Prologue

Sabi nila, Ang pinakamagandang kulay raw ay pula. Kulay ng pag-ibig, nang romansa, Ng mga sugat na di pa tuluyang nagsasara.

Meron ding naniniwala Na dilaw ang pinaka nakakahalina Kulay ng mga pinakamarikit na bulaklak Pati ng araw na kay sakit sa mata.

Sa iba, ito raw ay ang kulay lila. Kulay nang dapithapon at magaan sa mata Ngunit mas madalas ko ata itong makita Sa’yong napakaraming pasa sa mukha.

Pero nais kong nakikita, Ang bughaw na langit sa yong mga mata, Ang kulay abong buhok na Hilig kong himasin sa tuwina.

Kaya kahit anong sabihin nila, Mananatili sa aking mga balintataw Na ang pinakamagandang mga kulay Ay malayama at bughaw

Chapter 1: Marvin

“This is Dr. Lee Martinez. I’m with patient 037 with Bipolar Disorder. Marvin Castillo, 21 years old.”

Nilapag ni Dr. Martinez ang recorder nya sa gitna naming dalawa.

“Session no. 13, January 12.”

Nung una hindi ko pa talaga gets kung bakit kailangan i-record ni Dr. Martinez lahat ng mga pinag-uusapan namin, pero pinaliwanag nya rin eventually na kailangan nya to para pag-aralan ang speech pattern ko at kung pano ako sumagot sa mga tanong nya, and some other bullshits na apparently psychologists lang ang nakakaalam.

“Kamusta ka na Marvin?”

Na-experience mo na ba yung parang alam mo na kung anong isasagot mo sa tanong na “kamusta ka?”, pero nang sasabihin mo na, parang biglang di ka na makapagsalita? Hindi yung dahil sa hindi ka sigurado sa kung anong sasabihin mo, kundi dahil mismong yung sarili mo, ayaw maniwala sa isasagot mo.

Nage-gets nyo ba ko?

“Uhm, ayos naman po doc,” nakipag-eye contact ako kay Dr. Martinez. Sabi nila kung gusto mo raw makapagconvince ng isang tao effectively, tignan mo sila directly sa mata. Always make eye contact.

“Anong nararamdaman mo ngayon?” tanong nya, “Tell me everything that is on your mind right now.”’

Uhm. Ano nga ba mga tumatakbo sa isip ko? Iniisip ko lang naman kung kelan matatapos tong mga session na to sayo dahil ayoko nang bumalik rito sa clinic mo na ang claustrophobic, anong kakainin ng aso ko mamaya, mga kanta na ido-download ko mamaya, and I really need a good sex mamayang gabi.

Mag-aanim na buwan ko nang psychologist si Dr. Martinez pero may issues pa rin ako kung dapat o hindi nya kailangang marinig lahat nang tumatakbo sa isip ko. Oo, kasi eto ang trabaho nya, at binabayaran sya nila Tita para kausapin ako twice a month. Hindi, kasi di naman sya kasali at parang di kami ganun emotionally invested sa isa’t-isa para sabihin ko sa kanya 100% nang iniisip ko sa mga sandaling to. And to think na may recorder sa harap ko, mas nakakailang magkwento.

“Sa totoo lang po,” tumingin ako sa table nya kung san nag-rereflect yung tingin nya sa akin na parang tulad sa kung pano tignan ng isang scientist ang isang bacteria sa microscope, “Wala naman po kong iniisip ngayon, wala naman pong nangyari simula nung huli po tayong nag-usap.”

Ang weird lang kapag nagsabi ka ng ‘Sa totoo lang’ pero magsisinungaling ka rin naman.

“Good,” may sinulat nanaman syang kung ano sa notepad nya na di ko makita, for sure mga squiggly lines lang mga laman nun. “No depressive episodes simula nung huli tayong mag-usap?”

“Wala po,” well, eto totoo, di pa ko nagkakadepressive episode simula nung huli kaming mag-usap dalawang linggo na ang nakakaraan. Which is a good thing I guess.

“How about manic episodes?”

“Uhm,” napalunok ako, “Wala po,” yan ang hindi totoo.

“Interesting,” minsan sa bilis magsulat ni Dr. Martinez iniisip ko talaga na mga linya lang yung sinusulat nya sa notepad nya at hindi mga salita, “Eh kamusta ang, alam mo na, yung addiction mo sa-”

“Wala na po,” hindi ko na sya pinatapos, “Naco-control ko na po ang sarili ko.”

Bukod sa pagiging iritable, hyper, at punong-puno ng sobra, pero useless, na energy na laging kaakibat ng mga manic episodes ko, nagkaron rin ako ng parang addiction sa sex. Gustong-gusto kong inuubos ang energy ko sa pakikipagsex kung kani-kanino. Babae, lalaki, wala akong paki basta matipuhan ko.

Naalala ko dati, sabi ni Dr. Martinez mismo na ang manic episodes ay kadalasang humahantong sa poor and risky choices, na kadalasan nagle-lead sa addiction, alcohol, sigarilyo, at sex. Kaya nung sinabi ko sa kanya na kamakailan, na parang nahihilig ako sa sex, di na sya nagulat, parte yon ng Bipolar Disorder ko, pero kailangan daw maagapan para hindi mahantong sa mga sexually transmitted disease. Na kung iiisipin, nakakatakot naman talaga.

Pero di ko alam kung bakit hindi ako natatakot, nawalan siguro ako ng paki.

“Is there anything else you want to say ngayon?”

Puta. Gusto ko ng sex.

“Wala na po doc.”

“Iniinom mo ba mga medication mo?”

“Yes po. Araw-araw. Walang pong mintis.”

“Good,” may sinulat nanaman sya, “I’m glad you’re making progress.”

“Yes po.”

Nilapag ni Dr. Martinez ang notepad na hawak nya, kasama na rin ang ballpen na panulat nya. He cleared his throat, at tinanggal ang suot nyang salamin sa mata. Finold nya ito at pinatong sa desk nya, katabi ng recorder, “So…”

Alam ko na. Alam na alam ko na kung ano ang susunod nyang tanong. At eto ang pinaka-ayaw ko kapag nag-uusap kaming dalawa.

“Napapanaginipan mo pa rin ba ang nangyari sa pamilya mo?”

Napapanaginipan ko pa rin ba sila nung gabing yon? Kung paano bigla na lang gilitan ni Papa si Mama sa leeg? Kung paano magsisigaw ang mga kapatid ko sa gulat at takot? Kung paano kami nagkanya-kanyang tago mula kay Papa? At kung pano isa-isang nakita ni Papa ang mga kapatid ko at pinatahimik sila?

Oo. Napapanaginipan ko pa rin sila.

“Hindi na po,” hindi ako sigurado kung bakit kailangan ko pang magsinungaling sa impormasyon ito, pero alam ko namang wala pa rin namang magagawa si Dr. Martinez kahit sabihin ko sa kanyang napapanaginipan ko pa rin sila.

Sinubukan nya na lahat ng paraan, kung ano-anong gamot, hipnotismo, therapy, pero wala pa ring makapagbura sa gabing naka-ukit na ata sa bawat sulok ng isip ko.

“That’s nice, mukhang tumalab ang prescription meds na nireseta ko sayo the last time,” gusto kong sabihing, asa ka doc, palpak yang mga gamot mo, “What are you feeling?”

“Pakiramdam ko unti-unti ko nang natatanggap ang lahat,” shet, bigyan nyo ko ng trophy mga tsong, pang best actor ang actingan ko ngayon, “Totoo nga po na acceptance talaga ang makakatulong sa kin.”

“Totoo yan, at masaya ako para sayo,” hindi sya mukhang masaya para sa kin.

“Masaya na rin po ako,” di ako sigurado kung totoo to. Kung fucked up yung mental health mo, ang hirap alamin kung totoo ba yung kasiyahan na nararamdaman mo. Kaya nga it really sucks.

Ilang minuto pa ng halos paulit-ulit rin na tanong kung kamusta na ko, sa wakas, natapos rin ako sa kanya. Pero tulad nang dati, niresetahan nya pa rin ako ng mga gamot at pinaalalahanang kahit anong mangyari, hindi ko dapat palagpasin ang isang araw nang di umiinom nito.

Nagpasalamat ako bago ako lumabas, kahit hindi ko talaga sigurado kung anong ipinagpapasalamat ko. Sa halos anim na buwan kong pakikipag-usap sa kanya, wala rin namang nangyari, natutunan ko na lang rin na tanggapin na nangyari na ang nangyari. Kelan kaya ako matatapos sa mga session nya? Para naman makagaan-gaan ako sa gastusin nila Tita.

Nakaka-tangina lang kasi isipin na kung paano sa isang iglap, mawawala na lang bigla ang pamilya mo, at magkakaron ka pa ng sakit na namana mo sa tatay mo na syang dahilan kung bakit sila biglang nawala.

“Oh kamusta? Anong sabi ni doc?” bungad sa kin ni Tita nang magkita kami sa lobby ng ospital.

“Ayun, wala naman pong bago.”

“Anong nireseta sayo?”

“Ganun pa rin.”

“Sige, sasabihin natin yan sa Tito mo sa susunod na padala.”

Anim na buwan na simula nang tuluyang magbago ang buhay ko, at simula nang mawala ang pamilya ko, si Tita Jenny at Tito Ernie na ang kumupkop sa kin. Mababait naman sila, never nilang pinaramdam nila sa kin na iba ako sa kanila, kaya nga habang tumatagal nahihiya na ko sa kanila. Magkakalahating-taon na akong pabigat sa kanila.

“Pwede ba Tita wag na ko pumunta dyan kay Dr. Martinez?”

“Ha? Ba’t naman? Hindi pwede! Hindi ka pa magaling.”

“Yun nga Tita eh, antagal ko nang kinakausap buwan-buwan si Dr. Martinez pero wala namang nangyayari sa kin,” napakamot ako sa likod ng ulo ko, “Sayang lang yung perang binabayad nyo ni Tito.”

“Nako, tigil-tigilan mo nga ko Marvin. Wala kaming pakialam ng Tito mo sa pera! Madali nang kitain yun! Ang mahalaga gumaling ka.”

Shit. Bakit imbes na matuwa dahil sa concern at pagmamahal nila Tita sa kin mas lalo akong naguiguilty?

Di kasi nila deserve ang isang fuck-up na katulad ko.

Pero minsan din naman, kapag naiisip kong magpakamatay na lang, sundan ang pamilya ko dun sa kabilang buhay, iniisip ko sila Tita, and kung pano nila ako dinamayan nung namatay ang pamilya ko bilang mga pinakamalapit naming kamag-anak.

Lalo lang akong naguilty nang maalala kung anong ginagawa ko sa anak nila.

Nang nakarating kami sa kotse ni Tita sa may parking lot, humarap sya sa kin bago buksan ang kotse nya, “Basta Marvin, ipangako mo sa amin ng Tito mo na hindi ka magpapakamatay.”

“Opo.”

Alam nila na ilang beses ko na ring sinubukang magpakamatay. Ilang beses na nila akong pinigilan, ilang beses na rin nila kong sinugod sa ospital, pero iisa lang ang laging sinasabi nila sa kin.

“Mabuhay ka para sa Mama mo at para sa mga kapatid mo,” sabi nya nang makapasok kami sa loob ng kotse, “Hindi tayo titigil hangga’t hindi ka gumagaling, Marvin.”

“Salamat po tita,” bulong ko, pero enough naman para marinig nya.

“O sya, pag-uwi natin pakitulungan naman sa project nya si Jerome ha, may pupuntahan ako sa office.”

Napa-iwas ako ng tingin at humarap na lang ako sa bintana nang marinig ang pangalan ni Jerome.

“A-ano pong p-project Tita?”

“Di ko alam eh. Actually sa kin nagsabi talaga si Jerome, nag-oo na ko, kaso may biglang pinapagawa sa kin sa office eh. Ayos lang ba?”

“Opo! Ayos na ayos lang po Tita,” ayos na ayos talaga, solo lang namin ni Jerome ang bahay.

Kung sinuswerte ka nga naman, mukhang di ko na kailangang makipag-meet kung kani-kanino just to get good sex pag-uwi ah. Tangina.

“Akong bahala kay Jerome Tita, ako pong bahala sa project nya.”

At siguradong mag-eenjoy po kaming dalawa habang wala po kayo.

“Kung may kailangan mang bilhin, paki-abonohan na lang ha.”

Pagdating sa bahay nila, di na pinasok ni Tita yung kotse sa loob, may kukunin lang daw sya sa kwarto nya at aalis na rin sya agad.

Pag-akyat ni Tita sa taas, nakita ko si Jerome na nasa kusina at may kung anong ginagawa sa Dining table.

“Psst,” sumandal ako sa may pinto at nilagay ang mga kamay ko sa bulsa ng jacket ko.

Napatingin sa kin si Jerome, “Uy Kuya Vin, kamusta session mo?” sabi nya sabay balik ng tingin sa sinusulat nya sa notebook.

“Ayos naman, walang bago,” naglakad ako palapit sa dining table at naupo sa upuang mismong nasa tapat nya. Tinitigan ko yung pinsan ko. Suot nya yung paborito nyang sando na kulay blue at siguradong suot nya rin ang maikli nyang shorts na pinangteterno nya lagi dito.

Sa unang tingin, mukhang barakong-barako si Jerome, di mo aakalaing mahilig yan magpakantot sa pwet sa kin.

“Aalis daw si Tita ah.”

Napatigil sya sa pagsusulat. Dahan-dahan syang tumingin sa akin. Kumindat ako. Sa edad nyang 18, proud ako na ako ang nakavirgin sa kanya.

Yayayain ko na sana sya nang biglang pumasok sa kusina si Tita, “Jerome! Sorry nak, si Kuya Marvin mo muna ang tutulong sa project mo ha? Bigla nila kong pinapupunta sa office eh.”

Nakita kong napapangiti si Jerome, “Yes ma, no problem.” Sya naman ang tumingin at kumindat sa kin.

“Marvin, ikaw na bahala dito ha? Wag kayong mag-alala guys, uuwi ako bago mag-dinner, bibili na rin ako ng pagkain on the way. Bye boys!”

Tahimik naming pinakinggan si Tita na lumabas ng bahay. Hindi kami kumibo hangga’t hindi namin naririnig na umalis ang kotse ni Tita sa tapat ng bahay.

“So, ano ba yang project mo?”

“Sa science to kuya, gagawa ng solar system,” inangat nya yung notebook nya para ipakita sa kin yung idea na gusto nyang gawin. So nagdodrawing pala sya all this time. Akala ko nagsusulat.

“Nice, so ano pwede kong itulong?”

“Tulungan mo lang ako sa pag-aasemble, meron naman na kong materials dun sa taas.”

“Yun lang naman pala eh, madali na yan.”

Sinara ni Jerome yung notebook nya. Tumayo sya at naglakad papunta sa pinto ng kusina. Sinara nya ito.

“Bakit mo pa sinara?” tumayo na rin ako at sumunod sa may pinto, “Eh tayong dalawa lang naman ang nandito.”

Hinawakan ko sya sa balakang at inilapit sya sa katawan kong kanina pa nag-iinit. Ramdam na ramdam ko ang alaga nyang parang bato na sa sobrang tigas sa loob ng shorts nya.

“Tangina, ang libog mo,” bulong ko sa tenga nya.

“Mas malibog ka Kuya.”

“Kiss mo nga ko.”

Hinawakan nya yung likod ng ulo ko at inilapit ako sa kanya. Pagdampi ng mga labi naman, sinipsip ko kaagad ang lower lip nya, dahilan para magbukas nang kaunti ang mga labi nya, sinamantala ko ito at pinasok ang bibig nya gamit ang dila ko.

“Kuya ang sarap mo.”

Saglit akong humiwalay sa paghahalikan naming dalawa. Hinubad ko yung sando nya at hinubad nya ang jacket at t-shirt ko. Pagkahubad nya, agad akong pumunta sa nipple nya at marahan tong sinipsip.

“Ugh, fuck, Kuya.”

“Masarap ba Jerome?”

“Oo Kuya, sobra, puta ka.”

“Puta pala ha,” habang sinisipsip yung nipples nya, dahan-dahan ko rin tong kinakagat hanggang sa kagatin ko na to nang totoo.

“Ugh! Kuya!! Shit! Tangina mo!”

“Nagustuhan mo ba?”

“Oo Kuya, tangina mo tuloy mo lang!”

“Wag kang mag-alala Je, buong araw nating solo ang bahay.”

Hinawakan ko sya sa balikat at pinaluhod sya sa harap ko. Alam nya na ang gagawin. Hinubad nya ang belt na suot ko, tas kasunod na ang pantalon ko. Hinimas himas nya ang matigas kong alaga sa loob ng brief ko at saka mabilis na hinila ito pababa.

“Subo mo burat ko Jerome, please.”

Inumpisahan ni Jerome sa ulo ng titi ko, dinila-dilaan nya to na parang lollipop at pinapaikot nya rin ang dila nya sa ulo ko.

Di na ko nakatiis, hinawakan ko sa magmakabilang gilid nang ulo si Jerome at saka dahan-dahang kinantot ang bibig nya. Naalala ko nung una nya kong chinupa, di pa nya kayang isubo nang buo ang mahaba kong burat, pero ngayon, nadedeep throat nya na ko nang hindi sya naduduwal.

“Ang init ng bibig mo Jerome,” pagkasabi ko non, naramdaman kong pinasikip ni Jerome ang lalamunan nya dahilan para mabalot sa sobrang sarap ang ulo ng burat ko.

Niluwa ni Jerome ang titi ko at jinakol ito gamit ang kamay at laway nya, “Ang laki talaga ng burat mo kuya, kulang ang isang kamay para jakulin ang titi mo nang buo.”

Sinubo nya ang ulo ng burat ko at hinawakan nya gamit ng dalawang kamay ang titi ko at dahan-dahang tong chinupa.

“Fuck, ang sarap mong bata ka.”

Pinatayo ko sya at saka sya sinibasib ng halik. Hindi lang basta halik, yung naggigigil na halik.

“Jerome, gusto mo ba ng tamod ko?”

“Yes kuya, please.”

Lalo akong nalibugan sa narinig ko, sobrang turn-on sa kin yung mga tulad ni Jerome na gwapo, malaki ang katawan at aakalain mong straight, pero gusto ng tamod sa mga lalamunan nila.

“Beg for it.”

“Kuya Marvin, tamuran mo ko please.”

“Yan ang gusto ko sayo Jerome,” sabi ko sabay tulak sa kanya ulit pababa, “Galingan mo pag-chupa sa kin puta ka.”

Ilang sandali lang, naramdaman ko nang lalabasan na ko, ang impit kong mga hininga ay napalitan ng malalakas na ungol habang pabilis na rin ng pabilis ang paglabas-pasok ko sa bunganga ni Jerome.

“Eto na. Eto na. Lunukin mo ha!”

Hinigpitan ko ang hawak sa buhok ni Jerome habang mabilis na lumabas mula sa burat ko ang mainit kong tamod. Naramdaman ko ring sumisikip ang lalamunan ni Jerome habang pinipilit na lunukin lahat ng tamod ko, pero meron pa ring ilang patak na tumulo mula sa labi nya pababa sa baba nya.

Nang unti-unti nang mawala ang init at libog sa katawan ko, unti-unti rin akong bumalik sa katinuan.

Nagpadala nanaman ako libog tanginang yan.

“Ang sarap mo talaga Kuya,” sabi ni Jerome habang pinupunasan ang mga tamod kong tumulo sa baba nya.

“Salamat Je, ang sarap mo rin,” yun lang nasabi ko pero sa kaloob-looban ko parang nagkakagulo sa loob ng utak ko na hindi ko maintindihan.

Nagbihis na kami ni Jerome, “Kuya, pagtapos ko dito, baka naman,” kinindatan ako ng pinsan ko, “Kantutin mo ko ha.”

“Sige ba,” sabi ko, pero sa loob-loob ko, hiyang-hiya ako sa kung anu-anong pinaggagawa ko, “Pero away mo bang, uhm, magbasketball muna? O kaya mag-bike sa labas?”

“Pwede naman, basta tirahin mo ko after, Kuya, bihira lang na masolo natin ang bahay oh.”

“Sige, puntahan mo na lang ako kwarto ko.”

Mabilis akong lumabas ng kusina at umakyat pataas, two steps at a time. Pagdating sa kwarto ko, mabilis kong sinara ang pinto at sumandal sa pinto.

Ano nanaman ba iniisip mo Marvin? Wala ka nanaman sa katinuang gago ka.

Ay oo nga pala, wala nga pala talaga ko sa katinuan.

Naupo ako sa gilid ng kama. Pinatong ko sa magkabilang tuhod ang mga siko ko at pinisil ang mga mata ko gamit ang mga palad ko.

Anim na buwan na, pero mukhang palala pa rin ako ng palala. Ang mas masama, mas napapadalas ang pakikipagsex ko sa pinsan ko. Di ko alam, litong-lito na ko sa utak ko at sa kung anong mga gusto nito.

Mahirap nga talaga kapag kalaban mo ang sarili mo.

Sa di ko alam na kadahilanan, biglang naalala ko yung isang sinabi sa kin ni Dr. Martinez, na kapag may mga oras na frustrated ako o ewan, kung wala akong mapagsabihan, subukan kong isulat to, sa isang notebook, sa papel, sa phone, kahit saan, basta mailabas ko lang ang mga nasa isip ko.

Kumuha ako ng isang lumang notebook na pakalat-kalat sa desk ko.

Isusulat ko na lang lahat ng frustrations ko.

Chapter 2: Kaloy

5,000. Sapat na to para mabili ang mga kailangan kong bilhin.

Tinignan ko ang sarili ko sa salamin na nasa kisame.

Bakit kaya halos lahat ng mga motel na napasukan ko, merong salamin sa mga kisame sa mga kwarto nila, at sa ibabaw pa mismo ng kama? Siguro maraming gustong pinapanood ang sarili nila habang kinakantot.

Pero kanina di ko gusto yung nakikita ko sa salamin.

Tumingin ako sa lalaking natutulog sa tabi ko. Wala namang bago sa kanya, tulad lang din sya ng karamihan ng mga lalaking binabayaran ako para magpaligaya. Tantya ko mga nasa kwarenta na rin siguro to, at base sa mga damit nyang nakaka-kalat sa sahig, mukhang may magandang trabaho sa kung saang opisina tong si Kuya.

Teka ano nga ba ulit pangalan nya?

Bumangon ako sa pagkakahiga at sumandal sa dingding sa may ulunan nang kama. Walang kahit anong bukas na ilaw sa loob ng kwarto kundi ang lampshade na nasa tabi ko kaya kitang kita ko ang sarili ko sa mga salamin, hindi lang sa nasa taas pero pati na rin sa mga nasa pader.

Ba’t andaming salamin dito?

Ayaw na ayaw ko pa namang nakikita ang sarili ko sa salamin.

Naaawa lang ako lalo sa sarili ko.

Papatayin ko na sana yung lamp na nasa tabi ko para tuluyan nang dumilim sa loob ng kwarto, kaso nakita kong nakapatong rin sa ibabaw ng maliit na cabinet na pinagpapatungan ng lamp yung wallet ng customer ko ngayon.

Nakabukas ito, nakita ko ang medyo makapal na perang mukhang kakawithdraw lang mula sa bangko, malulutong pa. Kita ko rin ang sandamakmak nyang mga card na galing sa iba’t-ibang bangko. Pero ang pumukaw talaga sa pansin ko ay ang picture ng pamilya nya.

Pamilyado pala ang gago. May asawa at apat na anak. Mukhang mabait yung asawa nya, yung tipong kahit hindi ka nya anak, kung kailangan mo ng tulong, tutulungan ka nya. Yung mga anak naman nya, tatlong babae, isang lalaki. Yung dalawa sa babae parang mga nasa elementary pa ata, samantalang yung isa parang mga asa kinder pa, ganun. Yung lalaki naman, na sigurado akong yung panganay, mukhang high school rin. Tulad ko. Kaedaran ko.

Ang weird non. Yung may anak kang lalaki na kasing edad ng callboy na kinakantot mo lang kanina. Teka, sandali.

Na-gets ko na kung bakit kanina gustong-gusto nyang tinatawag ko syang Daddy.

Nilayo ko sa akin yung wallet nya, baka mamaya kung ano pang isipin nya. Bat naman kasi kung saan-saan lang nya nilalapag. Nako, kung natyempuhan nyang ibang callboy ang tinawag nya kanina, baka magising na lang syang ubos na pera nya.

May natitira pa naman akong moral.

Maya-maya lang naramdaman ko naalimpungatan sya, “Ba’t gising ka na?”

“Maaga pa, baka makahanap pa ako ng customer sa labas,” inangat ko yung makapal na kumot sa ibabaw ko at babangon na sana sa kama nang hawakan nya ko sa may braso.

“Sandali, buong gabi usapan natin diba?”

Ay oo nga, buong gabi pala ako nirentahan ni gago, “Oo nga, pasensya na,” bumalik na lang ako sa pagkakahiga sa tabi nya.

Pagkahiga ko, hinila nya ko palapit sa kanya at sinimulan nanaman akong halikan sa leeg. Syempre, alam ko na yung mga susunod kong gagawin, kiniskis ko yung pwet ko sa tumitigas nyang alaga at hinimas ang mga balbon nyang mga hita.

“May round three pa tayo,” bulong nya bago paikutin sa loob ng tenga ko ang dila nya.

“Daddy,” ungol ko. Bigla akong na-curious, kaya ba sa dami ng mga callboy sa labas ng bar kanina, ako yung natipuhan nya kasi ka-edad ko yung panganay nya? Tangina, di naman mahalaga yun, baka maging awkward pa at mabawasan yung perang kikitain ko sana.

Tinanggal nya yung kumot na bumabalot sa aming dalawa, tumayo sya at pinahiga ako sa gitna ng kama. Nakita ko nanaman ang sarili ko.

Mula sa salamin sa kisame, nakita ko kung pano sya kumuha ng condom at lube mula sa bag nya. Sinuot nya yung condom, naglagay sya ng lube sa alaga nya at sa loob ng butas ko. Pinapanood ko lang sya mula sa taas. Hanggang sa i-angat nya ang mga binti ko at pinatong ang mga to sa magkabila nyang balikat.

Pinasok nya ko sa isang mabilis na tira lang.

Inumpisahan nya nang mabagal. Hanggang sa pabilis na sya ng pabilis. Kita ko mula sa taas yung pwet nyang umaalog sa bawat pagbaon nya sa akin. Ramdam ko rin ang mga hawak nya sa balikat ko na pabigat na nang pabigat habang tumatagal.

Nararamdaman ko yung katawan ko na unti-unting binabalot nang sarap, pero nang tumingin ako ulit sa salamin, nang tumingin ako sa mga pagod at malungkot kong mga mata, nadaig ng mga ito yung sarap na nadarama.

Malapit nang mag-umaga Kaloy. Makaka-uwi ka rin sa inyo.

Tss. Sino bang niloko ko? Eh bukas nang gabi babalik nanaman ako sa park kung san ako laging nag-aabang ng kahit sinong willing gastusan ang isang puta katulad ko.

“Masarap ba baby? Tangina sarap mo,” napapansin nya sigurong peke na yung mga ungol na pinakakawalan ko.

“Oo Daddy, masarap po.”

Parang hindi ko ata kilala yung Kaloy na kilala ko yung nakikita ko sa salamin ngayon. Kung sino man sya, mukhang pagod na pagod na sya. Kung sino man sya gusto ko syang iligtas sa kung anong bumabagabag sa isip nya. Gusto ko syang dalhin kahit saan, wag lang dito sa motel na to, o kahit saang walang salamin sa ibabaw ng mga kama.

Pinikit ko na lamang ang mga mata ko. At nagdasal na sana, wag nang humaba pa ang gabing ito.

Pagkatapos ng ilang oras, at ilang rounds pa ng pagpaparaos, sa wakas, tumunog na rin ang alarm na sa cellphone nung customer ko.

Sa wakas. Ala-sais na nang umaga.

Mabilis akong tumayo sa kama at dire-diretsong nagpunta sa banyo. Wala na akong pakialam kung puyat man ako, o pagod sa magdamag na sex, basta pinihit ko papunta sa pinakamalamig ang shower pagkapasok ko.

Habang naliligo, naririnig ko yung customer ko na may kausap sa cellphone nya sa labas. Malamang yung asawa nya yun, nagsabi sya ng sweetheart eh. Tangina, ang sweet naman. Maging sweet pa rin kaya sila kung malaman ng asawa nya kung nasan sya ngayon?

Di na ko narinig sa usapan nila. Narinig ko lang ang mga salitang ’business trip’at ‘canceled flight’ alam ko na kung bakit nakalusot si gago.

Pagkatapos kong maligo at nagtuyo ng katawan, lumabas na ko sa banyo at isa-isang dinampot ang mga damit ko na nagkalat sa sahig.

“Ayos na ba to?” narinig kong tanong nya, pagharap ko, inaabutan nya ko ng limang libo mula sa malulutong nyang pera sa wallet.

Kinuha ko sa kanya yung limang libo, “Oo, ayos na to, salamat.”

“Alfred nga pala,” pinanonood nya ako habang nagbibihis, “Ikaw?”

Bihira lang sa mga customer ko yung nagtatanong ng pangalan ko, kadalasan pagtapos naming makapaglinis, wala nang usap-usap pa, alis na agad, kaya hindi ako sigurado kung sasagutin ko ba o kung ano yung tanong nya.

“Kaloy.”

“San ka nakatira Kaloy?”

“Dyan lang,” nagmadali ako sa pagbibihis, awkward lagi yung nga gantong pag-uusap eh.

“Ilang taon ka na?”

“19.” Kahit kaka-18 ko pa lang talaga.

Nang masuot ko na ang mga sapatos ko, iniisa-isa ko yung mga gamit na dala ko papunta rito. Wallet. Phone. Relo. Pera. Check, nang masigurong wala na kong nakalimutan, agad na kong lumabas sa pinto.

“Teka, teka,” hinawakan nanaman nya ko sa braso at pinaharap sa kanya, “Pwede ko ba mahingi number mo? Para maging regular ka na sa kin,” inabot nya sa kin cellphone nya. Kung ako lang yung ibang mga kasamahan ko sa pwesto, siguradong itatakbo na nila pababa tong cellphone na to, lalo’t mukhang mamahalin. Pero dahil di ako ganun, nilagay ko na lang yung number ko dito.

Bago pa sya maka-usap ulit, lumabas na ako at agad nagpunta sa elevator.

Mukhang maraming beses ko pang makikita ang kawawa na Kaloy sa salamin sa kisame.

Pagkalabas ko nang motel, sabay namang nakita ko na kalalabas lang din sa katabing motel din yung kapitbahay kong si Cedric.

“Ced, katatapos mo lang rin?”

Callboy rin si Ced.

“Oo tol, naka-apat ako ngayong gabi, ikaw ba?”

“Isa lang. May nagrenta sa kin ng buong gabi.”

“Weh? Tangina, magkano binayad sa’yo?”

“Limang libo.”

“Laki ah, mukhang nakachamba ka nang galante.”

“Kaya nga eh.”

“Kaya pala di ka na bumalik sa park kagabi, sayang, may lalaki pa namang kumausap sa kin, gusto ng threesome, ikaw sana isasama kong pangatlo.”

“Oh sino sinama mo?”

“Wala. Wala na raw syang type dun sa mga natira eh.”

“Magkano bigay sayo?”

“2,500 lang.”

“Ayos na rin.”

Habang palakad kami papunta sa may sakayan ng jeep papunta sa amin, may nadaanan kaming bakery na kabubukas pa lang. Yung amoy agad ng bagong lutong monay yung napansin ko eh.

“Teka tol, may bibilhin lang ako.”

Sumilip ako sa mga tinapay na nasa estante ng bakery. Wala akong nagustuhan kaya bumili na lang ako nang tatlong monay. Magbabayad na sana ako kaso pagtingin ko sa wallet ko, yung limang buo na one thousand lang na galing kay Alfred yung pera ko rito. Wala na kong barya.

“Ate, may panukli kayo sa isang libo?” tanong ko sa tindera.

“Teka, tignan ko sa loob.”

Habang hinihintay yung sukli ko, tinignan ko ulit yung mga tinapay sa estante at baka may magustuhan pa ko. Umabot yung tingin ko sa mga cake na nasa pinakababang estante.

Biglang akong may naalala.

“Ate magkano sa cake nyo?”

“400 kuya, sakto yan sa pang-sampung tao.”

“Sige Ate, pagbilan ako ng isa.”

“Alin dyan?”

“Yung plain chocolate lang.”

Pumasok ulit sa loob yung tindera, ikukuha nya daw ako ng bagong bake lang.

“Bumili ka ng cake tol?”

“Oo.”

“Para kanino? Wag mong sabihing may nililigawan ka?”

“Gago, wala. Trip ko lang talaga bumili ng cake.”

“Sus, kunyari ka pa, alam ko na yung mga galawang ganyan eh.”

“Loko, wala nga lang to.”

Pagka-kuha ko ng cake, sakto naman na may dumaan na maluwag na jeep na papunta sa lugar namin. Pinara namin to.

Pagsakay namin sa loob, halos mga estudyante mula sa malapit lang na university yung sakay nang jeep. Kahit sanay na ko na halos puro mgs estudyante ang mga laman ng mga jeep sa mga gantong oras ng uwi ko, di ko pa rin maiwasang makaramdam ng hiya, alam nyo yun, na kahit saglit lang na mapapatingin sila sa kin, pakiramdam ko nalalaman nila kung sino ako, at anong ginagawa ko para mabuhay.

Tigilan mo nga Kaloy, di naman sila ang nagpapakain sayo.

Tinitigan ko yung isang estudyante nasa tapat ko. Tinignan ko yung mamahalin nyang relo, yung mamahalin nyang headphones na nakakabit sa high-tech nyang cellphone.

Siguro kung hindi ako tumigil sa pag-aaral nung Grade 8, siguro kung hindi umalis si Papa, at siguro kung hindi nagkasakit si Mama, siguro tulad rin nila ako ngayon, na walang ibang iniisip bukod sa mga exams, mga quiz, at kung san tatambay pagtapos ng mga klase.

Dalawang taon na kong ganto. Wala na bang pagbabago?

“Pre, andito na tayo,” pagkalabit sa kin ni Cedric saka ko lang napansin na nasa tapat na kami ng squatter’s area kung nasaan ang mga tirahan namin.

Medyo nadistract ako kakatingin sa mga estudyante na nasa loob ng jeep kanina, kaya nakalimutan kong nasa maliit na barong-barong na gawa sa pinagtagpi-tagping plywood at yero lang pala ako nakatira, hindi na sa malaking bahay na malapit sa bayan.

Tinapik ako sa balikat ni Ced, “Sige pre, dito na ko ah, maya ulit,” kumaway muna sya bago lumiko papasok sa unang kanto pagpasok sa napakalaking squatter’s compound, “Good luck sa kung sino man liligawan mo!”

Kumaway na lang rin ako at nagpatuloy sa paglalakad.

Di ko sigurado kung gusto ko pa bang umuwi. Di ko alam kung anong tawag sa nararamdaman ko palagi sa tuwing uuwi ako ng gantong oras.

Masaya ako sa comfort at sa security na binibigay ng bahay, pero kahit ganun, mabilis itong mapapalitan ng pagod at lungkot kapag napaalalahanan ako na mamayang gabi, babalik at babalik nanaman ako sa madidilim na sulok ng Maynila at magigising sa kung san mang motel ako dadalhin ng mga magiging customer ko.

Pagliko ko sa maliit na eskinita kung nasan ang bahay namin, lalong lumalakas yung pangangailangan ng katawan kong magpahinga. Halos patakbo ko nang binabagtas ang pasikip ng pasikip na eskinita, hinahakbangan ang mga pusa at asong nakahiga sa gitna ng daan, gumigilid sa mga mababahong kulungan ng mga manok kapag may nakakasalubong para pareho kaming makadaan. Ramdam kong pinapasok na ng tubig kanal ang sira-sira kong sapatos, hunahampas rin sa mukha ko ang mga sinampay na nakasabit sa mga kable ng kuryente na tiyak balang araw pagmumulan ng sunog na tutupok sa buong squatter’s area na ito.

Kailan kaya yun? Para magpatupok na rin sana ako. Joke.

“Kuya Kaloy!!”

Nakasalubong ko si Princess at Toto, mga bunso kong kapatid. Kambal sila, ang astig nga eh, nung bata ako gustong-gusto ko talagang magkaron ng kambal na kapatid, lalo na nung nalaman ko na yung tatay namin lahi sila ng mga kambal. Kaso ngayon para nagsisisi na ko kung ba’t ko pa sila hiniling, edi sana hindi sa nadadamay sa hirap ng buhay namin ngayon.

“Oh, papasok na kayo?” Tanong ko, kahit obvious na yung sagot, pareho silang naka-uniporme, dala ang kanilang mga bag, at basa pa ang mga buhok. Asa Grade 3 na silang pareho.

“Opo kuya!” Pinilit kong itago yung pagod sa mukha ko at ningitian silang dalawa.

“Wow Kuya! Ano yan!? Cake ba yan?” Tanong ni Toto habang nakatingin sa box na hawak ko.

“Oo. Chocolate yan.”

“Yehey!! Kaso sayang papasok tayo eh,” sabi ni Princess na biglang bumusangot ang mukha.

“Baliw, titirhan namin kayo syempre, kayo pa ba?”

Bumalik yung ngiti sa bilugang mukha ni Princess, “Thank you Kuya! Pero para kanino ba yan? Kay-”

“Oo, para sa kanya,” bigla kong iniba yung topic, “May baon na ba kayo?”

“Wala pa po,” sagot ni Toto, “Pero may tira naman kami sa baon namin kahapon.”

“Teka saglit, pahawak nito,” inabot ko yung box kay Toto, agad namang sumilip yung dalawa. Kinuha ko yung wallet ko at kumuha ng dalawang bente na sukli kanina sa cake, “Oh eto, kumain kayo ah?”

“Salamat Kuya!” Binalik sa kin ni Toto yung cake at niyakap nila kong dalawa. Niyakap ko rin silang dalawa.

“Aray!” Biglang sigaw ni Toto.

“Bakit?”

“Hala Kuya, natamaan mo yung pasa ni Toto,” sabi ni Princess. Agad syang siniko ng marahan ni Toto, na parang nagsasabi na di na dapat pa sya nagsalita.

“Pasa? Bakit? Anong nangyari?”

Nagtinginan yung dalawa. Nakakakita ako ng takot sa mga mata nila. Kahit di sila magsalita mukhang alam ko na kung san nakuha ni Toto to.

“Asan ang Kuya Michael nyo?” tanong ko sa dalawa tas tumingin ako kay Toto, “Patingin ng ginawa ni Michael sayo.”

Ingat ni Toto yung polo nya kasama rin yung panloob nyang sando, at ayun nga, nakita ko sa may tagiliran nya, na may kulay violet na pasa na kasing laki ng kamao. Tangina talaga ni Michael.

“Anong ginawa mo?”

“Nakalimutang nyang labahan kagabi yung uniform ni Kuya Michael,” sagot ni Princess para sa kakambal na halatang takot magsalita.

“O sige, ako na bahala sa Kuya Michael nyo,” sabi ko, “Umuwi ka kaagad para malagyan natin ng yelo yan.”

“Opo Kuya.”

“Ingat kayo ah!”

Nang makalayo na ang dalawa, mas binilisan ko ang paglalakad papunta sa bahay. Kailangan kong maabutan si Michael bago sya pumasok.

Sa dulo nang eskinita na ito, may maliit na bakanteng lote na pinaglalaruan ng basketball, at may papasukan ka pang isa pang eskinita papunta na sa bahay namin. Dun madalas nakatambay si Michael kasama ng mga barkada nya, kung hindi maghapong nagbabasketball, mga pasakit lang sa ulo ng mga taga looban.

Makakatikim sa kin ang gago pag nakita ko sya.

At di nga ako nagkakamali, nakatambay nga sya kasama ng mga barkada nya sa may bakanteng lote, at nakita ko ang kapatid kong naninigarilyo habang nakasandal sa poste na sinabitan nila ng ring sa taas para magsilbing basketball ring. Naka-uniporme na ang mga gago, mukhang may hinihintay lang sila para pumasok. Yun ay kung pumapasok nga sila.

Kinalabit si Michael nung isa nyang tropa nang makita ako. Hinagis agad ng kapatid ko yung yosi nya sa kanal at agad na lumapit sa kin si gago, “Kuya, pengeng baon.”

“Anong ginawa mo kay Toto? Ba’t may pasa yun sa tagiliran?”

“Si Toto? Aba malay ko dun.”

“Puta ka, di ka makakahingi sa akin ng baon!”

“Luh? Wala nga kong ginagawa! Penge nang baon dali!”

“Tangina mo,” naglakad na ko papunta sa makipot na pagitang ng dalawang barong-barong na papunta na sa bahay namin.

“Tangina mo rin gago!” Sinundan ako ni Michael at inagaw sa kin yung cake, “Ano to? Cake!?”

“Balik mo yan Michael,” kumukulo na yung dugo pero pagod pa rin ang nanaig sa sistema ko.

“Pengeng na kasi ng baon, puta naman, nanghihingi naman ako ng maayos ah.”

“Wala akong ibibigay sayo.”

Naglakad papalapit sa akin si Michael, hinawakan nya ang balikat ko at pinaharap ako sa kanya, “Baka gusto mong malaman ni Mama kung ano ang totoo mong trabaho?”

Eto nanaman tayo.

“Tangina,” kumuha ako sa wallet nang isang daan at inabot to sa kanya.

“Puta? Sandaan lang?”

“Gago, manigas ka dyan.”

“Manigas? Tulad ng mga titing tumitira sa pwet mo?”

Tangina pagod na ko. Kinuha ko sa kanya yung cake at pumasok na paloob sa kipot na papasok sa bahay namin.

“Ma? Andito na po ako.”

Pagpasok ko sa bahay, una kong nakita si Nanay na nakahiga sa kama nya na nasa tabi ng pinto at nakatingin lang sa bintana sa labas. Tumingin sya saglit sa akin at saka binalik ang tingin sa labas ng bintana.

Mag-iisang taon nang paralisado si Mama. Di na sya nakakatayo, ni hindi na nya magalaw ang ibabang bahagu ng katawan nya. Di ko alam kung bakit, wala naman kaming pera para ipatingin sya sa doctor.

“Kaaalis lang ng mga kapatid mo, nagkita kita ba kayo?”

“Opo, inabutan ko na rin po ng baon si Toto at Princess.”

“Salamat nak,” bulong nya, “Eh si Michael?”

“Binigyan ko na rin po,” nilapag ko sa maliit naming mesa yung cake. Nakita kong nasa mesa rin yung lalagyanan ng mga gamot ni Mama na para sa high blood naman nya. Wala itong laman.

“Kaloy, ininom ko na yung huling gamot ko dyan.”

“Bakit naubos agad gamot mo Ma? Nagbigay ako ng pambili mo ng gamot nung isang araw ah?”

“Kanino ka nagbigay?”

Tangina, “Kay Michael po.” Makakatikim sa kin ng isa yun pag-uwi. Gago talaga, pati ba naman pambili ng gamot ni Mama. “Bayaan mo na Ma, bilhan na lang kita mamaya pagka-galing ko sa construction.”

“May gawa pa rin kayo?”

“Opo Ma, di pa tapos yung bahay ni Mrs. Santiago.”

Inilabas ko na sa loob ng kahon yung cake. Kumuha ako ng posporo na nasa ibabaw ng kalan de uling at binuksan ang kandilang kasama nung cake, “Ma, oh, tignan mo.”

Tumingin sa kin si Mama. Nakita nya yung cake. Nagliwanag yung mga mata nya.

Parang napawi na lahat ng pagod ko.

Tinulungan ko syang maka-upo. Binuhat ko sya at isinandal sya sa pader. Kinuha ko yung cake at umupo sa gilid ng kama nya, “Happy birthday Ma.”

“Salamat Kaloy,” nakatulala lang sya sa kandila at tila malalim na nag-iisip.

“Sorry po di ko natupad yung pangako ko na iaalis ko kayo rito sa birthday nyo.”

“Ayos lang yung nak, di mo naman tungkulin yun eh. Ako dapat yun.”

“Anak nyo po ko Ma, tungkulin ko rin yun,” inilapit ko sa kanya yung cake, “Happy Brithday Ma.”

Kinantahan ko si Mama ng happy birthday. Nagflashback sa akin lahat ng mga naging birthday ko nung mga panahong maayos pa yung buhay namin. Tuwing umaga, tahimik na pumapasok sa loob ng kwarto ko nun si Mama, may dalang cake, at matiyaga syang naghihintay hanggang sa magising ako, tas kakantahan nya ko ng happy birthday, tas papahipan nya sa kin yung kandila.

Wala syang mintis. Kada taon yun. Kahit naging binatilyo na ko, lagi pa rin nyang ginagawa yun.

Ngayon, panahon na para sya naman ang kantahan ko.

“Hipan nyo na po yung kandila.”

Pagka-ihip nya sa kandila, binalik ko na sa mesa yung cake. Kumuha ako ng dalawang platito at nag-hiwa ng dalawang slice, tig-isa kami ni Mama.

“Kamusta sa call center nak? Nakapag-adjust ka na ba?”

Napahinto ako sandali sa paghiwa ng cake. Oo nga pala, ang alam ni Mama, sa call center ako nagtatrabaho tuwing gabi.

“Ayos naman Ma, masaya nga dun eh.”

Inabot ko sa kanya yung isang platito, “Hindi ka ba napapagod nyan Kaloy? Nagcoconstruction ka sa hapon tas dumidiretso ka sa call center sa gabi?”

“Hindi po Ma.” Wala naman akong ibang choice, kailangan ko silang buhayin diba? “Basta para po sa inyo.”

“Pero-”

“Ma, sshhh. Ako po ang bahala sa inyo.”

Gamit ang nanginginig na kamay, dahan-dahan nyang inabot ang bimpo na nasa ilalim ng kanyang unan at pinunasan ang mga luhanh patulo na mula sa kanyang mga mata.

“Kain na Ma. Wag ka nang umiyak, birthday mo eh.”

Chapter 3: Marvin

“Kuya Marvin! Kuya Marvin!” narinig kong katok ng mga kapatid ko sa pinto ng kwarto ko, “Buksan mo yung pinto please!”

Inalis ko ang suot kong earphones at nilapag sa kama yung hawak kong gitara at agad na pinagbuksan ng pinto yung mga kapatid ko, “Ano yun?”

Mabilis na pumasok sa loob ng kwarto ko si Mark, Jade, Judith at Mikaela, pipigilan ko sana sila kaso naitulak nila ako papasok bago ko pa man sila mapagsaraduhan ng pinto, “Teka! Ano ba!?”

Sinara ni Mikaela yung pinto, “Kuya, sinasaktan nanaman ni Papa si Mama.”

Nag-aaway nanaman pala sila.

Tinignan ko yung tatlo ko pang mas nakababatang mga kapatid, magkakayakap silang tatlo at umiiyak na.

“Lasing nanaman ba si Papa?” tanong ko kay Mikaela na syang sumunod sa akin.

“Hindi ko alam, hindi naman sya amoy alak nung umuwi sya eh, pero wala sya sa sarili nya,” paliwanag ni Mikaela habang pinapakalma ang sarili sa pagpapatunog ng nga daliri nya.

“Ba’t sya nagalit?”

“Hindi ko alam Kuya!” paiyak na rin si Mikaela, “Nanonood lang kami nila Mama ng TV sa baba, tas dumating si Papa, nagbless kami, tas bigla na lang nya sinabunutan si Mama!”

Lumapit ako kay Jade, Judith at Mark, yumakap silang tatlo sa kin ng mahigpit.

“Kuya, nakakatakot si Papa grabe!” sumbong ni Judith, “Parang hindi na sya si Papa.”

“Shhh,” sabi ko habang hinimas-himas ang buhok ni Judith, “Lasing lang si Papa, lasing lang si Papa.”

Habang pinatatahan ko sila, nakarinig kami ng kalabog sa baba na sinundan ng sigaw ni Mama.

“Kuya!! Tulungan mo si Mama sa baba!” sabi ni Mikaela, na halos hilahin na ko papunta sa pinto.

Hinila ako pabalik ni Jade, “Kuya! Dito ka lang.”

Niyakap sila ni Mikaela, “Tutulungan ni Kuya si Mama sa baba, shhh, tahan na kayo,” kinuha nya yung kumot ko at binalot to sa mga nakababata naming kapatid.

Kinakabahan na ko sa mga susunod na pwedeng mangyari.

Tumingin ako kay Mikaela para na rin ipakita yung takot na nagsisimulang magpakita sa mukha ko. Ayokong lumabas ng kwarto, gusto ko dito na lang ako, magpapatugtog na lang ako ng malakas para di ko marinig ang mga kalabog sa baba at mga sigaw ni Mama tulad ng lagi kong ginagawa tuwing maririnig ko silang nag-aaway.

Pero tuloy pa rin sa pagsigaw si Mama, at may naririnig na kong mga nababasag na kung ano-ano. Walang sino pa ang makakatulong kay Mama kundi ako.

“Ela, tawagan mo si Tita Jenny, tanong mo kung pwede ba nila tayong sunduin dito,” sabi ko, kabisado ko na yung mga panahong ganto, magwawala si Papa, tas magpapasunod kami kanila Tita Jenny at dun kami magpapalipas ng gabi, “Sabihin mo tinotopak nanaman si Papa.”

“Yes Kuya.”

Paglabas ko sa kwarto, mas lumakas ang mga ingay na nanggagaling sa baba. Parang nanigas ako sa kinatatayuan ko. Kahit kailan hindi ko pa nasubukang pigilan si Papa tuwing magwawala sya ng ganito. Pero kahit kailan rin, hindi ko pa narinig si Mama na humiyaw, umiyak, at magmakaawa nang ganito.

Sa kada palahaw ng iyak ni Mama, mas kumukulo ang dugo ko. Sa kada kalabog na naririnig ko, mas bumibilis ang pagbaba ko sa hagdan. Hanggang sa nakarating ako sa baba.

Sobrang gulo ng sala. Nakataob ang mga sofa, yung coffee table sa gitna, putol ang isang paa. Yung TV, pati na rin yung malaking salamin sa pader basag na. Basag-basag na rin ang mga vase at may figurine na nakadisplay sa ibabaw ng coffee table.

Nakita ko si Mama na nakahiga sa carpet at naka-apak sa dibdib nya ang isang-paa ni Papa. Gamit ang dalawang kamay, pilit nyang inaalis sa ibabaw nya si Papa pero mas malakas pa rin ito.

“Pa!”

Napatingin silang dalawa sa kin.

“Marvin! Tulungan mo ko! Tumawag ka na ng pulis!”

Tatakbo na sana ako pabalik sa taas nang biglang hilahin ni Papa ang buhok ni Mama at gilitan sya sa leeg gamit ang matulis na piraso ng basag na vase.

“Ma!!”

At sa isang iglap, nasa realidad na ko ulit.

Wala na yung mga nagmamakaawang hiyaw ni Mama. Wala na yung mga sigaw ni Papa. Wala na rin yung mga iyak ng mga kapatid ko mula sa taas. Wala na ako sa magulo naming sala. Bumalik na ko sa kwarto ko sa bahay nila Tita Jenny.

Fuck. Anim na buwan na, pero parang kahapon pa rin nangyari ang lahat.

Alam kong wala na si Papa. Alam kong wala na ko sa bahay namin. Alam kong ligtas na ko dito wala nang mananakit sa kin, pero sobrang lakas pa rin ng kabog ng dibdib ko. Hanggang ngayon, ibang takot pa rin ang hatid ng gabing yun sa akin.

Pero buti na lang natauhan ako bago ko pa maalala yung mga nangyari pagkatapos nun, yung ang sigurado akong ayaw kong maalala.

Binalik ko yung atensyon ko sa laptop ko, at sa blankong Word Document na kanina ko pa tinititigan.

Wala akong masulat.

Nagulat ako ng biglang may tumawag sa Skype ko. Yung boss ko pala sa pinagtatrabahuhan ko. Agad akong nagsuot ng tshirt na pakalat-kalat lang sa lapag at nagsuklay ng buhok para di naman halata na kagigising ko lang dahil alas-singko pasado na ng hapon.

“Marvin! Thanks goodness at nagparamdam ka na rin sa wakas!”

Si Sir Anthony pala. Ang Editor-In-Chief sa magazine na pinagtatrabahuhan ko, kung saan ako nagsusulat ng kung ano-anong article na mostly may kinalaman sa lifestyle at kung ano-ano pang kaartehan ng mayayaman.

“Good afternoon po Sir Anthony,” sabi ko, handang-handa na yung tenga ko sa magiging tirada ng sermon nito.

“We’ve been waiting for an article from you! Ano? Walang paramdam? Sa tingin mo ba kami pa sa Editorial staff ang mag-aadjust para sayo?”

“Sorry po,” wag mong sabayan ng init ng ulo Marvin, mag-sorry ka lang ng mag-sorry.

“It’s been two weeks since huli kang nagpasa ng article, ano nang balak mo!?”

“Sorry po Sir Anthony, naging emotionally unstable lang po ako this week.”

“Marvin, we’re all emotionally unstable! Pero meron tayong responsibilities,” In-emphasize nya talaga yung salitang ‘responsibilities’, “So anong gusto mo? Hintayin ka namin hanggang sa maging emotionally stable ka na ulit? I hohold namin ang next month’s issue?”

“Sorry po talaga.”

“You should be sorry talaga! Pinagbigyan ka na namin yung the last time na isang linggo ka ring hindi nagparamdam sa min!”

“Sorry po ulit, di na po mauulit.”

“Di na talaga mauulit Marvin, we’re removing you from the team!”

“A-ano po, teka.”

“We need a responsible article write-”

Sinara ko na yung laptop ko bago nya pa ko bungangaan kung gaano ako ka-iresponsable at tamad na writer.

Nanggigigil kong hinawakan ang laptop ko. Kung na-tyempuhan siguro ako na nasa bad mood baka kanina ko pa to nahagis sa pader.

Nice one Marvin. Wala ka nanamang trabaho.

Nilapag ko sa desk ko yung laptop at binagsak ang sarili ko sa kama. Pinigil ko ang hininga ko hanggang sa sumakit ang ulo ko. Nararamdaman kong unti-unting lumuluha ang mga mata ko.

Wala na talaga akong nagawang maayos. Hindi man lang ako makatagal ng isang buwan sa trabaho kong yun, buti nga tinanggap nila ako kahit 1st year college lang ang natapos ko, at maayos pa ang sweldo. Eh wala, kahit saang trabaho naman di na ko tumagal.

Tanginang sakit yan. Tanginang buhay to.

Gusto kong sumigaw, gusto kong magwala, gusto kong umiyak ng malakas. Kaso kahit para dun wala nang energy ang katawan ko. Tumitig na lang ako sa labas ng bintana at pinanood ang kalangitang unti-unting dumidilim.

“Kuya Marvin?” Nung una akala ko si Mark yung tumawag sa kin, kaya napatingin ako bigla sa kung sino yung pumasok sa loob ng kwarto ko.

Si Jerome lang pala. Sya na nga lang pala ang tumatawag sa kin na Kuya Marvin.

“Bakit?” tanong ko, hindi pa rin ako tumatayo sa pagkakahiga ko.

Nakatopless at boxers lang ang pinsan ko. Fuck. Alam ko na kung bakit to andito.

Tangina, kailangan ko to.

Hinila ko sya pahiga sa tabi ko at agad na nilaplap si Jerome. Mabilis kong hinubad yung mga damit ko pati na rin ang boxers na suot nya.

“Kuya wait!”

Pilit nya kong tinutulak palayo sa kanya, pero hindi ko alam kung bakit pero parang mas lalo kong gustong pumasok sa loob nya. Kaya hinawakan ko sya sa likod ng ulo at binaon ang mukha nya unan ko, at gamit ang isang kamay, pinasok ko sa isang malakas na tira yung burat ko sa loob ng butas nya.

“Argh!!! Tangina! Kuya! Masakit!!”

Tangina, kailangan ko to, dito lang naman ata ako magaling eh.

Nawawala na ko sa sarili ko sa sarap.

Ang alam ko, sumasarap ang pakiramdam ko tuwing binibilisan ko ang pagbayo kay Jerome.

“Kuya! Please tama na! Ang sakit!”

Pasarap pa ng pasarap sa tuwing magpupumiglas sa ilalim ko si Jerome.

“Kuya! Ayoko na!” iyak na sya ng iyak sa sakit, lalo pa kong ginanahan, “Please! Tama na!”

“Tangina!! Manahimik ka!” Di ko alam kung bakit ko sya sinigawan, basta ang alam ko, masarap sa pakiramdam na binababoy sya.

“Kuya!!”

Bigla syang tumayo, nilabanan nya ang mga braso kong tumutulak sa kanya pahiga. Tinulak nya ko dahilan para mahulog ako sa kama.

“Puta naman Je, wag mo kong bitinin! Lalabasan na ko oh!”

Susunggaban ko sana ulit sya nang makita kong may dugo na sa puti kong bedsheet.

“Oh shit.”

Umiiyak na naka-upo lang sa ulunan ng kama ko sa Jerome. Tumingin ako sa matigas kong alaga at kitang-kita ko ang dugo mula sa butas ng pinsan ko rito.

“Jerome,” lalapitan ko sana sya para yakapin pero lumayo sya sa kin.

“Jerome, I’m sorry.”

Kahit namimilipit sa sakit, mabilis nyang kinuha ang boxers nya sa lapag, sinuot ito, at dali-daling lumabas ng kwarto ko.

Fuck. Anong ginawa mo Marvin? Anong ginawa mo kay Jerome?

Hindi ko na napigilang umiyak habang inaayos ang sarili ko.

Wala na nga talaga akong pag-asang maging maayos pa.

Pinunasan ko ang dugo ni Jerome sa kin. Nagbihis ako. Nagsuot ako ng sapatos. Nagpunas ako ng mga luha.

Tatakbo muna ko.

Baka sakaling maalog ang utak kong hindi na ata gumagana pa.

Natatakot ako. Ang lakasnng kabog ng dibdib ko. Pingapapawisan ako ng lamig. Andaming tumatakbo sa isipan ko, at sa sobrang bilis ni hindi ko maisip kung ano nga ba ang mga ito. Basta ang alam ko, natatakot ako.

Natatakot akong maging tulad ni Papa.

Chapter 4: Kaloy

“Kaloy? Pwede ba kitang maka-usap?”

Tumigil ako sa paghahalo ng sementon nang lapitan ako ng foreman namin.

“Bakit?” tanong ko habang nagpupunas ng pawis gamit ang laylayan ng sandong suot ko.

“Ano kasi,” kamot-ulong sabi ni Mang Pedring, na syang nagsisilbing foreman namin, “Gusto kasi ni Mrs. Santiago na magbawas na ng tao. Eto na yung huling araw mo rito, daanan mo na sa kin yung kita mo,” sabi nya na para bang nagbabalita lang sya kung anong balita sa kanto kanina, na para bang walang mawawalan ng trabaho.

Sinandal ko sa pader ang palang hawak ko, “Teka lang ho Mang Pedring, kailangang-kailan ko po talaga ng trabaho ngayon.”

“Nako Kaloy, di ko na problema yan. Wala tayong magagawa, gusto ng may-ari na magbawas na ng tao eh,” sabi nya sabay alis.

Sinundan ko sya, “Kaso wag naman po ako Mang Pedring, di po ba pwedeng iba na lang?”

“Di lang ikaw ang matatanggal Kaloy, marami kayo,” sagot nya, “Sumunod ka sa barracks, bigay ko na yung huling bayad nyo.”

Kainis naman.

Pagpasok sa loob ng barracks, andun na rin yung mga kasama kong matatanggalan ng trabaho. Kanya-kanya silang sabi ng dahilan kung bakit kailangan nila ng trabaho ngayon, pero halos pare-pareho sila, may mga pamilyang binuhay. Lahat kami may mga pamilyang binubuhay.

Pero ganito siguro talaga yung buhay. Yung akala mong lugmok ka na, may ilulugmok ka pa pala.

Nagpaliwanag ulit si Mang Pedring na gusto na ng mga may-ari ng bahay na mag-bawas na ng mga tao, lalo na’t patapos na ang bahay at di na kailangan masyado ng mga gagawa. Sinabi naman nya sa min na tatawagan na lang nya kami kung may bagong gawa na kailangan ng tao.

Isa-isa nyang binigay sa amin ang huli naming bayad. Dalawang libo lang putek.

Pagkakuha ko ng akin, agad na kong lumabas. Mabilis kong kinuha ang bag ko at dire-diretsong lumabas. Bahala na sila dyan, sila na maghalo ng sementong hina-halo ko, di naman na nila ko kailangan eh.

Habang naglalakad pauwi, tumitingin-tingin ako sa mga poste ng kuryente at sa mga pader kung meron mang karatula ng mga naghahanap ng trabaho. Kahit ano papatusin ko. Kung tutuusin, kung ano-ano nang trabaho ang naransan kong gawin. Bukod sa construction, naging taga sipsip na rin ako ng poso negro, taga hakot ng basura, naging bantay sa bakery, at naging barker na rin ng jeep.

Lahat nang yan natutunan ko sa loob ng dalawang taon simula nang palayasin kami ng magaling kong tatay.

Kaso wala akong makitang trabaho na pwede sa kin. Ang mga tanging karatula lang na nakita ko ay para sa mga gustong maging yaya at call center agent. Di naman ako pwede maging kasambahay, madalas kinukuha dun babae, at lalong di naman ako pwedeng maging call center agent, bukod sa Grade 8 lang ang natapos ko, di pa ako ganun karunong sa english.

Pano ko kaya sasabihin kay Mama na wala na yung trabaho ko sa construction? Sabagay, pinapatigil nya na rin ako sa pagcoconstruction dahil masyado daw akong napapagod dahil may “call center” pa ko sa gabi.

Pero sa totoo lang, di na rin ako nakakaramdam ng pagod. Basta di sila nagugutom, ayos na ko dun. Kakayanin ko kahit ilang sako pa ng semento ang haluin ko, kahit ilang lalaki pa ang bumaboy sa kin.

Habang nasa eskinita papunta sa bahay, nakita ko si Michael na nakikipaglaro ng kara y krus sa mga tropa nya. Mabilis akong naglakad palayo. Baka di ako makapagtimpi at mabugbog ko ang gago sa harap ng mga kaibigan nya.

“Oh, ang aga mo naman ata umuwi ngayon?” tanong ni Mama pagkauwi ko. Madalas kasi mga bandang ala-sais na ko nakakauwi, eh mag aalas-singko pa lang.

Tutal magaling naman ako magsinungaling, gagawin ko na lang kung san ako magaling.

“Nagpaalam ho ako kay Mang Pedring Ma, maaga ho kasi kaming pinapapasok sa office ngayong gabi eh,” sabi ko habang nag-mamano kay Mama.

Nakita ko sa may lutuan si Princess na nagsasaing at si Toto na naghuhugas ng mga pinggan.

“Toto, pag-igib mo naman ako ng tubig dun sa may labasan, maliligo ako,” agad namang lumapit sa kin si Toto, naalala ko tuloy yung malaking pasa sa tagiliran nya, alam na kaya ni Mama yun? Inabutan ko sya ng dalawang limang-piso, kumuha sya ng dalawang malaking gallon ng wilkins at mabilis na lumabas ng bahay.

“Cess, nabili mo ba ng gamot ang nanay?”

“Opo Kuya.”

“Tama naman ba yung binili mo?”

Si Mama na yung sumagot para kay Princess, “Oo nak, tama naman.”

“Basta Ma, wag na ulit kayong magbibilin dun kay Michael ha,” sabi ko sa nanay ko, nagsalin ako sa isang baso ng tubig at uminom ako, “Hindi na ho mapagkakatiwalaan sa pera eh.”

“Kaya nga,” sang-ayon ni Mama, “Di ko na ba alam kung anong nangyayari sa batang yan.”

Naimpluwensyahan lang naman ng masasamang kaibigan. Di naman ganyan si Michael dati. Di naman sya ganyan ka swapang at ganyan katarantado noon. Noong sa malaking bahay pa kami nakatira, at noong sanggol pa sila Princess at Toto, sya ang palaging nag-aalaga sa dalawa, ni ayaw nya na ngang pumasok sa school, gusto nya nasa tabi lang sya ni Mama at nung dalawa.

Nag-iba sya nung dito na kami tumira.

Nag-iba ang lahat nung dito na kami tumira.

Naupo ako sa nag-iisa naming monoblock na sira ang sandalan, napulot lang to ni Toto sa may tambakan ng basura sa kanto. Nilibot ko ng tingin yung bahay, yung dating napakalaking bahay namin non sa bayan ay napalitan ng maliit, parisukat na barong-barong kung saan nasa iisang kwarto lang ang tulugan, ang lutuan, at sa lapag ang kainan.

Merong malaking plywood na nasa humahati sa bahay sa dalawa, sa mas malaking hati, andun ang kama ni Mama, at ang tinutulugan ni Princess at Toto, naron din ang lutuan, ang kalan de uling na napulot lang din namin sa tambakan ng basura, at sa mas maliit na hati, ang tulugan namin ni Michael, ang lalagyan namin ng mga damit, na dati ay may kanya-kanya pa kaming closet sa bawat kwarto, ngayon ay nasa loob na lang ng iisang drawer na ang tangi naming nadala simula nang palayasin kami ni Papa.

At sa may sulok may maliit na pinto palabas papunta sa likod bahay, andun ang liguan, ang lababo, ang palikuran.

Tumayo ako at nagpunta sa tulugan namin ni Michael. Iniisa-isa ko ang mga plastic namin ng mga damit hanggang sa makita ko yung hinahanap ko, ang lalagyan ng mga damit ko na medyo magaganda.

Tumingin muna ako sa paligid, sinisigurado na walang nakakakita sa gagawin ko, bago ko buksan ang hinanap kong lalagyan ng damit. Isa-isa kong nilabas ang mga laman nito, mga polo na lagi kong sinusuot tuwing may pupuntahan na kailangan maganda ang damit, mga pantalon ko na branded pa ang mga tatak na si Papa pa mismo ang bumili, pati mga jacket ko na minsan ko na lang suotin.

Sa pinaka ilalim, nakabalot sa isang lumang jacket, ang isang medyo malaking wallet. Kulay blue, at may tatak pa na Mickey Mouse sa gitna. Binili namin to sa Hong Kong nung minsang dinala kami ni Papa sa Disneyland nung bata pa ko. Wala pa nun si Princess at Toto ang alam ko eh, kami pa lang ni Michael noon.

Binili sa kin ni Papa to dahil alam nyang mahilig ako kay Mickey Mouse.

Kinuha ko sa bulsa ng bag ko yung huling sweldo na bigay ni Mang Pedring. Yung isang libo, nilagay ko sa bulsa ng shorts ko, at yung isa, nilagay ko sa loob ng wallet na Mickey Mouse, kasama ng iba kong ipon na puro isang libo at limang-daan, na may ilan-ilang isang-daan.

Di ko na rin alam kung magkano na itong ipon ko. Nung huli ko silang binilang, umabot na sila sa 90,000 pesos. Lahat yan ay ipon ko sa loob ng dalawang taon, simula nung dito kami sa squatters tumira, simula nung naging callboy ako.

Sabi ko sa sarili ko, bibilhan ko ng bagong bahay si Mama, at ang mga kapatid ko.

Bibilangin ko sana kung magkano na yung ipon ko kaso naisip ko baka umuwi na si Michael maya-maya at baka makita pa kung ano ang tinatago ko sa lalagyan ng mga damit ko. Mahirap na lalo’t ibang-iba na ang kapatid kong yun.

“Kuya! Eto na yung tubig mo!”

Mabilis kong sininop ang mga damit ko nang marinig ko si Toto. Binalik ko ng maayos yung plastic ng mga damit ko sa tumpok ng mga lalagyan namin ng damit na para babg walang mangyari.

“Sige, dalhin mo na sa likod, maliligo na ko,” sabi ko habang kumukuha ng pagbibihisang damit. Kumuha ako ng isang tshirt at isang malinis na brief, yung pantalon na lang na suot ko kahapon yung susuotin ko ngayon.

Habang naliligo, nag-isip ako ng mga pwede kong pasukan na trabaho, o kung may nabanggit ba yung mga kakilala ko na pwedeng pasukan kahit saan. Ayaw kong maalala na maya-maya babalik na ko sa pwesto ko sa may park.

Pagkaligo, kumain lang ako saglit nung noodles na niluto ni Princess, tas nagpaalam na ko na aalis na. Kinuha ko rin sa may sabitan sa likod ng pinto yung ID na merong lace nung call center na kunyaring pinapasukan ko, napulot ko lang talaga to kung saan eh, tas ginamit ko nang pang-suporta sa mga kasinungalingan ko.

“Ma, alis na ko,” sabi ko habang nagsusuot ng sapatos, “Wag nyo pong kakalimutan uminom ng gamot nyo.”

“Oo nak,” sagot naman ni Mama habang pinapanood akong nagsasapatos, “Ingat ka ha.”

“Opo nay.”

Paglabas ko ng pinto, madilim na, tuluyan nang lumubog ang araw. Tamang-tama, gising na ang mga halimaw sa oras na to.

Chapter 5: Marvin

“Marvin? Asan k a?”

Tangina, si Tita Jenny. Sinumbong kaya ako ni Jerome?

“Nasa bayan po ako Tita, nasa may park, nagjojogging po ako,” paliwanag ko, pinipilit na wag ipakita yung kabang unti-unting bumabalot sa sistema ko, “Bakit po?”

“Buti naman, nako! Pinakaba mo ko bata ka! Nagpunta ako sa kwarto mo, wala ka dun, nag-alala ako! Ba’t naman hindi ka nagpapaalam? “

Shit, kala ko nagsumbong si Jerome sa ginawa ko.

“Sorry po Tita, sorry po talaga,” naiintindihan ko naman si Tita, dati kasi sinubukan ko na rin maglayas, wala ako sa sarili nun eh. Natagpuan nila ako sa kabilang bayan, pasakay ng bus papuntang Maynila, pabalik sana sa bahay kung san natapos ang buhay ng mga magulang at mga kapatid ko.

“Basta sa susunod Marvin magpapaalam ha?”

“Yes po Tita.”

“Uwi na rin maya-maya, malapit nang maluto yung niluluto ko.”

“Opo,” gusto sanang sabihin na hindi na ko bata para kailangang bantayan pa, pero naalala kong mentally unstable nga pala akong tao at kailangan talagang bantayan, kaya nag-end call na lang ako.

Nakarating na pala ko sa park nang di ko namamalayan. Kanina nang lumabas ako sa bahay, di ko talaga alam kung san ako pupunta, basta hinayaan ko na lang yung paa ko na dalhin ako sa kung saan man ako dalhin nito.

Basta gusto ko lang lumayo muna sa kwarto ko, lumayo muna kay Jerome, lumayo muna sa kung anong demonyo ang sumapi sa kin kanina dahilan para gahasain ko nang ganun ang pinsan ko.

Puta, naalala ko nanaman yung ginawa ko.

Naupo ako sa unang bench na nakita ko. Saka ko lang nalaman na wala palang mga street lights o kahit lamposts dito sa park, walang ibang ilaw na nandito bukod sa mga ilaw na galing sa headlights ng mga dumadaang sasakyan sa tabing highway.

Init na init na ko kaya hinubad ko muna yung suot kong tshirt at pinampunas to sa pawis na pawis kong katawan.

“Pst.”

Napalingon ako sa kanan nang may narinig akong sumitsit. Di ko lang to pinansin.

Maya-maya lang may lumapit sa aking lalaki, “Boss, magkano?”

“Ha? Yung alin?” Tinignan ko yung lalaki, kahit madilim, kita ko yung hubog nya, nakasuot nang tshirt at cargo shorts, at kahit madilim, nakashades pa rin sya. Amoy na amoy rin ang alak sa hininga nya.

“De wala,” sabi nya sabay alis. Sinundan ko lang sya ng tingin hanggang sa lumapit sya sa tumpok ng mga tambay na nasa mas madilim na bahagi ng park.

Ano kaya yung tinatanong nyang magkano?

Saglit lang, may palapit nanaman sa king lalaki, pero this time, mga halos kasing tanda ko lang rin sya, o mas bata pa, mga kasing tanda ata ni Jerome. Tinignan ko sya nang mabuti, at nang mapatingin sya sa akin, mas bumilis yung lakad nya papunta sa kin.

“Pre, ba’t ka naman asa pwesto ko?”

Ha? “Pwesto? San?”

“Gago ka pre? Ako dyan eh, pwesto ko yan oh! Humanap ka ng pwesto mo!” medyo inis nyang sabi sa kin.

Teka lang ha, naguguluhan ako, “Sandali lang pre, di kita maintindihan, nagpapahinga lang naman ako dito oh! Galing akong jogging oh!” pinakita ko pa sa kanya yung tshirt kong basang-basa nang pawis just to prove my point.

Nilapit nya yung mukha nya sa kin para tignan ako nang maigi.

“Sorry pre, kala ko kasamahan kita eh.”

“Hindi, napadaan lang ako rito,” sagot ko, “Teka, kasamahan saan?”

“Dito. Sa pagcacallboy.”

Callboy? Pwesto? Ngayon naiintindihan ko na. Kaya pala may lumapit sa king lalaki at nagtatanong ng kung magkano, at kaya rin pala may tumpok ng mga tambay sa mas madalim na parte pa ng park.

“Callboy? Callboy ka?”

Di sya sumagot, tinitigan nya lang ako. Sabagay, obvious nga naman, ang tanga ko naman kung di ko pa nagets yun.

“Nako, pasensya ka na pre, pwesto mo pala to.”

Something tells me na umalis na, magsimula nang maglakad pauwi, pero something tells me to stay too, kaya umusog lang ako.

Tumingin sya saglit sa kin, hinihintay siguro akong umalis.

“Patambay muna ko pre ah, medyo hinihingal pa ko eh.”

Tumungo lang sya at umupo sa tabi ko.

