SUSPEK, SUSPEK

’SUSPEK, SUSPEK ’

-*-

“Paeng, sagutin mo si Jericho tumatawag!”. Pagmamadali ni Paz na nanginginig habang hawak sa kamay ang cellphone na lumapit kay Paeng na nagkakape.

Halos maluwa ni Paeng ang ininom na kape nang marinig ang pangalan ng anak. Agad nitong sinalubong si Paz sabay hablot ng cellphone sa kapatid.

“Hello pa… mag-ingat ka, hindi si Romero ang dumukot sa amin kundi si….” 

BAAANG!!!

Hindi pa man nasambit ni Jericho ang nais nitong iparating sa ama isang malakas na putok ng baril na ang umalingawngaw sa kabilang linya bago na putol ang boses ng anak.  Binalot ng hilakbot at kaba si Paeng sa narinig na putok ng baril. Paulit-ulit nitong tinatawag ang pangalan ng anak ngunit wala na itong tugon.

Hindi na mawari ang kaba at takot ni Paeng para sa mga anak. Agad nitong tinawagan si Ignacio.

“Susubukan natin ipa-locate kung saan galing ang tawag ni Jericho. Sana nga lang walang nangyaring masama sa kanila.” Tugon ni Ignacio sa cellphone bago natapos ang kanilang usapan.

Maging si Hector hindi na rin maipinta ang pag-aalala kay Jericho lalo na sa anak nitong si Maru.  Dahil sa wala paring kaalam-alam sina Paeng sa posibleng may kagagawan ng pagkawala ng mga anak, suntok sa buwan ang lahat ng kanilang mga kilos. Daig pa nila ang naghahanap ng karayom sa mga kumpol-kumpol na dayami sa putikan. Nagkasundo ang tatlo na magkita-kita sa bahay ni Ignacio. Sakay ng sasakyan magkasama sina Paeng at Hector.

“Ito na iyong kanila? “ Tanong ni Hector.

“Iyang may cyclone wire na gate, sa kanila iyan.” Sagot ni Paeng.

“Wala  man lang kalapit na kapitbahay itong si Ignacio. Halos abandonado na itong lugar na ito ah.” Ani pa ni Hector nang mapansin ang lugar.

“Mukhang wala rin tao sa loob, saglit at tatawagan ko si Ignacio. Hello Ignacio, narito na kami sa labas ng gate mo.”

Habang kausap ni Paeng si Ignacio nagmasid-masid naman sa paligid si Hector,May kung ano itong nararamdaman na hindi maganda sa paligid. Masyadong nakakabingi ang katahimikan sa lugar. Nang sa isang bahagi ng lugar tila may napansin si Hector.  Agad nitong kinuha ang dalang baril at kinasa ito. Narinig ni Paeng ang paglagatik ng baril ni Hector kaya napalingon ito sa kasama. Sa puntong iyon tapos na ang usapan nila ni Ignacio sa cellphone.

Lumapit ito kay Hector at tinanong ang lalake.

“May nakita akong anino ng tao sa banda roon tila nakatingin sa atin. Nang sipatin ko bigla na lang nawala. “  Ani ni Hector.

“Sigurado kang tao ang nakita mo? Dahil ayon kay Ignacio walang tao rito, sa katunayan nga sabi niya papunta pa lang siya dito.” Wika ni Paeng na hinanda narin ang dalang baril.

“Hindi lang tayo ang may pakay kay Ignacio mukhang may nauna na sa atin dito.”

Saglit pa nakarinig na lang ang dalawa ng mga kalabog hindi kalayuan sa kanilang kinatatayuan. Tila mga natumbang lata ng drum na natabig. Sinundan ng dalawa ang pinanggalingan ng ingay. Maingat ang kilos ng dalawa. Nang mapadako sila sa pinagmulan ng ingay napansin nila ang mga natumbang drum ng walang lamang grasa. Sa posisyon ng mga iyon tila natabig ito mula sa pagkakapatong kaya nahulog. Sinuri ng dalawa ang paligid ngunit wala naman silang nakitang tao. Malawak na damuhan na sa paligid at mga scrap metal at mga basura naman ang nasa likod ng mga drum. Kung magtago man ang kung sinong naroon makikita parin ng dalawa dahil mababa lang ang mga damo sa paligid. Tsaka hindi pa man ganun kadilim ang paligid kahit na dapit-hapon na rin sa mga oras na iyon.

Seryoso ang dalawa nang gulatin sila ng mga natumbang yero mula sa mga nakatambak na scrap sa likuran nila. Magpapaputok pa sana si Paeng nang marinig nila ang huni ng pusa. Isang itim na pusa ang lumabas mula roon.

“Baka kagagawan lang din ng pusa ang ingay kanina. Masyado lang siguro tayong nag-iisip ng kung anu-ano.” Ani ni Paeng ng makita pa ang ilang mga pusa na lumabas mula sa likod ng mga drum.

Sasangayon na sana si Hector nang may napansin ito sa lupa. Agad niya iyon dinampot at ipinakita kay Paeng.

“Huwag mong sabihin na pusa rin ang may-ari nitong sigarilyo. May baga pa ito, ibig sabihin kakatapon lang ng kung sino sa bagay na ito. May nakamatyag sa atin. “ Saad ni Hector sabay kinumot ang upos ng sigarilyo sa kanyang palad.

