mga damit kahit nakaramdam siya ng lungkot dahil wala palang silbi ang sinuot niyang damit sa gabing iyon sa kaarawan ni Betty—ang mesh tank top na hinila pataas, nagpapakita ng aking maumbok na dibdib at matigas na utong na basa ng pawis sa mainit na gabi, ang micro shorts na hinila pababa kasama ang boxer briefs na basa ng katas at ihi, nagpapakita ng aking burat na siyam na pulgada na matigas na at handa na sa kandila, ng aking bulbol na mabalahibo at madilim na nagiging singaw ng paunang katas, at ng aking pwet na matikas at handa na sa mga hawak. Agad na humiga siya sa mesa kahit gusto niyang tumulong sana maglagay ng mga pagkain pero siya kasi ang pinggan at mangkok ng mga ito kaya wala siyang gagawin kundi ang humiga at wag nang gumalaw pa—ang mesa na mahabang mahogany ay malamig sa aking likod na basa ng pawis, ang aking mga braso ay nakalahad sa gilid na parang inaalay na sa kanila, ang aking mga binti ay nakabuka na handa na sa mga pagkain sa hita ko, at ang aking burat ay nakatayo na sa ere na parang kandila ng gabi, na nagbabuhos ng paunang katas na dumidikit sa ulo nito na parang icing sa cake. Ang mga bisita ay naghiyawan, ang kanilang mga mata ay puno ng pagnanasa habang nag-aayos ng mga trays ng pagkain, at si Tiya Betty ang unang lumapit, hawak ang birthday cake na chocolate na may icing na puti at matamis, ang maliit na kandila na kulay pula ay handa na sa kanyang kamay.

Kaya isa-isa namang naglagayan ang mga bakla ng mga pagkain sa katawan ni Andoy—ang kanin na mainit at singaw na naglalagay sa aking dibdib na maumbok, ang ulam na adobo na may sarsa na matamis at maanghang na naglalagay sa aking abs na eight-pack, ang mga gulay na sinigang na basa ng sabaw na naglalagay sa aking tiyan at pusod, ang mga karne na lechon kawali na crispy at mataba na naglalagay sa aking mga hita na matikas, at ang mga sangkap na spaghetti na matamis na naglalagay sa aking bulbol at paligid ng burat ko na matigas na at handa na sa kandila. Ang bawat paglagay ay nagiging kiliting—ang init ng kanin sa aking dibdib ay nagpapakagigil sa aking utong na matigas na, ang sarsa ng adobo sa aking abs ay nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking nerbiyo pababa sa aking burat, ang sabaw ng sinigang sa aking pusod ay nagpapabasa ng aking karug na mabalahibo, ang taba ng lechon sa aking hita ay nagpapakirot na mabilis na naging sarap, at ang matamis na spaghetti sa aking bulbol ay nagpapatingkad sa aking bola na nagbabuhos ng higit pang paunang katas sa ulo ng aking burat. Si Betty na mismo ang naglagay ng birthday cake niya at maliit na kandila sa ulo ng burat ni Andoy—hinawakan niya ang aking burat na matigas na, nag-jerk nang dahan-dahan upang basahin ito ng icing ng cake na matamis at malapot, pagkatapos ay itusok ang cake sa base nito na nagpapakagigil sa aking nerbiyo tulad ng kuryenteng umaatake sa aking burat pababa sa aking paa pataas sa aking ulo, at sa wakas, tusukan ng maliit na kandila ang butas ng ulo ng burat niya na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapalabas ng paunang katas na dumidikit sa kandila na parang wax na handa na sa paghipan.

Agad na sinindihan upang hipan pagkatapos kumanta ng Happy Birthday—ang mga bisita ay nagtipon-tipon sa paligid ng mesa, ang kanilang mga mukha ay puno ng kislap ng kandila at pagnanasa, at nagsimula ang awit na “Happy Birthday to you… Happy Birthday to you…” na umaalingawngaw sa sala tulad ng mga kampana sa pista ng mga bakla, ang kanilang mga boses ay mataas at melodramatik habang ang kanilang mga kamay ay panay ang haplos sa aking mga binti at hita na naglalagay ng mga pagkain, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking balat. Si Tiya Betty ay nasa harap, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa kandila sa ulo ng aking burat, ang kanyang labi ay kumakanta nang malakas habang ang kanyang daliri ay dumampi sa aking utong na matigas na, pinisil-pisil ito na nagpapakagigil sa aking dibdib. Pagkatapos ng awit, hinipan niya ang kandila nang malakas, ang hangin mula sa kanyang bibig ay dumampi sa ulo ng aking burat na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng alon ng init na nagpapalabas ng higit pang paunang katas na dumidikit sa icing ng cake, at ang mga bisita ay nagpalakpakan, ang kanilang mga tawa ay umaalingawngaw sa sala tulad ng mga kampana sa isang selebrasyon ng kalibugan.