Mula sa peripheral vision ko, tinitignan ko sya. Tantya ko mga kasing-edad lang din sya halos ni Jerome, o di kaya mas matanda ng onti, bata ng onti sa kin. Pogi, moreno, makinis, at kahit sa kabila nang suot nyang t-shirt, kita kong batak ang katawan nito. Papasa nga tong callboy.

“Ba’t ka napasok sa pagcacallboy?” bigla kong natanong. Bigla akong nahiya, da’t pinigilan ko yung sarili ko sa pagtatanong, kaso mas malakas yung curiosity ko sa kanya ngayon.

Tumingin sya sa kin, tumingin rin ako sa kanya. Nakakunot ang dalawang makakapal na kilay at nakatitig sa kin ang malamlam na mga mata, “Ba’t mo tinatanong?”

“Wala lang, naisip ko lang.”

“Bakit? Gusto mo rin ba?”

“Nako hindi,” sabi ko, may problema na nga ako sa addiction ko sa sex tas magiging callboy pa ko, “Natanong ko lang kasi mukhang ang bata mo pa, nag-aaral ka pa ba?”

Tumingin sya palayo, “Ano bang paki mo?”

Wala pala sya sa mood makipag-usap, “Wala lang, gusto ko lang malaman.”

Tatayo na sana ako at magsisimulang maglakad pauwi kaso nagsalita sya, “Hindi na. Tumigil na ko sa pag-aaral,” parang nahihiya nyang sagot. Bigla tuloy akong nahiya, maski ako nahihiyang aminin sa iba na tumigil rin ako sa pag-aaral.

Well, hindi dahil sa tingin ko nakakahiya ang hindi pagtuloy-tuloy ng pag-aaral, kundi nahihiya ako sa rason kung bakit ako tumigil.

Mentally unstable po ako eh.

“Same,” yun lang ang nasabi ko, kaya naghanap pa ko ng mga pwedeng sabihin, “Second year college na dapat ako ngayon eh. Ikaw?”

“Senior High. Grade 12.”

Tama nga ako, mas matanda sya ng onti kay Jerome at mas bata ng onti sa kin.

“So, that makes you 18? Tama ba?”

Binalik nya ang tingin sa mga dumadaang sasakaya, “Oo.”

Biglang umihip ang malakas na hangin. Tumingala ako sa taas at nakita ang mga ulap na dahan-dahang gumagalaw, papunta sa kung saan sila dinadala ng malakas na hangin. Sa galaw nila, lumitaw mula sa likod nila ang buwan na kanina pa nila tinatakpan.

At sa paglitaw ng buwan, mas nabigyan ng liwanag kahit kaunti ang paligid ng park.

Di hamak na mas maganda talaga ang ilaw na mula sa buwan kesa sa nanggagaling sa araw. Sa ilaw na galing sa buwan, malamlam lang ang lahat, magaan sa mata, at parang nago-glow pa.

Tumingin ako sa kasama ko, nagliliwanag ang mukha nyang maamo, pero halatang pagod na. Simula lang ba to ng gabi nya? O may naging customer na sya bago sya pumunta rito? Gano katagal nya na to ginagawa? Alam kaya to ng mga magulang nya?

Andami kong gustong itanong pero natatakot ako.

“San ka madalas dinadala ng mga rumerenta sayo?”

“Kung saan-saan, minsan kung mabilisan lang, dun sa madilim na part ng park. Minsan sa loob ng sasakyan. Minsan may mga nag-uuwi sa kin sa bahay nila. Pero madalas doon,” tinuro nya yung motel na nasa tapat at isang tawid lang ang layo sa park.

“Anong mga ginagawa mo?” napatanong na lang ako bigla.

Tumingin sya ulit sa kin? “Anong ibig mong sabihin?” Nagsalubong nanaman ang mga kilay nya.

“I mean, di ba callboy ka? Anong mga service mo ganun,” sana na-gets nya yung gusto kong sabihin, di ko kasi alam kung may special ba silang tawag sa service o kung ano yung mga ino-offer nila.

“Kahit ano,” sumandal sya sa bench na inuupuan namin at inunat ang mga binti nya, “Chupaan, rimming, kantutan, romansahan, kaya ko naman lahat.”

Naramdaman kong medyo nag-init ang tenga ko sa narinig.

“Romansa? Magaling ka ba humalik?”

Imbes na sagutin ako, sing-bilis ng kidlat syang humarap sa kin at hinalikan ako. Naramdaman kong sinisipsip nya ang lower lip ko, at pilit nya ring pinapasok sa bibig ko ang dila nya. Pinapasok ko sya at sinipsip ko ang dila nya.

Fuck. Ang sarap nya humalik.

Habang halinhinan kami sa paghalik at sa pagsipsip ng dila at labi, naramdaman ko ang isang kamay na hinihimas ang pawisan kong dibdib pababa sa abs ko, at yung isa naman, dahan-dahang hinihimas ang tumitigas kong burat mula sa shorts ko.

Kung gaano kabilis nya ko hinalikan, ganun sya kabilis sa pagbitaw mula sa kin.

“Ganyan ako humalik.”

“Sarap, fuck,” Yun lang ang nasabi ko

Oo, nabitin ako, pero may naramdaman akong iba pa mula sa halik nya, at hindi ko alam exactly kung ano yun.

“Ano? Ha-hire mo na ba ko?”

“Oo, ang sarap mo seryoso,” sabi ko, kasi shit, ang kinis, tas ang ganda ng katawan, tas ang sobrang amo pa ng mukha, ang sarap sigurong tignan ng mukha nito habang kinakantot ko ng sagad?

Kaso naalala ko nanaman na dahil sa sobrang kalibugan ko, nasaktan ko si Jerome.

“Kaso, di pa ngayon.”

“Bakit naman?”

“Uhm, wala pa kasi akong dalang pera ngayon eh, iniwan ko lahat sa bahay,” sabi ko habang pilit na dinidistract ang sarili para naman lumambot ang burat kong sing-tigas na ng bato. Baka kung ano nanaman ang magawa nito.

“Ah ganun ba, ayos lang,” sabi nya.

Biglang tumunog yung cellphone nya. Nakita ko paglabas ng cellphone nya, lumang model ng samsung na basag basag pa ang screen, may nagtext sa kanya. Unknown number. Malamang at sa malamang isa to sa mga customer nya.

“Uy tol, kailangan ko nang umalis,” tumayo sya at nag-unat, “Pinapapunta ako nung isa kong customer sa bahay nila.”

“Teka, sandali,” Maglalakad na sana sya paalis kaso hinawakan ko yung braso nya, “Pwede ko ba makuha number mo? Uhm, pag alam mo na. Ang sarap mo.”

Hindi ako papayag hanggat hindi ko natitikman ang batang to.

Inabot ko sa kanya yung phone ko para sana ilagay yung number nya dun, kaso may kinuha syang piraso ng papel mula sa bulsa nya, at don nakasulat ang phone number nya. Agad ko naman itong sinave sa contacts ko.

Tatanungin ko sana ang pangalan nya kaso pagtingin ko, malayo na sya at palabas na sya ng park.

Imbes na sundan, pinanood ko lang sya hanggang sa makalabas sya ng park. Mula sa kinatatayuan ko, pinanood ko sya habang nag-aabang ng jeep sa may sakayan. Sinundan ko sya ng tingin hanggang sa makasakay sya ng jeep.

Anong kayang meron sa kanya? Kung ano man yon, gusto kong malaman yun.

Kasi di ko na sya maalis sa isipan ko.

Chapter 6: Kaloy

441 Pinagbuhatan Street. Kulay blue na bahay na may mataas na gate na kulay green.

Mukhang nasa tamang bahay naman ako.

Asan ka na? Text ni Alfred sa kin.

Andito na ko sa tapat ng bahay nyo. Pagbuksan mo na ko . Sagot ko.

Sige wait pababa na ko.

Mula sa maliit na siwang na nasa pagitan ng mataas na gate at mataas na pader, sinilip ko kung anong itsura ng bahay nila Alfred mula sa loob. Wow, bukod sa malaki ang mismong bahay nila, meron pa silang malawak na bakuran na maraming halaman, at may malaki pang puno nang mangga sa likod.

Na-miss ko na yung pakiramdam ng tumira sa gantong bahay.

Biglang bumukas ang mga ilaw sa first floor nung bahay. Bumukas ang pinto at lumabas mula dun si Alfred, naka polo at pantalon pa rin sya, malamang kakauwi lang nito mula sa trabaho.

“Pasok, bilis,” sabi nya pagkabukas ng gate. Dali-dali naman akong pumasok sa loob.

“Kamusta byahe? Buti alam mo to, di ka naman nahirapan pumunta rito?”

“Di naman,” alam na alam ko tong lugar na to, dito yung lugar ng mga mas nakakaangat sa buhay dito sa lugar namin, mga malalaking bahay, mga bigating tao, oo, alam na alam ko to.

“Mag-isa ka lang?” tanong ko, bigla akong kinabahan, baka mamaya biglang isa sa mga anak nya ang makakita sa min. Pero pagpasok namin sa loob ng bahay nila, tahimik ito, at obvious naman na hindi nya ko papupuntahin rito kung may ibang tao rito.

“Oo, pinuntahan nila yung manugang ko sa Manila,” sabi ni Alfred habang isa-isang tinatanggal ang butones ng suot na polo, “Kakauwi ko lang galing work, pag-uwi ko walang tao, eh since, sobrang namiss kita, naisip kong papuntahin ka rito.”

Pagkahubad ng huling butones ng polo nya, hinila nya ko palapit sa kanya at sinubsob ang mukha ko sa dibdib nya. Agad ko namang sinubo at utong nya at pinaglaruan ito gamit ng dila ko.

“Ugh, ang sarap mo talaga, tangina ka.”

Pinakawalan nya rin ang hawak sa likod ng ulo ko, “Tara dun tayo sa taas.”

“Sa kwarto nyo?” medyo awkward lang isipin na magpapakantot ako sa kanya sa mismong kama nilang mag-asawa.

“Hindi, dun sa kwarto ng panganay ko,” at hinawakan nya na nga ako sa kamay at hinila pataas sa hagdan nila.

Habang pataas, may nakita akong isang malaking family picture nila sa may tabi nang hagdan. Pinalaki ito na picture na nakita non sa wallet ni Alfred nung una naming gabi. Mas nakita kong mabuti ang mukha ng asawa nya, ang tatlong nyang anak na babae, pati na rin ang panganay nyang lalaki.

Pagdating sa taas, pumasok kami sa isang kwarto sa may tabi lamang ng hagdan. Pagbukas ng mga ilaw, nakita kong eto nga ang kwarto ng anak nya. Nagkalat ang maruruming damit sa sahig, puno nang poster ng mga banda at basketplayer ang dingding, at puro mga pinagkainan ang katabi nang computer na nasa desk sa tabi lang ng kama.

Umupo sa kama si Alfred, “Tara baby, come to Daddy,” gago, di kaya may gusto si Alfred sa panganay nya?

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya, at paglapit ko sa kanya, mabilis nyang hinubad ang mga damit ko. Pagkababa ng brief ko, sinubo nya ako habang hinihimas-himas ang likuran ko.

“Hubaran mo si Daddy,” tumayo sya at hinalikan ako, inikot nya ko at ngayon sya naman ang nakaharap sa kama. Hinubad ko yung polo nya pati ang ang pantalon na suot nya. Nang boxer na lang matira, hinimas-himas ko muna yung tumitigas nyang alaga bago ko to hinubad sa kanya ng tuluyan.

“Shit, di ko na kaya,” pagkahubad ko ng boxers nya, nagulat ako ng bigla nya kong paikutin at itulak pahiga sa kama.

At nagsimula na nga.

Habang nararamdaman ko syang binabayo ako, nakatingin lang ako sa nakabukas na pinto, at sa madilim na pasilyo sa labas nito. Iniisip ko na biglang papasok yung asawa nya, o di kaya yung panganay nya. Ano kayang mangyayari kung ganun yung mangyari diba? Paano kung may makahuli sa min?

Maliligtas kaya nila ako?

Mga ilang minuto akong binayo nang patalikod ni Alfred, maya-maya hinugot nya ang alaga palabas at pinaikot ulit ako, nakahiga na ko ngayon sa kama. Pinatong nya sa balikat nya ang mga binti ko, at saka pinasok muli ang matigas nyang burat sa isang mabilis at malakas na pagbayo.

“Halikan mo si Daddy baby,” hinalikan nya ko at sinimulang sipsipin ang dila ko.

Naalala ko sa mga halik nya yung lalaki kanina sa may park.

Hindi ko talaga alam kung bakit ko sya hinalikan kanina eh. Parang may nagtulak lang sa kin.

Nung una talaga, akala ko isa sya sa mga kasama kong tambay sa loob ng park. Nayamot nga ako eh, malinaw sa min na walang agawan ng customer, at mas lalong walang agawan nang pwesto. Mas lalo pa kong nainis nung nakita kong may lumapit sa kanya, sayang rin yun, mga isang libo rin yun.

Pero nung kinausap ko na sya, para sana paalisin sya sa pwesto ko, dun ko mas nakitang mabuti yung itsura nya.

Sa totoo lang, medyo natigilan ako. Ang gwapo kasi, tas ang ganda pa ng katawan, nakakainggit, paniguradong eto yung tipo ng lahat ng malilibog, mapa-babae man o bading. Matangkad pa tas maputi. Nasa kanya na yata lahat nang gusto kong maging.

Sigurado ako, na pag ito callboy, mawawalan kami lahat ng customer. Siguradong pipilahan to.

“Pre, ba’t ka naman asa pwesto ko?” tanong ko.

“Pwesto? San?”

“Gago ka pre? Ako dyan eh, pwesto ko yan oh! Humanap ka ng pwesto mo!”

“Sandali lang pre, di kita maintindihan, nagpapahinga lang naman ako dito oh! Galing akong jogging oh!” Kinuha nya yung t-shirt nyang nakasukbit sa balikat nya at pinakita sa kin.

Pilit kong inalala kung nakita ko na ba sya dati, o kung minsan na ba syang naging tambay rito sa park. Ang alam ko kasi, medyo kilala na sa buong bayan itong part na to bilang pugad ng mga tulad ko kapag gabi.

Sa pagkagat ng dilim, dalawang uri ng tao na lang yung makikita mo rito, ang mga bayaran, at yung mga nagbabayad.

Tinignan ko yung t-shirt nyang kita ko na basa nang pawis, at yung sapatos nya na pang-takbo, mukhang nagsasabi nga to ng totoo, “Sorry pre, kala ko kasamahan kita eh.”

“Hindi, napadaan lang ako rito,” sagot nya, “Teka, kasamahan saan?”

Alam ko na, malamang bago lipat lang to rito sa lugar namin kaya di nya alam yung reputasyon na meron ang park na ito at ang mga taong nasa loob nito tuwing gabi.

“Dito. Sa pagcacallboy,” palagi akong nahihiya sa tuwing sasabihin ko sa mga tao na callboy ako, pero ngayon feeling ko wala na ring saysay kung itatanggi ko pa kung anong ginagawa ko rito.

“Callboy? Callboy ka?”

Di na ko sumagot, lumakas na yung hiyang nararamdaman ko.

“Nako, pasensya ka na pre, pwesto mo pala to,” umusog sya papunta dun sa dulo ng bench. Di pa ba sya aalis? “Patambay muna ko pre ah, medyo hinihingal pa ko eh.”

Tumungo lang ako. Wala naman akong pakialam, hangga’t hindi nya aagawin ang mga kikitain ko ngayong gabi.

“Ba’t ka napasok sa pagca-callboy?”

Napatingin ako sa kanya “Ba’t mo tinatanong?”

“Wala lang, naisip ko lang.”

May nagpasok sa kin dito, tas nakita kong mabilis kumita nang pera, kaya ayun, Gusto kong sabihin. Kaso alam ko na magiging kasunod non, kung bakit di na lang ako maghanap ng mas marangal na trabaho, bat di na lang ako bumalik sa pag-aaral.

Kahit kailan, walang makaka-intindi sa mga tulad ko kundi, kami-kami lang rin. Walang sense kung magpapaliwanag pa ko.

“Bakit? Gusto mo rin ba?” yun na lang nasabi ko, pero sa loob-loob ko, wag sana, siguradong mawawalan ako ng booking nito.

“Nako hindi, natanong ko lang kasi mukhang ang bata mo pa, nag-aaral ka pa ba?”

Tumingin ako palayo, “Ano bang paki mo?” Eto na, parating na yung mga pangaral. Basta ako, pagod na ko magpaliwanag.

“Wala lang, gusto ko lang malaman.”

Tumingin akong muli sa kanya, mukhang naghihintay pa rin sya nang sagot, “Hindi na. Tumigil na ko sa pag-aaral.”

Hinanda ko na yung sarili ko sa susunod na pangaral kung gaano kahalaga ang pag-aaral, na dapat bumalik ako, hindi pa huli ang lahat, ganun.

“Same,” sabi nya, at hindi yun ang sagot na inaasahan ko, “Second year college na dapat ako ngayon eh. Ikaw?”

“Senior High. Grade 12.” Medyo naibsan yung hiya ko ng konti, pareho pala kaming tumigil sa pag-aaral. So mukhang may balak nga talaga to na maging callboy rin.

“So, that makes you 18? Tama ba?”

Binalik ko yung tingin ko sa paligid nang park, baka mamaya, may mga customer akong pwede nang lapitan sa tabi-tabi, “Oo.”

Napaisip tuloy akong bigla kung pareho ba kami ng sitwasyon sa buhay? Na dahil sa responsibilidad sa pamilya kaya napilitang tumigil sa pag-aaral?

Kaso sa itsura nya mukha syang anak ng mayaman eh. Sa puti nito mukhang hindi nga sya madalas sa labas ng bahay, at sa damit pa lang pati nang sapatos nya, halatang nakaka-angat na sya sa buhay.

“San ka madalas dinadala ng mga rumerenta sayo?”

“Kung saan-saan, minsan kung mabilisan lang, dun sa madilim na part ng park. Minsan sa loob ng sasakyan. Minsan may mga nag-uuwi sa kin sa bahay nila. Pero madalas doon,” tinuro ko yung motel kung san ako dinala ni Alfred nung isang araw.

Sa motel kung san pati sa kisame may salamin.

“Anong mga ginagawa mo?”

“Anong ibig mong sabihin?”

“I mean, di ba callboy ka? Anong mga service mo ganun,” medyo nahihiya nyang tanong. Interesado kaya sya sa kin?

Takte, kumakabog ng mabilis yung puso ah.

“Kahit ano,” sagot ko, “Chupaan, rimming, kantutan, romansahan, kaya ko naman lahat,” hi-hire nya kaya ako ngayon?

Kaso siguro curious lang talaga sya sa trabaho ko. Di dapat ako umasa. Wala sa itsura nya ang pumapatol sa lalaki.

“Romansa? Magaling ka ba humalik?”

Ngayon, sa tanong nyang yun, sigurado akong pumapatol sya sa lalaki.

Isang

Imbes na sagutin ako, sing-bilis ng kidlat syang humarap sa kin at hinalikan ako. Naramdaman kong sinisipsip nya ang lower lip ko, at pilit nya ring pinapasok sa bibig ko ang dila nya. Pinapasok ko sya at sinipsip ko ang dila nya.

Fuck. Ang sarap nya humalik.

Habang halinhinan kami sa paghalik at sa pagsipsip ng dila at labi, naramdaman ko ang isang kamay na hinihimas ang pawisan kong dibdib pababa sa abs ko, at yung isa naman, dahan-dahang hinihimas ang tumitigas kong burat mula sa shorts ko.

Kung gaano kabilis nya ko hinalikan, ganun sya kabilis sa pagbitaw mula sa kin.

“Ganyan ako humalik.”

“Sarap, fuck,” Yun lang ang nasabi ko

Oo, nabitin ako, pero may naramdaman akong iba pa mula sa halik nya, at hindi ko alam exactly kung ano yun.

“Ano? Ha-hire mo na ba ko?”

“Oo, ang sarap mo seryoso,” sabi ko, kasi shit, ang kinis, tas ang ganda ng katawan, tas ang sobrang amo pa ng mukha, ang sarap sigurong tignan ng mukha nito habang kinakantot ko ng sagad?

Kaso naalala ko nanaman na dahil sa sobrang kalibugan ko, nasaktan ko si Jerome.

“Kaso, di pa ngayon.”

“Bakit naman?”

“Uhm, wala pa kasi akong dalang pera ngayon eh, iniwan ko lahat sa bahay.”

“Ah ganun ba, ayos lang,” sabi ko habang pilit na tinatago yung pagka-dismaya sa boses ko. Sayang o, kala ko pa naman makakatrip ko na sya ngayon. Minsan lang ako magkaron ng customer na may itsura, at magaling pa humalik.

Tumunog bigla yung cellphone ko. Nag text si Alfred.

Kaloy? Alfred to. Walang tao sa bahay, punta ka.

“Uy tol, kailangan ko nang umalis,” tumayo ako at nag-unat, “Pinapapunta ako nung isa kong customer sa bahay nila.”

“Teka, sandali,” bigla nyang hinila yung braso ko, “Pwede ko ba makuha number mo? Uhm, pag alam mo na. Ang sarap mo.”

Aabot nya sana phone nya sa kin, kaso kumuha na ako sa bulsa ko ng isa sa mga piraso ng papel na may number ko.

Bigla akong natauhan nun.

Mahigpit ang bilin ko sa sarili na wala akong dapat gawin na walang katapat sa salapi. Walang libre libre.

Natakot ako kaya ako umalis agad. Kahit gusto kong tanungin ang pangalan nya, natakot ako. Natatakot ako sa pakiramdam na unti-unting nabubuo sa loob ko. Pakiramdam na dapat patayin ko na bago pa man mabuhay.

Pero bat ngayong nandito ako, sa bahay nila Alfred, sa kwarto ng anak nya, sya pa rin ang iniisip ko.

Binuksan ko ang mga mata kong kanina pa nakapikit. Tumingin ako kay Alfred.

Inisip ko na yung lalaki kanina sa park ang bumabayo sa kin.

Hinila ko palapit sa kin ang ulo nya at marahas syang hinalikan.

Chapter 7: Marvin

“Halika na Marvin! Sumabay ka na sa min kumain!”

Nakita pala ako ni Tita na pumasok.

Sasagot sana ako na hindi pa ko gutom, kaso, yung sikmura ko na yung sumagot para sa kin. Kaya kahit alam kong nasa loob sya sa kusina kasama si Jerome, pumasok ako kahit hindi pa ko handang magpakita ulit sa pinsan ko.

“Oy ikaw Marvin ha! Magpapaalam ka! Kinabahan ako ng bongga sayo!” sabi ni Tita pagpasok ko sa loob.

Napakamot lang ako sa batok. “Sorry po ulit Tita,” agad hinanap ng mga mata ko si Jerome pero wala pa pala sya sa hapag kainan.

“Si Jerome po?”

“Nako, pakitawag nga Vin, kanina ko pa yun pinapababa!” Pumunta sa lutuan si Tita para kunin ang nilutong relyenong bangus. Dinala nya to sa mesa at maingat na binuksan ang foil na nakabalot, “Jerome! Kakain na!” sigaw nya.

Napalunok ako, “Sige po Tita, ako na po bahala.”

Kahit yung bango ng niluto ni Tita na nagpakalam sa sikmura ko di nakayanang pawiin yung kaba na nasa sistema ko habang paakyat sa taas, papunta sa kwarto ni Jerome na nasa tapat lang ng kwarto ko.

Kumatok ako, “Je, baba na raw sabi ni Tita, kakain na.”

Di sya sumagot.

“Je, sorry na,” sabi ko, bumalik nanaman sa alaala ko yung dugo na napunta sa akin at sa bedsheet ko, “Je? Ayos ka lang ba?”

Sinubukan ko kung naka-lock ba yung doorknob, hindi. Kaya binuksan ko yung pinto at sumilip ako sa loob ng kwarto nya. Nakita ko sya sa harap ng computer nya at nakaheadset.

“Je,” tumingin sya sa akin at hinubad yung suot na headset, “Ayos ka lang?”

“Ayos lang,” sabi nya sabay balik ng tingin sa computer.

“Baba na raw sabi ni Tita, kakain na.”

“Wala akong gana.”

Naupo ako sa gilid ng kama nya, “Je, sorry na.”

“Ayos lang Kuya,” sabi nya, pero mukhang di pa rin ayos sa kanya base sa pananalita nya. Nakafocus pa rin sya sa nilalaro nya.

“Sorry talaga, nanggigil lang talaga ako kanina, hindi ko naman sinasadya yun eh. Di ko gustong saktan ka.”

“Ayos lang talaga ako Kuya,” sagot nya, “Medyo nabigla lang,” tas napahimas sya sa likod, “Tas masakit.”

“Sasamahan kitang magpa-check up bukas,” naalala kong may pasok nga pala sya bukas, “Anong oras uwi mo.”

“Wag na Kuya, ipapahinga ko na lang to.”

“Nag-alala ako sayo.”

Tumingin sya sa kin nang matagal, na para bang sinisipat kung totoong may concern ako sa kanya, tas binalik nya rin ang tingin sa nilalaro.

“Di na Kuya, ayos na ko pramis.”

“Sigurado ka? Pramis di ko na uulitin yon.”

“Oo.”

Hahalikan ko sana sya sa pisngi kaso mabilis syang nakailag.

“Oo, baba na ko.”

Signal ko na ata yun para lumabas ng kwarto nya at bumaba.

Paglabas ko ng kwarto ni Jerome, dumaan ako sa kwarto ko para maghubad nang sapatos at magpalit ng damit. Kinuha ko mula sa bulsa ng shorts ko yung phone ko at ini-slide ito pabalik sa ilalim ng kama ko kung saan ko to lagi nilalagay.

Pagkatapos kong magbihis, sumilip ulit ako sa kwarto ni Jerome. Andun pa rin sya sa harap ng computer nya.

“Ano? Natawag mo na?” tanong ni Tita pagkababa ko.

“Opo, kasunod ko na po,” sagot ko kahit di ko sigurado kung bababa nga ba si Jerome.

“Bayaan mo na nga, baka maraming ginagawa,” sumandok na sya ng kanin papunta sa plato nya, “Mauna na nga tayo, hilong-hilo na ko sa gutom!”

Habang kumakain, yung thoughts ko bumalik nanaman dun sa callboy na nakilala ko sa park. Habang pauwi ako, tetext ko na sana sya para itanong kung anong pangalan nya, kaso nawalan naman ako ng load, bwiset yan, dahil wala naman akong dalang pera kanina di rin naman ako makapagpaload.

Ah oo, nawalan nga pala ako ng trabaho.

“Tita?”

“Yes?”

“Uhm,” pano ko sasabihin na tanggal na ko sa trabaho nang hindi ako nagmumukhang walang silbi at magiging pabigat na lang sa kanila sa mga susunod na araw? “Naisip ko lang po.”

“Ano yun?”

“Gusto ko na pong bumalik sa pag-aaral.”

Technically, di talaga yun yung gusto kong sabihin, pero actually, isa pa yun sa mga naglalaro sa isipan ko kanina habang kausap ko yung callboy dun sa park.

Kung ako, yung unstable mental health ko yung dahilan kung bakit ako tumigil sa pag-aral, sya, malamang at sa malamang, kahirapan ang dahilan kung bakit sya tumigil, at kung bakit din sya napasok sa ganung trabaho.

Narealize kong, ako tong blessed na magkaron ng kakayanan na makapag-aral, pero mini-miss ko yun opportunity dahil sa takot na baka mas lalo akong mamentally unstable.

“Mabuti yan! Bukas na bukas maghahanap ako ng college na tunatanggap pa ngayon ng estudyante!” naramdaman kong umiinit yung mukha ko, ang bait talaga sa kin nila Tita.

Pero kanina ginahasa ko yung anak nila.

“Hala Tita, salamat po,” naisip ko yung callboy sa park, may chance pa kaya syang makabalik pa sa pag-aaral?

“Pero Vin, sigurado ka na ba na kaya mo na?”

“Opo Tita, kaya ko na po.”

Naalala nya siguro yung huling beses na sinamahan nya ko para sa isang university ilang buwan na rin ang nakakaraan, pagpasok pa lang, nakaramdam na ko ng anxiety sa dami ng mga estudyante at dahil na rin sa familiarity, marami akong naalala tungkol sa pamilya ko.

“Ayos yan, para naman magkaron ka ng pagkakaabalahan,” sabi ni Tita, “Pero pano na nga pala yung trabaho mo sa magasin?”

“Magreresign na po ako,” akalain mo yun, nailusot ko pa yung kasinungalingang yun, “Gusto ko na pong magfocus sa pag-aaral.”

“Nako, maganda yan, Marvin, wag kang mag-alala, sasabihan ko yung Tito Ernie mo para madagdagan yung susunod na padala.”

“Salamat po Tita.”

“Ano ka ba, wala yun! Responsibilidad ka na namin, simula ngayon,” ningitian ako ni Tita, “Halika na Jerome! Kumain ka na!”

Tumingin ako sa may pinto at naron na nga si Jerome.

“Oh? Ano nangyari sayo?” Nag-aalalang tanong ni Tita Jenny.

Pagpasok sa kusina ni Jerome, nakita kong namumutla sya at magang-maga rin ang mga mata nya.

Hala, ano bang ginawa ko?

“Masama lang po pakiramdam ko Ma.”

“Ayan na nga ba sinasabi ko! Wag kang magpapa-aircon kapag galing ka sa basketball! Natuyuan ka nyang ng pawis!”

Tumingin sa kin si Jerome habang dahan-dahan syang umupo, naiimagine ko yung sakit nung ginawa ko sa kanya kanina.

“Anong masakit sayo?”

Sumandok muna ng kanin papunta sa plato nya si Jerome bago sumagot, “Katawan po Ma.”

“Sige, uminom ka ng pain killers mamaya pagkatapos kumain,” hinipo ni Tita ang leeg at noo ni Jerome, “Wala na namang lagnat?”

“Wala naman po.”

May bigla akong naalala.

“Kuya! Paabot po nung Monggo!”

“Anong sasabihin?” tanong ni Mama kay Mark.

“Please kuya!”

“Favorite mo talaga Monggo ha,” sabi ko habang pinapasa ang malaking bowl kung nasan ang Monggo na niluto ni Mama.

“Yes kuya!”

“Kaya nga very good yang si Mark eh, kumakain ng gulay,” napatingin sya kay Judith at Jade, na nakaharap lang sa TV at hindi pinapansin ang pagkain na nasimulan na naman na nila, “Jade, Judith, kain na muna bago kayo manood.”

“Lintek na yan! Patayin na nga muna yang TV na yan! Babasagin ko yan!”

Napatingin kaming lahat kay Papa. Lahat kami, maging si Mama, paniguradong nanigas na sa kinauupuan. Mabilis na bumalik sa pagkain si Jade at Judith. Bumalik rin sa pagkain si Mikaela na kanina ko pa nakikitang nagfe-Facebook.

Hinawakan ni Mama si Papa sa braso.

“So, how’s your day kids? Kamusta?”

Biglang ang bunso, at ang wala pang masyadong alam sa nangyayari, si Mark ang unang sumagot, “Na-very good po ni teacher yung drawing ko kanina Mama!”

“Wow! That’s nice,” tinapik ni Mama yung ulo ni Mark at hinagod-hagod ang buhok nya, “Ibaba mo later, para malagay natin sa ref ha?”

“Yes po!”

“Ako naman po Mama nakasagot ako sa recitation!” sabi ni Jade, na kasalukuyang nasa grade 2, “Tinanong ni teacher kung anong english ng kalabaw!”

“Ang dali naman nun! Ako nga eh, nakapagdivide na ko ng fractions!” grade 3 naman si Judith, isang taon lang ang pagitan nila.

“Wow! That’s nice! Ang galing nyo both.”

“Pero di naman kumakain ng gulay! Bleh!”

“Mark, that’s bad! Wag kang nandidila!” tumingin naman sa kin si Mama, “Kuya, kamusta?”

“Po?”

“How’s your day Kuya?”

“Ayos naman po,” sabi ko, wala naman kasing naging bago sa araw ko, pero I felt this desire na wag magmukhang walang kwenta sa harap ni Papa, “Nagpalista nga po pala ako sa try-outs para sa varsity.”

“Anong sports Kuya?”

“Dalawa balak kong salihan, basketball tsaka volleyball, nagpalista ko pareho.”

“Pero ano sasalihan mo?”

“Kung san makapasa edi dun.”

“Pano kung nakapasa ka pareho?”

“Imposible,” natawa ako, imposible naman talaga. Maliit lang ang chance ng mga freshmen na tulad ko na makapasok sa varsity team, andami nang batak sa mga seniors ko eh.

“Pero malay mo diba,” sabi ni Mama, “Kung gagalingan, walang impossible.”

“Thanks Ma!” My number one supporter talaga.

“Ikaw Ela?” si Mikaela naman yung kinausap nya, na bumalik nanaman sa pagfe-Facebook, “Anong nangyari sa auditions mo sa choir?”

“Ayun, di po nakapasa,” sagot nya “I’m not feeling well today Ma.”

“Hanggang ngayon?”

“Yes po.”

Nakita ko kung paano nagshift yung mukha ni Mama, na from excited marinig kung akong nangyari sa araw ng kapatid ko, napalitan ng full concern. Hinawi nya ang mahabang buhok ni Mikaela at hinipo ang leeg nito.

“Mainit ka nga Ela,” sabi ni Mama, “Anong masakit sayo?”

“Leeg po tsaka lalamunan po.”

“Nako, nasobrahan ka sa pagpractice nang pyesa yan.”

Malakas na nilapag ni Papa ang kubyertos na hawak sa plato nya dahilan para mapatingin kaming lahat sa kanya.

“Putulin na yang leeg na yan! Wala namang silbi yan!”

“Tita!”

Nagulat na tumingin si Tita at Jerome sa kin, “Ano yun?”

“Uhm,” nilapag ko sa plato kong wala nang laman ang kutsara at tinidor na ginamit ko.

Di ako makapagsalita. Anlakas ng kabog ng dibdib ko. Namamawis ang mga kamay ko pero kahit anong gawin kong punas nito sa damit ko, di mawala yung pamamasa. Nararmamdaman ko yung puso ko na kumakabog sa lahat nang sulok ng loob-looban ko, paakyat sa lalamunan ko, dahilan para mahirapan akong makahinga.

“Kuya?”

Si Marvin yung nagtanong pero bakit si Mikaela yung narinig ko?

“Huy! Marvin!”

Si Tita yung kumapit ng mga kamay ko pero bakit kamay ni Mama ang naramdaman ko?

“P-pwede po ba kong lumabas?”

“Anong meron Marvin?”

“Wala po, may naalala lang ako,” nagsalin ako sa baso ko ng tubig mula sa pitsel, at uminom.

Sa lamig ng tubig nahimasmasan ako.

“Pwede po ba kong lumabas?”

“Ay nako hindi! Baka kung ano nanaman gawin mo! Umakyat ka na lang sa taas.”

Si tita yung nagsalita, pero si Tatay ang narinig ko.

Lalong nagkagulo yung isip at diwa ko. Binaon ko ang mga kuko ko sa hita ko hanggang sa maramdaman kong bumaon na ito sa balat ko.

Gusto kong sabihin na mas gusto ko sana sa labas para sana makatakbo ako para mahimasmasan lang ako. Kaso walang lumalabas sa lalamunan kong kahit anong salita.

Gilitan na yang lalamunan na yan! Wala namang silbi yan!

Chapter 8: Kaloy

“Mama, may tanong po ako.”

“Ano yun Kaloy?”

“Bakit po hindi araw-araw umuuwi rito sa atin si Papa?”

Nakita kong napatigil sa paghihiwa ng mga gulay si Mama. Tinitigan nya saglit ang hinihiwang upo bago bumalik sa paghihiwa.

“May trabaho Papa mo diba?”

Tingin siguro ni Mama bata pa rin ako para itago sa kin yung totoo.

“Pero bakit wala po sya sa trabaho kanina?”

Napatigil nanaman sya sa paghihiwa, pero this time napatingin na sya sa kin.

“San mo sya nakita?”

“Nagbasketball kami nila Seth sa school nila kaninang hapon pag-uwi ko po. Nakita ko si Papa don na may sinusundong bata.”

Nung una, di talaga ako naniniwalang si Papa yun. Nung nakita ko sya na pumasok sa loob ng gate ng school nila Seth, akala ko andun sya para sunduin ako. Saglit akong napatigil sa paglalaro, napatanong tuloy yung mga tropa ko kung bakit. Sabi ko yung Papa ako dumating.

Kaso maya-maya nakita kong may lumapit sa kanyang batang babae. Mas bata pa kay Michael, at di hamak na mas matanda kanila Princess at Toto. Nag-alangan tuloy ako kung si Papa nga ba yung nakita ko, kasi baka mamaya nagkamali lang ako, baka kamukha lang pala ni Papa yung nakita ko.

Kaya sinundan ko sila. Nagpaalam lang ako sa saglit sa tropa ko, tas lumabas rin ako ng school. At ayun, nakita ko sa parking lot, yung sasakyan ni Papa. Tama yung kulay, tama yung modelo, tama yung plate number.

Si Papa nga yun. At may sinusundo syang bata.

“Sigurado ka bang s-sya nga yung n-nakita mo?” napatayo sa kinauupuan si Mama, nilapag nya sa sangkalan ang kutsilyo at nagpunta sa lababo para hugasan ang mga gulay na nahiwa na nya, “Baka naman kamukha lang ng Papa mo o kung ano?”

Yung kaba at yung kakaibang tono ng pananalita ni Mama ang sumagot sa mga hinala ko.

“Opo Ma. Sinundan ko po sila hanggang sa parking lot. Andun yung kotse natin Ma. Tinignan ko pa nga po yung plate number.”

“Baka naman may sinundo lang syang anak ng katrabaho.”

Anak ng katrabaho pero yayakapin sya tas hahalikan sya sa pisngi? Tingin ko hindi.

“Kapatid po ba namin yun Ma?” tanong ko. Di ko na pinansin kung ano man yung kasasabi lang nya.

Sinara nya yung tubig at humarap sa kin. Sumandal sya sa lababo at nilagay ang magkabilang kamay sa dito, na para bang babagsak sya anytime at kailangan nya ng magsusuporta sa kanya.

“Malaki na ko Ma,” sabi ko, mahigpit kong hinawakan yung cellphone ko na nasa bulsa ng shorts ko. Natatakot ako sa sagot ni Mama kahit alam ko naman na yung totoo.

Pareho kaming takot sa katotohanan.

“14 na po ako oh,” sabi ko, kasi pakiramdam ko parang matanda na ko para malaman yung totoo. Di ko nga alam kung pano nila natago yun ng matagal sa akin, “Di ko pa rin po ba pwede malaman yung totoo.”

Yung pag-uwi ni Papa tuwing kada dalawang araw. Yung hindi namin pagpunta sa lolo at lola ko sa side nya, kahit sinong kamag-anak nya hindi namin kilala maski mga kapatid nya. Yung pagbabawal sa amin na magpost ng mga pictures na kasama namin si Papa sa internet.

Lahat yun name-make sense na.

“Si Stef,” sabi ni Mama habang pinupunasan ang pawis na namumuo sa noo nya, “Oo kapatid nyo yun.”

“Bakit nyo po hinayaan si Papa na magkaron ng ibang pamilya?”

“Kaloy,” nakita kong namumula na yung ilong ni Mama, at nagtutubig na ang mga mata nya, “Tayo yung ibang pamilya.”

Yun ang hindi ko inaasahan.

“Yung nakita mo, siguro si Stef yun,” sabi nya, tumalikod na sya at hinugasan ulit yung mga gulay na sobra na ata sa hugas, “Sya yung bunso nila, may dalawa kang ate actually, si Lucy at Sophie.”

Parang naguguluhan ako na hindi, alam mo yun. Litong-lito ako pero naiintindihan ko naman lahat. Pwede pala yun.

“Ba’t di nyo po sinabi sa amin agad?”

“Ayaw naming maramdaman nyong iba kayo.”

Di ko naman nararamdaman na iba ako eh, na nalaman kong may iba pang pamilya si Papa. Mas naramdaman akong iba ako dahil matagal natago sa kin ni Papa at ni Mama ang totoo.

Di naman ako nakakaramdam ng galit. Di pala sya tulad nung napapanood ko sa TV na magda-drama ng sobra yung anak kasi nalaman nyang may kapatid sya sa labas.

Medyo naaawa ako kay Mama sa totoo lang. Panigurado mahirap yung pangalawa ka lang. Mahirap yung may kahati ka sa pagmamahal. Pero sya nga pala yung pangalawa. Marahil sya yung mahal talaga.

Ganun yun diba? O hindi?

“Salamat sa pagsasabi po ng totoo Ma.”

“Welcome, nak.”

Aakyat na sana ulit ako sa taas nang tawagin ako ulit ni Mama.

“Bakit po?”

“Wag mo munang sabihin sa mga kapatid mo yung totoo ha.”

“Opo.”

“Promise?”

“Promise.”

Kahit big boy na ko at ang cheesy, lumapit pa rin ako kay Mama at niyakap sya. Di naman ako manhid eh.

Wow. Sana all di manhid.

Biglang nagising yung diwa ko nang marinig kong nag-riring yung cellphone ni Alfred na nakapatong sa desk ng anak nya.

“Oh shit,” huminto sya sa pagsubo sa burat ko at tumayo, kinuha nya yung phone at sinagot kung sino man yung tumawag sa kanya.

“Hi Mahal…” yung asawa nya pala, “Andito na ko sa bahay… Oo, may tinatapos lang akong report… Yep, kumain na ko… Ha? Pauwi na kayo?”

Napatingin sa kin si Alfred.

“Ah ganun ba, paalis pa lang… Sige mahal, ingat kayo ah.”

Hinagis ni Alfred yung phone nya sa tabi ko at hinila ako patayo. Inilapit nya yung katawan ko sa kanya at hinalikan ako.

“Pauwi na sila?” tanong ko sa pagitan ng mga halik.

“Oo, kainis nga eh,” bumitaw sya sa pagkakayakap sa kin at hinawakan ako sa magkabilang pisngi, “Tara, banlaw na tayo.”

Nakadalawang rounds naman na kami, so ayos na rin siguro.

Hinila nya ko palabas sa kwarto ng anak nya papunta sa banyo na nasa dulo nang pasilyo sa second floor nila. Dun pinaliguan nya ko, at habang ginagawa yon, nakapagpalabas ako nang jakulin nya ko habang binabanlawan ako.

“Halika, bilisan natin, nasa byahe na yung mga yun for sure.”

Mabilis akong nagbihis at nag-ayos ng sarili. Nagsuot lang ng boxers at bathrobe si Alfred.

“Uy salamat ah,” sabi ni Alfred habang hinahatid ako palabas nang bahay nila, “Sensya ka na, akala ko bukas pa uuwi pamilya ko eh.”

“Ayos lang yun, salamat rin.”

“Teka, bago ko makalimutan,” kinuha nya yung wallet nya mula sa pantalon na nasa sahig ng kwarto ng anak nya. Inabutan nya ulit ako ng malulutong na limang libo.

“Sobra,” binalik ko yung tatlong libo, “Di naman tayo buong gabi eh.”

“Di sige, ayos lang, tip ko na yan sayo.”

Binulsa ko yung limang libo, “Salamat ah.”

“Walang anuman. Ginalingan mo naman kanina eh.”

Nang nakarating kami sa gate nila, binuksan nya yung lock tas binuksan yung maliit na pinto para sa kin.

“Uy, text text na lang ah,” sabi nya, “Salamat ulit.”

Paglabas ko, mabilis nyang sinara ang gate.

Kinuha ko yung phone ko para sana tignan kung anong oras na, kaso bukod sa nakita kong mag-aalas dose na pala, nakita kong nakalimang Missed Call na pala si Cedric sa kin.

Tinext ko si Cedric kung anong meron. Maya-maya lang tinawagan nya ulit ako, this time sinagot ko na agad pag-ring pa lang.

“Tol! Asan ka!?”

“Andito ako sa bahay nung isang customer ko. Bakit? Anong meron?”

“Yung utol mo Kaloy! Nakipag-upukan ka mga taga labasan kanina!”

“Ha!? Ano? Bakit daw? Asan yung kapatid ko?” Si Michael talaga kahit kelan aba.

“Ayun, dinala ng mga tanod pre.”

“Ganun ba, sige, salamat pre ah,” pumara ako ng tricycle at nagpapunta sa baranggay hall.

“Carlos! Carlos! Yung kapatid mo nakikipagsapakan sa labas ng gate!!”

Napatingin sa kin halos nang nasa loob ng canteen sa sinabi ng mga tropa ko. Medyo nahiya ako ng una pero nung naproseso kung ano yung sinabi nila, napatayo ako at lumabas sa canteen, iniwan ko na yung tanghalian ko.

“Bakit? Ano nangyari?”

“Ewan namin eh, pero nakita lang namin sila nagsasapakan na!”

“Gago! Da’t inawat nyo na!”

“Sinubukan na namin pramis! Pero di talaga nakikinig sa min eh.”

Tumakbo kami palabas nang gate ng school, nakita ko kaagad na may namumuo nang tumpok ng mga estudyante na may pinapanood. Tumakbo ako palapit at pilit na nagsumiksik sa pagitan nila para makaabot sa kapatid ko.

“Michael!” mabilis kong kinuha yung kapatid ko bago pa sya makasapak ng isa pa dun sa kabugbugan nya.

“Bitawan mo ko Kuya! Makakatikim sa kin to eh!” susugod pa dapat sya para makasapak pa kaso binuhat ko na sya palayo sa kalaban nya.

“Yang kapatid mo nagsimula kuya! Gago yan eh!” sigaw nung kasapakan ni Michael. Base sa uniporme dun din sya sa school nila Michael pumapasok, na nasa tawid lang ng school namin.

Pilit kumakawala sa hawak ko si Michael pero mas hinigpitan ko yung hawak sa kanya, “Michael! Ano meron!?”

“Yan kuya oh! Inaangasan ako!”

“Gago ka pala eh! Ikaw tong maangas eh!” nakita kong nagsisimula nang mangitim yung mata nung bata, mukhang napuruhan na sya ng kapatid ko, “Nagsorry na nga nung nabunggo ka diba!? Ba’t kailangan mo pang manapak!”

Bigla namang nagsalita yung mga kasama nung bata, “Oo nga Kuya! Wala po kaming ginagawa sa kanya!”

“Tara, iuuwi na kita,” hinila ko sya sa likod ng uniporme nya at tumawid papunta sa terminal ng tricycle. Pinasakay ko muna sya sa loob tas saka ako sumakay. Sinabihan ko yung tropa na uuwi muna ako saglit, na babalik ako bago matapos ang lunch break.

“Ano nanaman ba ginawa mo Kel?”

“O? Ba’t ako? Sila yung maangas dyan eh!”

“Nagsorry na nga daw diba? Ba’t sinapak mo pa rin?”

Natahimik yung kapatid ko. Tinignan ko sya sa may salamin na nasa harap namin pero umiwas sya nang tingin at tumingin sa na lang sa labas.

“Ayusin mo sarili mo Michael ha. Tanda-tanda mo na,” sabi ko, di ko alam yung sasabihin ko talaga. Di naman ako bungangerong kuya eh. Pero pakiramdam ko lang na dapat ko syang payuhan.

“Sa susunod na makikipagsapakan ka ulit, ako na sasapak sayo para matauhan ka!”

Pagdating sa baranggay hall, nilapitan ko yung unang tanod na nakita ko at tinanong kung nasan yung mga nadampot nilang mga nagsasapakan sa lugar namin kanina. Agad nila kong sinamahan papunta dun sa maliit na selda na para sana sa mga nadadampot mga sira ulo, pero nagiging kulungan na rin sa mga kabataang pasaway.

“Kapatid mo ba yung Michael Ramos?”

“Opo kuya.”

“Sya na lang mag-isa natitira eh, yung mga kasamahan nya kanina pa sinundo ng mga magulang,” pinapunta nya muna ako sa front desk kung saan pinasulat ako ng pangalan ko, at kung anong relasyon ko sa kapatid ko.

“Ano po bang nangyari Kuya?”

“May nagreport sa min na may gang war daw na nagaganap sa lugar nyo, isa yung kapatid mong nahulihan namin kanina nang patalim.”

Patalim? Pagod na masyado yung isip ko para iproseso kung ano nanaman ang gianwa ng kapatid ko ngayon.

“Asan ang mga magulang nyo iho?”

“Nako,” isipin mong mabuti sasabihin mo Kaloy, “Wala na ho kaming magulang, ako na ho ang guardian sa mga kapatid ko.”

“Nako, pagsabihan mo yang kapatid mo ha, dahil menor-de-edad pa yan, sa susunod na gumawa ng kalokohan yan, tas na tiempuhan na pulis ang rumesponde, tiyak ikaw ang may sabit nyan.”

Pagpunta namin sa loob ng maliit na selda, wala na tong laman. Di naman pala don naghihintay yung kapatid ko, andun sa isang kwarto ng taga DSWD.

Pagpasok namin sa loob, nakita ko yung kapatid kong natutulog habang nakaupo sa isang monoblock sa may sulok nang kwarto. Nakita kong punit ang suot nyang sando at may malaking pasa sya sa may pisngi at sa braso. Wala rin ang isang tsinelas nito at may sugat pa sa binti na binendahan na pero nagdudugo pa rin.

“Michael,” tinapik-tapik ko sya sa balikat, “Michael, uwi na tayo.”

Pagkagising nya, kinausap ulit kami ng isang taga DSWD at nung tanod na nakausap ko kanina. Inulit lang nila na kapag isang beses pa na nasangkot sa gulo si Michael, ako na nagsisilbing guardian nya, ang pwedeng makulong.

Taimtim akong nagdasal sa loob-loob ko na sana naintindihan yon ng kapatid ko.

Habang kinakausap kami, tahimik lang si Michael, nakatitig lang sya sa lapag, yakap yakap ang sarili, marahil nilalamig. Nang makalabas na kami sa baranggay hall at nang makasakay ng tricycle, dun ko sya sinubukang kausapin.

“Ano nanamang ginawa mo?” sinubukan ko ulit hulihin yung tingin nya sa salamin na nasa tricycle, pero umiwas sya ng tingin sa kin.

“Michael,” siguro naman naririnig nya yung pagod sa boses ko, “Wala ka na bang gagawing tama talaga? Magiging pabigat ka na lang ba?”

Di pa rin sya sumagot.

“Sigurado ka ba sa mga ginagawa mo? Sigurado ka ba sa mga sinasamahan mo?”

Wala nanamang sagot.

“Tangina, Michael kinakausap kita.”

Napatingin sa kin yung kapatid ko. Alam kong alam nya na hindi ako madalas magmura, pero pag nagmura ako, at lalo na pagminura ko sya, seryoso na ko.

“Ano bang pakialam mo? Buhay ko to.”

“Eh gago ka pala eh,” sabi ko, paulit-ulit kong pinaalalahanan ang sarili ko na kapatid ko tong kausap ko, at baka mamaya ako ang bumugbog dito mamaya, “Ako lang naman yung nagpapakain at nagpapaaral sayo.”

“Gamit nang ano? Nang perang binabayad nung mga kumakantot sayo?”

Sa sobrang gigil, nararamdaman ko na yung kuko ko na bumabaon sa mga palad ko.

“Oo, at gamit yung pera nila, binubuhay ko kayo.”

Pumara ako sa may tapat nang lugawan na malapit lang sa squatter’s area.

“Anong gagawin natin dito?” tanong ni Michael.

“Sige lang, mag-order ka lang kung anong gusto mo,” sabi ko habang binabayaran ang tricycle driver. Lumapit naman sa may counter si Michael para tignan ang menu. Alam ko kasing gutom na gutom na to.

Sumunod ako sa kanya pagkabayad ko ng tricycle, “Ano sayo?”

“Goto ako Kuya, tsaka isang tokwa’t baboy,” Ah oo, yung paborito nya.

“Sige, humanap ka na ng upuan natin, ako na mag-oorder.”

Habang nakapila, di ko maiwasang alalahanin yung mga panahon na bago pa lang kami pinalayas ni Papa. Bagong bili lang ni Mama sa barong-barong na tinutuluyan namin ngayon, di pa paralisado si Mama nun, at di pa ko callboy nun. Tuwing hapon, pagkagaling sa school, nangangalakal kami ng basura ni Michael, at pagkagat ng dilim, pag nabenta na namin ang mga nakalakal namin, dito kami kumakain bago umuwi sa bahay.

Close pa kami non. Sobrang close.

“Kaninang hapon lang nawalan na ko ng trabaho sa construction,” sabi ko pagpunta ko sa mesang inupuan nya sabay lapag nung tray kung san nakalagay yung mga order namin.

Di sya ulit sumagot. Di ko naman sya kailangang sumagot eh. Sinabi ko lang yun para naman kahit papano mahiya sya. Para kahit papano, marealize nya na sa pagpapakatino, napakalaki na nang naitutulong nung sa kin bilang syang bumubuhay sa kanila.

“Bukas pumasok ka,” sabi ko. Kahit di nya sabihin, o kahit di ko man nakikita, alam kong di na sya pumapasok. Nagsusuot lang nang uniporme, nanghihingi ng baon, pero maghapong tatambay sa mga basketball court at mga computer shop.

“Oo kuya.”

Pagtapos nun di na ko nagsalita ulit. Napapagod na kong pagsabihan sya, na pagalitan sya sa kagaguhang ginagawa nya simula nang makilala nya yung mga tambay na kaibigan nya na ngayon. Mananatili pa rin akong maging mabuting Kuya na dapat na ginagawa ko naman talaga, at hahayaan ko na lang na sya na ang makaramdam non para sa sarili nya.

Naisip ko bigla, pauunahin ko na ba sa bahay si Michael? Babalik ba ko ulit sa park? Tiyak meron pa kong mabibingwit nang mga oras na to. Sayang rin yun oh.

Kaso naisip ko sapat na rin yung limang libo na bigay ni Alfred. Siguro dapat samahan ko si Michael pauwi. Siguro dapat matulog naman ako ng maaga at makumpleto ang dapat na walong oras nang tulog kahit isang gabi man lang.

Tutal marami namang nangyari sa gabing ito, magpahinga rin naman siguro ako.

Chapter 9: Marvin

Hi. Ako nga pala to. Yung nasa park. Ako nga pala si Marvin. Nakalimutan kong hingin pangalan mo, pwede bang malaman?

Erase. Erase. Masyadong straightforward, dapat may konting pa-mysterious effect rin dapat.

Hi. Kamusta? Ako yung lalaki kagabi.

Erase. Erase. Sobra naman sa mysterious. Saka andami siguro nya nakausap na lalaki kagabi, baka malito sya.

Hello, ako nga pala yung hinalikan mo sa bench sa may park kagabi. Nakalimutan kong hingin yung pangalan mo sorry.

Erase. Erase. Bakit parang ang cheesy pakinggan?

Hi. Ako yung lalaki kagabi sa park :))

Ayos na siguro to diba?

Send.

Tinitigan ko yung phone ko. Mag-aalas kwatro na nang hapon, siguro naman gising na yung nang mga oras na to. Magrereply kaya sya? Papansinin nya pa kaya ako?

Pero customer naman ako eh. Magbabayad naman ako eh. Sana hindi sya mapili sya client. Pero di naman siguro sya choosy, sya tong humalik sa kin kagabi eh, for sure pasok din naman siguro ako sa standards nya no?

Teka nga Marvin, ba’t ka ba kinakabahan?

Tumayo muna ko saglit mula sa kama at nag-inat inat. Kagigising ko lang, actually. Wala naman na sigurong bago dun, gantong oras naman talaga ako gumigising. Pero maaga akong natulog kagabi kaya inexpect ko rin na medyo maaga rin ako magigising.

Bwieset. Naisip ko nanaman yung mga biglang naalala ko kagabi.

Lumapit ako sa may binatana at binuksan ang kurtina para pumasok naman ang liwanag sa loob ng kwarto ko. Nang mailawan ang loob, don ko nakita kung gano pala kakalat ang loob ng kwarto ko. Nagkalat ang maruruming damit sa sahig, kahalo nila sa carpet ang mga libro kong dati alagang-alaga ko pa sa mga bookshelf ko pero ngayon hinahayaan ko na lang sa lapag, pati mga sapatos ko na for sure kalahating oras nanaman bago ko mahanap ang mga kapares.

Maglilinis ba ko nang kwarto? O bukas na? O hayaan ko na lang silang ganyan?

Sumilip ako sa bintana, pinanonood ko yung araw na palubog na sa di kalayuan. Gusto ko yung mga araw sa mga gantong oras, di na sya gaano kasakit sa mata. Tsaka ganto yung mga oras na maganda magpicture-picture eh. Kaso di naman ako mahilig don.

Biglang tumunog yung phone.

Mas mabilis pa sa alas kwatro akong humiga ulit sa kama, at tinignan kung nag-reply na sa message ko yung callboy sa park kagabi.

Uyy, hello.

Uy shit, nagreply nga sya. Maya-maya, nagvibrate nang malakas yung phone ko. Tumatawag sya. Di na ko nagdalawang isip at sinagit yung tawag nya.

“Hello,” bati ko.

“Hello. Akala ko di ka na magpaparamdam. “

Whoa. So hinihintay nya pala ko mag-text. Shet.

“Pwede ba yun? Hahaha. Kamusta?”

“Ayos lang naman.”

“Asan ka ngayon?”

“Asa bahay.”

“Wala ka bang gagawin ngayong araw? Punta ka rito sa bahay, alam mo na, tuloy natin yung inumpisahan natin sa park kagabi?”

“Loko,” natawa sya, and I swear yung tawa nya na ata ang pinakamagandang tawa na na narinig ko sa buong buhay ko, “Ngayon na ba ko pupunta?”

“Ikaw, bahala ka, kung wala kang ibang gagawin,” sumilip ako sa labas, nakita ko si Tita Jenny na binubuksan ang gate para ilabas ang sasakyan nya, “Aalis yung tita ko ngayon. Ako lang tsaka yung pinsan ko matitira dito sa bahay.”

“Wala naman akong ibang gagawin ngayon, sige,”
sagot nya, “San tayo magkikita?”

“Alam mo ba yung 7/11 sa may tabi ng hardware?”

“Sa may boundary ba?”

“Oo dun. Kita tayo dun.”

“Sige, text text na lang.”

“Dalian mo, libog na libog na ko,” sabi ko sabay himas sa etits kong unti-unting tumitigas sa loob ng boxers ko, “Gusto na kita matikman.”

Bigla akong nakaramdam ng kakaibang excitement, yung naghalu-halo na yung kaba, libog, at kilig na di ko maintindihan. Kaya naman pagkababa nung tawag, kumuha agad ako ng towel, tsaka nang malinis na boxers at lumabas para magpunta sa banyo.

Paglabas ko ng kwarto, sya namang labas din ni Jerome sa kwarto nya. Nagkatinginan kami saglit, pero bigla nyang binilisan ang lakad nya papunta sa hagdan.

“Teka Je,” hinawakan ko sya sa braso bago pa sya makalayo, “San nagpunta si Tita?”

“Pinatawag sya ulit sa office.”

“Mabilis lang ba sya?” sasabihin ko sana na may pinapunta ako rito para maka-sex, baka gusto nyang sumama at makipag-threesome. Kaso bigla akong dinapuan nang hiya, baka isipin nya matapos nung mga nangyari kahapon balik nanaman ako sa kalibugan ko. At nakakahiya rin na after nang lahat ng ginawa nang pamilya nila sa akin magpapapunta ako ng callboy dito sa bahay nila.

Napakawalang kwenta ko talaga.

“Di ko alam,” inalis nya yung hawak ko sa braso nya saka mabilis na bumaba nang hagdan.

Di pa rin siguro kami bati after all.

Habang naliligo, pinag-isipan ko yung mga naiisip ko habang kausap si Jerome. Habang nasa ilalim nang shower at hinahayaan ang mga patak ng tubig na lumagaslas sa king katawan, naglalaban sa isipan ko ang libog at ang hiya, na surprisingly, meron pa pala ako sa katawan.

Sobrang nakakahiya kay Tita Jenny at Tito Ernie kung malaman nils yung mga kagaguhang ginagawa ko. Matapos nila kong kupkupin, pakainin, at suportahan sa mga therapy at gamutan ko, eto pa yung isusukli ko sa kanila.

Ano ba Marvin? Nakalimutan mo na ba yung ginawa mo kahapon? Di pa ba sapat sayo na palagi mo namang kinakantot si Jerome, nagawa mo pa syang gahasain kahapon?

Pero putangina, gusto kong matikman yung callboy sa park kagabi.

Naalala ko nanaman yung maamo nyang mukha, yung mga malamlam na mata pero halatang pagod at kulang sa tulog, yung mga labi nya na sobrang lambot na parang nakikipaghalikan na rin ako sa babae. Tas ang katawan at ang kutis, perfect na perfect for fucking.

Puta, tinitigasan ako sa pag-iisip pa lang sa kanya.

Tinignan ko yung sarili ko sa salamin sa banyo. Kumuha ako ng sabon at sinabunan ang basa kong katawan habang iniisip na mga kamay nya ang nagsasabon sa kin. Mula sa leeg, sa dibdib, sa tagiliran, pababa sa mga hita, sa binti, hanggang sa makarating sa singit. Pinanood ko ang sarili ko habang dahan-dahang hinihimas ang matigas kong burat. Pumikit ako at inisip na sya ang jumajakol dito.

Shit. Lalabasan na agad ako. Di pa pwede, kailangan ko tong ireserve para sa kanya.

Nag banlaw ako nang mabilis at nagtoothbrush. Bumalik sa kwarto at nagbihis.

Eto na ang huli, promise ko sa sarili ko. Pagkatapos nito, kakalimutan ko na ang pakikipag-sex. Babaguhin ko na ang buhay ko, magseseryoso na ko sa pag-aaral, aayusin ko na ang lifestyle ko, di na ko magiging pabigat kanila Tita Jenny.

Ibabaon ko na sa lupa ang old habits ko, kasama nang mga alaalang dapat kinakalimutan na.

“San ka pupunta?”

Nasa may garahe si Jerome at nililinis ang bike nya, mukhang aalis rin ata to ah.

“May pupuntahan lang ako,” nilagay ko sa bulsa ang hawak kong wallet at cellphone, “Bakit? Aalis ka?”

“Hindi,” bumalik sya sa pagpupunas sa bike nya, “Pero magpapapunta ako ng mga kaklase mamaya, gagawa kami ng project.”

Shit, dyahe. Dami na palang tao rito mamaya.

“Ah ganun ba.”

“Nagpaalam ka ba kay Mama?”

“Oo,” pagsisinungaling ko, “Nagtext ako sa kanya. Tsaka sandali lang naman ako eh.”

Paglabas ko ng gate, saktong may dumaan natricycle na walang laman. Pinara ko at nagpapunta sa 7/11 kung san kami magkikita.

Di ko alam kung bakit pero may epekto talaga sa kin yung callboy na yun. Hindi naman ako ganito ka-tense sa tuwing makikipagkita ako sa nakilala ko sa internet para makipag-trip, yung normal na excitement lang na may kahalong libog. Pero ngayon, may kahalo na atang kilig tong nararamdaman ko.

Ayaw ko naman mag-conclude na kilig nga yung nararamdaman ko, siguro sobrang excitement lang, kasi aaminin ko, sa lahat nang makakasex ko, sya na ata ang pinakapogi at for sure, ang pinakamasarap, kahit halik palang ang nalalasahan ko sa kanya. Tsaka siguro first time ko lang mag-hire ng totoong callboy, hindi yung basta nakilala ko lang sa internet, hanap usap deal, yung ganun.

Andito na ko. Text nya sa kin.

Tricycle na ko. Sorry.

Ayos lang yun. Ingat ka.

Pagdating sa 7/11, sya agad yung nakita ko, kaso nakatalikod sya kaya di ako ganun sigurado kung sya nga ba talaga. Nakasuot sya ng shorts at ng hoodie na kulay gray. Nagbayad ako sa tricycle at mabilis na bumaba.

Pagbukas ko ng pinto ng 7/11, tumunog yung wind chimes na nakasabit sa taas, dahilan para mapatingin sa king yung babae sa cashier sabay bati ng Good Afternoon, pati na rin yung lalaking naka-hoodie.

Tama nga ako, sya nga yun.

Naglakad ako palapit sa kanya at naupo sa tabi nya.

“Hello.”

“Hello.”

“Ako nga pala si Marvin,” inabot ko yung kamay ko para makipagshake-hands, “Nakalimutang kong tanungin yung pangalan mo kagabi.”

Nilabas nya yung kamay nya mula sa bulsa nung hoodie nya, “Carlos,” inabot nya yung kamay ko at nakipagshake hands, “Kaloy na lang.”

“Kaloy,” antamis sa bibig nung pangalan nya, “Teka, kumain ka na ba? Nagugutom kasi ako eh.”

“Hindi, sige, ayos lang ako,”

“Akong bahala, anong gusto mong kainin?”

“Ayos nga lang ako pre, pramis.”

“Dali na, treat ko.”

Medyo nahihiya syang tumingin sa kin, “Kahit ano ayos lang sa kin.”

Bumili ako nang dalawang rice meal na Chicken at dalawang bote ng softdrinks.

“Kagigising ko lang kasi eh, kaya gutom na gutom ako,” paliwanag ko, tsaka alam kong kagigising nya lang rin, for sure gutom din sya.

“Ako rin,” sabi nya, kahit naman alam ko na, “Kagigising ko lang rin.”

“Napuyat ako dahil sa Netflix. May bagong season kasi yung series na sinusubaybayan ko, kaya ayun, ilang araw na puyatan yun panigurado.”

Pero yung totoo, di lang talaga ako makatulog dahil sa mga flashbacks ng mga nangyari noon, kaya pumili na lang ako ng random na TV series.

“Nice, dati nanunuod din ako sa Netflix eh,” sabi nya habang binubuksan yung supot kung san nakalagay yung plastic spoon and fork, “Favorite ko yung Riverdale.”

“Uy! Maganda yun! Natapos mo ba? On going pa ba yun?”

Natagalan sya bago sumagot, parang pinag-isipan nya pa kung anong sasabihin nya, “Di ko natapos yun. Di ko nga natapos yung season one eh.”

“Ako yung Money Heist, sobrang astig nun grabe.”

Di sya nakasagot dun. Di nya ata alam kung anong sasabihin dun.

“Salamat sa pagkain ah,” sabi nya matapos ang ilang segundong katahimikan.

“Welcome,” sagot ko, “Pero yung totoo, kumain ka na ba o hindi pa?”

“Hindi pa eh.”

“Sabi na nga ba,” pinapak ko yung manok ko, naubos ko na yung kanin ko eh. Napatingin ako sa kanya bigla. Parang may iba sa mukha nya ngayon, parang mas kulay? Yung mga mata nya may bakas pa rin ng pagod pero mas maayos syang tignan ngayon kesa kagabi.

Mas nakita ko yung detalye ng mukha nya, yung dried nyang mga labi na yung ilalim nagsisimula nang magbalat, yung mga mata nya na mas malapit pala sa kulay brown kesa sa itim, at yung peklat nya sa may kilay kaya mukhang may ahit sya sa eyebrow.

Napatingin sya sa kin, “Ano yun?”

“Yung alin?”

“May dumi ba ko sa mukha?”

“De wala,” sabi ko sabay simot sa buto nung manok, “Ang cute mo lang tignan.”

“Sus. Bolero.” Napangiti sya habang tumitingin palayo sa labas.

“Di nga, seryoso ako,” niligpit ko yung pinagkainan ko, tinapon ko sa basurahan at saka ko pinatong yung kaliwa kong braso sa mesa.

Hinayaan ko syang tapusin ang kinakain nya in silence. Nilabas ko yung phone ko at nagscroll saglit sa Facebook, baka mamaya nacoconscious na pala sya sa kanina ko pang pagtitig sa mukha nya.

“Salamat ulit ah,” niligpit nya yung pinagkainan nya, “Sobrang naaappreciate ko.”

“Walang anuman,” inabot ko yung pinagkainan nya at ako na yung naglagay sa basurahan para di na sya tumayo pa, “Nabusog ka ba?”

“Oo.”

“Ako nga rin,” sabi ko sabay himas sa tyan, “Feeling ko wala na yung abs ko.”

“Wow. Sana all may abs.”

“Sus, sino niloko mo? Meron ka rin kaya.”

“Buto yun,”

“Luh, nasa gitna nang tyan buto?”

Hinawi nya yung buhok nya habang tumatawa. Pakiramdam ko biglang nawala yung hangin sa loob ng lungs ko.

“So, ano? Tara na sa inyo?”

“Ah oo!” tumayo ako, “So, gusto mo ba maglakad, o magtricycle tayo.”

“San ka ba? Baka malapit lang naman, lakarin na lang natin.”

“Alam mo yung village sa tabi nung malaking grocery? Dun kami sa loob nun.”

“Taga Blue Ville ka?”

“Oo, alam mo?”

“Oo,” tumayo sya, medyo na-out-balance sya ng onti pero nakahawak naman sya sa upuan.

“Nakapunta ka na?”

Tumingin muna sya sa labas bago sumagot, “Oo.”

“Tricycle na lang tayo? Dont worry, ako na bahala sayo.”

“Ah sige, salamat,” napakamot sya sa likod ng ulo nya, at ang cute nya talaga tignan, “Grabe, ang bait mo naman sa kin.”

“Good boy naman kasi ako,” sabi ko habang palabas kami ng 7/11, “Sa kama lang naman ako bad,” bulong ko sa kanya sabay kindat.

“Malalaman natin yan mamaya.”

Pumara ako nang tricycle na walang laman tas nagpapunta sa village namin. Habang nasa byahe, tinry kong tanungin kung sino yung napuntahan nya na sa Blue Ville, kung customer ba yun o kakilala nya lang. Kaso isang “basta” lang yung sagot nya.

Pagkapasok namin sa village, sinilip ko sya sa salamin na nasa tricycle, napansin kong parang hindi sya mapakali, sinisilip nya ang bawat street na madaanan namin pati na rin ang bawat tao na nalagpasan namin.

Tinuro ko sa driver yung bahay. Dinala kami rito nung driver at bumaba kami sa tapat lang ng bahay. Mula sa labas rinig na rinig ko yung malalakas na tawanan ng mga kakase ni Jerome sa loob.

“Dito ka nakatira?”

“Actually sa Tita ko to, nakikitira lang ako sa kanila,” pagharap ko sa kanya, napansin kong sobrang putla na ng mukha nya, “Ayos ka lang?”

“Oo, ayos lang ako, tara na?”

Chapter 10: Kaloy

Ngayon na lang ulit ako nakapunta sa Blue Ville ah. Matagal-tagal na rin simula nung huli akong makapunta rito.

Kamusta na kaya sya?

Tandang-tanda ko pa, nasa kabilang street lang yung bahay nila. Madalas kami dun tumambay pagtapos ng school, o kaya pag may mga project kaming sayaw-sayaw, dun kami nagpapractice sa kanila.

Gusto ko syang puntahan. Daan ko kaya sya maya-maya? Kamustahan lang ganun, tagal na rin naming di nagkikita eh. Gusto ko na ulit marinig yung mga kwento nya, kahit yung tungkol sa mga alaga nya mga pusa, o di kaya yung sinasabi nyang mga multo sa garden nila. Na-miss kong tumambay sa kanila, kasama sya.

Kaso, papansinin mo pa kaya ako Julia?

“Julia? Napatawag ka?” Nakakapagtaka naman, kani-kanina lang magkasama kami, hinatid ko pa nga sya pauwi sa kanila eh. Ba’t kaya tumawag to?

“Carlos! Pupunta rito sa bahay yung squad mamaya, mag-momovie marathon kami. Baka gusto mong sumama?”

“Nako,” di ako sigurado kung papayagan ako ni Mama, kasi kakauwi ko lang, kakabihis ko pa nga lang ng pambahay eh, “Di ko alam kung papayagan pa ko umalis eh, pero sige papaalam ako.”

“Hala ok lang, baka pagalitan ka nila Tita eh.”

Di pa ko sigurado kung papayagan ako ni Mama pero nagbukas na ako ng cabinet at namili na ng shirt at shorts na susuotin, “Hindi ok lang, pupunta ako.”

“Salamat Carlos. Kung gusto mo, imbitahin mo na rin sila Seth para di ka ma-out of place.”

Naisip ko ring isama yung tropa ko kaso baka mamaya asarin lang nila ako kay Julia, “Hindi na, ayos lang, saka movie marathon ng squad nyo yan.”

“Basta punta ka ha,” sabi nya, “I need you.”

Napangiti ako, “Oo na, sige, eto na, nagbibihis na po.”

Pagkababa ng tawag, tinitigan ko ng matagal ang pangalan ni Julia na nasa cellphone ko.

Di pa rin ako makapaniwala na yung crush ko dati, ka-M.U. ko na ngayon.

Mabilis akong nagbihis, nag-toothbrush at nag-ayos ng buhok sa banyo. Pagbaba ko, saktong nasa sala lang si Mama at nilalaro si Toto at Princess.

“Ma, alis po ako ngayon ah.”

“San ka pupunta?”

Biglang sumulpot sa likuran ko si Michael, “Pupunta yan kanila Ate Julia Ma! Yung nililigawan nya! Narinig ko silang nag-uusap kanina sa phone!”

Putek yan, “Luh! Nililigawan daw! Manahimik ka nga! Epal amwola!”

“Ay sus! Kunyari ka pa! Lagot ka kay Ate Julia! Sabihin ko dine-deny mo sya kay Mama! Lagot ka!”

Pinandilatan ko yung kapatid ko, at nung sinilip ko si Mama, nakatingin lang sya sa kin na nakangiti at nakataas ang kilay na parang sinasabi na sabihin ko na kung meron man akong dapat sabihin sa kanya.

“Ma, ano po, si ano po kasi-” Taena naman Michael, “Si Julia po, ano-”

“O sige,” sagot ni Mama, “Oo na, oo na, binata na talaga ang isa kong baby boy,” dugtong pa nya.

“Yehey! Ako na lang baby boy ni Mama!”

“Hoy si Toto pa!”

“Eh literal na baby naman kasi si Toto.”