Nagkatitigan ang dalawa, napapaisip. Sa mga nangyayari posible nga ang hinala ni Hector. Pabalik na silang dalawa sa sasakyan nang tumawag si Ignacio.

“Pasensya na hindi ako makakarating diyan, tumawag si Chief kailangan ako. Magkita na lang tayo bukas.” Pagputol ni Ignacio sa tawag.

Hindi na kaya pang ipagpabukas pa ni Paeng ang lahat. Para sa kanya mahalaga ang bawat minuto, bawat pitik ng orasan buhay ng mga anak ang nakasalang. Kaya kahit wala parin clue sa kinaroroonan ng tatlo, nagbabakasakali parin ito na mahanap ang mga anak.

“Mas madali sa atin ang hanapin sila kung magkahiwalay tayo. Sisimulan ko sa tinitirhan nila Maru at Fil, baka may mahanap akong lead.” Suhestiyon ni Hector.

Muling umuwi ang dalawa at nagplano.

Sakay ng kanyang sasakyan sinuyod ni Paeng ang mga kasuluk-sulukang mga kalye sa buong siyudad, maging ang mga liblib na barangay pinasok nito. Kahit sino tinatanong nito kung may nakapansin ba sa mga anak. Habang nagmamaneho naalala ni Paeng ang kapiraso na papel na nakuha nito sa kama ni Jericho.  Saglit nito na itinabi ang sasakyan at kinuha ang bagay na iyon sa kanyang pitaka.

“End road,purok Talahib-Mais, Brgy.  Kuwatro Uno” . Isang address na pamilyar kay Paeng ang nakasulat sa papel. Hindi maayos ang pagkakasulat ng mga letra na mukhang minadali, ngunit alam ni Paeng na sulat kamay iyon ni Jericho.

Address iyon ng dating bahay nila Paeng malapit sa maisan nila. Sa pag-aakalang may makukuha itong sagot dahil doon. Nagmamadali si Paeng na bumalik ng Kuwatro Uno. Binabagtas na nito ang kahabaan ng daan papunta sa dati nilang barangay nang may napansin itong motor na itim na kanina pa nakasunod sa kanya.  Nu’ng una binalewala lang ito ni  Paeng baka hindi naman siya ang pakay ng rider ngunit habang binabaybay na nito ang mga makikipot na daanan at kalye, naroon parin ang motoristang nakasunod sa kanya.

Doon na nagduda si Paeng na baka may kinalaman ito sa nangyari sa mga anak. Upang mabigyan ng linaw ang kanyang hinala sinadya nitong pasunurin sa kanya ang rider hanggang sa marating nila ang daan papunta sa lumang pantalan ng siyudad. Wala ng masyadong kabahayan sa bahaging iyon na pinaliligiran ng mga malalaking warehouse at bagsakan ng mga lumang cargo panel tsaka libingan ng mga sirang barko. Habang patuloy lang si Paeng napansin nito ang biglaang pagbagal ng takbo ng rider na tila ba nahalata ang balak ng lalake. Huminto si Paeng at pinakiramdaman ang sumusunod sa kanya nang mapansin nitong umatras ang motor at bumalik sa ruta.  Kumpirmadong siya nga ang pakay ng rider. Nagmaniobra si Paeng para sundan at habulin ang rider.

Nang makitang binilisan na ng rider ang pagtakbo doon na pinutukan ni Paeng ng baril ang lalake. Ngunit magaling umiwas ng bala ang rider. Saglit pa, lumaban ng putukan ang sakay ng motor. Lalo lang lumakas ang kutob ni Paeng dahil sa kilos ng lalake. Nagkabarilan ang dalawa habang naghahabulan. Ngunit tila walang balak ang rider na makipaglaro kay Paeng. Pinatamaan nito ang pangunang gulong ng sasakyan ni Paeng dahilan para sumadsad ang sasakyan ni Paeng sa mga damuhan sa gilid ng kalsada.

Napamura na lang si Paeng habang pinagmamasdan ang papalayong rider.

Sakabilang banda, ipinatawag ni Samonte si Ignacio dahil sa mga kumakalat na balita online at telebisyon tungkol sa pagbabalik ni Romero Santana. Malaking balita ang biglaang pagkawala ng mga anak ni Paeng. Dahil na rin sa mga nakaraang issue na nakadikit sa mga pangalan nila, marami na naman ang nagkainteres na makisakay sa balita. Marami ang naniniwala na ang nangyari sa mga anak ni Paeng ay hindi lang basta abduction kundi may mas malalim na rason at spekulasyon. Lalo na nang maglabas ng pahayag si Ignacio sa media na buhay ang pinaniniwalaang patay na, na si Romero Santana. Ang alam ng mga tao kasama si Romero sa natupok na mental facility noon. Kaya nang maglabas ng statement si Ignacio tungkol sa nangyari sa kanya, marami ang nagkainteres sa isyu.

“Ano itong pinagsasabi mo sa mga reporter Ignacio na buhay si Romero Santana?! Alam mo ba kung anong ingay itong ginawa mo? Ayusin mo ito! Bawiin mo ang lahat ng sinabi mo. Bago ko pa bawiin sa iyo ang katungkulan mo!” Bulyaw ni Samonte kay Ignacio ng makaharap nito ang lalake.

“Sir pinasok ng taong iyon mismo ang bahay ko. Nagpang-abot kami at nakita ko mismo ang mukha niya. Harapan kong nakaharap ang notoryoso na killer na iyon. At hindi ako gumagawa lang ng kuwento rito. Sir buhay si Romero at alam ko na siya ang nakita ko.” Panindigan pa ni Ignacio.