Kaya pagkatapos gawin iyon ay kumain silang lahat at si Andoy ang malinamnam na putahe sa gabi ng kaarawan ni Betty—ang mga bisita ay hindi gumamit ng kubyertos; sa halip, isa-isa ang mga bakla sa pagkuha ng pagkain gamit ang mga kamay nila dahil hindi sila gumamit ng kubyertos upang maramdaman ang katawan ni Andoy, ang mga daliri nila ay naglalahad ng guhit ng aking abs habang kinukuha ang adobo na mataba at maanghang na nagpapakagigil sa aking tiyan, ang kanilang mga kuko ay dumudulas sa aking balat na basa ng sarsa na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking nerbiyo pababa sa aking burat na matigas na at handa na sa cake. Ang iba ay di nakatiis at mismong bibig pa ang tinapat sa katawan ni Andoy at agad na kinain ang pagkain na parang aso sabay sipsipin at dila sa natitirang pagkain at sauce sa katawan ni Andoy—si Tita Lita ang unang lumapit sa aking dibdib, ang kanyang bibig ay sumipsip sa kanin na mainit at singaw na naglalapat sa aking utong, ang kanyang dila ay naglilinga sa paligid nito habang nagkakagat ng mahina sa aking balat na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapatingkad sa aking dibdib, sabay dila sa natitirang sauce na matamis at maanghang na nagpapalabas ng higit pang pawis sa aking katawan na umaalingawngaw sa singaw ng amoy-lalaki ko.

Sumunod si Auntie Fe sa aking abs, ang kanyang bibig ay tinapat sa guhit ng aking eight-pack, kinain ang adobo na mataba na naglalapat sa bawat guhit, ang kanyang dila ay naglalandas pababa sa aking pusod habang ang kanyang mga kuko ay nagkakagat ng mahina sa aking balat na nagpapakagigil sa aking tiyan, sabay sipsip sa natitirang sarsa na nagpapalabas ng paunang katas sa aking burat na dumidikit sa cake sa base nito. Si Mama Rosa naman ay sa aking hita, ang kanyang bibig ay kinain ang lechon kawali na crispy at mataba na naglalapat sa aking mga binti na matikas, ang kanyang dila ay naglilinga sa guhit ng aking muscles habang nagkakagat ng mahina sa loob ng aking singit, na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking bola, sabay sipsip sa natitirang taba na nagpapabasa ng aking boxer na nasa gilid na.

Si Betty na mismo ang naunang chumupa kay Andoy pagkatapos kunin ang kandila sa burat ni Andoy—hinawakan niya ang aking burat na matigas na at basa ng icing ng cake, nag-jerk nang dahan-dahan upang alisin ang natitirang kandila at wax na dumidikit sa ulo nito na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking nerbiyo, pagkatapos ay lumuhod siya sa harap ng mesa, ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking burat nang malalim, ang dila niya ay naglilinga sa ulo nito habang nagkakagat ng mahina sa base nito na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na hyperspermic at makatas na nilunok niya nang may ungol na “Happy birthday sa akin… ang regalo mo, Andoy!” Ang sensasyon ay ibayong sarap—parang kuryenteng umaatake sa aking burat mula sa kanyang sipsip, pababa sa aking paa, pataas sa aking ulo, na nagpapalabas ng higit pang tamod na hindi na matapos-tapos dahil sa kondisyon ko, na nagpupuno sa kanyang bibig hanggang tumulo sa gilid ng kanyang labi na pulang-pula ng lipstick.

