chapter 1

Nag simula ang lahat sa isang party kung saan invited lahat ng fteshmen sa school na pinapasukan ni Oliver. Maaga palang ay excited na siya dahil ito ang unang pagkakataon na pinayagan siya ng kanyang parents na umuwi na anong oras. Noong nasa highschool palang kasi sya ay puro aral lang ang inaatupag nya at limitado lang ang kanyang oras, dapat alas syete ng gabi ay nasa bahay na siya. “Di bali anak, pag nasa college kana ay papayagan na kitang gawin ang gusto mo. May tiwala naman ako na pagbubutigan mo ang pag aaral mo. Kunting tiis nalang.” tandabg tanda pa nya ang sabi ng daddy nya noong nasa huling taon na sya ng highschool. Wala pang magawa si Oliver noon dahil kasi siya lang ang kaisaisang anak at pagdating ng araw siya narin ang mamahala sa negosyong nasimulan ng kanyang ama. Kaya ni minsan ay di niya sinuway ang daddy nya.

Nang matapos na syang maka pag agahan ay pumunta na siya sa isang mall para maka bili ng isusuot nya. Nagpasama siya sa kanyang kababatang kaibigan na si Nicholas upang tulungan siyang pumili. “talaga bang di ako pwdeng sumama sa party na yan?” pangungulit ng kanyang kaibigan habang nagiikot sila sa mall. “Hindi nga pwede. Di ka naman nag aaral dun. At saka ayaw kong nandun ka, baka di ako mag enjoy.” pang asar nya sa kaibigan. “Ganyan ka naman eh. Dati rati tayong dalawa lang naman ang lumalabas ah. Bakit ngayon di na pwede? Siguro may crush kana dun ano?” tanging si Nicholas lang ay may alam na bakla si Oliver. Kahit di nya aminin alam ni Nicholas. “Gwapo ba?” ganting asar ng kaibigan. “Sira!” “Asos, tigilan mo ako Oliver ha. Kunwari kapa, alam kong bakla karin. Magladlad kana kasi. Nasa koleheyo kana naman and im sure ma intindihan kanaman nila tita diba?” wika ni Nicholas habang pumipili sila ng damit na isusuot ni Oliver sa party. “Baliw. Tulungan mo nalang kaya ako para maka uwi na tayo.” ngunit sa kaibuturan ng puso ni Oliver ay napa isip siya sa sinabi ng kaibigan. Siguro may takot parin sa sarili kaya di pa nyang magawang aminin ang kanyang pagkatao. “Anong klasing party ba kasi yang dadaluhan mo? Kung di naman ma garbo ay ’wag ka nalang bumili. Marami ka naman damit sa bahay nyo. Kahit ano namang isusuot mo babagay sayo eh. Im sure pagtitinginan kaparin dun kahit naka pambahay kalang. Sa gwapo mo naman pag pasuk mo palang naka tingin na sila agad sayo” wika ni Nicholas. “Ang luma na kaya ng mga damit ko. Mukhang di naman gaanong pormal. Mga kaklasi ko lang naman ang nandun at mga freshmen. Sa tingin mo?”

“Akong bahala, ako ang mag-atos sayo. Kung gusto mo lagyan pa kita ng make-up!”

“Baliw ka talaga. Kumain na nga lang tayo, puro ka biro eh!” pumunta sila sa isang fast food restaurant ang kumain pagkatapos ay umuwi na.

Pagdating nila sa bahay ay naabutan nilang naghahanda ng meryenda ang mommy ni Oliver. “Good afternoon tita.” pabaklang bati ni Nicholas sa mommy ni Oliver. “Hello Nick. Tamang tama nag handa ako ng meryenda. Gusto nyo munang kumain?”

“Mamaya na mom. Kakakain lang namin.” “Okay ipahatid ko nalang kay manang mamaya.” at tumungo na sila sa kwarto ni Oliver.

Mag-aalas singko ng hapin na maligo si Oliver habang si Nicholas ay hinahaluglog ang cabinet ng kaibigan upang tingnan kung anong posibling isuot nito. Sa personalidad ni Oliver ay mero na syang naisip na pweden upa suot ng kaibigan. Isang sleevess na kulay puti tapos skinny jeans at sapatos na converse ang naisipan nyang ipasuot dito. Paparisan din nya ng kwentas ba usong uso sa mga kalalakihan at ang bigay nyang shades noong naka raang pasko. Simpleng tao lang si Oliver at sigurado siyang babagay ito sa kanya. Inilapag nya sa ng kaibigan habang nanonuod sya ng tv. Ilang sandali lang ay lumabas na si Oliver na baka boxer shorts lang habang pinupunasan ng towalya ang kanyang basang buhok.

“Grabe ang gwapo mo talaga friend. Pwede ba kitang syotain?” pabirong wika ng kaibigan habang tinititigan ang mala adonis nitobg katawan. “Baliw ka talaga.” tinungo nya ang salamin ay sinuklayan ang kanyang buhok. “Nakahanap ka naba ng pwede kong isuot?” “Upo kamahalan. Andito na. Siguradong pagtitinginan ka ng mga tao dun.”

“Sugurado kaba dito? Baka naman pagkatawanan ako.“sabay tawa. Simula gradeschool palang ay magkasama na sila ni Nicholas at alam nya na di sya ipahiya nito. “Kahit ano namang isuot mo babagay sayo eh.” hirit pa ni Nicholas.

Alas syete na ng gabi ng matapos ang dalawa. Kinailangan pang mag drive ng isa at kalahating oras wala pa dun ang traffic. Alas otso dapat ang simula ng aquaintance party nila ngunit alas nuebe na sya naka rating. Nagmamadaling tumakbo si Oliver papasuk sa venue. Tinangal na nya ang kanyang shade at isinabit sa leegan ng kanyang sleeveless.

Pagpasok nya ay siya namang pagkatapos ng welcome speech ng kanilang department Dean. “Enjoy the rest of the night and dont get too drunk. Again welcome to the ‘west college university’ young students.” mga huling salitang naabutan ni Oliver. Nilibot nya ang kanyang tingin upang makakita ng kakilala nya. Di nya napansin na may tumawag pala sa kanyang likuran. “Oliver!” palapit n palapit ang boses. “Olivveeer!” napansin nya na nanggaling ang boses sa kanyang likuran at lumingon na sya. Ang kaklasi pala niyang si Sam ang tumawag. “Oi, Sam ikaw pala. Musta?” bati niya sa kanyang kaklasi. “Bakit ngayun kalang. Kanina pa kita tinatawagan dika sumasagot. Tika, abah ang gwapo mo lalo ah.” inakbayan siya ng kaibigan nya. “Hali ka andun sila.” pumunta sila sa table kung saan naka upo ang kanyang mga kaklasi. “Sorry diko nasagot tawag mo baka silent kasi phone ko at nag mamaneho ako kaya diko napansin.” kwento nya habang palapit na sila sa kaning table. “Bakit ngayun kalang Oliver?“tanong na babae nyang classmate. “Dito kana sa tabi ko umupo.” ngumiti nalang si Oliver at tumabi sa kanya.

Di sanay sa ganitong party si Oliver kaya naninibago siya sa kanyang nakita. Tanging ang liwanag na nanggaling sa disco light at ilang mga LED lights ang nagbibigay liwanag sa paligid.

chapter 2

nagmasid masid lang si Oliver sa paligid tinitingnan nya ang mga taong dumadaan.

“Uminom ka naman Oliver.” wika ng isa nyang classmate na babae habang inaabot ang isang basong puno ng beer.

“hindi ako umiinom eh!”

“ano ba naman yan. wala kana sa high school. para ka namang hindi lalaki nyan eh!” pabirong tugon ng isa pa niyang kaklasi. nagtawanan ang lahat ng nasa table nila. sa huli ay ibabot na ni Oliver ang baso.

“ huwag kang mag alala wala lang yan. tsaka pinayagan ka naman ng parents mo diba? tama na muna yang pagiging jologs mo. mag enjoy ka paminsan minsan lang to.“ bulong sa kanya ni Sam na sa mga oras na yun ay tinabihan na siya sa pag upo. Napa ngiti nalang sa kanya si Oliver.

ilang sandali palang ay di na namalayan ni Oliver na naparami na pala ang kanyang nainom.

nag umpisa na syang maging madaldal. halus lahat ng kwento ay puro sya na ang nag sasabi. kung ano ano nalang ang lumalabas sa bibig nya.

nagsimula naring mag init ang kanyang katawan. lumalalim na ang gabi at ang ilang mga studyante ay nagsiuwian na.

di namalayan ni oliver na may nagmamasid pala sa kanya. isang taong naka huli ng atensyun nya. patuloy lang itong nagmamasid sa kanya.

nagsimula ng mamula ang mga pisngi ni oliver na mas lalong nagpapagwapo sa kanya.

may mga panahon ring sumasayaw na si oliver sa dance floor. wala na syang control sa sarili. kung sino sino nalang ang kasayaw nya.

yung ibang kaklasi nya ay nagsiuwian narin. tanging si Sam nalang at yung dalawa pa nyang kaklasi ang natira.

patuloy parin sila sa pag iinuman at sayawan. di na namalayan ni Oliver na kanina pa pala tumatawag ang mommy nya. mag aalas dos na ng madaling araw kaya nag aalala na ang kanyang mommy.

alas tres ng matapos ang party at nagpa alaman na silang magkaklasi. dahil sa sobrang kalasingan ay di na nagawang pansinin ang isat isa. may kanya kanya silang sundo. tanging si Oliver lang ang wala.

papahirapan ang kanyang paglakad patungo sa kanyang kotse. ngunit kinakaya parin ni oliver. malapit na sana sya sa kanyang sasakyan ng bigla syang bumagsak.

buti nalang at may taong naka sunod sa kanya.

“hey! are you okay?” tanong ng isang lalaki habang tinutulongan syang maka tayo.

“im fine.” tumingin sya sa lalaki at ilang saglit lang ay tuluyan na syang nawalan ng malay.

binuhat sya ng lalaki. mabuti nalang at matipuno ang pangangatawan nito at nakuha nyang buhatin si Oliver papasuk sa sasakyan nito.

Dinala sya sa condo ng lalaki. kasama pala sya sa mga estudyante kanina. sya yung naka kuha ng atensyun ni Oliver.

buti nalang at sinundan nya ito at baka kung ano pa ang mangyari sa kanya sa daan.

habang nasa daan ay wala paring malay si oliver. para itong isang anghel na mahimbing na natutulog. ang kanyang pulang pisngi. ang kanyang kulay rosas na mga labi. mga buhok na umaayon sa hampas ng hangin. isang napaka gandang nilalang.

ilang sandali lang ay naka rating na sila sa condo ng lalaki. hanggang sa basement patungong kwarto ay karga karga nya ang wala paring malay na si Oliver.

pagkapasuk nila ng kwarto ay binaba na sya ng lalaki sa kanyang kama. pagkatapos ay kumuha sya ng maliit na palanggana na may maligamgam na tubig.

inilapag nya ito sa mesa tabi ng kanyang kama. hinubad nya ang sleevess ni oliver pagkatapos ay sinunod nya ang skinny jeans ng binata. tanging boxer short lang nito ang tinira nya.

di nya maiwasang pagmasdan ang hubad na katawan ni oliver.

mula ulo patungong dibdib nito. di rin naka ligtas ang mga balahibo na lumampas sa kanyang boxer short. pati narin ang tinatagong pagkalalaki ni oliver ay di naka ligtas sa napangnasa nyang mata.

bago pa sya mawala sa sarili ay sinimulan na nyang linisin ang katawan ni oliver.

pagkatapos nya itong malinis ay ibinalik nya ang palangana sa kusina at bumalik narin sya agad sa kwarto.

hinubad narin nya ang kanyang damit maliban sa kanyang brief at tumabi na sa kanina pang mahimbing na binata.

alas syete ng umaga ng magising si Oliver. binuksan nya ang kanyang mga mata at laking gulat nya na may kayakap sya at halos maghahalikan na sila sa sobrang lapit ng kanilang mga mukha.

sa gulat ni Oliver ay napa tayo sya at kuniha ang kumot upang itakip sa hubad nyang katawan.