“Ano ang patunay mo na siya ang nakita mo?! May cctv ba sa bahay mo? Ginatungan mo lang ang isyu ni Paeng. At paano mo nasabi na may kaugnayan ito sa pagkawala ng mga anak niya?! Sa halip na pahupain natin ang balita, ginulo mo lang lalo! Pati ang imbestigasyon nakumpromiso na sa katangahan mo!” Sigaw pa ni Samonte kay Ignacio.

“Sir hindi ko pinagpaguran ang unipormeng ito para tawagin niyong tanga. At kung may gumagawa man dito ng kuwento kayo iyon. Bakit chief may kinatatakutan ba kayong matuklasan ng lahat? Takot ka ba malaman ng mga tao na kasabwat ka sa nangyaring sunog noon? Huwag ako sir, dahil marami akong alam sa mas alam mo.”  Tugon ni Ignacio na tila may pagbabanta sa hepe.

Hindi na nakatugon pa si Samonte sa binulalas ni Ignacio,nanlamig ito at pinagpawisan sa mga nalaman ni Ignacio. Narinig ni Bellegaz ang usapan ng dalawa kaya nang makitang lumabas na si Ignacio siya naman ang pasok nito.

“Chief, masyado ng malutong ang dila ng Ignacio na iyan. Baka siya pa ang dahilan para mawalan tayo ng palabigasan. Ano sa iyo kung tatrabahuhin na namin ang isang iyon?” Bulong ni Bellegaz kay Samonte.

“Gawin niyong malinis, buwisit”

Kalat na ang dilim sa paligid, alas siyete na ng gabi nang makauwi si Paeng na bagsak ang balikat. Sinalubong ito ni Paz na hindi parin nababawasan ang pag-aalala sa mga nangyayari. Takot at kaba parin ang nararamdaman nito para sa mga anak-anakan.

“Ano na ang balita?” Pagsalubong ni Paz kay Paeng.

“Wala parin.” Sagot ni Paeng.

“Ano ang update sa mga pulis? Talaga bang posibleng may kinalaman na naman ito kay Romero?”

“Huwag na tayo umasa sa kapulisan, dahil mukhang wala rin tayong mapapala sa kanila. Iyong kay Romero,gustuhin ko mang paniwalaan si Ignacio pero hindi sumasagi sa isip ko ang ideyang buhay pa ang taong iyon. At kung buhay man siya wala akong nakitang mabigat na rason para gawin niya iyon ito sa atin. Lalo sa kanila ni Fil at Jericho. Napatunayan na natin iyan.” Ani ni Paeng.

“Kung gayun sino ang may malaking galit sa iyo? Alangan naman na si Rodge, patay na iyong tao tsaka kung sakaling buhay pa nga iyon at siya iyong nakita ko noon sa hotel ng resort, bakit niya ito gagawin?” Komento ni Paz na litong-lito na rin sa mga bagay-bagay.

“Ewan ko hindi ko na alam kung saan ko sisimulan ang lahat. Pero kung sino man ang may kagagawan ng lahat ng ito, patawarin na ako ng diyos sa magagawa ko sa kanya.” Ang napatikom na lang ng kamao na tugon ni Paeng.

“Sana maayos silang tatlo…kung nasaan man sila.” Sambit ng babae.

“Hahanapin ko sila, hindi ako hihinto hangga’t hindi ko silang nakikitang ligtas.” Saad ni Paeng.

Hirap na si Paeng na lumunok ng pagkain sa kakaisip sa mga anak. Maging sa kalagitnaan ng gabi hindi rin ito mapakali, halatang pagod na ang mga talukap ng mata ngunit hindi naman ito nakakatulog. Binubulabog ng pag-aalala sa mga anak ang isip ng ama. Mula sa pagkakahiga bumangon si Paeng, tinungo nito ang malapad na dingding ng kanyang kuwarto. Pinagtatanggal ang mga nakasabit doon. Nang wala ng nakikitang mga sagabal, naghanap ito ng marker mula sa kanyang drawer. Nagsimula na ito gumawa ng investigation board. Gamit ang hawak na marker, isinulat ni Paeng ang lahat ng mga pangalan na posibleng may kinalaman sa pagkawala ng mga anak, lahat ng mga tao na naging bahagi ng buhay niya damay sa listahan nito.

Tinungo naman nito ang maliit na lamesa sa silid tsaka kinuha ang laptop sa bag. Muli nito hinalungkat ang kaso ni Romero, lahat ng mga detalye, pati ang mga taong sangkot dito. Bagama’t narinig nito kay Jericho sa cellphone na hindi si Romero ang dumukot sa kanila nais parin ni Paeng makasiguro lalo pa at hindi naman nito sigurado kung totoo nga ang lahat ng kuwento tungkol sa pagkawala nito.

Habang abala sa ginagawa, nagulat si Paeng ng tumunog ang cellphone nito na nasa kanyang kama. Tumayo ito para tingnan kung sino ang tumatawag.

“Kaninong numero na naman ito?” Sambit nito ng makita ang hindi pamilyar na numero na tumatawag.

Agad na sinagot nito ang tawag upang alamin kung sino ang nasa kabilang linya. Namilog ang mga mata nito ng marinig ang sinabi ng boses ng lalake sa kabila.