Pagkatapos maubos at masimot ang pagkain sa katawan ni Andoy ay kumuha si Betty ulit ng pagkain pero ngayon mga pampalasa na tulad ng frosting, chocolate syrup, condiments (tulad ng ketchup, mustard at mayonnaise) at iba pa—ang mga bisita ay naghiyawan nang mas malakas, ang kanilang mga kamay ay panay ang haplos sa aking katawan habang naglalagay sila ng frosting na matamis at malapot sa aking dibdib na maumbok, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking utong na matigas na habang ang mga daliri nila ay naglalahad ng guhit ng aking abs pababa sa aking pusod; ang chocolate syrup na madilim at matamis na naglalagay sa aking tiyan at karug sa ibaba ng pusod hanggang bulbol na mabalahibo, na nagpapabasa ng aking balahibo na nagpapakagigil sa aking nerbiyo pababa sa aking burat na matigas na at handa na sa higit pang sipsip; ang ketchup na maanghang at pulang-pula na naglalagay sa aking mga hita na matikas, na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapatingkad sa aking singit habang ang mga daliri nila ay nagkakagat ng mahina sa aking balat; ang mustard na matigas at maasim na naglalagay sa aking pwet at loob ng mga binti ko, na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng alon ng init na nagpapalabas ng higit pang paunang katas sa aking burat; at ang mayonnaise na malapot at malusog na naglalagay sa aking bola at paligid ng burat ko, na nagpapakagigil sa aking nerbiyo hanggang lumabas ang tamod ko na dumidikit sa pampalasa na parang topping ng isang dessert na handa na sa kanilang bibig.

Pero ang espesyal talaga ang paglagay ng drinks sa katawan ni Andoy tapos lagyan ng lime ang bibig niya, asin sa utong, abs at burat niya at mga inumin sa hita at binti ni Andoy—si Tiya Betty ang unang naglagay ng lime sa aking bibig, ang asim nito ay nagpapakirot sa aking mga labi na nagpapaalala sa akin ng mga halik ng mga bisita kanina, pagkatapos ay asin sa aking utong na matigas na, ang butil-butil nito ay dumidikit sa pawis ko na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking dibdib; asin pa rin sa aking abs na eight-pack, na naglalapat sa guhit ng aking muscles na nagpapakagigil sa aking tiyan pababa sa aking pusod; at asin sa aking burat na matigas na, ang butil-butil nito ay dumidikit sa ulo nito na basa ng katas at icing, na nagpapakirot na mabilis na naging sarap na nagpapalabas ng higit pang tamod na dumidikit sa asin na parang handa na sa tequila shot ng mga bibig nila. Ang mga inumin—tequila, beer, at red wine—ay naglalagay sa aking mga hita at binti, ang malamig na likido ay nagpapakilabot sa aking balat na basa ng pawis at sarsa, na nagpapatingkad sa aking singit habang ang mga daliri nila ay naglalahad ng asin pababa sa aking pwet na matikas at handa na sa mga hawak.

Ang mga bisita ay nagsimula nang kumain ng mga pampalasa at inumin mula sa aking katawan—si Tita Lita ang unang lumapit sa aking bibig, kinain ang lime na asim na naglalapat sa aking mga labi habang ang kanyang dila ay dumampi sa aking lalamunan na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking leeg, pagkatapos ay lumipat siya sa aking utong na may asin, sumipsip sa butil-butil nito habang ang kanyang bibig ay nagkakagat ng mahina sa aking balat na nagpapakirot na mabilis na naging sarap; si Auntie Fe sa aking abs, kinain ang asin sa guhit ng aking eight-pack habang ang kanyang dila ay nagliland as pababa sa aking pusod na nagpapakagigil sa aking tiyan, sabay sipsip sa natitirang frosting na matamis na nagpapalabas ng paunang katas sa aking burat; si Mama Rosa sa aking hita, kinain ang asin sa aking mga binti habang ang kanyang bibig ay nagdila sa tequila na malamig at matigas na nagpapakilabot sa aking balat, sabay kagat ng mahina sa loob ng aking singit na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking bola.