“Sino ka? nasaan ako? anong ginawa mo sakin?” tarantang tanong ni oliver.

“hey, relax. walang nangyari sayo! youre in my place. youre so drunk last night kaya dinala na kita dito baka mapano kapa sa daan.” wika nya habang may bahid na antok pa sa kanyang mga boses.

bumangon na ang lalaki at umupo sa kanyang hinagaan kaharap si oliver. “Im Vince.” inaabot nya ang kanyan kamay upang magkakilanlan sila.

“i have to go. anong oras naba?”

tumayo ang lalaki.

“ayan oh relos.” sabay turo sa wall clock na nakasabit malapit sa kanyang pintuan. at dumiretso na ito sa banyo.

nagmamadaling nagbihis si Oliver. pagkatapos nyang magbihis ay sya namang pagtawag ng kanyang mommy.

“ANAAAK! nasaan kana ba? bat di mo sinasagot mga tawag ko. ano ng nangyari sayo. pinagaalala mo naman ako.” boses ng mommy nya na halos maloka na sa kakaantay sa kanya.

“nandito po ako nakatulog sa bahay ng classmate ko mom. sorry diko nasagot tawag mo naka silent mode kasi yung phone ko.”

“sinong classmate yan? umiwi kana at kanina pa ako nag aalala sayo.”

sa mga oras na yon ay lumabas na nya banyo si Vince. nakatitig sa kanyang katawan si oliver dahil di parin ito naka bihis. dumaan ito sa kanyang harapan na naka brief lang at tumungo na sa cabinet upang magbihis.

“Opo, uuwi na ako.” tapos ay binaba na nya ang kanyang telepono.

“mamaya kana umiwi. samahan mo muna akong mag breakfast. di kasi ako masyado nakakakain sa party.” lumapit ito sa kanya at inayos ang kanyang nagulong buhok. “at saka ang bigat mo. napagod ako sa kakakarga sayo mula sa parking lot dun sa venue hanggang dito sa condo ko. kaya ililibre mo ako ngayun.” sabay patik sa mukha ni oliver sabay kindat.

di na nakuhang magreklamo ni Oliver. pagkatapos mag bihis ni Vince ay lumabas sila at pumunta sa may restaurant malapit sa kanyang condo.

marami silang napag kwentohan. nagpakilala narin si Oliver at humingi sya ng tawad sa nangyari. nalaman nya na galing pala ng canada ang pamilya ni Vince.

dito na sila maninirahan ulit sa pinas for good. kagaya nya kaisaisang anak rin si Vince at magka edad rin pala sila.

di katulad ni Oliver, puno ng kompyansa sa sarili itong si Vince.

matangkad si Vince, maputi dahil nga matagal silang nanirahan sa canada. matangos ang kanyan ilong at panipis ang mga labi.

mabilis silang nagpagaanan ng loob na para bang matagal na silang magkakilala.

mag aalas dyes ng magpasyang umuwi na ni Oliver. pero bago siya umuwi ay binigay ni Vince ang kanyang calling card at sinabing tawagan sya pagka dating nya ng bahay.

at tuluyan na silang nagpaalaman sa isat isa.

chapter 3

pagkagising ni Oliver ay naalala nya agad si Vince. tinixt nya ito.

“sorry ngayun lang ako nakapag text. naka tulog kasi ako pagkadating ko ng bahay. kumusta kana? - Oliver.”

ilang saglit lang ay tumawag si Vince.

“Good morning, este good night na pala. Musta ang tulog mo?”

“okay lang. mahimbing kasi ikaw ang napanaginipan ko.” pabirong tugon nya.

“wow. mabuti naman kung ganon.”

“ikaw musta kana? naka tulog kaba?”

“hindi nga eh?”

“bakit naman hindi?”

“kasi palagi kang tumatakbo sa isipan ko. di tuloy ako maka tulog.”

kinilig naman si Oliver sa narinig nya.

“hahaha. Baliw ka talaga Vince.”

“Oo, baliw ako. Baliw na baliw sayo.”

“Mais kaba?” ganting hirit ni Oliver.

“Bakit, kasi corny ako?”

“Hindi, sarap mo kasing papakin eh.” tapos sabay tawa.

“Kita tayo mamaya.” wika ni Vince.

“Huh, o..okay lang. Saan?”

“Basta, puntaha mo ako dito sa condo mga alas 9.”

tiningnan ni Oliver ang kanya relo.

“huh? Eh, alas otso na ah.”

“Kaya nga. May isang oras kalang upang mag handa. Maghintay ako sa labas ng condo. Bilisan mo.”

pagka baba ng telepono ay nagmamadaling maligo si Oliver at pagkatapos ay bumaba na sya.

Naabutan nyang nananghalian ang kanyang parents.

“Saan ka pupunta Oliver?” wika ng kanyang daddy na unang naka kita sa kanya.

Lumapit muna sya sa mga magulang nya.

“Good evening po. Aalis lang muna ako dad. Babalik ako agad.”

“Kumain ka muna. Di kapa nakapag lunch.” wika ng kanyang mommy.

“Busog pa po ako mom.” sabay beso sa kanyang mama.

“Mag ingat ka anak.” wika ng papa nya.

“Sige po dad.” tapos umalis na sya.

“Nako daddy ha. Mukhang namimihasa na yang anak mo. Kinukunsinti mo kasi. Baka kung sino na ang mga kinakasama nya.” sabi ng mommy ni Oliver habang nagpatuloy sila sa pagkain.

“Pabayaan mona. Naninibago lang yan. at saka may tiwala naman ako sa anak mo. Alam kong di sya gagawa ng ikakasama nya.”

Malayo palang ay tanaw na ni Oliver si Vince sa labas ng condo nya na may dalang bag.

“Hi,” maikling bati nya kay Vince habang bumababa sa sasakyan at lumapit kay Vince.

“Saan ba tayo pupunta?”

“Basta. Akong bahala.”

Inilagay ni Vince ang bag sa likuran ng sasakyan at sya ang nagmamaniho nito.

Habang nasa daan ay di maiwasang ma excite ni Oliver kung saan sya dadalhin ni Vince.

“Saan ba kasi tayo pupunta?”

Nginitian lang sya nito. Dahil walang natangap na sagot ay nanahimik nalang si Oliver.

Isang oras na ang lumipas at di parin sila naka rating sa paruruonan nila.

Malayo na sila sa syudad at puro matataas na puno ang kanilang nadadaanan.

Nagsimula ng kabahan si Oliver baka kung saan sya dadalhin ni Vince. Tinitingnan lang sya nito at ngumingiti na lalong nagpa kaba sa kanya.

“Nako lagot na. Saan kaya ako dadalhin ng taong ito?” wika nya sa sarili.

Ilang sandali lang ay hininto ni Vince ang sasakyan sa isang malawak na bukirin kung saan makikita ang buog syudad.

Bumaba si Oliver at tinitingnan ang paligid.

“Anong gagawin natin dito?” pagtatakang tanong ni Oliver.

Tanging ang buwan lang at ang ilaw ng kanyang sasakyan ang nagbibigay liwanag sa paligid. Ngunit ang tanawin mula sa syudad ay talaga namang nakamamangha.

“Bago kami pumunta ng Canada dito ako madalas pumupunta.”

Sumandal sila sa harapan ng kotse habang naka tingin sa napakalawak na syudad.

“Sa ’twing pagagalitan ako ni daddy, dito ako nagpapalipas ng gabi. Saksi ang lugar na ito sa mga problema ko sa buhay. Dito ako tumatakbo sa tuwing malungkot ako at kinailangan kong mapag isa. Dito walang nakakakita sakin habang umiiyak.” tumingin sya kay Oliver na kanina pa naka tingin sa kanya habang nagsasalita sya.

“Naging malaking bahagi ng pagkatao ko ang lugar na ito Oliver. Na mimiss kona ang lugar na ito. Its been five years mula ng naka punta ako dito.”

Tiningnan lang sya ni Oliver.

“Gusto kong makita mo ang lugar na ito.Gusto kong samahan mo ako dito kahit ngayung gabi lang. Kung okay lang sayo?”

Di makapag salita si Oliver. Nagulat sya sa biglang pag seryuso ni Vince.

“Bakit ako?”

ang tanging mga salitang lumabas sa kanyang bibig habang nakatingin parin kay Vince.

“Dahil kahit hindi pa kita lubusang nakilala gusto ko na dito mismo sa lugar na ’to ang magsisilbing unang gabi na magkasama tayo. Dito natin simulan ang mga masasayang araw natin.”

natigilan ng kaunti si Vince.

“I like you Oliver, and i hope you feel the same way too.”

Inalis ni Oliver ang pagka tingin nya kay Vince.

“Parang ang bilis naman yata ng pangyayari. Kahapon palang tayo nagkakakilala. Pano mo nasabing gusto mo ako sa ganong kaiksing panahon?”

Hinawakan ni Vince ang mukha ni Oliver at iniharap sa kanya.

“Gusto kita. At hindi sa tagal na panahon nasusukat yun Oliver. Unang tingin ko palang sayo, alam kong gusto na kita. Alam kong naguguluhan kapa. Di kita bibiglain. Gusto kolang malaman mo na seryuso ako sa mga sinasabi ko.”

walang lumabas na mga salita sa mga bibig ni Oliver. Nitigan lang nya si Vince. Hindi siya makapaniwala sa kanyang narinig.

Ngunit sa kaibuturan n kanyang puso ay merong kung anong kaligayahang kanyang nararamdaman.

“Naghanda pala ako ng dinner natin. May dala rin akong comforter at unan na pwede nating higaan. Huwag kang mag-alala hindi kita rerapin.”

Iniba nalang ni Vince ang usapan at kinuha nya ang dala nyang bag sa likuran ng kotse.

Inayos na ni Vince ang kanilang kainan. Maya maya pa ay lumapit na si Oliver.

Sa dalawangput isang taon ni Oliver sa mundo ay di sya maka paniwala na merong taong gagawa sa kanya ng ganito. Taong pwedeng magparamdam sa kanya ng importansya maliban sa kanyang magulang.

Kung ano man ang pwedeng mangyari ay naka handa na sya. Mabait naman si Vince at nakita nyang alagang alaga sya nito kaya wala na syang kailangang kakatakutan pa.

At nagsimula na silang kumain. Pagkatapos nilang kumain ay niligpit ni Vince ang kanilang kinainan. Pagkatapus ay umupo sila sa nilapag na comforter habang naka tingin sa malawak na syudad.

“Alam mo Oliver. Sabi ko noon, kun meron man akong dadalhing ibang tao dito ay siya ang taong mamahalin ko habang buhay. Gusto ko makita nya ang ganda ng mundo sa simpleng paraan. At maging masaya kaming dalawa.”

tumingin ulit sya kay Oliver.

“Sa tingin ko natagpuan kuna ang taong ’yun. Sana nagustuhan mo ang date natin. Alam kong badoy pero gusto ko malaman mo na kahit anong klasing yaman meron ang pamilya ko ay simple parin akong tao. Ikaw palang ang dinala ko dito Oliver. Alam ko na kahit hindi mo man ako magustuhan, naging masaya ako ngayong gabi.”

“Kahit naguguluhan man ako sa bilis ng pangyayari, gusto kong magpasalamat sayo Vince. Dahil sa tanang buhay ko, ngayon lang ako nakadama ng ganitong klasing kaligayahan. Kung ano man ito, gusto ko munang makasiguro. Espesyal ka sakin at sana maintindihan mo ako.”

naging seryoso narin si Oliver. Tiningnan nya sa mata si Vince.

“Nang sa gayon, masaktan man ako, alam ko sa sarili ko kung ano ang pinapasuk ko. Kung magkakarelasyon man tayo, ayaw kong magmamadali.”

maluhaluha ang mata ni Vince ng marinig nya ang mga salitang binitiwan ni Oliver.

“Maramig salamat Oliver. At least ngayon, alam kong may halaga rin ako sayo.”