“Sa anong paraan mo gusto i-deliver ko sa iyo ang mga anak mo? Pira-piraso ba o pautay-utay? Nang maibalot ko na para sa birthday mo.” Wika ng lalake sa kabilang linya, tsaka ito tumawa ng may pang aasar.

“Subukan mo lang saktan ang mga anak ko! Hahanapin kita kahit magtago ka pa sa impiyerno!!!” Ang namumula sa galit sa sagot ni Paeng.

“Galingan mo na lang ang paghahanap sa akin,… hihintayin kita.” Sabi pa ng kausap tsaka pinatay ang linya.

Sa galit ni Paeng napatikom ito ng mga kamao at nasuntok ang dingding dahilan para magising si Paz.

BAGONG KAKILALA

Maagang bumangon ang mga residente ng barangay Kuwatro Uno na may panibagong sigla na kitang-kita sa kanilang mga ngiti. Maaga pa lang dagsa na ang mga tao sa palengke, araw ng palengke bungad na ganap para sa nalalapit na kapistahan ng barangay.

Mahigit limang taon na ang nakalilipas matapos gambalain ang barangay ng mga serye ng patayan sa lugar. At sa pag-usad ng mga taon tila nakalimot na ang lahat at mas pinili na ang magpatuloy ng kani-kanilang buhay. Marami na rin ang nagbago sa kasalukuyang lugar, maayos na ang tulay na dati sira-sira at walang ilaw. Masigasig na rin ang barangay sa pagpapatupad ng kaayusan at katahimikan sa kumunidad. Ang dating bahay nila ni Paeng isa na ngayong apat na palapag na apartment. Tapos ang kilalang tambayan na tindahan ni Maru noon ay isa ng motor cycle shop at talyer na pag mamay-ari na ng isang kagawad sa barangay. Kaliwa’t kanan narin ang mga sari-sari store doon na dati tindahan lang ni Maru ang kilala. Wala na rin ang dating maisan nila Paeng, simula ng binili ito ng bagong may ari naging pribado na ang bahaging iyon. Maging ang dating lusutan na daan na konektado sa kabilang barangay ay sarado na at bawal ng gamitin ng mga tao. Gayunpaman may alternatibo namang daan na puwedeng daanan bukod sa tulay.

Araw nga nun ng palengke, kung saan nagtipon-tipon ang mga lokal na negosyante para mag benta ng kung ano-ano, mula sa mga gulay-prutas, mga ukay-ukay, kagamitan sa bahay, mga laruan, mga pagkaing kalye at kung ano-ano pa. Pambungad na event para sa pagsisimula ng isang linggong kapistahan ng barangay.

Maaga pa lang, naroon na si Paeng hindi para makibili kundi para simulan ang kanyang paghahanap sa mga anak.

“Pareng Paeng kamusta? Tagal din ng huli kang bumisita rito. Siya nga pala kamusta na ang paghahanap kina Fil?” Bungad na tanong ng dating kabarangay at kapit bahay ni Paeng na si Luis.

“Wala pa nga rin eh, wala pang balita. Heto nga at nagpasya na akong magkusa. Parang hindi naman kasi pinapansin ng kapulisan ang kaso ng mga anak ko.” Ang dismayadong tugon ni Paeng.

“Kailan pa ba naging responsable iyang mga iyan? Kaya ka nga umalis sa serbisyo diba? Hayaan mo, baka may masagap din kaming balita rito, ipapaalam namin agad sa iyo.” Saad ni Luis.

“Salamat pare. Ang totoo niyan hindi ko na nga alam kung saan ba ako ngayon magsisimula sa paghahanap sa kanila.”

“May awa ang diyos pare, mahahanap din sila. Siya nga pala saan ngayon ang punta mo?”

“Sisilipin ko lang ang bagong may-ari ng dati naming maisan.” Tugon ni Paeng.

“Naku sarado na ang daan pa punta roon pare, bawal na. Wala na ngang lusutan dun sa kabila eh. Pinasara nung nakabili ng lupa mo. Pero dito sa bandang palayan ni Igme, may ginawang daan dun palabas ng kabilang kalsada. Eh kaso sakto lang sa tricycle at mga motor ang daan. Hindi kasya ang sasakyan mo sa kitid ng daan.” Ani pa ni Luis.

“Kelan pa pinasara ni Taneo ang daanan dun?” Tanong pa ni Paeng.

“Hindi na si Taneo ang bagong may-ari nun pare. Tsaka matagal ng patay si Taneo. Ni hindi nga iyon umabot ng isang taon doon sa dati niyong bahay sa maisan. Limang buwan matapos ito lumipat dun, natagpuan na lamang ang bangkay niya na namamaho na sa loob. Ang sabi namatay sa stroke. Eh nagkataong mag-isa lang siya noon dahil wala ang mga katiwala niya. Nung nakabalik doon na nila natagpuan ang katawan ni Taneo. Wala naman itong nahingan ng tulong dahil wala namang kabahayan dun kaya namatay. After a month may dumating ditong lalake, mukhang mayaman kasi ang gara ng kotse. Siya na daw ang bagong may-ari ng lupa. Tapos siya na ang nagpasara ng daan doon.” Kuwento ni Luis.