“Eh ano ka? Baby damulag? Alam mo ikaw, ang epal mo pa nga!” Akma ko syang susuntukin pero dali-dali syang nagtago sa likod ng sofa.

“Luh! Inaano kita?”

“Oh, tama na, pareho pa rin kayong baby boy ko!” awat ni Mama sa ming dalawa, “Basta Kaloy ha, umuwi ng maaga, wag nang kung saan saan pa pumupunta.”

“Yes po Ma,” sagot ko, “Uwi po ako agad.”

Mabilis akong umakyat at kinuha ang wallet at phone ko mula sa kwarto namin ni Michael. Pagkalabas ng bahay, pinara ko agad yung dumaang tricycle na walang laman at nagpadala sa Blue Ville, sa may street nila Julia.

Simula grade 7, crush ko na si Julia eh. Lalo na nung nakita ko syang naglaro ng Volleyball nung Intrams. Sya lang yung tanging grade 7 na nakasama sa Volleyball team ng school dahil sa lupit nya nung Intrams. Lagi ako nung inaasar ng tropa na pormahan ko na, o kaya kaibiganin ko, pero lagi akong nahihiya. Feeling ko ayaw nya sa mga gaya ko, yung magulo lang sa klase, isa sa malalakas ang trip, feeling ko gusto nya yung mga matatalino, ganun, kasi bukod sa sporty, matalino rin sya eh. Kaya yun, nakuntento na lang ako sa mga pasimpleng tingin ganun.

May something talaga kay Julia na nagpapahina sa akin, di ko alam kung ano yon.

Hanggang sa ngayong grade 8 naging magkatabi sa bago naming seating arrangement na nagbabago tuwing nagbabago ng grading period. Nung tinuro sa akin nung adviser namin yung upuan na nasa tabi nya, nanghina bigla yung mga tuhod ko na nasundan ng malaking ngiti nung umupo na ko sa tabi nya.

Nagsimula sa hiraman ng ballpen, hanggang sa sabay na kami kumain sa canteen, hanggang sa nagtutulungan na kami sa mga assignment, hanggang sa niyayaya nya na ko manuod sa mga laro nya, at hanggang sa hinahatid ko na sya lagi pag-uwian.

Di na ata kami mapaghiwalay ngayon.

Pagdating sa bahay nila, nag-doorbell ako at matiyagang naghintay. Habang nasa labas, tinitignan ko yung bahay nila. Hindi naman sila ganun kayaman, hindi rin ganun kalakihan yung bahay nila, pero mukhang tahanan. yung bahay nila.

Iba ang bahay sa tahanan diba?

“Hi panget,” bati nya pagkabukas ng gate nila.

“Hi panget,” pumasok ako sa loob, “Na-miss mo ko agad?”

Sinarado nya ulit yung gate, mula sa garahe nila, naririnig ko na yung mga kaibigan nyang nagtatawanan, “Luh, assuming to.”

“Bakit? Di mo ba ko na-miss?”

Tinignan nya ko, “Na-miss,” bigla nyang kinuha yung kamay ko at hinila ako papasok ng bahay nila.

“Fuck, andito pa rin yung mga kaklase ng pinsan ko,” sabi ni Marvin habang binubuksan ang gate.

Kung di ako nagkakamali, nung tinawagan nya ko, sabi nya walang tao sa kanila, “Akala ko ba walang tao sa inyo.”

“Actually, akala ko paalis na sila nung umalis ako.”

Pagpasok namin sa loob, sinara nya lang yung gate at hinila ako papunta sa gilid, papunta sa maliit na daan papunta sa likod, “Tara, sa backdoor tayo dumaan.”

Eto yung pinakaayaw ko sa tuwing pumupunta ako sa bahay ng mga customer ko, kapag may dumadating o kapag may tao sa lugar kung san kami magti-trip. Bukod sa ayaw ko yung nagmamadali dahil may tao sa paligid, ayoko nung baka mahuli kami, nakakahiya yun panigurado.

“Pag nakita tayo ni Jerome, sabihin mo, kasamahan kita sa trabaho, ha?”

So yung Jerome siguro yung pinsan nya, “Sige.”

Dahan-dahan kaming pumasok sa backdoor nung bahay, tahimik na lumabas ng kusina at dali-daling umakyat ng hagdan. Habang paakyat, narinig ko yung isa sa mga bata na andun sa sala na sawa na raw sya mag-aral, pagod na pagod na raw sya, kung pwedeng maghanap na lang daw sya ng Amerikanong sugar daddy na pwedeng pagbentahan ng laman.

Tangina, di biro ang pagbebenta ng laman, gago.

Pagkapasok sa loob ng kwarto ni Marvin, una kong napansin yung gulo at kalat sa loob, parang lahat ata wala sa tamang lagayan. Ang libro asa lapag, kasama ng mga damit, magkakahiwalay rin ang magkakapares na nga sapatos nya, yung kama nya mukhang ganun pa rin ang itsura simula nung gumising sya. May laptop sa ilalim ng kama, at imbes kurtina ang nakalagay sa curtain rod sa may bintana, towel na pangligo.

Pero malaki rin yung kwarto nya ha, feeling ko nga, kasing laki na ng kwarto nya yung barong-barong kung san kami nakatira ngayon.

Na-miss ko bigla yung magkaron ng kwarto.

“Na-uuhaw ka ba? Kuha kita ng maiinom sa baba?”

Wow. Iba yun ah, kadalasan sa mga customer ko, pag pinapasok na ko sa kwarto, huhubaran na ko agad.

“Hindi, sige lang, ayos lang ako.”

“Pasensya na, nakalimutan kong mag-ayos ng kwarto,” inayos nya yung kama nya, dinampot yung mga unan na nahulog sa sahig at pinagpag ang higaan nya.

“Ayos lang, ganto rin naman kwarto ko,” nung may kwarto pa ko.

Nang matapos syang maglinis, umupo sya kama at hinila ako papalapit sa kanya. Lumapit namannako hanggang sa mapunta ako sa pagitan ng mga hita nya. Nararamdaman ko ang mga kamay nya na dahan-dahang hinihimas ang likod ko, pababa sa puwitan.

Gamit ang bibig, tinanggal nya sa pagkakatali ang tali ng shorts ko. Tumingin sya sa mukha ko habang mabilis na binaba ang shorts ko kasama ang boxers ko, dahilan para humampas sa mukha nya ang titi kong tumitigas na.

“Fuck, ang sarap,” napasinghal ako ng bigla nyang isubo ang burat ko, “Sige, kainin mo ng buo,” sabi ko habang hinihimas ang buhok nyang sobrang lambot na ang sarap hawakan.

Maya-maya lang, hinawakan nya ko sa balikat at pinababa ako. Lumuhod ako sa harap nya, at sya naman ang hinubaran ko ng pang-ibaba.

“Malaki ba?” Pagkahubad ko sa shorts nya, hinawakan nya ko sa ulo at sinampal-sampal sa pisnge ko ang matigas nyang alaga.

“Oo, anlaki,” isa na ata to sa mga pinakamalaking titi na nakita ko. Pinaglaruan ko yung ulo gamit ang dila ko dahilan para mapaliyad sya sa sarap. Tangina, ang sarap naman ng gagong to, kaso kinabahan ako bigla, tiyak na masasaktan ako nito mamaya.

“Kaloy?”

Tumingin ako sa kanya habang dahan-dahang nilalaro ng dila ko ang ulo ng burat nya. Akala ko, itutulak nya yung ulo ko pababa sa burat nya, pero hinawakan nya ko sa baba at itiningala ang ulo ko palapit sa kanya.

Hinalikan nya ko sa labi ng mabilis at saka hinubad ang hoodie ko. Wala akong suot sa loob nito kaya mabilis nyang nakita ang utong ko at sinipsip ito, una yung kanan, sunod yung kaliwa.

“Ugh, shit,” humiwalay ako saglit, at sya naman ang hinubaran ko.

At ayun. Wala na kaming saplot sa katawan.

Hinawakan ko ang magkabilang gilid ng mukha nya at tinitigan ang dalawa nyang mata na bagama’t malalamlam at buhay, pareho ng akin na may tinatagong lungkot.

Dahan-dahan akong lumapit at hinalikan sya. Pero nung sandaling naglapat na yung mga labi namin, naisip ko, parang ayaw ko nang humiwalay pa.

“Five… Four… Three… Two… One!!”

Ayoko pa. Ayoko pang pakawalan ang mga labi ni Julia.

“Hoy! Kaloka tong magjowa na to! Hoy! Maghiwalay na kayo! Tapos na yung ten seconds oh!”

Ang lambot. Ang lambot ng mga labi ni Julia, na parang mga gummy bears na ang lambot at sarap kagat-kagatin.

“Nako, dapat hindi pala tong dalawa yung dinare natin na maghalikan eh! Ayan nag-enjoy na!”

Biglang humiwalay sa halik si Julia saka hinampas yung nagbiro nyang kabarkada, “Inggit ka lang wala kang jowa!” Niyakap ako ni Julia at dinikit ang ulo nya sa dibdib ko, dahilan para mapangiti ako.

“Waw! Kung di ka lang ang may-ari ng bahay na to, kanina ko pa hinampas yang ulo mo nung vase nyo na yon oh! Bastos ng bunganga aba.”

“Ano? Mag-iisang round pa ba tayo ng spin the bottle?”

“Wag na! Nanalo na si Julia!,” tinago na nung isa nyang kaibigan yung bote na kanina pa namin pinapaikot, “ Sana all diba?“

“Pero Hoy! Carlos! Ano na ba talaga status nyo ng best friend namin?”

Napatingin ako kay Julia. Pareho naman naming alam na nasa ligawan stage pa lang kami, pero malay mo, ayaw muna i-share ni Julia yung totoong status naming dalawa.

“Ano daw status natin?” tinanong ko si Julia na nakayakap pa rin sa kin at nakapatong ang ulo sa dibdib ko.

Ngumiti lang sa kin si Julia bago hinawakan ang isa kong kamay, “Guys, kami na.”

Ha? “Ano yun? Tayo na!? Talaga!?”

Hinalikan nya ko sa pisngi. Sobrang saya ng nararamdaman ko ngayon, parang nakalutang sa langit na di mo maintindihan. Di ko akalain na sa dalawang salita lang, mapapangiti nya ko ng ganto kalawak.

“Oo na panget! Sinasagot na kita baliw!”

Niyakap ko sya ng mas mahigpit, “Love you panget!”

“Tangina ang sarap mo Kaloy!!” unti-unting nang bumibilis ang pagkantot sa kin ni Marvin, ramdam na ramdam ko sa mahigpit nyang hawak sa bewang ko yung gigil sa bawat pagkadyot nya.

“Ugh shit, tangina, ang sakit talaga ng titi mo, anlaki!”

“Malaki ba? Ha? Tangina mo! Bubuntisin kitang gago ka!”

Tinulak nya ko at ningudngod ang mukha ko sa unan, saka sunod-sunod na hinard-fuck ako. Halos magsumigaw na ko sa unan nya dahil sa sobrang sakit at sobrang sarap na nararanasan ko ngayon.

Inikot ko yung ulo ko para panuorin sya, “Gago, bilisan mo pa.”

“Tangina mong hayop ka, bilisan ko pa? Sige bibilisan ko pa! Ughh!!”

Hindi ko alam kung bakit, hindi ko maipaliwanag kung bakit ganun, na sa halis dalawang taon ko sa pagbebenta ng laman, pakiramdam ko baguhan pa rin ako sa ilalim ng mga kamay ni Marvin.

Bakit parang bago sa kin ang bawat ulos nya? Bakit bago sa kin ang gigil na paghawak sa bewang ko? Bakit gusto ko syang halikan sa bawat parte ng katawan nya? Bakit si Marvin?

Sa tuwing papasukan na ko, nag-uumpisa na kong magdasal na sana matapos na agad, na sana hindi ko maramdaman ang oras, na sana labasan na agad kung sino man yung kasama ko, wala na kong paki kung hindi ako labasan, basta makatapos lang sya, makuha ko na yung pera ko, at makaalis na agad kung san man nya ko dinala.

Pero ngayon, kay Marvin, parang ayaw ko nang matapos kaming dalawa.

“Puta! Lalabasan na agad ako gago ka!”

“Agad?”

“Oo tangina! Ang sarap mo eh!”

Pinikit ko lang ang mata ako at nilagay ang dalawa kong kamay sa ilalim ng ulo ko, pinakikiramdaman ang mga hawak ni Marvin sa bewang ko na paghigpit ng pahigpit. Pinakikinggan ko rin ang tunog ng bawat hampas ng katawan nya sa katawan ko, first time na nagustuhan ko ang tunog na yon.

“Tangina mo Kaloy! Eto na!”

Mas binilisan na ni Marvin ang bawat ulos nya. Baon na baon ang alaga nya sa loob ko sa bawat bayo. Naramdaman kong malapit na rin akong labasan.

“Oh shit! Lalabasan na rin ako!!”

Biglang hinila ni Marvin ang buhok ko at sinibasib ako ng halik. Nararamdaman ko ang mga impit na ungol nya habang sinisipsip ang dila ko. Sinikipan ko ang pwet ko, dun ko na naramdaman ang mga unang putok ng tamod nya sa loob ko. Di ko na kinaya pa kaya hinayaan ko na ang sarili kong labasan ng hindi man lang hinahawakan ang titi ko.

“Tangina, the best ka,” sabi ko, habang pinakikiramdaman ang tamod kong naging palaman sa pagitan ng pawisan naming mga katawan.

“Gago, ikaw rin.”

Hinugot nya ang sarili nya mula sa loob ko at inabot ang isang rolyo ng tissue na nasa desk nya. Pinanood ko syang linisin ang alaga nya. Maya-maya lang lumapit sya ulit sa kin at sya mismo ang naglinis sa puwitan ko, pati sa katawan kong puno ng tamod kong nagsisimula nang matuyo.

“Pasensya na ah, tissue tissue muna tayo. Nasa labas pa kasi yung banyo eh, mahirap na baka makita tayo ng pinsan ko,” naglabas rin sya ng isang bote ng alcohol at isang pack ng wet wipes.

Anong ginagawa mo Kaloy? Tapos na ang serbisyo mo diba? Di ba dapat tumatayo ka na at naguumpisang magbihis? Kunin mo na yung pera mo at umalis ka na para makarami ka pa ngayong gabi!

Kaso parang ayaw ko pa.

“Kaloy?” Humiga si Marvin sa tabi ko at niyakap ako. Humarap ako sa kanya at pinatong ang ulo ko sa biceps nya.

“Ano yun?” Hinila nya pa yung katawan ko papalapit sa kanya, hinawakan nya ko sa likod at mas lalo pang pinagdikit ang katawan namin. Nararamdaman ko yung ari namin na nagdidikit at unti-unti nanamang tumitigas.

Pinaglaruan nya ang buhok ko at marahan na minasahe ang anit ko gamit ang mga daliri nya, “Alam kong weird to, and sana hindi ka ma-offend.”

Tinignan ko ng maigi yung mukha nya, fuck, ba’t ba di ko maalis ang tingin ko sa mga mata nya?

“Ano yun?”

“I think mahal na ata kita.”

Chapter 11: Marvin

“Kaloy, salamat ah.”

“Walang anuman, salamat rin.”

Pagtapos magbihis, nagpunta sya sa harap ng salamin na nasa likod ng pinto ko at nag-ayos ng buhok nya. Sumunod ako sa kanya, at niyakap sya patalikod.

Amoy na amoy ko pa yung sarili ko sa kanya, yung tipo ng amoy na parang nagsasabi na akin sya. Pinatong ko ang baba ko sa balikat nya at niyakap sya ng maghigpit. Gusto ko yung init na binibigay nung hoodie nya na kahit hindi ganun kakapal, at least kumportable.

I swayed him back and forth. Slowly. Habang tinitignan ang mga mata nya sa salamin.

“That was the best sex I had,” sabi ko.

Hinawakan nya yung isa kong kamay na nakalapat sa dibdib nya, “Ako rin.”

“Ayoko pang umalis ka. Stay. Mag-overnight ka na lang please.”

“Darating na Tita mo baliw, baka mahirapan tayong pumuslit palabas bukas,” natatawa nyang sabi, “Tsaka, kailangan ko pang pumunta sa park, alam mo na, kailangan kumita.”

“Nga pala, muntik ko nang makalimutan,” kinuha ko mula sa bedside table yung wallet ko at naglabas ng dalawang libo at inabot to sa kanya.

Sinoli nya sa kin yung pera, “Wag na baliw, libre ko na yun sayo.”

“Nako, hindi! Kunin mo na yan!” Nung hindi pa rin nya kinuha yung pera, ako na mismo yung naglagay nito sa bulsa ng hoodie nya.

“S-salamat,” kahit ang ilaw lang mula sa buwan ang tanging ilaw sa loob ng kwarto ko, kitang-kita ko kung pano sya mamula habang kinakamot ang likod ng ulo nya, “Salamat talaga Marvin.”

“Walang anuman,” hinila ko sya palapit sa kin, “Halika nga rito.”

Hinalikan ko sya. Yung with feelings.

“Tara na, baka dumating na si Tita.”

Paglabas namin ng kwarto, rinig na rinig pa rin yung mga kaklase ni Jerome na nasa sala. Dahan-dahan kaming bumaba, pumuslit papunta sa kusina at lumabas sa backdoor ng bahay. Nakalabas naman kami ng gate nang walang nakakapansin sa min.

“So, sa susunod ulit?” tanong ko.

“Oo naman, game ako, basta ikaw.”

“Ok ka na ba rito? Alam mo na yung palabas? O hatid kita sa kanto?”

“Hindi, sige, ok lang ako rito, alam ko na yung palabas.”

“Tara, hatid na kita.”

“Ok na talaga ako pramis.”

“Sabay na tayo, may bibilin kasi ako sa may convenience store sa kanto,” sabi ko kahit wala naman talaga, gusto ko lang sulitin yung oras na kasama sya.

At nagsimula kaming maglakad palabas ng Blue Ville. Medyo kinakabahan ako kasi baka may makakita sa min na kakilala ko, or worse, si Tita, pero madali naman na magpalusot na kaklase ko dati si Kaloy, o katrabaho ko na bumisita lang. Pero buti na lang wala masyadong tao sa kalye, medyo weird considering na mag-aalas otso pa lang pero wala na agad tao sa kalsada.

“Uhm, Kaloy, pede ba ko magtanong sayo?”

“Depende kung tungkol saan yung tanong mo.”

“Gusto ko lang malaman kung pano ka napasok sa pagca-callboy?”

“May nagpasok sa kin,” sabi nya matter-of-factly, na parang ang normal lang ng nature nung tanong ko, “Sinabi ko na sayo nung nasa park tayo diba?”

“Oo, naalala ko, pero gusto ko lang malaman, paano, tsaka gano katagal ka nang callboy?”

Kahit umiwas sya ng tingin sa kin, kita ko pa rin yung pag-aalinlangan nyang sumagot.

“Ok lang kahit di mo sagutin. I understand. That’s too personal nga naman.”

“Hindi, okay lang,” huminga sya ng malalim bago nagsalita ulit, “Magdadalawang taon na kong callboy.”

“What? Dalawang taon? Ilang taon ka na ngayon?”

“18.”

“So 16 pa lang callboy ka na?”

“Yep,” narinig kong lumungkot yung tono nya bigla.

“Underaged ka pa nun ah.”

Di sya nakasagot nun.

“Pero alam ng mga magulang mo?” di ko alam kung bakit ko natanong yun, ako mismo hindi kumportable kapag pamilya na yung pinag-uusapan.

“Hindi. Tsaka wala na kong tatay. Nanay na lang,” di na sana ako magtatanong kaso tuloy-tuloy naman sya sa pagkukuwento, “Sa pagcacallboy kasi, sobrang bilis ng pera, hayaan mo lang yung mga tao na gawin ang gusto nila sayo, tapos na, instant pera. Pero yung totoo, di lang naman yun yung trabaho ko eh, napasok ko na lahat ng pwedeng trabaho, consturction worker, kargador sa palengke, taga deliver ng dyaryo, pero lagi akong minamalas.”

Whoa. Di ko sigurado kung anong mararamdaman ko sa kinukwento nya sa kin ngayon..

“Sa mga trabaho ko sa umaga, lagi na lang ako natatanggal, o di kaya nalalamangan sa bayad porket bata ako.”

“Trabaho sa umaga? Wala kang school?”

“Isa pa yun. Grade 8 lang natapos ko. Isa pa yung dahilan kung bakit wala akong makuhang trabaho.”

“Eh yung nanay mo? Anong trabaho?”

“Hindi na sya nakakatrabaho dahil sa sakit nya. Ako na yung bumubuhay sa kanya at sa mga kapatid ko.”

Mas marami pa lang pinagdadaanan sa buhay si Kaloy kesa sa inaakala ko.

“Pero may balak ka bang bumalik sa school pag nagkataon?”

“Oo naman, meron din naman, kaso ngayon, priority ko munang makapag-aral yung mga kapatid ko. Di nila pwedeng maranasan yung naranasan ko.”

Tumaas ang respeto ko kay Kaloy ng sobrang taas. Akala ko nung una, isa lang sya sa mga tambay na nagpapa-hire dahil gusto ng pambili ng sapatos, o di kaya pansustento sa bisyo.

Tumingin sya sa kin, “Ikaw? Asan yung pamilya mo? Ba’t dyan ka sa mga tita mo nakatira?”

Bigla akong natigilan sa tanong nya.

“Pamilya ko?” tanong ko, di ko sure kung kaya ko bang sagutin yung tanong nya, “Wala na sila.”

“Ha?”

“Nung nasa Maynila pa kami, naaksidente kami. Ako na lang yung nakaligtas,” yun na lang yung sinabi ko. Hindi pa ito yung tamang oras para pag-usapan ang totoo.

Napatigil sa paglalakad si Kaloy, “Seryoso?”

“Yep.”

“Kelan yun?”

“7 months na yung nakakaraan?”

“Shit!? Seryoso? Nito lang?”

“Oo.”

Nagulat ako ng bigla akong yakapin ni Kaloy. Unang kong response, tumingin ako sa paligid, at baka may nakatingin sa min, pero nung nakita kong wala namang tao, niyakap ko rin sya pabalik.

Parang ngayon na lang ulit ako nayakap ng ganto simula nang mawala si Mama at mga kapatid ko.

“Salamat Kaloy.”

“Pero ok ka naman na ngayon?”

“Oo, ok na ko,” kinurot ko sya sa pisngi, “Dumating ka na sa buhay ko eh, yieee.”

Inalis nya yung kamay ko at naglakad na ulit kami, “Wag kang ganyan, gago, baka ma-fall ako nyan.”

“Eh ano naman? Sasaluhin naman kita eh.”

“Baliw,” unti-unting nagfade yung tawa nyang may halong kilig, “Hindi mo ko deserve, hanap ka na lang nung hindi callboy.”

Fuck. Hindi ko nanaman alam kung anong mararamdaman ko dun.

“Oh shit!! Tangina!” bigla syang nagulat, sinuot nya bigla yung hood ng hoodie nya at tumingin sa baba habang naglalakad kami.

May dalagang naglalakad na pasalubong sa min, suot nya yung uniform ng school nila Jerome.

Kilala kaya sya ni Kaloy?

“Kilala mo yun?” tanong ko nang makalagpas na sa min yung babae, “Yun ba yung sabi mong kaibigan mo na taga rito.”

“Ah ano- kasi, uhm, teka- ah kasi,” bigla nyang pinara yung tricycle na dumaan, “Salamat talaga Marvin, pero kailangan ko na talagang umalis, sorry.”

Mukhang marami pa pala akong hindi alam tungkol kay Kaloy.

Kumaway sya bago humarurot paalis ang tricycle.

Naiwan nanaman ako mag-isa.

Ayoko talaga pag naiiwanan ako mag-isa sa dilim.

“

Marvin, ako ba talaga hinahamon mo?“

Patay. Eto na. Eto na yun. Alam ko na yung kasunod nito. Alam na alam ko na yung susunod dito. Sasabog na sya. Magwawala na sya. Mag-aalburoto nanaman sya.

“H-hindi po Pa.”

“Eh bakit hindi mo sinusunod yung mga sinabi ko?”

“Ayoko po mag-engineering Pa.”

Biglang dumilim yung paligid ng sala na madilim na nga, mas pinadilim pa nang tumayo si Papa sa harap ng lamp na tanging pinagmumulan ng ilaw sa sala bukod sa mga poste ng ilaw sa labas.

“Oo, alam ko,” hinubad nya ang suot na sinturon, at hinawakan ang magkabilang dulo nito, “Pero ikaw ba ang masusunod sa pamamahay na to!?” hinampas nya ng malakas ang sinturon sa lamesitang nasa pagitan naming dalawa.

Ang lutong. Ang lakas. Napaatras ako ng dalawang hakbang. Gusto kong tumakbo sa labas. Gusto kong humingi ng tulong sa mga kapitbahay. Gusto kong lumayas kahit wala naman talaga akong pupuntahan. Tulad ng ilang beses na ginawa ko noon, na kahit pagala-gala lang ako sa kalsada, ayos lang, makalayo lang ako sa kanya.

And besides, kahit san ako magpunta, makikita nya pa rin ako. At kahit kanino ako humingi ng tulong, gagawa at gagawa sya ng paraan para baliktarin ang kwento.

“Wag mong painitin ang ulo ko Marvin, pagod ako.”

Pero walang mangyayari kung di ako lalaban.

“Ayoko po kasing mahirapan dahil sa pag-take ng course na hindi ko gusto!”

“Sumasagot ka na ah!! Putangina!!” Inangat ni Papa ang lamesita at inihagis ito sa papunta sa kin pero buti na lang mabilis akong nakaiwas.

Sa pag-iwas ko, nakita ko, kitang-kita dahil sa sinag ng bilog na buwan ang mga mata ng tatay ko na kulang na lang ay pumutok na sa sobrang galit.

“Ako ang tatay sa ’ting dalawa Marvin!”

“Pero mas alam ko po yung mabuti sa sarili ko!”

At sa isang iglap, humampas ako sa pader, at pisil-pisil na nya ang leeg ko, gamit lang isang kamay, at ang isa, nakaturo sa pagitan ng mga mata ko.

“Tandaan mo, utang na loob mo sa kin ang buhay mo! Binuhay kita! Pinag-aral kita! Pinakain kita!”

“Enrico ano ba!!” Mula sa dilim, sumulpot si Mama at tinulak si Papa dahilan para alisin sya sa pagkakatulak sa kin sa dingding, “Nasasaktan yung anak mo oh!!”

“Ikaw ba? Ikaw ba Marisel ang kumunsinte sa gagong to!?”

“Ano nanaman ba yang pinagsasabi mo!”

“Sayo ba natutong lumaban yang anak mong yan!!”

“Enrico, hindi naman kasi tama ang gusto mong mangyari?”

“Wala akong paki! Ako ang tatay! Ako ang masusunod sa pamamahay na to!” Hinila nya ang kwelyo ng uniform ko at uundayan na sana ako ng sapak pero napigilan sya ulit ni Mama.

“Enrico naman! Anak mo yan!”

Binagsak ako sa Papa sa carpet.

Hinila na sya ni Mama palabas ng sala, “Isa pa Marvin! Isa pa! Suwayin mo ulit ang sinasabi ko, tignan mo! Mapapatay kita!”

“Yan ay kung mauunahan mo ko,” bulong ko sa dilim.

“Marvin, gumising ka ng maaga bukas ha, aalis tayo.”

“San tayo pupunta Tita?”

Tinulungan ko si Tita na ilabas sa mga plastic yung mga tinake-out nya sa KFC na dinner namin ngayon.

“Sa school nila Jerome, sa college department nila. I-eenroll na kita sa second sem.”

“Talaga po Tita?”

“Oo, diba nagsabi ka na gusto mo na bumalik sa pag-aaral?”

“Yes po Tita, maraming salamat po.”

“Agahan mo yung gising ha, isasabay na kita sa paghatid ko kay Jerome.”

“Yes po.”

Im in a surprisingly good mood. Siguro dahil I got good sex kanina, o kasi dahil dun sa ka-sex ko kanina? Just thinking about Kaloy at paano kami magkacuddle kanina, napapangiti na lang ako deep inside. Pero di ko rin maiwasang isipin yung mga sinabi nya kanina habang palabas kami ng Blue Ville. I can’t believe sya yung bumubuhay sa nanay nya at sa mga kapatid nya, na bukod sa pagcacallboy sa gabi, meron pa syang mga trabaho sa umaga.

Gusto ko syang tulungan, kaso di ko alam kung paano.

Pagtapos ng hapunan, naghugas ako ng mga pinagkainan namin. Nang matapos akong maghugas, tsaka ko lang napansin sa may dulo ng kitchen counter, andun yung mga pinagkainan ng mga kaklase ni Jerome.

“Kuya, ako na dyan,” sabi ni Jerome nung kukunin ko na sana yung mga plato.

“De sige, ako na, may sabon na kamay ko oh.”

“Ako na Kuya, sa mga kaklase ko naman nyan eh.”

Mula sa corner ng mga mata ko, nakita ko si Tita na umakyat pataas. Tinitigan sya ni Jerome habang pataas ng hagdan bago pumasok sa kusina.

“Jerome, sorry ulit dun sa ginawa ko ha.”

“Ayos lang Kuya, kalimutan na natin yon,” sabi nya sabay kuha nung mga plato at nilagay ito sa lababo.

“Pero ayos ka lang ba? Kamusta na pakiramdam mo?”

“Hindi na ganun kasakit.”

Nagsimula nang maghugas ng pinagkainan nila si Jerome. Mukhang wala pa rin sya sa mood na kausapin ako. Ngabanlaw ako ng mga kamay at saka lumabas ng kusina.

Pag-akyat ko sa kwarto, parang nalungkot ako na di ko maintindihan. Mag-isa nanaman kasi ako.

Pero nung inisip ko na kani-kanina lang, magkasama kami ni Kaloy, na kanina lang magkayakap kami sa harap ng salamin, na nakapatong ko sa ibabaw nya habang dahan-dahan kong syang niroromansa.

Humiga ako sa kama. Napangiti ako, naaamoy ko pa rin sya sa mga unan at sa kobre kama ko. Naiimagine ko yung mukha nya kung san kitang-kita yung pinaghalong sakit at sarap. Naiimagine ko kung gaano ka-cute yung itsura nya habang pawisan at umuungol sa bawat bayo ko. Pumikit ako at inisip na narito pa rin sya sa tabi ko, mahimbing na natutulog.

Mukhang for the first time, matutulog ako ng maaga.

Di ko na ata kailangang bugbugin ang sarili ko ng lungkot para makatulog.

Chapter 12: Kaloy

“Parang may iba sayo ngayon ah?”

Napatingin ako kay Alfred, “Ha? Sa akin? Ano yun?”

Inayos nya yung kumot na tunatakip sa ibabang bahagi ng katawan nya, “Ewan ko, parang maaliwalas lang yung mukha mo ngayon,” tumingin sya sa akin, “Parang masaya ka ngayon?”

“Ha? Ako? Masaya?” palihim kong kinuha mula sa bedside table yung phone ko. Sinilip ko kung nagmessage ba si Marvin.

Wala pa naman. Siguro tulog pa yun, mag-aalas tres pa lang ng nadaling araw eh.

“Nga pala,” tumayo mula sa pagkakahiga si Alfred at umupo sa gilid ng kama. Kinuha nya yung wallet nya mula sa suot na pantalon kanina, “Nakabili na ko ng bagong condo, alam mo yung condominium sa may boundary?”

Tumungo ako, “Oo.”

“May place na rin tayo, di na natin kailangan ka mag-motel.”

Napatingin ako sa salamin sa taas, nakita ko nanaman yung sarili ko.

“Daan ka dun minsan ha?” inabutan nya ko ng limang libo, tulad ng lagi nyang binibigay sa kin, “Kahit tambay lang, walang sex.”

“Sige, pero pano kung makita ako ng pamilya mo dun?”

“Dont worry, di nila alam na bumili ako ng condo,” kinindatan nya ako bago humiga ulit sa tabi ko, “Para sa ating dalawa lang yun.”

Hinawakan nya ko sa magkabilang pisngi at hinalikan ako. Gumanti naman ako at pinasok sa bibig nya ang dila ko. Hinalikan nya ko pababa sa leeg, sa dibdib, hangganh sa makarating sya sa utong ko na halinhinan nyang sinubo at pinaglaruan gamit ang dila nya.

“Fuck, ang sarap Alfred.”

“Anong tawag mo sa kin?”

“Daddy. Daddy po. Ang sarap po Daddy!”

Nang magsawa sa mga utong ko, dinilaan nya pababa ang pagitan ng mga abs ko hanggang makarating sya sa pusod ko, at pinaglaruan rin ito gamit ng dila, dahilan para mapaliyad ako sa sarap.

Habang niroromansa ang katawan ko, nararamdaman kong jinajakol na nya ang tumitigas kong burat na kanina pa nagpapapansin.

Maya-maya lang, pumuwesto sya sa pagitan ng dalawang hita ko, at ang ulo ng titi ko naman ang pinaglaruan gamit ang dila, hanggang sa isubo na nya to ng buo.

“Ugh, shit, sarap.”

Pinanood ko si Alfred na magtaas-baba habang subo ang burat ko mula sa salamin na nasa kisame. Hinimas ko yung buhok nya at saka sinubsob ang mukha nya sa singit ko para i-deepthroat ako.

“Masarap ba baby ko?”

“Yes Daddy, masarap po.”

Pero siguro mas masarap to kung si Marvin ang sumusubo sa burat ko.

Inimagine ko, na imbes si Alfred, si Marvin ang nasa pagitan ng mga hita ko at nagtataas-baba ang ulo sa singit ko.

“Oh shit!! Lalabasan na ko! Fuck!”

“Sige lang baby, lulunukin ni Daddy para sayo.”

Naramdaman kong sinikipan pa lalo ni Alfred yung bibig nya kaya napahawak ako sa magkabilang gilid ng ulo nya at kinantot ang bibig nya. Iniisip kong sya pa rin si Marvin.

“Ugh! Marvin shit ang sarap mo!’ Tangina lalabasan na ko!”

At nilunok nga nya ang bawat isang patak ng tamod ko.

“Kaloy, sino si Marvin?”

Shit, saka ko lang na realize na nasabi ko pala ng malakas ang pangalan ni Marvin.

Bumangon si Alfred at pumunta kung san sya nakaupo kanina, kumuha sya ng tuwalya at pinunasan ang bibig nya, “Sino si Marvin?”

“Ah wala, customer ko lang yun.”

“Customer? Masyado ka atang nasarapan sa kanya kaya kahit ako na tong nasa tabi ko sya pa rin yung naiisip mo?”

Bakit parang biglang nag-iba tono ng pananalita nya?

“Malaki rin ba binibigay nya sayo?”

“H-hindi, ah, kasi- uhm,” di ko naman sinasadyang masabi pangalan nya ah, bakit sya nagagalit?

“Magkano binibigay nya sayo?”

“B-bakit?”

“Hihigitan ko. Sabihin mo, magkano?”

“Bakit mo h-hihigitan?”

Nagulat ako ng bigla syang sumakay sa ibabaw ko at sinakal ako.

“Kasi gusto ko akin ka lang!!”

Shit. Humihigpit ang hawak nya sa leeg ko.

Sinubukan kong alisin ang kamay nya pero mas malakas sya sa kin, “Alfred! Ano ba! Di ako makahinga!”

Unti-unti nyang niluwagan ang hawak sa leeg ko. Inilapit nya ang katawan nya sa ulo ko hanggang sa maging katapat na ng mukha ko ang matigas nyang burat.

“Subo mo nga baby!” sabi ni Alfred sabay sampal sa pisngi ko gamit ang titi nya.

Tumingin ako sa taas, gusto kong tignan ang itsura ko mula sa taas. Pero ang tanging nakikita ko, ang mga nanggigil na mata ni Alfred habang kinakantot ang bibig ko.

“Kaloy! Teka, teka, Kaloy! Sandali lang!”

Napahinto ako sa paglalakad nang marinig ko ang boses ni Cedric. Lumibot ako ng tingin hanggang sa nakita ko syang nakatambay sa labas ng saradong tindahan nila Aling Rosa.

“Bakit? Anong meron?”

Napatingin sa mga dala ko si Cedric, “Ano yang mga dala mo?”

“Mga damit na hiniram ko,” nilapag ko muna yung mga dala ko sa stante ng tindahan at saka umupo sa tabi ni Cedric, “Galing ako ng photoshoot.”

“May pageant ka nanaman?”

“Oo, pinasok ako nung mga kasama ko sa huling pageant ko, eh kailangan ko ng dagdag na racket, nagkasakit ermats ko eh, kaya pinatos ko na.”

“Magkano naman kinikita mo dyan?”

“Depende kung mananalo.”

“Nanalo ka na ba?”

“Hindi pa nga eh, puro madadaya mga nakakalaban ko eh, naglalagay ng datung sa mga bading na judges.”

“Ganun ba,” nagsindi bigla ng yosi si Cedric, “Sakto, kaya kita tinawag kasi aalukin sana kita ng racket eh.”

“Sige! Ano ba yan?”

“Kaso, tol, di to tulad ng mga racket na binibigay ko sayo noon ah.”

“Oks ako dyan, basta legal yan ah?”

“Wala ka namang nilalabag sa batas dito eh! Tsaka, sobrang bilis ng pera dito Kaloy!” nilabas nya yung wallet nya at pinakita nya sa kin yung laman, na puro tig-iisang libo, “Kagabi ko lang kinita lahat yan!”

Bigla akong kinabahan. Impossibleng kitain ni Cedric to sa loob lang ng isang gabi. Malamang at sa malamang sa ilegal nya nakuha to.

Pero parang ang unfair na ngayon ko pa paghihinalaan ng masama si Cedric. Isa sya sa mga una kong naging kaibigan simula ng lumipat kami rito sa squatters, at sya rin ang nagpasok sa kin sa mga racket ko ngayon. Sigurado akong di ako ipapahimak ni Cedric.

“Ano? Game ka ba?”

Naisip ko si Mama, nung isang linggo lang, naparalisa na lang bigla ang katawan nya, kailangan ko ng pang-pa-check-up sa kanya, “Sige! Ano bang trabaho yan?”

“Callboy.”

“Callboy?”

“Oo, sobrang bilis lang ng kitaan dun tol, tatambay ka lang sa may park sa may bayan, tas yung mga customer na yung lalapit sayo!”

Callboy? Parang sex for hire? Ganun?

“Tol, matanong ko lang ah,” tumingin muna sa paligid si Ced bago lumapit sa kin at inakbayan ako, “Virgin ka pa ba?”

Virgin? “Hindi na, bakit?”

“Sa babae o sa bakla?”

“Sa babae.”

“Yun naman pala eh, di na mahirap sayo to!” pinakita nya ulit sa kin yung laman ng wallet nya, “Biruin mo Kaloy, ikaw na nasarapan, ikaw pa babayaran! Ayaw mo nun!”

“Magkano naman bayad sa kin dyan?”

“Depende yan sa gagawin nyo,” paliwanag ni Cedric na akala mo hindi ganun kabigat yung trabahong sinasabi nya sa akin, “Sa kin kasi, 500 chupa, 1,000 kasama kantutan, 1,500 pag ako yung kakantutin.”

1,500? Mukhang di worth it.

“Pero pwede rin na i-hire ka nila, 2,000 dalawang oras, 5,000 isang gabi, lahat lahat na yun.”

Shit, malaki na rin yun, para sa isang gabi lang. Mas mabilis akong makakapag-ipon para sa bagong bahay, mas mabilis ko na mapapa-check-up si Mama.

“Ano? Game ka ba?”

“Hindi ko alam Ced.”

“Anong di mo alam? Kaloy, kailan pa ba kita pinahamak? Tsaka sobrang bilis ng pera dito Tol!”

“Pero menor de edad pa ko.”

“Eh ano naman? Sabihin mo 18 ka na! Maganda naman katawan mo eh! Paniguradong maraming mag-hihire sayo!”

“Pero pano kung magkasakit ako?”

“Sus, malamang, lagi kang gumamit ng condom! Yun ang wag na wag kong gagawin! Yung makipagsex ng walang condom!”

“Pano pag nalaman nila Mama at nung mga kapatid ko?”

“Edi wag mong sabihin sa kanila! Sabihin mo call center ka kaya kailangan mong pumasok ng gabi! Tas kapag may kakilala kang nakita sa park, sabihin mo nagjo-jogging ka lang! Ganun!”

Kung eto ang mas mabilis na para mailayo ko rito sa squatters sila Mama at ang mga kapatid ko, bakit hindi diba?

“Ano? Sama ka na ba sa kin bukas ng gabi?”

“Oo sige, payag na ko!”

“Kuya Kaloy! Ikaw kumuha ng card namin ni Princess bukas please!!” bungad sa kin ni Toto pagkapasok ko pa lang sa loob ng barong-barong namin.

Napatingin ako kay Mama na tinutulungan ni Princess kumain ng pandesal, lumapit ako at nagmano, “Ma, bless po.”

“Wala ba kayong kaklase na pwedeng paki-usapan yung nanay na isabay na rin kayo sa pagkuha? Tulad ng ginagawa nyo dati?” tanong ko kay Toto na nagbibihis ng uniporme nya.

Si Princess yung sumagot sa tanong ko, “Meron naman Kuya, kaso sabi ni Mam kailangan daw ng kahit isang guardian bukas eh.”

“Nasa honor ang mga kapatid mo Kaloy,” sabi ni Mama habang nagpapagpag ng mga mumonng pandesal sa dibdib, “Kailangan nila ng magsasabit ng medal sa kanila.”

“Ganun ba? Wow naman!” nakipag-apir ako sa kambal at na-upo sa tabi ni Princess.

“Oo Kuya! Pang-top 4 ako tas si Toto top 10!” sagot ni Princess habang nagsusuklay ng buhok.

“Akala ko nga Kuya di na ko makakapasok sa top eh!” sabi naman ni Toto.

“Gagaling naman,” ginulo ko yung buhok ni Toto at kiniss ko naman sa noo si Princess.

Nakakawala ng pagod. Totoo, nawala bigla yung pagod ko.

“Dahil dyan,” nilabas ko yung wallet ko mula sa likurang bulsa ng pantalon ko, “May dagdag kayong baon sa kin ngayon!”

“Yehey!!”

Inabutan ko ng tig-isang daan yung kambal, “Tipirin nyo yan ha, wag nang bumili nang kung ano-ano.”

“Yes po Kuya!” niyakap ako ng mahigpit nung kambal.

“Dahil dyan, ako na kukuha ng card nyo bukas!”

“Yehey!!”

Hinding-hindi ko hahayaan na hindi makapagtapos ng pag-aaral ang mga kapatid ko. Di bale na ako, wag lang sila. Sila ang dahilan kung bakit pa ko bumabangon, si Mama, Toto, Princess, at si Michael.

Teka.

“Ma, asan po si Michael?”

“Pumasok na Kuya, kakaalis lang, bago ka dumating,” sagot ni Princess.

Di naman kami nagkasalubong, “Ha? Ang aga naman, may baon na ba yun?”

“Meron na daw sabi nya,” sabi ni Mama.

“San kaya kumuha ng baon yun?”

Oh shit. Yung ipon ko.

Pumunta agad ako sa kwarto namin ni Michael ng maalala yung pera ko na nasa loob ng wallet kong Mickey Mouse, yung ipon ko simula nang maging callboy ako.

Pero mukhang di naman nakalkal yung mga plastic ko ng mga damit. Sinilip ko yung plastic kung nasaan ang jacket kung saan nakabalot yung wallet na yun. Maayos naman sya at mukhang hindi pa nakakalkal simula nung huli kong tignan yung laman nito. Pero para makasigurado, binuksan ko yung plastic, kinuha ko yung jacket at binilang ang laman ang ng wallet ko.

Kumpleto pa naman sila.

Parang literal na may binunot na tinik sa dibdib ko yung naramdaman ko. Akala ko nalaman na ni Michael ang tungkol sa ipon ko. Buti naman hindi pa.

At dahil hawak ko na rin lang yung wallet na Mickey Mouse, kumuha ako ng tatlong libo mula sa wallet ko, at tinago ito sa loob kasama ng iba kong ipon.

Sapat na siguro to para mabilhan ng bahay sila Mama no? Yung bahay na sa amin na talaga, ayoko ng nangungupahan, ayoko nung lupa lang, gusto ko yung totoong bahay na sana. Masyado nang matagal yung apat na taon, masyado nang matagal yung pamamalagi namin sa squatters.

Maghahanap na ko ng bahay simula bukas.

Chapter 13: Marvin

“Congratulations Mr. Castillo! You passed the admission test!”

Inabot sa kin nung intern na nagpa-exam sa akin yung test papers ko, at nakita ko sa taas, may nakasulat na 79/100.

“75 is the passing score Mr. Castillo, congratulations,” tinuro nya yung pinto palabas ng Examination Room, “Tara po, balik tayo sa Admission Office, pakita natin ang results ng exams nyo po.”

Sinundan ko yung intern palabas ng examination room. Pagbalik namin sa Admission Office, si Tita Jenny agad yung nakita ko na may kausap sa telepono, pagkakita nya sa kin, nag-thumbs-up sya, tinatanong kung ok lang ba yung exam.

Nag-thumbs-up ako pabalik at ngumiti.

“Ma’am,” inabot nung intern dun sa Admission Secretary yung papers ko, “Mr. Castillo passed the Admissio Test po Ma’am.”

“Let me see,” kinuha nung secretary yung test papers ko at tinitigan ito saglit. Nas scan sya through pages bago lagyan ng stamp na may malaking ‘Approved’ sa tabi ng score ko.

“Congratulations!” naka-ngiting tugon sa kin nung secretary, “Let’s process your Enrollment papers right away,” tumayo sya sa kinauupuan at nagpunta sa isang file drawer na andaming laman na papeles.

“Ano Marvin? Kamusta?” tanong ni Tita, na bigla na lang sumulpot sa tabi ko, “Madali ba yung exam?”

“Ok naman po Tita,” sagot ko, “I passed po.”

“Wow! Nako, dapat pala nasabi ko sa Tito mo, kabababa lang ng call eh.”

“Kamusta nga po pala si Tito?”

“Ayun, sabi ko nasa school tayo ni Jerome ngayon at mag-eenroll ka na for secind sem, sakto naman na kalalabas lang ng pay-check nila kahapon, magpapadala daw sya mamaya.”

“Salamat po Tita,” napayakap ako kay Tita, “Pakisabi rin po kay Tito Ernie maraming salamat po.”

Eto na yun. Sana simula na ito ng bagong buhay. Kailangan ko nang ibaon ang nakaraan, iwanan ang mga di kailangan. Kailangan kong mag-bago para kanila Mama at sa mga kapatid ko, kailangan kong mabuhay para sa kanila. Kailangan kong mabuhay para kanila Tita na tinaggap ako bilang anak na rin nila.

Higit sa lahat, kailangan kong mabuhay para sa sarili ko.

May dahilan kung bakit ako nakaligtas nung gabing yon.

Bumalik yung secretary at may inabot na mga form kay Tita Jenny, “Mrs, Sevilla, please sign here, here, and here.”

Matapos pumirma ni Tita Jenny, ako naman yung tumingin sa enrollment form.

“Sure ka na ba na magbabago ka ng course?” tanong ni Tita nang mapansin nyang medyo natagalan ako sa pagtitig sa course na nasa enrollment form ko, “Sure ka na bang hindi mo na itutuloy ang Engineering?”

Si Papa lang naman ang may gusto non eh. Ngayon, siguro ako naman yung pumili ng course ko dahil mas alam ko kung anong para sa kin. Lumipat ako sa bago kong course, BA Communication, dahil alam kong nasa pagsulat ang strength ko.

Gusto kong puntahan sa libingan nya si Papa at ipamukha sa kanya, na mukhang ako pa rin ang nanalo sa ’ming dalawa pagdating sa pamimili ng course ko. Pero wag na, isa yung away namin na yun sa mga bagay na dapat ko nang kalimutan.

Pagtapos mag-fill up ng walang katapusang mga forms, sa cashier naman kami nagpunta ni Tita para magbayad ng Enrollment fee, Tuition fee, at kung ano-ano pa. Hinayan ko na si Tita na makipag-transactions, ayoko nang malaman yung kabuuang halaga eh, mahihiya lang ako lalo pag nalaman ko lahat-lahat ng binayaran nila.

“So, ngayon ka na rin ba mamimili ng gamit mo?” tanong ni Tita pagkasakay namin sa kotse.

“Hala, gamit po?” Inisip ko kung meron pa ba akong pwedeng magamit dun sa mga luma kong gamit, para di ko na kailangan magpabili pa kanila Tita, kaso mukhang wala na ata.

“Yes! Next week ka na papasok? Kelan mo balak bumili ng gamit?”

“Uhm, hahanap na lang po ako dun sa mga gamit ko sa bahay ng mga pwede pang magamit.”

“Myghad! Manang-mana ka talaga sa nanay mo sa sobrang kakuriputan!” habang hinihintay yung mga guard na buksan ang gate ng parking lot, dumukot sya ng isang libo mula sa handbag nya at inabot sa kin, “Ayan, mamili ka.”

“T-thanks po Tita. Maraming salamat po talaga.”

“Walang anuman, ayoko lang na multuhin ako ng nanay mo isang gabi at sabihing masyado kitang tinitipid, charot!”

Masaya ako na napag-uusapan na naming dalawa si Mama nang walang kahit isa sa ming dalawa ang umiiyak.

“So, kelan ka mamimili? Kung ngayon, daan na kita sa mall?”

“Uhm, sige po Tita,” binulsa ko yung isang libo na inabot ni Tita, “Ngayon na po ako mamimili.”

Wala pa talaga ako sa mood mamili eh, kaso nakakahiya naman kay Tita. Tsaka isang way na rin to para maimprove yung sarili ko, kailangan kong pigilan ang katamaran. Kaso nakakatamad kasi mamili kapag wala kang kasama eh.

Teka nga lang.

Hi Kaloy :))

Gising na kaya to? Mag-aalas dose pa lang eh. Pero malay mo naman diba. Subukan lang natin, baka pwede nya kong samahan sa Mall mamili ng gamit.

Tsaka simula nung mag-sex kami nung isang gabi, hindi ko na sya maalis pa sa isipan ko.

Hi Marvin. Musta?

Yown! Gising na sya! Yey!

May gagawin ka ba today? Sana di ako nakakaistorbo.

Saka ko lang naalala na meron din pala syang trabaho sa umaga diba? Shit naman Marvin, nakakaistorbo ka talaga dun sa tao!

Bukod sa matulog, wala naman, bakit?

Yun, wala naman pala eh, Ask ko lang baka pede mo kong samahan sa Mall mamaya? May bibilhin lang akong gamit.

Sana pumayag ka. Sana pumayag ka.

Sige, anong oras?

Tumingin ako sa relo ko, Ngayon na sana? Para lunch na rin tayo.

Ilang sandali lang, di ko namalayan na nasa tapat na pala kami ng Mall. Masyado ata akong na-occupy nung thought na makakasama ko nanaman si Kaloy.

“Bye Tita! Maraming salamat po ulit!” sabi ko habang bumababa ng sasakyan.

“Hoy ikaw Marvin ha, wag nang gumawa ng kalokohan! Umuwi ka kaagad!” sabi ni Tita, “Dala mo ba yung mga gamot mo?”

Tumalikod ako saka tinapik ang maliit na pill container na nasa bulsa ko sa likod ng pantalon. Anti-depressants, delikado nga naman akong gumala ng walang dalang ganto.

“Basta kung may magkaproblema man, tawagan mo ko o kaya si Jerome.”

“Yes po Tita! Maraming salamat po!”

Pag-alis ni Tita, tinext ko kaagad si Kaloy, Kaloy, asa food court lang ako.

Sige, malapit na ko.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano nga ba si Kaloy sa akin. Ang alam ko, masaya ako pag kasama sya.

Habang nakatambay sa food court, gumawa na ko ng listahan sa phone ko ng mga gamit na kailangan kong bilihin. Inisip ko ring maigi kung ano yung mga gamit na meron pa naman ako sa bahay, tulad nung notebook binder na hindi ko nagamit dahil nag-drop out ako matapos yung aksidente.

Mukhang pinaka kailangan ko talaga yung mga ballpen. Kailangan ko rin maghanap ng mumurahin na bag, yung mga bag ko kasi, kung hindi ko iniwan sa bahay namin sa Maynila, marurumi na at amoy kulob.

Habang naglilista, di ko napigilan yung sarili ko na mapaisip kung tama nga ba yung desisyon ko na bumalik na sa pag-aaral. Well, tama naman sya kahit anong mangyari, pero yung ibig kong sabihin, kung handa na nga ba talaga ako mag-school ulit.

Siguro naman masyado nang mahaba yung 7 months na pahinga di ba?

Nagulat ako nang biglang may umupo sa harapan ko.

“Hi Marvin,” bati ni Kaloy, sabay kindat.

“Uy,” alam ko namang ang rude kapag tinitigan mo nang masyadong matagal yung isang tao pero, ang cute lang nya tignan ngayon, “Uy, baka naistorbo kita sa pagtulog mo nyan ah, wala lang kasi talaga akong kasama ngayon eh.”

“Ano ka ba? Wala yun. Tsaka, nakatulog na rin naman ako saglit eh, ayos na yun.”

“Wala kang trabaho ngayon?”

“Wala na eh,” napakamot sya sa ulo sa sinabi, “Natapos na yung gawa namin sa construction eh.”

“Ganun ba,” Naks, kaya pala medyo banat rin ang katawan ng loko.

“Kaya walang akong trabaho ngayon sa umaga. Naghahanap nga ako eh.”

“Ayaw mo mag-business? Tinda-tinda ka ng mga pagkain ganun.”

“Pede rin, kaso wala naman akong puhunan.”

“Ay, yun lang.”

Tumayo na ko at nag-inat ng konti. Napatingin ako sa kanya. Fuck, ba’t ang cute ng batang to? Gusto ko syang halikan at hubaran dito sa gitna ng food court. Kung di lang mag-hapong nasa bahay si Tita, yayayain ko ulit sa bahay to!

“Tara?”

“Saan?”

Sa bahay, kakantutin ulit kita.

Shit, umayos ka nga Marvin! “Sa Bookstore,” iniling-iling ko yung ulo ko para mahimasmasan ako sa kalibugan ko, “Mamimili ako ng gamit.”

“Gamit san?”

“School. Papasok na ulit ako sa school next week.”

“Wow, sana all.”

Saka ko lang naalala na tumigil rin sya sa pag-aaral.

“Tiwala lang, makakapag-aral ka ulit,” umakbay ako sa kanya at tinapik sya sa balikat.

So ayun, nagpunta kami sa bookstore at isa-isang hinanap yung mga nasa listahan na ginawa ko habang hinihintay si Kaloy. Mga ballpen, mga papel, mga higlighter, bumili rin ako ng pencil case, pati na rin mga sticky notes.

Bigla ko tuloy namiss yung mga panahon na si Ela at si Mama pa yung kasama ko mamili ng mga gamit. Naalala ko nun, lagi kaming tumatagal dun sa mga ballpen, kasi sobrang mapili si Ela pagdating sa mga ballpen, actually dahil sa kanya, di na rin ako gumamit ng mga simpleng ballpen lang, sabi nya kasi sa kin mas magaan sa kamay yung mga gel pen, at mas black kung ikukumpara sa mga normal na ballpen.

Si Mama naman, sa mga journal laging tumatambay. Sa kanya malamang namana ni Ela yung hilig nya sa journaling at calligraphy. Kung pupunta ka sa kwarto ni Ela, makikita mo yung mga notebook, mga journal, pati mga sketchbooks nya na puno ng Calligraphy. Tuwing pasko nga, hinding-hindi mawawala yung mga diary, o mga notebook sa mga regalo na mula sa nga ninong at ninang namin, at minsan, pinag-aagawan pa ni Mama at Ela yung may magagandang klase ng papel.

Minsan naman, pagkasama namin yung tatlong maliliit pag namimili, imposibleng hindi yun magpapabili ng mga libro. Parang naging requirement na nga namin yun eh, na hindi kami papasok ng bookstore ng walang dalang storybook para kay Mark, Jade, at Judith.

Pero ngayon, ako na lang yung mag-isang namimili.

“Kaloy, ikaw? Baka may gusto kang bilhin?” napansin kong nakatulala sa shelf na puro mga puzzle si Kaloy.

Napatingin sya sa akin, “Wala, wala naman akong pera.”

“Sagot ko.”

“De, wag na, wala naman akong pag-gagamitan. Ang astig lang kasi nun oh,” may tinuro sya dun sa shelf na tinititigan nya kanina, isang 1000 pieces puzzle, “Tsaka naalala ko lang yung kapatid ko.”

Same, naalala ko rin yung mga kapatid ko.

“Ilang taon na yung mga kapatid ko?” bigla kong tanong out of mowhere.

Umalik na kami dun sa toy section kung saan naron ang mga puzzle, sinundan ko lang sya habang tumitingin-tingin sa mga nasa stante.

“Yung sumunod sa kin, 15. Tas meron pang kambal, 10, nasa grade four.”

“Nag-aaral naman silang lahat?”

“Yep.”

“Ikaw nagpapaaral sa kanila?”

“Oo.”

Wow, that’s impressive, “Naks naman, Kuya of the Year!”

“Baliw,” hinampas nya ko ng marahan sa braso gamit yung pencil case na tinitignan nya, “Ok na sa kin na yung tumigil ako sa pag-aaral, wag lang sila.”

Nakita ko sa mga mata nya na mahal na mahal nya talaga yung mga kaptid nya. Sabagay, hindi bubugbugin ni Kaloy ang sarili nya sa trabaho, at di rin nya papasukin ang prostitusyon kung hindi nya mahal ang pamilya nya.

Sana nabigyan rin ako ng pagkakataon na ipakita kung gano ko kamahal yung pamilya ko.

But then again, si Tita Jenny, si Tito Ernie, at si Jerome na ang pamilya ko ngayon. Sa kanila ko na lang ibubuhos ang pagmamahal ko na hindi ko naparamdam masyado sa pamilya ko.

Di ko naman alam na kukunin sila mula sa akin ng isang iglap.

“Ikaw? Ilang taon na yung mga kapatid mo?” then mabilis nyang dinugtog, “Ang ibig kong sabihin, kung buhay pa sila ngayon?”

Kung buhay pa sila ngayon , medyo nalungkot naman ako dun. Pero siguro curious din naman sa buhay ko si Kaloy, since curious din ako sa buhay nya, at saka, siguro naman nasa getting to know each other stage na kaming dalawa hindi ba?

“Si Mikaela, 17, si Jade 8, si Judith 7, si Mark, 6.”

“Hala, ang babata pa pala nila.”

“Kaya nga eh,” nanginginig nanaman yung panga ko, alam ko na yung kasunod nito, magkakagulo yung isip ko, mahihilo ako, manlalabo yung paningin ko, mahihirapan ako sa pag-hinga, at iiyak nanaman ako ng walang tigil. Pero kaya ko naman na siguro pigilan yung mga emotional outburst ko no? “Well, at least, nasa magandang lugar na silang ngayon.”

“Sabagay.”

Iniisa-isa ko yung mga pinamili ko, at nang masiguradong wala na kong nakalimutan, pumila na kami sa cashier.

“Pero Kaloy, kung bibigyan ka ng chance na bumalik sa pag-aaral, babalik ka?” medyo hininaan ko yung boses ko, ayaw ko namang maramdaman ni Kaloy na pinapahiya ko sya sa iba na tumigil sya sa pag-aaral.

“Oo naman,” sagot nya, “Basta may mag-aalaga kay Mama, at magpapa-aral sa mga kapatid ko, bakit naman hindi.”

Mas uunahin talaga nya yung pamilya nya kesa sa sarili nya.

“Priority mo talaga yung pamilya mo no?”

“Oo naman, sila na lang yung meron ako eh.”

Hindi ko maimagine yung sarili ko sa sitwasyon ni Kaloy. Binigay na nya ang lahat, pati yung puri nya, lahat lahat, para lang maitaguyod yung pamilya. Pareho kami, kaya ko ring ibigay lahat, para lang makasama ko ulit si Mama at yung mga kapatid ko kahit isang buong araw lang.

Pero alam ko naman na magkaiba kami ng sitwasyon ni Kaloy.

“May sukli pa ko,” binilang ko yung sukli na binigay sa kin nung cashier, mga nasa 500 pa ata to, “Ano gusto mo gawin?”

“Kahit ano, ikaw bahala.”

“Wala ka bang gustong gawin?”

“Basta kasama kita ayos lang sa kin,” sinuntok nya ko ng marahan sa braso, “Yieee!”

“Wow, bumabanat ka na ah,” tumingin ako sa malayo, pakiramdam ko namumula na ko eh.

“Syempre natuto ako sayo.”

“So ano ba gusto mo gawin?”

“Ewan ko lang sayo, basta ako go lang ako kahit saan.”

“Kain ba? Arcade? Nuod ng sine?”

Maya-maya lang, nadaanan namin yung screen kung san nakalagay yung mga showing ngayon na movies.

“Gusto mong manuod ng sine?”

Chapter 14: Kaloy

San Nicholas Elementary School. Tagal ko nang hindi nakakabalik rito ah.

Mahigit anim na taon na simula nung grumaduate ako rito. Pansin ko na rin ang maraming pinagbago ng paaralan, may mga bagong building, bago ang kulay ng mga gate ant mga pader, at mas yumabong na ang mga puno. Halos araw-araw kong nadadaanan ang school na to tuwing pauwi ako sa umaga, pero ngayon ko lang natitigan ito ng mabuti at napansin kung gano na ito nagbago.

“Boss! Ano pong kailangan nila?” tanong agad nung guard pagpasok ko pa lang ng gate.

“Aattend lang ng Recognition boss! San ba yun?” Balita ko nung isang taon lang, may pinagawang auditorium daw dito, sa may likuran, yung dating bakanteng lote kung san kami naglalaro ng habulan tuwing pagtapos ng klase.

“Ay dun po sa Auditorium! Punta lang ho kayo sa building na yon, tas daan kayo sa gilid non, makikita nyo na yung auditorium!”

“Sige po Kuya, salamat po.”

Habang naglalakad patungo sa building na sinasabi ni Kuya, hindi ko maiwasang alalahanin yung mga panahon na dito pa lang ako nag-aaral. Nakita ko yung garden, kung san madalas kaming mag-tanim sa boy scouts. Nakita ko rin yung court kung san kami naglalaro ng basketball tuwing P.E., pati na rin yung canteen, na kahit renovated na, alam ko pa rin kung ano ang itsura.

Eto yung mga panahon na simple pa yung lahat. Yung mga panahon na wala pa kong inaalala kundi yung kung san kami maglalaro ng mga kaibigan ko pagtapos ng klase.

Medyo nahilo ako ng konti. Sunod-sunod kasing bumabalik sa kin yung mga alaala nung elementary pa lang ako. Para silang isang mabilis na powerpoint, na kahit san ako tumingin, kahit saang sulok o saang kanto ako tumingin, nakikita ko yung sarili ko, na ineenjoy ang buhay bata.

Masaya naman balikan yung mga alaala na yun, kaso mas nakakalungkot kasi alam kong alaala na lang sila.

Binilisan ko na yung paglalakad. Gusto ko nang makarating sa auditorium. At least yun, di ko naabutan yun, wala akong maaalala dun.

Pagliko ko pa lang dun sa building na sinasabi nung guard, nakita ko na agad yung dami ng tao. May mga batang dala yung buong pamilya nila, as in kasama pa talaga yung mga kapatid, pati lolo at lola. Yung iba naman kanya-kanya ng pwesto sa gilid ng pasukan ng auditorium para magpa-picture. Meron din namang mga nanay na nakapwesto sa may silong at kanya-kanyang make-up sa kanilang mga anak. Sa isang sulok naman, may mga batang nakacostume ng pang-ballroom, malamang mag-spe-special number tong mga to.

Hinanap ko si Princess at Toto. Kaso hindi ko sila makita kahit saan sa labas, malamang nasa loob pa sila.

“Boss,” nagtanong ako sa guard nung auditorium, “Anong grade na yung nag-aawarding?”

“Grade 3 sir, pero patapos na yan, Grade 4 na yung kasunod.”

Yun, sakto lang pala yung dating ko, “Sige boss, salamat.”

Pagpasok ko sa loob ng auditorium mas madaming tao, mas maraming pamilya na nakapwesto sa bleachers. Bigla akong nakaramdam ng hiya. Pakiramdam ko hindi ako belong rito. Mas lalo pang nakakahiya kung meron mang makakilala sa kin rito. Baka mamaya, makita ko rito yung mga naging customer ko. O di kaya yung mga naging teacher ko nung elementary.

Kaya sinuot ko yung hood ng hoodie ko at hinanap na agad yung mga kapatid ko.

“Kuya!!”

Sinundan ko kung san nanggagaling yung boses ni Princess, at nakita ko nga sila ni Toto na nakapila sa may gilid ng stage kasama ng mga kaklase nila at mga magulang na kasama nila na umakyat ng stage.

“Kuya! Akala namin di ka na makakaabot eh!” sabi ni Toto.

“Pwede ba yun? Syempre kailangan samahan ko kayong umakyat ng stage!”

Maya-maya lang, nag-start nang tawagin yung mga grade 4 honor students. Una kong sinamahan si Toto dahil mas una syang tatawagin.

Di ko alam kung anong mararamdaman ko, sa totoo lang. Naiingit talaga ako. Naiingit ako kasi eto lang yung hindi ko nagawa nung kumpleto pa yung pamilya namin. Hindi ko napaakyat si Mama at Papa sa stage dahil hindi naman ako naging honor student kahit kailan. Pero at the same time, masaya ako, kasi at least, nakakita ako ng bunga ng mga paghihirap ko.

“Congratulations Anthony!” bati nung isang teacher sabay abot ng certificate kay Toto.

“Salamat po Ma’am Abby! Kuya nga po pala namin! Si Kuya Kaloy!”

“Hello po!” bati nung teacher na nakipag-kamay naman sa kin. Malamang sya ang adviser nila Toto. At malamang, bago lang sya dito, hindi ko sya naalala na naging teacher dito nung nandito pa ako, “Congrats po sa mga kapatid nyo.”

“Maraming salamat po.”

Inabutan ako ni Ma’am Abby ng medal na isasabit ko kay Toto.

Pagkasabit ng medal, nagpapicture kami, nag-bow lang sandali si Toto tas hinila nya ko pababa ng stage.

“Bilisan mo Kuya! Umikot na tayo! Bilis! Malapit na si Princess.”

“Oo nga pala!” Tumakbo kami paikot sa auditorium, pabalik dun sa kung saan nakapila si Princess, “Masyado nyo naman kasi ginalingan!”

Sunod ko namang sinamahan si Princess. Nakipag-kamay ulit ako dun sa principal, at dun kay Ma’am Abby. Inabutan nya ulit ako ng medal na isasabit ko naman kay Princess.

“Teka Kuya,” nagulat ako ng biglang hilahin sa kin ni Princess yung medal, “Sayo dapat to.”

At sa akin sinuot ni Princess yung medal.

“Kaloy, ano ba namang mukha yan?” palabirong tanong ni Papa sa kin, “Kagagaling lang natin sa Graduation mo, ba’t nakabusangot ka dyan?”

Nahiya akong sumagot.

“Akala ko ba paborito mo ang Mcdo? Andito na tayo oh! Nag-order na si Mama mo, ba’t sad ka pa rin dyan?”

“Wala po Pa.”

“Wala? Pwede ba yun? Ang lungkot-lungkot ng mukha mo tas wala lang?”

Tumungo ako at tinitigan yung nag-iisang medal na nakasabit sa leeg ko.

“Isa lang po kasi yung medal ko,” mahina kong sagot.

Medyo natawa si Papa, “At least may medal ka! Ako nga walang medal nung grumaduate nung elementary eh!”

“Natatanging Batang Scout lang naman po yung award ko,” mahina kong sagot, na tila ba nahihiya banggitin yung award na natanggap ko, “Hindi naman po ako naging honor eh.”

Naalaala ko nanaman yung mga kaklase ko kanina, lalo na yung nga nasa honor, karamihan sa kanila hindi bababa sa tatlo yung mga medal nila. May mga Best in English, Best in Math, Best in Science, meron pang Best in Spelling, Most Creative, at kung ano-ano pa.

Naalaala ko rin yung mukha ng magulang nila habang sinasabitan sila ng maraming medals. Gusto ko rin yun makita sa mukha ni Papa at Mama kanina.

“At least may isa diba?”

“Hindi naman po special.”

“Ano ka ba?” kinuha ni Papa yung medal at tinignan yung likod nito, “Sabi nga dito oh, Natatanging Boy Scout ng Taon. Natatangi! Ibig sabihin, special ka!”

“Talaga po?”

“Ibig sabihin, nay nakita silang special sayo kaya binigay nila yan sayo. Hindi ka man nila nakitaan ng sapat na kakayanan para maging honor, at least nakita nila na magaling ka sa ibang bagay!”

Sa mga sandaling yon, parang magic na biglang nawala yung lungkot na nadarama ko.

“Ma, tignan mo tong si Kaloy! Sad daw sya kasi isa lang yung medal na nakuha nya,” sa kakaisip ko nung sinabi ni Papa, di ko napansin na nakabalik na pala si Mama dala ang mga order namin.

“Kaloy,” sabi ni Mama habang isa-isang nilapag sa mga harap namin yung mga order namin, “Proud pa rin naman kami sa’yo kahit anong mangyari. Medal o walang medal.”

Medal o walang medal. Mahalaga ako sa kanila.

“And every achievement, dapat pinahahalagahan,” sabi ni Mama.

“Kuya? San tayo pupunta?”

“Secret!”

Paglabas namin ng gate ng school, tunawag na ako agad ng isang tricycle na nakapila sa terminal na nasa tapat lang ng school. Paghinto ng tricycle sa tapat namin, pinasakay ko na sa loob yung dalawa. Sa likod naman ako ng driver sumakay at binulong kung san kami papunta.

“Boss, sa Mcdo lang.”

Habang papunta, chineck ko yung wallet ko. Medyo nanghihinayang ako sa totoo lang, paniguradong mapapagastos ako nito, syempre di pwedeng si Princess at Toto lang yung kakain, kailangan ko pang uwian si Mama, at syempre si Michael. Kung papakainin ko sila ngayon, baka wala na kong pangkain mamayang madaling araw.

Pero nakita ko yung medal ni Princess na di ko napansing nakasabit pa pala sa leeg ko.

Every achievement, dapat pinahahalagahan. Yun ang sabi ni Mama.

“Wow! Mcdo!!” narinig kong sabi nung dalawa nung tumigil sa harap ng Mcdo yung tricycle, “Kuya? Dyan tayo kakain?”

Bumaba ako at nagbayad sa driver, “Hindi, dumaan lang tayo. Joke!”

Pagpasok namin sa loob, tinanong ko agad sila kung anong gusto nila. And as usual, fried chicken daw yung gusto nila. Naalala ko, yun din yung laging pinapaorder ko tuwing pumupunta kami nila Mama rito dati. Pumila na ako at pinaghanap na sila ng upuan dun sa loob.

So dalawang tig-one piece na chicken. Ay teka, yung happy meal na para may laruan yung dalawa na maiuuwi nila sa bahay. Tapos dalawang spaghetti kay Mama at Michael.

Sa kin kaya? Ok na yung isang burger.

“Kuya! Kuya! May tanong ako,” bungad ni Toto paglapit ko sa kanila dala yung mga inorder namin, “Maganda ba dun sa pinagtatrabahuhan mo?”

Nasamid ako sa tanong ni Toto kaya naman napainom ako mula sa Sprite ko, “Ha?” tanong ko kahit malinaw na malinaw yung pagkakarinig ko sa tanong nya, kaso mukhang hindi ko kayang sagutin ito.

“Maganda ba yung pinagtatrabahuhan mo sa gabi? Masaya ba dun?”

Hindi, hindi ako kailanman naging masaya dun.

“Uhm,” nilagay ko sa harap nila yung chicken nila.

Naghanap ako ng pwedeng sabihin, “Bakit mo naman natanong yan?”

“Wala lang po,” sagot ng kapatid ko, “Paglaki ko dun na lang ako sa pinagtatrabahunan mo magta-trabaho!”

Hindi. Hindi Toto, hinding-hindi ako papayag. Gagawin ko ang lahat wag ka lang matulad sa kin.

Para maiba yung usapan, nilabas ko yung box na may laman na mga laruan na kasama nung inorder ko, “Oh, eto pa!”

“Wow!! Thank you Kuya!!” tumayo sa upuan nila yung dalawa at niyakap ako ng mahigpit.

“Basta lagi nyo lang gawin yung best nyo sa school ha?”

“Yes po Kuya!!”

Ganto pala yung pakiramdam ng nagbubunga yung mga pinaghihirapan mo. Pakiramdan ko, mas lumakas ako, mas kakayanin ko kung ano man ang kaharapin ko sa mga susunod na araw. Di ko man maibalik yung buhay namin dati, alam ko naman na balang araw, di sila matutulad sa akin.

Ang saya nilang dalawa, ang sarap nila panuorin, gusto ko lagi na lang silang ganyan, hindi palaging umiiyak dahil kay Michael, hindi palaging pagod mula sa mga gawaing bahay at pag-aalaga kay nanay. Deserve nila ng mas magandang buhay.

Sila may utak, si Toto, si Princess, pati si Michael. Lahat sila naging honor. Pwera lang sa kin. Matanggal ko nang tinanggap na eto yung buhay na nararapat sa kin, sila, deserve nila ang mas masarap na buhay.

Pagtapos namin kumain, umuwi na kami, dala yung mga take-out na para kay Mama at Michael.

“Ma! Pinakain kami ni Kuya Kaloy sa Mcdo!” masayang bungad ni Princess pag-kauwi namin, “Tignan nyo po! Binilhan pa kami ng laruan!” sabi naman ni Toto.

Nagmano kaming tatlo kay Mama.

“Ma,” sabi ko, “Eto po yung medals nung dalawa,” inabot ko sa kanya yung medal ni Toto at Princess.