Ang mga tagong bakla naman ay hindi na naghintay—ang drayber ang unang lumapit sa aking burat na may asin at cake na natitira, sumipsip sa butil-butil nito habang ang kanyang dila ay naglilinga sa ulo ng aking burat na nagpapakagigil sa aking bola hanggang lumabas ang tamod ko na hyperspermic at makatas na nilunok niya nang may ungol ng rapist, “Ang sarap ng putahe mo, bata—gahasain ulit kita mamaya sa gusali!” sabi niya, habang ang kanyang mga daliri ay nagkakagat ng mahina sa base ng aking burat na nagpapakirot na mabilis na naging sarap. Ang matabang isa ay sumunod, kinain ang asin sa aking bulbol habang ang kanyang bibig ay nag-chupa sa aking bola na nagpapakagigil sa aking nerbiyo pababa sa aking paa pataas sa aking ulo, sabay dila sa natitirang mayonnaise na malapot na nagpapalabas ng higit pang tamod na dumidikit sa kanyang mukha.

Si Tiya Betty ang unang magpakantot kay Andoy—pagkatapos ng mga sipsip at kinain sa katawan ko, lumapit siya sa mesa, hinubad ang kanyang gown na glittering na nagpapakita ng kanyang katawan na malambot at handa na sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa habang hinawakan niya ang aking burat na matigas na at basa ng icing at tamod, nag-jerk nang dahan-dahan upang basahin ito ng kanyang laway, pagkatapos ay lumuwag ang kanyang pwet para sa akin, ipinasok ko ang aking burat na siyam na pulgada na mahaba at mataba sa kanya nang walang awa, ang init ng kanyang loob ay nagpapakagigil sa aking nerbiyo tulad ng kuryenteng umaatake sa aking burat pababa sa aking paa pataas sa aking ulo na nagpapalabas ng tamod ko na nagpupuno sa kanya hanggang tumulo pababa sa kanyang hita na basa ng katas, habang ang kanyang mga kamay ay nagkakagat ng mahina sa aking dibdib na nagpapakirot na mabilis na naging alon ng sarap na nagpapatingkad sa aking utong. “Kantutin mo ako nang matigas, Andoy—regalo mo sa birthday ko, ang hyperspermic mong tamod na hindi matapos-tapos!” ungol niya, ang kanyang pwet ay gumagalaw nang mabilis habang ang kanyang bibig ay sumipsip sa aking leeg, na nagpapakagigil sa aking balat habang ang mga bisita ay nanonood at naghihiyawan, ang kanilang mga kamay ay panay ang haplos sa aking mga binti at hita na nagpapalabas ng higit pang singaw ng aking amoy-lalaki.

Habang nagpapatuloy ang aking pagkantot sa kanya, ang mga bisita ay hindi na nanood lamang—si Tita Lita ay lumapit sa aking dibdib, sumipsip sa natitirang asin at frosting habang ang kanyang dila ay naglilinga sa aking utong na nagpapakagigil sa aking dibdib; si Auntie Fe sa aking abs, kinain ang natitirang chocolate syrup habang ang kanyang mga kuko ay nagkakagat ng mahina sa guhit ng aking eight-pack na nagpapakirot na mabilis na naging sarap; si Mama Rosa sa aking hita, kinain ang natitirang tequila at asin habang ang kanyang bibig ay nagdila sa loob ng aking singit na nagpapakiliti ngunit nagbibigay ng kuryente sa aking bola; at ang mga tagong bakla ay lumapit sa aking burat habang kinakantot ko si Tiya, ang kanilang mga dila ay nagliland as sa base nito na lumalabas sa pwet niya, naglilinga sa aking bola na nagpapakagigil sa aking nerbiyo hanggang lumabas ang tamod ko na nagpupuno sa kanya at dumidikit sa kanilang mga mukha na nagpapalabas ng higit pang katas na hindi matapos-tapos dahil sa kondisyon ko.

Ang gabi ay nagtagal ng mga oras ng mga ganitong karanasan—ang bawat sipsip, dilaan, at kantot ay nagiging alon ng sarap na nagpapasaya sa aking kaluluwa dahil sa pagiging handog ko sa kanila sa kaarawan ni Tiya, ang aking tamod na hyperspermic at makatas ay nagbulwak ng malakas sa bawat isa sa kanila, na nagpupuno sa kanilang mga bibig at pwet hanggang tumulo sa sahig ng sala na nagiging singaw ng amoy-lalaki ko na umaalingawngaw sa buong mansyon. Sa huli, pagkatapos ng handaan, ang katawan ko ay puno ng sarsa, tamod, at pawis, ngunit ang puso ko ay puno ng kagalakan dahil sa pagiging putahe ko sa gabi na iyon, ang tanging regalo ko sa Tiya Betty sa kanyang kaarawan.