Nais maniwala ni Paeng sa kuwento na iyon sa kanya ni Luis, ngunit habang pinapakinggan nito ang bawat litanya ng lalake tila may kakaibang kutob na nag-uudyok kay Paeng na usisain pa ang kabuohan ng kuwento. Nang tanungin nito kay Luis ang pangalan ng bagong may-ari ng lupa, walang maisagot ang lalake. Hindi niya kilala at wala itong pagkakilanlan sa bagong may-ari na tinutukoy nito.

“Iyong dating kapitana natin dito, iyon kilala niya ang bagong may-ari. Kaso nasa ibang bansa na iyon. Pero siguro naman alam ng barangay ang pangalan nung may-ari. Ang dinig namin dito Roman, pero ang sabi nung iba Romeo…ang maugong Romero. Wala talagang may alam sa amin dito kung sino ang nakabili nun kina Taneo. Hindi na rin kasi namin nakita dito ang pagmumukha ng tao. Natapos na lang ang pinatayong bahay dun hindi na bumalik dito iyon. Nagmukhang abandonadong gusali na nga iyong bahay dahil wala namang tao.” Dagdag pa sa kuwento ni Luis.

Nang mabanggit ni Luis ang pangalang Romero kinabahan si Paeng. Lalong napukaw ang kyuryosidad nito sa mga naririnig sa dating kapitbahay. Mula sa palengke pinuntahan parin ni Paeng ang dating lupa sa maisan. Maluwag na ang kalsada papunta roon, sementado na at iba na rin ang mga ayos ng bahay sa gilid ng daan. Ang dating tindahan ng anak nitong si Maru na ngayon may talyer na, tambayan parin ng mga tagaroon lalo na ng mga kabataan. Sa ilang taon na nilisan nila ang Kuwatro Uno may mga bagong mukha na ang napapansin ni Paeng. Iilan na lang sa mga kakilala niya ang naroon. Bago pa man makalapit si Paeng sa dating pagmamay-aring lupa nakatawag pansin na sa kanya ang signage sa gilid ng daan na ‘NO TRESPASSING’.

Iginilid nito ang sasakyan sa tabi ng daan tsaka bumaba. Wala na rin ang mga kabahayan sa bahaging iyon ng daan. Tila pati ang parteng iyon binili na rin ng bagong may-ari. Tanging ang maliit na palayan na lamang ni Mang Igme ang naroon sa katapat na bahagi ng kalsada. Napalingon si Paeng nang marinig ang isang sigaw na tinatawag ang kanyang pangalan.

“Uy mang Igme kamusta?” Pagbati ni Paeng nang makita ang matandang Igme na papalapit sa kanya.

“Sabi na nga ba at ikaw. Akala ko nakalimutan mo na ang barangay natin. Pero teka, anong masamang hangin ang nag udyok sa iyo na bumalik dito?”

“Si Taneo sana ang sadya ko, kaso nalaman ko kay Luis na patay na pala siya at may iba ng nakabili nitong lupa.” Ani ni Paeng.

“Oo wala na ang Intsik na iyon. Natagpuan na lang ng isang katiwala niya ang kanyang katawan malapit sa kusina. Ang sabi may tatlong araw ng patay si Taneo ng matagpuan. Tapos lumitaw naman itong si Rodelio Santana, kaanak yata siya nung dating Gobernador. Ang pakilala, siya na raw ang bagong may-ari ng lupa kasa ito. Balak nga rin sana bilhin itong sa akin pero tinanggihan ko. Ito na lang kasi ang maiiwan ko sa anak ko.” Ayon kay Igme.

Lalong kinalampag ng kaba ang dibdib ni Paeng ng malaman na isang Santana pala ang bagong nakabili ng dati nitong lupain at maisan. Hindi maipaliwanag ni Paeng ang sarili, na para bang hinihila talaga ito sa lugar na iyon.

“Nakita niyo ba ang itsura ng Rodelio Santana mang Igme? Kasi sabi niyo inalok kayo na bilhin itong lupa niyo.”

“Hindi nga eh, iyong attorney niya ang kumausap sa akin. Madalas iyon dito dati, nung nire-renovate ang bahay mo dun. Pero nung natapos, ay hindi na. Nagtataka nga rin ako, inayos nila iyong bahay ginawang parang gusali tapos hindi man lang tinirahan. Wala ring ilaw, kaya nagmukhang abandonado na lang iyon pati ang lupa. Kita mo naman, tanaw naman dito kung gaano na ka tataas ang mga damo, lampas na nga yata iyan sa tao eh.” Kuwento pa ni Igme.

Nasa dulo pa ng daan ang maisan dati ni Paeng, pero mula sa kinatatayuan nila ni Igme, tanaw na nga ang malalago at nagtataasang mga kugon at mga damo sa entrada ng lugar kung saan mayroong mataas na bakod na yari sa cyclone wire. Hinagilap ni Paeng kung may bantay ba papasok mismo sa bahaging iyon ngunit wala itong napansin at sa pagkumpirma nga ni Igme, wala namang bantay sa lugar. Gayunpaman pinagbabawalan talaga ang sino mang pumasok doon.