Hinawakan ni Mama yung mga medal. Nakita kong nagliwanag ng onti yung mga mata nya. Simula ng maparalisa, sobrang dalang ko na nakikita yung ngiting yun.

Sa totoo lang, sobrang laki ng pinagbago ng itsura ni Mama. Halos buto’t balat na lang sya, lalo na yung mga hita at binti nya. Sobrang namayat rin ang mukha nya, mas dumilim ang paligid ng mata, at mas umumpak ang mga pisngi. Sobrang haba na rin ng buhok nya na ang ilan ay kulay puti na. Kung may magsasabi man sa akin sa nakaraan na ganito ang mgaiging kapalaran ni Mama, hinding-hindi ako maniniwala.

Pero ngayon, nakita ko ulit yung ngiti nyang yun.

“Wow, sana all inuuwian ng Mcdo.”

Nakita ko si Michael na naka sandal sa hamba ng pinto papunta sa kwarto namin.

“Himala, wala ka ata sa labuyan ngayon.”

Natawa yung kapatid ko, “Himala, wala ka ata sa trabaho mo ngayon.”

Kinuha ko mula sa paper bag yung spaghetti na tinake-out ko para sa kanya, kaso pagtalikod ko, wala na sa may hamba si Michael, pumasok na sya sa loob.

Hinawi ko yung kurtina at sumilip sa loob ng kwarto, andun sya sa pwesto nya, nakahiga habang may pinapakinggan sa earphones nya.

Inabot ko sa kanya yung box ng spaghetti. Tinitigan nya muna yung hawak ko, tas saka tumingin sa kin, “Sayo yan,” sabi ko.

Bumangon sya sa pagkakahiga at sumandal sa dingding. Kinuha nya yung spaghetti, hinalo ito, at nagsimulang kumain.

Naupo ako at sumandal sa kabilang pader. Naupo lang ako dun, hihiga na rin ako maya-maya, kailangan kong lumabas mamayang gabi, wala na kaming panggastos eh.

Mula sa sulok ng mga mata ko, pinanood ko si Michael na kumakain.

“Kuya! Gutom na gutom na ko!”

“Sandali na lang Kel, uuwi na rin tayo,” tinuro ko yung dala-dala kong sako na puno ng plastic bottles na inipon namin maghapon, “Benta lang natin to, pwede na tayo umuwi.”

“San naman tayo kakain?”

“Kung malaki kinita natin ngayon, edi dun tayo sa Gotohan kumain, na-miss ko yung tokwa’t-baboy nila dun eh,” naramdaman kong kumulo yung tyan ko nang makaisip ako ng pagkain, “Pero kung hindi naman, siguro may tirang ulam pa tayo sa bahay.”

Inilipat ko sa kabilang balikat yung sakong dala-dala ko sa likod at binilisan ang paglalakad, “Kaya bilisan mo na! Para makauwi na tayo.”

Napansin kong hindi binibilisan ni Michael yung lakad nya.

“Kuya, pagod na pagod na talaga ako.”

Tumalikod ako para tumingin kay Michael pero mabilis rin akong tumingin palayo, ayokong nakikita sya ng ganito. Awang-awa ako sa kapatid ko. Simula umaga pa kami naglilibot sa buong bayan, nagkakalkal ng basura, numulot ng mga bote sa daan. Simula umaga pa kami nakikipaglaban sa mga usok, sa dumi, sa baho, sa init ng araw. Hindi ito yung dapat na buhay para sa kanya.

Bakit kasi iniwan mo pa kami Pa?

“Akin na yan,” kinuha ko mula kay Michael yung sako na hawak nya.

“Ako na Kuya.”

“Hindi, sige ok lang, ako na rito.”

“Eh mabigat na yang dala mo diba?”

“Hindi! Magaan lang to!” sinukbit ko sa kabilang balikat yung sakong galing sa kanya, “Strong kaya tong Kuya mo!”

Naglakad na kami ulit papunta sa junk shop, “Tara na Kaloy, mag-aalas otso na oh, di pa kumakain sila Mama.”

Buti na lang pala binilisan namin yung paglalakad, naabutan pa naming bukas yung junkshop na magsasara na rin pala. Binenta namin yung mga boteng naipon namin maghapon. Yung dalawang sako namin, 60 pesos lang ang naging halaga.

“Kuya, makakapunta ba tayo sa lugawan ngayon?”

“Mukhang hindi yata,” tinitigan ko yung dalawang bente pesos at dalawang sampu na nasa kamay ko, “Pambili lang natin ng ulam to eh.”

“Bukas? Makakapaglugaw ba tayo?”

“Oo, pero dapat agahan natin mangalakal, dumadami mga kalaban natin pagdating ng tanghali eh.”

“Sige kuya! Bukas, aagahan yung gising para makarami tayo!”

Chapter 15: Marvin

“Ela!! Tumawag kayo ng pulis!!”

Nagmamadali akong umakyat sa taas matapos kong makita kung ano ang ginawa ni Papa kay Mama. Parang nakatatak na sa utak ko kung paano ginilitan ni Papa yung leeg ni Mama at kung paano umagos mula rito ang sandamakmak na dugo.

“Ela!! Buksan nyo yung pinto!”

Agad namang binuksan ng mga kapatid ko yung pinto ng kwarto ko. Pagpasok ko, ni-lock ko kaagad yung pinto, at hinila yung desk ko para ipang-harang sa pinto.

“Kuya!? Anong nangyayari?” tanong ni Mikaela sa kin, “Anong nangyari sa baba? Anong nangyari kay Mama!?”

“Tumawag ka ng pulis!! Pinatay ni Papa si Mama!”

Nag-iyakan yung mga kapatid ko sa narinig. Nakita kong namutla bigla at nawalan ng kulay ang mukha ni Ela. Niyakap ko sila ng mahigpit at pinatahan, “Ela, tumawag ka ng pulis bilisan mo!!”

Isang malakas na kalabog ang nagmula sa pinto. Sinisipa na ni Papa yung pinto.

“Magtago muna kayo sa closet! Bilis!!”

Pumunta ako sa pinto at pinigilan ang desk sa pag-urong dahil sa patuloy na pagsipa ni Papa sa pinto, “Ela! Dalhin mo sa loob ng closet ko yung tatlo!! Tawagan mo sila Tita Jenny! Tumawag ka ng pulis! Kahit sino!!”

“Kuya paano ka!?”

“Pipigilan ko si Papa! Basta magtago lang kayo dyan! Lock nyo yung pinto!!”

“Kuya! Natatakot ako!” sigaw ni Judith habang tinutulak na sila ni Ela papasok sa closet.

Ako rin. Ramdam na ramdam ko yung takot na sistema ko. Ang tanging laman ng utak ko ngayon, ay kung paano natapos ang buhay ni Mama sa kamay ni Papa at kung ano pa ang maaaring mangyari kapag hinayaan ko syang makapasok pa rito sa kwarto ko.

“Tulong!! Tulungan nyo kami!!” sigaw ko habang pinapigilang ang pinto sa pagbukas, umaasang may kahit isa sa mga kapitbahay namin ang gising sa mga oras na to at marinig ang mga sigaw ko.

Mabilis kong nilibot ng tingin ang kwarto ko, naghanap ako ng pwedeng ipang-self-defense yung sakaling makapasok sa loob si Papa.

Nakakita ako ng meter stick sa ilalim ng kama ko.

Kailangan kong makuha ang meter stick, kaso kapag umalis ako rito, isang malakas na sipa lang ni Papa mabubuksan nya ang pinto.

Di bale na.

Binitawan ko ang desk. Kinuha ko ang meter stick sa ilalim ng kama, pinutol ang isang dulo nito para magkaron ng matulis na kanto.

“Kuya!! Anong nangyayari dyan!?”

Palakas ng palakas ang kalabog na nagmumula sa pinto. Pa-usog na ng pausog ang desk. Tuloy-tuloy sa pag-agos ang mga luha mula sa mga mata ko. Sa sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko, halos naririnig ko na ito. Hinawakan ko ng mabuti ang meter stick.

Pagbukas ng pinto, pagpasok ni Papa, kailangang maisaksak ko ito sa kanya.

Para kay Mama. Para sa mga kapatid ko.

Sa isang sobrang lakas na kalabog, nasira ang doorknob at humampas paloob ang pinto. Tumaob ang desk ko, at tumilapon ang mga nasa ibabaw nito. At andun si Papa, nakatayo sa labas at may hawak syang baseball bat.

“Kuya!!” Nasisisigaw na sa takot ang mga kapatid ko sa loob ng closet.

Hinigpitan ko yung hawak sa meter stick, “Papa! Please maawa po kayo sa min! Pa!! Bakit nyo po ba to ginagawa!”

Hindi sya sumagot. Pumasok sya sa loob ng kwarto ko

Kitang-kita ko ang duguan nyang polo, puro dugo rin ang mukha nya, at kita ko kung pano maghalo ang dugo at pawis sa noo nya. Tinignan ko ang mga mata nya. Blanko. Blanko lang ang mga ito. Walang kahit anong emosyon, walang kahit ano.

“Kuya!!”

Napatingin si Papa sa closet kung san nagtatago ang mga kapatid ko.

“Wag ang mga kapatid ko!”

“Hello? Kaloy? Pwede ka bang pumunta rito sa min?”

“Anong nangyari? Ayos ka lang ba?”

Si Papa. Bumalik nanaman sya sa mga alaala ko. Binabalikan nya ko. Binabalikan nya ko, Kaloy.

“Oo, ayos lang naman ako,” bigla akong nakaramdam ng hiya, baka mamaya nasa trabaho sya, o di kaya may customer syang kasama ngayon, “Kailangan ko lang ng kausap.”

“Ah ganun ba.”

“Punta ka please, I feel like kailangan kita.”

“Oo, pupunta ko.”

Biglang kumalma ang pakiramdam ko.

Pagkababa ng tawag, dun na tuluyang pumasok yung hiya. Gago ka talaga Marvin, hindi mo pwedeng papuntahin rito si Kaloy, nasa baba si Tita Jenny at Jerome. At gabi na rin oh, baka may customer na si Kaloy o baka nagpapahinga yung tao tapos papupuntahin mo rito.

Hindi ko rin sigurado kung gusto ko ng sex o kung ano. Hindi kami pwede sa kwarto kasi gising pa sila Tita. Eh kaso gusto ko lang sya makita. Gusto ko lang sya makasama, ganun.

Kaso nakakahiya naman lalo yun, papupuntahin ko sya rito tas hindi naman pala kami magsesex. Imbes na kumikita sya sa labas sa mga customer nya.

No. Hindi ko gust yung thought na may kasamang iba si Kaloy. Gusto ko akin lang sya. Gusto ko ako lang ang magpapa-ungol sa kanya, ako lang dapat ang kumantot sa masarap nyang butas. Ako lang dapat ang magpa-iyak sa kanyang malalamlam na mata dahil sa sakit at sarap. Ako lang dapat ang dahilan ng bawat pag-ungol nya. Ako lang dapat!! Ako lang at wala nang iba!!

Tangina. Ano nanaman ang iniisip mo Marvin.

Shit. Hindi maganda to. Baka mamaya, magawa ko rin kay Kaloy yung ginawa ko kay Jerome dati. Shit. Shit. Baka hindi ko nanaman makontrol yung sarili ko.

Kinuha ko ulit yung phone ko para sana tawagan sya ulit.

Kaso gusto ko syang makita ngayon. Sya lang ang nagpapakalma sa kin, sa puso kong puno ng takot at lungkot. I need him. Hindi ko man alam kung bakit pa, pero gusto ko lang sya makasama.

Mahal ko na ba sya, o gusto ko lang ng kasama ngayon kasi gusto ko lang makalimot sa mga bangungot na hatid ng gabing bumago sa buhay ko?

Shit. Bakit ba kasi napakagulo ng utak na to.

Bumangon ako mula sa kama. Kumuha ako ng medya sa drawer ko, at sinuot yung rubber shoes ko. Nagsuot ako ng jacket, at saka lumabas ng j kwarto.

“Marvin? San ka pupunta?”

Nasa kusina pa rin pala si Tita Jenny, “Uhm, mag-jojogging lang po tita.”

Napatingin sya sa relo nya, “Gabi na ah.”

“Uhm,” napalunok ako, “Parang di po kasi kumpleto yung araw ko ng hindi ako nagjojogging po.”

“Bukas na lang kaya? Anong oras na oh, mag-hahating gabi na.”

“Dont worry tita, dito lang ako sa loob ng village, di na po ako lalayo.”

She considered it for a minute, “Dala mo ba phone mo? Wag mong i-airplane mode para ma-contact kita.”

“Yes po tita,” agad akong lumabas ng pinto, “Thank you po.”

Ang payapa ng lahat pagkalabas ko ng gate. Walang kahit isang tao nasa labas. Katamtaman lang ang lamig, pero sobrang nakakabingi yung katahimikan, na kahit yung mga kuliglig sa bakanteng lote na nasa harap ng bahay nila Tita, wala yata sa mood magparamdam.

I felt free.

Tumingin ako sa taas. Hindi ko sigurado kung lumalabo na ba ang mata ko, o sadyang walang bituin sa langit ngayong gabi? Baka uulan? Baka sa sobrang kapal ng mga ulap, tanging ang liwanag lang na mula sa buwan nag nakakahalik sa lupa?

O baka sadyang napakalayo na ng mga bituin ngayon.

Nag-umpisa akong maglakad. Gusto ko talagang tumakbo, magpa-pawis, totoo naman kasi yung sinabi ko kay Tita na parang hindi kumpleto ang araw ko na hindi ako nagpapapawis. Kaso ang payapa ng gabi, ang tahimik ng paligid. Nakakarelax, nakaka-kalma, kaya maglalakad na lang ako.

Tumingala ulit ako. Hindi ko na hinanap yung mga bituin. Sa bilog at maliwanag na buwan na lang ako tumingin. Ang ganda ganda talaga ng buwan.

Naalala ko nanaman si Papa. At ang dugo ni Mama at ng mga kapatid ko sa puti nyang polo.

Napatigil ako sa paglalakad. Biglang sumakit yung ulo ko.

“Kuya tulong!! Kuya!!”

Tapos na Kaloy, tapos na ang lahat. Wag mong pansinin ang mga sigaw nila. Tapos na, wala na si Papa. Hindi nya na ko mababalikan. Hindi nya na ko magagalaw pa.

“Papa! Wag po! Maawa po kayo sa min!”

Hindi na pala dapat ako lumabas. Nanatili na lang dapat ako sa kwarto, natulog, nagjakol, uminom ng pampatulog, kahit ano. Kanina, ingay na ingay ako sa mga alaala ni Papa. Pero mas maingay yung katahimikan rito sa labas. Hindi ko kaya.

Putangina hindi ko talaga kaya.

“Kuya!! Kuya!!”

Eto. Etong katahimikan na to. Naalala ko to. Eto yung parehas na katahimikan nung gabi na yon. Malinaw pa rin sa kin yung mga iyak ng mga kapatid ko, yung mga huli nilang sigaw hanggang sa manahimik sila ng tuluyan isa-isa.

Unang nanahimik si Judith. Tas si Mikaela. Si Jade ang pinakamalakas, pero unti-unting nawala. At huli si Mark. Maililigtas ko pa sana si Mark. Kaso huli na ko. Naihagis na sya ni Papa sa bintana bago pa man ako may magawa. Sumigaw sya. Napalitan ito ng pagbagsak nya sa lupa.

Katahimikan. Yun ang sumunod.

Wala nang umiiyak. Wala nang humihingi ng tulong. Wala na. Tahimik na ulit ang bahay.

Ayoko na pala ng katahimikan. Ayoko na pala ng payapa. Ayoko na pala. Babalik na lang ako. Babalik na lang ako. Magkukulong na lang ako sa kwarto. Magpapatugtog na lang ako ng malakas, yung tipong hindi makakatulog yung mga kasama ko sa bahay. O kaya magsisisigaw na lang kaya ako ulit. O manuod na lang ako ng movie sa laptop. Ano ba? Ano ba pwedeng gawin.

Basta babalik na lang ako.

“Marvin? Marvin!? Ayos ka lang? Teka!”

Biglang may yumakap sa likod ko, “Pumunta ka.”

“Ayos ka lang ba?”

Hinawakan ko ng mahigpit yung kamay nya. Gusto ko pang ilapit yung katawan nya sa kin. Gusto kong maramdaman yung init ng hoodie nya. Gusto kong maramdaman yung bigote nya na humihimas sa batok ko. Gusto kong ibalot yung sarili ko gamit ang mga braso nya.

“Ayos ka lang?” ulit nya.

“Hindi ko alam. Hindi ko alam Kaloy.”

Bumitaw sya sa pagkakayakap sa kin, “Tara upo muna tayo,” lumibot sya ng tingin para maghanap ng mauupuan namin, “San ba pwede umupo rito?”

“Halika.”

Kinuha ko yung kamay nya at tumakbo. Tumakbo kami papasok pa sa village, papunta sa playground.

Pagdating sa playground, umupo ako sa swing, at umupo naman sa dulo ng katabing slide si Kaloy.

“Anong nangyari Vin?”

Pinunasan ko yung mga luhang galing sa mata ko, “Hindi ko rin alam Kaloy,” pakiramdam ko yun na ata ang pinakahonest na bagay na sinabi ko lately, “Hindi ko rin alam kung bakit ako nagkakaganito.”

Bigla nanaman ako nakaramdam ng hiya.

“Sorry talaga Kaloy, sorry talaga. Alam kong nagtatrabaho ka, sorry naistorbo kita. Hindi na dapat kita pinapunta. Magiging alalahanin pa ko. Sorry talag-”

Tumayo sya sa kinatatayuan, lumapit sa kin at niyakap ako ng mahigpit, “Shh.”

“Sorry, sorry, sorry.”

“Shhhh!” hinimas-himas nya yung ulo ko, “Iyak ka lang.”

“Pero-”

“Kailangan mong ilabas yan Vin. Labas mo,” mas hinigpitan nya pa ang kapit sa kin.

Kapayapaan.

Biglang nawala ang lahat ng bigat, hindi ko maintindihan kung bakit, basta nawala lahat ng bigat.

Ilang sandali, lumuhod sya para matignan ko sya ng mabuti, “Ayos ka na ba?”

Tumungo ako.

Umupo sya sa katabing swing. Kinuha nya yung isa kong kamay at hinawakan to ng mahigpit, “Ano bang nangyari?”

Sasabihin ko ba kay Kaloy?

Never ko pang shinare sa kahit sino yung mga nangyari sa kin. Bukod kay Tita, Jerome, at yung mga dati kong kaibigan sa maynila na napanood sa balita yung nangyaring massacre, wala nang iba pa ang nakakaalam sa mga nangyari sa kin.

“Minsan ba, parang gusto mong ibigay lahat ng meron ka ngayon para lang maibalik ka sa nakaraan?”

Naramdaman kong lumuwag ang hawak nya sa kamay ko.

“Maraming beses na. Actually, palagi,” sagot nya, “Palagi kong gustong bumalik sa nakaraan,” tapos tumingin sya sa kin, “Gusto kong bumalik sa panahong maayos pa yung buhay namin. Yung buo pa kami, yung nakakapag-aral pa ko, yung hindi pa ko nagiging callboy.”

“Ako, gusto kong bumalik sa panahong buhay pa yung pamilya ko.”

Naramdaman kong humigpit ang hawak ni Kaloy sa kamay ko. Nakaramdam nanaman ako ng kakaibang kapayapaan dahil sa hawak nya. Ewan ko, pangatlong beses pa lang ata namin magkita ngayon, pero parang matagal ko na syang kilala.

Ang weird. Kasi ni hindi ko alam kung ano nga ba ang tingin ni Kaloy sa kin. Baka mamaya, customer lang pala ang tingin nya sa kin.

Pero the way na hawakan nya yung kamay ko ngayon, alam kong sa tamang tao ako magkukwento.

Sapat na ang isang mabilis na swing ng baseball bat sa gilid ng ulo ko para mamilipit ako sa sakit sa sahig ng kwarto ko.

“Argh!!” sobrang sakit putangina.

Sa gilid ng mga mata kong lumalabo na ang paningin dahil sa mga luhang namumuo sa mga mata ko, nakita ko, binubuksan na ni Papa ang closet kung san nagtatago ang mga kapatid ko.

Gusto kong tumayo at iligtas sila mula kay Papa, pero di ako makabangon dahil sa sobrang sakit ng ulo kong nag-uumpisa nang magdugo.

“Kuya!! Tulong!!”

Sa isang malakas na swing ni Papa, tuluyan nyang nasira ang doorknob ng closet. Sinipa nya ang pinto. Pagbukas nito, nagsitakbuhan palabas ang mga kapatid ko.

“Kuya! Anong nangyari sayo!!” pumunta sila sa tabi ko.

“Umalis na kayo rito!” sabi ko kay Ela kahit sobrang sakit pa rin ng ulo ko “Lumabas na kayo ng bahay! Humingin kayo ng tulong sa mga kapitbahay!”

Biglang sumigaw si Judith, “Kuya!! Ate!!”

“Pa! Bitawan nyo po si Judith!” Umiiyak na pagmamakaawa ni Mikaela.

“Lumabas na kayo! Ilabas mo na sila Mark!”

Lumabas yung tatlo kong kapatid ng kwarto habang pinipilit kong tumayo.

“Kuya!” iyak ni Judith sa kin.

Kahit nahihilo ako, sinikap kong kunin ang meter stick na hawak ko kanina.

Bigla akong nakarinig ng malutong na tunog na kasunod ng tila ba tunog ng nagmumumog.

Binali na pala ni Papa ang leeg ni Judith.

“Pa! Bakit!!”

Huli na, na realize ko, kaya tumakbo na ko palabas para iligtas ang mga natitira kong kapatid.

Pero biglang hinila ni Papa ang t-shirt ko bago pa man ako makalabas.

Hinampas nanaman nya ako ng baseball bat.

Bumagsak ako sa sahig, ilang hakbang lang ang layo mula sa kung saan nakahandusay ang wala nang buhay na si Judith. Dumoble yung sakit na nararamdaman ko sa ulo ko, ni hindi ako makatayo sa sobrang panghihina.

Kailangan kong iligtas yung mga kapatid ko, ako na lang yung pag-asa nila.

Pero putangina di ako makabangon.

Makakalabas sila diba? Makakahingi naman siguro sila ng tulong. Malakas si Mikaela, alam kong maililigtas nya ang mga kapatid namin.

“Pa!! Wag po! Maawa po kayo!” narinig kong sigaw ni Ela mula sa baba, “Papa-”

“Ate!!” di ko na narinig pa ulit ang boses ni Mikaela.

Putangina, bakit to nangyayari sa min?

Narinig kong bumabalik sa taas si Mark at Jade. Pilit akong gumapang, kaso sobrang sakit talaga ng ulo ko.

“Mark!!” sigaw naman ni Jade ang umalingaw-ngaw. “Pa! Wag! Tulong! Tulong!!”

Malinaw na malinaw ang mga sigaw ng kapatid ko. And it breaks my heart sobra na wala akong magawa.

“Tulong! Tulong!! Tulong!!”

Di tulad ni Judith at Mikaela, hindi agad natapos ang mga sigaw ni Jade. Alam kong lumalaban pa sya.

Kaso nang manahimik ulit ang lahat, alam kong wala na rin sya.

“Kuya.”

Napatingin ako sa pinto. Nakatayo don si Mark. Umiiyak sya at nanginginig sa takot.

Nagsimula akong gumapang papunta sa kanya.

Kaso biglang nagpakita sa likod nya si Papa.

“Kuya!!” sigaw nya habang hinila sya ni Papa papasok sa kwarto ni Ela na nasa tapat lang ng kwarto.

Sobra na. Sobra na to.

Gamit ang natitirang lakas na di ko alam na meron pa ko, lakas na nagmula sa mga huling sigaw ng mga kapatid ko, nakatayo ako at sumunod sa loob ng kwarto ni Mikaela.

Pero huli na ko, naitulak na ni Papa si Mark sa bintana.

Di ko makakalimutan ang mga sigaw nya bago sya bumagsak sa lupa.

Nanghina lalo ang mga binti ko. Napaluhod ako.

Wala na kong mga kapatid. Di ko man lang sila nailigtas.

Nakita ako ni Papa. Napatingin ako sa kanya. Binuhat nya ulit ang baseball bat.

Gusto kong tumakbo pababa, lumabas, humingi ng tulong. Kaso wala na ring silbi kung mabubuhay pa ko diba?

Lumuhod na lang ako at hinintay ang pagtama ng baseball bat sa ulo ko.

Dun na ko nawalan ng malay.

“Tahan na Vin, wala kang kasalanan.”

Hinigpitan ko ang yakap kay Kaloy, “Hindi! Kasalanan ko yun! Kasalanan ko ang lahat ng yun!”

“Shhh,” bumitiw sya sa yakap para tignan ako sa mukha, “Wala kang kasalanan.”

Tinignan nya ko sa mata. Pinunasan nya ang mga luha ko gamit ang hinalaki nya.

“Wala kang kasalanan.”

At saka nya ko hinalikan.

Chapter 16: Kaloy

“Wala kang kasalanan Vin, tandaan mo yan,” sabi ko kay Marvin pagtapos ko syang halikan. Hinawakan ko ulit ang nga kamay nya na sing-lamig na ng yelo.

Tumungo sya, “Salamat.”

“Walang anuman,” sagot ko, “Pero tanong ko lang ah, ano na nangyari sa Papa mo?”

“Wala na,” binitawan nya ang mga kamay ko at pinunasan ang mga luha gamit ang kwelyo ng t-shirt nya, “Nung magising ako sa ospital, kinuwento ni Tita Jenny na nanlaban daw sa mga pulis si Papa, nang-atake daw ng isang pulis, kaya napilitan silang barilin sya.”

“Pareho tayo,” bumalik ako sa inuupuan kong swing at dahan-dahang nagswing, “Gago rin yung tatay ko eh.”

“Bakit? Anong nangyari?”

Binaba ko yung mga paa ko lara tumigil yung swing sa pag-swing. Pinanood ko yung mga alikabok sa nagliparan pagbaba ng sapatos ko, pinagmasdan ko sila habang naghahanap kung saan ko nga ba uumpisahan ang kwento kung bakit nasira ang buhay namin dahil kay Papa.

Shit, tumatawag si Mama.

“Hello po?” tumingin ako sa relo ko, mag-aalas nuebe na pala, sobrang lagpas na sa hanggang alas-otsong pwede ako kanila Julia.

“Kuya Kaloy? Asan ka?”

Si Michael lang pala. Medyo gumaan ang pakiramdam ko ng marinig ang boses ng kapatid ko, nagpeprepare na ko masigawan eh.

“Andito kanila Julia, bakit?” tanong ko, “Sabihin mo kay Mama, pauwi na ko, tinulungan ko pa-”

“Dalian mo umuwi Kuya! Kailangan ka namin dito!”

Saka ko lang narinig ang boses ni Mama, boses ni Papa, at boses ng marami pang iba na nagkakagulo.

Napatayo ako sa kinatatayuan ko, “Bakit!? Anong nangyari?”

“Kuya, inaaway nila si Mama!” umiiyak na si Michael sa kabilang linya, “Pati si Papa inaaway nya na rin si Mama!”

“Sige, pauwi na ko.”

Pagkababa ng tawag, nag-paalam na agad ako kay Julia at sa mga kaibigan namin. Kinuha ko yung mga gamit ko, agad na lumabas at tumawag ng tricycle papunta sa subdivision namin.

Habang nasa byahe, di ko maiwasang kabahan ng sobra. Ano kayang nangyayari? Ano kayang pinag-aawayan nila Mama? Ba’t andaming boses don na hindi ko kilala? At ano ba ang ginawa ni Mama para pati si Papa awayin sya?

Pagliko ng tricycle sa street namin, dun ko nakita ang tatlong sasakyan na magkakahilerang nakapark sa labas ng bahay namin. Lalong lumakas ang kaba ko. Marami na ring mga kapitbahay ang nakadungaw sa may gate namin, pilit inuusisa kung ano nga ba ang nangyayari sa loob.

Pagbaba ko ng tricycle, narinig kong may sumigaw, “Wag ka nang magmatigas pa Catherine! Sumunod ka na lang sa min!” Nang marinig ko ang pangalan ni Mama, dali-dali kong binuksan ang gate, at tumakbo papasok sa bahay.

“Bitawan nyo ko!!” Pagpasok ko sa sala, ang naabutan ko, may dalawang babaeng sinasabunutan si Mama na napaupo na sa sahig at iyak ng iyak.

Binaba ko lahat ng mga dala ako at sumugod sa kanila, itutulak ko sana sila palayo kay Mama kaso naramdaman kong may humila sa kin palayo.

Si Papa.

“Bitiwan nyo ang nanay ko!” nagpumiglas ako mula sa kapit ni Papa sa kin, pero mas malakas pa rin sya, “Pa! Sinasaktan nila si Mama!”

Pero inismiran lang ako ni Papa, “Wag kang makialam dito Kaloy.”

Napahiga na si Mama, dun lang sya binitawan ng dalawang babae. Saka ko nakilala yung isa sa kanila, si Lola Daisy, ang nanay ni Papa.

“Kakasuhan ko kayo mga hayop kayo!” sigaw ni Mama.

Biglang nagsalita yung matabang lalaki na nakaupo lang sa sofa na may hawak na mga folder at envelop, “Actually, pwede naming sabihin sa korte na self defense ang ginawa ng mga kliyente ko dahil ikaw ang unang nanakit kay Mrs. Ramos!”

Nagpintig yung tenga ko sa narinig. Sinikmuraan ko si Papa para bitiwan ako. Agad akong nagpunta kay Mama at tinulungan syang tumayo.

“Ma, ayos ka lang?”

Hindi na nakasagot sa kin si Mama, niyakap nya ko ng mahigpit at umiyak sa balikat ko, “Puntahan mo na lang yung mga kapatid mo sa taas Kaloy, bayaan mo na ko dito.”

“Hindi. Sasaktan ka nila ulit Ma, di ko hahayaang saktan ka nila ulit.”

“So eto ba Catherine ang panganay mo asawa ko?” turo nung isang babae sa kin.

Asawa? Ibig sabihin, sya ang totoong asawa ni Papa?

Tinignan ko syang mabuti, mula sa braso at leeg nya napunong-puno ng kolorete, mga brillantes at ginto, sa mga kuko nya, at sa buhok na halantang alagang-alaga, sa bag at sa sapatos nyang paniguradong mas mahal pa sa binibigay na pera ni Papa kay Mama, hanggang sa mukha na putok na putok sa make-up.

“Hoy totoy! Hindi kami ang totoong kalaban rito! Kung ayaw mong masaktan pa yang nanay mo, tulungan mo na syang mag-impake at lumayas na kayo sa bahay ko!!”

“Bahay mo?”

“Oo! Bahay ko!” Lumapit ulit sya kay Mama, hinila ko si Mama papunta sa likod ko at ako ang humarap sa kanya, tinapat nya sa mukha ko ang hintuturo nya at dinuro ako, “Pera ko ang pinangpagawa ng bahay na to! Ako ang nagpagawa ng bahay na to! Kaya wala kayong ibang choice kundi umalis dito sa papamahay ko!”

Bahay nya? Aalis kami? Pero san kami titira?

Tumingin ako kay Papa na parang nanghihingi ng tulong, pero nakatingin lang sila sa min.

“Pa? San tayo titira?”

“Anong ‘san tayo titira?’ dun sa totoo na nyang pamilya uuwi ang tatay nyo!!” sagot ni Lola Daisy, na kailanman, hindi talaga naging mabait na lola sa aming magkakapatid.

Di ko sya pinansin, kay Papa pa rin ako nakatingin, “Iiwan mo na kami? Iiwan mo na si Michael at yung kambal?”

Nakita kong biglang nagbago ang itsura ni Papa. Yung itsura nya kanina na parang walang emosyon, tila napalitan ng lito at lungkot.

“Sige Arnold, mamili ka, yang pamilya ng kabit mo, o yung totoong pamilya mo?” sabi ni Lola Daisy, “Mag-iingat ka, pag pinili mo yang mga bastardong yan, magpaalam ka na rin sa mana galing sa Papa mo!”

Dumugtong yung totoo nyang asawa, “Magpaalam ka na rin negosyo mo, sa mga bahay at lupa mo, sa pera mo, at sa mga totoo mong anak! Mamili ka!”

Bigla syang napatingin sa aming mag-ina.

“Hindi mo na pala kailangan mamili Arnold. Ako na yung nagsasabi na umalis kayo sa bahay ko.”

“Pero wala po kaming mapupuntaha-”

“Wala akong pakialam!!!” dinuro nya ulit ako, pero this time sobrang lapit na nya sa mukha ko at kitang-kita ko ang panggigigil sa mukha nya, “Pag bukas ng umaga andito pa rin kayo, ako mismo ang kukuha sa mga gamit nyo at sisilaban ko lahat yan sa kalsada!”

“Hindi kami-” pinigilan ako ni Mama.

“Anak, tama na,” pinunasan nya ang mga luha nya at ako naman ang pinapunta nya sa likod nya, “Oo Lucindra, aalis na kami mamaya.”

“Mabuti!! Maayos naman pala kayong kausap!”

Kinuha nya ang bag nya na nasa sofa at nagmamadaling lumabas ng bahay. Sumunod sa kanya si Lola Daisy, at yung matabang lalaki na abugado pala nila. Naiwan na lang kami ni Mama sa sala, na iyak pa rin ng iyak, at si Papa, na nakatingin lang sa aming dalawa.

Tumingin ako sa kanya.

“Pa, bakit?”

“Babalikan ko kayo, promise,” pangako nya pero hindi kapani-paniwala.

Biglang sumigaw yung asawa nya, “Arnold!! Ano pang hinihintay mo!?”

Paglabas ni Papa sa pinto, alam ko na agad, na yun na ang huling beses na makikita ko sya.

“Yun. Yun na yung huling beses na nakita ko si Papa.”

“Hindi na kayo nagkita pa ulit?”

“Hindi na.”

“Ang fucked up ng mga tatay na tin no?”

“Totoo,” sang-ayon ko, “Tangina nya, sinira nya buhay namin.”

Nagbalik nanaman lahat sa alaala ko lahat ng pinagdaanan namin simula ng palayasin kami sa bahay. Kung paano kami naghanap ng matutuluyan, kung paano namin tinayo ni Mama ang barong-barong namin ngayon para lang may matulugan kami, kung paano isa-isang mawala ang mga ‘kaibigan’ ni Mama, kung paano ako tumigil sa pag-aaral at nagsimulang mamasura, namasukan kung saan-saan at kung paano ako napasok sa trabaho ko ngayon.

Hindi mangyayari ang lahat ng yon kundi dahil sa napaka-duwag kong tatay, na hindi marunong managot sa mga ginawa nya.

“Sana di ba hindi na lang nya binuntis si Mama,” sabi ko habang pinipigilan ang mga luhang nararamdaman kong malapit nang lumabas, “Sana hindi na lang nya kinumbinsi si Mama na lumayas sa bahay nila sa probinsya, edi sana may mga magulang nababalikan si Mama ngayon.”

Eh kaso, dahil rin kay Papa, tinakwil na si Mama ng mga magulang nya.

“Ilang beses na umiyak sa harap ko si Mama, sising-sisi na pinili nya si Papa. Hanggang ngayon pilit pa rin nyang sinisisi ang sarili sa nga nangyari,” nakikita ko si Mama na umiiyak, “Sana daw hindi sya nagpadala sa mga matatamis na salita ni Papa, sana hindi sya sumama rito, na malayo sa kanila, at sana hindi sya pumayag na bumuo ng pamilya dahil alam naman nyang may una nang pamilya si Papa.”

Siguro nga, mali si Mama sa parteng yun, yung pumatol sya sa isang lalaking may asawa, pero kung titimbangin natin ang lahat, di hamak naman na mas malaki ang ginawa ni Papa, na halos pinagpalit na rin kami para lang sa kayamanan at sa mana na makukuha nya sa pamilya nya at sa asawa nya.

So ano kaya yung halos labing-apat na taong magkasama sila ni Mama? Nagawa nya yong ipagpalit sa pera. Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung all this time ba nagkukunwari lang si Papa na mahal nya kaming magkakapatid.

Dahil kung mahal nya kami hindi nya kami hahayaang maging ganto.

Binigyan man lang nya sana ng kahit konting salapi si Mama.

Nagpakita man lang sya kahit sa min lang magkakapatid.

Kaso wala.

“Umaasa ka pa bang hahanapin pa kayo ng tatay mo?” tanong ni Marvin.

“Hindi na,” sagot ko, “Tangina nya, sana patay na sya.”

Nararamdaman kong nanginginig ang mga panga ko sa inis, naging kamao na ang mga kamay ko dahil sa gigil, gustong-gusto nang sumapak ng kahit ano.

“Sya na yata ang pinaka-duwag at pinaka-makasariling tao na nakilala ko sa buong buhay nya. Di man lang nya nagawang panagutan si Mama, na isa rin sa mga pagkakamali nya. O tulad ng laging sinasabi ni Mama, kahit kami na lang magkakapatid, kahit wag na sya, kahit wag na nya kaming makita kahit kailan, masigurado nya lang na mas maayos ang lagay naming magkakapatid.”

Ang mga sugat na halos inabot ng apat na taon para humilom, unti unti nanamang sumasariwa at nagdurugo.

“Apat na taon na simula ng iwan nya kami. Apat na taon na ring paralisado si Mama. Apat na taon ko nang tinataguyod ang pamilya ko, at kalahati ron, naging puta ako.”

Gustong kong magalit, gusto kong ilabas lahat ng galit na meron ako, na natitira pa sa loob ko, pero wala akong nararamdaman bukod sa pagod.

Alam ko kasing wala na kong magagawa pa.

Ang the best na lang siguro na pwede kong gawin ngayon, ay wag maging gago tulad ng tatay ko.

Puta man ako, di naman ako gago.

Malaki ang pinagkaiba non.

Nanahimik kami sandali ni Marvin. Marahan lang kaming nagswi-swing habang nakatingin sa di mabilang na mga bituin sa langit.

“May nakikita ka bang stars?” tanong nya bigla sa kin habang nakatingin pa rin sa taas.

“Andami,” tinuro ko yung pinakamaliwanag na nakikita ko.“

“Wala akong makita.”

“Kahit isa?”

“Kahit isa.”

“Andami-dami kaya!”

“Kailangan ko na ata magpasukat ng salamin ah.”

“Wala ka bang makitang bituin?”

“Wala eh, malabo na siguro talaga paningin ko,” tumingin sya sa kin, “Ikaw na lang tignan ko, mas masarap kang titigan.”

“Weh? Gano kasarap?”

“Masarap na masarap,” natawa sya, “Kaso mas masarap kang tikman.”

Tumayo sya mula sa swing nya at pinatayo ako. Hinawakan nya ako sa bewang at dahan dahan akong dinala sa may slide at isinandal ako isang poste nito.

“Hindi ko alam Kaloy, pero nung una kitang makita-”

“Shhh,” sabi ko, “Love you too.”

Hinalikan nya ko ulit. Pero di tulad kanina, nararamdaman kong mas nagiging agresibo ang bawat palitan namin ng pagsipsip sa labi ng isa’t-isa.

“Fuck kita rito gusto mo?” bulong nya sa tenga ko.

Sobrang nalibugan ako sa sinabi nya.

“Sige.”

Tinuro nya yung slide na sinasandalan ko, “Akyat tayo sa taas nyan.”

“Dyan mo ko kakantutin?”

Tumingin sya sa paligid, “Oo, wala namang tao eh, tsaka tago naman yan.”

Tumingin ako sa taas, walang salamin. Walang salamin na magpapakita ng kaawa-awa kong itsura.

Tumingin rin ako sa paligid bago umakyat pataas sa slide, wala nga namang tao sa paligid.

Ang tanging makakasaksi lang sa amin, ay ang daan daang bituin sa langit.

Chapter 17: Marvin

“Session No. 14, January 31.”

“Kamusta ka Marvin lately?”

“Ayos lang naman po Doc.”

“You look different today Marvin.”

Nagtaka ako sa sinabi ni Doc Martinez, napakunot ako ng noo sa sinabi nya. Ano kaya ang possibly iba sa kin ngayon?“

“You look,” tinitigan nya ko mula ulo hanggang paa, “Brighter.”

Brighter?

“How’s your week simula nung huli kang magpunta rito?”

“Ayos lang naman po.”

“Anything happened worth mentioning?”

Worth mentioning?

“Uhm, nag-enroll na po ako for college. Pasukan ko na po sa Monday.”

“That’s nice,” sinuot ni Doc Martinez yung salamin nya at dali-daling may sinulat sa clipboard nya, “What do you feel right now ngayon na babalik ka na ulit sa school? Ano ba to, umulit ka ba ulit sa first year, o kinontinue mo lang kung saan ka natapos?”

“Nag-start po ulit ako sa first year,” tumingin ako sa paligid, hinahanap-hanap ko yung claustrophobic feeling tuwing andito ako sa clinic nya, kaso wala, parang kalmado ata ang sistema ko ngayon, “Uhm, masaya naman po, excited nga ako actually.”

Naalala ko nung isa sa mga previous sessions namin, isang magandang sign of improvement yung meron akong kina-eexcite, or inaabangan na event o date.

“Nice,” weirdly enough, parang mas naramdaman ko na yung pagiging Psychiatrist ni Doc Martinez, di na sya robot na mukhang napipilitan lang na kausapin ako, “What do you think you’re excited about?”

“Siguro po yung fact na finally, andun ako sa course na gusto ko,” huminga ako ng malalim, hinihintay ang sarili kong bumagsak nanaman sa takot at lungkot, mag-spiral out of control, pero wala, “Hindi yung course na pinilit ni Papa sa kin.”

“I’m happy to hear that Marvin,” sabi nya habang patuloy na may sinusulat sa clipboard nya.

“Sa tingin nyo po ba ready na ko mag school?”

“Oo naman,” sagot nya, “7 months na, I’m sure sapat na syang time to heal. Hindi ko pa man guaranteed na malapit na tayo sa state na masasabi ko talagang magaling ka na, at least we have progress right over here.”

Ngumiti si Doc sa kin. Puta, weird talaga. For the first time nagustuhan kong makipag-usap sa kanya.

“How about anxiety attacks? Flashbacks? Nightmares?”

“Nightmares wala na po masyado. Flashbacks, meron pa rin namin kaso di na ganun ka dalas. Anxiety attacks,” isa lang naman ang atake ko nitong nakaraan eh, nung nasa playground kami ni Kaloy, “Isang beses lang po”

“I can see development right here Marvin, keep it up.”

Ngayon na naalala ko nanaman yung gabing nasa playground kami ni Kaloy, di nanaman to maalis sa isipan ko.

Lalo na yung sex namin sa slide.

Tangina, the best.

“So, can I ask, bukod sa Tita at sa pinsan mo, is there anyone na nadagdag sa iyong support group? Since nabanggit mo na magbabalik eskwela ka na, have you made new friends so far?”

New friends?

“Uhm, meron po.”

Sasabihin ko ba kay Doc Martinez ang tungkol kay Kaloy?

“Can you please tell me more about them?”

“Actually isang tao lang po sya eh.”

“Oh I see,” nilapag nya yung clipboard sa desk nya at sumandal sa swivel chair nya, “Is this a ‘special someone’?”

“Uhm,” shit, bumibilis yung tibok ng puso ko, bakit? “Parang ganun na rin po.” Nararamdaman ko yung mga pisngi kong umiinit, siguro namumula na ko.

“I’m glad to hear about it,” sabi nya, “Can you please tell me more about this ’special someone?”

Di ko alam kung san ako magsisimula, “Uhm.”

“Naguguluhan nga rin po ako doc eh, kasi sa tuwing aatakehin ko, o kaya kapag nararamdaman kong nawawala nanaman ako sa sarili ko, iisipin ko lang sya, bigla na lang magiging kalmado yung pakiramdam ko.”

Tumungo-tungo si Doc Martinez.

“Kinuwento mo na ba sa kanya yung mga nangyari sayo?”

“Opo. And in return, nagkwento rin sya ng mga pinakamadidilim na bahagi ng past nya.”

Tas nag-sex po kami sa loob ng slide sa playground ng village namin.

Am I allowed to say that?

“I can say na may similarities kami, and,” wala na ko masabi, “Basta, mahal ko na ata doc.”

“That’s nice, I’m really happy for you.”

Wow. Weird. Naniniwala akong masaya sya para sa kin.

“Pero Marvin, can I just warn you,” biglang nagbago yung tono ng pagsasalita ni doc, “Hinay-hinay lang sana sa mga nangyayari sa paligid mo ha, you’ll never know, baka bigla kang ma-overwhelm sa lahat at mag-snap out ka ulit from reality.”

Ha? Di ko masyadong na-gets.

Parang nabasa ata ni doc yung utak ko, “You need to guard yourself. You must be mentally and emotionally prepared for the challenges na kalakip ng falling in love.”

“Opo. Noted po.”

“I suggest, keep things slow, as in very slow. Heartbreak is the last thing you need right now lalo na nasa healing process tayo mula sa isang traumatic situation sa buhay mo.”

“Yes po doc, kuha ko po.”

“Be careful Marvin, I know you cant afford another heartbreak.”

Chapter 18: Kaloy

Andito na ko sa may gate nyo.

Mga ilang segundo pa lang ata pagtapos kong itext yun kay Marvin, nakita ko na syang dali-daling lumabas ng gate. Paglabas, pinanood ko lang syang hanapin ako, isa-isa pa ata nyang tintignan ang mukha ng mga taong nakatambay sa gate at sa mga waiting shed na katabi nito.

Asan ka? Reply nya sa kin.

Hindi muna ako nagreply, ang cute nya panuorin habang hinahanap ako. Salitan syang tumitingin sa paligid at tumitingin sa hawak na phone, nag-iintay ng reply ko. Maya-maya lang, itinapat nya sa tenga ang phone.

Nagvibrate yung phone ko. Tinatawagan nya ko.

“Hello?” sagot ko.

“Asan ka?”

“Andito sa may gate,” napangisi ako, sinusuyod nya pa rin ng tingin ang mga tao sa may gate ng school nila.

“San ka sa may gate? Andito na rin ako.”

Nakita kong pinagpapawisan na sya dahil sa init, at sa pakikipagsiksikan sa mga estudyanteng pumapasok at lumalabas. Sabihin ko na nga kung asan ako.

“Andito ako sa may tabi ng nagtitinda ng fishball.”

Nang makita nya na rin ako, ngumiti sya at nakita kong nawala yung kunot sa noo nya.

“Bat di ka sumasagot kung asan ka?” sabi nya habang papalapit sa kin.

“Wala lang,” sabi ko, “Gusto ko lang kita panuoring hinahanap ako.”

Paglapit sa kin, inakbayan nya ko, “So, san tayo kakain? Gutom na gutom na ko,”

“Secret.”

“Wews,” kinurot nya ko sa pisngi, “Secret secret pa, malalaman ko na rin naman mamaya.”

Sa totoo lang nahihiya akong sabihin kung san ko sya dadalhin para kumain, dun lang kasi yun sa lugawan na kinakainan namin ni Michael. Baka mamaya hindi pala sya kumakain sa mga ganung lugar, alam mo na, anak mayaman eh.

“Basta, sigurado magugustuhan mo dun,” yun na lang sinabi ko.

“Pa-suspense pa,” inalis nya muna ang braso mula sa pagkakaakbay sa kin at inayos ang pagsukbit sa bag nya, “Ikaw na lang kaya kainin ko?” bulong nya.

“Sige, san tayo?”

“Hmm, bawal sa bahay eh. Sa playground?”

“Ngayon?”

“Oo!”

“As in ngayon talaga?”

“Oo nga!”

“Gago, tangina mo, marami makakakita sa tin.”

“Ayaw mo nun, magli-live show tayo para sa kanila.”

“Ayaw ko nga! Gusto ko tayong dalawa lang.”

“Naks, possesive naman.”

Pumara kami ng jeep na daraan sa lugar namin.

“Vin,” sabi ko pagka-upo namin, “Gwapo mo pa nga pag naka-uniform.”

Nagpuppy-eyes si gago, “Pag naka-uniform lang?”

“Gago, ang cute mo, wag mo ko tignan ng ganyan,” sinampal ko sya ng mahina sabay tulak sa ulo nya para maalis yung tingin nya sa kin, napatingin sa min yung ibang pasahero ng jeep na karamihan estudyante rin sa school ni Marvin.

Medyo na-conscious ako, pero nang makita kong hindi naman nako-conscious sa kanila si Marvin, nawala lahat ng yon.

Di naman sila mahalaga. Ang mahalaga sa kin si Marvin.

“Grabe, gwapo lang ako para sayo pag naka-uniform ako,” nilukot nga yung mukha nya at nag-iyak-iyakan. Pa-cute amputa.

“Syempre hindi,” hinawakan ko yung hita nya at pinisil yung parte na nakakakiliti pag-pinisil.

“Uy shit! Wag!” tinulak nya yung kamay ko paalis, pipisil pa sana ako eh, “Sabihin mo na kasi kung san tayo kakain.”

“Dun kasi sa lugawan na kinakainan namin ng kapatid ko, masarap dun pramis, wag kang mag-alala.”

“Dapat lang ah, yung tipong babalik-balikan ko talaga?”

“Oo! Babalik-balikan mo yun!”

Ayoko sanang tawagin to na date, pero mukhang yun nga ang gagawin namin ngayon.

Biglang nagvibrate yung phone ko.

Kaloy, punta ka sa condo.

Si Alfred. Pinapapunta ako sa condo nya. Teka, pano to?

Di ako pwede ngayon. May raket ako eh.

Alam kong nakikita ni Marvin mula sa tabi ko na may kausap ako, pero tumingin rin sya sa sarili nyang phone, para siguro di rin ako mailang.

Anong raket? Magkano kita mo dyan? Halika, dodoblehin ko.

Napalunok ako. Dodoblehin nya bayad sa kin?

Naisip ko nanaman ang mga pangarap ko na mabilhan ng sariling bahay sila Mama. Naisip ko nanaman yung araw na sa wakas, maglilipat na kami ng gamit mula sa masikip at mabahong barong-barong, patungo sa bahay na sarili na namin, kung san makakahiga na rin si Nanay sa kamang may kutson.

Kaso naisip ko rin si Marvin, at kung ano na ang nagsisimulang mabuo sa pagitan naming dalawa. Siya lang, siya na lang ang tanging gusto kong maka-sex ngayon. Sapat naman na siguro yung sandaang libo ko sa bahay para tumigil na ko sa pagca-callboy diba? O kung di man, sapat na yun para mag-business na lang ako, magtinda ng kung ano-ano hindi ba?

Ayoko na. Ayoko nang bumalik sa pagka-callboy.

Sorry boss, di talaga ako pede ngayon eh.

Nang makarating kami sa may lugawan, pumara na ko at bumaba na kaming dalawa. Nasa isip ko pa rin yung pagyaya ni Alfred sa condo nya, kaso nang akbayan ako ni Marvin habang tumatawid ng kalsada, papunta sa lugawan, mas nanaig yung kagustuhan kong magbago para sa kanya.

Pagdating namin sa lugawan, sakto, walang masyadong tao. Walang pila, at halos walang kumakain, isang tricycle driver at mag-jowa lang ang nakikita ko.

“Anong gusto mo?”

Tumingin sa Menu na nasa taas ng cashier si Marvin. Niliitan nya pa ang mata para siguro mabasa ng mabuti yung mga nakasaulat.

“Anong gusto mo?” tanong ko ulit.

“Ikaw.”

“Alam ko naman yun, mamaya pwede mo nam-”

“Gago,” natawa sya, “Tinatanong kita kung ano sayo!” kinurot nya ko sa pisngi, “Pang-dessert kita wag kang mag-alala.”

“Pero di nga, ano ba gusto mo?” nilagay ko yung mga kamay ko sa bulsa at nagbasa sa kung among meron sa menu, tinitignan kung alin yung kasya sa dala kong pera ngayon.

“Ano ba masarap dyan?”

“Yung tokwa’t baboy nila sobrang panalo, boi,” sabi ko sa kanya. Bigla ko nanamang naalala si Michael. Favorite nya yun eh.

“Sige yun na lang, tas isang goto.”

“Sige, yun lang yung akin,” kinuha ko yung wallet ko sa bulsa, “Hanap ka na ng mesa natin.”

Pag-alis ni Marvin, nag-order na ko kay Ate na cashier. Nag-order ako ng dalawang goto tsaka dalawang tokwa’t baboy. Pagkabayad, binigyan ako ni Ate ng number kasama ng resibo.

“So, kamusta first day of school?” tanong ko pag-upo ko sa mesa kung san sya nakaupo.

“Ayun, wala namang bago,” kinuha nya mula sa bulsa ang phone nya, ilang kalikot nya lang, sunod-sunod na tumunog yung notification ng messenger, “Tss. Dami ko nanamang GC kainis.”

Natawa ako sa sinabi nya, naalala ko yung mga panahong nag-aaral pa ko, yung tipong may gc yung section namin na andun yung adviser namin, meron ding wala at andun lahat ng kagaguhan, at meron ding puro lalaki lang, dun mas maraming kagaguhan.

Bigla kong namiss yung mga kaibigan ko dati. Bigla na kong nalungkot. Narealize kong graduating na pala sila ngayon. At kung hindi sana ako tumigil, kasama sana nila ako. Tapos na rin siguro ako ngayong taon.

Kaso, mukhang mas mabait yung kapalaran sa kanila.

“May mga bagong friends ka na?” tanong ko, para naman madistract yung sarili sa realidad na malayo na ang narating ng mga kaklase ko nun sa kin ngayon.

“Wala pa ko sa mood,” binalik nya sa bulsa yung phone nya at yung number naman yung pinaglaruan nya, “Tsaka, nakakairita karamihan sa mga kaklase ko, kundi mayabang at pasikat, sobra namang weird.”

“Wala eh, anak mayaman eh.”

“Di naman lahat ng anak ng mayaman ganun,” napatingin sya sa kin, saka ko lang narealize kung gano ka-tanga yung sinabi ko, anak mayaman rin sya, oo nga pala, “Pero di ko lang talaga trip mga kaklase ko.”

Pakiramdam ko mas tumatanga ako sa kada buka ng bibig ko, “Eh mga subject mo? Kamusta?”

“Ayos lang naman, trip ko yung mga prof, lalo na yung sa Creative Writing. Writer kasi talaga.”

“Ayos yun,” yun na lang nasabi ko, sa loob loob ko gusto kong malaman kung anong pakiramdam ng alam mo kung anong course ang kukunin mo sa college at kung anong pakiramdam maging college.

Di ko na kasi nakikita yung sarili kong umabot sa college eh.

Ilang sandali lang, may nagserve na nung mga order namin. Habang hinahalo yung goto at tinitimplahan to ng paminta at patis, patuloy lang sa pagkwento ng mga nangyari kaninang umaga si Marvin. Hindi ko nga alam kung bakit eh, na yung inggit ko sa kanya dahil nakapag-aral na ulit sya, napalitan ng parang kilig na di mo maintindihan, sobrang cute nya kasing magkwento, naalala ko sa kanya si Michael nung bata pa, na sa tuwing uuwi sa min si Papa, excited syang magkukuwento ng mga nangyari sa school.

Kwento lang sya ng kwento, sa kung paano halos sa lahat ng subject, isa-isang nagpakilala, kung gaano ka-awkward nung may isa syang kaklase na tinawag syang pogi kanina, kung paano sya kabahan dun sa isang prof na nagparecitation agad tungkol sa communication na random pang nagseselect sa mga index card kung sino yung sasagot.

Kung di ko lang sana alam kung anong nangyari sa kanya, iisipin kong nagkukuwento lang sya para may mapag-usapan at para hindi awkward.

Pero dahil alam ko ang kwento nya, nakikita ko yung excitement sa mga mata nya, na sa wakas, meron na rin syang napagkukwentuhan ng araw nya.

At masaya ako na maging ang taong yun para sa kanya.

Maya-maya nakatanggap nanaman ako ng text galing kay Alfred.

Akala ko ba may raket ka? Pumunta ka sa condo.

Ha? Pano nya nalaman na wala talaga akong raket? Ha? sagot ko.

Tangina Kaloy, pupunta ka sa condo o ako mismo hihila sayo palabas ng gotohan?

Shit. Tangina, teka. Napatingin ako sa labas ng gotohan.

“Ano yun?” napalingon rin sa labas si Marvin, “Anong meron?”

“Ah, wala, wala,” ramdam kong bumibilis yung tibok ng puso ko. Ilang beses kong binasa yung text ni Alfred, baka mamaya, iba lang yung nabasa ko, o baka imagination ko lang yun, o baka magbago pa yung sinabi nya.

Kaso yun pa rin ang text nya, alam nya pa rin na nasa gotohan ako.

Magrereply sana ako, tatanungin ko sana kung pano nya nalaman na nasa gotohan ako, kaso baka mamaya, hula nya lang yun, siguradong nabanggit ko sa kanya dati na paborito kong kainan to, kaya baka hinuhuli nya lang ako.

“Pst. Huy, boi, ayos ka lang?” tanong ni Marvin sa kin.

“Oo boi,” biglang sumakit yung ulo ko sa mga nangyayari, “May customer lang kasi na nangungulit sa kin.”

Tinaob ko aa mesa yung phone ko at pilit na kinalma yung sarili. Pinanood ko si Marvin na nagdagdag pa ng paminta sa goto nya.

“Pero tama ka nga Kaloyskie, masarap nga goto nila rito,” sumubo sya nung goto, at nung tokwa’t baboy, “Pati tokwa’t baboy nila masarap rin.”

Nag-vibrate nanaman yung phone ko.

Parang ayaw ko nang basahin kung si Alfred pa ba yun o kung sino man.

Nag-vibrate nanaman.

“Sagutin mo yan uy,” sabi ni Marvin, “Baka kailangan ka talaga.”

Binasa ko kung ano man yung bagong message ni Alfred sa kin.

Pupunta ka sa condo, o ako mismo ang bubugbog dyan sa kasama mo ?

Chapter 19: Marvin

“Uhm, Vin?”

Sumubo ako ng goto bago tumingin sa kanya, “Hmm?”

“Pasensya ka na Vin ah, una na muna ako, kailangan ko lang puntahan to,” tinaas nya yung phone nya para ma-emphasize yung point nya.

“Customer?”

“Oo eh, medyo big time kasi kaya di ko matanggihan.”

So customer pala yung kanina nya pa tinetext simula nung sumakay kami ng jeep.

“Sige, ayos lang,” isa pang subo ng goto, isa pang subo ng tokwa’t baboy.

“Sigurado ka?”

“Baliw, ayos lang,” sagot ko, pakiramdam ko pa nga mabubulunan ako, “Sige na, puntahan mo na, baka mawalan ka pa ng kita today diba?”

“Eh pano tong date na tin?”

“Wow, date? So first date natin to?”

Tumango sya. Dun ko napansin na parang wala sya sa sarili, tingin sya ng tingin sa labas, ni hindi nga sya makatingin sa kin. Sinubukan kong hulihin yung tingin nya, pero salitan lang sa labas at sa phone nya yung tinitignan nya.

“Pasensya ka na talaga Vin,” tumayo sya, nakatingin pa rin sa phone, “Pramis, babawi ako sayo next time.”

“Sige lang-” bago pa man ako makapagba-bye, tumakbo na sya palabas ng lugawan.

Tumalikod ako at sinundan sya ng tingin hanggang sa makatawid sya ng kalsad, sinundan ko pa rin sya ng tingin hanggang sa makasakay sya ng jeep.

Binalik ko ang tingin sa kinakain ko, tas sa goto ni Kaloy na nakadalawang subo pa lang ata sya, at sa tokwa’t baboy na hindi pa nga nya nagagalaw.

Naiwan nanaman ako mag-isa.

Sayang naman kung iiwanan ko yung pagkain ni Kaloy. Tsaka, masarap talaga yung goto, ibang iba sa mga gotohan na malapit sa min dun sa maynila, yung mga gotohan kasi sa min kundi marumi gumawa, masyadong labsak yung kanin na gin-

Hay nako Marvin. Wag mo na nga idistract yung sarili mo. Tanggapin mo na lang na siguro na mag-isa ka nanaman.

Gagawin ko ang lahat, maging perfect lang tong first date namin ni Adam.

Kinakabahan ako, never pang naging ganto kabilis yung tibok ng puso ko. I mean, sigurado naman akong marami ring beses akong kinabahan ng sobra, lalo na sa mga exam, mga contest na sinalihan ko. Pero iba yung nararamdaman ko ngayon, iba sya kung ikukumpara sa paghihintay sa resulta ng contest na sinalihan mo. Mas nakakatakot, mas walang kasiguraduhan, alam nyo yun?

Pupunta kaya si Adam?

Pang-sandaang beses na ata sa gabing ito, tinignan ko yung phone ko kung nagreply na ba sa chat ko si Adam. Di ko kasi sinabi sa kanyang magde-date kami, basta sinabi ko lang na pumunta sya sa restaurant kung nasan ako ngayon. Di ko sinabi na ngayon ko sya tatanungin kung ano na nga ba ang status naming dalawa, di ko rin sinabi na matagal ko rin pinag-ipunan ang date na ito, bukod sa kakainin namin sa restaurant na to, meron pa kong biniling dalawang ticket para sa isang movie na napag-usapan naming panuorin ng sabay.

Kalahating oras na ang nakakaraan, sineen lang ni Adam yung message ko. Walang replies, walang reaction, kahit like sign wala, seen lang.

Well, atleast nabasa na nya, yun naman yung mahalaga dun. Baka on the way na kaya hindi makasagot.

Ilang beses ko na rin nirefresh yung mga messages ko, baka mamaya na-late send lang si Adam o kung ano. Chineck ko rin yung ringtone volume ko, baka mamaya nakasilent pala, hindi ko mamalayan yung reply ni Adam.

Sumilip mula sa cashier yung waiter na kinausap ko kanina. Sumenyas ako na wala pa. Sabi ko kasi sa kanya, pag dumating na yung kasama ko, saka nila ilabas yung mga inorder ko. Bumalik naman sya sa kusina, at binalik ko ang tingin sa bintana, na tanaw ang bukana ng restaurant.

Nang tumunog yung notification ng messenger, I swear, feeling ko aakyat na sa lalamunan ko yung puso ko sa sobrang kaba. Mabilis kong tinignan kung si Adam na ba yung nag-message.

Kaso hindi, si Mikaela lang pala, tatawag daw sya.

“Hello Kuya? Kamusta?” tanong nya, halata sa boses nya yung kilig at excitement, “Andyan na ba yung ka-date mo?”

Binantayan ko ulit ng tingin ang harap ng restaurant, “Wala pa eh.”

“Sayang naman,” sabi ng kapatid ko, “Kaso, nagsabi ba sya na pupunta sya?”

“Yun nga eh!” nakaramdam ako ng onting frustration kaya medyo lumakas yung boses ko, “Hindi nga nagrereply eh.”

“Sabihin mo na kasi kung sino yang ka-date mo! Dali, memessage ko na siputin ka na!”

“Utot mo, ba’t ko sasabihin sayo?”

“Memessage ko nga na puntahan ka dyan eh!”

“Sa kin nga di nagrereply, sayo pa kaya?”

“Oo naman! Alam mo naman ang mga babae, they tend to listen to their peers.”

Sorry Ela, hindi babae ang ka-date ko, “Basta, secret pa rin.”

“Sabihin mo na lang ba’t mo nagustuhan si Ate gurl?”

Fuck buddy ko sya mula nung senior high kami, at ngayon na-fall na ko ng tuluyan sa kanya.

Pano ko kaya yung papaliwanag sa kanya, pati kanila Mama at Papa once na nalaman nila?

Di ko muna siguro dapat isipin yun, ni hindi pa nga ako siguradong pupunta yun eh.

“Ang daya mo naman! Ba’t ako! Nagsasabi ako sayo kapag may gustong manligaw sa kin! Sabi mo, kailangan muna dumaan sayo! Ba’t ga-”

Nakita ko na si Adam na patawid na ng kalsada.

“Maya na Ela, andito na sya.”

Binaba ko yung tawag at nanalamin saglit sa phone ko. Sinenyasan ko yung waiter na naghihintay sa cashier, tinuro ko yung pinto.

Mula sa bintana, kita ko na palapit na sa restaurant si Adam. Nakasuot sya ng hoodie na itim, at jersey shorts na kitang-kita yung kinis ng mga hita nya. Shit, gustong himasin ulit ang mga hita nya, medyo matagal-tagal na rin kaming hindi nakakapag kantutan, mga ilang linggo na rin, sobrang busy sa college eh, di tulad nung senior high na halos inaaraw-araw pa namin.

Pagpasok ni Adam sa restaurant, tumingin agad sya sa direksyon ko. Kumaway ako. Kumaway rin sya, at sinuot yung hood ng hoodie nya, nilalamig siguro.

“Uy,” bati nya paglapit sa kin. Hindi sya umuupo, nakatayo lang sya sa gilid ng mesa, “Tara na?” tanong nya.

Bago pa man ako makapagsalita, dumating yung mga waiter, dala ang mga order ko na para sa aming dalawa. Nagtatakang tinignan isa-isa ni Adam yung mga pagkain na inorder ko.

Pag-alis ng mga waiter, umupo sa silya na nasa harap ko si Adam.

“Ano to?” tanong ni Adam, “Kakain ka pa? Di ako pede magtagal, hanggang alas dies lang ako.”

“Huh?”

“Akala ko,” tumingin muna sya sa paligid at hininaan ang boses nya, “Akala ko magti-trip tayo ngayon.”

Ahh. Kala nya, gusto kong makipag-sex kaya ako nakikipagkita.

“Ah hindi, uhm, kasi ano,” biglang nawala yung mga prinactice ko kanina, hindi naman ganto yung ineexpect ko na mangyayari, “Hindi ako makikipagtrip, ano kasi to eh.”

Mga ilang sandali rin ako natigil, “Ano?” tanong nya.

“Date. Di kita niyaya magtrip, niyaya kita mag-date.”

“Date?” kumunot ang noo sa gwapo nyang mukha, “What do you mean?”

This is it, Marvin, magpakatotoo ka na. Its now or never.

“Uhm, Adam, sa totoo lang, I have feelings for you. Can I date you?”

“Teka, teka, teka, wait,” hinubad ni Adam yung hood ng hoodie nya at napakamot ng ulo, “Marvin, akala ko ba malinaw sayo ang lahat? Na hanggang friends with benefits lang tayo?”

“Oo, malinaw sa kin yun Adam, pero di ko napigilan yung sarili kong mafall.”

“Tss,” sumandal sya,“Sorry Marvin.”

Pakiramdam ko literal na dinudurog yung puso ko.

“Sorry Marvin, pero di pa ko ready,” tumayo sya, “Sorry talaga.”

Naglakad sya palabas. Tumayo ako at hinabol sya.

“Teka, Adam, saglit!”

Pinara nya yung jeep na padaan. Tinawag ko sya ulit, pero imbes na sumagot, miniddle-finger nya lang ako sabay sakay sa jeep.

Mag-isa nanaman ako.

Pag-uwi ko, di ko na pinansin si Jerome at ang mga kaklase nya na may kung anong ginagawa nanaman na project. Puno ng gamit nila ang sala kaya naman sa likod bahay na lang ako dumaan. Pero nasa kusina naman si Tita kasama ng mga kaibigan nya mula sa office na may kung anong bine-bake. Di ko rin sila pinansin.

Nararamdaman ko yung isip kong unti-unting namamanhid, di na nito na poproseso yung ingay na mula sa mga nagtatawanang kaklase ni Jerome, o yung mga pinatutugtog nila sa speakers, di ko na rin nauunawaan ang amoy ng chocolate na bumalot sa kusina, o yung chismisan ni Tita at ng mga kasama nya.

Gusto ko lang umakyat. Napapagod na ko.

And by the time I reached the bed, kasing durog na ng paminta kanina yung utak ko.

Mag-isa nanaman ako. Mag-isa nanaman ako. Walangya, wala nanaman akong kasama, mag-isa nanaman ako.

Dumapo yung paningin ko sa journal na nasa ibabaw ng desk ko. Naalala ko yung bilin ni Doc Martinez na lagi akong magsusulat rito, lagi ko dapat sinusulat lahat ng na sa isip ko, sabog man o hindi, galit man o hindi, masaya man o hindi.

Hindi ako sabog, hindi rin ako galit, pero ang alam ko malungkot ako.

Hinawi ko lahat ng nasa desk ko hanggang sa bumagsak ang lahat ng ito sa sahig, mga ballpen, stapler, mga libro, puncher, paperweight, mga magazine, flash drives, alcohol, mga pambura, notepads, screw driver, mga baso, mga pinagkainan ng instant noodles, pabango, medyas, tubigang kalahati na lang ang laman, lahat hinawi ko, lahat bumagsak sa sahig.

Natira lang sa desk ko, yung orange na journal na bigay ni Doc Martinez.

Hindi ko alam kung san magsisimula sa pagsulat.

Basta ang alam ko, mag-isa nanaman ako.

Iniwan ako ni Kaloy kanina sa lugawan. Naalala ko nanaman kung pano ako iniwan ni Adam sa isang restaurant dun sa maynila. Iniwan nila ako mag-isa. Umalis sila, umalis sila di nila ako kasama, naiwan ako!

Puta, umiiyak ka nanaman Marvin.

Alam ko, customer lang yun ni Kaloy, kaso, kaso, nagseselos ako eh, gusto ko akin lang sya, gusto ko walang nang ibang titikim pa sa kanya! Ako lang dapat yung kakantot sa puta na yon! Ako lang! Mahal ko yun! Mahal na mahal ko yun! Mahal ko yun simula nung huli naming gabi na magkasama! Ayoko lang isipin na may kasama syang iba ngayon, na nasa kung san mang kama sya ngayon, tinitira ng kung sino man.

Di bale na, alam ko namang mahal rin ako ni Kaloy. Nag-date nga kami kanina eh, diba? Sigurado akong mahal rin ako nun. Nag-i-i love you na kami sa chat at text. Lagi nyang sinasabing mahal nya rin ako tuwing nagsesex kami. Ramdam ko yun sa bawat halik nya, ramdam ko yun sa bawat pagbaon ko sa loob nya.

Pero paano kung sadyang ganun lang pala sya sa mga customer nya? Na lahat niyayaya nyang lumabas at kumain sa lugawan na yon? Na-after nilang magtirahan, kakain sila run na parang walang nangyari sa kanilang dalawa? Siguro lahat ng mga naging cuatomer nya, sinasabihan nya ng I love you, lahag siguro hinahalikan nya na parang totoo lahat ng i love you na lumalabas sa mga bibig nya. Pano kung ganun lang pala sya sa lahat ng customer nya?

Pano kung all this time, customer lang pala ako sa kanya.

Tangina, hindi, hindi, nag-ooverthink ka lang Marvin. Mahal ka ni Kaloy.

Hindi mo iiwang mag-isa ang mahal mo! Putangina!!

Ba’t ganun ang mga tao, kaoag sinasabi mong mahal mo sila, lalo silang lumalayo sayo, lalo kang nawawalan ng kapit sa kanina, lalo silang naglalaho, inaagos papalayo?

Pero siguro mapilit lang talaga yung kausap nyang customer kanina, alam ko namang ayaw talaga umalis ni Kaloy.

Kaso ano pa ba yung dahilan! Kitang-kita ko sa mata ni Kaloy, pagpasok pa lang namin ng lugawan na gusto na nyang umalis, na maghanap ng mga taong kakantutin, kesa sa makasama ako! Ako naman, si gago, walang tigil sa kakawento ng kung anong mga nangyari kanina.

Kasalanan ko ba?

Ngayon na lang ulit ako nakakita ng taong pwede kong kwentuhan ng mga nangyari sa araw ko.

Tangina mo kasi Marvin eh, ambobo mo talaga.

Sa susunod Marvin, tangina mo, pag kantutan lang, kantot lang! Walang feelings attached! Bobo ka rin, bobo, tangina mo.

Ano na kaya ginagawa ni Kaloy ngayon? Masaya ba sya sa kinakantot nya, o kumakantot sa kanya? Mahal nya rin ba yung kasama nya ngayon, yung tipong iiwan mo sa lugawan yung taong “mahal” mo? Tangina, pakasaya sila gago.

Pero si Kaloy, iba pa rin ang epekto sa akin pag naiisip sya. iba pa rin ang epekto tuwing iniisip ko yung mga mata nya, at kung ano ang pakiramdam ng yakap-yakap sya.

Hindi, hindi ko ata kayang magalit sa kanya.

“Ma! Ayang si Kuya! Alam mo ba! May ka-date yan dapat kanina!”

Puta naman, hindi na nga ko magkukuwento ulit ng kung ano-ano kay Mikaela.

“Oh anong nangyari?” tanong ni Mama habang sinasandukan ng kanin ang mga plato ni Mark, Jade at Judith.

“Ayun, di sya sinipot.”

“Talaga? Totoo ba Marvin?” di makapaniwalang tanong ni Mama.

Umiwas ako ng tingin, ako naman sumandok ng kanin, ,“Opo Ma.”

Sinilip ko si Papa. Tahimik lang sya, pero alam kong nakikinig sya.

“Grabe naman yun! Kilala ko ba to? Kilala ko ba yung magulang?”

Hindi ako sigurado eh, kaya “Hindi po,” na lang ang nasagot ko. Sa tingin ko yun yung sagot na hindi na pag-uugatan pa ng mas maramimg tanong.

“At bakit hindi mo pinapakilala sa min?”

“Wala na nga Ma, iniwan na nga ako.”

Hinataw ni Papa ng malakas yung mesa, “Putangina! Ayusin mo pagsagot mo sa nanay mo ah!”

“Kuya Marvin?” nagising ako sa sunod-sunod na katok sa pinto ng kwarto ko.

“Bakit?” wala na yung maingay na patugtog sa baba, wala na rin yung maingay na tawanan, pati ang amoy ng chocolate na bine-bake.

Bumukas yung pinto, dumungaw sa loob si Jerome, “Kain na raw sabi ni Mama.”

“Wala akong gana.”