Niyakap nya si Oliver at tuluyan ng bumagsak ang kanyang mga luha.

Malungkot ang naging buhay ni Vince. Maagang namatay ang kanyang mommy. Kinailangang magtrabaho ng halos bente kuatro oras ng kanyang ama.

Sa isang lingo ay minsan lang sila magkasama sa hapagkainan ng kayang daddy. Hangang sa nag migrate sila sa Canada.

Naghahanap si Vince ng pagmamahal. At sa kung sino sino niya ito hinanap. Ngunit lahat sila ay iniwan rin sya.

Ngayon ay umaasa sya na si Oliver ang magbibigay sa kanya ng pagmamahal na matagal na nyang hinahanap.

Naka tingin sila sa langit kung saan ay nagkikislapan ang mga bituin.

“Masayang masaya ako ngayon Oliver. Maraming salamat sayo.”

naka unan si Oliver sa mga bisig ni Vince.

“Ako din Vince. Masaya ako. Maraming salamat at dumating ka sa buhay ko.”

Ilang sandali lang ay nakayakap na si Oliver sa napaka kisig na katawan ni Vince.

Hinalikan ni Vince ang noo ni Oliver at niyakap niya ito ng mahigpit. Pagkatapos ay natulog na sila na magkayakap sa isat isa.

Chapter 4

Pasikat na ang ng magising si Vince. Nakita nyang mahimbing pa ang tulog ni Oliver habang nakayakap ito sa kanya.

Dahan dahan niyang inalis ang kamay nito upang iligpit ang mga natitirang gamit bago sila umalis.

Di nagtagal ay nagising narin si Oliver.

“Magandang umaga.” maikling bati ni Vince habang patuloy parin sa pagliligpit.

“Good morning rin sayo. Aga mo namang nagising. Nakatulog kaba?”

bumangon na at umupo muna si Oliver habang pinagmamasdan ang pag sikat ng araw.

“Ang ganda noh?” sabi ni Vince na tumabi na kay Oliver sa pagkaupo.

“Pero wala ng sing ganda mo.” sabay kindat kay Oliver.

“Baliw ka talaga.” tumayo na si Oliver.

“Anong oras naba?”

“Mag aalas singko na.” tugon ni Vince habang nililigpit ang hinigaan ni Oliver.

“Maya maya uuwi na tayo baka hinahanap kana sa inyo.”

Ng matapos ng makapagligpit ay tinabihan nya si Oliver na nakasandal sa harapan ng kanyang kotse.

“Napakaganda talaga nya. Salamat at dinala mo ako dito, Vince. Ngayon lang ako nakakita ng sunrise sa personal. Napakaganda nyang pagmasdan.”

Panakaw naman na umaakbay si Vince.

“Maganda talaga yan lalo na pag ako ang kasama mo.” sabay ngiti habang tumitingin kay Oliver.

“Asos, mananantsing karin lang naman itudo mo na.” pabirong tugon nya habang inalis ang kamay ni Vince sa pagkaakbay sa kanya.

Nag-abot ang kanilang mga mata. Di makaalis sa pagkatitig sa isat isa. Dahan dahang naglalapit ang kanilang mga mukha na para bang isang magnet na pilit pagdikitin ang kanilang mga labi.

Malapit na malapit na at tuloyan na silang maghalikan ng biglang ..

“rriiinnnggg….” tunog ng cellphone ni Oliver na nasa loob ng sasakyan nya.

“Sayang muntik na sana.” mahinang wika ni Vince.

“Narinig ko yun.” habang kinuha ang phone.

“Hello, mom? Oo, papauwi na ako…Opo.. Sige po..” mama pala ni Oliver ang tumawag.

Bumalik si Oliver sa kinaroroonan ni Vince.

“Uwi na tayo. Hinahanap na ako ng mommy ko.

Bakas sa mukha ni Vince ang pagkadismaya sa nangyari. Napangiti nalang si Oliver sa kanya.

Habang nasa daan ay tahimik parin si Vince.

“Bat ang tahimik mo?“binasag ni Oliver ang katahimikan.

“Wala may iniisip lang ako!” matamlay ang sagot ni Vince. Nginitian lang sya ni Oliver.

“Para kang sira jan. Bat kaba ngiti ng ngiti?“nakasimangot na ang kanyang mukha.

“Pa tsansing tsansing kapa kasi ayan tuloy na udlot.” malakas na tawa ang sumunod mula kay Oliver.

Tahimik parin si Vince. Ilang saglit lang ay hininto na ni Oliver ang sasakyan sa gilid ng karsada at tumingin kay Vince.

“Alam mo, Vince masayanaman ako na nakilala kita. Gusto kong malaman mo na espesyal ka sakin. Ngunit gaya ng sinabi ko kagabi huwag muna tayong magmadali. Gusto kong makilala ka ng husto. Darating din tayo jan, okay?”

Di parin sya kinikibo ni Vince

“Pag di mo ako papansinin hahalikan talaga kita.” pagbabantang wika ni Oliver ngunit deadma parin si Vince na para bang sinusubok nya kong talagang gagawin ni Oliver.

Hinila ni Oliver ang leeg ni Vince at hinalikan nga nya ito sa labi. Gumanti naman ng halik si Vince at ilang sigundo silang naghahalikan.

Sa huli ay napangiti na si Vince.

“Hahaha.. Huli ka!” asar na tugon nito na nagpa inis kay Oliver.

“Baliw ka talaga noh? Gusto molang talaga maka tsansing sakin. “

“Syempre mahal kasi kita.”

“Ang sabihin mo manyak ka talaga!” hinampas hampas nya ng stuff toy si Vince.

Sa huli ay tumawa nalang ang dalawa. At nagpatuloy ng magmaniho si Oliver.

“Naiintindihan naman kita Oliver. I know ako ang first kiss mo.” pangiting wika ni Vince.

“Paano mo nalalaman?”

“Kasi dika marunong humalik. hahaha”

“Ang sama mo talaga sakin ano?Patuloy mo pa akong asarin busted ka talaga sakin.”

Kahit seryuso ang mukha ni Oliver alam ni Vince na nagbibiro lan sya.

“Alam kong mahal mo ako. Nahihiya kalang aminin.” tumawa lang si Vince.

“Talaga lang ha? Huwag kang pakakasiguro. Patuloy mo pa akong asarin.”

“Sige na nga di na kita asarin. Pero salamat kanina ha? Kahit wala kapang toothbursh ang bango parin ng bibig mo.”

Ngumiti nalang si Oliver. Nagpatuloy pa ang kanilang harutan hangang sa makarating sila sa syudad.

Bago umiwi ay nagpasya muna silang kumain sa isang restaurant malapit sa bahay nila Oliver.

“Anong oras pala ang pasok mo mamaya?“tanong ni Vince habang pumila sila upang maka pag order ng pagkain.

“Alas dos pa naman. Buti nakatulog ako ng mahimbing kagabi kun di aantukin talaga ako sa klasi.”

“Himbing nga ng tulog mo eh! Tulo laway kapa.” tumawa si Vince habang kinurot sya ni Oliver.

“Nakakadiri ka. Hindi kaya!”

Para silang mga bata kung magharutan. Napangiti nalang ang babae na nasa likuran nila.

“Ikaw anong oras ka papasok mamaya?”

“Alas onse yung first class ko tapos 3hrs break. Tapos 3pm na yung susunod. Dalawang subject lang ako kaya maaabutan pa kita.”

“Yan ay kung makikita mo ako sa campus.” asar ni Oliver habang naghahanap sila ng mauupuan.

“Eh di, magsisisigaw ako hangang sa lumabas ka!”

“Mamamaos ka sa kakasisigaw di parin ako lalabas.”

“Ah ganon pala ha!” kiniliti nya ng husto si Oliver habang magkatabi sila ng upuan.

“Ano ba Vince. Stooop it!!hahahha.. Nakikiliti ako ano ba!” mangiyak ngiyak na si Oliver.

“Hindi ka parin lalabas?” patuloy pa nyang kinikilti si Oliver.

“Oo na. Lalabas na nga!”

Pinagtitinginan nalang sila ng mga taong nandun ngunit wala silang pakialam.

Para sa kanila sila lang ang tao sa paligid.

“Grabe ka hihimatayin ako ng di oras sayo.” malaki ng katawan ni Vince kaya kung ganun nalang niya ibully si Oliver.

“Sorry naman.”

Pagkatapos kumain ay lumabas na sila at nagsipaalaman na. Nagtaxi nalang si Vince pauwi dahil malayo pa ang condo nya.

Pagkatapos mananghalian ay pumunta na sa school si Oliver. This time excited na sya pumasok dahil kay Vince.

“Saan ka? Andito na ako sa school.” tinixt nya si Vince habang naglalakad sa may hallway.

Ilang sandali ay tumawag na si Vince.

“Ang gwapo mo talaga kahit anong isuot mo.” pang asar nya habang nasa malayo at pinagmamasdan si Oliver.

Naka plain white tshirt si Oliver naka shades at pantalon na blue at may bitbit na libro.

“Asan kaba kasi?”

“Secret”

“Mang asar ba?”

“Hanapin mo muna ako.” kanina pa sya palakad lakad at tingin ng tingin sa mga dumadaan ngunit di niya makita si Vince.

“Napapagod na ako ha!”

“Tumingin ka sa taas.” kumakaway si Vince mula sa 3rd floor ng building.

“Baliw! Bumaba kanga dito napapagod ako sayo. Hintayin kita sa lobby.” binaba na nya ang phone at humanap ng mauupuan.

Mejo maraming tao sa lobby kaya kinuha nya ang kanyang phone at nagpatugtug ng music kinabitan nya ito ng headset para di marinig ang mga ingay.

Binuksan nya ang kanyang aklat at nag basa basa muna habang hinihintay si Vince.

Ilang minuto lang ay may humalik sa kanyang pisngi. Si Vince! At tumabi ito sa kanya.

“Ano kaba ang daming tao oh!”

“Arte arte naman nito. Kiniss mo nga ako sa lips di naman ako pumalag ah!”

kinuha nya ang headset na nasa kaliwang tinga ni Oliver.

“Anong pinapakingan mo?”

“Opm songs.”

Sabay silang nakinig sa music habang naka sandal ang ulo ni Vince sa balikat ni Oliver at tinitingnan ang binabasa nito.

Maya maya ay tumogtug ang awitin ni Regine Velasquez na “Pangako sayo.”

Napa tingin si Oliver kay Vince at bumalik sa kanyang pagbabasa.

“Pangako hindi kita iiwan…Pangako diko pababayaan.. Pangako hindi kana mag-iisaaaa… Pangakong magmula ngayon tayong dalwaaaa ang magkasama.”

Sinabayan ni Oliver ang kanta habang kunwari ay nagbabasa parin.

Napangiti nalang si Vince.

“Talaga? Di mo ako iiwan?” tumingin sya kay Oliver.

“Oo, hindi kita iiwan. Ang kulit mo kasi eh. Pag nawala ka, mamimiss talaga kita!”

nag abot ulit ang kanilang tingin.

Natigilan ang dalawa ng biglang tumunog ang bell.

Alas dos na ng hapon at kinailangan ng pumasok ni Oliver. Hinatid sya ni Vince at umalis na pagkatapos.

“Oy, Oliver!” bati ni Sam na nasa loob na ng classroom nila.

“Sorry pala hindi na kita naalalayan last time ha? I was so drunk narin kasi. Paano kaba naka uwi?” di na nakasagot si Oliver dahil pumasok na ang professor nila.

“Oooyy. Mag kwento ka naman.” kinukulit sya ni Sam. Magkatabi sila ng upuan kaya wala na syang magawa kun di aminin.

“Hindi ako sa amin naka tulog that time. I was with SOMEBODY.” pinagmamalaki pa nya ang nangyari.

“Huh? SOMEBODY?” bulong nya habang nilapit ang sarili kay Oliver.

“Sino? Ikaw ha di mo man lang sinabi sakin.”