Dahil dati namang pag-aari ni Paeng ang lupang iyon hindi na ito pinakialaman ni Igme nang pinuntahan ng lalake ang mismong abandonadong gusali na sinasabi ng mga tagaroon. Bumalik ng sasakyan si Paeng at nagpatuloy hanggang sa pinaka gate ng cyclone wire na bakod. Maging ang mga poste na bakal at mga bahagi ng cyclone wire na bakod ay kinakain na rin ng kalawang sa tagal na hindi mapapangalagaan. At sa taas ng mga kugon na sumakop na sa buong lote, halos hindi na makita ang sinasabing bahay na gusali sa loob. Tanging ang tuktok na lang nito at ang itaas na bahagi ang matatanaw mula sa bakod. Sa pagmasid-masid ni Paeng sa paligid wala naman itong napansin na kakaiba ngunit ang ideyang binili ang lupa, pinatayuan ng may apat na palapag na gusali, binakuran ng mataas na cyclone wire tapos hinayaan lang mabulok ay isang palaisipan na nangungulit sa kanyang hinala na may mali sa parteng iyon.

“Kailangan ko planohin at pag-aralan ang pagpasok dito. Tingin ko may mabahong lihim ang lugar na ito na kailangan mabunyag. At sana nga lang wala itong kaugnayan sa pagkawala ng mga anak ko.” Sa isip ni Paeng habang pabalik ito ng sasakyan.

Lingid sa kaalaman ni Paeng may mga lente ng kamera ang nakabantay at nakamasid  rin sa kanya. Hindi man lang nito napansin ang mga nakapuwestong cctv sa mga poste ng bakal na nasa sa paligid ng bakod at sa pinaka gate nun. Na tila sinadyang hindi mahalata ng sino man ang mga kamera roon base sa desenyo nitong iba sa pangkaraniwang mga cctv.

Sa isang silid, isang lalake ang nakatayo sa harapan ng screen monitor habang pinapanuod roon si Paeng. Napangiti ang lalake tsaka kinuha ang mug ng mainit na kape na nakapatong sa larawan mismo ni Paeng sa lamesa.

“It’s showtime…” Sambit pa ng lalake tsaka ito tumawa na parang baliw.

Samantala biglang naalimpungatan si Fil nang magising ito. Pawisan ang lalake nang bumangon sa kanyang higaan. Napatingin ito sa siwang ng saradong bintana. Pumapasok na mula roon ang sinag ng araw. Isang araw na naman para sa kanya at kay Maru. Napabaling ito sa higaan ng kasintahan ngunit natutulog parin ang isa. Maya-maya pa at bumukas ang pintuan. Isang lalaking may ka edaran na ang pumasok dala ang supot ng mainit na pandesal, tsaka pansit at dalawang baso ng mainit na kape.

“Kumain na raw kayo ng almusal nang makaligo kayo ng maaga.” Wika pa ng lalake pagkalapag nito ng bitbit sa lamesita na naroon sa silid na iyon bago ito lumabas.

Sa lakas ng pagkakasara ng pinto ng lalake, nagising si Maru. Nilapitan agad ito ni Fil at inalalayan na makaupo. Ramdam pa rin ni Maru ang hapdi ng mga sugat nito sa likod.

“Kumain ka na ng bumalik agad ang lakas mo. Laban lang baby ko makakatakas din tayo rito. Sa ngayon umayon na muna tayo sa kanila para hindi na maulit ang ginawa nila sa atin.” Ang sabi ni Fil habang pinapa-upo si Maru.

“Natatakot na ako Fil, baka hindi tayo makakaalis dito ng buhay. Ayoko pang mamatay.”

“Kaya nga magpakatatag ka. May awa ang diyos makakalaya tayo rito. At malakas ang kutob ko na hindi tayo pinapabayaan nila tatay at kuya. Alam ko kumikilos na rin sila para mahanap tayo. Kaya mangako ka na walang susuko.” Ani ni Fil at niyakap si Maru tsaka hinalikan sa noo.

Balot man ng takot at pagkabahala para sa kanilang sitwasyon nangako ang dalawa sa isa’t isa na walang bibitaw. Pilit nilang kinain ang iniwan sa kanilang almusal ng lalake. Sa mahigit isang buwan buhat ng dinala sila ng dumukot sa kanila sa lugar na iyon, minsan lang sila pinapakain ng nakabantay sa kanila, kung minsan hati pa silang dalawa sa isang plato ng kanin na sinahugan ng sardinas. Nang araw na iyon, unang beses iyon na nakakain sila ng matinong almusal.

“Mag ipon ka ng lakas, kung nais nating makaalis dito ng buhay kailangan nating maging matibay. Kaya kung anong ibibigay nilang pagkain, kainin na lang natin.” Ani ni Fil kay Maru habang pinupunasan nito ng palad ang umaagos na luha sa pisngi ng kasintahan.

“Sino ba kasi ang may gawa nito sa atin? Ano ba’ng balak nilang gawin sa atin?” Ang paulit-ulit na katanungan ni Maru.

“Parehas tayong walang ideya kung sino ang nasa likod nito. Pero may kutob akong hindi ito kidnapping.” Wika ni Fil.

Habang nag-uusap ang dalawa saglit na tumahimik si Fil. Nakiramdam ito sa paligid ng may narinig itong andar ng sasakyan na papaalis mula sa malayo. Malayo iyon ngunit sa sobrang tahimik ng paligid kahit ang mga kaluskos ng mga halaman sa labas ay kanilang naririnig sa loob. Sinubukan ni Fil na sumilip sa maliit na siwang ng binata. Ngunit sa kapal ng mga damo at talahib sa labas wala rin itong nakita. Noon lang muli nakarinig ng andar ng sasakyan si Fil buhat ng dinala sila sa lugar na iyon.