Lumapit ako sa pinto at humarap kay Jerome. Hinila ko sya papasok. Agad kong pinasok yung kamay nya sa loob ng boxers ko, pinahimas ko sa kamay nya yung titing kong kanina pa gising at nagpapapansin. Pinasok ko rin yung kamay ko sa shorts nya at dahan-dahang jinakol yung burat nya hanggang sa tumigas ito.

“Teka Kuya, naghihintay si Mama sa baba.”

Lumabas ako at lumapit sa hagdan, “Tita! Di na po ako kakain! Di na rin daw po kakain si Jerome!!”

Tinulak ko sya sa kama, sinara, at nilock ko yung pinto. Mabilis kaming naghubad, pagkatanggal ng mga damit ko, katatapos nya lang hubarin ang brief nya, tangina, na-miss ko ang katawan ng batang to.

Tumayo ako sa gilid ng kama, at ningudngod sa burat kong matigas mukha nya. Dineep-throat nya yung titi kong hanggang sa ilang beses syang mabilaukan. Habang chinuchupa ako, hinimas himas ko yung mga braso nya na batak na batak dahil sa palaging pag-pupush up, hinimas ko yung buong katawang nyang batak gawa ng pagiging varsity sa basketball.

“Tangina, Jerome, buti na lang andito ka.”

“Bakit Kuya?”

“Mag-isa lang ako. Sad ako.”

Sapat na yung laway sa burat ko. Tinulak ko say pahiga sa kama, itinaas ang dalawa nyang paa sa ere, at sa isang mabilis at marahas na pagkadyot,  naipasok ko ng buo sa pwet nya ang burat ko.

“Tangina, pasayahin mo ko please, ugh, sarap mo, pasayahin mo ko kahit ngayong gabi lang.”

Chapter 20: Kaloy

“Eto na! Malapit na! Tangina!”

Pinikit ko yung mga mata ko. Naramdaman kong hinawakan ni Alfred yung likod ng ulo ko at ningudngod ang mukha ko sa pinto. Ramdam na ramdam kong bumabaon sa mukha ko yung mga naka-ukit na design sa mukha ko. Sa bawat paglakas ng pagbayo ni Alfred sa likuran ko, mas palakas ng palakas ang pagtulak nya sa ulo ko.

“Fuck, ang sarap mo talaga Kaloy! Eto na!!”

Pakiramdam ko madudurog na yung bungo ko sa ginagawa nya, “Aray! Bitawan mo na yung ulo ko please!”

“Eto na! Puta ka!”

Binitiwan na nya yung ulo ko. Ilang ulos pa, tuluyan na nyang hinugot ang burat nya mula sa pwet ko, kasunod nito ang pag-agos ng tamod nya mula sa butas ko, pababa sa mga hita ko. Masakit ang likuran ko, pero mas masakit ang ulo ko, na parang binibiyak sa dalawa, hinawakan ko yung mukha ko, at ramdam ko yung mga pattern sa pinto na bumakat sa noo at pisngi ko.

Nanghina ng sobra ang mga binti ko, napaupo ako at napasandal sa pinto, nararamdaman ko yung mga tamod ni Alfred sa pwet at sa hita ko na sinisipsip ng carpet na makati sa likuran, pero hindi ko naman magawang makabangon sa sobrang panghihina.

“Fuck, kaya ko pa pala mag tatlong round!” sabi ni Alfred habang nagsisindi ng yosi malapit sa nakabukas na bintana. Kitang-kita ko mula rito yung araw na palubog na, at yung langit na unti-unti nang dumidilim, “Iba ka talaga Kaloy.”

For the first time sa loob ng maraming buwan, napaisip ako, ano ba tong nagawa ko?

Pagdating ko sa condo, binigay sa kin ni Alfred yung number ng unit nya, at pagpasok ko, hinila ako nya ko agad papasok, ni-lock ang pinto, at dun na mismo ako hinubaran, at tinira.

“Gusto mo ba?” inalok ako ni Alfred ng yosi.

Umiling ako. Pinilit ko yung sarili kong makatayo, pero nanghihina pa rin ang mga tuhod ko.

“Ayos ka lang?” tanong ni Alfred.

“Oo, napagod lang.”

Nilapag ni Alfred sa ash tray ang sinindihang yosi, lumapit sya sa kin at inilahad yung kamay nya sa kin.

Humawak ako sa kanya at tinulungan akong tumayo. Isinukbit nya yung braso ko paikot sa balikat nya at nilakad ako patungo sa sala nila.

Nakita kong matigas pa rin ang burat nya.

“Mukhang napagod ang baby ko ah,” nauna syang umupo sa sofa, at saka naman ako kinandong sa kandungan nya. Pag-upo ko, ramdam na ramdam ko yung burat nya sa pwet ko na unti-unti nanamang tumitigas, “Masarap ba kumantot si Daddy?”

Shit, gusto ko na bumalik kay Marvin. Di ko dapat iniwan si Marvin.

“Baby, masarap ba kumantot si Daddy?”

Umuwi na kaya si Marvin? O baka hinihintay nya pa rin ako.

“Tangina, kung pwede nga lang talaga kantutin yung anak ko eh, matagal ko nang ginawa,” hinawakan nya yung titi ko at jinakol ito hanggang sa tigasan ulit ako, “O kaya, sana naging anak na lang kita para naman araw-araw akong makakapagpalabas.”

Habang jinajakol ako nung isa nyang kamay, inabot ng isa nyang kamay yung bag nya na katabi lang namin sa sofa, kinuha nya yung wallet nya, at naglabas ng maraming isang libo.

“Sakto nak, bagong sweldo si Daddy,” kinuha nya sa lapag yung shorts ko at nilagay yung pera sa bulsa nito, “Favorite ka ni Daddy.”

Hinawakan nya ko sa bewang at naramdaman kong pinapasok nanaman nya sa pwet ko yung burat nyang matigas nanaman. Naipasok nya yung ulo, pero sinubukan ko pa rin syang itulak.

“Please, wag na ayoko na.”

Gusto ko na bumalik kay Marvin. Ayoko na.

“Ayoko na, Alfred,” tumayo ako, sa wakas, nakuha na ulit ng mga binti ko yung lakas nila, “Pumunta ako rito para sabihin sayo na ayaw ko na, titigil na ko sa pagiging callboy.”

Hindi ko na hinintay kung ano man yung sasabihin nya, naglakad na ko patungo sa banyo. Lilinisin ko na yung sarili ko, duming-dumi na ko.

“Teka,” hinila ni Alfred yung braso ko bago pa man ako makapasok sa loob ng banyo, “Hindi yun pwede Kaloy! Pano na si Daddy?”

Naiiyak ako, pero alam kong hindi ito yung tamang oras para umiyak, “Ayoko na Alfred. Ayoko na maging callboy.”

“Bakit?” hindi pa rin nya binibitawan ang hawak sa braso ko.

“Ayoko na, babalik na ko sa pag-aaral, maghahanap na lang ako ng ibang trabaho. Ayoko na Alfred.”

“Wag naman Kaloy, please, kahit sa akin ka na lang, ako na lang maging customer mo, dodoblehin ko yung bayad sayo promise!”

“Ayoko na talaga.”

Lumuwag yung hawak nya sa kin, “Dahil to dun sa Marvin ano?”

“Ha?”

“Yung Marvin na yun ang nagsabi sayong tumigil na ano!?”

Gusto kong maging kay Marvin lang ako, at wala nang iba, “Ha? Hindi! Ayoko na talaga maging callboy! Nagpakita lang ako sayo para sabihing ayoko na!”

“Pero Kaloy, di mo ko pwedeng iwan!”

Hinila ako ni Alfred papunta sa kwarto nya, tinulak nya ko pahiga sa kama nya.

“Tangina, wala na kong makikitang kashming sarap mo! Di mo ko pwedenh iwan puta ka!!”

“Ayoko na Alfred! Puta!”

Itinaas nya ang dalawa kong binti at ipinasok nanaman sa kin ang burat nya na sobra pa rin ang tigas.

“Akin ka lang!” itutulak ko sana sya, kaso nawala nanaman ang lakas ko, sisigaw sana ako pero siniil nya ako ng halik.

“Maawa ka Alfred, please.”

Hinugot nya ang titi nya mula sa pwet ko, “Kung eto na pala yung huli, edi susulitin ko na.”

Kumuha sya ng lotion mula sa mesa sa tabi ng kama nya, binalot nya ng lotion ang kamay at ang braso nya.

“Pahihirapan kitang gago ka,” at bago pa man ako makakontra, pinasok nya sa loob kl ang kamao nya.

“Tangina!! Puta!! Ang sakit!! Shit!! Alfred!! Ayoko na! Please! Maawa ka sa kin putangina!! Ahhh!!”

“Gago, hindi kita pakakawalan basta basta.”

Shit, feeling ko binibiyak yung katawan ko sa dalawa, “Ahhh! Putangina! Ilabas mo na!! Di ko na kaya!! Tulong!! Tulong!”

“Walang makakarinig sayo rito puta ka.”

“Tulong!!” hindi pa ata ako umiyak ng ganito sa sobrang sakit. Nararamdaman kong mas pinapasok nya pa yung braso nya sa loob ko.

Gusto ko syang sipain kaso naging mga lantang gulay na ang mga binti ko, gusto kong bumangon at itulak sya kaso ubos na ubos na ang lakas ng katawan ko.

Pasakit na ng pasakit.

Padilim na rin ng padilim ang paningin ko.

Shit, ang tagal naman umalis ng seatmate ni Julia.

Kaninang umaga ko pa gustong kausapin si Julia, kaso lagi lang syang umiiwas sa kin, pati mga text ko hindi na rin nya sinasagot. Bigla na lang nagbago yung pakikitungo nya sa kin simula kagabi, nung may nangyari sa ming dalawa.

Kanina pa recess, pero wala pa atang balak pumunta sa canteen yung katabi ni Julia. Kababalik lang ni Julia mula sa canteen kaya siguro hindi na ito sasama sa katabi nya. Palihim akong tumitingin-tingin sa pwesto nila, paulit-ulit na nagdadasal na sana umalis na yung katabi nya. Hanggang sa wakas, may lumapit sa kanila at hinila yung katabi ni Julia palabas ng pinto.

Tumayo ako, at tahimik na naglakad papunta sa bakanteng silya sa tabi ng girlfriend ko. Bago pa man nya ko mapansin, naka-upo na ko sa tabi nya.

“Julia, please mag-usap naman tayo.”

Napatingin sya sa kin, pero umiwas rin sya agad ng tingin.

Hininaan ko yung boses ko, sana naman walang nakikinig sa pinag-uusapan namin, “Sorry na, I’m very sorry talaga sa nangyari babe. Sobrang nagsisisi ako. Hindi dapat kita pinilit.”

Kung alam ko lang na magiging ganto kami ngayon, di ko na sana sya niyayang makipag-sex.

“Shit, sobrang nagsisisi ako Juls, sorry talaga,” sinubukan kong kunin yung kamay nya, pero hinila nya ito palayo sa kin, “Juls, please naman, kausapin mo ko.”

Humarap sya sa kin, nakita ko yung mga mata nyang may nangingilid na luha, “Ano pa pag-uusapan natin? Nakuha mo na gusto mo sa kin diba?”

“Ha? Anong sinasabi mo?”

Tumayo sya at lumabas ng classroom. Tumayo rin ako para sundan sya. Tumahimik ang buong classroom, nakatingin silang lahat sa kin habang hinahabol ko palabas si Julia.

“Julia! Julia, saglit, mag-usap tayo please!”

Huminto sya sa dulo ng hallway, sa may fire exit, malayo sa room, malayo sa mga kaklase naming nag-uumpisa nang maki-usyoso.

“Julia, I’m sorry,” hindi ko na sya dapat pinilit, “Ayokong ganto tayo.”

Tuluyan nang tumulo ang mga luha sa mga mata nya. Syempre, yung unang naging reaction ko, yayakapin ko sana sya, kaso tinulak nya lang ako palayo.

“Ano pa ba kailangan mo sa kin Carlos? Nabigay ko na lahat sayo!”

“Ha?”

“Di ba yun lang naman gusto nyong mga lalaki! Sex! Oh, tapos mo na kong tikman, eto na ba yung part na iiwan mo ko at hahanap ka na ulit ng ibang vivirginan!?”

“Julia,” fuck, di ko naman alam na yun ang iniisip nya, “Hindi naman yun ang rason kung bakit kita niyaya mag-”

“Eh ano! Sabihin mo! Anong rason mo!”

Sinubukan kong maghanap ng rason sa isip ko. Takot akong aminin na yung mga panahon na yon, sobrang libog na ko at curious akong malaman kung anong feeling ng sex.

“Hindi sex ang habol ko sayo, pramis, ikaw rin yung first time ko!”

“Wala akong pakialam! Sabihin mo sa kin kung bakit mo ko niyaya!”

“Gusto ko lang maiparamdam na mahal kita, gusto ko lang maramdaman na iisa tayo.”

Nararamdaman kong dumadami na ang mga tao sa likod namin, palihim na nakikinig. Ayoko ng ganto.

“Pareho naman nating ginusto yung nangyari, so plea-”

“Pumayag ako kasi natatakot ako na baka iwan mo ko or maghanap ka ng bago pag hindi ako pumayag!! Alam mo ba, pag-uwi mo, iyak lang ako ng iyak sa banyo! Oo, gumamit tayo ng condom, pero duming-duming-dumi ako sa sarili ko kagabi! Grade 8 pa lang tayo Carlos! Hindi naman dapat yun ang ginagawa natin! Pakiramdam ko tuloy ang dumi-dumi ko ngayon!”

“Sorry Julia.”

“I deserve better Carlos,” pinunasan nya ang mga luha sa pisngi nya.

“Sorry talaga Julia, na-curious lang talaga ako kagabi.”

“Kita mo, na-curious ka lang pala! Tangina mo!”

First time ko syang narinig na nagmura.

“Palibhasa, wala lang sa inyong mga lalaki kung makipagsex kayo! Wala kayong pinoprotektahan!”

“Sorry talaga, Julia, hindi na dapat kita pinilit.”

“At hindi na dapat pala ako pumayag.”

Pinunasan nya ang mga luha mula sa kanyang mga mata.

“Alam mo Carlos, sana isang araw, maranasan mo yung pakiramdam na duming-dumi sa sarili mo.”

Julia, eto na yung araw na hiniling mo.

Nagising ako ng mag-isa na lang sa condo ni Alfred. Di ko alam kung san sya nagpunta, siguro umuwi sa asawa’t mga anak nya.

Sobrang hinang-hina ang katawan ko, at sobrang sakit ng butas ko, hindi ko maipaliwanag yung sakit, napaisip tuloy ako na sana hindi na lang ako nagising.

Pero kahit hindi ko halos maigalaw ang katawan ko, mas malakas ang kagustuhan kong makaalis sa impyernong ito, kaya naman tumayo na ko para mag-punta sa banyo.

Pagtayo ko, nakita kong dugo na natuyo sa bedsheet ng kama ni Alfred. Naalala ko nanaman ang sakit, ang itsura ng mukha nya na tuwang-tuwa habang pinagmamasdan akong nasasaktan.

Gago, gusto kong manapak amputa.

Unti-unti na ring bumalik ang lakas sa katawan ko. Mabilis akong naligo, mabilis rin akong nagbihis, mabilis akong lumabas ng condo. Tunawag ako agad ng tricycle at nagpahatid sa lugar namin.

Tangina ni Alfred. Gusto ko syang ipakulong, gusto kong lumapit sa mga pulis. Gusto kong pagbayaran nya yung di maipaliwanag sa sakit na nararamdaman ko ngayon. Habang hinahampas ng malamig na hangin ang mukha ko sa loob ng tricycle, di ko mapigilang umiyak. Madaling araw na, at alam kong walang masyadong tao sa kalsada pero hangga’t maaari ayokong umiiyak, ayokong pinaparamdam sa sarili ko na mahina ako.

Pero siguro, naabot ko na yung hangganan ko.

Kusa nang umaagos ang nga luha sa mata ko habang nakasandal ang ulo sa likod ng tricycle. Naghalo-halo na ang sakit, yung dumi, yung pagsisisi, lahat na. Lahat na ata ng mga emosyon na pilit kong tinatago sa nakalipas na apat na ngayon, lumalabas na, nagmamakaawang pansinin ko naman sila..

Pero pagod na ko. Pagod na kong makaramdam.

Gusto kong magbayad si Alfred. Kaso naisip ko, mayaman si Alfred, talo na agad ako. At saka, kung lalapit ako sa mga pulis at nalaman nilang callboy ako, baka maging katatawanan lang ako sa kanila.

Puta, yun lang naman ako, puta.

Pagdating sa lugar namin, dahan-dahan kong binagtas ang mahaba’t masikip na eskinita na patungo sa barong-barong namin. Bukod sa sobrang sakit sa likod kapag naglalakad, parang ayaw ko pa kasi umuwi. Kaso, mag-aalas tres na, at di ko na alam kung san o kanino pa ko pupunta.

Di ako pedeng pumunta kanila Marvin, may pasok sya bukas, at hindi ko nga alam kung ayos lang ba talaga sa kanya na iniwan ko syang mag-isa kanina.

Kaya wala akong ibang choice kundi umuwi sa bahay.

Nang malapit na ko sa maliit na court na malapit sa barong-barong namin, narinig ko ang boses ni Michael, at ng tropa nya, maingay sila, ang mga tawanan nila, sigawan nila, ang sumisira sa katahimikan ng gabi. Pagdating sa court, nakita kong nag-iinuman sila.

“Michael! Anong ginagawa mo dyan? Umuwi ka na!”

Napatingin sa kin si Michael at ang mga tropa nya. Tumayo sa kinauupuan nya ang kapatid ko, lumapit sa kin na may dalang baso na may lamang alak.

“Kuya, shot ka muna!”

“Ba’t ka nag-iinom? May pasok ka pa bukas ah?”

May sumagot mula sa mga tropa nya, “Di na yan pumapasok Kaloy!”

Napatingin ako kay Michael, “Di ka na pumapasok?”

Si Michael na ang uminom ng alak na hawak nya, “Di na, wala rin naman akong natutunan eh.”

Naging kamao ang mga kamay ko sa narinig ko, at bago ko pa man marealize kung anong nangyari, bumagsak na sa lupa si Michael.

Hinding-hindi ko ata makakalimutan ang tunog ng paglapat ng kamao ko sa panga ng kapatid ko.

Nagsitayuan mula sa mga upuan nila ang mga tropa ni Michael, kaso may sumigaw na “Walang aawat! Away mag-utol yan!”

Mabilis na tumayo si Michae, nakita kong may putok na agad sa pisngi ang kapatid ko.

“Naks, marunong ka na sumapak ngayon ah, yan ba yung mga natutunan mo sa mga lalaking kumakantot sayo?”

Wag, wag na Kaloy, wag mong saktan ang kapatid mo.

“Tangina mo, Michael, hindi mo naiisip lahat ng ginagawa ko para sa inyo!? Para sa’yo? Gago, sinakripisyo ko ang sarili ko para lang itaguyod kayong lahat! Tapos eto? Etong kagaguhang to ang isusukli mo sa kin?”

Binato nya sa gilid ang hawak na baso, maangas na unti-unting lumapit sa kin hanggang sa halos magdikit na ang mukha naming dalawa.

“Di naman hiniling sayo na maging puta ka ah,” amoy na amoy ko yung hininga nya, “Kaya bahala ka sa buhay mo!” sabay tulak sa kin, dahilan para tumumba rin ako.

Masyado nang pagod ang utak ko’t katawan para iproseso lahat ng nangyayari, kaso sobrang dami kong gustong sabihin sa kanya, at nararamdaman kong napupunta lahat sa mga kamao ko ang mga salitang nais kong sabihin.

Pilit kong inaalala na si Michael ang kaharap ko. Kapatid ko, ang pinakamalapit kong kapatid. Halos sabay kaming lumaki, nag-tulungan na makaahon simula ng palayasin kami sa bahay at buhay ni Papa. Pilit kong inaalala na sya yung batang sumumpa ako na poprotektahan ko hangga’t buhay pa ko.

Pero puta, hindi ko na kilala tong gagong to.

Bumangon ako, hinawakan sya sa kwelyo, at nagpaulan ng sapak.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Nagsitayuan na ang mga tropa nya, pilit na pinaglalayo kaming dalawa. Pero hindi ko pa rin mapigilan ang mga kamao ko sa pag-upak.

Apat.

Lima.

Anim.

Pito.

“Puta!! Awatin nyo! Awatin nyo!!”

“Tangina Kaloy! Bitawan mo si Michael!!”

“Michael labanan mo!”

“Gago! Tumawag kayo ng tanod!”

Walo.

Siyam.

Binigay ko ang lahat ng meron ako. Bakit wala man lang akong makuhang kapalit. Pagod na kong magbigay ng magbigay. Pagod na pagod na ko.

Sampu.

Labing-isa.

Labing-dalawa.

“Kuya, sorry!”

Yun lang naman ang kailangan kong marinig para bumalik ulit sa realidad.

Yumakap sa kin ang kapatid ko, walang tigil sa paghagulgol at pag-iyak. Binitawan ko ang kwelyo nya, at niyakap rin sya. Eto, eto yung kapatid ko, yung batang sumumpa ako na poprotektahan ko at hinding-hindi ko sasaktan.

Napagtanto kong pareho lang naman kaming biktima na tadhana.

Chapter 21: Marvin

Nagising ako sa malakas na vibration ng phone ko sa ilalim ng unan ko.

Tinignan ko yung oras, alas-tres pasado na ng madaling araw, sino ba naman ang tatawag ss oras na to? Idi-dismiss ko na sana yung tawag, nang makita ko yung pangalan ni Kaloy na nasa Caller ID.

“Hello? Kaloy?”

“Hi Vin, sorry nagising ata kita.” narinig ko syang suminghot at humikbi, umiiyak sya.

Napabalikwas ako ng upo, “Kaloy? Ayos ka lang?”

Medyo natagal sa pagsagot si Kaloy, pero rinig ko pa rin yung paminsan-minsan nyang pagsinghot at paghikbi.

“Alam kong Martes pa lang bukas, baka may klase ka.”

“Hindi, hindi, wala akong klase tuwing Tuesday,” paliwanag ko, “Wala akong klase kapag Martes tsaka Sabado.”

“Ganun ba,” katahimikan ulit, “Baka…”

“Baka ano?”

“Baka pwede mo naman ako puntahan rito. Gusto kitang makita, kailangan kita Marvin.”

Unti-unti na kong kinakabahan sa mga nangyayari, “Bakit? Asan ka ba?” bago pa man sya makasagot, tumayo na ko sa kama.

Nakita ko ang sarili ko sa salamin na nakakabit sa cabinet ko. Wala akong kahit anong suot na damit, at saka ko lang naalala ang mga ginawa ko kanina. Nag-sex nanaman kami ni Jerome. Nag-sex kami kasi malungkot ako.

Shit, nakakaguilty. Fuck naman Marvin. Ano nanaman ba ginawa mo? Akala ko ba mahal mo na si Kaloy? Fuck, that’s cheating bro, bakit ka pa nakipag-sex kay Jerome? Putangina naman.

“Marvin?” tinawag ako ni Kaloy, “Please, kailangan talaga kita ngayon.”

“Asan ka?” inipit ko sa tenga at balikat ko ang phone ko, kumuha ako ng mga damit at nag-umpisang magbihis.

“Nasa ospital.”

Tangina?

Muntik ko na mabitawan yung phone ko, “Shit, anong nangyari? Ayos ka lang ba?”

“Oo, ayos lang ako,” sagot nya , “Kailangan ko lang ng talaga ng kasama ngayon.”

“Sige, papunta na ko.”

“Pasensya ka na Marvin, dapat di na kita inistorbo.” May iba sa boses nya ngayon, yung tipong sa bawat salitang sasabihin nya parang mas nagiging pagod sya.

“No worries. Papunta ko.”

Pagkababa ng tawag, dali-dali na kong bumaba at lumabas ng bahay, wala na kong pakialam kung marinig ako nila Tita, ang mahalaga makapunta ako agad sa ospital.

Puno ng pag-aalala, at panghihinayang, na kung ano man yung nangyari, napigilan ko siguro yun kung pinilit ko lang na samahan sya kanina kung san man sya pumunta. Tinakbo ko mula sa bahay hanggang sa terminal ng tricycle sa may labasan. Kahit tumatagos ang lamig sa hoodie na suot ko, pinagpapawisan ako sa loob ng damit ko, dahil sa pagtakbo, at dahil na rin sa kaba.

“Kuya, sa ospital po,” sabi ko sa driver ng tricycle na sinakyan ko. For sure halata naman sa boses ko, at sa pupuntahan ko yung pagmamadali, kaya binilisan nya yung takbo.

Sinubukan ko ulit tawagan si Kaloy. Kaso hindi na sya sumasagot. Mas lalo akong kinabahan. Dapat pala hindi ko na binaba yung tawag. Dapat kinausap ko lang sya ng tuloy tuloy, baka napakwento ko pa sa kanya kung anong nangyari.

Ano ba kasi talagang nangyari?

Pagdating sa ospital, inabutan ko ng isang-daan si Kuya, tas tumakbo na ko papasok sa loob. Tatawagan ko na sana si Kaloy para itanong kung asan sya, nang pagliko ko sa isang pasilyo, nakita ko syang nakaupo sa isang bench na nasa labas ng Emergency Room.

Nagmagtama ang nga mata namin, napangiti ako. Buti naman ayos lang sya. Kaso bakit sya andito?

At bakit parang wala nang mga buhay ang mga mata nya?

Umupo ako sa tabi nya. Hinawakan ko ang kamay nya, wala akong pakialam kung may makakita man sa min, at marahang pinisil to.

“Ayos ka lang? Anong nangyari?”

Bumuntong-hininga sya, “Yung kapatid ko, si Michael,” tinuro nya gamit ng nguso ang Emergency room, “Tinatahi yung mga sugat nya sa mukha.”

“Anong nangyari? Sinong may gawa?”

Nakita kong may tumulong isang luha sa mata nya, kaso blangko lang at nakatingin sa kawalan ang mukha nya, “Ako. Ako yung may gawa.”

Hinigpitan nya ang hawak sa kamay ko, ramdam na ramdam ko yung gigil pero at the same time, ramdam ko yung defeat na nararamdaman nya.

“Sabi ko sa sarili ko noon, kahit kelan hinding-hindi ko sasaktan si Michael. Sya ata ang pinakamalapit na tao sa kin non, nung mga bata pa kami, nangako ako sa sarili ko na hindi ko sya sasaktan, o hahayaang may manakit sa kanya,” kwento nya, “Kaso, kanina, naubos na talaga yung pasensya ko, hindi na sya yung kapatid ko. Hindi ko na sya kilala.”

Bumitaw sya sa pagkakahawak sa kamay ko. Nag-umpisa na syang umiyak, at tinakip ang dalawa nyang kamay sa mukha.

“Vin, di ko na rin kasi alam. Di ko alam kung kaya ko pa ba. Sobra na eh, sobra na talaga,” nag-eecho sa pasilyong walang laman ang nanginginig na boses ni Kaloy, “Bakit ganun, binibigay ko naman lahat ng meron ako, ginagawa ko naman lahat ng makakaya ko. Bigay ako ng bigay pero bakit wala akong nakukuha pabalik!”

Umakbay ako sa kanya, at pinatong ang ulo nya sa balikat ko. Niyakap ko sya ng mahigpit at hinayaan lang syang umiyak sa balikat ko.

Gusto kong magsalita, gusto kong sabihin na magiging ayos rin ang lahat, na yung mga pagsubok nya, darating ang araw na mawawala na silang lahat. Kaso pakiramdam ko hindi ako ang tamang tao na magsabi sa kanya non.

“Sobrang ang unfair ng buhay,” sabi nya, “Bakit sobra yung pagpapahirap sa kin? Bakit ganun ka-grabe agad yung mga problemang kinaharap ko! Bakit wala silang katapusan! Bakit sa tuwing may magandang mangyayari, may kapalit na doble, o tripleng masamang bagay!”

“Magiging ayos rin ang lahat, alam kong kaya mo yan,” sabi ko, then hinalikan ko sya sa noo, “Strong ka, alam ko.”

“Pagod na pagod na pagod na pagod na ko.”

“Pahinga ka na muna,” sagot ko, “Tulog ka muna, ako na muna magbabantay kung sakaling may balita na kay Michael.”

Hinubad ko yung hoodie ko, pina-lean forward ko sya para isuot ito. Kaso pag-lean forward nya, nakita ko sa gray nyang shorts na may dugo sa bandang puwitan nya.

Well, dugo ata ni Michael.

“Suot mo muna to,” at isunuot ko na nga sa kanya yung hoodie ko.

Inakbayan ko ulit sya, at pinahiga ulit sa balikat ko.

“Maraming salamat Vin,” sabi nya habang nakapikit na, “Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung di kita nakilala.”

Napangiti ako. Maski ako hindi ko rin alam ang ginagawa ko ngayon kung hindi ko sya nakilala, “Walang anuman.”

“Sorry inawan kita sa lugawan kahapon.”

“Shhh. Wala yun. Wag mo nang isipin yun.”

Sinuot nya yung hood ng hoodie.

“Tulog ka na,” sabi ko, “Love you.”

“Love you too.”

Tulad ng pinangako ko kay Kaloy, nagbantay ako hanggang sa sumikat ang araw. Mga bandang alas-singko, may doctor na lumabas na nag-update ng kalagayan ni Michael. Natahi na nila lahat ng mga sugat nya, sa labi, sa pisngi, sa noo, naayos na rin ang something na nabali sa ilong nya, pati nabigyan na rin ng mga pampahilab. Hinihintay na lang nila ang resulta ng X-Ray at CBC, kung walang naging damage sa bungo si Michael, at kung walang nangyaring pagdurugo sa utak nya, pwede na daw namin syang maiuwi ng mga hapon.

Hindi ko maiwasang isipin yung mga natamong injury ni Michael. Hindi pala biro ang ginawa ni Kaloy sa kanya. Kung nagkataon, pwede pa lang mapatay nya ang kapatid nya.

Tumingin ako sa relo, mag-aalas siete na ng umaga. Inaatok ako, nakakaramdam na ko ng pagod, kaso naiisip ko lagi si Kaloy. Mas grabe ang pagod nya.

Medyo nagulat ako ng may kumalabit sa kin, nagising ako bigla, napatingin ako sa batang babae na di ko napansin na nakalapit na pala sa min.

“Kuya, si Kuya Kaloy po ba yan?” tanong nya sa kin, may kasama syang batang lalaki, na sa unang tingin, akala ko si Kaloy na mas pinabata, parang nakita ko sa kanya yung itsura ni Kaloy nung bata pa sya. Eto siguro yung mga kapatid pa nya.

“Oo,” sagot ko dun sa batang babae. Nilapitan nya si Kaloy at marahan itong tinapik sa braso para gisingin.

“Kuya? Kuya Kaloy?” sabi nung bata, “Kuya?”

Nagising si Kaloy, nag-unat pa sya sandali. Nagulat sya ng makita yung mga bata, “Oh! Ba’t kayo nandito! May pasok kayo diba?”

“Pinapunta kami ni Mama rito Kuya, tulungan ka raw namin magbantay kay Kuya Michael,” sabi nung batang lalaki, “Asan si Kuya Michael?”

Napatingin sa kin si Kaloy, sinabi ko sa kanya lahat ng sinabi sa kin ng doctor, pwera lang sa part na may posibilidad pang maging critical ang lagay ni Michael kapag nakita na may pagdurugo sya sa loob ng ulo.

“Uwi ka na muna Kuya, kami na muna magbabantay kay Kuya Michael,” sabi nung batang babae.

“Baliw, hindi pwede,” sagot ni Kaloy.

“Pero Kuya, san tayo hahanap ng pambayad dito?”

“Wag kang mag-alala may pera naman ako rito,” bigla syang natigilan, “Ay kaso nasa bahay pa.”

“O kaya umuwi ka na muna, kami na bahala dito.”

Tumingin sa kin si Kaloy, “Tara Marvs.”

At ayun, iniwan namin ang nga kapatid nya sa harao ng Emergency room. Habang palabas kami ng ospital, hindi ko maiwasang isipin kung ano kayang mangyayari kung sakaling mangyari yung hindi naman sana mangyari, kakayanin kaya ni Kaloy?

“Uwi ka na ba?” tanong ni Kaloy pagdating namin sa sakayan ng jeep, “Hatid na kita muna bago ako umuwi.”

“Hindi, sasamahan kita.”

“Wag na, nagpahinga ka na, ikaw naman matulog.”

“Hindi, gusto na kitang samahan.”

“Wag na,” hinubad nya yung hoodie ko at inabot ito sa kin, “Matulog ka, o baka may mga assignment ka o kung ano.

“Hindi,” pinasuot ko ulit sa kanya yung hoodie, “Hindi. Alam kong kailangan mo ko, hindi kita iiwan.”

Tinignan nya ko, at saka ako niyakap.

“Salamat Vin.”

Hinawi ko yung buhok nya, “Parang mas gusto ko ata na Marvs yung tawag mo sa kin.”

Sumakay kami ng jeep papunta sa kanila. Habang nasa byahe, napansin kong inaantok pa rin sya, kaya pinahiga ko ulit sya sa balikat ko.

Bigla syang pumara. Pagtingin ko sa labas, nasa parte kami ng bayan na hindi masyadong maganda, maraming squatters, at halos dikit-dikit ang mga bahayan, malayong malayo sa malalaking bahay at malalawak na bakuran sa Blue Ville. Dito nakatira sila Kaloy?

“Pasensya ka na ha, medyo mabaho tsaka masikip yung dadaanan natin.”

“No worries, ayos lang.”

Sinundan ko lang sya papasok sa isang mahabang eskinita na papasikip ng papasikip habang papasok.

Kahit san ako tumingin, kahirapan ang nakikita ko. Hindi ko maimagine yung mga pinagdaanan ngayon ni Kaloy.

Sa dulo ng eskinita na pinasukan namin, may maliit na basketball court na napapaligiran ng mga barong-barong.

“Uhm, Vin?” tumigil sa paglalakad si Kaloy at tumingin sa kin, “Pwede bang hanggang dito ka na lang, hintayin mo na lang ako rito.”

“Sure, no worries.”

“Salamat.”

At pumasok na sa loob ng eskinita si Kaloy.

Naiwan nanaman ako mag-isa.

Pero di na ko malungkot.

Chapter 22: Kaloy

“Ma?”

Kumatok muna ako sa pinto bago pumasok sa barong-barong. Biglang may nagkalabugan sa loob. Mabilis kong binuksan ang pinto at nakita si Mama na sa kakapilit na makatayo, natabig nya yung mga plato at baso sa maliit na bangkito na sa tabi ng papag nya.

“Ma, maupo ka na lang.”

“Ano nang nangyari sa kapatid mo?”

Tinulungan ko syang bumangon, at pinasandal sya sa dingding. Pinulot ko naman ang mga nagsibagsakang plato, baso at kubyertos sa sahig.

Kumuha ako ng basahan mula sa kusina para punasan ang natapong kape, “Ayos na po sya Ma, natahi na po yung mga sugat nya.”

“Sino ba nakadali kay Michael? Napagtripan nanaman ba ng mga adik sa kabilang baranggay.”

Natigilan ako. Wala pa palang nakakapagsabi sa kanya ng totoong nangyari.

“Hindi po Ma,” pinagpatuloy ko ang pagpupunas sa natapong kape, “Ako po yung bumugbog sa kanya.”

“Ikaw? Bakit?”

Di ko magawang tumingin sa kanya, pinulot ko yung mga bumagsak at dinala to sa likod, kung nasan ang hugasan.

“Kaloy! Sabihin mo naman sa king kung anong nangyari! Nag-alala ako sa kapatid mo!”

Huminga muna ako ng malalim bago bumalik kay Mama. Sumandal ako sa mesa, at humarap sa kanya.

“Sorry po Ma, ako po yung bumugbog kay Michael.”

“Bakit nga!”

“Hirap na hirap na po ako,” bukod sa lungkot, wala na kong ibang nararamdaman pa kundi pagod. Kahit bumabalik nanaman sa alaala ko kung pano nagbago si Michael nitong nakaraan, kahit gano ko gustong magalit, masyado nang pagod ang utak ko para isipin pa lahat ng iyon.

Hindi ko namalayang umaagos na pala sa mukha ko ang mga luha.

“Umuwi ako kagabi Ma, nakita ko sya dyan,” tumuro ako sa labas, “Sa may court, nakikipag-inuman. Nalaman kong hindi na pala sya pumapasok.”

Hindi ko kayang tumingin kay Mama sa sobrang hiya, kaya tumingin na lang ako sa sahig, tinitigan ang mga paa kong alam kong maya-maya hindi na ko masusuportahan pa sa pagtayo.

Kumuha ako ng isang monoblock at umupo rito, pakiramdam ko babagsak ako anytime eh, paniguradong hindi ako masusuportahan ng mesang to, at kalmadong nagpaliwanag, “Nagalit ako Ma kasi, sobrang hirap na hirap akong kumita ng pera, pero di ako sumusuko kasi ayaw kong magtagal pa tayo rito sa squatters, tas ayun lang yung ibabalik nya sa kin? Hindi na raw sya mag-aaral kasi wala na syang natutunan?”

Pabilis ng pabilis ang pagdaloy ng mga luha sa mata ko na parang gripong dahan-dahang tino-todo ang bukas, “Sorry ma, sorry po talaga, hindi ko lang po talaga napigilan ang sarili ko, hindi ko po talaga gustong saktan si Michael, pagod lang po talaga ako, pagod na pagod na.”

Wala na. Di ko na kaya. Humagulgol na ko ng iyak.

Nangako ako ng hindi ko sasaktan si Michael. Sabi ko hindi ko sya hahayaang saktan sya ng iba. Hindi ko sya sasaktan. Poprotektahan ko sya. Ilalayo ko sya sa kapahamakan diba? Tangina naman Kaloy!

“Nak, halika,” umiiyak na rin si Mama, “Halika,” pinapatabi nya ko sa tabi nya.

Tumayo ako, lumapit sa kanya, at naupo sa tabi nya. Inakbayan nya ko, at niyakap ng mahigpit, “Ok lang anak, shh, tahan na.”

Pero imbes na tumahan, mas lalo akong humagulgol ng iyak sa balikat nya.

“Ako yung dapat na nagsosorry sayo. Ako dapat yan eh, ako dapat yung kumakayod sa tin. Dapat nag-aaral ka pa, graduating ka na dapat, mas malapit ka na sana sa mga pangarap mo nak, sorry talaga.”

“Di naman po kita sinisisi Ma.”

“Ikaw rin, di rin kita sinisisi, kaya tahan na,” bumitaw na sya sa pagkakayakap sa kin, “Nag-almusal na ba kayo? Yung kambal hindi pa pala kumakain yun!”

Nagpunas ako ng mga luha, sa mata, sa pisngi, “Ako na po bahala Ma, bibilhan ko po sila.”

“May pera ka pa ba?”

“Meron pa naman Ma, sapat na po para bayaran yung ospital.”

“Sige na nak, balikan mo na yung mga kapatid mo dun, paniguradong gutom na gutom na yung mga yun.”

“Sige po Ma,” tumayo ako, “Saglit lang po,” at nagpunta ako sa kwarto namin ni Michael.

Hindi ko man gustong bawasan ang ipon ko, wala na akong iba pang choice, buti na nga lang at meron pa kong ipon. At saka, ako rin naman ang may gawa ng lahat ng ito eh, wala nang ibang dapat magbayad ng bills ni Michael sa ospital.

Nilabas ko yung wallet ko na Mickey Mouse mula sa pinagtataguan nito. Pagbukas ko, natuwa naman ako dahil kahit papano, wala namang nabawas sa ipon ko. Binilang ko ito isa-isa. Wala namang nabawas. Kumuha ako ng sampu, siguro naman sapat na ang sampung libo at sana sobra pa, at nilagay ito sa wallet ko.

“Nay, pauuwiin ko po yung kambal rito, papasukin nyo po kahit late na,” sabi ko pagkabalik sa salas.

“Di ka ba magpapahinga man lang? Aalis ka na ulit?”

“Ayos lang Ma,” naalala ko si Marvin na katabi ko at hawak ang kamay ko buong magdamag, “Nakakatulog naman po ako dun.”

“Magpalit ka man lang ng damit.”

Bumalik ako sa kwarto at nagpalit ng damit. Pagkahubad ng shorts and underwear ko, dun ko lang nakita ang bahid ng dugo sa boxers ko na galing sa puwitan ko. Naalala ko nanaman ang sakit ng ginawa ni Alfred sa kin. Sobrang sakit pa rin ng pwet ko hanggang ngayon, pero sa dami ng iniisip ko, hindi na sya masyadong pinapansin ng utak ko.

Pagkabihis, lumabas na ko at nagpaalam na ulit kay Mama.

“Kaloy, mag-sorry ka sa kapatid mo ha.”

“Opo Ma.”

“Paliwanag mo ng mabuti yung sarili mo, hindi nga naman sya tama, pero ipaliwanag mo sa tamang paraan.”

“Opo Ma.”

Lalabas na sana ako, kaso tinawag nya ko ulit.

“Anak, payakap nga ulit.”

Lumapit ako at niyakap sya.

“Wag mong isiping napupunta sa wala yung efforts mo para sa min ha.”

“Opo Ma.”

“Sige na, pakainin mo na mga kapatid mo.”

Paglabas ko, tumakbo agad ako papuntang court kung san naghihintay si Marvin. Natagalan ata ako ng sobra. Nakakahiya naman, sigurado namang hindi sya sanay sa mga gantong lugar.

“Sorry, natagalan ako,” nakita ko syang nakaupo sa isang bato sa nay court. Pansin ko rin ang mga kapitbahay naming pinagtitinginan sya. Kung titignan nga naman ang kutis at damit ni Marvin, alam mo na agad na hindi sya taga rito.

“Ayos lang.”

“Tara na, di pa pala nag-aalmusal mga kapatid ko, pakainin muna natin,” sabi ko, at saka ko lang naalala na pati pala sya hindi pa nag-aalmusal, “Hala, pati pala ikaw hindi ka pa rin nag-aalmusal, san mo gustong kumain?”

“Baliw, ayos lang ako, pakainin mo muna yung mga kapatid mo.”

Paglabas sa squatters, tumawag ako ng tricycle at nagpapunta sa ospital. Habang nasa byahe, kung anong ibibili kong pagkain sa mga kapatid ko, pati kay Marvin.

“Kaloy, pwede ba ko magtanong?” bigla na lang sabi ni Marvin.

“Ano yun?”

“Anong nangyari sayo kagabi?”

“Ha?”

“I mean, di ba galing ka sa customer mo kahapon?”

Kahapon? Kahapon lang ba yun? Na iniwan ko sya sa lugawan dahil sa pagbabanta ni Alfred sa kin? Akalain mo yun, kahapon lang pala yun, sa dami ng mga nangyari at sa dami ng nasa isipan ko akala ko matagal nang nangyari yun.

“Oo,” naalala ko nanaman si Alfred. Nakaramdam ako ng kakaibang takot ng maalala nanaman ang mukha nya kagabi, na nakangisi, tuwang-tuwa habang pinapanood akong nagmamakaawa at namimilipit sa sobrang sakit.

“Anong nangyari? Kamusta?”

“Ayos naman, ayun, pinakita nya lang sa kin yung condo nyang bago, tas ayun, alam mo na,” nahiya ako, umiwas ako sa tingin nya sa salamin sa loob ng tricycle, tumingin na lang ako sa labas. Di ko naman sya masisisi kung magselos sya, kung ako naman ang nasa posisyon nya, pareho lang rin ako ng mararamdaman.

Inakbayan nya ko at pinatong ang ulo ko sa balikat nya. Hinimas-himas nya ang buhok ko at pasimple akong hinalikan sa noo, “Alam mo naman na pwede kang magkwento sa kin ng kahit ano.”

Ha?

“Mag-iingat ka palagi.”

Teka sandali. Nakita nya kaya yung dugo sa shorts ko kagabi?

Bago ko pa man matanong ito, nasa ospital na kami. Parang nahiya na rin akong bigla na itanong. Pano kung nakita nya bga at tinanong kung san galing ito? Ayoko nang magkagulo pa. Sobrang gulo na tong ginawa ko para maproseso ng utak ko.

“May bukas na ba na kainan ngayon?” tanong ko sa kanya pagbaba ng tricycle.

“Nakita ko yung Jollibee na bukas,” sagot nya.

“Ok na rin ba sayo yun?”

“Wag mo ko isipin, ayos nga lang ako.”

“Baliw, kahit anong sabihin mo ibibili pa rin kita ng almusal.”

“Bahala ka, basta ako, kasama lang kita ayos na ayos na ko.”

Shit. Gusto ko syang halikan ngayon kung wala lang kami sa gitna ng kalsada.

“Kaso baka matagal sa Jollibee eh,” naisip ko bigla, “Bilhan ko na lang yung mga kapatid ko ng rice meal sa 7 eleven tas saka tayo mag-Jollibee?”

“Bahala ka.”

At yun na nga ginawa ko. Dumaan muna kami sa 7 eleven, binilhan ng pang-almusal na rice meal yung tatlo, bumili rin ako ng tinapay at gatas. Pagpunta namin sa ospital, naabutan pa rin naman sa labas ng Emergency Room yung kambal, sabi nila hinihintay na lang ang resulta ng CT scan, napuntahan na nila si Michael kanina, pero natulog ito kaya lumabas sila. Inabot ko sa kanya yung almusal nila, at binilinan na pakainin agad si Michael pag nagising na sya.

“San kayo pupunta Kuya?”

“Kakain lang.”

At saka pa lang kami nakapunta ni Marvin sa Jollibee.

“So, eto ba yung continuation ng naudlot nating date kahapon?” inakbayan ulit ako ni Marvin pagpasok namin ng Jollibee, naramdaman nya ata na gininaw ako sa biglang lamig ng paligid.

“Oo, mukhang ganun na nga,” sagotn ko.

“Kalimutan mo muna lahat ng iniisip mo ha, relax lang tayo ngayon,” sabi nya, “At dahil sagot mo yung lugaw natin nung isang araw, sagot ko na to ngayon.”

“Teka-”

“Sige na, maghanap ka na ng pwesto natin!” tinulak nya ko palayo sa pila, kokontra sana ako kaso pinaalis nya ulit ko, “Kulit naman, ako na, may bills ka pang babayaran.”

Wala na kong nagawa kundi maghanap ng uupuan namin. Pinili ko yung upuan na malapit sa bintana.

Ano na lang kaya ang gagawin ko kung wala si Marvin sa tabi ko ngayon?

Sinilip ko sya sa pila. Napatingin sya sa kin saka nag belat. Natawa ako.

Sa dami ng tumatakbo sa loob ng isip ko ngayon, isa lang yung sobrang malinaw, na masaya ako dahil may sumusuporta sa kin kahit papano, may nasasandalan ako.

Wala pa atang isang buwan simula ng magkita kami at magkakilala sa may park, pero ramdam na ramdam ko na na ligtas ako sa kanya, ramdam ko yung pagmamahal, hindi ko man maipaliwanag, basta yun, ang hirap ipaliwanag!

Sinandal ko ang ulo ko sa sandalan, at pinikit ang mga mata ko.

“Ano sa tingin mo yung the best part of being in a relationship?” tanong sa kin ni Julia pagbalik nya sa table namin dala ang tray kung nasan ang mga inorder namin.

Tinignan ko sya na parang nagtatanong kung anong nasa isip nya at natanong na yun, “Ba’t mo naman natanong yan?”

Nilapag nya sa mesa yung tray. Nilapag nya sa harap ko yung inorder kong one-piece chicken at coke float, “Wala lang, natanong ko lang,” umupo sya sa harap ko, nangalong-baba at nagpapacute na tumingin sa kin.

Inumpisahan ko ang pagkain sa pagpapalamig sa kaning umuusok pa, “Uhm, siguro yung the best part is yung meron kang masasandalan kang someone kapag sobrang nahihirapan ka na sa life,” humigop ako sa coke float ko.

“Nararamdaman mo ba yun sa kin?” hindi pa nya ginagalaw ang pagkain nya, nakatingin lang sya sa kin.

“Oo naman,” sumubo ako, “Lagi kang nandyan sa kin tuwing may problema sa bahay, tsaka gumagaan lahat ng problema ko pag kasama ka.”

Tumungo-tungo sya saka uminom sa Sprite na kasama ng spaghetti nya.

“Ako ba? Ganun ka rin ba sa kin?” Nacurious ako bigla kaya ako napatanong.

“Oo, gumagaan rin lahat ng problema ko pag kasama ka.”

Kumindat ako bilang sagot sa sinabi nya.

Umirap sya tas mabilis na iniling yung ulo nya, “Wag ka ngang ganyan! Ang cute mo!” kinuha nya na rin yung tinidor nya at hinalo-halo ang spaghetti nya.

“Sige na nga, di na ko kikindat forever.”

“Luh, wala naman akong sinabi na ayaw ko sa mga kindat mo.”

Hinawi nya yung mahaba nyang buhok sa isang gilid at inumpisahang kumain. Hindi ko mapigilang pansinin kung gano sya kaganda ngayon. Yung sinag ng araw na galing sa labas, tumatama sa braso at balikat nya, mukha tuloy syang glazed donuts galing Krispy Kreme, tas yung buhok nya pa na laging sobrang lambot, parang kumikinang pa sa tuwing gagalaw sya.

In-love ata ako sa isang diyosa.

“Tingin mo,” pinunasan nya gamit ng tissue yung mga labi nya bago nagsalita ulit, “We will stay this way palagi?”

“Oo naman. Basta wag ka lang makikipaghiwalay sa kin!”

“Luh, baka nga ikaw makipagbreak sa kin.”

“Baliw, bakit naman ako makikipagbreak sayo? Sira na ata ulo ko pag nagkataon.”

Nangalumbaba ulit si Julia, ngumiti at nagpacute sa kin.

Ngumiti rin ako, bago pumikit.

“Anong ginagawa mo?”

“Kina-capture ko yung moment,” sabi ko, nakapikit pa rin.

“Huh? Di ko gets?”

“Ang ganda mo kasi dyan, kaya kinakabisado ko yung moment na to. Parang camera tas pinipicturan ka, ganun.”

“Ang weird mo naman,” natatawang sabi ni Julia, “Pero cute.”

“Syempre. Ako pa, cute talaga ako.”

“Wow, ang humble nga naman.”

“Actually, medyo mayabang ako,” di pa rin ako bumubulat, di pa ko tapos sa pagkabisa, “Pinagyayabang ko na mahal na mahal kita.”

“Wow. Sana mahal mo ko kasi mahal mo ko, hindi dahil ako lang yung narito.”

“Kaloy?”

Pagmulat ko, hindi na si Julia ang nakaupo sa harap ko. Si Marvin na.

“Hala sorry, nagising ata kita, ayan na yung food mo,” parang sobrang guilty talaga sya na ginising nya ko.

“Salamat,” kinuha ko mula sa tray yung order ko, pagka-amoy ko nung chicken, biglang kumulo yung tyan ko at saka ko lang naalala na hindi pa ko kumakain simula ng iwan ko si Marvin sa lugawan.

“So,” biglang nagsalita si Marvin habang pinapalamig yung kanin nya, “Magkwento ka naman.”

“Ha?”

“Ay, its ok, wag na pala if you dont feel like talking,” sabi nya habang hinahalo sa kanin nya yung gravy, “I just want to know you more, and alam mo na, para kahit papano mag-drift yung attention mo sa kung ano man ang mga nangyayari ngayon.”

Distraction. Yun nga siguro ang kailangan ko sa ngayon.

“Ano ba gusto mong kwento ko?”

“Hmmm, kahit ano,” nag-shrug sya, “Nagkaron ka na ba ng relationship before?”

Tumango ako. Kaso hindi pa ata ako kumportableng ikwento ang mga nangyari sa min ni Julia. Ewan ko, pakiramdam ko nga parang hindi nangyari yung mga memories na kasama ko sya, parang nanuod lang ako ng movie na abot sa dalawang mag-boyfriend tas nagkataon na ako yung gumanap na boyfriend nya.

Lahat, simula ng maging kami, first naming sex, hanggang sa tuluyan akong mawala ng parang bula sa buhay nya dahil sa biglang pagbabago ng buhay ko, lahat ng yun parang totoo, na parang peke at the same time. Na parang hindi sya nangyari in the first place.

Apat na taon na simula ng huli kong nakausap si Julia, impossibleng sa loob ng apat na taong hindi pag-usap hindi pa ko naka-move on, pero nung nakita ko sya sa Blue Ville, nung unang gabi na hinire ako ni Marvin, lagi nanaman syang pumapasok sa isip ko. Naka-move on naman na ko, pero hindi ko pa rin maiwasang ma-guilty, kasi natapos kami ng biglaan, walang closure, walang sabi-sabi bigla na lang akong nawala.

Minsan natatanong ko rin yung sarili ko kung bakit hindi ako nagpaalam kay Julia, for sure masakit yun na bigla na lang mawala yung taong mahal mo, especially hindi pa kami maayos nung mga panahong nawala ako. Pero alam kong kahihiyan yung sagot don.

Hindi ko alam kung ano na lang mararamdaman nya pag nalaman nya kung ano na ginagawa ko ngayon. For sure sa loob ng apat ng taon meron na ring nakapagbalita sa kanya kung anong nangyari sa kin, nasa iisang bayan pa rin naman kami kung tutuusin.

Pero yun. Di ata magiging maganda kapag nalaman mong naging isang puta yung ex mo no.

“Uhm Marvs,” tanong ko bigla, kaso pagtawag ko sa pangalan nya, na-realize ko yung tanong na nabubuo sa isip ko, bigla akong nahiya.

“Yep?”

Ayos lang ba sayo na callboy ang taong mahal mo? Hindi, hindi yun yung magandang sabihin.

“Titigil na ko sa pagko-callboy. Ayoko na.” Sa pagkakasabi ko, parang mas kinukumbinsi ko yung sarili ko.

Tumingin sya sa kin, pero hindi ko sigurado kung anong gustong sabihin ng mga mata nya sa sandaling ito.

Naalala ko yung mga ginawa sa kin ni Alfred. Ayoko na ulit maranasan yun, “May ipon naman na ko, baka magbusiness na lang ako. Ayoko na kasi. Di na ko masaya.”

Umiwas ako ng tingin sa kanya.

“Tsaka, ayokong may kahati ka sa kin,” sabi ko. Ayokong maramdaman nyang may kahati sya sa kin, “Mahal na kita eh.”

Bigla kong narinig ang boses ni Julia sa isip ko.

“Sana mahal mo ko kasi mahal mo ko hindi dahil ako lang yung nandito.”

Bago pa man ako maka-react, hinawakan ni Marvin yung kamay ko at pinisil ito.

“Mahal rin kita. Kung ano man desisyon mo, ayos lang sa kin. Unahin mo pamilya mo palagi, kahit wag na ko.”

Hindi na kami muling nag-usap pa habang kumakain. Tahimik naming tinapos yung pagkain namin at bumalik na kami agad sa ospital, baka mamaya kailangan na pala ako dun.

Habang papunta sa Emergency room, narinig naming tumunog yung phone ni Marvin.

“Shit, hinahanap na ko nila Tita.”

“Nagpaalam ka ba?”

Napakamot sya sa likod ng ulo, “Hindi eh, pumunta agad ako nung tumawag ka.”

“Tss. Umuwi ka na.”

“Hindi, sasamahan pa kita.”

Ako naman yung umakbay sa kanya, “Ayos lang ako. Tsaka dapat kasi nagpaalam ka muna eh.”

“Teka wait, tatawagan ko si Tita, magpapaalam na ko.”

“Wag na. Umuwi ka na. Sobra na yung ginawa mo sa kin today. Magpahinga ka na.”

“Pero-”

“Hindi na, sige na, uwi na. Ako na bahala sa mga kapatid ko.”

“Pero pano ka?”

“Wag kang mag-aalala, kaya ko na sarili ko, malaki na ko oh.”

“Sigurado ka?”

“Oo naman, mas marami pa kong naranasang hirap kesa rito.”

Kahit papano, nawala sa mukha nya yung pag-alala.

Niyakap nya ko, “Basta ingat kayo ah.”

“Oo naman,” sinandal ko saglit sa balikat nya yung ulo ko, ang sarap sa pakiramdam nito, “Maraming salamat. Ingat ka rin.”

“Sure ka ba talaga?”

“Oo! Kulit naman eh!”

“Sige na! Sige na! Uuwi na boss!” humiwalay sya sa pagkakayakap sa kin, “Bye Kaloyskie.”

Ayoko man syang umuwi, ayoko namang magpakaselfish.

“Bye Marvs!”

Naghiwalay na kami ng daan. Nagpunta na sya sa sakayan ng jeep, pumasok na ko sa loob ng ospital.

Papunta na ko sa Emergency room nang makasalubong ko si Princess.

“Yun! Kuya! Buti na lang nakita kita!”

“Bakit?” nakita kong may hawak syang mga papel, “Ano yan?”

Inabot nya sa kin yung mga papel, “Reseta yan ng mga gamot ni Kuya Michael. Pwede na sya ilabas Kuya, natahi na yung mga sugat nya tsaka wala namang nakitang iba sa loob ng ulo nya.”

Kasama sa mga papel dun yung bills, “Pwede nang bayaran to?”

“Oo Kuya.”

“Sige, babayaran ko na to,” hinanap ng mata ko yung cashier dito, “Sige na, balikan mo na sila dun, babayaran ko lang to tsaka bibilin ko na rin yung nasa reseta.”

“Sige Kuya.”

Buti naman walang nangyaring masama sa kapatid ko. Hindi ko alam kung ano na lang ang gagawin ko kapag nagkaron pa ng komplikasyon sa ulo si Michael.

Siguro naman naging aral na to sa ming lahat, sa aming dalawa.

Papunta pa lang ako sa cashier, narinig ko ang sunod-sunod na pagdating ng mga ambulansya, tas mga sasakyan, na sinundan ng mga busina.

“Anong nangyayari?” tanong nung Ate na nasa pinaka dulo ng pila sa akin nung pumila ako sa likod nya.

“Hindi ko po alam eh,” pinagpatuloy lang namin ang pag-uusyoso habang nakapila eh.

Maya-maya lang, narinig na namin ang mga sigawan.

“Tulong!! Ang asawa ko!”

“Aray!!!”

“Mama! Kaya mo yan!”

“Tulungan nyo po yung kapatid ko!”

Hindi ko maipaliwanag yung kabang bumalot sa loob ng dibdib ko. Alam nyo yung pakiramdam na parang alam kong nay nangyaring masama kaso hindi ko pa alam kung ano yun.

Tumakbo ako papunta sa labasan. Paglabas ko, sobrang daming tao na rin ang nakikiusyoso sa labas, sa parking lot ng ospital, sunod-sunod pa rin ang dating ng mga ambulansya, pati mga tricycle na may lamang mga tao. Nagkakagulo ang mga tao sa labas, samahan pa ng mga iyak galing sa mga lulan ng mga saksakyan.

“Ano pong nangyari?” tanong ko sa isang tricycle driver na katabi ko sa pag-uusyoso.

“Nasusunog daw ngayon yung squatters area sa dulo ng bayan! Nako! Dikit-dikit pa naman ang mga bahay don.”

Sunog?

Shit. Si Mama.

Chapter 23: Marvin

“Sa susunod Marvin ha! Mag-iiwan ka ng note sa ref o kaya sa kitchen counter kapag magjojogging ka para hindi ako aatakihin sa puso sa tuwing magigising ako ng wala ka sa bahay!”

“Yes po Tita, sorry po ulit,” sagot ko, buti na lang talaga naniwala si Tita sa palusot ko na nag-jogging lang ako kaninang madaling araw.

“Myghad, nung sinabi ni Jerome na wala ka sa kwarto mo kinabahan talaga ako!”

Mula sa rearview mirror, tumingin sa kin si Jerome na nakaupo sa passenger seat, sa tabi ni Tita. Tumingin ako rin ako sa kanya, at saka ko lang naalala na nag-sex naman pala kaming dalawa kagabi. Una akong umiwas ng tingin, malinaw na hindi tama yung ginawa namin kagabi, lalo na’t nasa buhay ko na si Kaloy.

Hindi ko alam kung kakayanin nya pa pag nalaman nyang nagche-cheat ako, na nakikipag-sex ako sa pinsan ko.

“Pero kamusta naman ang school Marvin?” buti na lang madaldal si Tita para punan yung awkward silence na namumuo sa loob ng kotse.

Tumingin ako sa bintana, malapit na kami sa University, “Doing good naman Tita.”

“Hindi ka naman nahihirapan mag-adjust?”

“Hindi naman po.”

“Pag-inatake ka or hindi maganda yung pakiramdam mo, tawagan mo lang si Jerome,” pinatong nya sa balikat ni Jerome yung kamay nya, “Pupuntahan mo kuya mo ha.”

Tumingin ulit sa akin mula sa salamin si Jerome, “Yes Ma.”

“Yes po Tita.”

Magaling naman po yung anak nyo, nakakalimutan ko lahat ng problema ko.

Shit naman Marvin, pigilan mo sarili mo.

Tahimik na kami hanggang sa makarating sa University. Pagpasok ng kotse ni Tita sa gate, bilang nakaramdam ako ng pagod. Kulang nga pala ako sa tulog. Pumikit ako saglit, sana naman hindi ako makatulog sa klase nito. Pero kung napagod ako dahil lang sa binantayan kong matulog si Kaloy buong magdamag, ano na lang kaya yung pinagdadaanan nya ngayon?

Ano na kaya ginagawa nya? Nakalabas na kaya yung kapatid nya sa ospital? Ano kaya iniisip nya ngayon? Ngayong ititigil na nya daw ang pagiging callboy, ano na kaya ang papasukin nyang trabaho?

Sobrang daming tanong ang naglalaro ngayon sa isipan ko, pero lahat naka-ugat kay Kaloy. Di ko lang kasi maalis sa isipan ko yung itsura nya nung nagkita kami, nung pinuntahan ko sya. Pagod na pagod, latang-lata, at parang anytime magshushut-down na sya.

Alam ko yung feeling Kaloy.

Hindi ko talaga gustong iwan si Kaloy, kaso naisip ko, personal time na rin siguro nila yun ng pamilya nya, o kaya nung kapatid nyang nasaktan nya. Hindi sila makakapag-personal talk nang andun ako, kaya maganda na rin siguro na umuwi ako. Text ko na lang si Kaloy na i-text ako pag kailangan nya ko.

“Shocks.”

“Ano yun Marvin?”

“Naiwan ko po Tita yung phone ko,” chineck ko sa bag ko kung andun ba, kaso wala rin sa kahit saang bulsa.

“San mo naiwan?”

Inalala ko kung san ko nga ba huling nilagay ang phone ko kanina bago kami umalis, “Hindi ko po matandaan eh,” saan ko nga ba nadalas iwan phone ko?

“Ano? Balikan na ba natin?”

Napatingin ako sa relo ko, five minutes na lang pala first subject na namin! Malelate na ko kapag binalikan pa namin yung phone ko.

Pero pano si Kaloy? Pano ko sya makakamusta?

Siguro naman tulog lang sya maghapon. Tsaka baka kailangan nya nga ng space na silang pamilya lang. Pero pano kung magtext sya? Siguro naman maipapaliwanag ko naman sa kanya na nakalimutan ko yung phone ko sa bahay.

“Hindi na po Tita, sige na po,” napatingin ako kay Jerome, “Baka malate pa po si Jerome. Andun lang naman po yun sa kwarto ko for sure.”

“Nakacharge ba?”

“Hindi po! Hindi naman po sya nakacharge.”

“Buti naman,” napahinga as a sign of relief si Tita, “Kala ko uuwi tayo nang sunog na ang bahay.”

Sunog?

Alam kong nagbibiro lang si Tita, pero bat bigla akong kinabahan?

“Kuya Marvin?”

Naputol yung train of thoughts ko at napatingin kay Jerome. Humarap sya sa kin, “Samahan mo naman ako sa bookstore.”

Huh? “Mamaya?”

“Oo, marami akong bibilhin eh, kailangan ko ng tulong sa pagbuhat.”

Biglang sumingit si Tita, “Ano ka ba naman Jerome! Baka may gagawin yung Kuya mamaya! Diba pwede mga friends mo o kaklase?”

“Hindi! Sige lang po Tita, ok lang po sa kin! Wala naman po kong gagawin mamaya.”

“Sigurado ka?”

“Yes po Tita, ako pong bahala kay Jerome,” napatingin ako sa rearview mirror at hinuli sa tingin ang pinsan ko. Kinindatan ko sya.

Basta talaga pag si Jerome di ko mapigilan ang sarili kong malibugan.

Tiyak may gusto nanaman tong mangyari mamaya.

“Basta umuwi agad ha! Hindi ako makaka-uwi agad kasi may meeting kami with a client by 9pm, bwisit yan, bat naman gabi na!”

Huminto si Tita sa tapat ng building ko. Saka ko lang naalala na mas unang madadaanan yung building ko kesa sa building ni Jerome.

“Salamat po Tita,” sabi ko sabay bukas nung pinto ng kotse nya, kinuha ko yung backpack ko at sinuot ito.

“Kuya mamaya ah,” sabi ni Jerome.

“Sige. Mamaya.”

Halos tinakbo ko na mula sa front door hanggang third floor, ilang minuto na lang mag-riring na yung unang bell. Pagliko ko papunta sa hallway kung nasan ang classroom ko, nakita kong papunta na si Ms. Dahlia, yung prof namin sa Creative Writing.

Bumuntot ako sa kanya, pagpasok nya sa loob, pumasok ako ng mabilis sabay upo sa bakanteng upuan na pinakamalapit mula sa pinto.

“Good morning class,” ang distinct nung tunog ng heels ni Ms. Dahlia habang papunta sya sa unahan.

“Good morning maam,” sabay-sabay naming bati pabalik, habang kumukuha ng mga panulat at notebooks mula sa kanya-kanyang mga bag.

“So since we spent our whole session yesterday with getting to know each other, I guess it’s time to have our first activity!”

Sunod-sunod ang mga nag-“What!?” at iba pang words na nag-eexpress ng disbelief. Nga naman, kung tutuusin, eto pa lang yung unang araw na talagang mag-aaral kami sa subject na to, tas may activity na agad?

Actually, bigla ngang nawala yung mga iniisip ko eh, yung naiwan kong phone, yung pagsama ko mamaya kay Jerome sa bookstore, pati yung pag-aalala ko kay Kaloy. Napalitan ng excitement. Nasa tamang course ako, yung course na gusto talaga ng puso ko, nag-aaral na ulit ako, matapos ang ilang buwang paggamot sa nga sugat ng nakaraan na, aaminin ko, hindi pa tuluyang naghihilom.

Pero alam nyo yun, parang kumportable na ko. May sense of familiarity na ulit.

Babalik na ulit sa dati yung buhay ko, na parang mga nangyari 7 months ago, ay hindi talaga nangyari.

“Don’t worry guys, this exercise wont be graded,” nakahinga ng maluwag ang klase, “But I’ll be reading each of your works, gusto ko lang malaman kung ano na ang profeciency nyo when it comes to writing.”

Tumango ako in response.

“Now, first, I want you to write, your saddest moment.”

Saddest moment?

Nabasa ko somewhere, kapag nagbigti ka, there is a chance na hindi maging mabilis ang pagkamatay mo, dahil hindi daw agad nakakasuffocate ang taling humihigpit ang pagkakapulupot sa leeg mo. Ang totoong nakamamatay sa pagbibigti, ay yung pagbagsak.

Mas malakas ang bagsak, mas mabilis mababali ang buto mo sa leeg, then bam! Sudden death.

Wala nang pagpupumiglas, walang pagpipigil ng hinga, walang pangingisay, walang dahang-dahang pagkamatay.

Hinawakan kong mabuti yung tali at dahang-dahang sinuot ito sa leeg ko.

Ma, susunod na po ako. Alam kong kailangan nyo ko dyan, kailangan ako nila Mikaela, Judith, Jade at Mark dyan.

Huminga ako ng malalim.

“Teka! Teka!”

Napatingin ako kay Ms. Dahlia.

“No, no, I don’t want that. I don’t want to trigger bad memories,” umupo sya sa teacher’s desk na nasa harapan, “Sorry, sorry, I just want to measure how good you are on comveying emotions through writing, sorry. sorry, eto na lang pala, write about the lesson that you’ve learned after what happened! Ayun! That’s a much better prompt!”

Binalik ko kung tingin ko sa notebook, at nagsimulang magbura ng mga alaalang hindi na dapat halukayin pa.

“Marvin!! Marvin!! Buksan mo yung pinto!!” Narinig ko ang boses ni Tita Jenny na nasundan ng malalakas na katok sa pinto ng kwarto ko.

“Tita!” Yun lang ang nasabi ko bago humagulgol ng iyak. Tinitigan ko ang malaking butas sa kisame na gawa ng pagbagsak ko, hindi kinaya ng tali ang bigat ko. Sobrang sakit ng ulo ko, bumagsak sa ulo ko yung parte ng kisame na bumagsak, nararamdaman kong nababasa ng kung anong malapot na bagay ang mga noo ko, nararamdaman ko rin ang mahigpit na pagkakapulupot ng tali sa leeg ko.

Sobrang sakit rin ng mga binti ko at yung tagiliran ko dahil sa pagkakabagsak ko. Hindi ko maigalaw ang katawan ko. Iniyak ko na lang lahat ng sakit, sinigaw ko lahat ng frustration. Bakit buhay pa ko? Ayoko na nga eh! Isama nyo na lang ako sa  pamilya ko!

“Marvin! Anong nangyari!? Papasukin mo ako!! Marvin!”

“Ayoko na po! Isama nyo na ko kay Mama! Ayoko na! Napapagod na po ako!”

Isang malakas na kalabog ang narinig ko. Biglang bumukas ang pinto, sinipa ito ni Tito Ernie. Pumasok sila at nakita akong nakahiga lang sa sahig, sigurado akong bali ang isa kong paa, at madaming akong sugat sa ulo.

“Marvin!!” Agad akong nilapitan ni Tita Jenny at inalisa ang mga parte ng kisame na nakadagan sa kin, “Hon! Tumawag ka ng ambulansya bilisan mo!!”

Tumakbo palabas ng kwarto si Tito Ernie, binuhat ako ni Tita at niyakap ako.

“Jusko Marvin!” ang higpit ng hawak nya sa kin. Naalala ko sa kanya si Mama, dahil dun, yumakap ako sa kanya at umiyak pang lalo, “Andito na si Tita. Shh. Tahan na. Magiging ayos rin ang lahat.”

“Tita, bakit hindi pa ko natuluyan! Bakit hindi pa ko namatay!? Gusto ko nang sumunod sa kanila! Ayoko na po eh!” napupuno na ng luha, sipon, at laway ko ang damit ni Tita Jenny, ang higpit na ng hawak ko sa braso nya, nararamdaman kong bumabaon na sa balat nya yung mga kuko ko, pero di ko pa rin mapigilan ang sarili kong ilabas lahat ng sakit na nadarama.

Parang gripo na nabuksan ang mga emosyon ko, at ngayon hindi ko alam kung pano ito isara.

“Shh!!” pinunasan ni Tita yung mukha ko, pati yung dugo sa noo ko na walang tigil sa pag-agos, “Ayaw pa nilang sumunod ka Marvin! Tahan na, ayaw pa nila Ateng sumunod ka sa kanila!”

“Pero Tit-”

Hinigpitan lalo ni Tita ang hawak sa kin, “Gusto ng mama at ng mga kapatid mo, na mabuhay ka! Mabuhay ka para sa kanila! Lumaban ka, para sa kanila! Mabuhay ka, para sa mga buhay nilang maagang natapos.”

Naiyak ako lalo. Pero hindi na dahil sa sakit at lungkot, kundi dahil sa weird feeling na tama si Tita, hindi ko dapat sayangin ang buhay ko, na maagang nabawi kay Mama at sa mga kapatid ko.

“Simula ngayon, sa min ka na titira. Uuwi tayo sa probinsya. Lalayo tayo rito sa Maynila. Kakalimutan na natin lahat ng mga nangyari sa bahay na ito ha. Magsisimula tayo ng bago.”

Maya-maya lang, may dumating nang mga paramedic. Sinakay nila ko sa stretcher dahil, tama nga hinala ko, bali nga ang isa sa mga paa ko. Naririnig ko mula sa kwarto yung sirena na galing sa ambulansya, hinaluan ito ng boses ni Tita at Tito na katawagan ang mga kamag-anak namin para ipaalam yung balita.

Bago ako tuluyang nilabas sa kwarto ko, tinignan ko muna ng buo para sa huling pagkakataon ang kwarto ko, lalo na yung closet ko kung san binali ni Papa ang leeg ni Judith. Tinignan ko yung rin kwarto ni Mikaela na katapat lang ng kwarto ko, lalo na yung bintana kung san hinulog ni Papa si Mark. Habang pababa ng hagdan, tinitigan ko yung mga steps kung san ko nakitang nakahandusay si Mikaela at Jade.

Isa-isa akong nag-paalam sa kanila.

Nang isinakay na ko sa ambulansyang nag-aabang sa labas, nagnakaw ako ng huli pang tingin sa bahay kung san ako lumaki, at kung san natapos ang buhay ng pamilya ko.

Nagpaalam rin ako sa kanya, hinding-hindi na ko babalik pa sayo.

Magsisimula ako ng bago .

Chapter 24: Kaloy

Hindi ko maintindihan. Kahit saang anggulo tignan, hindi ko pa rin lubos isipin na nabubuhay ako sa kasalukuyan, na hindi ako nanunuod ng pelikula kung san binugbog na nang sobra ang bida, hindi ako nanunuod ng telenovela na masyadong kinawawa na yung bida. Kahit nga magkunwaring nananaginip ako, hindi ko magawa.

Dahil lahat ng senses ko, sinasabing nasa totoong buhay ako.

Nagkakagulo ang mga tao, ang magulo at maingay na squatters, mas lalo pang umingay at gumulo. Kanya-kanyang takbo ang mga tao papunta sa labasan, kanya-kanyang dala ng mga gamit, panluto, mga cabinet, appliances. Panay ang iyakan sa bawat sulok, panay ang sigaw ng tulong, pati tunog ng mga nagdadatingang bumbero, pulis, at ambulansya, lalo pang nakadagdag sa gulo.