Nginitian lang nya si Sam. Pagkatapos ng klasi ay dumiritso na sya sa library upang makapag hiram ng books habang hinihintay si Vince.

Araw araw na silang nagsasama sa school. Naging makabuluhan na ang pagpasok ni Oliver dahil kay Vince.

Sabay narin silan maglunch at tuwing uwian ay namamasyal muna sila bago tuloyang umiwi sa kanikanilang bahay.

Bakas sa kanilang mga mukha ang tunay na kaligayahan.

Sabado ng umaga nagtext si Oliver kay Vince.

“Anong oras ka pupunta sa school?” nagdaan ang ilang oras ngunit wala syang natangap na reply.

Sinubukan rin nyang kontakin ngunit out of reach na ito. Nagtataka sya kong bakit at kun anong nangyari.

Malungkot ang umaga ni Oliver habang naglalakad sya sa lobby ay di nya maiwasan na tingnan tingan ang phone nya baka kun nagtext si Vince-

ngunit wala parin!

“The number you’re calling is currently unavailable!” nagsimula na syang mag-alala.

“Anong problema mo?Parang wala ka sa sarili ah.” Napansin narin ni Sam ang katamlayan ni Oliver.

“Wala, may iniisip lang ako.”

“Siguro iniisip mo yung lalaking kasakasama mo ano?” pabirong wika ni Sam. Ngunit tahimik parin ito.

“Ito naman di na mabiro. Sama ka nalang samin mag lunch mamaya parin naman dika masyadong mag iisip jan.”

Sa huli ay ngumiti nalang si Oliver at tumango.

Pagkatapos nilang mananghalian ay nag tambay muna sila sa lobby ng school.

Habang nagkakatuwaan ang mga kaklasi nya ay nasa isang sulok lang si Oliver. Panay parin ang tingin nya sa kanyang phone.

“Its another gloomy afternoon west college university. Im your Dj Allan signing in for this afternoon’s love hits. i’ll be serving you the top 10 OPM today.”

Tuwing sabado ay may campus radio sila. Kung saan magpapatugtug ng mga top hits local or foreign songs.

Para malibang nakinig nalang si Oliver.

“Ngunit bago tayo magpatuloy ay meron tayong bisita ngayon. Si Vince Sandoval.”

Biglang natigilan si Oliver. Di nya masyadong narinig ang buong pangalan ngunit tumagos sa isipan nya ang pangalang VINCE.

“Good afternoon fellow students Im Vince.” na excite at nagsimula ng kabahan si Oliver.

“I just want to take this opportunity to thank one person who came into my life a week ago. We’ve met in an unexpected place. He was the most BEAUTIFUL thing I’ve ever seen.”

Nagsitigilan narin ang kanyang mga kaklasi sa kanilang kulitan at na curious sila sa taong nagsasalita.

“Yes, he is a man and I dont care what people would say. I love him so much.”

Di maitago ang kilig na nararamdaman ni Oliver. Di sya nakapaniwala sa ginawa ni Vince.

“and i want to spend my whole life with him. I know you’re listening right now. Im sorry kung hindi kita tinixt kanina. I want to surprise you. Sana dika galit at sana huwag mo akong batukan pag nagkita tayo.”

Napangiti nalang si Oliver.

“First time I saw you i knew right before that moment na ikaw ang taong magpapaligaya sakin. “

lahat ng nakarinig ay kinilig na kay Vince.

“Here ’s a song for you. I hope mahigustohan mo ito Oliver. I love you so much!”

nagsitilian ang mga kaklasi ni Oliver ng marinig ang kanyang pangalan. Di na maitago ni oliver ang kanyang naradamdaman.

“Anong awitin yan Vince?” tanon ni Dj Allan.

“Passenger Seat by Stephen Speaks.” may dalang guitara si Vince at nagsimula na syang tumugtog.

“Oliver!! puntahan muna. Nasa control room sya. Fourth floor ng kabilang building dali.” wika ng isang kaklasi nyang babae.

“Go Oliver! Kaya pala matamlay ka kaninaha ha! May Vince kana pala ngayon! Tumakbo kana dali..” sabi ni Sam at tumakbo nanga si Oliver patungong kabilang building.

♬I look at him and have to smile as we go driving for a while his hair blowing in the open window of my car and as we go the traffic lights watch them glimmer in his eyes in the darkness of the evening.♬

Habang tumatakbo si Oliver ay bumalik lahat ng alaala nila ni Vince. Mula sa pagbuhat nya sa party hangang sa naka uwi sila sa probinsya.

Pati narin ang mga kulitan nila sa school. Lahat ng masasayang alaala nila. Mga walang kupas na harutan ang lambingan.

Rinig na rinig sa buong campus ang mga pangyayari. Habang tumatakbo ay nagsisigawan sila. Kahit di nila kilala si Oliver alam nila na siya ang tinutukoy ni Vince.

♬ And I’ve got all that I need right here in the passenger seat. Oh and I cant keep my eyes on the road knowing that he’s inches from me. We stop to get something to drink my mind clouds and I cant think scared to death to say I love him. Then a moon peeks from the clouds hear my heart that beats so loud try to tell him simply.♬

Nasa fourth floor na si Oliver at tanaw na nya ang control room. Sa labas nito ay nakita nya ang kanyang kaklasi na nakatayo at excited na kumakaway sa kanya at pinamamadali sya.

♬That I’ve got all that I need right here in the passenger seat-♬“ biglang bumukas ang pinto ng control room at naka tayo habang hinihingal sa may pintuan si Oliver.

“Oh my goossshh. Is that Oliver?” tanong ni Dj Allan.

“Yes, he is Oliver. The man that I love the most.” kinilig ang lahat ng naka rinig sa kanila.

Dahan dahang lumapit si Oliver habang pinagpatuloy ni Vince ang kanyang pagkanta at nagkatitigan sila.

“Oh and i cant keep my eyes on the road knowing that he’s inches from me. Oh and i know this love grow-” bigla syang hinalikan ni Oliver sa lips.

“Oh my goood! Kissig scene na itong nakikita ko.”

nagsigawan ang lahat ng tao sa control room at lahat ng naka rinig sa kanila.

Binaba ng Vince ang kanyang guitara at dahan dahang tumayo habang magkadikit parin ang kanilang mga labi.

Nagpatugtog ng isang sweetlove song si Dj Allan habang sila Vince at Oliver ay tuloyan paring naghahalikan.

Ilang saglit pa ay bumitaw na si Vince.

“I love you so much Oliver. Sana nagustuhan mo ang surprisa ko sayo.

“I Love You Too, Vince.”

lahat ng taong nasa loob ng campus ay saksi sa nga binitiwan nilang salita.

“I love you so much.” at muli nyang hinalikan si Vince.

chapter 5

[RATED SPG]

Ng makauwi sa bahay ay tinawagan ni Oliver ang kaibigang si Nicholas.

“Ano ba yang ibabalita mo sakin friend?” tanong ni Nick habang nasa terrace naman ng kwarto si Oliver.

“Naalala mo yong sinabi mo sakin na magladlad na ako?”

“ohhh mmyyy gooosshh.” napatili si Nicholas.

“Nagladlad kana friend?”

“Baliw, hindi pa.” maikling wika ni Oliver at pumasok sa loob ng kwarto at humiga sa kama.

“So anong point ng pag-uusap na ’to?”

“Kasi nga may party kami, diba? I never thought may makilala ako that time.”

“So,tapos?”

“Yun nga, may nakilala ako then araw araw na kaming nagkikita. We became friends and kanina lang naging boyfriend ko na sya.”

“Talaga?” biglang natigilan ang kaibigan.

“So ano ng plano mo ngayon? Paano mo sasabihin sa parents mo yan?”

“Hindi ko pa nga alam eh. Bahala na muna siguro. Basta sa ngayon, Im so happy. Feeling ko, ako na ang pinakamasayang tao sa mundo.” naka tingin lang si Oliver sa kisame ng kanyang kwarto habang sinasabi ang mga salitang yun.

“Hindi ko alam kong anong gagawin ko pag nawala sya. Mahal na mahal ko sya Nick.”

“Im so happy for you friend. At least ngayon, tangap mona sa sarili mo kung ano ka talaga.”

Naging seryoso na ang usapan ng dalawa.

“Oo nga Nick. I didnt know na dumating ako sa point na matangap ko sa sarili ko ang pagkatao ko. Thanks to Vince. Pinakita nya sakin kong gaano kasarap ang magmahal. “

“Tama yan friend. Ang isipin nalang natin ngayon kong papaano mo yan sasabihin sa parents mo. Sooner or later malalaman rin nila yan. Dapat ikaw na mismo ang unang umamin bago pa nila malaman sa iba.”

“Dont worry, pag-iisipan ko kung paano ko sasabihin.”

“Maiba tayo, kailan mo balak ipakilala sakin ang Vince na yan, ha? Gwapo ba?” pabirong sabi ng kaibigan.

“Syempre, gwapo! Alangan naman papatol ako sa mga kamukha mo?” tumawa ng malakas si Oliver.

….

Kinabukasan ay maagang nagising si Vince. Pagkatapos nyang makaligo ay nagbihis na sya at pumunta kina Oliver. Pagkadating nya sa bahay nila Oliver ay pinindot nya ang doorbell.

“Manang!” mommy ni Oliver habang inihanda ang breakfast ng pamilya. “tingnan mo nga kung sino yon?”

“Sino po sila?” tanong ng kasambahay nila Oliver habang naka tayo sa harapan ni Vince.

“Magandang araw po. Ako po si Vince ka-” natigilan si Vince. Muntik na nyang masabi na kasintahan nya si Oliver.

“Kaibigan po ni Oliver. Nanjan po ba sya?”

“Sino yan manang?” lumabas ang mommy ni Oliver.

“Kaibigan po daw ni Sir Oliver.” pumasok na sa loob ang katulong nila at mommy na ni Oliver ang humaap kay Vince.

“Good morning po tita.” bati nya sa mommy ni Oliver.

“Kaklasi kaba ng anak ko?” tiningnan sya ng mabuti ng mommy ni Oliver.

“Schoolmate po kami. At naging kaibigan ko po sya.”

“Ganon ba? Sige pumasok ka muna sa loob.”

Tumoloy na sila sa loob ng bahay.

“Manang tawagin mo si Oliver sabihin mo may bisita sya.” lumingon sya kay Vince.

“Maupo ka muna hijo! Nag almusal kana ba?”

“Hindi pa po, tita!” maikling sagot nya habang umupo sa couch.

“Tamang tama. Dito kana mag breakfast. Dyan ka muna ha? Antayin mo si Oliver.”

Ilang sandali lang ay bumaba na si Oliver at hinalikan sa pisngi si Vince. Dahil di kalayoan ang kinaroroonan nila ay nakita ng mommy ni Oliver ang pangyayari.

Maya maya pa ay bumaba narin ang daddy ni Oliver at sabay na silang kumain.

“Ano nga ulit ang pangalan mo hejo?” tanong ng mommy ni Oliver.

“Vince po.”

“Taga saan ka naman?”

“Malapit lang po sa school ang condo na binili ng daddy ko.”

“Naka condo ka? Bakit, ilang taon kana ba?” simingit ang daddy ni Oliver.

“Twenty-two po.” tumingin sya sa daddy ni Oliver.

“Anong trabaho ng daddy mo?”

“Engineer po! Bali, galing po kaming Canada. Kakatapos lang ng isang malaking project ni daddy dun. Nagpasya sya na dito na ulit kami maninirahan for good.” paminsan minsan ay nag-aabot ang mga tingin nilang dalawa ni Oliver.

“Andun po sya ngayon sa Cebu dahil may business meeting. Sa ngayon mag-isa muna ako sa condo habang wala si daddy.”

“Napakasipag naman ng daddy mo. Mabuti yang may kaibigan si Oliver na kagaya mo. Magalang at marangal ang pamilya.” wika ng daddy ni Oliver.

“Thank you po Sir.”

“Bakit ka nga naparito?” tanong ng mommy ni Oliver na pinagmamasdan si Vince.