“Ibig-sabihin posibleng nakaparada lang sa hindi kalayuan ang kanilang sasakyan. Magagamit natin iyon sa pagtakas.” Wika ni Fil ng pabulong kay Maru.

“Ang tanong paano tayo tatakas?, naka-kadena ang mga paa natin na parang mga hayop. Tsaka wala tayong alam kung nasaan na tayo.” Tugon ni Maru na tila nawawalan na ng pag-asa.

“Hahanap tayo ng paraan. Magtiwala ka lang. Sa ngayon umayon na muna tayo sa kanila.” Ayon kay Fil.

Napatango na lang si Maru kahit na walang kasiguraduhan ang pangarap ni Fil na makatakas sila sa sitwasyon na iyon.

Pagkabalik ni Paeng sa kanila, inabutan nito si Hector na kausap si Paz sa kusina.

“Saan ka ba galing, hindi mo man lang ako ginising kanina.” Ani ni Paz sa kuya.

“Galing ako ng Kuwatro Uno. Binisita ko ang dati nating maisan. Nalaman ko na wala na pala si Taneo at iba na ang may-ari ngayon dun.” Kuwento ni Paeng.

“Wala? Patay na?…at sino naman ang bagong may-ari dun? Tsaka ano ang sinadya mo sa dati nating maisan?” Usisa pa ni Paz.

“Wala, gusto lang naman sana bisitahin. Naghahanap din kasi ako ng iba pang makakatulong sa paghahanap kina Fil, Maru at Echo. Naisip ko lang na bumalik ng Kuwatro Uno. Siya nga pala pare diba matagal ka sa pamilya ng mga Santana, may kakilala ka bang kapamilya nila na Rodelio Santana?” Tugon ni Paeng sabay tanong na rin kay Hector.

Napaisip ang lalake ng mabanggit ni Paeng ang pangalang Rodelio. Tila pamilyar kay Hector ang pangalan na iyon. Kaya pilit nito inalala kung saan niya narinig iyon o nakita niya na ba ang tao na iyon.

“Kung makakausap lang sana natin si Precy masasagot niya ang tanong mo. Pamilyar nga sa akin ang Rodelio Santana na iyan. Hindi ko lang maalala kung saan ko narinig ang pangalan niya. Bakit di natin subukan i-search online. Kung related siya sa mga Santana, maaring may mahanap tayo sa internet. Unless ibang tao iyon at ginagamit lang ang pangalan na Rodelio. May kaugnayan ba ito sa pagkawala ng mga anak natin?” Tugon ni Hector.

“Hindi pero parang hinihila ako ng kyuryosidad ko na alamin ang tungkol sa kanya. Ewan pero iba ang kaba ko ng marinig ko ang pangalan niya.” Sabat ni Paeng.

“Eh sino ba iyang Rodelio, Paeng?”

Agad na ikinuwento ni Paeng kina Paz at Hector ang natuklasan nito sa pagbalik niya ng Kuwatro Uno. At maging si Hector sang-ayon sa hinala ni Paeng. Ginawa nga nila ang pag search sa pangalang Rodelio Santana sa internet, ngunit sa dami ng mga katulad na pangalan nahirapan sina Paeng na tukuyin kung sino sa mga iyon ang tunay na Rodelio na kanilang hinahanap. Wala man lang kasi sa mga iyon ang konektado sa dating politikong Santana.

“Balak ko rin kanina itanong sa barangay ang pagkakakilanlan ng Rodelio na iyon. Pero alam kong masyadong confidential ang mga ganung impormasyon, liban na lang kung may basehan ang aking pagtatanong. Tsaka ayoko rin mag dulot ng ingay, baka pagdudahan pa ang intensiyon ko kung magtanong ako.” Dagdag pa ni Paeng.

“May punto ka, sa ngayon ang kailangan natin ang maingat na hakbang. Ramdam ko may nagbabantay din ng mga galaw natin. Baka ang mga maling kilos pa natin ang mag papahamak sa tatlo.” Ayon kay Hector.

“Hirap nitong sitwasyon natin, para tayong bulag na nangangapa sa dilim habang pinagtatawanan ng mga may gawa nito. Nakakaasar.” Sambit ni Paeng.

“Hahanap ako ng paraan na makausap si Precy. Baka May makuha tayo sa kanya.” Saad ni Hector.

“Iyan, isa pa iyang si Precy…hindi pa ba nakarating sa kanya ang nangyari kay Jericho? May isang buwan ng nawawala ang anak niya pero wala man lang tayo natatanggap o naririnig na reaksiyon sa kanya. Imposible namang hindi umabot doon ang balita. Sa yaman at koneksyon nun madali lang sana natin mahahanap ang tatlo.” Komento pa ni Paz.

Natigilan ang dalawang lalake sa sinabi ni Paz. Ngayon lang nila napagtanto ang sinabi ng babae. Dahil sa bugso ng kanilang mga galit at magulong pag-iisip, hindi na nila napansin ang mga bagay na iyon. Nawala na sa kanilang utak ang dapat una nilang hiningan ng tulong. May buwan na nga ang nagdaan, hindi man lang nila napuna ang pananahimik ni Premo sa nangyari kay Jericho.