Patuloy lang ako sa paglalakad papasok, sinusuong ang dagsa ng mga taong papunta sa labasan, naghahanap ng mapupuwestuhan ng mga naisalbang gamit. Pabilis ng pabilis ang lakad ko, parami ng parami ang mga taong sumasalungat sa direksyon ko, na nabubungo ako pa ako.

Umuulan ng abong kulay itim. Nararamdaman tong dumadapo ito sa aking mga braso at mukha. Nakasinghot ako ng ilan, dahilan para sumakit at mangati ang loob ng ilong ko.

Dun ko lang napansin ang napakatapang na amoy na galing sa usok na nagpapadilim ng buong paligid. Amoy nasusunog na plastic, nasusunog na basura, amoy nasusunog na karne.

Nasusunog na laman.

“Hoy! San ka pupunta!?” naramdaman kong may humila sa braso ko.

“Boss, pupuntahan ko lang yung nanay ko!” Hindi ko alam kung bakit kalmado pa ko sa mga oras to, ang gusto ko lang makuha yung nanay ko.

“Hindi na pwede bata!! Di ka na pwedeng pumasok dyan!!”

Lumalakas ang masasangsang na amoy ng nasusunog na laman.

“Kailangan kong mahanap ang nanay ko!”

Na-blanko na ko.

Tumakbo ako papunta sa makipot na eskinitang nababalot ng nagngangalib na apoy.

“Hoy bata! Anong ginagawa mo!!” Mga tatlong bumbero ang humila sa kin pabalik, “Delikado na dyan bata!!”

“Bitawan nyo ko! Kailangan ko yung nanay ko!! Tangina nyong lahat! Bitiwan nyo ko! Yung nanay ko nasa loob! Paralisado na sya! Di na sya nakakalakad! Tulungan nyo yung nanay ko!”

“Kami nang bahala bata!! Lumayo ka na dito!!”

“Ma!!!” hindi pa ata akong sumigaw ng ganito kalakas noon. Hindi ako mapapagod kakasigaw hangga’t hindi nila ko hinahayaang pumasok sa eskinita, o kahit makita ko man lang si Mama na nilabas ng kung sino mula sa naglalagablab na apoy.

“Ma!! Ma!!” Nasaan si Mama? “Tulungan nyo yung nanay ko!”

“M-ma?”

“Ano yon Kaloy?”

“Magpapaalam po sana ako?”

“Ano yon?” Lumabas sa likod si Mama na dala ang kaldero at isang kilong bigas na nakaplastic.

Tumayo ako sa kinauupuan ko at kinuha mula kay Mama yung kaldero at bigas, “Akin na yan Ma, ako na po dyan. Magpahinga ka muna Ma.”

“Hindi, ako na rito, maghapon ka nang nagtrabaho.”

“Ikaw rin naman Ma,” pagkakuha ko ng bigas mula sa kanya, naramdaman ko kung gaano na kagaspang ang mga kamay ni Mama dahil sa maghapon at halos araw-araw na paglalabada, “Ako na po dyan.”

“Salamat nak,” kumuha na lang sya ng basahan at pinunasan ang maliit naming lamesa, “Ano nga pala yung ipagpapaalam mo?”

Lumakas nanaman yung kabog ng dibdib ko, bumalik yung kabang buong araw nang tumatambay sa loob ko. Mamaya, isasama na ko ni Cedric sa park kung san tumatambay ang mga callboy na gaya nya. Mamaya, matutulad na ko sa kanila.

“Uhm, meron po kong napasukang trabaho.”

“Trabaho? Edi ba tumutulong ka na kanila Aling Esteng sa palengke?”

Hindi ko masabi sa kanyang hindi sapat yung kinikita ko sa pagkakargador para makapag-ipon para sa bagong bahay na pangarap naming lahat.

“Opo Ma, pero niyaya po kasi ako ni Cedric sa trabaho nya, nangangailan daw po kasi ng tao.”

“Ano ba yun?”

Lumunok muna ako, hindi yung unang pagkakataong magsisinungaling ako kay Mama, pero ito na ata ang pinakamalala, “Call center po.”

“Call center? Tinanggap ka nila kahit hindi ka tapos?”

“Opo Ma, tagalog naman po yung salita kaya kahit hindi marunong sa English.”

“Eh anong oras pasok mo nyan?”

“Alas siete po ng gabi hanggang alas sais ng umaga.”

Napatingin sa kin si Mama. Iiwas sana ako, dadalhin ko na sana yung kaldero sa likod kung saan naroon ang lutuan namin, kaso kinuha nya ito mula sa akin at nilapag sa mesa.

“Pano na trabaho mo kanila Aling Esteng? Nagpaalam ka na ba?”

“Hindi po. Hindi naman po ko aalis.”

“Ano? Tutuloy mo pa rin ang mo sa palengke? Aba Kaloy, pinapagod mo yung sarili mo!”

“Mabilis kasi ang pera dun Ma, tsaka-”

Di na nya ko pinatapos sa pagpapaliwanag, “Wala namang kaso sa kin yung kikitain mo, ang akin lang, pinapagod mo yung sarili mo! Papayagan kita, pero umalis ka na kanila Aling Esteng. Ilang oras lang ang tulog mo kapag ganon?

Gusto kong ma-touch sa sinabi ni Mama. Marami nang nagbago sa buhay namin, yung bahay naming dating malaki naging barong-barong na lang, dati yung iniisip namin ay kung anong pasalubong ang dadalhin Papa sa susunod nyang uwi, pero ngayon iniisip naming kung may kakainin pa ba kami, yung dating sari-sariling kwarto, isang masikip ang maliit na parisukat kung san namin pinagkakasya ang mga sarili namin. Marami na ring nagbago kay Mama, sa tinagal namin dito, ang laki na ng pinayat nya, maputla na rin at nagsisimula nang kumulubot ang mukha nya, at yung dating hinahon, napalitan ng bilis sa kilos, na parang bawat minuto ay hindi na tulad ng dati na pwedeng sayangin.

Marami mang nagbago, pero ganun pa rin si Mama. Iniisip nya pa rin ang kapakanan ko.

Sya na ang nagdala ng kaldero sa likod para hugasan ang bigas, “Ako dapat yung nagtatrabaho palagi. Kung kaya ko ngang pabalikin ka sa pag-aaral pwede naman,” napahikbi sya sa huling salita.

Wag naman, parang binibiyak yung puso ko pag nakikita syang umiiyak.

“Mamili ka lang ng isa-”

Nakita ng dalawang mata ko kung pano nadulas si Mama at kung paano humampas ang likuran nya sa isang malaking bato.

“Nay!!”

“Pwede ho bang 17 thousand na lang ho lahat? Walang-wala na ho talaga kami,” kinuha ko sa bulsa yung natitira kong pera at pinakita sa kausap ko, “Please ho, wala na ho kaming alam na mapagkukuhaan ng pera.”

Tinignan ng may-ari ng funenarya ang hawak kong pera, na natira sa 20 thousand na kinuha ko kanina, buti nga hindi gaano kalaki ang bills ni Michael sa ospital kanina. Kung nagkataon, mawawalan na ko ng pambayad sa funenarya, baka hindi na namin nakuha ang katawan ni Mama.

“Sige, ayos na to,” kinuha nya nang buo ang 17 thousand sa kamay ko kasama ang mga baryang nauna ko nang binigay sa kanya, “Pirma ka na lang rito, rito, rito at dito.”

Pumirma ako sa lahat ng tinuro nya. Fuck, ang sabog ko, lumulutan pa rin yung isip ko.

Hindi ako makapaniwalang death certificate ni Mama ang pinipirmahan ko.

“Salamat po kuya.”

“Salamat rin bata,” tinapik nya ko sa balikat, “Condolence.”

Pag-alis nya, bumalik ako sa covered court na nasa likod ng baranggay hall kung saan pinatuloy ang mga squatters na nasunugan kasama namin.

Nagtataka ako, bakit ganun? Parang wala pa kong nararamdamang kahit ano. Blanko. Blanko lang yung isip ko, na parang may bahagi ng utak ko na oo, alam ang mga nangyari, kaso parang mas malaking bahagi ng utak ko ang hindi naniniwalang nangyayari ang lahat ng ito, masyado pa kasing mabilis.

Kagabi, na sa isip ko nung isang buwan pa nangyari, pinagsamantalahan ako ni Alfred, kaninang madaling araw binugbog ko ng sobra si Michael hanggang sa kailangan na syang dalhin sa ospital. Tapos ngayon masusunugan kami ng bahay at mawawalan ng nanay?

Kung sino ka mang nagsusulat ng buhay ko, tangina mo. Nag-enjoy ka naman masyado.

Di lang nanay ko ang nawala. Nawala rin ang pinaghirapan kong ipon na para sana sa pag-ahon namin sa kahirapan.

Unang bumungad sa kin sa covered court ang hilera ng mga kabaong, lahat kulay puti, at lahat nakasara. Sabi nila halos kwarenta raw ang namatay sa sunog. Hindi ko na binilang pa, pinuntahan ko na lang yung kabaong kung nasan ang tatlo kong kapatid, malamang si Mama na yun.

Paglapit ko, agad akong niyakap ng kambal.

“Kuya! Wala na si Mama!” humalo ang iyak ng kambal sa umaalingawngaw na iyakan sa loob ng court. Kanya-kanyang iyak ang mga nakaligtas sa mga bangkay ng mga mahal nila sa buhay.

Lumuhod ako at niyakap silang dalawa. Hinayaan kong tumulo ang mga luha sa mga mata ko, pero yung utak ko, ganun pa rin, blanko.

“Kuya, hindi natin nailigtas si Mama, kuya! Wala na si Mama! Wala na talaga sya!” Naramdaman kong nanghihina na kakaiyak si Princess kaya mas hinigpitan ko ang hawak sa kanya, wala syang tigil sa pag-iyak at pagsigaw ng Mama. Si Toto naman, iyak lang din ng iyak sa dibdib ko.

Hindi namin nailigtas si Mama. Iniwan namin sya. Wala syang kasama sa mga huling sandali nya. Kung nasa bahay lang sana kami, edi sana natulungan pa namin syang makalikas, nabuhat ko pa sana sya papunta sa labasan. Kung alam ko lang san na mangyayari to, hindi ko na lang sana sinapak si Michael, hinabaan ko na dapat ang pasensya ko, hindi dapat ako nagpadaig sa galit.

Weird, pero bigla akong nakaramdam ng tuwa. At least hindi kasama ang dalawang to sa mga pinaglalamayan namin ngayon.

At least hindi kami kasama sa mga pinaglalamayan ngayon.

At masaya pa rin ako dahil don.

Nakita ko si Michael na nakatitig lang sa kabaong ni Mama. Tumayo ako, hinawakan ang kambal sa magkabilang kamay at saka lumapit kay Michael.

Andaming kong gustong sabihin kay Michael, gusto ko syang pagalitan. Kaso nanaig sa kin yung pagmamahal sa kanya, bilang kapatid ko. Pareho naman kaming hindi ginusto ang mga pangyayari.

Naisip ko ulit, kung hindi nga nangyari ang mga nangyari kagabi at kaninang madaling araw, kasama na kami sa hilera ng mga kabaong na iniiyakan ngayon.

Inakbayan ko si Michael, at tinignan kung ano yung kanina nya pa tinitignan. Isang pirasong masking tape na nasa ibabaw ng takip ng kabaong ni Mama, nakasulat don ang pangalan nya gamit ang kulay blue na marker, Catherine Ramos.

Nanggigil ako ng makita ang apelyido naming Ramos. Kung may pera lang sana ako papabago ko na yung apelyido namin at kakalimutan ito ng tuluyan, tulad ng kung paano kami kinalimutan ni Papa.

Kung nasan man sya ngayon, sigurado akong hindi makakarating ang balitan ito sa kanya. Pero kung sakali man, alam ko namang wala syang pakialam sa amin, wala ang bago dun, wala nang nakakagulat don.

“Kuya?” bakas sa boses ni Michael na pinipigilan nya lang umiyak, “Anong sabi ni Mama bago ka bumalik sa ospital? Anong huli nyang sinabi?” Oo nga pala, ako nga pala ang huling nakakita sa amin kay Mama.

“Wag mong iisiping napupunta lang sa wala yung efforts mo para sa min.”

“Sabi nya, bumalik na raw ako sa ospital at pakainin kayo,” hinimas ko ang buhok ng kambal, “Si Toto at Princess daw papasukin ko, pabalikin daw sa bahay tas maggayak. Kahit daw late ayos lang.”

“Eh sa kin Kuya? May sinabi ba syang tungkol sa kin?”

“Mag-sorry ka sa kapatid mo ha?”

Pinunasan ako ang ilong ko gamit ang kwelyo ng tshirt ko, “Mag-sorry daw ako sayo,” tumingin ako sa kanya. Saka ko lang napansin ang mga tattoo sa leeg at sa likod ng tenga nya, nakita ko ring may tatlong syang hikaw sa kaliwang tenga. May mga pagbabago man, yung mata nya, alam kong si Michael pa rin.

“Sorry.”

Dun na naiyak ang kapatid ko. Yumakap sya sa kin at saka humagulgol ng iyak. Sorry sya ng sorry sa kin, sorry sya ng sorry sa kambal, sorry rin sya ng sorry kay Mama.

Parang gusto ko rin umiyak tulad ng iyak nya, gustong kong ilabas lahat ng nararamdaman ko, sunod-sunod na malas. Gusto kong isigaw yung sakit, yung inis, yung lungkot, yung pagod, lahat. Gusto kong umiyak hanggang sa manghina ako, hanggang sa wala na kong mailabas pang luha, hanggang sa mamalat na boses ko kakasigaw.

Kaso kailangan kong magpakatatag para sa mga kapatid ko.

Nang kumalma na ang mga kapatid ko sa pag-iyak, pina-upo ko sila sa bleachers ng court, kasama ng iba pang mga nasunugan na kanya-kanya ng latag ng mga naisalbang gamit sa iba’t-ibang bahagi ng court. Pero di tulad nila, wala kaming naisalbang apat kundi ang mga sarili lang namin.

“Nabayaran na ba yung funenarya Kuya?” tanong ni Michael.

“Oo, nabayaran ko na,” napabuntong hininga ako, “Naibigay ko na lahat ng pera ko sa kanila. Wala na kong pera pa.”

Nakita ko yung takot sa mata ng mga kapatid ko. Pero mas natakot ako. Anong papakain ko sa kanila? San ako maghahanap ng pambili ng pagkain?

“Kasama na ba yung pampalibing?”

Shit, hindi pa. Napahawak ako sa noo ko, “Hindi pa.”

San kami hahanap ng pera pampalibing kung pangkain nga lang namin mamaya hindi ko na alam kung san kukunin!?

Nawawalan na ko ng pag-asa.

“Dyan lang kayo,” tumayo ako sa bleachers at naglakad papalabas sa covered court.

“Teka Kuya! Saan ka pupunta?” tanong ni Michael.

“Kay Papa.”

Di ko na hinintay yung susunod nyang sasabihin. Tumakbo ako palayo sa baranggay hall. Papara sana ako ng jeep kaso naalala kong wala pala akong pera, kaya tumakbo na lang ako. Tatakbuhin ko na lang papunta sa bayan, papunta sa bahay namin dati, papunta kay Papa.

“Teka Kuya! Hintayin mo ko!”

Sumunod pala sa akin si Michael.

“Ba’t ka sumunod!? Sinong bantay ng kambal dun?”

“Kaya naman nila sarili nila! Tsaka binilin ko sila sa nanay ng tropa ko!”

“Di ka na lang sana sununod.”

“Hindi kuya. Sasamahan kita.”

“Ang bilis mo namang tumakbo Kuya! Sandali lang!”

“Bilisan mo tumakbo Kel! Kapag tayo ginabi lagot tayo kay Mama!”

“Sandali lang kasi!” Nakita kong hawak nya pa rin yung sakong ginagamit namin sa pangangalakal, napatigil ako sa pagtakbo.

“Teka, teka, teka, ba’t dala mo pa rin yan?”

“Alin? Eto?”

“Sabi ko bitawan mo muna yan! Baka bigla tayong paalisin ng mga gwardiya dito!”

Nasa village kasi kami nila Papa, at pag nagkataon na may makakita sa amin at makitang dala ang mga kalakal namin, baka paalisin kami rito, baka hindi kami makapunta kay Papa.

“San ko naman ilalagay?”

“Kahit saan!”

“Pero baka mawala!”

“Edi itago mo kung san pwede mo ulit makita mamaya pag-uwi natin!” Tinuro ko yung isang malaking puno sa isang malawak na bakanteng-lote, “Dun! Dun mo itago! Sa likod ng puno! Dali!”

Tumawid sa kalsada si Michael at tinago yung sako sa likod ng puno. Bumalik na ulit kami sa pagtakbo papunta sa bahay namin dati.

“Tao po!! Tao po!!”

Wala pa ring masyadong pinagkaiba ang bahay namin dati. Mas tumahimik lang, mas naging nakakatakot, mas dumilim rin, parang hindi na sya tahanan kung tutuusin, isa na lang syang bahay.

“Sandali lang!! Ano yon!”

Biglang may lumabas na kasambahay mula sa loob ng bahay.

“Ate andyan po ba si Arnold Ramos?”

“Oo andito. Anong kailangan nyo kay Sir?”

“Pakisabi ho si Carlos at Michael nandito. Gusto ko lang po sana syang makausap.”

Pumasok ulit sa loob ng bahay yung kasambahay. Lulunukin ko na yung hiya ko. Lulunukin ko na yung galit ko kay Papa. Kailangan namin ang tulong nya. Wala kaming pangbayad sa ospital ni Mama, at sabi ng mga doctor, dahil sa lakas ng pagkahataw ng likod nya sa bato, naging paralisado na ang ibabang bahagi ng katawan ni Mama, hindi na ulit sya makakalakad kapag hindi sya nabigyan ng tamang therapy.

Maya-maya lang, nakarinig kami ng sigawan sa loob.

“Hindi!! Hindi lalabas ang sir mo! Dito ka lang!” boses yung ni Lucindra, ang totoong asawa ni Papa.

Bigla akong nangatog sa kinatatayuan ko. Paglabas ni Lucindra sa bahay, dali dali syang pumunta sa gate. Ganun pa rin ang itsura nya simula ng huli ko syang nakita, lahat ng tungkol sa kanya at meron sya, sumisigaw na mayaman sya.

“Anong kailangan nyo sa asawa ko!?”

“Hihingi lang po sana kami ng tulong.”

“Aba? Hindi ba malinaw na hindi na kayo anak ng asawa ko? Hindi ba yon ipinaliwanag ni Catherine sa inyo!?” mataray nyang sagot.

“Yun nga po eh, na-ospital po si Mama. Wala po kaming pampagamot sa kanya.”

“Hindi na namin problema yon! Problema na nya yon at ng kalandian nya!! At saka bakit asawa ko ang nilalapitan nyo? Malandi yang nanay nyo! Paniguradong meron yang mga nilanding lalaking may asawa! Dun kayo humingi ng tul-”

Tumakbo palapit sa kanya si Michaek at hinila ang mahaba nyang buhok.

“Aray!!! Ang buhok ko!” tinulak nya palayo si Michael at sinipa ito, dahilan para sumubsob ito sa kalsada.

Nag-dilim ang paningin ko sa nakita, pero bago pa man ako makasugod sa kanya, binalibag nya sa mukha ko yung gate, dahilan para mapahiga ako sa kalsada.

“Doray! Tawagin mo yung mga guard!! Paalisin mo yung dalawang bata sa labas!”

Bumangon ako ng mabilis at tinulungan si Michael na tumayo, “Tara na Kel! Takbo!!”

Eto nanaman kami ni Michael. Sa harap ng dati naming bahay, sa harap ng dati naming buhay.

Mas lumaki na yung bahay. Nabili ata nila Papa yung bakanteng lote na katabi ng bahay. Dahil dito, lumawak rin ang garden, lumawak din yung garahe. Nung nakita namin to, hindi nga akong naniniwalang ito yun, hindi na ito yung bahay kung saan kami lumaki. Hindi na nga ganun ka linaw sa alaala ko yung mga panahong dito pa kami nakatira.

Para na lang sya isang matagal ngunit mabilis at malabong panaginip.

“Tao po!”

Hindi ko mapigilang isipin yung huling beses na pumunta kami ni Michael rito. Nandito ulit kami. Sa parehong kalsada kung san sya sumubsob, sa harap ng gate na dating humampas sa mukha ko.

“Kapag lumabas pa si Lucindra, Kuya, makakatikim yun sa kin,” narinig kong nagpatunog ng buto sa daliri si Michael, “Hindi lang sapak aabutin ng babaeng yun sa kin.”

Una kong naisip na pakalmahin yung kapatid ko. Kaso napag-isip isip ko, sobra na yung ginawa nila sa min, lalo na si Papa. Una, hinayaan nyang maghirap kami, na dugo at laman nya, pangalawa, hinayaan nyang malumpo habang buhay si Mama, kaya kapag hindi pa nila kami tinulungan ngayon, baka hindi ko rin mapigilan ang sarili ko.

“Ano po yun? Sino po sila?” may lumabas ulit na kasambahay.

“Dito pa po ba nakatira sila Arnold Ramos?”

“Opo, ano pong kailangan nyo sa kanila?”

“Pwede po ba namin syang maka-usap?”

“Nako sir, kaka-migrate lang ho nila Sir Arnold sa America nung isang taon, ang naiwan na lang rito ay yung panganay nya, si Ma’am Sophie, kaso wala po sya ngayon, pumasok ho sa trabaho.”

Hindi ko maipaliwanag yung nararamdaman ko. Basta, ibang klaseng lungkot at pagkadismaya.

So nagpapakasarap sa America ang tatay ko samantalang andito kami, naghihirap dahil sa sunog at sa pagkamatay ni Mama?

“Ganun po ba,” yun na lang ang nasabi ko, “Pakisabi na lang ho, dumaan yung mga kapatid nya.”

Nagtaka yung matandang kasambahay.

“Carlos Ramos po kamo,” sabi ko, tas tinuro ko yung kapatid ko, “Michael Ramos.”

Hindi na namin hinintay pa yung sasabihi ng kasambahay, naglakad na kami palayo.

“May kilala ka pa bang pwede nating lapitan Kuya?”

“Ha?” sa sobrang inis ko sa tatay ko, hindi ko na narinig yung sinabi ni Michael.

“Baka kako may iba ka pang kilala na pwede nating malapitan.”

Si Marvin.

“Teka sandali,” kinuha ko yung phone ko at tinawagan si Marvin. Nung una kong tawag, ring lang ng ring. Sinubukan ko ulit. Tas sinubukan ulit. Nang paulit-ulit. Hindi sumasagot si Marvin.

“Sino yan?”

Sinubukan ko pang isa pa, at nagsend na rin ako ng text kay Marvin.

Kahit sana pangkain lang namin ngayong araw, uutang ako sa kanya. Sya na lang ang meron ako.

Hindi pa rin sya sumagot.

Itetext ko na sana sya nang may makita pa kong isang pangalan na nasa pinakaunahan ng phonebook ko.

Si Alfred.

Chapter 25: Marvin

“Sigurado ka bang gusto mo nang umuwi? Ayos ka na?”

Tumungo ako, pero kanina pa ko tumutungo bilang tugon eh, mukhang hindi naniniwala si Tita sa sagot ko, “Yes po Tita,” gusto ko sanang idugtong na di ko na kaya ang isang araw pa rito kung wala lang sana sa may pinto yung head psychiatrist ng Mental Hospital kung nasan ako ngayon.

“Doc? Pwede na po bang umuwi ang pamangkin ko?”

Lumapit sa min si Doc Martinez dala amg clipboard na may mga records ko, “Maganda naman po ang response ng katawan ni Marvin sa mga gamot na binibigay namin sa kanya.”

Gusto kong lumuhod sa harap nya, please please please, parang awa nyo na, ayaw ko na rito, mas mababaliw pa ata ako. Puro baliw lang ang mga kasama ko maghapon, kahapon habang kumakain sa cafeteria may nagbato ng pagkain sa isa sa mga nurse, hanggang sa nagsipag-gayahan na yung iba, nung isang araw naman, sa kabilang kwarto, may pumasok at nagsaboy ng ihi sa lahat ng mga natutulog don.

Ayaw ko na talaga. Magaling na ko. Magaling na ko.

“Hindi ho ba babalik yung pamangkin ko sa pagiging-” napatigil si Tita sa pagsasalita at napantingin sakin saglit bago tumingin ulit kay Doc.

Suicidal. Takot pa rin si Titang sabihin yun.

“As long as mamomonitor natin, na constant ang pagbibigay sa kanya ng medication, I guarantee na mababawasan ang depressive episodes nya,” sagot ni Doc Martinez, “And, kung i-rerelease natin sya today, gusto lang na sa susunod na 7 months, twice a month syang babalik rito for evaluation.”

“Ayos lang ba yun Marvin?”

“Yes po,” sabi ko, amything, basta umalis na lang ako sa lugar na to. Bukod sa wala akong matinong makausap rito, mukhang wala naman talagang pakialam sa min ang mga staff ng mental hospital na to, tulad ni Doc Martinez na paniguradong nagcecelebrate na sa loob nya na mababawasan nanaman ang mga pasyente nya.

“Sige,” may sinulat lang sa clipboard ko si Doc Martinez, “Marvin Castillo?”

Napatingin ako kay Doc Martinez.

Parang hindi ko na ata kilala ang sariling kong pangalan. Parang iba sya sa pandinig ko, iba na rin ang rehistro sa utak ko. Parang kilala ko ang pangalan na yun pero hindi ko ma-associate sa sarili ko. Para na syang pangalan ng someone na nakilala ko noon.

“I mean, yun ang full name mo diba?”

“Yes po Doc,” si Tita na yung sumagot para sa kin.

“Mrs. Sevilla, samahan nyo po ako sa office, may ilang papeles lang po tayong kailangang i-settle.”

“Paano po si Marvin?”

“Pwede na po syang magbihis, papakuha ko sa mga nurse ang mga gamit nya sa lockers.”

Sa wakas, matapos ang mahigit isang linggo, makakapagsuot na rin ako ng normal na damit, at hindi puro hospital gown.

And with that, umalis na nga si Tita Jenny kasama si Doc Martinez.

Napahiga ako sa gilid ng kama. Pagdating ng mga damit ko, magbibihis na agad ako. Aalis na ko rito at kakalimutan ko na itong lugar na to. Hindi na ko babalik rito, dahil una, magaling na ko, hindi na ko suicidal, hindi na ko nawawala sa sarili, oo binabangungot pa rin ako gabi-gabi, pero unti-unti ko nang natatanggap ang totoong nangyari kung bakit nawala ang pamilya ko.

Oras na rin siguro para burahin sa alaala si Papa. Magkukunwari na lang ako na hindi sya nag-exist.

“Pst.”

Tumingin ako sa sulok ng kwarto para tignan kung sino ang sumusutsot.

“Pst. Uuwi ka na?”

Gising na pala si Dwayne.

“Oo.”

Isa si Dwayne sa tatlo kong naging roommate dito. At sa kanilang tatlo, sya ang pinakamatino. Na-una sya sa king dumating rito, mag-iilang buwan na rin sya dito, ayon sa narinig ko dati sa mga nurse na pumupunta rito para painumin kami ng gamot. Masasabi kong sya lang ang naging kaibigan ko rito. Maayos naman kausap, at nakakakwentuhan ko pa minsan, kaso may mga gabing bigla bigla na lang syang magwawala, meron pa ngang sinubukan nyang tumalon sa bintana, kaso napigilan sya kaagad ng mga nurse.

“Wow. Congrats. Sana all.”

“Makakalabas ka rin.”

Nagulat ako nang tumawa sya ng sobrang lakas.

“Impossible! Wala nang may gusto pa sa king makalabas rito!”

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko don. Nagising naman dahil sa tawa nya si Jun at Ronald, dalawang matandang lalaki na kasama namin sa kwarto na walang ibang ginawa kundi matulog at tumingin ng matagal sa bintana. Sinigawan nila si Dwayne dahilan para magbago ang timpla ng mukha ni Ethan.

“Sinasabi ko sayo! Wala nang may gusto pa sa labas na makalabas ka! Wala ka nang lugar pa sa labas! Babalik ka rito! Babalik ka rito!”

Hindi, wag kang maniwala sa kanya Marvin. Lalabas ka, at hindi ka na babalik.

Tumayo mula sa kama nya si Dwayne at pumunta sa kama ko, bigla akong kinabahan na hindi maintindihan. Gusto kong humingi ng tulong kaso hindi ko pa alam kung ano ang mga pwede nyang gawin sa kin. Ni hindi ko nga alam kung bakit sya nagkakaganito.

“Pare-pareho tayo rito, alam ko yung mekanismo ng utak ko!! Kilala ko yan! Parehas tayo ng tabas ng utak! Alam ko yung tumatakbo dyan! Papatay ka rin!”

“Papatay?”

Bigla syang kumalma at sumandal sa pader na katabi ng kama ko, “Oo, kaya kung ako sayo, dito ka na lang sa loob.  Wag ka na run. Masyadong maraming demonyo na naglipana sa baba, mamatay ka lang. Kaya kung ako sayo, unahan mo na sila. Patayin mo sila bago ka pa nila patayin.”

Pero dahil sa mga sinasabi nya sa kin, mas lalo ko nang gustong umalis rito.

“Hahanap-hanapin mo yung itsura ng huling hininga. Kaya dito ka na lang. Babalik ka rin naman rito eh, parang nag-sayang ka lang ng pera.”

“Huling hininga?”

“Yung huling hininga ng isang tao bago ito mamatay. Ang satisfying nun pramis! Para kang nagpatay ng switch bigla! As in, instant na mawawalan ng power yung katawan na parang robot! Mag-iiba yung shape nung itim sa mata, parang liliit tas kasabay nun mag-iiba yung kulay ng labi nya.”

Nasan na ba yung mga nurse? Ayoko na rito.

“Hulaan ko, mga isang buwan? Babalik ka rin dito. Sayang naman bro, marami pa kong hindi na kwento sayo! Di bale, pagbalik mo na lang!”

Hindi. Hindi ako babalik. Magaling na ko.

“Castillo! Eto na gamit mo!”

Tumakbo ako palabas ng kwarto.

“Huy! Kuya! Ayos ka lang?”

“Uhm, oo ayos lang.”

Bumalik yung diwa ko sa realidad. Nasa mall na ulit ako kasama si Jerome, wala na sa mental hospital. Naka uniporme na ko, hindi na yung hospital gown. Hindi na amoy anti-septic ang paligid, di na amoy antigo, di na amoy panganib.

“Sigurado ka? Namumutla ka oh.”

Pinunasan ko gamit ng likod ng palad ko ang malalamig na pawis na di ko namamalayang tumutulo na pala mula sa sintido ko, “Oo, ayos lang ako.”

“Wala ka na bang ibang bibilhin? Mag-bobook na ’ko ng Grab.”

Tinignan ko yung mga dala kong paper bags. Isa rito yung akin, binili ko na lahat ng kailangan ko, pero dahil kapapamili ko lang kasama si Kaloy nung nakaraan, onti na lang yung mga binili ko, kasama na rito ang isang creative journal na pwede kong lagyan ng mga isusulat kong kwento, pati na rin plastic cover na pambalot sa mga manual na pinamigay sa amin.

Naisip ko sanang tumingin sa Oxygen o di kay Penshoppe, mamimili ng sana ng mga kung ano-ano, titignan ko yung mga bagong damit don, o kaya yung mga accessories.

Kaso nawalan ako bigla ng gana.

“Sige na, uwi na tayo.”

Habang papunta rito mula sa university hanggang sa mamili kami kanina sa bookstore, sobrang dalang ng pag-uusap namin ni Jerome. Naawkwardan ako, siguro sya rin. Kaka-sex lang namin kagabi eh. Pero at least nag-uusap na kami. Di na namin pinag-usapan pa ulit yung gabi na ni-rape ko sya, napatawad nya na kaya ako? Galit pa rin kaya sya sakin? Siguro, pero kung galit pa rin sya sa kin, edi hindi sya magpapasama sa kin ngayon sa mall.

Hindi ko alam ah, parang may halong iba yung awkwardness eh, parang may pagkaturn on. Habang na namimili iniiwasan kong mapatingin sa kanya, baka tigasan ako sa harap ng maraming tao.

Kanina nung pinuntahan ko sya sa Junior High building, P.E. pala yung last subject nila, at nasalubong ko sa may field sa tabi ng building. Basang-basa ng pawis yung P.E. shirt nya, bakat na bakat rito yung mga muscle sa katawan nya na dala ng pagiging varisty simula nung elementary. Sobrang takam na takam ako habang nililigpit nya ang mga gamit nya sa bleachers, lalo na nung tumuwad sya at bumakat sa jogging pants ang bilugan nyang pwet.

Shit, napamura na lang ako sa isip ko nun, ang swerte ko ata at nakakantot ko tong pinsan ko. Sa unang tingin, aakalain mong straight eh, puro lalaki mga kaibigan tas halos lahat ng sports alam, di mo aakalain na gustong-gusto nya yung minumura habang binabayo sya.

Lalaking-lalaki pero babae kung humalinghing. Shit, sa ganun ako natuturn-on eh.

Parang si Kaloy.

“Oh shit!” hindi ko pa pala naitetext si Kaloy.

Napatingin sa kin si Jerome, nasa drop-off point na kami ng Grab, hinihintay na lang namin yung binook nya, “Bakit? May nakalimutan ka?”

“Hindi, hindi, may naalala lang ako,” napakamot ako sa ulo, badtrip naman, “Ba’t kasi ngayon ko pa nakalimutan yung phone ko.”

“Bakit? May tatawagan ka?” napasilip ako sa phone ni Jerome na inabot nya sa kin. Napansin kong iba na yung wallpaper nito, hindi na ito picture nila ng girlfriend nya.

“Wag na, baka mamaya tumawag girlfriend mo.”

Natawa sya, “Wala na kami kuys.”

“Wala na kayo?”

Bago pa man sya makasagot dumating na yung Grab namin at nagpahatid sa bahay namin.

Habang pauwi, hindi ko mapigilang mapaisip kung bakit wala na si Jerome at yung girlfriend nya. May bago kaya sya? Putek, ang swerte ng magiging jowa ng pinsan ko. Tangina, sana ako na lang, aaraw arawin ko talaga yung masikip nyang butas. Literal na gagawin ko yung lahat, magbigay lang sya ng motibo. Wala na kong pakialam kung mag-pinsan kami.

Pag nagkataon na naging kami, hindi ko kailangan pa si Kaloy.

Shit.

Sunod-sunod na nagflash sa isip ko yung mga sandali na kasama ko si Kaloy na parang isang mabilis na powerpoint presentation. Mula nung nagkakilala kami, nung sinamahan nya ko mamili ng gamit, yung sex namin sa playground, hanggang sa kaninang umaga na yakap yakap ko sya sa may ospital, at yung habang kumakain kami sa Jollibee.

Kaso napatingin ako kay Jerome. Ang sarap siguro kung magiging akin yung pinsan ko? Shit, nakakadagdag sa libog yung pagiging incest ng relasyon naming dalawa.

Pero pilit sumisiksik sa isip ko si Kaloy. Sinabi nyang mahal nya na ko. Sinabi ko ring mahal ko rin sya, at alam kong totoo yung nararamdaman ko sa kanya.

Kaso sya ba? Totoo ba yung nararamdaman nya sa kin?

Kung mahal nya talaga ako, hindi nya sana ako iniwan sa lugawan kahapon.

Napabuntong-hininga ako, hindi ko pa rin mapakawalan yung pakiramdam na baka para kay Kaloy isa lang ako sa mga customer nya.

Ilan kaya sa mga naging customer nya ang sinabihan nyang mahal nya?

Nagpapawis yung mga palad ko, hindi nanaman ako mapakali sa mga iniisip ko. Pilit kong pinakalma yung sarili ko, pero hindi ko pa rin magawang kumalma.

Pagdating sa bahay, bumaba na agad ako, di ko na hinintay si Jerome na nagbabayad pa. Binuksan ko yung gate, pati yung pinto at mabilis na pumasok sa loob.

“Tita?” tawag ko sa loob, “Andito na po kami.”

“Wala si Mama Kuya, umalis.”

Narinig kong ni-lock nya yung pinto.

Maya-maya lang lumapit sa kin si Jerome at mabilis akong hinalikan sa labi.

Nagulat ako. But at the same time, kumalma yung sistema ko. Tangina, kagabi lang nag-sex kami, pero syempre, di ko tatanggihan ang pinsan ko.

Tinulak nya ko sa sofa, napaupo ako at pumatong sya sa kin. Ilang segundo lang, nasa lapag na lahat ng mga damit naming dalawa.

“I love you kuya,” narinig kong ungol nya sa pagitan ng laplapan namin.

Napatigil ako, bumitaw ako sa halik at tinignan sya sa mata. tinitigan ko ang gwapo nitong mukha, lalo na ang mga mata nyang nagbabaga sa libog.

“Huh?”

“Tangina, I have feelings for you Kuya,” kiniskis nya ang matigas na bukol nya sa matigas kong burat na bakat na bakat na sa pantalon ko.

“Teka, teka, may girlfriend ka.”

“Wala. Wala na nga kami kuya.”

Shit. Parang kanina lang iniisip ko na susunggaban ko ang kahit anomg opportunity magbigay lang sya ng motibo.

“Wala akong paki kung mag-pinsan tayo Kuya, puta, mahal kita.”

“Gusto mo maging tayo?”

“Oo kuya.”

At tinulak ko ang ulo nya palapit pa sa kin.

“Halika sa taas, kakantutin kita hanggang sa magmakaawa ka.”

Shit. I’m cheating again. Niloloko ko si Kaloy nito.

Fuck it. Wala na kong pakialam.

Chapter 26: Kaloy

“Marvin, please sumagot ka.”

Hindi, hindi ako pwedeng pumunta kay Alfred. Hinding-hindi na ko babalik pa sa kanya. Hindi ako hihingi ng tulong sa kanya.

“Sino yang tinatawagan mo Kuya?”

Sinubukan ko ulit. Sinabayan ko na ito ng maikling dasal na sana sumagot na sa mga tawag ko si Marvin.

Bukod sa kailangan kong humingi ng tulong para may maipangkain ako sa mga kapatid ko, parang kailangan ko ata ng yakap nya ngayon.

“Sino ba yan Kuya?”

“Kaibigan ko.”

“San sya nakatira Kuya? Tara puntahan natin!”

Sinubukan ko ulit na tawagan sya. Pero tanging text message lang na nagsasabing ubos na ang mga pantawag ko ang natanggap ko.

“Fuck. Bwisit ba buhay yan!”

Kalma Kaloy, wala kang karapatang magalit kay Marvin. Baka nakalimutan nya lang sa bahay yung phone nya o kung ano man. Baka naman natutulog yung tao, pagod galing school eh, o di kaya baka dead bat yung phone.

Ngayon pa lang nagsisink in sa kin ang mga nangyari. Ngayon ko pa lang nararamdaman yung bigat. Pakiramdam ko hindi sapat ang pagsigaw ng sobrang lakas para lang mailabas lahat ng nararamdaman ko. Nanginginig sa inis ang buon kong katawan, at yung ulo ko, pwede nang sumabog kahit anong sandali. Gusto kong umiyak, gusto kong magwala, gusto kong magalit at mag-amok all at the same time.

Bakit ba nangyayari to sa kin?

Wala naman akong ibang ginusto kundi pakainin ang pamilya ko.

Parusa ba to mula sa kalangitan dahil nakikipagtalik ako sa kapwa lalaki?

Kahit yun lang ang paraan para mapanatiling busog at buhay ang pamilya ko?

Parang wala atang kahit anong mura o salita ang pwedeng makapaglarawan ng mga nararamdaman ko ngayon. Ibang-iba sya kanina na parang namanhid na ko sa lahat ng sunod-sunod na sakit. Hindi na ko manhid, hindi na ko pagod, gusto ko nang lumaban, kaso hindi ko alam kung paano.

“Kuya,” tinapik ako ni Michael sa balikat.

Dun ko na realize na si Mama lang ang namatay. Hindi ako, hindi ang mga kapatid ko. Andito pa si Michael, at hindi ako dapat nagpapakita ng kahinaan sa kanya. Ako na lang ang meron sya, ang meron ang kambal. Kailangan kong manatiling malakas para sa kanila.

“Pupuntahan ko na lang siguro sya.”

“Taga san sya Kuya? Sama ako.”

“Hindi, wag na, ako na lang.” Inumpisahan ko nang maglakad patungo sa bayan, kung san malapit yung Blue Ville. Medyo malayo pa, kaya kung gusto kong hindi lubugan ng araw, kailangan ko nang umpisahan ang paglalakad ngayon.

“Teka Kuya, samahan na kita!”

“Wag na! Umuwi ka na! Samahan mo yung kambal dun na magbantay kay Mama!”

Napaatras si Michael sa biglaang pagtaas ng boses ko. Hindi ko rin namalayan na sumisigaw na pala ako.

“Sorry Kel, uwi ka.”

Tumungo naman yung kapatid ko bilang tugon, “Sige.”

Walang dalang kahit ano bukod sa cellphone at sa wallet kong maski isang singkong duling, inumpisahan ko nang maglakad papunta sa village nila Marvin.

Habang naglalakad, pinipigilan ko ang mga luha sa mata ko sa pagtulo. Tumingin ako sa orasan sa nadaanan kong kariderya, mag-aalas-singko imedya na. Malapit na kong lubugan ng araw. Di bale na, basta ang kailangan ko ngayon, may maipakain sa mga kapatid kong hindi pa nagtatanghalian.

Madilim na ng nakarating ako sa Blue Ville. Nalubugan na ko ng araw. Napagod ako ng maisip na lalakarin ko pa ulit yung nilakad ko para makauwi, kaso maisip kong kumuha na lamg ng pamasahe sa kung magkano ang pwedeng maipahiram sa kin ni Marvin ngayon.

Tinakbo ko na yung Blue Ville, mula sa gate hanggang sa bahay nila Marvin.

“Tao po!”

Habang hinihintay na may sumagot, pinagmasdan ko ng mabuti yung bahay nila Marvin. Magara, malaki, maganda, halatang pang mayaman. Mas maliit ng onti sa naging bahay namin dati, pero mukhang malawak.

Sana nasa bahay si Marvin.

“Tao po!” nilakasan ko yung mga katok ko this time.

Shit, baka walang tao? Fuck, di pwede yun! Kailangan kong makautang ngayon kay Marvin!

“Tao po!”

“Sandali! Sandali!”

Nabuhayan ako ng makarinig ng boses sa loob ng bahay, nasundan ito ng pagbukas ng pinto at ilang kalabog galing sa garahe.

“Sandali lang.”

Maya-maya lang, bumukas yung maliit na gate, at may dumungaw na binatilyo, mga kasing tanda ko. Nakahubad ito at tanging tapis lang na twalya ang suot.

“Ano yon?” eto ata yung pinsan ni Marvin na kinukwento nya sa kin.

“Andyan ba si Marvin?”

“Marvin? Sorry, walang Marvin na nakatira rito.”

Medyo natigilan ako saglit sa sinabi nya, sigurado akong nasa tamang bahay ako, dito ko hinatid si Marvin nung gabing nag-sex kami sa playground. Dito yun, di ako pwedeng magkamali.

“Ah ganun ba, maling bahay lang siguro,” yun lang ang nasabi ko. Wala naman akong magagawa kung ipagpipilitan ko pa yung sarili ko. Malinaw naman nyang sinabi na walang Marvin na nakatira doon.

“Sige,” sagot nya bago ako saraduhan ng gate.

Shit. Ano nang gagawin ko nyan? San ako kukuha ng pera nito. Hindi ako pwedeng umuwi ng walang dala para sa mga kapatid ko! Shit. Shit. Shit.

Bakit ba hindi umaayon sa kin ang lahat ngayong araw na to? Ano bang mali? Ano bang ginawa kong masama? Bakit parang lahat na yata ng Diyos na meron nagkaisa para pahirapan ako ngayon? Hindi, hindi na ko natutuwa. Napapagod na ko. Pagod na pagod na ko.

Naalala ko yung sakit ng mga ginawa ni Alfred sa kin kagabi. Naalala ko yung pagyakap sa kin ni Michael habang binubugbog sya ng walang tigil. Naalala ko yung malakimg sunog sa lugar namin, si Mama na nasa kabaong. Naalala ko rin ang halos 80 thousand na kasamang naabo ng lahat ng mga damit at gamit naming magkakapatid.

Meron ba pa? May gusto pa ho ba kayong maranasan ko?

Tatawagan ko sana si Marvin nang maalala kong ubos na pala ang mga pantawag ko.

Pero nakita ko ulit yung pangalan ni Alfred.

Hindi ito ang oras para mag-inarte Kaloy. Lunukin mo na lahat ng pride at humarap kay Alfred.

Kaya nang may mabigat na loob at pusong mas durog pa sa pulbos, dinala ko ang sarili ko sa condo ni Alfred.

“Excuse me,” sabi ko sa babaeng nasa front desk ng condo, “Nandyan ba si Alfred? Uhm, Unit 316?”

“Wait lang po sir, check ko po.”

“Sige, thank you.”

Mula sa salamin, tinignan ko ang sarili ko. Halos hindi ko nakilala yung sarili ko, sa loob nga lang din ata ng isang araw nagbago na masyado ang itsura ko. Pawis na pawis pa ko dahil sa paglalakad na may kasamang pagtakbo, kita sa mga mata ko yung pagod, tuyong-tuyo ma ang lalamunan ko, at kumakalam na rin ang sikmura ko.

“Sir, sorry po, wala pong tao sa Unit 316 ngayon.”

Oo nga pala, ako nga pala yung pinakaswerteng tao ngayon, bakit pa ba ako nagulat?

“Sige, salamat na lang.”

Pupuntahan ko sa bahay nila si Alfred. Yun na yung huling choice ko.

Parang tinatamad na ko. Siguradong masasayang rin ang punta ko ron, marahil wala sya dun, may business meeting o kung ano man, o di kaya kasama ang perpekto nyang pamilya, gumagala kung saan man.

Pero kailangan ko pa ring subukan. Hindi pwedeng magutom ang mga kapatid ko ngayong gabi.

Tumakbo ako, hindi ko na pinansin pang malayo mula rito ang totoong bahay ni Alfred. Tumakbo lang ako. Binura ko na muna lahat ng nasa isip ko, at tumakbo lang. Takbo lang. Takbo lang ng takbo.

Alam kong ayaw akong makita ni Alfred dahil sa lahat ng mga sinabi ko kagabi, ako nga naman itong nang-iwan, ako yung nagsabing ayaw ko nang maging alaga nya. Kaso pareho lang kami ng nararamdaman, ayoko na rin syang makita pa ulit, matapos amg ginawa nyang pambababoy sa kin kagabi.

Kaso wala talaga, sya at sya na lang ang pag-asang meron ako ngayon.

“Tao po!! Tao po!!”

Isang kasambahay ng mabilis na nagbukas ng gate, “Sino pong kailangan nila?”

“Andyan ho ba si Alfred?”

“Ay nako, kanina pa ho wala.”

Nagpintig ang tenga ko sa narinig, parang gusto kong manapak ng poste bigla. Kaso bago pa man ako makapagpasalamat, nakarinig ako ng busina, at lumiwanag ang paligid dahil sa headlight ng sasakyan na nasa likuran ko na.

Pagharap, gulat na mukha ni Alfred ang unang nakita ko. Tas nakita kong katabi nya ang asawa nya at nasa likod nila ang tatlo nilang anak.

Yung gulat sa mga mata ni Alfred, nakikitaan ko ng konting inis at kaba. Hindi nga naman normal na bumisita sayo isang gabi ang paborito mong puta at magpakita sa buo mong pamilya.

Umalis ako sa daan habang mabilis na binuksan ng mga kasambahay sa loob ang malaking gate, dahilan para makita ko ulit ang bahay nila Alfred na isa pa rin sa mga pinakamagandang bahay na napasok ko.

Pinasok ni Alfred ang kotse, pero binigyan nya ko ng tingin na para bang nagsasabi na ‘hintayin mo ko rito’ bago tuluyang ipasok ang kotse.

Kaya naman tumayo lang ako sa may gate, hanggang sa makapasok yung sasakyan, hanggang sa isarado na ng mga kasambahay yung malaking gate.

Maya-maya lang, lumabas sa mas maliit na gate si Alfred.

“Galing ako sa condo mo kanina, wala ka ron.”

“Wala akong pakialam kung san ka galing. Bakit ka nandito?” Inis pero tahimik na sagot sa kin ni Alfred.

Sinusubukan akong huwag alisin ang eye contact sa kanya, kaso hindi ko pa rin kaya, nakikita ko pa rin yung malademonyo nyang mga mata habang pinahihirapan nya ko kagabi.

“Pasensya ka na Alfred, pero kailangang kailangan ko kasi yung tulong mo.”

“Pasensya na, di ba sabi mo ayaw mo nang maging call boy? Wala na, huling bayad ko na sayo yung kahapon.”

Papasok na sana ulit sya kaso hinila ko sya palabas ulit, “Teka lang! Alfred please, nakikiusap ako sayo, nasunugan kami kanina, namatay yung nanay ko at wala akong maipangkain ngayon sa mga kapatid ko, pakiusap tulungan mo naman ako, parang awa mo na.”

Tinitigan ako ni Alfred. Maya-maya lang narinig ko yung asawa nyang tumawag mula sa loob.

“Teka lang sweetheart! Kausap ko pa yung inaanak ko!” sigaw nya pabalik.

“Please Alfred. Kahit pantawid lang ngayong gabi. Naibigay ko na lahat sa funenarya lahat ng pera ko. Kailangan lang namim ng panghapunan ngayon.”

Nag-isip ng malalim si Alfred.

“Babalik ako sa pagiging callboy mo, at sayong-sayo lang ako, please, tulungan mo lang ako.”

“Ilang taon na yung mga kapatid mo?”

Kinutuban ako ng masama, “Yung sumunod sa kin lalaki, 15. Tas yung kambal, 10 years old.” Pakiramdaman ko hindi ko magugustuhan ang mga susunod na sasabihin nya.

“Sige, tutulungan kita, kaso dapat sa susunod na papupuntahin kita sa condo, kasama mo yung kapatid mong kinse. Gusto kong matikman.”

No shit. No way.

Hinding-hindi ko ipapasok sa trabahong ito si Michael. Kahit anong mangyari.

“Hindi,” nawala bigla sa utak ko yung pangangailangan ko sa pera, nawala yung sakit sa mga binti at mga paa ko, nawala bigla yung pagkalam ng sikmura ko.

“Hindi,” umiling ako, “Hindi pwede Alfred.”

“Well, madali akong kausap.”

“Salamat na lang,” naglakad ako palayo, di bale nang gutom, basta ligtas ang mga kapatid ko.

“Teka lang Kaloy,” sinundan ako ni Alfred at inabutan ako ng isang libo, “Tawagan mo lang ako kapag nagbago na ang isip mo.”

Ngumisi sya na parang sigurado syang magbabago pa ang isip ko.

Kaso, mukhang tama sya.

Chapter 27: Marvin

“Je, sino yung kumakatok sa gate?” tanong ko pagkabalik ni Jerome sa kwarto ko.

Hinubad ni Jerome ang twalyang suot sa may bewang at nilabas ang titi nyang tigas na tigas nanaman kahit nakakadalawa na kaming palabas simula kanina pagka-uwi namin. Sumampa sya sa kama ko at pumatong sa akin at gumiling sa ibabaw ng etits kong nag-uumpisa nanamang tumigas.

“Wala lang kuya, nag-aalok lang ng insurance.”

“Talaga? Eh bakit parang tinawag yung pangalan ko?”

Napatingin sa kin si Jerome, nakita ko sa mga mata nya yung pagtataka nya, “Huh? Wala naman ayang binanggit na pangalan mo.”

Bigla nya kong hinalikan. Lumaban ako ng laplap habang hawak sya sa likod ng ulo nya. Hinimas-himas ng mga kamay nya ang dibdib ko hanggang sa nakita nya ang mga utong ko at pinaglaruan ang mga ito.

“Baka nagkamali lang ako ng rinig,” yun na lang ang nasabi ko.

Hinawakan ko sa bewang si Jerome at pinuwesto yung matigas ko nanamang titi sa butas nya na basa pa rin dahil sa tamod ko.

“Wait lang kuya, masakit pa butas ko.”

Nagtaas baba na lang sya at inipit ang etits ko sa matabok nyang pwet na pinadulas ng tamod naming dalawa.

“Oh shit kuya, makakathree rounds ata tayo ngayon.”

“Tangina mo kasi eh, pinalilibog mo kuya mo.”

“Sorry na, ang yummy mo kasi masyado eh.”

“Mas yummy ba ko sa jowa mo?”

“Ex na kuya.”

“Edi ex. Mas yummy ba ko dun?”

“Oo naman! Ughh, oh shit!” nagulat nyang singhal ng bilan kong ipasok sa butas nya yung ulo ng titi ko.

“Tangina, ang sarap mo talaga,” sabi ko, “Ganda pa ng katawan putek.”

“Ikaw rin po kuya.”

“Nakita kita sa court kanina ah, nagbabasketball, gago, lalaking lalaki ka dun ah.”

“Syempre, di pwedeng malaman ng tropa ko ang sikreto ko.”

Nilabas ko muna yung etits ko sa butas nya, umupo ako at sinunggaban ang nipples nya, “Anong sikreto Je?”

“Alam mo na yun kuya. Eto. Ugh shit, sige lang, ang sarap puta.”

“Na hindi talaga pekpek gusto mo? Na gusto mo ikaw yung binabayo?”

“Oo kuya. Kaso gusto ko, ikaw lang babayo sa kin, wala nang iba.”

“Oo naman. Ikaw na ikaw kaya yung tipo ko,” sabi ko habang tinataas ang dalawa nyang kamay papunta likod ng ulo nya para madilaan ko ang kili-kili at biceps nyang malalaki.

“Shit, ganda ng katawan mo talaga.”

“Oo naman, batak na batak to kuya.”

Mula sa kili-kili, binaba ko yung pag himod sa katawan nya pababa sa utong, tas sa abs nya, hangga sa etits nya.

“Subo mo naman ako,” hinawakan nya yung likod ng ulo ko, pero inalis ko ito.

“Teka lang.”

Hinawakan ko sya sa bewang at inangat sya. Tinapat ko yung titi ko sa butas nya, at dahan-dahan syang pinaupo rito.

“Oh shit, shit! Tangina! Ang laki talaga!!” nang makapasok na ko ng buo sa kanya, “Puta kuya, nakakakiliti yung bulbol mo, ang sarap grabe.”

Hinawakan ko yung titi nyang may kalakihan rin, napaisip tuloy ako kung magpabayo kaya ako sa kanya? Ano kayang pakiramdam?

“Magtaas baba ka lang sa etits ko, susubo ko tong titi mo.”

“Shit,” nagtaas baba sya sa etits ko, habang kinakantot ang bibig ko. Gamit ang isang kamay, hinawakan nya ang likod ng ulo ko para ideepthroat ako, “Puta, ang sarap naman nito.

“Oo naman, para sayo.”

“Mahal talaga ako ng kuya ko.”

“Oo naman, sobra!”

Tumingala ako at nakita syang nagpapacute sa kin. Nanggigil ako bigla.

“Shit! Bakit ang cute mo!” hinawakan ko sya sa tagiliran at saka sya kiniliti.

“Putek! Kuya! Walang kilitian!!” Sinubukan nyang tumayo at umalis sa kama pero nahila ko sya pabalik.

“Wag kang tatakas!”

“Wala kasing kilitian kuya! Badtrip naman!” sabi nya pero tawa pa rin sya ng tawa.

“Sige, sige, hindi na, balik na tayo sa ginagawa natin.”

Kaso pagbangon nya, hinawakan ko ulit sya sa tagiliran at kinikiti ulit sya, this time, nanlaban sya kaya nahulog sya sa kabilang side ng kama ko.

Pagbagsak nya may narinig akong nabasag.

“Oh shit! Kuya sorry!”

“Ano yun?”

“Naapakan ko cellphone mo sorry!” kinuha nya yung phone ko na nasa lapag pa rin pala. Tignan ko ito.

“Oh shit, basag nga.”

“Nagbubukas pa?”

Binuksan ko ito, kaso pati LCD basag eh, naging puti na lang yung screen tas may linyang kulay itim sa gitna.

Hala, si Kaloy pa pala. Pano ko to tatawagan si Kaloy?

“Sorry kuya.”

“Dont worry, luma naman na to eh.”

“Sasabihin ko kay Mama ako nakabasag dont worry.”

Binato ko na lang sa sulok ng kwarto ko yung phone ko.

Siguro naman makakapaghintay pa si Kaloy ano?

Niyakap ko si Jerome at hinila ulit sya pahiga sa kama.

Shit naman. Naloko ako.

Bat kaya may mga taong gumagamit ng iba lalo na sa Grindr? Putek, akala ko makakaiscore ako kanina sa taga kabilang baranggay na nakachat ko. Kaso nung nilapitan na ko, anlayo ng itsura nya sa picture. Sobra.

Wala naman kasi sa aking kaso yung itsura eh, to be honest medyo may itsura rin naman, kaso ang nakapagturn-off talaga sa akin ay yung gumamit pa sya ng picture ng iba. Bat kailangang manloko? Eh pare-pareho lang naman tayong gustong magpalabas.

Shit, bigla kong namiss si Adam, yung ka fuck buddy ko sa maynila. Tsaka yung iba ko pang regular na nakakasex trip sa manila. Lalo na yung mga schoolmates ko, tsaka yung iba pang students na nasa Universitt belt din, the best yung mga yun.

Pagdating sa gate ng Blue Ville, sumakay ako ng tricycle papunta sa bahay. Habang bumibyahe, nararamdaman kong tumatagas mula sa titi ko yung pre cum, shit, pinalibog kasi ako ng sobra nung kausap ko kanina eh, tas poser pala.

Putek, wala makapagpalabas nga pag-uwi.

Pagdating ko sa bahay, nakita kong bukas ang gate, nagbabasketball sa may garahe si Jerome.

Puta. Bat naman ganito, naabutan ko pa yung pinsan ko na nakahubad at pawisan. Shit, bakit ngayon pang utog na utog na ko. Matagal ko nang pinagnanasaan to eh, kaso obvious na naman na straight.

Minsan naman yung pagnanasa ko kay Jerome ay natatakpan ng realidad na magpinsan kami, at since legally adopted ako ni Tita Jenny at Tito Ernie, bala kapatid ko na rin sya. Kaso ngayon shit, bukod sa gustong gusto na ng etits kong magpalabas, sino ba naman ang hindi malilibugan sa itsura ni Jerome ngayon, nakaboxer lang habang nakasukbit sa balikat ang sandong basang-basa ng pawis.

“Je, andyan na ba si Tita?” bigla akong nag-alala baka umuwi si Tita na wala ako, mag-aalala nanaman yun.

“Uy! Andyan ka na pala Kuya!” binato nya yung bola papunta sa maliit na garden at saka lumapit sa kin, “Wala Kuya, di pa dumadating si Mama.”

“Ah ganun ba. Ba’t mo ko hinahanap?” tinakpan ko ng dalawang kamay ang etits kong nagsisimula nang tumigas, shit, baka di ako makapagpigil nito, bakalabasan ako sa brief nito.

“Magpapatulong sana ako eh,” tinuro nya yung mga tabla ng kahoy sa may sulok ng garahe, “Magpapatulong sana ako gumawa ng cabinet. Project namin sa home economics.”

Napakamot sya sa batok, dahilan para ma flex yung biceps nya at makita ko yung kaunti pa lang na buhok nya sa kili-kili.

Di ko na kaya puta.

“Teka lang, m-may, may ano, may gagawin lang ako saglit.”

Mabilis akong pumasok sa loob. Aakyat na sana ako ng hagdan kaso ramdamnkong hindi na ko aabot, baka labasan na ko sa brief nito, kaya sa kusina na lang ako nagpunta, sinara ko yung pinto, hinubad ang shorts ko at marahas na nagjakol habang iniisip ang pinsan ko.

“Ooh shit, fuck, shit,” kailangan kong bilisan baka maabutan ako ni Jerome dito.

Nakakaramdam ako na palabas na yung tamod ko ng marinig ko si Jerome sa likod ko.

“Kuya- oh shit. Sorry.”

Tumalikod sya at naglakad na palabas ng kusina.

Gago Marvin, its now or never.

Hinabol ko sya, hinila ko sya papasok sa kusina.

“Fuck anong gagawin mo kuya?”

Sinara ko yung pinto ng kusina at pinasandal sya rito. Tinulak ko sya pababa, dahilan para mapa-upo sya sa sahig.

“Kuya! Anong ginagawa mo!” pilit syang tumatayo pero pilit ko pa rin syang tinutulak pababa.

“Sorry Je, saglit lang to promise.”

Ilang jakol pa, nilabas na ng titi ko ang tamod kong halos dalawang linggo ko rin inipon. Yung mga unang putok tumamat sa mukha ni Jerome, tas yun iba naman sa dibdib, meron pa ngang nakaabot sa abs.

Shit, never pa kong nilabasan ng ganun sa dami ng nakasex ko. First time to.

After kong labasan, hinihintay kong mawala yung libog sa katawan ko. Ganun yun diba? Pag nilabasan ka na biglang mawawala yung libog. Kaso ngayon hindi, parang lalo pa nga ata akong nalibugan pa.

Bago pa man makatayo si Jerome, hinalikan ko sya sa labi.

“Teka Kuya!” nilalabanan nya yung mga halik ko, pero nang makapasok na yung dila ko sa bibig nya, naramdaman kong hindi na sya lumalaban, sumusunod na rin sya sa galaw ng mga labi ko.

Fuck! Ka momol ko yung pinsan ko, tangina, matagal ko na pinapantasya to eh!

Bumitaw ako sa halik at dinilaan ang tamod ko ma nasa mukha nya, tas saka nakipaglaplapan ulit sa kanya, pinagpasa-pasahan namin sa bibig namin ang tamod ko hanggang sa lunukin nya ito.

Yung mga tamod naman sa dibdib at abs nya yung pinuntirya ko. Ganun ulit, pagtapos ko dilaan, laplapan ulit kami habang nagpapasahan ng tamod sa bibig.

Shit, tigas na tigas si pinsan.

Hinubad ko yung boxers nya at pinakawalan yung alaga nyang sobrang tigas na. Gamit ang dura at tamod ko bilang pampadulas, binate ko ito ng mabilis.

Ilang sandali pa ng paglaplapan, tumigas nanaman ang titi ko. Kinuha ko yung kamay nya at pinajakol ito sa kanya habang patuloy pa rin ako sa paghalik sa kanya at pagjakol sa titi nyang may kalakihan rin pala.

“Shit kuya, lalabasan na ko.”

“Ako rin.”

“Gago, ang sarap.”

Naramdaman kong naging kasing tigas na ng bakal yung titi nya, sign na malapit na syang labasan, kaya naman bumitaw muna ako sa halik at sinubo ang titi nya para ideepthroat sya.

“Oh shit!! Tangina!” kinantot nya yung bibig ko at ilang sandali pa naramdaman ko na ang mainit nyang tamod pababa sa lalamunan ko.

Pagtapos na pagtapos nya, ako naman ang umupo sa lapag at tinulak ang ulo nya sa singit ko at pinasubo ang etits ko para sa lalamunan nya naman magpalabas.

“Shit kuya, anong nangyari?” sabi nya. Sumandal kami sa may oven habang hingal na hingal. Amoy tamod ang mga katawan namin at nagkalat sa kusina ang mga damit namin.

“Nagustuhan mo ba yung ginawa natin Je?”

“Grabe Kuya, oo!”

Shit, lahat ng pantasya ko, maisasakatuparana ko na!

Chapter 28: Kaloy

“Kuya gising! Kuya!!”

Bigla akong nagising sa boses ni Michael at sa boses ng mga nagsisigawan sa loob ng covered court. Maya maya lang, hawak na ni Michael ang kamay ko at pilit akong pinapatayo.

“Bakit!? Anong nangyayari!?”

Dun ko narinig ang sigaw at iyak ng mga bata mula sa kabilang dulo ng court.

“Asan yung kambal!?”

“Yun nga Kuya! Kinuha sila ng DSWD!”

“Ano!?”

“Kuya, kinukuha nila lahat ng menor de edad na nawalan ng magulang sa sunog!”

Biglang nawala yung antok ko at pagod mula sa dami ng nangyari kahapon. Agad akong tumakbo papunta sa pinanggalingan ng mga sigawan. Tumakbo ako sa ibabaw ng mga piraso ng tela na nagsilbing higaan ng mga nasunugan, sa ibabaw ng mga natutulog pang kapitbahay namin, muntik ko pa ngang matabig ang ilan sa mga kabaong na nasa gilid ng court.

Hindi nila pwedeng kunin yung kambal. Sila na lang tsaka si Michael ang meron ako. Hindi kami pwedeng mawalay sa isa’t-isa.

“Kuya Kaloy!!”

Una kong narinig ang sigaw ni Princess. Hinanap ko ang pinanggagalingan ng mga sigaw nya. Paglabas ko ng covered court, andaming nakapark na mga van sa may Baranggay Hall na puno ng mga bata. Marami sa mga bata ang umiiyak at pilit lumalabas ng mga van pero pinipigilan ng mga tanod na galing sa baranggay.

Nakita ko sa gilid ng isa sa mga van, Children of Green Pastures Orphanage.

“Princess!! Princess! Asan ka!?”

“Kuya Kaloy!”

Sa wakas, nakita ko si Princess sa isang puting L300 van na puno rin ng mga batang babae na kasing edad nya.

“Kuya! Tulungan mo ko! Ayaw kong sumama sa kanila!”

“Princess! Asan si Toto?” nilabas nya ang kamay sa bintana ng sasakyan at inabot ako. Kahit may mga rehas ang bintana ng van, inabot ko pa rin sya at niyakap. Hinawakan nya ang manggas ng tshirt ko ng sobrang higpit, ramdam na ramdam kp sa hawak nya yung takot, na maging ako mismo, nagsisimula na ring maramdaman.

Hindi sila pwedeng mawalay sa kin.

“Asan si Toto?”

“Hindi ko alam Kuya! Kunin mo na ko rito! Ayokong sumama sa kanila!” Pagmamakaawang iyak sa kin ni Princess na hindi pa rin binibitawan ang manggas ng t-shirt ko.

“Hoy bata! Wag ka ngang makulit! Maupo ka lang!” Nagulat ako ng biglang may ale na humugot sa braso ni Primcess papasok sa van, nabitawan nya ako, at narinig ko pang humampas ang kamay ng kapatid ko sa grills na nasa bintana.

“Aray!” hagulgol ni Princess na agad hinilot ang nasaktang kamay.

“Teka! Teka lang ho! Hindi nyo naman ho kailangang manakit!” Pinasok ko sa loob ng van ang kamay ko at hinawakan ang kamay ng kapatid ko na nasaktan, “Kukunin ko na po ang kapatid ko! Hindi kami sasama sa inyo!”

Naiinis na sinagot ako numg babae, “Ang instructions sa amin ni Kapitan, lahat ng nawalan ng magulang at kamag-anak sa sunog ay dalhin na sa Orphanage para hindi na maging problema pa ng baranggay!”

“Hindi na ho kailangan! Ako ho ang bubuhay sa mga kapatid ko!”

May nagsalitang isa pang babae na nasa loob din ng van, “Teka lang saglit iho, ikaw ba ang panganay?”

“Opo. Ako po.”

“Ilang taon ka na?”

“Dise-site po.”

“Oh! Minor ka rin! Mare, minor din tong panganay nila!”

Binuksan nung aleng nanakit kay Princess yung pinto ng van, akala ko palalabasin na nya si Princess kaso bigla syang sumigaw sa mga tanod na abala sa isang pang van, “Santos!! May isa pa rito oh! Dalhin na to sa Boy’s Town!”

Boy’s Town?

Napatingin sakin yung mga tanod, at nagsimulang maglakad papalapit sa kin. Nanigas ako sa kinatatayuan ko, hinawakan ko lang ng mahigpit ang braso ni Princess at hinintay kung anong gagawin nila sakin.

“Asan ang mga gamit mo? Sumakay na dun, andun ang sasakyan papunta aa Boy’s Town.”

“Hindi! Hindi na ko menor! 18 na pala ko! 18!”

“Aba nagsinungaling pa! Squatter na nga sinungaling pa!! Kunin nyo na yan!” sabi nung isa pang ale sa loob ng sasakyan.

“Sumama ka na kasi!” Isang taon ang humila sa braso ko palabas sa sa bintana ng van at hinila ako papalapit sa sasakyan na para sa mga dadalhin sa Boy’s Town.

Shit. Hindi ako pwedeng mapunta sa Boy’s Town. Hindi, hindi pwede, hindi ako mahihiwalay sa mga kapatid ko. Nangako ako kay Mama na hindi ko sila pababayaan, sabi ko hindi ko sila iiwan, hindi kami mag-hihiwalay.

“Sandali! Ayoko! Di ako sasama!” pumalag ako dahilan para mabitiwan ako ng tanod na may hawak sa kin, tatakbo na sana ako palayo nang may isa pang tanod ang kumuha sa kin hanggang sa dalawa na silang may hawak sa kin.

Habang pumipiglas sa mahigpit nilang mga hawak at marahas na paghila sa kin, inisip ko kung ano na kaya ang magiging buhay namin simula ngayon?

Si Michael tiyak kasama ko yan, kaso si Princess? San nila dadalhin si Princess? Yung matalino kong kapatid, yung responsable at maalalahanin na si Princess? Papaampon ba nila sa iba? O baka lumaki lang sya sa ampunan na tagalinis o taga luto?

Si Toto? Hindi ko makita si Toto. Alam kong matalino rin si bunso, kaso hindi ko alam kung makakayanan nyang wala kami sa paligid nya. San ba sya dadalhin? Ipapaampon din ba sya? O kasama na sa mga dadalhin sa Boy’s Town?

Nanghihina ako.

Patawad Princess. Patawad Toto. Pramis, maililigtas kayo ng Kuya Kaloy nyo.

Kaso mukhang hindi pa muna ngayon.

Hihinto na sana ako sa pagpipiglas, sasama na sana ako, sasakay sa van at mananahimik na lang, tatanggapin na lang na siguro na malaki ang galit ng kalawakan sa kin kaya siguro nangyayari sa kin ang lahat ng ito.

Kaso naalala ko si Michael na nagbabantay sa bangkay ni Mama.

Hindi ko man mailigtas ang kambal, dapat at least si Michael mailigtas ko.

“Tangina! Hindi ako sasama sa inyo!”

Nang tuluyang makawala, di ko na inaksaya pa ang oras, tumakbo na ko pabalik sa court. Wala na kong pakialam na kung ano ang matapakan ko, ang isa ko ngang tsinelas naiwan pa. Lahat ng nakaharang sa daan, tinulak ko na. Mas nagkagulo pa ang magulo mang covered court dahil sa kin, pero wala akong paki.

At nang makita ko si Michael na nasa tabi ng labi ni Mama, sinigawan ko na sya, “Michael! Takbo!”

Tumingin ako sa likod ko, hinahabol pa rin ako ng mga tanod.

“Gago! Takbo! Sa may looban!”

Tumayo sya, at nang makita nya na hinahabol ako ng mga tanod, humarurot sya ng takbo papasok sa looban at sumunod naman ako sa kanya.

“Kuya? Anong nangyayari!?”

“Basta tumakbo ka na lang!”

Tumatakbo nanaman kami ni Michael. Hanggang kelan kami tatakbo? Hanggang kelan kami iiwas?

Naririnig ko mula sa di kalayuan ang sigaw ng mga tanod, pinababalik kami.

“Dito Kel! Dito tayo!” turo sa isang mas maliit na eskinita na agad naman naming pinasok.

Shit. Dead End.

“Nakakainis naman yung asawa ni Papa kuya! Kung di lang nya ko tinulak kanina sinapak ko na talaga yun!”

Di ko na pinansin yung sinabi ni Michael, nagpatuloy na lang ako sa pagkalkal sa basurahang nakita namin sa labas ng isang grocery, mas madalas kasi kaming makakita rito ng mga plastic bottle, at mabait naman sa min yung guard, pinapayagan nya kaming mangalakal basta bibilisan lang namin.

“Nako Kuya, kung di lang tayo tumakbo baka pinatikim ko na yun! Grabe! Ang swapang! Nakakayamot!”

Natawa ako, yung sarcastic na tawa, “Mas nakakayamot si Papa.”

Natahimik yung kapatid ko dahil sa sinabi ko.

Hindi nya gustong sinisisi namin si Papa. Sa ming lahat, sya kasi yung pinakamalapit kay Papa, at kahit taon na rin ang lumipas, di pa rin ata rume-rehistro sa utak nya na gago ang tatay namin.

Tangina naman nya.

Ayos naman kami dati ah. Normal naman kaming nabuhay dati. Kahit hindi araw-araw ang uwi nya sa bahay, lumaki naman kaming masaya, bihira lang sila mag-away ni Mama, at close naman sa aming dalawa si Papa. Hindi ko talaga lubos maisip kung anong nangyari.

Asan yung pagmamahal at pag-aarugang pinaramdam nya sa min noon habang lumalaki kami? Peke lang ba yun lahat? Pakitang tao nya lang ba yun lahat? Yung mga araw na lagi kaming nagbabasketball sa likod bahay, yung mga naging trip namin sa ibang bansa, sa America, sa Disneyland, ano yun? Yung pakikipagbiruan nya sa min, pag-aalaga sa tuwing may sakit kami, pati yung mga events namin sa school na pinupuntahan naman nya, ano yun? Peke lang ba yung pagmamahal nya sa min?

Sabagay, kung totoong mahal nya kami, hindi ko sana kinakalkal ang basurahan na ito ngayon.

“Tama na ’to Kel, benta na natin to. Gabi na.”

Binalik namin sa yung takip ng basurahan na kinalkal namin. Tinali ko yung sakong dala ko para hindi mahirap dalhin. Sumaludo ako dun sa guard bago kami umalis.