“Yayain ko ho sana si Oliver magsimba. Mula ng makauwi kami dito, di pa po ako nakapagsimba. Parati kasing busy si dad kaya wala akong kasama.” tumingin sya kay Oliver.

“Wala namang ibang gagawin si Oliver dito so ayos lang. Mabuti nga at ng makapagsimba naman ang batang yan. Ilang taon narimg di yan nakapagsimba.” pabirong sabi ng daddy ni Oliver. Napangiti nalang si Vince.

Pagkatapos nilang kumain umakyat muna sila Oliver sa kwarto nya upang maka pag handa.

“Anong tingin mo sa batang yon daddy?”

tanong ng mommy ni Oliver habang nasa harden sila.

“Sino? Si Vince?” nagbabasa ito ng newspaper.

“Oo.”

“Okay naman sya. Mukhang mabuting impluwensya sa anak mo. Magalang at Napakabait na bata.” binaba nya ang kanyang binabasa.

“Hindi ko alam pero parang napakagaan ng loob ko sa batang ’yon. Siguro dahil narin sa mga ikinikwento nya.”

Di na muling nagsalita ang mommy ni Oliver. Napaisip parin sya sa nakita nyang paghalik ni Oliver sa pisngi ni Vince.

…..

Pagpasok nila Oliver sa kwarto ay ni lock nya ang pinto at lumapit kay Vince at hinalikan nya ito na para bang sabik na sabik sya sa kasintahan.

Napahiga ang dalawa sa kama ni Oliver. Mainit ang kanilang halikan na umabot sa pagbuhad ni Oliver ng kanyang sando.

Hinubad rin nya ang suot na longsleeve na stripes ni Vince. Patuloy ang mainit nilang halikan. Nagsimula ng maging malikot ang kamay ni Oliver. Hinipo hipo nya ang matigas na dibdib ni Vince habang naka patung ito sa kanya.

Di na nakapagpigil si Vince at naging malikot narin ang kamay niya. Hinimas nya ang ari ni Oliver kahit naka suot pa ito ng boxer. Dahan dahan nyang pinasok ang kamay nya sa loob ng boxer ni Oliver at sinimulan nya itong laruin.

“aaaahhh.” mahinang ungol na lumabas sa bibig ni Oliver.

Tuloyan ng binaba ni Vince ang suot na boxer ni Oliver. Hinalikan nya si Oliver. Bumaba ang pagkahalik nya. Naramdaman ni Oliver ang init ng hininga ni Vince na lalong nagpagana sa kanya.

Bumaba sa leeg patungong dibdib ang mainit na mga labi ni Vince. Nanatili ng ilang minuto sa mga utong ni Oliver. Nilaro laro nya ito at sinusopsup.

“aaahh.. Vince ang sarap…” napa liyad si Oliver sa ginawa ni Vince.

Inalis narin ni Vince ang natitirang suot nya. Nagsimula nyang dilaan ang ulo ng ari ni Oliver. Dahan dahan ngunit puno ng sensanyon. Halos mabaliw si Oliver.

Sinimulan nyang isubo ang ari ni Oliver at dahan dahan nyang itinaas baba ang kangyang pagsubo.

“aaahh.. annggg saaarraaap.. sige pa Vinncceee ..” puno ng libog ang lumalabas sa bibig ni Oliver.

Binilisan ng binilan si Vince.. “aahh.. malalabasan na aaakkoo..” at sumabog sa loob ng bibig ni Vince ang mainit na tamod ni Oliver.

Naghalikan muli ang dalawa..

“I love you so much Vince.” wika nya habang patuloy silang naghahalikan.

“Pasukin mo ako.” walang pag alinlangang tugon nya kay Vince. Pinatalikod sya nito.

Kalahati palang ng ulo ng ari ni Vince ang naipasok ngunit napa sigaw na si Oliver. Hinalikan sya ni Vince upang ito ay marelax.

Sinubukan nya ulit ipasok ang kanyang walong pulgadang ari. Napakagat nalang sa unan si Oliver. Naghalong sakit at sarap ang nararamdaman nya. Dinahan dahan ni Vince ang pag pasok at tuloyan nyang naibaon ang kanyang ari sa masikip na butas ni Oliver.

“aaarrraaayy..” napasigaw sa sobrang sakit si Oliver.

“ssshhh… mawawala rin yan mahal. mapapalitan yan ng sarap.” binulungan nya si Oliver.

Mabuti nalang at nasa harden ang parents ni Oliver kaya malaya silang gawin ang gusto nila.

Nagsimula nang kantutin ni Vince si Oliver. Hindi naman naging marahas si Vince kaya nakayanan ni Oliver ang sakit. Ilang sandali lang ay napalitan na ng sarap ang sakit.

“ssiiigggee pa Vince.. anngg saarraaap!”

Mas lalong binilisan ni Vince ang pagkantot nya kay Oliver..

“aaayyaann naa Maahhaall … aaahhh..“napalakas ang ungol ni Vince dahil malalabasan na sya.

Nilabas nya lahat sa loob ng pwet ni Oliver. Mainit at malagkit!

Sa huli ay napagod ang dalawa. Naka higa si Oliver sa bisig Vince habang.parihong hinahabol ang kanilang hininga.

“Thank you so much Vince. Mahal na mahal kita.”

“I love you too Oliver.”

Ilang sandali lang ay bumangon na sila ay sabay naligo. Pagkatapos makapagligo at lumabas na sila ng bahay at pumunta sa simbahan.

chapter 6

“Hindi masama ang magmahal. Ngunit dapat rin nating isipin na kaakibat ng totoong nagmamahal ay alam natin ang hangan ng ating pagmamahal.”

Tahimik lang na nakikinig ang mga nagsisimba sa sermon ni Fr. Jonathan.

“Napakasarap ang umibig mga kapatid. Dapat lang nating alamin kung paano ito pahahalagahan. Kung sa tingin natin ay nakakasama na ito sa atin o sa ibang tao dapat na tayong magsakripisyo. Kagaya ni Jesus, sa laki ng kayang pagmamahal sa san libutan ay ibinuhis nya ang kanyang buhay upang tayo ay mailigtas sa ating mga kasalanan.”

Hinawakan ni Vince ang kamay ni Oliver. Napatingin ito sa kaya at ngumiti.

“Dahil ang tunay na nagmamahal ay marunong magsakripisyo at magparaya. Tanging ang Diyos lang ang may alam kung kailan tayo mamalagi dito sa lupa, ngunit hindi ba napakasarap isipn na bago man tayo kunin ng maykapal, at natutunan natin kung paano magmahal sa kapwa natin?”

Pagkatapos magsimba ay namasyal muna ang dalawa. Nanuod ng sine at pagkatapos ay umuwi na. 

Naging masaya ang pagsasama nila Oliver. Paminsan-minsan ay pumupunta si Vince sa bahay nila Oliver. Malapit narin ang loob nya sa daddy ni Oliver. May mga araw na duon na matutulog si Vince sa kanila.

Isang napakasayang relasyun kung maituturing. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, hindi parin masabi ni Oliver kung sino talaga si Vince sa kanyang buhay.

–

“Sya nga pala Vince, birthday kuna sa lingo. Sana makapunta ka. Magdala ka ng kaibigan kung gusto mo.” sabi ni daddy ni Oliver habang nasa sala sila at nanunuod ng Tv.

“Sige po tito. Ano po bang gusto nyong regalo?” sagot niya.

“Kahit ano nalang, hejo. Ang importante makarating ka.” wika ng daddy ni Oliver.

–

Lunes ng madaling araw habang magkayakap na natutulog sina Vince at Oliver ay tumonog ang phone ni Vince.

“H-hello?” wika nya na mejo naalimpungatan pa.

“Vince! Nasan kana? Andito na ako sa condo!” daddy pala ni Vince ang tumawag.

“D-dad? ahhmn..” napatayo sya sa pagkahiga at umupo sa may sofa gilid ng kama ni Oliver. Buti nalang di nagising si Oliver.

“Andito po ako sa bahay ng kaibigan ko.”

“Umuwi kana.” pagkatapos ay binaba na ng daddy ni Vince ang phone. Nagbihis na sya at umalis na. Hindi na nya ginising si Oliver dahil mahimbing itong natutulog.

Kinabukasan ay nagtaka si Oliver kung bakit wala na si Vince sa kanyang tabi. Tiningnan nya ang kanyang phone.

“Dumating na si daddy, mahal. Umuwi muna ako. Sorry hindi na kita ginising. Masarap kasi ang pagkatulog mo. Kita nalang tayo sa school mamaya. I love you.”

Bumangon na si Oliver at pumunta sa banyo upang makaligo. Pagkatapos ay pumunta na siya sa school.

Pagkadating nya sa school ay tinwagan nya si Vince.

“Hello, mahal? Saan ka?” habang naglalakad sa hallway.

“Andito sa likod mo.” sagot ni Vince.

Pagkalingon nya ay nagulat sya ng hinalikan sya bigla ni Vince.

“Baliw ka talaga.”

Normal na sa kanila ang ganitong eksina. Halos kilala narin sila ng lahat ng estudyante sa campus dahil sa ginawa ni Vince noon. Kaya ganon nalang sila kung magharutan.

Pagkatapos ng klasi ay lumabas ang dalawa upang makapag lunch. 

“Malapit na pala birthday ni tito, mahal. Wala parin akong maisip na e-regalo sa kanya.” wika nya habang kumakain sila.

“Kahit ano, mahal. Hindi naman materialistic si daddy. Ang importante andun ka. Sya nga pala, kumusta naman ang daddy mo?

“Ayus lang naman sya. Mejo puyat lang siguro kaya mainit na naman ang ulo. Tapos wala pa ako ng dumating sya.”

“Kilan mo ba ako ipakilala sa daddy mo?’ sabi ni Oliver.

“Soon, mahal. Magpa good vibes muna ako.” maikling sagot ni Vince. Sa huli ay ngumiti nalang si Oliver. Pagkatapos kumain ay nagsiuwian na sila.

Sabado ng hapon ay abala na si Vince sa pag-iisip kung ano ang pwede nyang e-regalo sa daddy ni Oliver. Nagpunta sya ng mall upang magtingin-tingin kung ano ang pwede nyang bilhin.

Napadaan sya sa isang tindahan ng relo. Naisip nya na yun nalang ang e-regalo nya. Pagkatapos bilhin ang isang gold-watch ay pumunta naman sya sa pagawaan ng cake.

Nagpa customized sya ng cake with personal dedication. Sinabihan nya ang tindira na dadaanan nya nalang ito bukas ng hapon.

Kinabukasan ay maagang nagising si Vince. Tinawagan nya ang daddy ni Oliver.

“Happy birthday tito.” bati nya sa daddy ni Oliver.

“Salamat, hejo. Puntaka mamaya ha? May kunting salo-salo tayo dito sa bahay.”

“Sige po tito. Happy birthday ulit.” sagot nya. At binaba na ng daddy ni Oliver ang phone. Sunod nyang tinawagan ay si Oliver.

“Good morning, mahal.”

“Good morning rin mahal. Aga mong nagising ah.” wika ni Oliver.

“Maaga talaga ako gumising para maka pag-greet sa daddy mo. Ikaw naka greet kana ba?”

“Hindi pa nga eh. Paglabas ko siguro ng kwarto. Anong oras ka pupunta dito?”

“Magkita nalang tayo mahal. Puntahan mo ako dito sa condo. Sabay na tayo papunta jan. May dadaan pa kasi ako sa mall.”

“O sige. Anong oras?”

“Alas tres.” maikling sagot ni Vince.

“O sige mahal. Maligo muna ako at kakain na. Para maka greet na ako ni daddy. I love you.” 

“I love you too. Sige mahal. Kita nalang tayo mamaya.”

Pagkatapos nyang tawagan si Oliver ay lumabas narin sya ng kwarto nya. Nagulat sya ng may pagkaing naka handa sa mesa. Nagluto pala ang daddy nya ng breakfast.