“Ayan! Yang dalawang bata ho na yan!”

Napatingin kami sa sumigaw. May tricycle ng kabilang baranggay na sumasakop sa village nila Papa, na huminto sa tabi namin, sakay nun ang dalawang tanod, na may kasamang babae. Yung kasambahay na nagbukas kanina sa min ng gate sa dati naming bahay.

“Yan! Sila nga! Hulihin nyo yan!”

Napatingin ako sa likod ko habang dahan dahang napapa-atras. Bumaba ang mga tanod na may dalang mga batuta.

“Michael! Takbo!” Binitawan namin ang mga sakong hawak namin at mabilis na kumaripas ng takbo palayo sa mga tanod.

Hindi ko alam kung san pupunta, kung san magtatago. Di ko alam kung anong mangyayari sa kin at sa kapatid ko pag nahuli nila kami. Pag nahuli nila kami, tiyak ikukulong nila kami sa baranggay, hindi pwede yun, walang kakainin yung kambal pati si Mama.

“Kuya!”

Tatawid na sana ko ng kalsada para mas makalayo sa mga humahabol sa kin kaso bigla namang sumigaw si Michael.

“Kuya! Tulungan mo ko!” pilit syang kumakawala sa hawak ng tanod na nakahuli sa kanya.

“Bitiwan mo yung kapatid ko!” Napatigil ako sa takbo. Naabutan ako ng dalawang tanod. Nahuli nila ako.

“Mga gago kayo, manggugulo kayo sa baranggay namin tas pahihirapan nyo pa kami!”

“Wala kaming ginagawang masama!”

Sinakay nila kami sa tricycle, siksikan nga kami sa loob eh. Habang papunta baranggay hall kinuwento ng kasambahay sa mga tanod kung paano namin sinaktan ang amo nya ng paulit-ulit kahit wala naman daw itong ginagawang masama sa min.

Tangina nito ah, tulak ko kaya to sa labas.

“Dyan! Kay Kap kayo magpaliwanag!”

Pagdating namin sa baranggay hall, andun ang panget na balyenang si Lucindra, nasa desk ng Kapitan at kausap ito. Nang makita nya kami bigla syang tumayo at tumakbo papalapit sa akin at pinagsasampal at sinabunutan ako.

“Mga bwiset kayo! Ang kapal naman ng mga pagmumukha nyo na saktan ako! Ipapakulong ko kayo!”

“Ehem, misis!” tumayo yung kapitan at sya pa mismo ang naglayo sa balyena mula sa amin. Di ako umiimik, kahit nasasaktan na ko sa mga ginawa nya, basta’t wala syang ginagawa kay Michael, ayos lang ako.

Patuloy pa rin sa pagwawala yung balyena, kahit hindi namin lubos maintindihan kung ano nga ba yung dahilan ng paghihimutok nya. “Misis, pwede ho namin kayong kasuhan ng child abuse sa ginagawa nyo! Kumalma lang ho tayo! Pag-usapan ho natin ito ng maayos at walang sakitan!” sabi nung kapitan, at saka lang sya kumalma.

Pinaupos kami ng mga tanod sa upuan na nasa harap ng desk ni Kapitan at katapat naman namin si Lucindra at yung kasambahay nya, “Ano hong problema nyo ulit misis?”

“Eto hong mga batang yan Kap! Sinabunutan ako ng sa loob mismo ng pamamahay ko!! Palibhasa mga squatter!”

“Sinabuhutan ho kayo? Bakit nyo naman ginawa yon?” tanong samin nung kapitan.

Isang bagay na natutunan ko sa pagiging batang kalye, wag na wag mong aangasan ang mga may otoridad.

“Kap, pasensya na po, di po nakapagpigil ang kapatid ko, ang sama-sama ho kasi ng ugali ng babaeng yan eh!” di na ko nakapagpigil, dinuro-duro ko na si Lucindra.

“Hoy! Ang kakapal naman ng mga-”

“Tigil! Saglit lang ho!” sigaw ulit ng kapitan, “Misis, ano pa ho ang ibang ginawa sa inyo ng mga batang ito?”

“Wala po, yung lang,” sagot ng kasambahay, na biglang siniko ni Lucindra na halatang-halata, “Pinagsasasampal ho pala at tinadyakan si Mam!”

Buti naman bobo yung kasambahay nung balyena. Mukhang hindi bumenta kay ka0 yung storya nila.

“Sigurado ho ba kayo? Maaari ho kayong makasuhan sa hindi pagsasabi ng totoo.”

“Sinabutan lang ako!” Inis na sabi ni Lucindra na namumula pa rin sa galit, “Pero tignan mo naman ang ginawa nila sa buhok ko!” Tinuro nya yung buhok nya halatang maayos naman ng konting suklay lang.

“ Sampung libo ang binabayad ko sa hairdresser ko kada linggo para lang ipaayos to tas guguluhin lang nila!!“

Gago ba sya? Kami nga hindi alam kung san kukuha ng pangkain!

“May mga CCTV ho sa bahay namin! Pwede nyo pong tignan don! Wala nang ibang ginawa ang kapatid ko sa kanya!” sabi ko naman, naalala kong tinulungan ko pa nga si Papa na ikabit yung CCTV sa may bubuong ng garahe.

“Teka, teka, bahay nyo?”

“Bahay ho namin dati ang tinitirhan ho nya ngayon,” sagot ko.

“Sigurado kayo? Ayon kay Misis, mga namamalimos lang kayo sa lugar nila.”

Natawa ako nang sarcastic, pinapakulo lalo ng babaeng ito yung dugo ko, “Kap, exclusive village ho yung lugar nila, hindi kami papasukin dun kung hindi kami kilala ng mga guard! Dun ho talaga kami nakatira.”

Napatingin yung Kapitan kay Lucindra, “Anong relasyon nyo kay Misis?”

“Ay nako! Hindi ako related sa mga sanggalo na yan!”

Di ko na lang sya pinansin at baka di ko pa mapigilan ang sarili ko, halos isang dipa lang pa naman ang pagitan namin sa isa’t isa, “Tatay ho namin ang asawa nya.”

“So stepmother nyo sya!”

“Hindi ako related sa mga hampas-lupa na yan!”

“Carlos Ramos ho pangalan ko,” tas tinuro ko si Michael, “Michael Ramos po, anak po kami ni Arnold Ramos. Asawa nya po.”

“Totoo ho ba yun?”

“Ha!? Ah- eh- ano, basta hindi ako related sa mga squatter na yan! Anak sya ng asawa ko sa ibang babae!”

Tangina, ang creative naman nung balyena sa pag-iisip ng insulto sa min. Nakakatawa.

“Ilang taon na kayo.”

“Ako po kinse. Kapatid ko po trese.”

“San kayo nakatira?”

“Kabilang baranggay lang po.”

“Kap! Ba’t andami pang tanong! Ikulong mo na yang dalawang yan bago pa yan makapang-biktima ng iba sa lugar namin!”

“Sandali lang ho misis, hindi ho tayo pwedeng magkulong ng minor. At saka kailangan pa naming makipagcoordinate sa kabilang baranggay.”

Biglang tumayo yung balyena at nagsisigaw, “Mga walang kwenta!! Mga inutil!!” dinuro nya kaming magkapatid, “Ayaw ko na kayong makita pa!” pinigilan ko lang yung sarili ko na kagatin yung hintuturo nya.

“At ikaw, papupuntahin ko rito ang abugado ko!” Mabilis syang lumabas ng baranggay hall at dali-dali namang sumunod sa kanya yung kasambahay.

Naiwang litong-lito yung kapitan.

Pinaliwanag naman nya sa amin na mali yung ginawa namin at maaari kaming maipadala sa DSWD o di kaya sa Boy’s Town.

Tumungo naman kami. Naiintindihan naman naming mabuti.

Sana meron ding pwedeng kalagyan yung mga kinginang tulad nung balyenang si Lucindra.

“Tangina nyong dalawa, pinahirapan nyo pa kami!”

Unang tinulak ng mga tanod papasok ng sasakyan si

Michael. Sumunod naman ako, pero nabatukan muna ako ng isa sa mga tanod bago sinara yung pinto.

Pinipigilan ko pa rin ang sarili ko sa mga oras na to. Sa dami nang nangyari kahapon at sa nangyayari ngayon, baka makapatay lang ako.

“Nakuha na namin yung huling dalawa! Pwede na kayong umalis!!” sabi nung isang tanod sa driver ng van, na agad namang pinaandar ang sasakyan at umalis na ng baranggay.

Hindi ko inalis ang tingin ko sa covered court, hanggang sa tuluyan nang mawala ito sa paningin ko.

Hindi ko maintindihan. Hindi man lang nila kami binigyan ng pagkakataon para ilibing si Mama, hindi pa talaga nila hinintay na ilibing muna sya bago kami kinuha.

“Tangina talaga ang baranggay amputa,” sabi nung nakaupo sa tapat ko.

Si Roland pala. Kapitbahay namin. Namatayan sya ng lola sa sunog.

“Di man lang nila tayo binigyan ng pagkakataon na ilibing yung mga patay natin.”

Napatingin sa kanya yung iba pang mga nasa loob ng sasakyan. Sa tantya ko mga lagpas sampu rin kami rito, pero alam kong pare-pareho kami ng nasa isip. Pare-pareho kaming nawalan ng mga magulang at pamilya eh.

“Kaya nga eh. Sana pinalibing muna satin,” sabi ko.

“Narinig ko kanina dun sa isang tanod, kaya ipapadala sa ampunan yung mga walang magulang ay para mabawasan yung mga bibigyan nila ng ayuda,” sabi naman ng katabi ni Roland, nakalimutan ko na pangalan nya eh, basta nakalaro ko na sya sa basketball dati.

“Grabe no,” sabi ni Roland, “Sunod-sunod ang malas natin. Una yung sunog kahapon, tas ngayon eto.”

Natawa ko sa loob ko. Eh ano pa ko? Ginahasa ako nung isang gabi.

“Kuya, makikita pa ba natin si Princess at Toto?” tanong sa kin ni Michael.

“Malamang nyan hindi na,” si Roland na yung sumagot, “Sa ibang ampunan dadalhin ang mga bata.”

Shit. Lalong nanggigil yung mga kamao ko.

“Kuya, yung kambal,” bulong ni Michael na puno ng panghihinayang.

Biglang nagsalita yung isang batang lalaki na katabi naman ni Michael, “Maging positive na lang tayo mga pards. At least magkakaron na tayo ng matutuluyan. Di na tayo magtatrabaho maghapon, meron nang magpapakain sa kin. At least gagaan ang mga buhay natin.”

“Hindi rin,” sagot ni Roland, “May sasabihin ako sa inyo, lumapit kayo.”

Lumapit naman kami at nakinig sa kung anong sasabihin nya.

“Hindi talaga tayo dadalhin sa Boy’s Town. Sa ibang ampunan nila tayo dadalhin.”

“San nila tayo dadalhin?”

“Sa New Hope Home For Homeless Boys.”

“Parang Boy’s Town rin yun ah?”

“Gago, hindi, sa Boy’s Town medyo maayos pa eh. Sa New Hope hindi talaga. Magtiwala kayo sa kin mga pre.”

“Hindi maganda pamamalakad dun, bukod sa buong araw tayong pagtatrabahuhin don, nang momolestya rin yung ibang opisyal dun.”

Naalala ko bigla yung ginawa sa kin ni Alfred. Wala naman nang kaso sa kin na mamolestya ako, sino pa ba ko para magmalinis. Ang iniisip ko, si Michael.

“Edi kailangan pala natin tumakas,” sabi nung isa sa mga bata.

“Kaya nga eh, kanina pa ko nag-iisip ng paraan para makatakas,” sabi ni Roland.

Dahil ako ang malapit sa pinto, tinignan ko yung labas, hindi tulad ng ibang van tong sinasakyan namin, nasa labas ang lock nito. Kaso ang maganda hindi naman ito nakakandado.

“Pre, di nakakandado yung pinto,” sabi ko, “Kailangan lang natin buksan mula sa labas yung bukasan.”

Dahil sa sinabi ko, napasilip sa labas si Roland. Maya-maya lang, kinatok nya yung salamin na nasa pinto, “Teka, normal na salamin lang to, hindi ito yung salamin na pang sasakyan. Madali lang tong basagin.”

Agad syang tumingin sa ilalim ng upuan nya, “Humanap kayo ng pwede nating ipagbasag sa salamin,” at naghanap naman kami.

“Eto! Meron dito!” nakakita yung isang bata ng tool, yung ginagamit para magpalit ng gulong, inabot nya ito kay Roland.

Sinisilip ko yung driver na nasa unahan. Buti na lang hindi konektado yung harapan at yung likod ng L3 van, pero kailangan pa rin naming mag-ingat, baka mamaya, sumilip yung driver sa rear view mirror.

“Sandali, easyhan nyo lang, baka mapansin tayo ng driver.”

Mabilis na tinago ni Roland sa likod nya yung tool.

“Ganito, may naisip ako. Maya-maya lang, madadaanan natin yung stoplight sa may palengke,” sabi ko, “Paghintong-hinto ng sasakyan, basagin mo yung salamin, tas bubuksan ko yung bukasan,” sabi ko kay Roland.

“Sige,” sang-ayon ni Roland, “Pagbukas ng pinto, takbo agad, mabilis, para lahat makalabas. Tapos kumalat kayo, dalawa lang sila harap, hindi nila tayo mahuhuli kapag kumalat tayo.”

Tumungo naman kaming lahat.

Matyaga naming hinintay na makapunta sa palengke yung sasakyan. Pinagpapawisan ako ng malamig, nanginginig ang mga kamay ko sa kaba. Kung totoo nga ang sinabi ni Roland na pangit ang pumuhay sa magiging bago naming tahanan, mas mabuti na nga na kumayod na lang kami at dito sa kalye manirahan.

Mas mabuti nang pahirapan ng kahirapan, kesa sa pahirapan ng nagpapanggap na ginhawa.

“Go!!”

Paghintong-paghinto ng sasakyan, mabilis na hinataw ni Rolamd yung salamin, nakatatlong hataw sya bago ito tuluyang mabasag. Nilabas ko kaagad yung braso ko at binuksan pinto, tinulak ko ito at agad lumabas.

“Takbo!!” nakita kong naalerto yung driver at yung opisyal ng ampunan na nasa harap.

Hindi ko na hinintay pang makalabas ang lahat, hinila ko lang si Michael at kumairapas na kami ng takbo papasok sa palengke.

“San tayo pupunta nyan ngayon Kuya!?”

“Dun tayo sa condo ng kaibigan ko.”

Eto nanaman kami ni Michael, tumatakas, tumatakbo.

Chapter 29: Marvin

“Nak? Marvin? Ikaw na ba yan?”

Pagpasok ko sa bahay boses agad ni Mama yung narinig ko na nanggagaling sa kusina. Amoy na amoy sa buong bahay ang amoy ng chocolate cupcakes na paborito naming magkakapatid. Sa dami ng ginawa namin sa school kanina, medyo nakalimutan kong birthday nga pala ni Mark.

“Opo Ma! Ako po!” Lalapag ko sana sa sofa yung backpack ko kaso may mga nakaayos na rito na mga party hats, siguro para sa mga kaklase ni Mark sa daycare, tas meron lang maliliit na banderitas sa sandalan nung sofa.

Sa isip-isip ko, ang effort talaga ni Mama, buong kisame ng sala namin may mga banderitas na nakasabit, may mga lobo pa na nakalutang sa iba’t ibang bahagi. Yung bintana at hagdanan namin balot din sa mga lobong kulay blue, paborito naming kulay ni Mark. Nakatabi rin sa gilid lahat ng mga gamit sa sala, yung mga sofa, yung coffee table, yung mga bangkito, pati mga bean bag, lahat sila nakagilid para may espasyo sa gitna para magparty-party yung mga bata. Shocks, ang cute siguro nila nun.

Lagi nyang ginagawa sa min to sa tuwing may isa sa aming limang magkakapatid ang may birthday. Actually, nung 18th birthday ko nga, ilang beses akong nagmakaawa na wag na sana mag-abala pang magdecorate ng sala gamit ang mga lobo at crepe papers, ipagluto nya na lang kami ng mga kaklase ko, ayos na sa kin.

Binibiro ko nga rin si Mikaela eh, kung birthday pa lang namin, ganto na mag-effort si Mama, pano pa kaya kapag magde-debut na sya diba?

“Bakit ang aga mo ata ngayon? Mag-aalas kwatro pa lang ah?”

“Wala po yung prof sa last subject namin eh, may meeting daw po, kaya nadimiss kami ng maaga,” nilapag ko na lang sa hagdan yung bag ko, maya-maya ko na to itataas, magmamano muna ako kay Mama.

“Buti naman, at matutulungan mo ko rito.”

Pagpasok ko sa kusina, dun ko na naamoy yung bango ng iba pang niluto ni Mama. Nakalatag sa mesa namin ang malalaking tray na may spaghetti, carbonara, at pancit tas meron ding kanin at meron pang tray na puno ng hotdog, shit, ang sarap pa naman magprito ni Mama ng hotdog.

“Ma, bless po.”

“Nako, sige na, sige na, at may hawak ako,” nagmamadaling kinuha ni Mama mula sa oven yung baking tray na lamang mga cupcakes at nilapag ito sa kitchen counter. Kahit may pot holder sya sa kamay, alam kong mainit pa rin hawakan yung tray non, “Nak, patulong naman.”

“Ano po yon?”

“Please, patulong naman ako, tuloy mo yung paglalagay ng toppings sa cupcake,” umupo sya sa stool na sa harap ng kitchen counter at nagpunas ng pawis nyang tagaktak na.

“Sige po,” lumapit ako sa cupcake tower at tinignan yung mga unang batch na nalagyan nya na ng chocolate cream sa taas na may sprinkles at nips pa, “Sige lang ma, pahinga ka lang po. Mukhang kaninang umaga ka pa kumilos.”

“Hay nako, kung alam mo lang.”

“Asan na nga pala sila? Tsaka si Papa? Akala ko di sya papasok ngayon?”

“Si Mikaela, nagtext sa kin, maya-maya pa raw sya makakauwi, may practice daw ng sayaw,” tumapat sa electric fan si Mama at patuloy pa rin sa pagpunas ng pawis nya, “Yung Papa mo naman, yun, sinundo na si Mark pati yung mga kaklase na kasama yung mga kananay ko dun sa day care. Susunduin rin nila si Jade at Judith bago pumunta rito.”

“Wow, buti napapayag mo si Papa,” madalas kasi kapag nauutusan sya ni Mama, hindi sya sumusunod. Alam nyo naman, toxic masculinity. Ganun si Papa eh, ayaw nyang inuutusan ni Mama.

“Alam mo naman yung tatay mo, kailangan lang yun ng konting lambing,” natawa si Mama sa sinabi nya, pero nakarinig ako ng mahinang buntomg hininga pagtapos nyang tumawa.

Kinuha ko yung paglagay ng cream sa cupcake tsaka yung supot ng sprinkles at saka ginaya yung mga unang gawa ni Mama. Habang nagto-toppings, tinitignan ko lang si Mama. Halata sa mga mata nya na bothered sya.

“Ma?”

“Yep?” medyo natawa ko sa loob loob ko, medyo naaacquire na ni Mama yung mannerisms namin ni Mikaela. Ganun kami sa kanya eh, kapag tinatawag nya kami, “Yep” ang lagi naming sagot sa kanya.

“May tanong po ako.”

“Ano yun? Spill.”

“Promise me you wont get offended?”

“Ano muna yon?”

“Ma, promise mo muna you wont get offended.”

“Ugh, sige, I promise.”

Huminga muna ako ng malalim, “Buti natitiis mo pa si Papa.”

Napangiti sya tas napailing ng ulo, “Dahil ba to sa nangyari kagabi?” Bigla ko nanamang naalala yung nangyari sa hapag kagabi, nagbanta syang gigilitan sa leeg si Mikaela, dahil hindi nya magamit sa prod nila kasi paos sya.

“Medyo,” actually tungkol to sa araw araw nyang pakikitungo sa aming mga anak nya, kaso yung part na yun ang hindi ko pa kayang sabihin sa kanya.

“Alam mo Nak, kilala mo naman Papa mo, ganun. na talaga yun,” kumuha sya ng isang hotdog at pinapak ito, “He may be strict and authoritarian, pero he loves you.”

College na ko Ma, parang di na ata akong kayang pakalmahin nyang “he loves you nonetheless,” narrative na lang nyang sinasabi. Bukod sa di na ko bata, lumaki akong ganito na wala pa ata sa 5% ng memoery ko kay Papa ang maganda.

“Ang hirap naman ata paniwalaan na mahal nya kami.”

Tumingin lang si Mama sa kin, “You know what your father survived in the past.”

“Pero Ma, hindi porket emotionally abused sya nung bata sya, gagawin nya rin sa ming mga anak nya yun!” sabi ko, maiiyak na ata ako, “Ikaw, lagi ka nyang sinasaktan! Inaalila ka, sinisigawan ka, binabastos ka, dapat ba natin syang iexcuse dahil lang mental health issues nya?”

Nakita kong maiiyak na rin si Mama, “Mahal kayo nun, promise.”

“Hindi namin ramdam,” kahit isang beses wala kaming narinig na I love you galing kay Papa, kahit nga yakap na galing sa kanya wala eh.

“So anong gusto mong gawin ko? Makikipag-anull ako sa tatay mo?”

Di ko inaasahan yung snarkiness ni Mama dun ah.

“D-di naman po, its just that, ayoko lang na nakikita kang sinasaktan ka nya.”

“Di naman nya ako sinasaktan eh.”

“Emotionally.”

Di sya nakaimik.

“Bakit kaya iniisip ng mga tatay na porket good providers na sila, it will make them a good father na?”

“Kasi-”

“Ma, clearly you have love goggles. Kaya no wonder sa tuwing sasaktab kami ni Papa, dun ka lang sa side nya-”

“Marvin, never kong tinolerate yung pananakit nya sa inyo! Alam mo yan!”

Shit, I guess I went to far. Nanggigil lang ako.

“S-sorry po Ma.”

“Well, medyo tama ka nga siguro, may love goggles nga ako, pero dont accuse me naman of not validating your feelings.”

“Sorry po Ma.”

Lumapit sya sa kin, naupo sa katabing silya at inakbayan ako, “Mahal na mahal ko yung tatay nyo Nak, kaya kahit ilang beses nya pa ko saktan, ayos lang. Mamahalin at mahahalin ko lang at hahayaan ko na lang sya na makaramdam nito.”

Hindi ko maintindihan.

“Alam mo Marvin, hindi natin pwedeng kontrolin ang mga kilos at galaw ng ibang tao, let alone yung mga iniisip nya. But you know what kung ano ang pwede nating kontrolin? Yung sarili natin.”

“We are agents to ourselves, Marvin. It means, kung titignan mo, its impossible talaga to someone to hurt us, in an emotional level ha, kasi, hindi mo sila pwedeng kontrolin, hindi mo pwedeng sabihin na eto yung tama, eto yung mali. May sari-sarili tayong utak. Now kung someone hurt you, or offended you, what you can do, is control what to feel about. Ma-ooffend ka ba, or will you choose to let it slide? Revenge or forgiveness?”

“Alam mo nak, nabasa ko nga noon, sabi ni Martin Luther King Jr., “Hate cannot drive out hate, only love could do that.”

“Kaso Ma, parang wala ka nang self love sa ginagawa mo.”

“No. Sa sobrang pagmamahal ko sa Papa at sa inyong magkakapatid, mas natutunan kong mahalin ang sarili ko.”

Ewan ko kung bakit pero naiinis ako sa pagiging martyr ng nanay ko, “So kung one day, patayin na lang tayo bigla ni Papa dahil sa bi-polar disorder nya, ok lang sayo?”

Nakita kong nagulat si Mama sa sinabi ko.

“S-sorry ulit Ma, I didn’t mean to-”

“Di, ayos lang nak, I understand.”

Awkward silence.

“Kung mangyayari man yun, at least mamamatay akong mahal ang tatay mo. At kung totoo nga na may buhay after ng buhay natin bukas, siguro haharap ako sa Diyos na puno pa rin ng pagmamahal sa tatay mo.”

Nanggigil ako sa lalagyan ng cream hanggang sa di ko namalayan na sumobra na pala ako ng lagay ng cream sa isa sa mga cupcakes. Buong cupcake na yung natatakpan ng cream, natapon na nga sa mesa yung iba sa sobrang dami.

“Iyon ay dahil pinili kong magmahal at magpatawad.”

Fuck, wala na kong masulat.

Kanina pa ko nakatitig sa screen ng laptop ko. Pang-ilang beses ko na rin binasa yung huling paragraph na sinulat ko. Wala pa rin akong maisip na idudugtog rito.

I never knew writing a novel would be this hard.

Oo, hindi naman bago sa kin yung pagsusulat, pero mas mahirap pala talaga gumawa ng novel kung ikukumpara sa mga articles at mga short stories na ginagawa ko dati. Kailang yung storya mas complex, mas interesting, or else, mabobored yung readers mo. Kailangan yung storyline maiging naka-align, naka-outline, at minsan hindi pa sapat na may isang outline ka lang, minsan dapat may plan A ka pa o plan B para incase may bago kang maisip na set-up seamless mo itong maidadagdag sa kwento mo.

Sige, tama lang yan Marvin, distract mo lang sarili mo.

Tapos, another thing, para maging interesting naman ang novel mo, of course you need interesting characters syempre. Dapat kina-character sketch muna sila, dapat maganda yung dialogues, dapat may moral lesson sa dulo.

Fuck sino bang niloko ko.

Kahit anong gawin kong pagsusulat rito, hindi mawala sa isip ko na birthday ni Mark ngayon. Unang birthday nya na wala sya, na ako na lang mag-isa.

May kumatok sa pinto ko, “Kuya?”

“Bukas yan.”

Mula sa reflection sa screen ng laptop ko na naka-idle ngayon, nakita kong pumasok si Jerome. Nakita kong nakabihis sya ng pang-alis.

“Kuya, tinatanong ni Mama kung may pupuntahan ka daw ba ngayon.”

“Wala naman, bakit?” hindi ako humaharap sa kanya, baka makita nya yung mga namumuong luha sa mga mata ko, tinitignan ko lang yung reflection ng mukha nya sa laptop.

“Punta daw tayo sa Maynila sabi nya,” narinig ko yung pag-aalangan sa boses nya. Di ko naman sya masisisi, alam nya kung gano ko ka-ayaw na pumupunta ng Maynila.

Alam kong alam ni Tita kung anong meron ngayong araw.

“Sige, sabihin mo kay Tita, sasama ako.”

Matapos ang pintong buwan ngayon na lang ako ulit makakadalaw sa puntod ng pamilya ko. Huling punta ko don, libing pa nila, na to be honest wala na kong naalala sa araw na yun, parang naka shut down ang utak ko non.

“Ok ka lang ba?” lumapit sa kin si Jerome at niyakap ako patalikod.

“Oo ayos lang ako,” humarap ako sa kanya at hinalikan sya sa labi.

“Anong ginagawa mo?”

“Project namin sa Creative Writing. Gagawa kami ng novel.”

“Naks naman,” hinamas-himas nya saglit yung buhok.

Bigla kong naalala si Kaloy. Mahilig rin syang himasin yung buhok ko.

Shit. Hindi ko pa pala sya natatawagan. Fuck. Fuck. Fuck. Lagi ko na lang nakakalimutan.

“Uhm, baby, pwede ko ba mahiram phone mo?”

Inabot naman nya yung phone nya.

“Thanks, may tatawagan lang ako.”

“Oks lang baby, tsaka nasabi ko na rin kay Mama na nabasag ko phone mo hehe, sabi nya sa bibilhan ka nya mamaya.”

“Wow thanks.”

“Sige Kuya, abot mo na lang sa kin yan sa baba.”

Paglabas ni Jerome, hinanap ko sa desk ko yung piraso ng papel na may number ni Kaloy na binigay nya sa kin nung gabing nagkakilala kami.

Nakita ko itong nakaipit sa isa sa mga journals ko.

Tinawagan ko ito. Walang sumasagot. Sinubukan ko. Kaso wala ulit.

Anong oras na ba? Mag-aalas nueve lang pala ng umaga, baka tulog pa yun. Mamaya ko na lang siguro sya tatawagan.

Makaligo na nga. Pupuntahan ko pa yung birthday boy.

“Nak, pakitawag naman sa labas ang Papa mo, hihipan na kamo yung candles ni Marky.”

Tinignan ko si Mama na parang sinasabing ‘bakit ako pa?’.

“Sige na Nak, please.”

Iniwan ko sa mesa yung kinakain ko at lumabas ng kusina. Nakita ko sa sala na isa-isa nang nagbibigayan ng regalo yung mga kaibigan ni Marky sa kanya. Yung inis ko na kung bakit ako pa yung inutusan ni Mama kay Papa ay napalitan ng tuwa ng nakita ko yung ngiti sa mukha ni Marky.

Sana araw-araw na lang birthday ng mga kapatid ko no, para nakikita ko yung saya sa mga mata at ngiti nila, hindi yung uuwi kami rito sa bahay na puno ng takot at hindi man lang makapag-ingay sa takot na baka mainis si Papa.

Pero kung iisipin, pwede ko rin hingilin na sana tulad na lang din ni Mama si Papa na maeffort para lang makita kaming masaya, yung tipong kahit hindi nya sinasabi, malalaman mo sa actions nya na mahal ka nya.

Paglabas ko, nakita ko si Papa na nag yoyosi at nakasandal sa may gate. Nakatingin lang sya sa labas.

“Pa, pasok na daw po kayo sabi ni Mama, hihipan na po ni Marky yung kandila.”

“Kailangan ba ako pa magbukas ng kandila?” dumukot sya sa bulsa nya at naglabas ng lighter na inabot nya sa kin.

“Di na po kailangan nyan, meron nang lighter si Mama sa loob.”

“O, eh bakit pa ko kailangan sa loob?”

Eto nanaman ba tayo? “Gusto lang po ni Mama na kumpleto tayo sa loob kapag hinipan na ni Marky yung kandila.”

“Punyeta! Kailagan ba yon! Daming kaartehan ang puta!”

Yep, eto nga nanaman tayo.

“Sige Pa, sabihin ko na lang po kay Mama, kami na lang.”

Pagtalikod ko sa kanya, bigla nya kong hinila sa collar ng tshirt ko at hinarap sa kanya at saka ako sinapak. Sa sobrang lakas nito bumagsak ako sa garahe namin. Hinila nya yung collar ko ulit at sinapak pa ko ng isa pa.

Biglang tumahimik yung mga nagkakantahan sa loob. Narinig ko yung boses ni Mikaela na tinatawag si Mama, yung iba ko namang kapatid lumabas at lumapit sa amin, pero takot na awatin si Papa dahil hindi naman talaga nila kaya .

Pitong buwan pa lang simula nung umalis ako sa Maynila, pero habang papunta sa sementeryo, pakiramdam ko sobrang dami nang pinagbago ng paligid simula nung huli akong pumunta rito.

“Marvin, pa-check naman ng fruit salad sa likod, baka tumatagas na pala.”

“Yes po tita.”

Tumalikod ako at sinilip yung mga pagkain na nasa may compartment sa likod. Sa dami ng food container dito, di ko na alam kung alin dito yung fruit salad. Kaso wala namang nakapaling at wala namang basa sa sahig nung compartment kaya siguro wala namang tumatapon.

“Ok pa naman po Tita, ayos pa naman po yung mga food dito.”

After kasi namin pumunta sa puntod nila Mama, pupunta kami kanila Lola. Dahil birthday ni Marky, naisip ng mga Tita ko na magkita-kita. Masaya ako dahil andun yung iba ko pang mga Tito at Tita na matagal ko nang di nakikita simula nung nangyari yung massacre, plus, andun pa si Lola at yung mga pinsan ko.

Kaso, what made me queasy is the fact na nasa iisang subdivision lang yung bahay ni Lola at yung bahay kung san nangyari lahat ng bangungot ko. Warning nga ni Tita bago kami umalis, wag na wag tatakas para pumunta sa dati naming bahay.

Dont worry Tita, wala po akong balak bumalik don. Wala na kong dapat balikan pa don.

Pagdating sa sementeryo, nakita ko agad yung musuleo na pinagawa ni Lola para sa mga magulang at mga kapatid ko. Kulay blue, paboritong kulay ni Mama, at may angel statue sa konkreto nitong bubong.

Nagpark na si Tita. Nauna syang bumaba, at nakita kong may kinuhang maliit na tupperware sa likod. Mula sa rearview mirror tinignan ako ni Jerome.

“Ayos ka lang?”

Tumungo ako. Then umiling. Actually, di ko alam yung mararamdaman ko. Ngayon lang ako ulit bumalik rito simula nung libing. Im not sure kung sapat ba yung 7 months to heal.

Nung lumabas si Jerome, sumunod na ko. Habang naglalakad papunta sa musuleo, umakbay ako kay Jerome, pakiramdam ko kasi parang mabubuwal ako anytime, nanghihina ang mga tuhod ko na ewan.

“Ate! Long time no see!” sabi ni Tita habang binubuksan yung padlock sa gate, “Guess kung sino yung kasama namin ni Jerome!”

Pagpasok namin sa loob, parang nalamigan ako, well, siguro dahil tirik na tirik yung araw nung naglakad kami tas pumasok kami sa loob na puro tiles at marble, talagang malalamigan ka. Ang weird nung vibes, literal na walang kabuhay-buhay.

Madali lang sanang isipin na parang bumibisita lang kami ni Tita sa bagong bahay nila Mama. Sa totoo lang, yung shade ng blue ng musuleo ay tulad ng shade ng blue na kulay ng bahay namin dati, paborito nga kasi ni Mama. Gusto kong magkunwari na binibisita lang namin sila kasi umalis ako for college at kanila Tita Jenny ako tumira imbes na mag-dorm.

Kaso ang hirap mag-imagine kapag nakita mo yung pictures nila sa kani-kanilang mga nitso, katabi ng mga pangalan nila.

“Happy birthday Marky!!” Dahil sa katahimikan ng paligid, rinig na rinig ko yung mahinang pagcrack sa boses ni Tita after nyang batiin si Mark. Lumuhod sya harap ng puntod nya at binuksan yung dala-dalang tupperware.

May laman itong limang cupcakes, at limang maliliit na kandila. Isa-isang nilagyan ni Tita yung mga cupcakes ng kandila at mula sa handbag nya, naglabas si Tita ng lighter at isa-isang binuksan ang mga ito.

“Yehey! Big boy na si baby Marky!” lumuha na si Tita after no. Si Mark kasi ang bunso ng pamilya, ang bunso sa magpipinsan, kaya naman sya ang baby Marky ng lahat.

Isa-isang nilagay ni Tita yung limang cupcakes sa puntod ni Marky, tas kay Mama, kay Jade at Judith, then yung kay Mikaela.

Wala sa min ang pumapansin sa nakahiwalay na puntod sa may sulok ng musuleo. Wala mang nitso o litrato, alam kong dun nakahimlay ang tatay ko.

“Ate, may good news ako sayo,” nagpunas ng mga luha si Tita, “Nag-aaral na ulit yung panganay mo,” umakbay sa kin si Tita, “Bongga diba?”

Ngumiti ako, yung triumphant at proud na proud na ngiti. Lungkot na lungkot pa rin ako, pero, alam kong eto yung gusto nila Mama sa kin, yung mabuhay in behalf of them na hindi pinalad na mag-extend pa.

“Sige na Marvin, una na kami ni Jerome sa kotse,” sabi ni Tita, “Alam kong you need alone time with them,” hinila nya si Jerome, “Halika na Nak.”

Nung una natakot ako, ayoko sanang iwan nila ako rito, baka magwala ako rito o kung ano pa man, kaso tama si Tita, kailangan ko ng alone time kasama sila.

“Hi Ma,” umupo ako sa pagitan ng puntod ni Mark at Mama.

Need nila ng update mula sa kin.

“Tama po si Tita. Nag-aaral na po ako. And guess what Ma, nagbago po ako ng course!”

Napatingin ako sa sulok, sa puntod na walang pangalan, “Ayoko na po sa Engineering Ma! Sinunod ko po yung gusto ng puso ko this time!”

Tumingin ako sa bintanang may grills at tumingin sa langit, iniimagine ko si Mama na nakatingin rito at nakangiti sa kin.

“Sobrang bait po nila Tita Jenny at Tito Ernie sa kin. Lagi ngang nagbibiro si Tita tuwing magpapasalamat ako sa kanya, sabi nya kung hindi daw nya ko tutulungan, baka magpakita ka daw kasi sa kanya at mumultuhin mo sya, alam mo naman yun, matatakutin.”

Tumayo ako. Sa puntod naman ako ni Mikaela tumambay.

“Gusto mo malaman lovelife ko no?” nakaramdam ako ng slight na pagsisisi dahil kahit close kami ni Mikaela, hindi ko sya nakausap once na tungkol sa pag-ibig.

“Well,” unang pumasok sa isip ko si Jerome. At kahit patay na yung mga kinukwentuhan ko, ang weird naman sabihin na pinsan ko yung nilalandi ko ngayon, let alone, pareho pa kaming lalaki, “Sabihin na lang natin hindi malungkot lovelife ko ngayon.”

Biglang pumasok sa isip ko si Kaloy.

“May nakilala ako,” muntik na kong madulas na lalaki yung tinutukoy ko, “Sobrang instant nung attraction konsa kanya.”

“Unang pagsasama namin, alam ko na agad, na para sa kin sya. Kaso-”

Kaso, pantay sila ni Jerome sa puso ko ngayon.

“Di bale na nga, sa susunod ko na lang ikukwento kapag may development na sa story namin.”

Isa-isa kong hinalikan yung mga litrato sa mga nitso nila. Pinipigilan ko pa rin yung mga luha.

Magaling na ko, naghihilom na ang mga sugat.

Magaling na ko, wala nang pait, wala nang sakit.

“Happy birthday ulit,” sabi ko kay Mark bago ko sya ikiss.

Tumayo ako at kumuha na isang huling tingin sa kanilang laman. Napatingin ulit ako sa langit, iniimagine kong ningingitian rin nila ako mula sa taas.

Lalabas na sana ako, pero naisip kong tumingin sa puntod na walang laman.

Lumapit ako sa puntod ni Mama at hinati yung cupcake na para sa kanya at nilagay ito sa puntod ni Papa.

Dahil alam kong kung buhay pa sya, yun ang gagawin nya.

Chapter 30: Kaloy

Huminga ako ng malalim bago katukin ang pinto ng condo ni Alfred.

Tama ba tong gagawin ko? Tama ba na dito kami kay Alfred muna makikitira? Tama ba na dadalhin ko rito si Michael? Tama ba na humingi ng tulong kay Alfred.

Fuck, at least may bubuong kayong masisilungan, at may meron kayong mapapaliguan. Wag ka nang maarte Kaloy.

Saka, naniniwala pa rin akong hindi ganun kasama si Alfred para babuyin ang kapatid ko na tulad ng pang bababoy nya sa kin.

Wala na kasi akong ibang choice. Wala na kong pwede pang lapitan. Wala akong masyadong kaibigan, karamihan sa mga kasamahan kong callboy, kasama na si Cedric, nasunugan din sila, at hindi naman kami pwedeng bumalik don dahil tiyak nyan huhulihin kami ng mga tanod dahil sa pagsira ng sasakyan nila at pagtakas mula sa kanila.

Kapag gipit na gipit ka nga naman talaga, minsan kung ano pa yung pinakadelikado, yun pa ang mga pinakaligtas na kasagutan. Ang weird.

“Bukas yan!” sigaw ni Alfred mula sa loob.

Pagpasok ko sa loob, amoy agad ng sigarilyo yung sumalubong sa kin. Nakita ko sa may sala si Alfred na nakabathrobe at nagbubuhat ng mga dumbell.

“Ah, Ikaw pala,” biglang binagsak ni Alfred yung dumbell dahilan para yumanig yung nga tiles. Sa sobrang kaba ko napaatras ako dahil lang dun.

“Teka, anong nangyari dyan?” tumuro sya gamit yung mga daliri na may nakaipit na yosi sa pagitan nito. Tinuro nya yung braso ko na agad ko naman tinignan.

May malaking sugat pala sa braso ko at nagdudugo ito. Siguro dahil to sa pagbukas ko sa pinto ng van kanina. Nahiwa siguro sa mga natirang bubog.

“Linisan mo yan!” tumayo sya mula sa sofa at lumapit sa akin, napaatras ako nung una dahil sa kaba at takot, pero tinapik nya lang ako balikat at pinapunta sa kusina, “Dun sa lababo, linisan mo yan, maghahanap ako ng gamot.”

Tinapat ko sa lababo yung malaking hiwa sa kanan kong braso, napasinghal ako sa sobrang sakit, kumikirot. Di ko to napansin ah, siguro dahil kakatakbo namin ni Michael papunta dito.

“Anong nangayari? Ayos ka lang ba? Ba’t mas sugat ka? Ba’t pawis na pawis ka?” may inabot sya sa king towel at malaking first aid kit.

Pinigilan ko yung sarili ko na humagulgol ng iyak, una, dahil hindi si Alfred ang taong dapat kong iniiyakan, pangalawa, ngayon lang may nagtanong kung ayos lang ba ako, at pangatlo, halimaw pa rin ang turing ko sa kanya at hindi iniiyakan ang mga halimaw.

“K-kinuha kami ng mga taga DSWD kanina. Kinuha nila lahat ng mga batang namatayan ng magulang sa sunog.”

“Oh? Eh ano to? Tumakas ka?”

Pinunasan nya yung basa kong braso gamit nung mga towel, at inalis lahat ng natuyong dugo dito. Tapos binuksan nya yung first aid kit, nilabas yung Betadine at naglagay sa isang piraso ng bulak.

“Oo, tumakas kami ng kapatid ko, Oh shit!” napamura ako sa kirot nang ilapat na nya sa sugat ko yung bulak na may betadine, “May nagsabi kasi na hindi maganda yung pamamalakad sa ampunan na pag dadalhan sa min. Kaya ayun.”

“Asan na yung kapatid mo?”

“Andun sa lobby.”

“Paakyatin mo na rito,” naglabas naman sya ng gaza, “Sandali lang, balutan lang natin ng gaza to.”

Kahit nagpapasalamat ako sa concern na pinapakita ngayon ni Alfred, lalo akong kinakabahan sa mga ginagawa nya. Alam kong nay kapalit ang kabaitang ito, may kapalit yung concern na pinapakita nya sa kin. At yung dahilan kung bakit ako muna yung umakyat rito at naiwan sa baba si Michael.

“Yan, ayos na,” sabi nya ng matapos nang mabalutan ng buo yung hiwa sa braso ko.

Bigla nya kong hinawakan sa balakang at inilapit ako sa katawan nya. Wala syang suot na iba sa ilalim ng bathrobe nya at ramdam na ramdam ko sa puson ko yung burat nyang unti-unting tumitigas habang kinikiskis ito sa katawan ko. Hinawakan naman nya yung baba ko para halikan ako. Lasang-lasa ko yung yosi mula sa bibig nya, lalo na nung pinasok nya yung dila sa bibig ko.

“Paakyatin mo na yung kapatid mo, nang makapagsimula na tayo,” bulong nya sa kin. Dahil don biglang nawala yung libog na nagsisimula nang mamuo sa katawan ko at napalitan ng takot.

“Teka Alfred,” bumitaw ko mula sa pagkakahawak nya sa kin. Umatras ako ng kaunti.

“Bakit?”

Mula sa gilid ng mga mata ko, naghahanap ako ng pwedeng gamiting panlaban kung sakaling saktan nanaman ako ni Alfred. Nakita ko yung lalagyan ng kutsilyo na nasa tabi lang ng lababo.

“Please Alfred. Parang awa mo na,” dahan-dahan akong lumuhod habang nagmamakaawa, “Please Alfred, maawa ka naman sa kin.”

Bumaba rin si Alfred para harapin ako, nilapat nya sa balikat ko yung usa nyang kamay, at yung isa sa tuhod ko, “Ano yun?”

“Please pangako mo sa kin na wala kang gagawin sa kapatid ko. Please. Gagawin ko ang lahat patirahin mo lang kami rito. Aalis rin naman kami kapag nakapag-ipon na ko ng sapat na pera para makapagsarili kami. Please Alfred, gagawin ko ang lahat ng gusto mo, pero sana hindi mo gagalawin ang kapatid ko.”

Mga ilang sandali akong tinitigan ni Alfred sa mata. Nakikita kk yung disappointment sa mata nya. Pero sigurado naman akong nakikita nya rin ang pagmamakaawa sa mga mata ko.

“Sige. Hindi ko gagalawin ang kapatid mo.”

“Promise mo yan ah?”

“Oo, promise.”

Tumayo na sya at nilahad ang kamay nya para tulungan akong makatayo.

“Salamat,” niyakap ko sya pag-tayo ko.

“Sige na, paakyatin mo na yung kapatid mo rito. Pag-akyat nyo rito, saka ko sasabihin sayo yung kailangan mong gawin para patirahin ko kayo rito.”

Bumalik nanaman yung kaba ko sa sinabi nya.

Hinding-hindi matatahimik yung loob ko hanggat hindi ko nalaman yung kundisyon nya.

“Sige.”

Habang pababa, inisip ko yung mga pwedeng ipagawa sa kin ni Alfred, at kung masasaktan ba si Michael sa mga ipapagawa nya. Kaso nangako naman sya na hindi nya gagalawin ang kapatid ko. Dapat ko bang panghawakan ang sinabi nyang yun?

Kakapit nanaman ako sa mga sana. Sana hindi saktan ni Alfred and kapatid ko. Sana pumayag sya na tumira muna kami don kahit nagmakaawa ako na hindi nya pwedeng galawin ang kapatid ko. Sana hindi tuluyang magbago yung tingin sa akin ni Michael pagtapos nito, dahil kahit alam nya yung mga ginagawa ko, paniguradaong iba na ngayon dahil makikita nya sa kin yung mga ginagawa sa kin ng mga customer ko. At sana wag nya na kong saktan ulit.

Pero kung kailangan kong masaktan, ayos lang din. Basta wag lang si Michael.

Pagbaba ko sa lobby, nakita ko dun si Michael, matyagang naghihintay sa kin sa isa sa mga sofa don, pinapanood yung mga taong dumadaan. Paniguradong pareho kaming nakakaramdam na out of place kami rito.

Paglapit ko sa kanya, sinalubong nya agad ako ng tanong, “Kuya, yung totoo, kaibigan mo ba talaga yung nakatira rito?”

Oo nga pala, hindi naman ganun ka bobo ang kapatid ko.

Umupo ako sa sofa na nasa tapat nya. Pinipilit kong wag alisin ang tingin sa kanya, kaso dahil sa palakas ng palakas yung hiya na nararamdaman ko, napapatingin ako sa labas ng condo.

“Kaibigan mo ba talaga yung tutuluyan natin dito?”

Huminga ako ng malalim. Hindi ko alam yung isasagot ko. Pwede ko naman siguro iconsider na kaibigan si Alfred hindi ba? Sasabihin ko sanang oo, kaso naalala ko, malaki na si Michael, at hindi ko na nauuto pa di tulad nung mga bata pa kami.

“Wala na kong choice Michael.”

“Customer mo ba sya Kuya?”

“Oo, sorry.”

“Ayos lang Kuya, naiintindihan ko. Mas maganda naman na to kesa sa kalye tayo tumira,” narinig ko sa boses nya yung kaba.

“Wag kang mag-alala Kel, kinausap ko sya. May kasunduan kami na hindi ka nya gagalawin, na wala syang gagawin sayo.”

“Eh pano ka Kuya?”

“Ayun, alam mo na, syempre kailangang may kapalit yung pagpapatira nya sa tin sa condo nya,” sagot ko, “Tsaka wag mo kong isipin, eto naman yung pinagkakakitaan ko noon pa diba?”

Tumungo lang si Michael.

“Kaso baka maging weird yung mga mangyayari habang dun tayo nakatira, sorry na agad.”

“Oks lang kuya, walang problema sa kin.”

Niyaya ko na syang umakyat.

Pagbalik sa unit ni Alfred, naabutan namin syang nagbubuhat ulit sa sala. Matagal nyang tinitigan si Michael, mula pa lang sa pinto hanggang sa paupuin nya kami sa sofa. Syempre alam ko kung anlng ibig sabihin ng mga titig na yun, dumagdag lang yun sa kaba ko.

“Condolence nga pala sa inyo. Nananghalian na ba kayo? May pagkain pa sa kusina.”

“Salamat Alfred.”

“Walang anuman,” tumayo mula sa inuupuan nya Si Alfred at saka lumapit sa harapan ko, “Basta may usapan tayo Kaloy.”

Binuksan nya yung bathrobe nya at nilabas yung patigas ng patigas nyang burat na ilang inches na lang ang layo mula sa mukha ko. Mula sa gilid ng mga mata ko, nakita kong hindi kumportable sa mga nakikita nya si Michael, naramdaman kong umusog sya ng onti palayo sa amin. Sinamsampal sa kin ni Alfred yung titi nya habang patigas ito ng patigas.

“Basta di kasali kapatid ko ha,” sabi ko. Once na hawakan nya lang ang kapatid ko, di ako magaatubiling kagatin ang itlog nya.

Tinaas nya ang dalawa nyang kamay na parang sumusuko, “Oo, walang gagawin sa kapatid mo, promise, chill ka lang.”

Nang matigas na yung titi nya, hinawakan nya yung magkabilang gilid ng ulo ko saka marahan na pinasok sa bibig ko yung burat nya.

“Tangina mo Kaloy, akin ka na simula ngayon.”

Hinili nya ko kaya napatayo ako. Hinubad nya yung tshirt ko at binato ito sa gilid ng sala. Tinaas nya yung kamay ko at sinimulang himurin ang kili-kili ko. Pinipigilan kong umungol, kaso napaungol din ako sa sarap ng paghimod sa kin ni Alfred. Maya-maya, yung mga nipples ko namang sinupsop nya at kinagat pa.

“Naisip ko na yung pwedeng kapalit ng pagtira nyo rito.”

“Ano yun?” pakiramdam ko umangat na sa lalamunan ko yung puso ko sa sobrang kaba.

“Di ba sabi mo, hindi ko pwedeng galawin ang kapatid mo?” Tuluyan nyang hinubad ang bathrobe nya, pero bumalik sya sa pag-upo sa katapat na sofa.

“Oo.”

“Edi ikaw na lang ang kumantot sa kapatid mo.”

Chapter 31: Marvin

“Session No. 15. February 16. This is Doc Lee Martinez. Im with patient 037 with Bipolar Disorder. Marvin Castillo. 19 years old.”

“Kamusta ka Marvin?”

Napangiti lang ako.

Tulad ng napansin ko nung nakaraang punta ko rito, mas naging maagan na sa mata ko si Doc Martinez. Siguro may epekto rin sa mga psychiatrist kapag nakikita nila yung mga pasyente nila na gumagaling, para kasing mas gumaan yung pakikitungo ni Doc sa kin, parang mas naging kaibigan ako, kesa sa isang pasyente.

Di na rin ako natatakot sa office nya. Para syang lumuwag sa paningin ko kahit alam kong wala naman syang binago na kahit ano, eto pa rin yung office nya nung huli naming session, kaso mas lumiwanag, mas gumaan sa mata, hindi na ko feeling claustrophobic tuwing nasa loob.

“Well, I take that smile as an answer to my question,” may sinulat nanaman sya sa clipboard nya, “So, tell me all the things that happened after nung last time na nagka-session tayo. Do you got any depressive episodes?”

“Wala naman po.”

“Manic episodes? Kelan yung huli?”

“Uhm, di ko na po maalala kung kelan yung huli eh,” pagsisinungaling ko, naalala ko yung huling nagka-manic episode ako, at yun yung nag-sex kami ni Kaloy sa playground, kaso I’m very much aware na hindi ko pwedeng sabihin yung kay Doc.

“How about, addictive behaviors?”

Nako, ekis tayo don.

Dinaan ko na lang ulit sa ngiti si Doc Martinez, “Wala naman po.”

“Good. That’s good,” sagot nya, “Last time binaggit mo na papasok ka na ulit sa school, actually it was a bold move for you considering yung amount ng trauma na nareceive mo after nung incident. How are you coping so far?”

“Ayos naman po. Magandang distraction nga po yung school works kapag may mga flashbacks ako.”

“Gaano ka na kadalas magkaron ng flashbacks?”

“Lesser than usual po.”

“Well, I’ve got to be honest with you Marvin,” bigla akong kinabahan dun, “You are coping really well, I can see na nagrerespond nang maiigi ang brain mo sa mediciation and you’re getting really well, but it doesnt mean na you’ll be okay na. You need to be constant sa pagtake ng meds mo hangga’t hindi ko pa sinasabing tumigil ka.”

“Yes po Doc, naiintindihan ko po.”

Bigla nyang nilabas yung phone nya mula sa bulsa ng labcoat nya, “I got a text a couple of days ago mula sa Tita mo, she said nagpunta daw kayo sa puntod ng family mo nung weekends?”

“Opo. Nagcelebrate po kami ng birthday nung bunso ko pong kapatid.”

“I see. So tell me about what you feel. Do you got any outburst or breakdowns?”

“Wala naman po. Umiyak po ako, kaso mostly kasi miss ko na sila. But other than that, I felt nothing weird, I’m not sad. I think I’m slowly accepting things na.”

“Hmmm, interesting. What made you say that?”

“For the first siguro, ever since everything happened, I acknowledged na si Papa kahit papano,” sabi ko, inaalala kung paano ko hinati yung cupcake ni Mama at binigay ito kay Papa.

“That’s good. That’s good. Hopefully you dont blame yourself much sa mga nangyayari.”

“Hindi na po.”

“So is there still anything na keeps you bothered?”

“Uhm, actually meron po.”

“Ano yun?”

Shit naman. Da’t pala di ko na binanggit. Si Doc Martinez na ata ang least na gusto kong pag-openan ng lovelife ko.

“Uhm, something’s bothering me Doc, kaso sa tingin ko di eto related sa mga ginagawa mo.”

“I’ll try my best Marvin.”

“Kasi po, ano po eh, uhm, may, uhm, may nagugustuhan po kasi ako eh. I want to pursue-” muntik ko nang masabi na ‘him’, “that person, kaso meron pa kong isa pang nagugustuhang isa pang tao,” dudugtong ko sana na pinsan ko po ito, kaso feeling ko too much information na.

“So what do you want to know?”

“Kung possible po ba na ganun, yung magkagusto ka sa dalawang tao?”

“Of course, its normal na ma-attract sa two or more person. What do you mean by ‘magkagusto’? Like, love ba?”

“Opo. Love po. Feeling ko po lagpas na sa attraction yung nararamdaman ko sa kanila eh.”

“Hmmm. Can you expound it more? Kahit vaguely lang, I just want to get the jist.”

“Uhm, I’ve been seeing this person, and instantly, I feel so drawn to him, parang na-inlove ako ganun.”

“Then this other person came in and suddenly, love mo na sila pareho?”

“Uhm, parang ganun na nga po.”

“Well,” napahinga sya ng malalim, “I’m no love expert Marvin ano, but sa narinig ko, I feel like, only one of them ang totoo mong mahal.”

“Po?”

“Its either yung isa, mahal mo kasi kailangan mo sya, o mahal mo kasi sya lang yung andyan. But possibly din, na parehong ayaw mo sa kanila, you’re just in love sa feeling ng pagiging in love.”

“Medyo di ko po gets doc.”

“Ganito, what do you want to happen next ba?”

“Po?”

“Do you want a throuple? Or do you want just to want one of them?”

Although the idea of throuple excites me, feeling ko hindi talaga yung ang gusto ko.

“Isa lang po Doc. Isa lang po yung gusto kong makarelasyon. Kaso, I want to know kung paano ko pipiliin yung isa na pipiliin ko.”

“Well, its simple, balikan mo kung bakit mo sila nagustuhan. Kanino mo na feel yung instant attraction? At kanino mo nafeel yung convenience?”

Si Kaloy. Instantly ko naramdaman yung attraction sa kanya.

Si Jerome naman, matagal ko na syang pinagpapantasyahan and-

Sya lang kasi yung andun. Sya yung malapit. Sya yung nalalapitan ko kapag wala si Kaloy.

“Parang nage-gets ko na po.”

“Good. Pero be careful ha, choose only one. Cheating is cheating. For me kasi, kapag nagawa mo nang magcheat, it means the love isnt there anymore, or the intensity, is not as high as it was when you two started it out.”

“Yes po Doc, I’ll take note of that.”

“So, any more thing na worth mentioning?”

“Wala na po, I think that’s all.”

Kailangan kong mamili kung si Jerome o Kaloy ba. Hindi pwedeng kaming tatlo pa ang masaktan kapag di pa ko nagdecide kaagad.

“Great!” hinubad na nya yung salamin nya at binaba na ang clipboard nya, “Teka, yung journal mo ba kamusta? Are you writing down yout thoughts and feelings?”

“Yes po Doc. Nagsusulat po ako.”

Chapter 32: Kaloy

“Hindi pwede Alfred.”

Mas gugustuhin ko pang magpakalat-kalat na lang kami sa kalsada kesa gawin yung pinagagawa nya sa kin.

“Okay, madali naman akong kausap, bukas yung pinto.”

“Akala ko ba nagkasundo na tayo na hindi mo gagalawin ang kapatid ko?”

“Hindi ko naman gagalawin ang kapatid mo! Ikaw naman ang pinapakantot ko sa kanya, hindi ako.”

Nilapat ni Michael yung kamay nya sa balikat ko, “A-ayos lang sa kin Kuya.”

“Oh! Yun naman pala eh! Game naman pala ang utol mo eh!”

Humarap ako sa kapatid ko, “Sigurado ka?”

“Oo Kuya. Mas ayos na to kesa sa magpagala-gala tayo sa kalsada.”

“Tama nga naman yung kapatid mo,” sabat ni Alfred, “Dito, pwede kayong tumuloy hanggang kelan nyo gusto, at may allowance pa kayo.”

Isang beses lang naman Kaloy, gawin mo na. Pagtapos nito, humanap ka na agad ng trabaho, pasukin mo na ang kahit ano, basta’t makaipon ka lang ng mabilis, tas umalis ka na sa pagcacallboy, umalis na kayo sa puder ni Alfred.

“Ano pang hinihinitay nyo? Simulan nyo na! Halikan mo na yung kapatid mo!”

Shit. Bahala na.

Hinawakan ko sa batok si Michael mabilis na sinunggaban ko ng halik. Halata sa pagsabay nya sa paggalaw ng mga labi ko na hindi pa talaga sya sanay humalik, at talaga namang hindi sya kumportable sa ginagawa naming dalawa.

“Sorry Kel.”

Maya-maya lang, naramdaman kong kumiskis sa hita ko yung bukol na namumuo sa harap nya. Shit. Tinitigasan ang kapatid ko. Bigla akong nalibugan dun kaya hinawakan ko sya sa pwet at tinulak sya papalapit sakin. Kiniskis ko yung tumitigas nyang burat sa titi ko na naguumpisa na ring tumigas.

Tinggal ko yung suot nyang t-shirt, humiwalay ako sa halik namin at ang mga utong naman nya ang pinagdiskitahan ko.

“Ugh shit Kuya,” ungol ni Michael, nilagay nya ang mga kamay nya sa likod ng ulo nya kaya naman kitang-kita ko yung kili-kili nya na nag-uumpisa pa lang tubuan ng buhok. Fuck, ang sarap himurin nito ah. Kaya naman nang magsawa na ko sa kakadila at sipsip sa utong nya, yung kili-kili naman nya ang hinimod ako at nilaro gamit ng dila ko.

Mula sa sulok ng mga mata ko, nakita kong nakaupo na sa sofa si Alfred, pinanonood kami habang hinihimas ang tayong-tayo nyang burat.

“Balik ka sa utong ko Kuya,” sabi ni Michael sabay hawak sa ulo ko at nilagay nito sa tapat ng kaliwa nyang utong. Habang pinaglalaruan ang utong nya, patuloy pa rin kami sa pagkiskis ng mga burat namin. Shit, gusto nang kumawala ng etits ko.

Puta. Pilit kong pinapaalala sa sarili ko na kapatid ko to, na mali yung ginagawa namin, pero sa bawat ulos na ginagawa nya, sa bawat pagkiskis ng burat nyang sing-tigas na ng bakal, unti-unti akong nalilibugan sa ginagawa naming dalawa.

“Nasasarapan ka ba Michael?” tangina, tuluyan nang nilamon ng libog ang sistema ko.

“Oo Kuya, ugh.”

Humiwalay ako at saka mabilis na naghubad ng damit, yung shorts at boxer ko binaba ko sa isang tanggalan lang. Sumunod din sya, binaba nya rin yung shorts at boxers nya. At nakita ko rin yung burat nyang sabik na sa atensyon. Shit, naglalaway na ito sa pre-cum, tumutulo na ito mula ulo ng titi nya pababa sa mahabang katawan nito.

Kinuha ko yung kamay nya at pinahawak ko yung burat ko, hinawakan ko rin yung burat nya at sabay naming jinakol ang isa’t-isa habang naglalaplapan.

“Kaloy, isubo mo na yung kapatid mo,” utos ni Alfred.

Umupo ako sa sofa. Pinaharap ko sa akin si Michael hanggang sa ilang inches na lang ang layo ng burat nya sa mukha ko. Shit, medyo may kalihan rin si Michael, payat na mahaba na may patulis na ulo, at maugat. Amoy na amoy ko yung amoy ng singit nya, shit, lalo akong nalilibugan putanginang yan.

Hinawakan ko yung katawan ng etits nya samantalang yung isa ko namang kamay, hinihimas-himas ang pwet nya. Dinilaan ko yung pre-cum nya na ulo at nilaro yung butas nya gamit ang dila ko.

“Ugh, tangina,” napatingin ako sa mukha nya, nakapikit sya at bakas sa mukha nyang nasasarapan rin sya sa ginagawa ko sa kanya.

Sinubo ko yung ulo, at nilaro-laro ito sa loob ng bibig ko gamit ng dila ko. Nang makarinig ulit ako ng ungol mula sa kanya, binitawan ko yung tite nya at dineepthroat nya, sinubo ko yung burat nya hanggang sa kumiskis na sa ilong ko yung mga bulbol nya na amoy pawis at sobrang nakakalibog yung amoy.

“Ow shit! Ang sarap tangina mo!”

“Michael, kantutin mo yung bibig nya,” utos ulit ni Alfred.

Hinawakan ni Michael ang magkabilang gilid ng ulo ko at nag-umpisang bayuhin ang bibig ko. Sa bawat ulos nya, pilit kong sinisikipan yung bibig ko, at kitang-kita ko sa mukha nya na libog na libog na rin sya.

Habang kinakantot nya yung bibig ko, binasa ko naman yung mga daliri ko gamit ng laway ko at ng pre-cum nya naipon na sa itlog nya. Hinimas ko ulit yung pwet nya at binaon ang mga basa kong daliri sa hiwa ng pwet nya habang hinahanap ang butas nya. Nang makita ko ito, dahan-dahan kong pinasok ang hintuturo ko sa loob nito.

“Ughh, fuck shit, Kuya, sandali,” sabi nya pero walang awat pa rin sya sa pagkantot sa bibig ko.

“Rim mo sya Kaloy.”

“Rim? Ano yun?”

Parang sinapian na ata ako ng demonyo. Tumayo ako at tinulak sya sa sofa. Binuka ko yung pwet nya at nakita ko yung butas nya na walang kabuhok-buhok at kulay pink. Shit, ang sarap. Hindi na ko nag-atubili pa, dinilaan ko ito at nilawayan.

“Ahh! Oh fuck, Kuya, nakakakiliti tangina! Shit sarap! Shit!”

Palakas ng palakas ang mga halinghing nya kaya naman tinulak ko ulo nya at sinubsob ito sa unan na nasa sofa, baka may makanig sa min nito sa labas.

Ang sarap ng pwet nya grabe, ang bango, sobrang nakakalibog. Makinis, walang kahit anong buhok, pati yung butas nya sobrang sikip. Pinasok ko ito gamit ang dila ko na nagpa-ungol pa lalo sa kanya.

Maya-maya lang, may hinagis na condom at bote ng lube si Alfred, “Dali, kantutin mo na sya,” sabi nya habang mabilis na binabate ang burat nyang matigas na rin.

“Shit, Kuya, sandali,” bumangon mula sa pagkakadapa si Michael, umupo sya, “Easy lang Kuya.”

Bumalik ulit ako sa tamang kaisipan nung mga sandaling yun. Naalala kong kapatid ko nga pala yung kaharap ko ngayon.

“Oo, ako bahala sayo.”

Bayaan mo na. Biktima lang kami ng tadhanang malakas mang-trip.

Pinasandal ko sya sa sofa at pinatong ang mga paa nya sa balikat ko, kitang kita ko yung burat nyang tigas na tigas pa rin na patuloy sa paglabas ng pre-cum na umaagos na sa abs nya. Binalot ko sa lube ang burat ko saka nagsuot ng condom, naglagay ulit ako ng lube sa condom at sa butas nya.

“Shit, shit, shit,” namilipit na sya sa sakit pagpasok pa lang ng daliri ko. Isang daliri pa lang yun. Patunay na sobrang sikip pa talaga ng kapatid ko.

“Relax lang Kel, relax. Mas masakit to pag hindi ka nagrelax.”

Nagmaramdaman kong nagrerelax na yung muscles nya sa likuran, hinugot ko na palabas yung daliri ko. Pumatong ako sa ibabaw nya at hinalikan sya. Ramdam na ramdam ko yung pawis sa aming mga katawan.

Tinapat ako sa butas nya yung burat ko at dahan-dahan itong pinasok habang magkadikit pa rin ang mga labi namin. Ilang beses syang sumubok na kumawala sa halik para umungol pero hindi ako pumayag.

“Fuck, ang sikip sikip mo.”

“Kuya, shit, tama na please, masakit.”

Nang makapasok na ng buo yung tite ko sa loob, nag-umpisa na kong bumayo nang dahan-dahan.

“Kuya, fuck, saglit, masakit, parang mahahati yung loob ko.”

Tangina, ang swabe ng paglabas-masok ko sa butas ng Michael, kahit sobrang sikip pa rin nya. Ang sarap nyang tirahin shit, feeling ko mawawala ako sa sarili ko.

“Basta Relax lang Kel.”

Unti-unti kong binilisan ang pagkantot. Unti-unti ring sumasarap ang pakiramdam sa bawat pag-ulos ko.

“Shit, Kuya, fuck ugh,” ungol ni Michael na nung kinalaunan, mas nagiging relax din.

“Sabihin mo paglalabasan ka na,” sabi bigla ni Alfred.

“Sige.”

Pakiramdam ko tuluyan na kong sinapian ng demonyo, mas nilakasan ko na yung pagbaon sa butas ni Michael, napapasigaw na sya at pilit nya kong tinutulak palayo, pero patuloy pa rin ako sa pagtira sa kanya.

“Puta, ang sarap nyo.”

Bigla ko na lang naramdaman ang hininga ni Alfred sa batok ko, at nagulat na lang ako ng bigla nyang ipasok sa butas ko yung burat nya basang-basa na dahil sa pre-cum.

“Argh!! Putangina Alfred, ang sakit!”

“Sige lang, Kaloy, kantutin mo lang yung kapatid mo tangina mo.”

Dahil sa lakas ng mga bayo ni Alfred sa sakin, mas bumabaon ang titi ko kay Michael at mas sumisikip pa ang butas nya.

Napuno ng mga ungol at mura namin ang sala ni Alfred. Ramdam ko yung init ng hininga ng dalawa. Halo-halo na ang pawis naming tatlo, sa likod ko pawis ni Alfred, sa harap ko naman, pawis ng kapatid ko.

Fuck, di ko maipaliwanag yung sarap ng tinitira habang tumitira.

Nakita ko yung reflection namin sa sliding door na papunta sa terrace. Nakita ko yung reflection namin ni Michael.

Nang-hina ako bigla. Ayoko na.

Chapter 33: Marvin

“Tita! Tatakbo lang po ako sandali!”

Naabutan ko si Tita sa may kusina, nasa hapag at katapat ang laptop nya at isang cup ng cappucino na paborito nya.

“Wag ka naman na lumayo Marvin ha, gabi na oh,” sagot ni Tita, tumingin sya sa wallclock na nasa kusina, “Uwi ka ng mga 7:30 ha, luto na siguro yung niluluto ko non.”

“Yes po Tita, salamat po.”

Paglabas ko sa sala, naabutan ko si Jerome na naglalaptop rin.

“San ka pupunta?”

“Tatakbo,” sagot ko habang nagsusuot ng sapatos kong pang-takbo, “Gusto mo sumama?”

“Next time na lang siguro, tinatamad pa ko eh.”

“Tsaka baka mamaya mapagod ka, ayaw ko pa namang napapagod ka,” sabi ko, “Hayaan mo nang ako yung pumagod sayo.”

Napasilip ako sa kusina, shocks, baka narinig kami ni Tita. Pero thankfully nung sinilip ko sya, busy pa rin sya sa pagtytype ng kung ano.

“Baliw, ingay mo!” sabi ni Jerome sabay hagis ng isang throwpillow sa kin.

“Luh, mas maingay ka nga eh!” binato ko rin sa kanya yung unan pabalik. Kumindat ako at kumaway bago lumabas ng bahay.

Paglabas ko, palubog pa lang pala ang araw. Kulay orange na may konting violet na yung langit, at bunagay pa sa kulay nito ang mga streets lights na isa-isa nang bumubukas paglabas ko ng gate.

Puntahan ko kaya sa bayan si Kaloy? Malang andun yun at nag-aabang ng customer. Ilang araw ko nang pilit kino-contact yung cellphone number nya, maraming beses sa isang araw kong sinusubukan. Nung una nagriring pa, kaso nitong mga nakaraang araw,  naging unattended nya.

Baka nagpalit na sya ng number.

Napabuntong hininga ako. Siguro di ko dapat hinayaan yung sarili ko na mahulog masyado kay Kaloy. Ilang araw lang kaming hindi nakapag-usap, biglang isang linggo na nyang hindi papansinin ang mga tawag ko. Malamang, nakahanap na yun ng ibang customer na mas mataas magbigay at mas magaling pa kesa sa kin.

Hay. Sabi na nga ba isang lang akong customer sa para sa kanya.

Tama na nga badvibes Marvin, di yan maganda sayo. Napo-provide naman ni Jerome lahat ng kailangan mo, maayos naman yung takbo ng mga bagay sa school mo, hindi mo na masyadong naaalala ang mga nangyari nung gabing bumago sa buhay mo. Sabi ni Doc Martinez, di mo afford ang another heartbreak.

Imbes na lumabas ng village. Nagpunta na lang ako sa playground. Baka masayang lang ang oras ko kapag pumunta pa ko sa bayan.

Habang tumatakbo, inenjoy ko na lang yung pagtingin sa langit na unti-unti nang dumidilim. May mga nakakasabay rin akong mga kapitbahay namin sa pagtakbo, actually napansin kong mas maraming nagjojogging dito sa hapon kung ikukumpara sa umaga. Sabagay, mas ayos nga naman magjogging sa hapon, hindi nakakatamad bumangon at hindi pa mainit.

Gusto kong mag-pull ups sa monkey bars sa may playground, may nabasa ajong article sa internet na mas nakakalaki ng muscles yung body weight exercises tulad ng pull ups and push ups, kung ikukumpara sa paggamit ng mga weights sa gym. Goal ko na kasi magpalaki ng katawan ngayon, alam mo na, a healthy body is a healthy mind.

Di ko na lang papansinin yung slide, kung saan kami nagsex noon ni Kaloy. Magkukunyari na lang ako na hindi yun nageexist. Tulad siguro ng pagkukunyari ni Kaloy na hindi ako nageexist.

Pagliko ko sa may clubhouse na katabi ng playground, nakita kong walang masyadong tao, shit, swerte ko naman, makakapag-exercise ako ng matino at walang mga batang istorbo.

Kaso paglapit ko sa playground, may nakita kong nakaupo sa slide.

Si Kaloy.

“Kaloy?”

Napatingin sa kin yung nakaupo sa slide. Shit. Sya nga.

Bumilis bigla yung tibok ng puso ko, at alam kong hindi yun dahil sa biglang hinto ko sa pagtakbo. Parang mga ilang segundo ko atang nakalimutang huminga. Ganun yung epekto ni Kaloy sa kin na hindi ko makita kay Jerome, bigla bigla na lang akong nabe-breathless sa tuwing nakikita sya.

“Marvin?” Tumayo sya mula sa kinauupuan at tumakbo papalapit sa kin. Binuksan ko ang mga braso ko at sinalubong sya ng isang mahigpit na yakap.

“Kala ko di na kita makikita pa ulit gago.”

Sunset. Kulay orange na medyo violet na ang langit. Tahimik ang paligid pwera lang sa tunog ng mga kuliglig sa mayayabong na puno na nakapaligid sa playground. Tas si Kaloy sa mga bisig ko.

Wala na atang mas gaganda pang scenery dito.

“Ako rin, fuck, akala ko hindi ka na magpapakita pa sa kin,” hinimas ko yung buhok nya. Kahit mga isang linggo pa lang kaming hindi nagkikita, pakiramdam ko mga taon ang binilang bago kami nagkita ulit.

Hinawakan ko yung mga pisngi nya. Kung wala lang mga tao rito, kanina ko pa sya hinalikan, sa labi, sa tenga, pababa sa leeg, lahat! Ganun ako kasabik na nakita ko say ulit sa wakas.

Umupo kami sa bench na malapit sa slide. Umakbay sya sa kin at sumandal naman ako sa balikat nya.

“Kamusta?” tanong ko, “Kamusta yung mga kapatid mo?”

“Ayun,” nang makarinig ako ng panginginig sa boses nya, bumangon ako at napatingin sa kanya. Kahit nakatingin sya sa malayo at unti-unti nang gumagabi, alam kong nasa edge na sya ng pag-iyak.

“Uy, tell me what happened,” ako naman yung umakbay sa kanya. Bigla akong kinabahan. “May masama bang nangyari sa kapatid mo?”