“Good morning, anak. Kumain kana jan, pinagluto kita ng agahan.” sabi ng daddy nya habang nanunuod ito nya balita sa tv at nag kakape. Hindi kasi kumakain ng breakfast ang daddy ni Vince. Kape lang ang tanging breakfast nito.

“Salamat po dad.” sabi nya.

“May lakad kaba mamaya?” tanong ng daddy nya.

“Opo dad. Birthday kasi ng daddy ng kaibigan ko. Nag invite sya sakin.”

“Ganun ba?” tapos nun ’di na nagsalita ang daddy ni Vince. Nanunuod nalang ito ng tv.

Tahimik namang kumakain si Vince. Pagkatapos nyang kumain ay pumasok na sya ng kwarto, naligo at pagkatapos nagbihis.

Nagkalabas nya ng kwrto ay naabutan nya ang daddy na nag aayus ng sarili.

“Mukhang gagabihin rin ako ng uwi mamaya, nak. Gusto sana kitang isama kaso may lakad ka pala.” tugon ng daddy nya na inaayus ang sarili sa salamin.

“Sige po dad. Mag ingat po kayo. Aalis na po ako.” tapos umalis na si Vince. Nag text sya kay Oliver na sa mall nalang sila magkikita.

Pagkadating ng mall ay dumiritso sila sa pagawaan ng cake at kinuha ang order nya. 

“May tatlong oras pa tayo, mahal. Anong gusto mong gawin?” sabi ni Vince.

“Arcade muna tayo mahal.” sagot ni Oliver.

Naglaro muna ang dalawa habang naghihintay ng oras. Pagkatapos maglaro ay umalis na sila ng mall.

Si Vince ang nagmamaniho ng sasakyan.

“Mahal, aanim na tayo ngayong gabi.” natigilan si Oliver sa sinabi ni Vince.

“Sigurado ka, mahal?” wika ni Oliver.

“Ito lang yung naisip ko, mahal. Sooner or later aaminin rin natin ito sa kanila. Matagal tagal narin tayong nagsisinungaling sa parents mo. I think its about time.”

“Natatakot ako baka magalit si daddy, mahal.” bakas sa mukha ni Oliver ang pangamba.

Hininto ni Vince ang sasakyan.

“Dont worry, okay? We’ll get through this. Sabay nating harapin to. Ano man ang mangyari ipaglalaban kita, mahal. I love you so much.” hinalikan ni Vince si Oliver.

Nagpatuloy nang nagmaniho si Vince. Ngunit bakas parin sa mukha ni Oliver ang matinding pangamba.

“Siguro tama nga na aminin na namin ni Vince ang lahat. Tatlong buwan na ang relasyon namin. At mag tatlong buwan na kaming nagsisinungaling. Ano man ang mangyari kailangan kong tatagan ang aking loob. Mahal na mahal ko si Vince. Ayaw kong mawala sya.” wika ni Oliver sa sarili.

Napansin ni Vince na natahimik si Oliver. Hinawakan nya ang kamay nito sabay nginitian.

“Everything will be alright, mahal. Trust me.”

Tanaw na nila ang bahay ni Oliver. Samantalang sa loob ay madami na ang bisita. Yung iba nasa kumakain sa labas ng bahay. May mga mesa na naka latag sa labas ng bahay. Yung iba naman nasa loob at yung iba nasa harden. Halos kalahati ng bisita ay mga classmate ni Oliver at ibang kakilala nya

Sa labas lang ng bahay hininto ni Vince ang kotse ni Oliver. Tumingin ulit sya kay Oliver.

“Relax, mahal. Everything will be okay. I promise.” bumaba na sila at tumuloy sa loob.

Dumiritso agad sila sa loob ng bahay.

“Mahal, may kukunin lang muna ako sa kwarto. Hanapin mo muna si daddy, anjan lang yan sa tabi-tabi.” sabi ni Oliver.

“O sige, mahal.” naglibot-libot si Vince sa bahay.

Pumunta sya sa may harden at nakita nya ang daddy ni Oliver na may kausap. Nilapitan nya ito. May bitbit syang box na may lamang relo at ang cake na inorder nya kahapon.

“Good evening po tit-” natigilan sya ng biglang humarap ang kausap ng daddy ni Oliver.

“D-Dad?!” gulat na wika ni Vince .

“Vince?”

“Oh, Vince andito kana pala. Asan si Oliver?” tugon ng daddy ni Oliver.

“Umakyat po muna sa kwarto nya. May kukunin daw.” mejo naguguluhan sya sa nangyari. Bakit andito ang tatay nya?

“Magkakakilala pala kayo?” sabi ng daddy Vince.

“This is, Vince. My son. The one that I’ve been talking awhile ago.” tinapik tapik ng daddy ni Vince ang kanyang balikat.

“Ito naba ang inaanak ko? Ang liit mo pa nung huli kitang makita, hejo. Kaya pala napakagaan ng loob ko sa batang ito.” wika ng daddy ni Oliver.

Hindi alam ni Vince kung anong sasabihin nya. Naguguluhan parin sya.

“Vince, anak! Ang tito Steve mo. Kaisa-isa kong pinsan. Buti naman at nagkakakilala na pala kayo.”

–

Pababa na ng hagdanan ng madaanan ni Oliver ang kanyang mommy.

“Oliver! Where have you been?Kanina kapa hinintay ng daddy mo.” sabi ng mommy nya habang kausap ang kanyang mga amega.

Lumapit muna sya sa mommy nya upang magbigay galang.

“May dinaanan lang po kami ni Vince.” humalik sya sa pisngi ng kanyang mommy.

“Ganon ba? Sige kumain kana dun.” wika ng mommy nya.

“Sige po.” bumaba na sya ng hagdanan.

Nakasalubong rin nya ang kanyang mga classmate na kumakain sa malaking table.

“Hoy, Oliver!” tinawag aya ni Sam.

“Kakarating mo lang? San kaba galing, ha?”

“May dinaanan lang kami ni Vince.” lumapit sya sa table.

“Ooyyy.. Nagdate pa siguro kayo ano?” kantshaw ng isa nyang classmate.

“Sira! May binili lang si Vince para kay daddy. Sige guys alis muna ako. Hahanapin ko pa si Vince.” umalis na si Oliver.

–

Ilang minuto na syang naglibot libot sa bahay nginit hindi nya makita si Vince. Naka ilang balik na sya sa kinaroroonan nya ngunit wala parin si Vince. Napansin nyang may kausap ang kanyang daddy. Hindi na mona nya ito nilapitan. Ang tanging nasa utak nya ay mahanap si Vince.

Bumalik sya sa loob ng bahay. Napadaan sya sa lamisa na puno ng pagkain at napansin nya ang box ng cake na binili ni Vince.

“Nasaan kaya yon?” wika nya sa sarili.

Sinubukan rin nya itong tawagan, ngunit hindi na nya macontact.

Nagsimula na syang kabahan.

“Kung umalis yun, dapat nagpaalam sya. Ano kayang nangyari? Nasabi na kaya niya? Hindi pa naman siguro. Sabi nya kaming dalawa ang magsasabi kay daddy eh.” naguguluhan na sya.

Napansin sya ng katulong nila at nilapitan ito.

“Sir, may problema ho ba?” tanong nya.

“huh?” hindi masyadong narinig ni Oliver ang sinabi ng katulong.

“Mukhang wala ho kayo sa sarili. May problema po ba Sir?”

“Ahh. Sorry manang. Tika, nakita mo ba si Vince?” tanong nya.

“Si sir Vince po? Nakita ko kanina. Nagmamadaling umalis. Pagkatapos nyang ilagay yang cake ay nagmamadaling lumabas.” sabi ng katulong nila.

“Tinawag ko nga pero hindi naman ako pinansin.”

“Umalis sya? Pero bakit hindi nagpaalam sakin? Ano kayang nangyari?” wika nya sa sarili.

chapter 7

Matatapos na ang party ngunit hindi parin nagpapakita si Vince. Hindi alam ni Oliver kung ano na ang nangyari sa kanya.

Nasa harden lang si Oliver nagmukmok at nag iisip kung anong gagawin nya. Nilapitan sya ng kanyang daddy.

“Anak! Anjan kalang pala. Umuwi na ang mga kaibigan mo.”

Hindi niya napansin ang daddy nya na umupo sa kanyang harapan. Parang katawan lang ang andun ngunit ang utak ni Oliver ay kung saan saan na nakaabot.

“Grabe, andaming tao. Napagud tuloy ako. Sya nga pala Oliver. Paki sabi kay Vince na salamat sa regalo.”

Tumingin lang si Oliver sa daddy nya.

“Hindi ko na kasi sya nakita pagkatapos namin mag usap kanina. Napakaliit talaga ng mundo. Akalain mo yung kaisa isa ko palang minsan ang daddy ng kaibigan mo. Kaya pala napaka gaan ng loob ko sa kanya.”

Natigilan si Oliver sa narinig.

“Ano po?”

“Pinsan mo si Vince, anak. Anak sya ng tito Fred mo.”

Sa hinding malamang dahilan ay tumakbo palabas ng bahay si Oliver. Sinubukan syang tawagin ng kanyang daddy ngunit mabilis syang naka alis.

“Kaya pala sya umalis. Kaya pala hindi sya nagpaalam. Ano kayang nangyari sa kanya? Saan kaya sya pumunta? Dyos ko po, sana walang masamang nangyari sa kanya.”

Nilibot ni Oliver ang lahat ng gimikan ngunit hindi parin nya makita ang nobyo. Nagsimula na siyang kabahan. Kailangan nyang makita si Vince baka kung ano pang mangyari sa kanya.

Mag-aapat na oras na syang naglibut-libot sa daan, pilit nyang inalala ang mga lugar kung saan sila nagpunta.

“Wait.” natigilan si Oliver.

“Bakit hindi ko naisip yun? Im sure andun sya.”

Biglang naalala ni Oliver and unang araw na nag date sila ni Vince. Sa lugar na dinala sya ni Vince. Sa bukid kung saan abot tanaw ang lahat ng tanawin sa buong syudad.

Binilisan ni Oliver ang takbo ng sasakyan nya. Ilang sandali lang ay nakarating na sya sa lugar. Tumayo si Vince sa kanyang pagka upo. Napansin kasi nya na may dumarating na sasakyan.

Bumaba agad si Oliver sa sasakyan at nilapitan si Vince.

“Im sorry, Mahal. Katulad mo, wala rin akong alam. I hurried to find you. Sorry i took long to realize na dito lang kita matatagpuan.” niyakap niya ang nobyo.

“Im so sorry, Mahal. Natakot ako kanina.” bakas sa boses ni Oliver ang matinding pagkatakot.

“Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Napako ako saking kinalalagyan. I didnt know what to do. Kaya umalis nalang ako.” mangiyak ngiyak na si Vince.

“Im sorry if hindi ako nagpaalam.” bumitaw si Oliver sa pagkayakap.

“I understand. Even me; i was shocked.” pinahuran ni Oliver ang mga luha ni Vince.

“Let’s figure this out together, okay?”

Umupo sila at nakatingin sa mga ilaw sa syudad. Parihong tahimik at malalim ang iniisip. Nakasandal si Oliver sa mga balikat ni Vince. 

Mag Isang oras na sila sa ganong posisyon. Sa huli ay nagpasya silang huwag na munang magkita habang nag iisip kong ano ang maaring gawin.

Kahit mahirap sakanilang kalooban ngunit ito lang ang nakikita nilang maaring solusyong upang maiwasan ang kanilang pagkakasala. Ayaw na nilang dagdagan pa ang kanilang kasalanan. 

---

Ilang araw ang nagdaan at hindi parin sila nagkikibuan. Magkasalubong man sila sa campus ay pilit nilang iniiwasan ang sarili.

“Kailangan nating gawin ’to. Hindi dahil sa mali ang ating relasyon, kung hindi kailangan nating magisip.” mga salitang binitiwan ni Oliver bago sila mag hiwalay nung gabing iyon.

Kahit mahirap alam ni Vince na yun ang nararapat. Tinitingnan lang nya sa malayo si Oliver. At hindi nya namamalayan na unti-unting tumutulo na ang kanyang mga luha.

Miss na miss na nya si Oliver. Ngunit ito ang dapat nilang gagawin.

–

Dumaan pa ang mga araw at tulayan ng nilang hindi kinikibo ang isat isa.

Isang hapon habang naglalakad si Oliver sa parking lot ng school nila, nagkasalubong sila ni Vince. Tahimik ang paligid tanging sila lang ang andun.

Di makatingin si Oliver kay Vince. Patuloy lang syang naglalakad.

Magkakasalubong sila dahil parihong nasa kalibilang lugar ang mga sasakyan nila.

Lumampas na ang dalawa.

huminto sila sa di kalayuan na parihong naka talikod sa isat isa.

Parihong gustong lumingon upang tingnan ang isat isa. Dala narin ng  matagal na di pagkibuan ay sabay silang humarap at tumakbo upang ibsan ang matagal na panahong pagkawalay.

Naghahalikan silang pariho. Hindi nila alam ngunit pariho sila ng nararamdaman. Isang mainit na halikan ang binitiwan ng dalawa.

Wala na silang pakialam kung may makakita man sa kanila. Tama man o mali alam nila pariho na kahit yun man lang, mapawi ang uhaw at init ng kanilang pagmamahalan.

“I miss you so much, mahal.“bumitiw si Vince sa paghalik kay Oliver.

“I miss you too, mahal. I miss you sooo much.” sabi ni Oliver at hinalikan nya ng husto si Vince.

“Aalis na tayo. Sumama kana sakin. Iiwanan natin sila.” wika ni Vince.

Natigilan si Oliver sa sinabi ng nobyo.

“Hindi pa ako handa Vince. Mahal ko ang mga magulang ko.” tumalikod si Oliver.

“Im sorry, hindi pa sapat ang mahal natin ang isat isa.”

Niyakap sya ni Vince mula sa likuran.

“I just want to be with you. Mababaliw na ako sa kakaisip sayo. Ayaw kong maging ganito nalang tayo habang buhay.”

Humarap si Oliver.

“Hindi tayo magiging ganito habang buhay. Ngunit ito ang dapat nating gawin sa ngayon. Lalo lang maging complikado ang lahat kung paiiralin natin ang gusto natin.”

Hinaplos ni Oliver ang mukha ni Vince.

“Sa tamang panahon, magkakasama ulit tayo. Sa tamang panahon, ipaglalaban natin ang ating pag-ibig.”

Tumulo na ang mga luha ni Vince na sya namang pinahiran ni Oliver.

“Everything will be alright. We’ll just have to wait.”

At tumalikod na si Oliver at tinungo ang sasakyan nya. Naiwang luhaan si Vince. Kahit masakit wala na siyang nagawa. Magiging magulo lang ang lahat kung papairalin nila ang kanilang mga damdamin.

–

Lumipas pa ang ilang lingo at tuluyan na silang hindi nagpansinan.

Masakit isipin na ang kanilang masasayang araw ay mauuwi sa ganito. Gustuhin man nila ngunit hindi dapat.

Kahit gaano pa kalaki ang pagmamahal nila sa isat isa. Hindi parin tama,  dahil sa matang dyos at sa mata ng tao ang kanilang pagmamahalan ay bawal.

chapter 8

Hindi matangap ni Vince ang nangyari. Nitong huli madalas na syang lumalabas at umuuwing lasing.

Naging pabaya na sya sa sarili. Hindi narin sya pumapasok. May mga gabi ring umiiyak sya magdamag.

Hindi nya matangap ang mga pangyayari. Magulo ang kangang utak palagi syang nakatulala hindi narin sya makakain.

Isang gabi habang nasa club si Vince at lasing na lasing. Kung sino sino nalang ang kasayaw nya. Wala syang paki alam.

Gusto nyang lumurin ang sarili sa kalasingan upang sa gayon ay mawala ang sakit na kanyang nararamdaman.

Pinagitnaan sya ng apat na mga lalaki na kapwa lasing narin. Kung ano ano nalang ang ginagawa nila kay Vince, hindi ito pumapalag.

May lumapit na isang lalaki.

“Vince! What happened to you? You looked so wasted.” isang familiar na boses ang narinig ni Vince.

“Heeey, Andrew. What are you doing here?” wika ni Vince na halata na sa boses nya ang kalasingan.

“No. What are YOU doing here. Tingnan mo nga yang sarili mo. Hindi ka parin nagbabago.”

Si Andrew ang ex boyriend ni Vince sa Canada. Filipina ang kanyang Ina na hiwalay sa Canadian father nya. Andito sya sa pilipinas upang magbakasyon at bisitahin ang kanyang ina.

“Please take me away from here.” wika ni Vince.

Mabuti.nalang at andun si Andrew sa lugar na yun, baka kung ano pang nangyari kay Vince.

Habang nasa sasakyan ay nakatulog si Vince. Ilang sandali lang ay nasa bahay na sila ni Andrew.

Pinahiga nya si Vince sa isang kwarto ng bahay niya. Mahimbing parin ang tulog nito.

Pinagmamasdan lang sya ni Andrew.

“Anong bang pinag gagawa mo sa buhag mo Vince. The last time i checked okay ka naman. What is it this time?”

Bumalik ang mga alaala nilang dalawa nong nasa Canda pa sila.

Mga panahong inlove pa sila sa isat-isa. Naalala pa ni Andrew kong paano siya mahalin ni Vince.  Kung gaano sya kaswerte na nagkakilala sila noon.

Nasa isang bar rin sila noon. May common friends sila na ipinakilala sila sa isat-isa. Naging magkaibigan hangang sa nagka-ibigan.

Maayos na sana ang takbo ng kanilang pagsasama kung hindi lang natukso si Andrew sa iba.

“How could you do this to me Andrew? I love you so much. Bakit mo ako niloko?”

Mangiyak ngitak noon si Vince pagkatapos syang comfrontahin.

“Ano pa bang kulang? May nagawa ba akong mali ? Tell me? Bakit mo nagawa sakin to?”

“Im sorry Vince. Its not you. Ako ang nagkasala. Maybe hindi talaga tayo para sa isat-isa. You deserved someone better.”

Sa halos 2 taon nilang relasyon

nauwi rin sa hiwalayan ang lahat . All this time parati nalang syang iniiwan.

Hanggang kailan pa kaya matigil ang pagdurusang nararamdaman ni Vince? He deserve to be happy. He deserved a break.

“Everything will be alright. You’re a great man. And you deserve to be happy.” hinimas himas ni Andrew ang ulo ni Vince.

“I was so stupid sa mga nagawa ko sayo noon. Pagkatapos nating maghiwalay naging miserable na ang buhag ko. Na karma yata ako sayo. All you’re asking is for me to love you pero sinaktan lang kita. Im so sorry.” maluhaluha na ang mata ni Andrew.

“Matulog ka na muna.” hinalikan ni Andrew ang noo ni Vince at umalis na.

Kinabukasan pagkagising ni Vince ay nagulat sya kong nasaang lugar siya. Nilibot nya ang kanyang paningin sa kasuloksulokan ng kwarto.

“Nasaan ako? Anong nangyari kagabi?” pilit nyang inalala ang pangyayari kagabi.

Ilang sandali lang ay bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok si Andrew na may dalang pagkain .

“Breakfast on bed?” ngumiti ito kay Vince.

“Anong ginagawa ko dito?” tanong ni Vince.

“Hindi mo maalala? You were so drunk last night. Buti nalang andon ako sa venue kung hindi baka na rape kana dun.” patawang wika ni Andrew.

Naalala na ni Vince ang nangyari. May umaaligid sa kanyang mga lalaking hindi niya kilala. Naalala rin nya na dumating si Andrew at pinagtataboy ang mga sumasayaw sa kanya,

“Thank you Andrew at dumating ka.” inilapag ni Andrew ang pagkain sa kama.

“Kumusta ng pakiramdam mo?” tanong ni Andrew.

“Masakit ang ulo ko but I’m fine. Salamat talaga. Wait, kilan kalang nakauwi?”

“Last week lang. Binisita ko si mama. Ano bang nangyari sayo?”

Hindi sumagot si Vince at patuloy itong kumain. Tahimik lang syang kumakain.

“Ayaw mong pag-usapan? Fine. Sige kumain ka nalang jan. Kukuha lang ako ng maisusuot mo.”

Pagkatapos ay umalis na si Andrew. Pagkatapos kumain ay naligo narin si Vince. Ilang sandali lang ay bumalik si Andrew dala ang damit na isusuot ni Vince.

“Maraming salamat talaga Andrew. I didnt know anong mangyari sakin kung hindi ka dumating.” bumalik sya sa banyo upang magbihis ng pambaba.

Bakas sa mukha ni Vince ang matinding kalungkutan. Kahit hindi nya sabihin alam ni Andrew na may problema. Sa loob ng dalawang taong nilang pagsasama nakita niya ang ibat-ibang emosyon ng mukha ni Vince.

Pagkatapos maka pagsuot ng pantalon ay lumabas si Vince at dumeretso sa salamin upang ayusin ang sarili. Lumapit sa kanya si Andrew at isunuot sa kanya ang itim na tshirt.

“Kahit hindi mo sabihin alam kong may problema ka.” humarap sa kanya si Vince at nagkasalubong ang kanilang mga mata.

Mag iisang taon na ng huli silang nagkita. Di napigilan ni Andrew ang sarili at hinalikan nya si Vince sa labi. Hindi naman pumalag si Vince. 

Natigilan si Vince ng maalala nya si Oliver.

“Im sorry.” tumalikod ulit si Vince.

Niyakap sya ni Andrew mula sa likuran.

“No. Im sorry. Sorry kung nasaktan kita dati.”

“Lets not talk about it.” humarap sa kanya si Vince. Tiningnan sya sa mata.

“Thanks but I need to go.” hindi na naka pagsalita si Andrew. Masakit para sa kanya ang treatment ngayon ni Vince sa kanya. Hinatid niya ito sa labas ng bahay.

“Ihatid na kita sa inyo.” wika ni Andrew habang papalabas na sila ng bahay. Hindi na sumagot si Vince hudyat ng kanyang pagpayag. Si Vince ang nagmaniho ng sasakyan.

Habang nasa daan ay tahimik lang si Vince.

“Look Im sorry. Ano pabang gusto mong gawin ko?” wika ni Andrew.

“Kahit anong sorry mo hindi na maibabalik ang lahat.” nagsalita na rin si Vince.

“You cheated on me. You know how much I love you pero anong ginawa mo?” 

“Tao lang ako Vince. Hindi ako perpekto. Mula ng magkahiwalay tayo araw araw kong pinagbabayaran ang kasalanan ko sayo. Hindi lang ikaw ang nawalan Vince. Kaya huwag mong ipamukha sakin ang kasalan ko sayo.” 

Nasa harap na sila ng Condo ni Vince. Hininto nya ang sasakyan at tumingin kay Andrew.

“All my life alam mo kung anong kulang sa buhay ko. Pagmamahal. Hindi ko hiniling sayo na maging perpekto ka, Andew. Ang gusto ko lang punan mo ang kulang sa buhay ko. Pero iniwan mo rin ako kagaya nila. Pare-pariho kayong lahat.”

Pinilit ni Vince na hindi maiyak kahit maluhaluha na ang kanyang mata. Habang si Andrew ay tumatagos bawat salitang binibitiwan ni Vince sa kanyang puso. Parang punyal. Napakasakit.

“Pagkatapos nating maghiwalay, ilang buwan akong nagkulong sa kwarto. Hanggang sa bumalik kami dito sa pilipinas. May nakilala akong taong inaasahan ko na magmamahal sakin. Pero bakit ganun? Bakit ayaw parin akong bigyan ng pagkakataong maging masaya?” hindi na mapigilang tumulo ang mga luha ni Vince.

“Bugbog na bogbog na ako ako Andrew.” may halong hikbi na ang boses ni Vince.

“Hindi kona alam kong anong gagawin ko.. Bugbog na bogbog na ako!”

Niyakap sya ni Andrew. “Im so sorry..” naiyak narin si Andrew.