Hindi sya sumagot.

“Kaloy,” hinawakan ko ulit sya sa pisngi at pinaharap sya sa kin, “Anong nangyari? Tell me.”

“Maayos naman si Michael.”

Nakahinga ako ng maluwag dun, buti naman, bukod sa masaya akong ayos lang yung kapatid nya, masaya ako dahil hindi sya mababaliw sa kakasisi sa sarili nya kapag may masamang nangyari sa kapatid nya, di tulad ko.

“That’s nice, eh yung kambal? Tsaka yung Mama mo kamusta?”

“Wala na. Wala na sila.”

Fuck?

“What do you mean wala na?”

“Patay na si Mama, yung kambal, nasa ampunan na.”

Shit? “Tangina, yung totoo?”

Bigla syang yumakap sa kin at binaon ang mukha nya sa dibdib ko at nag-umpisang umiyak. Yung katahimikan ng playground ay napalitan ng mga iyak nya. Napapatingin sa min yung ibang mga nageexercise, pero tangina nila, wala silang pakialam dito.

Hinimas-himas ko lang yung buhok nya habang pinapatahan sya. Unti-unti nang nababasa yung t-shirt na suot ko, pero ayos lang, gusto ko lang maging andito para kay Kaloy ko.

Fuck talaga. All this time na akala ko kinalimutan na nya ako, andami nya na palang pinagdaanan.

Na-guguilty ako.

Nasa tabi nya dapat ako. Kaso anong ginagawa ko? Nakikipagkantutan sa pinsan ko.

“Anong nangyari?”

Bumitaw sya sa pagkakayakap. Sumandal sya sa bench na parang walang buhay at latang-lata, nakatitig lang sa sahig habang patuloy lang sa pagtulo ang mga luha.

“Yung araw na huli tayong nagkita,” sabi nya after ilang moments ng complete silence, ayoko naman syang pilitin na magkwento kung sariwa pa ang mga sugat nito, “Nagkasunog sa min.”

Fuck. Fuck. Fuck. Yung araw na yun walang kasama yung nanay nya sa bahay. Nasa ospital silang magkakapatid.

“Tas ayun, di nakalabas si Mama,” sabi nya, completely and obviously defeated. “Yung kambal naman, ayun, kinuha ng DSWD at dinala sa isang ampunan. Kinuha nila yung lahat ng menor de edad na nawalan ng magulang sa sunog.”

“Shit,” yun lang yung nasabi ko, sobrang speechless ako, “Eh paano ka?”

“Tumakas kami ni Michael. May nagsabi kasi sa min na hindi maganda yung pamamalakad sa ampunan na pagdadalhan sa min. Kaya tumakas kami.” Pinakita nya sa kin ang isang malaking hiwa sa braso nya na halatang kahihilom lang.

“San kayo tumitira ngayon?”

“Dun sa customer ko na mayaman, pero syempre may kapalit yun,” tumawa sya na medyo sarcastic, “Kaya eto, ilang araw na ko naghahanap ng trabaho, para makaalis na rin kami ni Michael sa puder nya. Ayoko na kasi eh. Ayoko na maging callboy, hahanap ako ng marangal na trabaho.”

Shit, gusto ko silang patuluyin sa bahay. Kaso alam kong hindi matutuwa si Tita oag sinabi ko kung paano kami nagkakilala ni Kaloy.

“Ikaw ba? Kamusta ka?”

“Eto, ayos naman.”

“Hindi ka na inaatake ng alam mo na?”

“Flashbacks? Hindi na masyado.”

Naguguilty akong magkwento pa. Gusto ko sanang ikwento na unti-unti na kong nagiging masaya. Na unti-unti nang bumabalik sa masaya kong buhay ang lahat. Gusto kong ikwento na last week nagpunta kami sa Maynila para icelebrate yung birthday ni Mark, na yun ang unang beses na pumunta ako sa puntod nila matapos silang ilibing. Gusto rin ikwento na unti-unti ko na ring napapatawad ang tatay ko.

Kaso ayoko naman ipamukha sa kanya na eto ako, mas masaya kesa nung huli kaming nagkita, samantalang sya, eto at pinagkaisahan ng tadhana.

“Alam mo Marvs, nung mga panahing yun, nung hirap na hirap na ko, gusto lang kitang makita. Gusto kitang yakapin, alam mo yun?”

“Pasensya ka na, nasira nung pinsan ko yung cellphone ko nun eh,” shit talaga, kung binigyan ko lang ng pansin si Kaloy nung mga panahong yun, baka natulungan ko sya ngayon, “Pero nung nakabili naman ako ng bagong phone, pilit kong tinatawagan yung number mo. Araw-araw kitang kinocontact. Sa tuwing gigising ako sa umaga at bago ako matulog, lagi kitang tinatawagan, minemassage. Pati sa facebook mo nagmemessage ako. Kaso hindi ka sumasagot. Akala ko kinalimutan mo na ko.”

“Pasensya ka na dun. Nawala yung phone ko nung kinuha kaminng DSWD, pati yung phone ni Michael naiwan rin. Sorry di na kami nakabili ng bago.”

“No, no, no, wag kang magsorry. Its my fault. Di ko inalam yung rason kung bakit ka biglang nawala.”

“Salamat,” hinawakan nya yung kamay ko ng mahigpit, “Tsaka di ako basta-bastang di magpaparamdam sayo.”

Naramdaman ko yung sincerity sa boses nya. At parang kutsilyo ito na tumagos sa puso ko, dahil pinaalala nito na hindi ako naging faithful sa kanya kahit wala pa kaming label.

“Pero ba’t di ka pumunta sa bahay?”

“Pumunta ako. Yung malaking bahay na may green na gate diba?” tumungo ako, “Pumunta ako. Kaso may nagsabi na hindi ka raw nakatira dun.”

Si Jerome.

“Kaya alam mo, araw araw akong pumupunta rito.”

“Dito?”

“Oo, dito sa playground, mga gantong oras. Iniintay kita, alam kong nagjojogging ka ng mga gantong oras. Kaso di naman kita naabutan lagi.”

“Bayaan mo na, eto na oh, naabutan mo na ko.”

“Yun nga eh, masaya na ko ulit.”

Chapter 34: Kaloy

“Sigurado ka ba Kuya na dito?”

“Oo Kel, sabi sa kin ni Cedric dito daw nilibing lahat ng mga namatay sa sunog, kasama na si Mama.”

Binilisan ko yung paglalakad, kumukulimlim na yung langit, maya-maya bubuhos na ang malakas na ulan. Ayon sa balita kaninang umaga, mataas daw ang tyansang umulan. Hindi nga dapat kami aalis ngayon sa condo, kaso umuwi kanina don si Alfred. Kaya naman humanap kami ni Michael ng dahilan para hindi sya makasama sa unit nya, sabi namin bibisitahin namin yung puntod ni Mama.

Halos isang linggo na kaming tumitira sa unit ni Alfred. Hindi na naulit pa yung pinagawa nya sa kin na kasama si Michael, pero may ilang mga gabi na bago sya umuwi sa bahay nila, dumadaan sya sa condo at kinakantot ako. Dun ko nakukuha yung mga pambili ng pangangailangan namin, bumili ako ng mga bagong damit galing sa ukay-ukay, bumili rin ako ng sarili naming mga pagkain dahil nakakahiya na sa food stock ni Alfred kami umaasa.

Hindi kami masaya don. Ni hindi nga namin pinag-usapan pang muli yung nangyari sa ming dalawa na magkapatid, nagkasundo kami na hindi na namin pag-uusapan pang muli ang mga nangyari.

Pero di hamak na mas maayos naman ang buhay namin, kesa sa andun kami sa ampunan, kung san walang kasiguraduhan yung magiging kinabubukasan namin, at di hamak na mas maayos kesa sa kalsada kami tumira. Nakakakain naman kami ng tatlong beses sa isang araw, may malambot na kama, nakakanood kami ng mga pelikula sa cable, at may maayos kaming paliguan.

Kaso kailangan nga lang naming tumira kasama ang isang halimaw.

Pero kahit hindi araw-araw andun si Alfred, nag-usap kami ni Michael na maghahanap kami ng trabaho pareho, na titigil muna sya sa pag-aaral, para mapabilis ang pag-iipon at para makaalis na kami sa puder ni Alfred. Hindi kami ligtas hanggat nasa pangangalaga nya pa rin kami.

“Eto na ba yun?”

“Sabi ni Cedric pang-anim raw na hilera ng apartment.”

Binilang ng kapatid ko yung mga apartment na dinaanan namin, “Oo Kuya, pang-anim na yan.”

Pagpasok namin, di pa puno yung apartment. Halatang bago pa lang ito ginawa. At sa unang tingin, mukhang dito nga nilibing yung mga namatay sa sunog. Nagkalat pa sa sahig ng mga tuyong bulaklak, mga ribbon na may mga pangalan, pati mga kandilang kundi ubos na, bali-bali at wala nang mitsa.

Minsan nakakalimutan kong isang linggo na pala ang nakakalipas. Hindi pa rin kasi ako makapaniwala sa mga nangyari.

“Sino rito si Mama?”

Mula sa umpisa, iniisa-isa ko yung mga nitso. Pare-pareho itong mga walang nitso, nakaukit lang sa semento ang mga pangalan, pati mga date ng kapanganakan, pare-pareho naman silang may February 13 bilang petsa ng kamatayan.

“Sabi ni Ced, hindi nya daw alam pangalan ni Mama, kaya nilagyan nya lang ng Ramos.”

“Ganun ba, hanap ako ng hanap ng Catherine Ramos.”

Nakita ko na.

Nasa pinakailalim na hilera, napapagitnaan ng dalawang nitso na may mga bulaklak at kandila pa. Sa totoo lang, si Mama nga lang ata yung walang kandila o kung ano man. Sorry po Ma.

“Kel, nakita ko na si Mama.”

Lumuhod kami ni Michael sa harap ng puntod ni Mama. Mula sa bulsa nya, nilabas ng kapatid ko yung kandila na binili namin bago kami pumunta dito. Sinindihan namin ito at nagtirik ng apat na kandila sa puntod nya.

“Pagagawan kita ng nitso Ma, wag ka pong mag-alala,” sabi ko, “Pero hindi pa po siguro ngayon, nawala po lahat ng ipon ko eh.”

Pagtirik ng mga kandila, tumayo na si Michael at sumandal na lang sa katabing nitso, pinipigilan ang sariling umiyak.

“Ma, sorry po,” shit, di ko na rin napigilan ang mga luha ko sa pagtulo, “Hinahanap nyo na rin po siguro yung kambal.”

“Sorry po, di na po namin alam kung nasan si Toto at Princess.”

Iniisip ko pa lang yung kambal na walang tigil sa pag-iyak at hinahanap kaming mga Kuya nila, parang literal na binibiyak yung puso ko sa dalawa.

“Kinuha po nila yung kambal Ma, hindi po namin alam kung san po sila dinala. Sorry Ma.”

Nag-eecho yung boses ko sa paligid, pinapaalala kung gaano katahimik ang sementeryo.

Napaupo si Michael, pero hindi pa rin sya humaharap kay Mama. Nakasandal pa rin sya sa katabing nitso.

“Tangina. Kuya, ang sakit,” sabi ng kapatid ko gitna ng paghikbi at pag-ubo dulot ng pag-iyak, “Ang sakit-sakit. Ba’t ganito?”

Umupo ako sa tabi nya. Medyo awkward. Medyo awkward na kami pag nagtatabi kaming dalawa, pero ngayon, ngayon na for the first time, umiiyak ng sobra sa harap ko yung kapatid ko, ang the best na gawin ay tabihan sya.

“Di ko rin alam Kel.”

“Kung alam ko lang sana na ganito pala yung mangyayari, edi sana hindi na lang pala ako nagrebelde, tangina, gago ko talaga.”

“Shh. Tama na Kel, tapos na.”

“Kuya kasi, nakakainis. Ang sama-sama ko kay Mama. Wala na nga akong ginawa para tumulong sa paghahanap buhay, nagrebelde pa ko. Lagi kong binabastos si Mama, lagi ko syang inaaway, na bakit nya hinayaan yung sarili nya na pumatol sa putanginang tatay natin na may asawa na pala, na bakit hindi man lang nya nagawang ipaglaban yung karapatan nating magkakapatid bilang mga anak rin, na bakit ang hina-hina nya.”

Unti-unti ko nang naiintindihan si Michael ngayon.

“Yung kambal. Kung hindi si Mama yung pinagbubuntunan ko ng galit, si Toto, minsan si Princess. Shit, binubugbog ko sila ng walang dahilan, tas ngayon wala na sila Kuya!  Hindi natin alam kung kelan pa natin sila makikita! Hindi na ata natin sila makikita! Kuya, ba’t ganon!?”

“Shh. Di yan. Makikita pa natin yung kambal. Tiwala lang.”

“Tas ikaw Kuya, lagi kitang inaaway. Sorry Kuya, sorry na sorry talaga. Sorry. Sorry. Sorry talaga. Shit. Ngayon ko lang na realize kung gaano kahirap yung ginagawa mo para lang buhayin kami sa araw-araw. Grabe, andami mo nang sinakripisyo para lang sa min. Sinakripisyo mo pa yung pag-aaral mo. Shit, sorry talaga Kuya, napakagago ko.”

“Ayos lang Kel. Ayos lang sa kin.”

“Kung hindi lang sana kita inaway nung gabing yon, edi sana hindi mo na ko kailangang isugod non sa ospital. Edi sana nabuhat pa natin si Mama palabas sa sunog, nailigtas pa sana natin sya, at kahit wala na tayong bahay at mga gamit, at least kasama natin si Mama yung kambal!”

“Hindi Kel. Isipin mo na lang kundi nangyari yon, baka kasama na tayo ni Mama na nakalibing dyan.”

“Dapat ako na lang yung nawala eh, di na lang sana si Mama.”

“Huy, huy, huy, wag ka naman ganyan. Eto ka pa oh, panigurado may reason kung bakit buhay ka pa rin ngayon.”

“Naawa ako sa atin Kuya.” Maging ako rin naman, gusto kong sabihin sa kanya, kaso manhid na ata ako.

“Wag. Isipin mo marami pang mas malala ang pinagdadaanan kesa sa tin.”

“Ano nang mangyayari sa tin nyan.”

Tumayo ako, at tumingin sa langit.

“Hahanap tayo ng trabaho. Mag-iipon tayo, maghahanap tayo ng bahay, o kaya kapag binuksan na ulit yung squatters, magtayo tayo ulit ng bahay don. Tas babalik ka sa pag-aaral. Tatapusin mo yung pag-aaral, maghahanap ka ng ibang trabaho para dalawa na tayong kikita.”

“Tas pag-aaralin kita, Kuya.”

“Hindi. Wag na ko. Kahit ikaw na lang.”

“Pero Kuya, hindi ba tayo aalis kay Alfred agad? Kuya, alam ko yung mga ginagawa nya sayo pag umuuwi sya.”

“Sus, wag mo kong alalahanin, trabaho ko na yun. Sanay na ko sa ganun,” sagot ko, kahit ayaw kong pinaguusapan ang trabaho ko. Ayoko na eh.

“Tara na Kel, alis na tayo. Pupuntahan pa natin sa bayan si Cedric, may pinapaasikaso ako sa kanya eh.”

Tumayo na rin sya. Isa-isa nyang pinulot yung mga bulaklak na medyo hindi ganun kalanta. Tinali nya ang mga ito gamit ang isang mahabang pulang ribbon, at nilagay sa tapat ng puntod ni Mama.

“Bye na Ma, alis na po kami,” sabi nya, “Sorry po.”

Pinunasan ng kapatid ko yung mga luha nya gamit ang laylayan ng shirt na suot, at saka naglakad ka na palabas ng apartment.

“Bye Ma. Babalikan ka po namin,” sabi ko bago sumunod kay Michael.

Paglabas namin sa sementeryo, saktong nag-umpisa nang umambon. Imbes na maglakad patungo sa bayan tulad ng una naming plano, napasakay kami bigla ng tricycle. Napagastos pa, bwiset yan.

“May pupuntahan ka ba?” tanong ko kay Michael, “Pupuntahan mo ba yung mga barkada mo dun sa squatters.”

Hahanap at hahanap talaga kong paraan huwag lang kami umuwi ng maaga sa condo habang andun si Alfred.

“Kung pwede lang eh, kaso baka mamaya makita tayo ng mga tanod dun.” Oo nga pala, hindi na pala kami pwedeng bumalik sa lugar namin. Tiyak nyan may kaso na kami dahil sa pagsira namin sa van ng baranggay.

Malakas na ang ulan nang makarating kami sa bayan. Ang usapan namin ni Cedric sa may karinderya na kinakainan namin dati kami magkikita. Pagdating naman dun, nakita ko sya na nagtatanghalian don.

“Uy pre,” tinapik ko sa balikat si Cedric bago ako umupo sa upuang asa harap nyan. Tumabi naman sa kin si Michael.

“Uy pre, kamusta?” pinunasan nya gamit ng bimpo nya yung bibig nya, “Gago, akalain mo yun, makikita pa pala kita.”

“Oo nga eh, kala ko madadala na kami sa ampunan.”

“Tangina nyo pre, ginalit nyo si Kapitan! Kawawa yung mga kasama nyong tumakas na bumalik sa baranggay!”

“Bakit? Anong nangyari sa kanila?”

“Buti na lang pre di kayo bumalik sa lugar natin non, hinuli lahat nila yung mga tumakas at dinala ulit sa DSWD, plus nagkakaso pa sila sa baranggay.”

Napatingin ako sa peklat na dulot ng pagtakas namin na nasa braso ko. Mukhang hindi naman pala kami kasing malas ng iniisip ko.

“Oo nga pala,” dumukot sa bulsa nya si Cedric at may iniabot sa king isang piraso ng papel, “Yan na yung address nung bahay ampunan na pinagdalhan sa mga kapatid nyo. Kinuha ko na rin yung telephone number nila, baka kailangan nyo.”

“Salamat talaga Ced, the best ka talaga.”

“Walang anuman pre.”

Tinitigan ko yung piraso ng papel at ilang beses binasa yung address at telephone number na nandito na parang kinakabisado ito. Hindi ko man alam kung san to, hahanapin ko to.

Nagkaron ulit ako ng pag-asa sa puso ko.

Hintay lang kayo kambal, kukunin kayo ni Kuya Kaloy.

“San kayo tumutuloy ngayon?” tanong ni Ced.

“Dun sa condo nung isa kong customer.”

“Tangina mo talaga, sayo lagi napupunta yung mga bigtime! Eh kamusta naman?”

“Ayun…”

Biglang hininaan ni Ced yung boses nya, “Edi wasak ka nyan?”

“Gago oo,” sagot ko, “Kaya nga naghahanap ako ng racket ngayon eh, para naman makaalis na agad kami ni Michael dun. Baka may mga racket ka na para sakin?”

Malaki ang tiwala ko kay Cedric, di ako ipapahamak nito.

“Nako,” napabuntong-hininga si Ced, “May racket ako ngayon, pwedeng-pwede kitang ipasok. Kaso…”

“Kaso?”

“Hindi. Hindi. Di para sayo yun.”

“Bakit? Ano ba yun?”

“Wala. Wala.”

“Sige na pre, please, desperado na ko magkaracket Ced. Sabit mo naman ako dyan, please naman.”

“Eh kasi Kaloy, ano eh…”

“Ano? Ano ba kasi yun?”

Kumuha si Ced ng isang kutsara sa lalagyan ng kubyertos. Tinapat nya to sa ilong nya at saka suminghot. Puta.

Shabu.

“Sorry Kaloy, di kita pwedeng ipahamak dito.”

Napasandal ako. Ayos lang sa kin kung di marangal ang trabaho, natiis ko na nga yung prostitusyon ng dalawang taon eh. Kaso yung droga, ibang usapan na yun.

“Salamat pre, kilala kita eh,” sabi ni Ced, “Pero kung wala talaga kayong choice, pwede ko kayong isabit dito.”

No thanks.

“Sige, pag-iisipan ko pre.”

Chapter 35: Marvin

Nakita ako ni Papa. Napatingin ako sa kanya. Binuhat nya ulit ang baseball bat.

Gusto kong tumakbo pababa, lumabas, humingi ng tulong. Kaso wala na ring silbi kung mabubuhay pa ko diba?

“Pa.”

May nabasa ako dati na article. Sabi tayo raw na mga humans, we have a fight or flight response in times of troubles, lalo na kung pakiramdam natin nate-threaten ang safety natin.

Fight or flight response. Its either tatakbo ka, para takasan ang threat, or haharapin mo, lalabanan mo, kakalabanin mo kung ano man ang peligrong kaharap mo.

But turns out, meron ding third response. Freeze.

Dati nung junior high ako, sobrang naging fascinated ako sa mga mystery. Lagi akong nagsesearch ng kung ano-ano, tas ginagawan ko sila ng scenario sa utak ko. Dun nga ata ako na-inspire na magsulat eh. Pero isa mga nanatili sa isip ko, is yung nangyari habang lumulubog ang titanic.

Eye witnesses accounts said, na kahit palubog na ang barko, marami sa mga pasahero ang naninigas na lang sa kinatatayuan. Nandoon ang choice na tumakbo, pumunta sa deck at sumakay sa mga lifeboats na meron sila. Ang iba naman nakipag agawan sa mga lifevest at kanya-kanya na ng talon sa sobrang lamig na tubig.

Kaso yung iba, pinili na lang na tumayo at tinanggap ang magiging kapalaran nila.

That’s the freeze response. It occurs, kapag nakikita ng utak na neither of the fight or flight response would work. Sa madaling salita, sa mga sandali na tuluyang mawalan ng pag-asa ang isang tao sa oras ng panganib, naninigas na kang sya sa kinatatayuan.

“Pa? Bakit mo nagawa to?”

Huminto sya sa paglalakad at tumingin lang diretso sa mga mata ko. Nakita kong kumikinang sa dilim yung mga pawis na tumutulo sa noo nya, pati na rin yung mga mata nya, hindi ito nanlilisik sa galit o sa inis, hindi rin ito malungkot dahil sa pagsisisi o pagdurusa, blangko lang ito. Walang emosyon, wala.

“Ewan.”

Possible kaya yun? Na meron isang parte sa utak ng bawat tao sa mundo, na kapag natrigger, nabuksan, natuklasan, na expose, bigla-bigla na lang tutulak sa tin sa para pumatay. Isipin mo yun oh, bawat isa pala sa tin pwedeng maging isang mamamatay tao. Possible kaya yun?

Kung possible yun, ano kaya yung mga bagay na nakakapagtrigger dito?

Depression? Mga tao sa paligid? Yung environment mismo?

Namamana kaya yun? Mapapasa kaya sa kin ni Papa yun?

Sa mga sandaling eto, di ko na nakakaramdam ng lakas para lumaban pa. Wala na kong ipaglalaban pa eh, wala na ang mga kapatid ko, ako na lang ang natitira dito.

Hindi ko na rin nakikita ang point sa pagtakas, sobrang sakit pa rin ng ulo ko, hindi ko na ngang magawang tumayo dahil sa sobrang hilo, kung tatakas man ako, alam kong hindi na ko makakalayo.

Naramdaman kong iniwan na ko ng natitirang pag-asa.

Ayos kang sakin mamatay, wag lang akong maging tulad nya.

Lumuhod na lang ako at hinintay ang pagtama ng baseball bat sa ulo ko.

Dun na ko nawalan ng malay.

Alas-kwatro na pala. Magkikita pa kami ni Kaloy sa playground.

Excited na kong ibigay sa kanya yung regalo ko. Kinuha ko yung box na nakabalot sa gift wrap na ako pa mismo nagbalot. Hindi ko maimagine yung dilim na nararanasan ngayon ni Kaloy, sana naman mapagaan ko yung pinagdadaanan nya gamit ang munti kong regalo.

Sinara ko yung laptop ko. Nagpalit ng damit at nagstretching sandali, para naman di mabigla yung katawan ko pag tumakbo na ko.

“Tita, tatakbo lang po ako,” sigaw ko pagkababa ko sa hagdan. Naririnig kong may prini-pritong something si Tita.

’Sige, ingat ka,“ sabi ni Tita, “Sa susunod nga isama mo naman si Jerome! Puro na lang computer yang pinsan mo.”

“S-sige po Tita.” Medyo na awkwardan ako dun ah.

Simula kasi ng magkita ulit kami ni Kaloy kahapon, buong araw kong iniwasan si Jerome. Kaninang umaga nga pumasok sya sa kwarto ko, at nagyaya, na alam mo na. Kaso nangibabaw sa puso ko nung mga oras na yun si Kaloy. Kaya nagdahilan na lang ako na maaga akong papasok ngayon.

Paglabas ko sa gate, inumpisahan ko nang tumakbo. Medyo mainit pa nga eh, hindi naman kasi ganto yung oras talaga ng takbo ko, mas trip kong tumatakbo habang palubog yung araw, kaso eto yung napag-usapan naming oras ni Kaloy, para mas mahaba pa kaming makapagkwentuhan.

Binilisan ko yung takbo. Legit na nga na tumatakbo ako eh, hindi na jogging. Excited ulit akong makita si Kaloy ko. Medyo madulas pa nga yung daan, basa pa kasi kakatila lang ng ulan. Natakot nga ako na baka magtuloy-tuloy yung ulan at baka hindi makapunta rito si Kaloy, pero buti na lang tumila.

Pagdating sa playground, andun na si Kaloy, nauna nanaman. Nakita kong lumiwanag yung mga mata nya nung nakita ako kaya kumaway naman ako at tumakbo papalapit sa kanya.

“Ano yan?” tanong nya nung paglapit ko, tinuturo yung box na dala-dala ko.

Umupo ako sa tabi nya, sa sane bench kung san kami naupo kahapon, “Regalo ko yan sayo,” inabot ko sa kanya yung regalo, pero tinitigan nya lang ito.

“Seryoso?”

“Oo nga.”

“Bakit anong meron?” kinuha nya na rin yung box.

“Wala lang, kailangan ba may okasyon para bigyan ka ng gift?”

Maingat nyang tinanggal isa-isa yung mga tape na nasa gift wrap. Ang cute, kala ko pupunitin lang nya yung balot, pero maingat lang nya itong binuksan, ang cute gago.

“Ano to? Cellphone?” pinakita nya yung brand ng phone na nasa box.

“Hindi, box lang yan.”

Binuksan nya yung box, sa loob, cellphone nga na binili ko para sa kanya na may kasama na ring sim card na pinaloadan ko na rin para sa kanya.

“Gago, cellphone talaga?”

“Yep. Sorry, hindi yan yung latest, nakita ko lang na nakasale kaya binili ko.”

“Shit, salamat, maraming salamat,” sabi nya, na may ngiti na hindi mabura-bura sa cute nyang mukha, “Gagi, sobra naman to. Mas mahal pa to sa dati kong phone.”

“Sobra? Di rin. Gusto ko lang na, alam mo na, malibang-libang ka rin kahit papano. Tsaka para macontact rin kita, hirap ng walang contact eh.”

“Salamat Marvs, salamat talaga.”

“Walang anuman, basta ikaw.”

Tinulungan ko syang iset-up yung phone nya, ngayon pa lang daw sya nakahawak ng IOS na phone. Niregister ko rin yung pinaload ko sa kanya para magkaron sya ng load pang-online at pang update ng mga apps.

“Sinave ko na dyan number ko, alam mo na,” kinindatan ko sya.

“Grabe, salamat talaga,” sabi nya, “Alam mo ba, sabi ko pag nakahanap ako ng trabaho, phone talaga yung una kong bibilhin. Hirap ng walang phone eh.”

“Nakahanap ka na ba ng trabaho?”

“Hindi pa nga eh,” sagot nya, “Yung tropa ko may inaalok sa king racket kaso tinaggihan ko.”

“Bakit naman?”

“Ano kasi eh,” nakita kong nag-aalangan syang sagutin, sana pala di ko na lang tinanong, “Di naman sa mapili ako sa trabaho no, parang di ko kasi kaya eh, ganun.”

Ah sabagay. Di nga pala tapos ng high school si Kaloy. Medyo limited nga naman yung trabahong makukuha nya.

“Eh di naman ako pwedeng bumalik sa pagcacallboy, kasi, una, ayoko na talaga, tsaka isa sa kundisyon nung customer na tinutuluyan namin ngayon, na wala na kong kikitain ngayon.”

“Ganun? Eh pano ka nakalabas nyan? Gagi, baka magalit yun sayo.”

“Nagpaalam kaming magkapatid na pupuntahan namin yung puntod ni Mama.”

“Nagpunta naman ba kayo?”

“Oo.”

“Asan yung kapatid mo?”

“Iniwan ko muna dun sa tropa ko, inayang magbasketball eh,” sagot nya, “Saka, di ko naman pwedeng isama rito, eh date natin to.”

Kinilig ako bigla, “Date na ba to?”

“Bakit? Hindi ba.” Di na naalis sa cute nyang mukha ang ngiti na lagi kong hinahanap-hanap sa kanya.

“Hindi naman. Para kasi sa kin hindi date yung nakaupo lang kayo sa isang bench sa isang maingay na playground.” Tinuro ko yung mga batang naglalaro sa likod namin for emphasis.

“Bakit? Ano ba para sayo yung date?”

“Hmmm. Yung pupunta tayo sa perya dun sa may bayan. Game?”

“Ngayon na?”

Shocks, di ko naisip na gagabihin sya pag-uwi non at baka magalit sa kanya yung nagpapatuloy sa kanilang magkapatid.

“Teka, yung ano nga pala, yung tinutuluyan nyo, baka magalit.”

“Bayaan mo yun, di naman ata uuwi yun ngayon, andun yun sa pamilya nya.”

“So, ano? Game ba?”

“Arat.”

Nag-abang kami ng tricycle na dumaan. Nang makatiempo kami ng isa na walang laman. Nagpapunta kami sa bayan.

“Nakapunta ka na ba dun sa perya sa may bayan?”

“Oo, minsan dumadaan ako pag wala masyadong customer.”

“Ako kasi hindi pa eh,” natawa ako, lagi ko lang kasi syang nadadaanan eh, kaso hindi ko pa napupuntahan.

“Wews, rich kid kasi.”

Namiss ko yung Kaloy na nakikipagbiruan sa kin. Mas gusto ko to kesa dun sa Kaloy na malungkot at pagod na pagod na sa buhay.

“Baliw, wala lang akong chance na pumunta. Gusto ko nga pumunta kaso wala naman akong kasama,” paliwanag ko, “Anong gusto mong sakyan?”

“Ikaw.”

“Huy, bad!” Kinurot ko sya sa pisngi.

“Aray! Aray! Masakit!”

“Cute cute mo!”

“Mas cute ka! Wag ka papatalo!”

Sakto, palubog na yung araw pagdating namin sa perya.

“Dali Kaloy, pumila ka na sa Ferris Wheel, para mapanuod natin yung sunset sa taas.”

Pagkababa ng tricycle, nagbayad lang ako tas tumakbo na kami papasok sa loob. Medyo maraming tao, kaso naalala ko, biyernes nga pala kaya marami talagang tao. Halos karamihan mga estudyante na mga nakauniporme pa.

Bigla ko tuloy naalala yung buhay ko dati sa Maynila, yung pupunta kami ng mga kaklase ko sa mall after school, tas diretso kami sa World of Fun halos araw-araw. Magvivideoke o di kaya Just Dance.

Namiss ko rin sila, kaso natanggap ko na na eto na yung buhay ko ngayon.

At di na ko babalik pa ng Maynila.

Pumila kami ni Kaloy sa pila sa bilihan ng ticket para sa Ferris Wheel. Buti naman di pa ganun kahaba yung pila, sa tantya ko, maabutan pa namin yung sunset. Bumili kami ng dalawang ticket. Sakto naman na kakatigil lang nung Ferris Wheel at nagsasakay na ulit ng mga bago.

Pagsakay na pagsakay sa cabin, after ma-secure yung mga railing, inakbayan ko agad si Kaloy.

“Mas astig siguro yung mga Ferris Wheel dun sa inyo sa Maynila.”

Di ko na lang pinahalata na ayaw kong pinag-uusapan ang kahit anong tungkol sa buhay ko sa Maynila dati.

“Di rin, mas cheap pa nga ata rito eh.”

“Talaga? E di ba nasa Maynila yung Star City?”

“Sa Pasay yun.”

“Malapit ba yun?”

“Medyo.”

“Eh sa lugar nyo, marami bang perya dun?”

“Di rin.”

“Dito nga eh, eto lang. Halos nga lahat ng cabin na mga yan,” tinuro nya isa-isa yung mga cabin, “Nasakyan ko na yan lahat.”

“Edi madalas ka pala rito. Sino kasama mo?”

“Minsan mga tropa ko, madalas yung ex ko.”

“Sana all nagkajowa na.”

“Wews, sa pogi mong yan? Di ka pa nagkajowa.”

“Sus, nambola pa,” napangisi ako, “Babae?”

“Oo. Kaklase ko dati.”

“Naks, so bisexual ka pala.”

“Siguro,” nag-shrug lang sya, “Sa tao ako naaattract, di naman sa kung ano yung, alam mo na, bonus na lang yun.”

Nag-umpisa nang umikot ng dahan-dahan ang Ferris Wheel.

“First love?”

“Oo first love. First lahat. First kiss. First sex. First lahat.”

“Wow. Anong edad kayo nun?”

“15,” sabi nya sabay hagikgik. Pwede ko syang pakinggan lang tumawa all day sa sarap ng boses nya sa tenga ko lalo na pagtumatawa sya.

“Batang bata palang, ang libog na.”

“Wow, nagsalita yung di malibog,” sabi nya, “Pero seryoso, di ka pa nagkakajowa?”

“Di pa nga,” sabi ko, nag-aalangang dugtungan yung sinabi ko.

“Puro mga fuck buddy lang tas hook-up, ganun. Walang sumeseryoso sa kin.”

“Bakit naman?”

“Ewan ko. Kaya alam mo ba, I have this feeling na pang-sex lang ako, na hindi ako pang seryosohan ganun.”

“Baliw, wag mong isipin yon.”

“Pano ko naman hindi iisipin yon, wala namang nagpaparamdam na hindi totoo yon. Palagi na lang after naming mag-sex, iiwan na lang nila ako. Kung di man ganun, hindi ako papansinin hangga’t hindi sila magyaya ng sex pa ulit. Wala nang bago du-”

Bigla nya kong hinalikan.

Yung mabilis na halik, pero yung sweet at sobrang nakakakuryente.

I ran out of words. Bigla na lang wala akong masabi.

Hinawakan nya yung kamay ko at pinagmasdan na lang namin yung araw na lumulubog, ginagawang parang isang painting yung langit.

Minsan pala yung pag-ibig wala sa mga salita.

Minsan na sa katahimikan rin pala.

Chapter 36: Kaloy

“The best talaga yung inihaw nila dito!”

Kung may isa pa kong paboritong kainan bukod dun sa gotohan na pinagdalhan kk kay Marvin dati, siguro etong ihawan sa peryahan na yun.

At masaya akong kasama ko si Marvin ngayon dito.

“Oo nga,” sabi ni Marvin habang may laman pa yung bibig nya, “Parang gusto ko pa. Gusto mo pa ba?”

“Libre mo?”

“Oo naman!” Nilunok nya yung kinakain at sinundan ng inom ng softdrinks, “Ano gusto mo?”

“Betamax lang, ayos na.”

“Talaga? Tenga gusto mo pa? Gusto ko pa nun eh.”

“Sige lang.”

Pinanood ko lang si Marvin habang papunta sya sa nag-iihaw, medyo marami pang nagpapa-ihaw kaya sa tantya ko mga ilang minuto pa kaming maghihintay. Maya-maya lang, pabalik na si Marvin sa mesa namin.

“Ang dami pa no?”

“Oo nga eh, dapat pala dinamihan na natin yung pina-ihaw kanina.”

Sinawsaw ko sa tasang may suka yung huling betamax na meron ako, “Sarap kasi nung sawsawan eh.”

“Gago, totoo, yung suka yung nagdala.”

“Pare-pareho naman kasi yung mga lasa ng inihaw eh, sa suka lang nagkakatalo.”

“Feeling ko nga bagay sa kahit anong pagkain yung suka nila dito. Sarap eh.”

“Mas masarap ka.”

“Gago.”

Biglang umalingawngaw yung Two Less Lonely People, may nagkakaraoke pala sa kabilang ihawan. Biglang sumabay yung mga kasama naming kumakain rin, pati si Marvin nakikikanta rin, sasabay sana ako kaso di ko alam yung kanta eh. Pamilyar lang ako sa kanta pero hindi ko alam yung lyrics.

“Sana di ka na lonely,” sabi sa kin Marvin nung natapos yung chorus.

“Di na.”

Sa totoo lang, meron pa ring lungkot. Pero ulit, sanay naman na ko. Wala nang bago don. Lagi namang may konting percent ng lungkot sa puso ko simula nung itakwil kami ni Papa. Manhid na manhid na ko sa lungkot, yung sobrang lungkot mo na, napapagod ka nang malungkot.

Mas naninibago nga ako sa mga ganto eh. yung mga masasayang moments. Na akala ko bihira ko na lang mararanasan.

“Anyways, subukan mo nga yang bago mong phone,” sabi ni Marvin, “Tawagan o kaya text mo yung kapatid mo. May phone pa ba sya?”

Nilabas ko mula sa bulsa ko yung phone na bigay nya sakin, sa dami ng pinagkwentuhan namin ngayon halos nakalimutan ko na to.

“Wala nang phone si Michael eh,” naiwan nya rin sa court nung tumakas kami sa mga tanod.

Pero ngayong naisip ko na si Michael, nakauwi na kaya sya? Delikado kung umuwi sya at saktong nasa condo si Alfred, shit naman. Kailangan ko ngang tawagan sya, o kaya si Cedric!

Gamit yung facebook na nakainstall na sa phone, nagbukas ako ng messenger, hinanap ko yung convo namin ni Cedric dahil alam kong nilagay nya dun yung number nya eh. At nung nakita ko, sinave ko ito sa contacts ko at dali-daling tinawagan.

Ewan ko kung bakit, pero nag-uumpisa akong kabahan.

“Hello?”

“Hello, sino to?”

“Ced, ako to, Kaloy.”

“Uy! Naks! May phone ka na ulit?”

“Oo, binigyan ako nung customer ko dati,” sabi ko sabay kindat kay Marvin.

Dating customer, na naging kaibigan, na naging ka-ibigan.

“Tangina mo, sana all diba nireregaluhan ng mga customer.”

“Eh wala eh,” natawa na lang ako, “Kasama mo pa yung utol ko?”

“Oo pre, naglalaro pa kami. Kasama namin yung mga tropa ko tsaka yung mga tropa nya sa lugar nyo.”

“Ah ganun ba,” sabi ko, ayos naman pala si Michael, “Sabihin mo umuwi ng maaga.”

Hindi ako sure kung bakit ko sinabi yun. Mas ayos nga na nasa labas kami kesa sa asa condo, at baka mapagtripan kaming dalawa ni Alfred. Pero ewan ko, gusto ko lang sya na umuwi.

“Sige pre.”

“Sige pre, salamat. Save mo number ko ah!”

Pagkababa ng tawag ni Cedric, nagulat ako ng wala na sa tabi ko si Marvin. Lumingon ako sa may ihawan, at nakita ko sya may hawak na na plato at andun na yung mga inorder nya.

“Wow, bilis naman, akala ko ba andaming nagpapaihaw?” tanong ko pagkabalik nya.

“Ewan ko nga eh. Bigla akong tinawag nung nag-iihaw. Luto na daw,” kumuha sya ng isang tenga at isasawsaw na sana sa suka ng bigla syang natigilan.

“Bakit? Anong meron?” sinundan ko yung tingin nya, nakatingin sya sa tumpok ng nga tao na tumataya sa color game.

“Wala lang,” bumalik na sya sa pagkain, “Parang nakita ko lang yung pinsan ko.”

Yung pinsan nya? Hanggang ngayon hindi ko pa rin gets kung bakit sinabi nya sa kin nung araw na namatay si Mama tas pumunta ako sa bahay nila na hindi raw dun nakatira si Marvin.

Nilinaw naman ni Marvin na tama yung bahay na napuntahan ko. Hindi nya rin maintindihan kung bakit ginawa yun ng pinsan nya.

Weird.

“Hindi ka ba hahanapin sa inyo?” tanong ko sa kanya.

“Actually,” nilunok nya muna yung ningunguya bago nagsalita, “May curfew talaga ako, 9.”

Tumingin ako sa oras ng bago kong phone, “Uy, 8:30 na!”

“Talaga?” tumingin din sya sa phone ko, “Gagi, di ko napansin yung oras.”

“Ba’t ambilis ng oras pag kasama ka?”

“Yun nga eh, nakakabitin.”

“Anong gusto mong last na sakyan natin?”

“Ako sakyan mo ko.”

“Sige, saan?” kinurot ko sya sa may tagiliran kaya napatayo sya bigla.

“Luh! Walang kilitaan! Nubayan!”

“Di nga, seryoso na kasi, baka pagalitan ka na ng Tita mo nyan,” sabi ko, “San mo gustong huling sumakay?”

Tumingin sya sa paligid ng perya.

“Dun na lang ulit sa Ferris Wheel, ay kaso andaming tao.”

“San ba onti na lang yung tao?”

“Dun tayo kay Pikachu na kamukha ni Jollibee!”

“Eh! Ayoko dun, ang bagal-bagal! Pambata.”

“Sa octopus?”

“Sige dun na lang.”

Inubos namin ng mabilis yung mga inorder namin, tas pumila na sa may octopus. Dahil wala masyadong nakapila, nakasakay naman kami agad.

“Uy, nakalimutan natin mag picture!” sabi bigla ni Marvin.

“Hala oo nga, sige picture tayo habang hindi pa umiikot,” nagsasakay pa lang naman eh, pinupuno pa yung mga cabin.

Nilabas ni Marvin yung phone nya at nag-selfie kami.

“Thanks Kaloy. This is like, the happiest night of my life.”

“Ako rin,” sabi ko, “Kahit papano nakalimutan ko yung mga problema ko.”

Umakbay sya sa akin at tinulak ako papalapit sa kanya at niyakap ako.

“I love you.”

“I love you too.”

“ Ladies and gentlemen, the last but not the least, ang huling sasagot sa ating Question and Answer portion, candidate number 12, Carlos Ramos!“

Paglabas ko mula sa backstage, napapikit ako saglit sa sobrang lakas ng mga ilaw, sobrang nakakasilaw, yung tipong hindi ko na nakikita yung mga judges o kaya yung mga nasa dulo ng covered court.

May mga pumalakpak paglabas ko, pero hindi kasing lakas ng mga palakpak sa mga kasama kong nakapasok sa top 5. Pero ganun talaga, dayo lang ako rito eh, hindi pa nila kilala.

“Hello Carlos! Kamusta? Anong feeling na nakapasok ka sa Top 5?” tanong sa kin nung Emcee nung tumabi na ko sa kanya sa gitna ng stage.

May nag-abot sa kin ng mic mula sa baba ng stage, “Sobrang thankful po sa judges, salamat po!”

Di ko inaasahan na makakapunta ako sa top 5. Never pa kong nakapasok sa top 5 eh. Mas naexcite ako sa totoo lang. Sabi ng mga organizer sa min, once na nakapasok sa top 5, automatic nang may cash prize. Buti naman, akala ko isa to sa mga pageant na nagsayang lang ako ng panahon.

“So Carlos, here’s your question,” sabi nung Emcee, “What if, isang araw, kailangan mong umalis at iwan ang pinakamamahal mo at hindi ka na makakabalik, anong gusto mong sabihin sa kanya?”

Si Julia agad yung pumasok sa isip ko.

Huminga ako ng malalim. Masyado namang personal para sakin nung tanong.

“Uhm, sasabihin ko sa kanya na, uhm,” maging totoo ka lang Kaloy, “Everything has a reason. Di naman kasi lahat ng bagay kailangan ng explanation diba. Minsan yung mga sagot na hinahanap natin. hindi darating sa oras na kailangan natin ng sagot. Minsan hindi kusang lalapit sa tin yung sagot, kailangan tayo mismo yung maghanap. Kaya dun sa mahal ko, sorry kung kailangan kitang iwan, pero di kita pwedeng isama sa gulo ng buhay ko sa ngayon.”

Nakita ko yung pagtataka sa mukha nung Emcee, pati na rin sa mga judges. Di ko na hinintay yung sasabihin na susunod nung emcee, naglakad na ko pabalik sa backstage.

“Bakit ngayon ka lang?”

Pagpasok ko sa condo, si Alfred yung bumungad sa kin. Nasa hapag sya, sa harap ng laptop nya, at may kung anong tinatype.

Pagsara ko ng pinto, sabay namang buhos ng ulan sa labas. Sakto lang pala ang uwi namin ni Marvin galing sa perya. Sana naman nakauwi na sya. Kita mula sa sliding door ng unit ang ulan sa labas.

“Uhm, kasi ano-”

“Ano?” dumiin yung boses nya, “Halika nga rito.”

Lumapit ako sa kanya. Sobrang dilim ng condo. Ang tanging ilaw lang sa loob ay ang mula sa kwarto namin, at sa screen ng laptop ni Alfred. Nangingibabaw din ang amoy ng kape sa paligid, katabi ng laptop ay mga tatlong cup ng kape na galing sa Starbucks at may katabi ding mug na may laman ding kape.

“San ka galing?” inulit nya yung tanong.

“Uhm,” binilisan ko yung pag-iisip ng palusot, “Hinanap ko yung ampunan na pinagdalhan sa iba kong mga kapatid. Kinuha ko mula sa bulsa yung piraso ng papel na inabot sa kin ni Ced kanina na may address ng ampunan na pinagdalhan sa kambal.

Tinignan ni Alfred ang papel, at saka lang gumaan ang tingin nya sa kin.

“Halika ka nga, kumandong ka sa kin,” hinawakan nya ko sa tagaliran at inilapit sa kanya, “Na-miss kita.”

Kumandong ako sa kanya, at dun ko naramdaman yung burat nyang tumitigas sa ilalim ko.

“Asan nga pala yung kapatid mo?”

“Hindi pa ba umuuwi?”

“Hindi pa. Hindi pa kayo magkasama?”

“Magkasama kami kanina sa sementeryo, pero naghiwalay kami, pinuntahan ko yung ampunan tas sya naman maghahanap daw ng trabaho.”

“Ah ganun ba,” pinasok ni Alfred sa loob ng shorts ko ang kamay nya at hinanap ng mga daliri nya yung butas ng pwet ko, “Edi solo pala kita.”

Sinimulan nya kong halikan, pero sobrang wala ako sa mood. Sobrang nag-aalala ako para kay Michael. At bumalik nanaman yung kakaibang kaba sa dibdib ko.

“Ano to? May cellphone ka na?” nakapa nya yung phone sa bulsa ko.

“Inutang ko yan sa tropa ko, hulugan,” palusot ko.

Kinuha nya yung phone ko at nilapag sa mesa.

“Shit, alam mo ba kanina pa kitang hinihintay umuwi, libog na libog ako.”

Hinawi nya lahat ng nasa mesa papunta sa gilid, yung laptop, yung mga cups na walang laman, yung mug, pati yung phone ko. Binuhat nya ko at pinatong sa mesa. Hinubad nya yung tshirt ko at isang hubaran lang, binaba yung shorts at brief ko.

“Ugh,” naramdaman kong nilalaro nya yung butas ko gamit ang ulo ng burat nya.

Iniangat nya yung kamay ko at ilalagay sana ito sa ilalim ng ulo ko kaso bigla nyang natabig yung mug.

Isang malakas na pagkabasag ang narinig namin pagkatapos.

Lalong lumakas yung kaba ko.

Nag-ring bigla yung phone ko.

Tumingin ako kay Alfred, halatang naiinis sya, nayayamot sya pag binibitin sya eh. Pero tumango lang sya, binibigyan ako ng permiso na sagutin muna yung tawag.

Kinuha ko yung phone ko, nakita ko yung number ni Cedric. Sinagot ko yung tawag.

“Hello? Kaloy?”

Hindi si Cedric yung nasa kabilang linya.

“Halika rito, andito yung kapatid mo.”

Chapter 37: Marvin

“Kuya?”

Mula sa reflection sa screen ng laptop ko, nakita kong pumasok sa loob ng kwarto ko si Jerome. Sumilip sya sa may hagdan bago dahang-dahan sinara ang pinto.

“Kuya? May ginagawa ka?”

“Nagsusulat lang,” sabi ko. Lumakad sya papunta sa kin hanggang sa nakatayo na sya sa mismong likuran ko.

“Pwede ba kong makitambay dito?”

“Pwede naman.”

Bumalik ako sa pagsusulat. Isa to sa mga gabi na malinaw sa isip ko yun mga naiimagine ko na dapat kong isulat. Walang distraction, walang writer’s block.

Siguro sobrang nakakatulong sa productivity ko yung mga nangyari nitong nakaraang araw. Lalo na yung muling pagkikita namin ni Kaloy. At mas lalo na yung date namin kanina sa perya.

“Kuya,” hinawakan ni Jerome yung balikat ko, “Tara, laro muna tayo.”

“M-maya na Je,” pilit kong inaalala si Kaloy. Kung seseryosohin ko sya, di ko na dapat ientertain pa si Jerome, “May ginagawa pa ko.”

Pinaikot ni Jerome yung swivel chair kaya napaharap ako sa kanya. Hinubad nya yung tshirt ko at nilaro ang utong ko gamit ang bibig at dila nya.

“Shit,” nararamdaman kong tumitigas nanaman ang titi ko, “Tangina, ang libog mo Jerome.”

Natauhan ako sa sinabi ko kaya natulak ko sya palayo sa kin.

“Bakit Kuya?”

Umikot ako at humarap ulit sa desk ko. Ayoko muna syang makita. Ayokong makita yung magiging reaction nya sa sasabihin ko.

“Ayoko na Je.”

“Huh?”

“Ayoko na Je,” tumingin ako sa kanya mula sa reflection sa laptop ko, “Ayoko na.”

“Panong ayaw mo na?”

“Jerome, mali kasi to eh.”

“Pero ikaw na rin nagsabi na-”

“May nililigawan na ko okay? May nagugustuhan akong iba, and the least thing I want to do is to hurt his feelings by havung an affair with my cousin!”

Natahimik sa sinabi ko si Jerome. Umupo sya sa gilid ng kama ko.

“Teka, akala ko ba may feelings ka sa kin? Tas okay lang kahit incest ang relasyon natin? Akala ko ba?”

“Sorry, sorry, sorry, nagsinungaling ako. I’ve been seeing this guy for a while, and-”

“Gago ka pala eh.”

Humarap ako sa kanya.

“Fuck,” sabi nya, halata sa mga mata nya na naghahanap sya ng pwedeng sabihin, “Meron ka pa lang gustong iba, pero bakit sinabi mong may feelings ka sa kin? Bakit mo ko fina-fuck at the first place!”

“Sorry Je, I’m fucked.”

“Sino sya Kuya?”

“Si Kaloy.”

“Taga school? Anong building?”

“Hindi. Hindi sya taga school.”

“Taga san?”

“Jerome, dont ruin this for us.”

“Pero ikaw ayos lang na sirain ako?” tumayo sya, “Di mo lang ako finuck, pati yung utak ko, minind-fuck mo rin!”

“Sorry Je.”

“Kuya, pinaasa mo ko, gago! First you raped me, then ngayon you took advantage of my feelings! Ano, may nililigawan ka pala, so habang hindi pa kayo, ako muna parausan mo, sasabihin mo na you have feelings for me para pumayag akong magka incest affair tayo, tapos ngayon nagkakamabutihan na kayo bigla mong sasabihin ayaw mo na?”

“Je, I didnt mean to hurt you.”

“Ano lang? Aksidente lang na nasaktan ako kasi yun yung choices mo?”

“Please understand me.”

“No! You dont understand me!”

“Je,” tumayo ako para sana yakapin sya kaso lumabas lang sya ng pinto.

Why am I so messed up?

My mind is going places na hindi nya dapat puntahan, fuck.

I’m fucked. I’m fucked. Shit, parang biglang may switch sa utak ko na nagbukas.

Bumabalik nanaman ako sa dati.

“Shhh. Shh.” Pinakalma ko yung sarili ko.

Akala ko ba Marvin magaling ka na? Akala ko ba Marvin everything’s ok na? Eh bakit bigla ka na lang nawawala sa sarili mo?

Think happy thoughts. Think happy thoughts.

Isipin mo si Kaloy. Isipin mo yung naging date nyo kahapon. O kaya tawagan mo sya, anything, para lang kumalma ka.

Hindi ka pwedeng mag-snap out of reality nanaman.

Bumaba ako sa sala, masyado akong nasusuffocate sa kwarto ko. I need to calm myself. Siguro manunuod muna ako ng balita.

Chapter 38: Kaloy

Wala na. Wala na rin si Michael.

Kinuha na ang lahat sa kin.

Una, yung magandang buhay. Inalisan kami ni Papa ng magandang buhay. Yung mga panahong wala akong ibang problema kundi paano tatakas kay Mama para pumunta sa bahay nila Julia at magpakasaya, enjoyin ang pagiging bata ganun. Unti-unti kong tinanggap sa loob ng mga taon na hindi ko na ulit matatamasa yung gaan ng buhay noon, kaso hanggang ngayon hindi ko pa rin lubos maisip kung ano bang nagawa ko at biglang nagulo ang masaya naman naming pamumuhay.

Pangalawa, kinuha ng marahas na mundo ang muwang at pinakain ako sa samu’t-saring mga halimaw gabi-gabi.

Tapos yung ipon ko pa na para sana sa pagbangon namin, bigla na lang naabo bigla.

Isa-isa pang kinuha sa kin ang mga mahal ko sa buhay. Si Mama, yung kambal, tas ngayon si Michael.

Buong buhay ko, sinakripisyo ko para sa kanila. Lahat lahat, hindi ako naging madamot, hindi ako naging makasarili. Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko, para lang makita silang busog, masaya, at may pag-asang makakaahon rin kami sa kahirapan.

Kaso tinanggalan din ako ng pagkakataon na makita ang bunga ng mga sakripisyo ko.

Hindi ko na alam kung gaano ako katagal naglalakad, oras? araw? Wala akong pakialam. Basta gusto ko lang lumayo sa bayan na walang ibang ginawa kundi maging salbahe sa kin at sa pamilya ko.

Halos lahat ng mga nakakasalubong ko sa paglalakad, napapatingin sa kin. Nakalimutan kong puro dugo pa ni Michael at tshirt na suot ko. Tuyo na yung dugo nya, parang yung buo kong katawan. Ganun katagal na ata akong naglalakad. Ang alam ko nung ako mismo ang nagsakay sa bangkay ng kapatid ko sa van nung funenarya, basang-basa ang damit ko at tumutulo pa dahil sa ulan. Ngayon tuyo na ang lahat sa kin.

Nararamdaman ko pa rin sa mga bisig ko yung basang buhok ni Michael habang yakap yakap ang ulo nya na walang tigil sa pag-agos ng dugo, sa mata, sa ilong, sa bibig, lalo na sa tama ng baril sa likod ng ulo nya na tumagos pa sa noo.

Nung tumawag sa kin yung number ni Cedric, sobrang saya ko non, kala ko may racket na syang ibibigay sa kin. Shit, galing no, ang perfect na nga ng date namin ni Marvin sa may perya, magkakaron pa ko ng trabaho. Akalain mo yun.

“Pre,” kaso nung hindi si Ced yung boses na narinig ko sa kabilang linya, napalitan ng kaba yung excitement na nararamdaman ko, “Kaloy? Punta ka sa may court sa may palengke.”

“Bakit? Teka, sino to?”

“Sige na Kaloy, andito yung kapatid mo.”

Si Michael. Buong araw na syang wala sa condo nun. Paalam nya sa kin na magbabasketball lang sya kasama nung mga tropa nya at sila Cedric.

Putangina, nadamay lang yung kapatid ko. Nadamay lang sya. Nadamay lang sya.

Bakit pa sya pumunta don? Bakit ko sya iniwan kay Cedric? Kung alam ko lang na ganun yung mangyayari edi sana hindi ko na lang pala sya iniwan. Parang nung umaga kasama ko lang sya sa puntod ni Mama.

Gago, ang bilis. Ba’t ganun lagi. Ang bilis-bilis kunin yung mga mahal ko, pero ang bagal naman ibigay ang mga kailangan ko. Wala na atang kahit anong mura yung makakadescribe sa nararamdaman ko ngayon.

Nung nakita kong nakahandusay sa court yung kapatid ko na may mga dyaryo na nakatakip sa duguan nyang ulo. Alam mo yun, biglang nagslow-mo yung lahat. Hindi pa ata humihinto yung tricycle, humakbang na ko palabas, muntik pa kong gumulong. Hinawi ko lahat ng usiserong nakabilog para lang nakadaan. Tas ayun, nakita ko sya.

Lima ata silang nakahandusay sa court. Kasama na don si Cedric. May mga pumigil sa king lumapit pero nayakap ko pa rin yung kapatid ko.

Akala ko naiyak ko na lahat. Akala ko nung nakuha namin yung bangkay ni Mama, yun na yun. Akala ko dahil sa gabi-gabi kong pag-iyak sa condo, mauubos na yung mga luha ko. Hindi pa pala.

Hindi pa pala tapos yung tadhanang pahirapan ako. Hindi talaga sya tumigil hangga’t hindi nawawala ang lahat sa kin.

Yung mga bagay na pinaka-iingatan mo ng buong buhay mo, nawawala lang pala sa loob ng ilang linggo. Nice one.

Gusto kong pumunta kay Marvin, kaso wag na lang, lalayo na ako sa kanya. Hindi ko na nga alam kung asan yung cellphone na binigay nya sa kin, baka natapon ko na o naiwan ko kung saan. Basta ayoko na yang idawit pa rito.

Mahal ko sya, pero dahil ako yung pinakamalas na tao sa buong mundo, iiwas na lang ako bago pa sya madamay at mamatay dahil sa mga bagay na wala naman akong kontrol.

Akala ko tapos na nung nawala si Mama at yung kambal, pero putangina, sinisimot lahat ng mga mahal ko sa buhay.

Napahinto ako sa paglalakad.

Di pa ko nakakapunta sa tulay na to.

Di ko alam kung asan ako. Siguro nasa kabilang mga bayan na ko, pero wala akong paki, gusto kong lumayo ng lumayo.

Ang ganda kasi ng view pramis. Mula sa kinatatayuan ko, kita ko yung ilog sa ilalim na dire-diretso hanggang sa lumiko ito. Andaming ibon na lumilipad sa baba, pati rin sa taas. Kita rin mula rito ang dalawang bundok sa likod na tiyak na pinanggagalingan ng tubig.

Ang ganda.

Ma, sana nakikita mo to.

Toto, Princess, Michael, sana nakikita nyo to.

Gusto ko, eto yung huling bagay na makikita ko kapag sumunod na ko sa inyo.

Sumampa ako sa gilid ng tulay at tumingin sa ilalim. Pinagmasdan ko ng mabuti ang tubig.

Kalmado lang itong umaagos. Walang kaalon-alon. Tinignan ko ang reflection ko rito.

Ang ganda ng tubig, pinaghalong malamaya at bughaw.

Chapter 39: Marvin

Shit naman Kaloy, sagutin mo naman yung mga tawag ko please.

“Marvin? Ba’t asa labas ka pa? Gabi na ah. Alas onse na.”

Nakita ko si Tita Jenny na nakadungaw sa labas ng bintana ng sala.

“Sandali lang po, Tita, may kausap lang po ako.”

Sinubukan ko ulit tawagan yung number ni Kaloy pero di ito sumasagot. Sinendan ko na sya ng load kung sakaling wala man syang load, pero hindi pa rin sya sumasagot sa mga tawag ko kahit sa mga text ko.

Feeling ko sasabog na yung dibdib ko sa sobrang kaba. Baka mamaya kung ano na pala yung nangyari kay Kaloy.

Tumingin ulit ako sa sala, andun pa rin si Tita, nanunuod lang ng balita sa TV. Ano kaya kung tumakas ako at pumunta sa bayan? Kaso hindi ko naman alam kung sang condo yung sinasabi ni Kaloy na tinitirhan nila.

Kaso anong gagawin ko? Hindi ko pwedeng pabayaan lang si Kaloy.

Sigurado akong kapatid nya yung Michael Ramos na nasa balita kani-kanina lang, yung napatay sa barilan na nangyari sa kabilang baranggay. Sigurado akong kapatid nya yun.

Please Kaloy, sagutin mo naman yung mga tawag ko.

Natatakot ako sa pwedeng gawin ni Kaloy sa sarili nya.

Fuck this. Hahanapin ko kung asan sya.

Pumasok ulit ako sa loob, dumiretso ako sa hagdan. Kukuha lang ako ng hoodie sa kwarto ko, at hihiramin ko kay Tita yung kotse nya.

“Ayos ka lang Marvin?” tanong ni Tita habang paakyat ako.

“Opo Tita,” sigaw ko, pero sa totoo lang hindi ako alam. Sana pahiramin ako ni Tita ng kotse para naman mapadali yung paghahanap ko kay Kaloy.

Pagbukas ko ng pinto, naabutan kong nakaupo si Jerome sa kama ko.

At binabasa nya yung mga journal ko.

“Anong ginagawa mo?”

Bago pa man sya makasagot, sumugod ako sa kanya at kinuha lahat ng mga journal ko.

“Ba’t mo binabasa to! Fuck you!”

Tinulak ko sya paalis sa kama ko at binalik sa desk yung mga journal ko.

“Fuck! Konting privacy naman please! Tangina mo!”

Nang maayos ko na yung mga journal ko sa lagayan nila, kinuha ko na yung hoodie sa kama ko. Kahit gano man kainit ang dugo ko sa pagiging pakialamero ni Jerome, may mas mahalaga pa kong kailangang gawin. Kailangan ko pang hanapin si Kaloy.

“San ka pupunta?”

“Wala ka na don!”

Lalabas na sana ako, kaso humarang sya sa pinto.

“Tangina, wag ngayon Jerome, gago, padaanin mo ko.”

“Saan ka pupunta?”

“Kay Kaloy!! Happy!?”

Tinulak ko sya palabas para makadaan ako kaso tinulak nya rin ako papasok.

“Kay Kaloy?” tanong nya, “Kuya, hindi totoo si Kaloy!”

“Ano?”

“Kuya? Sinong pupuntahan mo?”

“Si Kaloy nga gago ka ba?”

Narinig ko yung footsteps ni Tita na paakyat sa hagdan, “Anong nangyayari? Nag-aaway ba kayo!?”

Mabilis na sinara ni Jerome yung pinto at ni-lock ito.

“Ano yun? Bakit mo ni lock si Tita?”

“Kuya, anong nangyayari sayo? Imagination mo lang si Kaloy! Hindi sya totoo!”

Imposible.

“Anong imagination? Magkasama lang kami sa perya kanina!”

“Nakita kita sa perya kuya,” sabi nya, “Wala kang kasama.”

“Fuck? Baka nakita mo lang ako habang binibilhan ako ni Kaloy ng pagkain!”

“Kuya, sinundan kita! Wala kang kasama! Bumaba ka ng Ferris Wheel mag-isa! Sumakay ng octopus mag-isa! Kuya, nagsasalita ka mag-isa!”

“Hoy! Anong nangyayari dyan!?” kinakalabog na ni Tita yung pinto.

“Fuck you,” sabi ko, “Nagseselos ka lang kay Kaloy.”

“Oo! Nagseselos ako! Pero ang unfair naman kasi na imagination lang yung kinaseselosan ko!”

“Sinabing hindi imagination si Kaloy!”

Pumunta sa desk ko yung pinsan ko, kumuha ng isang journal na kababalik ko lang sa lalagyan at inabot sakin, “Kuya Marvin, si Kaloy yung bida sa sinusulat mong novel!”

Binasa ko yung nasa mga journal ko.

Nabasa ko yung tungkol kay Alfred.

Yung sunog.

Yung pagkuha sa kambal.

Pagbaril kay Michael.

“Fuck that! Hindi totoo yan!”

Nilabas ko yung phone ko. May pictures kami ni Kaloy kanina, I can show it to him. I can prove na totoo si Kaloy, na magkasama lang kami kanina, at nagseselos lang si Jerome.

Fuck.

Mag-isa lang ako sa mga selfie sa phone ko.

“You must be kidding me.”

“Kuya, hallucination mo lang si Kaloy! Delusion!”

“Hindi.”

Totoo si Kaloy. Nahahawakan ko sya! Kabisadong-kabisado ko yung pakiramdam ng hawak yung kamay nya, pag hinihimas yung buhok nya. Yung cute nyang mga ngiti, yung malalamlam nyang mata, its all real, totoong totoo sila sa utak ko. Impossibleng hindi sya totoo.

“At ano to?”

Inangat ni Jerome yung matress ng kama ko.

At andun, yung meds ko.

“Ano to Kuya? Hindi mo iniinom yung medications mo? Yung mga gamot mo!? Kaya ka nawawala sa sarili mo Kuya!”

Akala ko kasi sapat na si Kaloy. Mas mabisa pa sya kahit paghalu-haluin mo pa lahat ng gamot ko.

“Jerome! Buksan mo yung pinto!” sigaw ni Tita galing sa labas.

Buksan mo yung pinto!!!

Shit. Ba’t naririnig ko si Papa.

Buksan nyo yung pinto!!!

“Kuya, sasabihin ko to lahat kay Mama.”

Then it clicked.

Tumakbo sya papunta sa pinto pero hinabol ko sya at hinila sa kwelyo nya.

“Kuya! Anong ginagawa mo! Pakawalan mo ko!”

Tinulak ko sya sa kama at pumatong sa kanya, binalot ko sa leeg nya ang mga kamay ko at dahan-dahan kong pinipisil yung lalamunan nya.

“Bawiin mo yung mga sinabi mo!!”

“Kuya! Pakawalan mo ko please!”

“Totoo si Kaloy! Totoo si Kaloy!”

Sinipa ako sa kalamnan ni Jerome kaya nabitawan ko ang hawak sya kanya. Pero nahawakan ko nanaman ang damit nya. Tinulak ko sya sa lapag at hinampas ang ulo nya gamit ang laptop ko.

“Tulong! Ma! Tulong!”

“Totoo si Kaloy!”

“Ma! Tumawag ka ng pulis! Ma! Tulong!”

“Sinabing totoo si Kaloy!”

Sa isang malakas na apak lang sa mukha nya, nanahimik si Jerome.

Epilogue

Binabawi ko na lahat ng sinabi ko dati tungkol sa office ni Doc Martinez. Eto na yata ang pinakamiserableng lugar na napasukan ko.

“Kamusta Marvin?”

Hindi ko pinansin yung sigla sa pagbati nya sa kin. Alam kong nagkukunwari lang sya. Nagpapanggap lang sya na masaya sya na makita ako ulit dito. Alam kong sa loob loob nya, sinusumpa na nya ako, paulit-ulit tinatanong sa sarili nya kung bakit andito nanaman sa office nya tong baliw na to na hindi na gumaling-galing.

Hindi na ko magpapaloko ulit sa kabaitan ni Doc Martinez. Alam kong tulad din sya ng lahat ng nakilala ko, pareho lang sya ni Tita Jenny at Jerome, na nagpapanggap na mabuti, pero sa loob-loob nila kinasusuklaman ang existence ko. Alam ko na yun! Ganun naman lagi eh! Pare-pareho sila!

Pare-pareho silang naniniwala na di totoo si Kaloy! Na gawa-gawa lang ng utak ko si Kaloy!

Putangina nila.

“Kamusta Marvin?”

At inulit pa talaga ni gago yung tanong. Pero ngayon, lumiit na yung ngiti na naka-plaster sa mukha nya, may nakita rin akong slight na pagkunot ng noo nya, patunay na sa loob loob, nayayamot na yan kung bakit naririto nanaman ako sa office nya. Sabi na nga ba eh. Di rin totoo yung pag-gaan ng pakikitungo nya sa kin. Sabi na!

Fuck, dapat nung una pa lang napansin ko na to eh.

“Marvin, alam mo-”

“Totoo si Kaloy,” sabi ko. Hindi ko na gustong marinig kung ano man yung sasabihin nya sa kin.

“Marvin-”

“Doc, pwede ba wag na tayong maglokohan rito. Pwede nyo namang sabihin na lang sa harapan ko na hindi nyo kong kayang gamutin!! Wala naman kayong natulong sa kin eh! Hindi naman tumatalab ang mga gamot nyo! Pakawalan nyo ko, at pupunta ako kay Kaloy, the only person who makes me feel better!!”

“Marvin, kumalma, ka muna please.”

“Kung ipipilit mo rin na hindi totoo si Kaloy, hindi ako makikinig sayo!”

“Mamaya na natin pag-usapan si Kaloy, Marvin. Gusto muna kitang kausapin.”

“Tungkol san?”

“Sa Tita Jenny mo at sa pinsan mo.”

“Putangina nila,” naalala ko nanaman yung mga prententious na mga puta na yon.

“Alam mo ba yung intensity ng ginawa mo sa kanila?”

Di ako sumagot. Alam ko kung san nanaman patungo ito.

“Marvin, your Tita died kanina lang umaga, she succumbed to her injuries na-”

Hinampas ko yung desk nya, tangina, I’m getting impatient na, “Wala akong pakialam! Pakawalan nyo ko rito at kailangan ako ni Kaloy!”

“Marvin, pinatay mo yung Tita at pinsan mo.”

“Wala akong pakialam sa kin! Ang mahalaga sa kin si Kaloy!”

Punyeta, pinapakulo ng lintek na to yung dugo ko. Subukan ko ngang kausapin ng matino, baka sakaling pagbigyan ako.

Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang sarili ko, kaso mahirap pala huminga ng malalim pag naka straight jacket ka, “Doc please. Paalisin nyo na po ako rito. Kailangan ako ni Kaloy sa labas. Nung huli kaming nagkausap, kamamatay lang ng kapatid nya doc. Please. Kailangan ko sya.”

Mukhang di naman ako pinapakinggan ni Doc Martinez puta.

“Marvin, did you know na mas worse ang ginawa mo sa pinsan mo?”

“Wala akong paki sa kanya. Di ko na gusto yun. Si Kaloy! Si Kaloy yung pinili ko!”

“Marvin, dead on the spot si Jerome matapos mong apakan ng ilang beses ang ulo nya.”

“Putangina, sinabi ngang wala akong pakialam don!! Puta, hina mo naman umintindi!!”

“Listen Marvin, kapag hindi ka nakipagtulungan sa kin, ikukulong ka ng mga pulis dahil sa pagpatay sa Tita at sa pinsan mo.”

Fuck naman, ikukulong pa nila ko? Edi lalong hindi ko na napuntahan si Kaloy nyan! Kalma lang Vin, makipagtulungan ka sa matandang yan.

“I wondered where then medications went wrong…”

“Doc, ayos naman ako. Hindi ko nga alam kung bakit pinabalik nyo ko rito! Ni hindi ko nga alam kung bakit nakastraight jacket ako! Wala naman akong balak gawin na masama, ang gusto ko lang po, bumalik kay Kaloy ko.”

“You’re clearly unwell.”

“Opo Doc, alam ko, ilang taon kinonsider ng American Psychological Association na mental disorder ang pagiging bakla.”

“Its not that Marvin.”

“Eh putangina ano!?”

“I want you to understand that Kaloy is not a real person.”

Eto nanaman tayo, “All this time hallucination ko lang si Kaloy?”

“Yes.”

“Bullshit!”

Totoong-totoo sa puso at isip ko si Kaloy. Malinaw pa rin sa alaala ko yung ngiti nya, yung malalamlam nyang mga mata! Yung buhok nya, alam ko pa rin yung pakiramdam. Impossibleng hindi sya totoo.

“He’s just a delusion.”

“Oo, a story na ginawa ko para sa project ko, yun din sinabi sa kin ni Jerome,” sabi ko, “Alam mo Doc, I dare you, pumunta ka sa baranggay nila! Pumunta ka don, at ipagtanong mo yung nangyaring sunog sa kanila.”

“Already did Marvin, walang nangyaring sunog sa bayan natin nitong nakaraang buwan.”

Fuck, ano to? Bigla na lang mawawala na parang bula si Kaloy?

“Bullshit.”

“Carlos Ramos ang buo nyang pangalan diba? May tatlo syang kapatid, si Michael, Princess at Toto, namatay ang nanay nya sa sunog, at iniwan namin sila ng tatay nya. Grade 8 lang ang natapos nya, at nagtatrabaho sya bilang isang male prostitute. Tama ba?”

Yun naman pala! “Yes Doc, kilala mo naman pala sya eh!”

Binuksan nya yung isang cabinet sa ilalim ng desk nya, “Familiar ba to sayo?”

Nilabas nya yung journal ko.

“Marvin, nakasulat lahat dito yung mga informations na nalaman ko kay Kaloy. Marvin, he’s a fragment of your own mind. Hindi sya totoo.”

Bullshit. Bullshit. Bullshit. Nasa kanya lang pala si Kaloy all this time.

“Akin na yan! Pag hindi mo binigay sa kin yan! Ihahampas ko dyan sa mesa mo yung ulo at hindi ako titigil hanggat hindi mo yan binibigay sa kin!”

Imbes na ibigay sa kin, binalik nya si Kaloy ko sa cabinet nya.

“Tangina mo! Tangina mo! Tangina!” Paulit-ulit ko syang minura, at sa bawat mura ko, isang hampas sa mesa, gamit ang ulo ko.

“Ibalik mo sa kin si Kaloy!”

May pinindot na kung ano si Doc Mrartinez. Biglang bumukas yung pinto at may pumasok na apat na nurse. Inilayo nila ako sa desk ni Doc Martinez na may mga bahid na ng dugo. Parang gripo sa pagtulo ang dugo mula sa ilong ko, masakit, pero wala akong paki. Gusto ko lang mabawi si Kaloy.

May tumusok sa kin na kung ano.

May injection na palang nakaturok sa braso ko. Bigla akong nanghina.

I never felt so hopeless. Gusto ko lang naman makita ulit si Kaloy.

Lumabo yung paligid.

Then everything went black.