Pinahiran ni Vince ang kanyang mga luha at lumabas na sa kotse at pumasok na sa condo.

naiwang luhaan sa kotse si Andrew. Ramdam nya ang sakit na nararamdaman ni Vince. Tama nga si Vince katulad lang sya nga mga taong iniwan lang sya.

chapter 9

Ilang oras ng nakahiga si Vince sa kwarto nya. Nakatingin lang sa kesame at malalim ang iniisip. Hindi na nya alam kung ano ang gagawin nya. Sobrang miss na nya si oliver ngunit wala syang magawa. Siguro tama nga si Oliver. Tama na hindi na muna sila magkita. Kahit masakit ay kailangan nyang tangapin ang sitwasyon. Hindi makakatulong kong ipagpilitan pa nya ang gusto nya. Mahal nya ang kanyang nobyo kaya kailangan nyang respituhin kung ano man ang naging desisyon nito.

Riinnggg….

Napukaw ang atensyon ni Vince sa tunog ng kanyang phone. Kinuha nya ito  sa ibabaw ng mesa at sinagot.

“Hello.” Matamlay ang kanyang Boses.

“Hello Vince? Si Andrew ito. Kinuha ko yung no. mo habang natutulog ka sa bahay. I’m sorry sa nangyari kanina.”

“Look Andrew, I’m the one who is sorry. Hindi ako dapat nag react ng ganun.” Tugon ni Vince. “Its just that, ang daming nangyayari sa buhay ko ngayon.”

“Im sorry. Mukhang naka dagdag pa yata ako sa problema mo.” sagot ni Andrew.

“No. This has nothing to do with you. Magulo lang talaga ang utak ko ngayon.” Paliwanag ni Vince.

“Is there any way that I can help? Pwede mo bang sabihin kung ano ang problema?” Wika ni Andrew. “Handa akong makinig. After all may pinagsamahan naman tayo, diba?”

“Gusto ko munang mapag isa. I hope you understand.” Maikling sagot ni Vince.

“Of course. Just take your time. Andito lang ako maghintay kung kailanganin mo ako.” May halong lungkot ang tuno ni Andrew.

“OK sige. Magpapahinga muna ako.”

Binaba na ni Vince ang telepono. Sa huli ay Napa buntong hininga nalang si andrew.

“This is all my fault. I’m sorry if you’ve gone through this Vince. I guess may purpose ang pagpunta ko dito sa pinas aside Kay mommy. I still love you. I’m so stupid na nasaktan kita dati. Ngayong andito na ako. Im going to make things right.”

–

Sa kabilang banda naman kung saan si oliver ay pumunta sa bahay ng kanyang bestfriend na si Nicolas.

“Ang bilis ng mga pangyayari bes. Hindi ko inasahan na ganito ang mangyayari samin ni Vince. Isang araw nagmamahalan kami tapos isang araw kailangan naming iwasan ang isat-isa. Napakasakit pala.” Pinigilan ni oliver ang sarili na ’wag maiyak. Habang si Nicolas ay nakikinig lang sa kanya habang naka upo  sila na magkaharap sa isat-isa.

“Kung anong sinaya namin may kapalit pala itong sakit.” Nagbabadya ng pumatak ang mga luha ni oliver.

“Bakit ganun bes? Hindi ba pwedeng masaya nalang ang lahat ng nagmamahalan? I’m ready na bes na aminin kina daddy ang relasyon namin ni Vince. Tangapin man nila kami o Hindi wala na akong pakialam.” hinawakan ng kaibigan ang kamay ni oliver.

“Ganun talaga ang pag-ibig bes. Kailangan nyong pagdaan ang mga pagsubok para lalo kayong pagtibayin. Tika ano bang nangyari?“tanong ng kaibigan nya.

“Nalaman kasi namin na magpinsan kaming dalawa.” “Huh? Pano nangyari yun?” Pagtatakang tanong ni Nicolas.

“Yung daddy nya at dad ko ay magpinsan.” Pagpapaliwanag nya. “Sa party ni daddy lang rin namin nalaman. Ang gulo nga eh. Hindi ko alam kung paano at anong nangyari. Pagkadinig ko nun parang nanghina ang buong katawan ko.” tumayo si oliver sa kina uupuan habang si Nicolas ay nalilito narin.

“Hindi namin pweding ipagpatuloy ang relasyon namin dahil Mali. Hindi tama.” Nilapitan sya ng kaibigan at niyakap.

“I’m sorry bes. Feeling ko tuloy kasalan ko ’to dahil sinabi ko noon na magladlad kana.” Napangiti si oliver.

“Sira! Hindi mo naman talaga malalaman Kong kailan ka matatamaan ng pagmamahal diba?ang sakit ng ganitong feeling bes.”

Tinapik ni Nicolas ang mga balikat ng kaibigan. “Ganon talaga bes. Unang pag-ibig mo pa naman kasi yan. Marami kapang pagdaanan. I think what you need to do is mag-usap kayo ni Vince. Ipaliwanag mo sa kanya ang sitwasyon nyo. Im sure nasasaktan rin sya sa nangyari. Once and for all ayusin nyo ang dapat ayusin. Yan ay kung maayos nyo pa.” at niyakap nya ulit at kaibigan.

---

Lumalalim na ang gabi at hindi parin makatulog si Oliver. Naalala nya ang sinabi ni Nicolas.

“Once and for all mag-usap kayo ni Vince at ayusin nyo ang dapat ayusin. Yan ay kung may maayos pa.”

Napagtanto nya na tama ang sinabi ng bestfriend nya. Para matapos narin ang paghihirap nilang dalawa. Bukas na bukas rin ay nagpasya na syang kausapin si Vince. Kung saan  man mapupunta ang usapan nila ay pinagpasa diyos nalang niya ito.

Alas syete ng umaga ng magising si Oliver sa katok ng pintuan nya.

“Oliver, anak!” Mommy ni oliver. “Andito si Vince. Andun sya sa labas  hinihintay ka.” Binuksan ni oliver ang pinto. “Bakit di nyo po pinapasok?” wika nya. “Eh ayaw eh. Dun  lang daw sya maghihintay sayo.” “Sige po mag bibihis lang ako.”

Ilang sandali lang ay lumabas na si Oliver ng bahay at nakita nga nya si Vince, nag-aabang sa kanya. Bakas parin sa mukha ni Vince ang sobrang lungkot.

–

Nasa loob na silang dalawa sa kotse ni Vince.. Parihong tahimik. Parihong naghihintay kung sino ang unang magsalita.

Kung dati ay paran mga bata na naghaharutan ang dalawa sa loob ng kotse ngayon naman ay iba. Magkatabi nga sila ngunit parang ang layo nila sa isat-isa.

Naka tingin lang si Vince sa daan. Tahimik. Paminsan minsan ay sumusulyap sa kanya si Oliver.

Pariho mang Hindi nagsasalita ay alam ni oliver kung saan  sila papunta. Hinahanda na nya ang sarili sa pweding mangyari.

When this day ends they will be both strangers again.

chapter 10 (last part)

Dumating sila sa lugar kung saan sila unang nagsumpaan. Sa lugar kung saan nagsisilbing saksi ng kanilang pagmamahalan.

Bumaba si Vince sa sasakyan at pumunta sa isang upuan malapit na bangin. Naka tingin sa malawak na tanawin.

Ilang sandali ay bumaba narin si oliver. Napabuntong hininga sya at lumapit kai Vince at tumabi sya habang parehong naka tingin sa malayo.

“Noong Ilang araw lang ay nandito tayo sa lugar na ito. At mukhang ito na yata ang huling pagkakataon na pupunta tayo dito.”

“Oo nga eh. Mamimiss ko tong lugar na ’to.” Maikling sagot ni oliver.

“Hindi lang ang lugar ang mamimiss ko dito.” Lumingon sya kay oliver. “Pati narin ikaw. Tayo.” nakatingin lang si Oliver sa kanya. “I miss you so much oliver.”

“Believe me Vince. Sobrang miss narin kita. Pero alam natin pareho na Mali.” wika ni oliver.

“Bakit kaya napaka sama ng kapalaran sating dalawa? Bakit Hindi nalang tayo maging masaya? Bakit nangyari satin ito?” Maluhaluha na si Vince.

“Hindi ko kakayaning mawala ka oliver.”

Niyakap sya ni oliver.

“Ssshhh.. Wag kang magsalita ng ganyan. Siguro may dahilan ang lahat.”

“Dahilan? Anong dahilan yan?!” Biglang tumaas ang tuno ng boses  ni Vince.

“I’m living a sad and lonely life oliver. Alam mo yan. Don’t I deserve to be happy?” Tuluyan ng tumulo ang luha ni Vince.

“Lahat nalang ng pagkakataong pwede akong maging masaya ay Hindi nagtatagal. Ano bang naging kasalanan ko, ha? Hindi Na ba ako pweding maging masaya?”

“Please Vince huminahon ka. Don’t make this hard for me. Nasasaktan rin ako sa nangyari satin. Wala na tayong magagawa.” pilit na pinapakalma ni oliver si Vince.

“You’re a great man Vince. I’m sure may mahahanap kang taong  mamahalin ka. Yung taong para talaga sayo.”

“Bakit napaka dali mong sabihin yan. Ganun ba kadali sayong itapon lahat ng meron tayo?”

“Hindi ko tinatapon ang lahat ng meron tayo Vince! Andito.” tinuro nya ang kanyand dibdib. “Andito lahat! At kailan man Hindi to pwedeng itapon. What we had is something to be kept forever.”

Niyakap sya ni Vince at hinalikan sa labi.

“I love you so much oliver.”

“Mahal din kita Vince.” Hinawakan nya ang mukha ni Vince at pinahiran ang mga luha nito.

“Pero Hindi pa ito ang tamang panahon sating dalawa.” nagkatinginan lang silang dalawa.

“Bata pa tayo para magdesisyon sating mga sarili Vince. Kung talagang tinakda tayong dalawa, paglalapitin parin ang mga Mundo natin. Pero sa ngayon kailangan muna nating ayusin ang buhay natin.”

Sa huli ay mukhang nakuha narin ni Vince ang punto ni oliver. Napangiti nalang ito. Niyakap nya ulit si Oliver.

“Maraming salamat at nakilala kita kahit sa maiksing pagkakataon.” wika ni Vince.

“Nagpasalamat rin ako dahil kahit ganito ang karanasan ko saking unang pag-ibig ay naging masaya naman ako.” Hinawakan nya ang mga kamay ni Vince. “Tinuruan mo akong tangapin kung ano ako.” Napangiti nalang si Vince. “Nang dahil sayo natuto akong magmahal.”

Ilang mga sandali pa ng namalagi sila sa lugar na ’yun. Naka sandal si oliver sa balikat ni Vince habang hawak ang kamay nito.

Naka tingin lang sila sa napakalawak na syodad. Tahimik at nilalasap ang mga natitirang mga Sandaling magkasama sila.

Hindi na nila namalayan ang oras. Magtatakipsilim ng magpasya silang umalis sa lugar na yun .

Pagdating ni Oliver sa bahay nila ay sya sakto para maghapunan silang magpamilya. Tinawag na sya ng kanyang mommy at para saluhan sila.

Si Vince sa kabilang banda ay tanaw na niya ang condo nya. Sa may gate ay nakita nyang nakatayo si Andrew at hinihintay sya. Bumaba muna sya sa kotse nilapitan at niyakap nya ang binata.

–

Hindi natin alam kung kilan mawawala ang mahal natin. Masaya man tayo ngayon pero bukas makalawa iiba ang takbo ng sitwasyon.

Kayat hangang andiyan pa sila ibigay muna ang lahat ng pagmamahal na meron ka. Para kung maghiwalay man kayo wala kang ibang pwedeng baunin kun di ay ang mga alaala ng mabuting pagsasama.

Tulad nila oliver at Vince. Kahit sandali lang silang nagkasama ay naging masaya sila. Masakit man ay dapat nilang tangapin na ang kanilang pagmamahalan ay masarap, ngunit bawal. ☺☺