Nang mismong araw din na iyon muling kumilos sina Hector para mangalap ng ibang impormasyon para mahanap ang mga anak. Si Hector binalikan ang dating lugar at tinitirahan nila Fil at Maru. Si Paeng naman tinungo ang mga pag-aaring negosyo ni Precy na ibinilin kay Jericho. Unang pinuntahan nito ang restobar ni Precy. Nagtaka si Paeng na sa kabila ng pagkawala ni Jericho tuloy parin at tila normal ang lahat na nag o-operate doon. Pag pasok pa lang ni Paeng sa pinto ng restobar na iyon agad na siya sinalubong ng manager ng lugar, na para bang inaasahan na roon ang kanyang pagdating. Agad ito inalok ng maiinom at makain. Kape lang ang in-order ni Paeng.

Iginiya ito ng manager sa isang bahagi ng restobar kung saan intended ang spot na iyon sa mga VIP ng resto. Hindi na nagpaligoy-ligoy pa si Paeng at tinanong agad nito ang manager kung aware ba ang mga ito sa nangyari sa may-ari ng lugar na iyon na ang tinutukoy nito ay si Jericho. Ngunit bago pa man sasagot sana ang manager, lumapit sa kanila ang isang lalake na nagpakilalang partner ni Jericho sa lahat ng negosyong naiwan sa kanya ni Precy.

“Aaron Hernando, business partner ni Jericho at partner din dati ni Precy sa mga negosyo. I’m glad to meet you sir…”

“Paeng, tawagin mo na lang akong Paeng. Pasensya na at hindi ko alam na may ka partner pa pala sa negosyo niya ang anak ko. Kaya naman pala parang hindi apektado ang restobar na ito sa pagkawala niya.  Diretsahin na kita sa sadya ko Mr. Hernando…Alam na ba ni Precy ang nangyari kay Jericho?

Napabuntong hininga ng malalim si Aaron bago nito sinagot ang tanong ni Paeng. Biglang nalungkot ang kaninang maaliwalas na mukha ng lalake. Naupo ito kaharap si Paeng. At isang rebelasyon ang sinabi nito na ikinagulat ng lalake.

“May dalawang buwan ng patay si Precy. Nitong linggo ko lang rin nalaman, ang sabi ng asawa niya cancer sa baga ang tumapos sa kanyang buhay. Iyon din ang dahilan kung bakit hindi na nakabalik ng bansa si Precy at iniwan na lahat kay Jericho ang mga natira nitong negosyo. Last year pa sana balak ni Precy na umuwi ng bansa. Kaso sa hirap ng kanyang kalagayan hindi na natuloy hanggang sa tuluyan na nga itong bumigay. Kaya maging ang pagkawala ni Jericho hindi na rin naabutan. At bilang partner ni Jericho kahit may pagkabahala sa nangyari sa kanya, I don’t have a choice but to continue. Hindi maaring mamatay din ang mga negosyo namin kasama nila dahil may pera rin akong pinuhunan dito.” Ani pa sa kuwento ni Aaron.

Tahimik si Paeng hindi nito alam kung paano ang magiging reaksyon sa mga narinig. Wala na si Precy, paano na ang inaasahan nilang tulong?

“May alam ka ba sa mga kaganapan kay Jericho bago iyong araw na nawala ito? Partner ka niya diba? Siguro naman madalas kayong nag-uusap. May nabanggit ba ang anak ko na problema niya?” Usisa ni Paeng.

“Mabuting kaibigan at partner si Jericho, at ni minsan hindi naman iyon nagbahagi ng ano mang problema bukod sa mga bagay patungkol sa negosyo tuwing magkikita kami. Nung umaga bago nangyari sa kanya, nagkita pa kami rito at nagkape. Masaya pa siya ng araw na iyon at excited para sa reunion na nabanggit niya. Kuwentuhan lang kami ng kung ano-ano. Pero hindi rin kami nagtagal nun kasi may tumawag sa kanya. Tapos nagmamadali na siyang umalis. Kinagabihan iyon na ang nangyari.” Kuwento pa ni Aaron.

Agad na kinuha ni Paeng ang maliit na notebook sa bulsa ng jacket, tsaka hiningi ulit kay Aaron ang mga detalye noong araw bago sila magkita. Mula sa oras kung natatandaan pa ng lalake, sa mga lugar na huli nitong nakasama si Jericho, lahat hiningi ni Paeng at inilista iyon sa notebook. Malugod namang nakipagtulungan si Aaron kay Paeng sa abot ng mga nalalaman nito.

Sa kalagitnaan ng kanilang usapan isang tawag mula kay Ignacio ang natanggap ni Paeng.

“May na retrieved akong record ng cctv mula sa condo ni Jericho. Hindi lahat nabura ng salarin. Magkita tayo sa ibang lugar. Wala kang pagsasabihan kung saan. May kutob ako na minomonitor din ang kilos natin. I-text ko ang location.” Ani ni Ignacio sa kabilang linya.

Agad na nagpaalam si Paeng sa kausap para puntahan si Ignacio. Naiwan si Aaron na nakatingin lang kay Paeng papalabas ng restobar. Nang makaalis na si Paeng, muling lumapit ang manager kay Aaron at may inabot itong USB drive sa lalake.

“Iyan na lahat ng cctv records na nasave sa backup files sir. Burado na rin ang file sa system.” Ani ng manager.

“Salamat, tandaan niyo ang mukha ng taong iyon. Ama siya ni Jericho, kaya asikasuhin niyo siya ng mabuti tuwing pupunta iyon dito. Pati na ang mga kasama niya kung meron. Ikaw na ang bahala rito.”

Pagkakuha ng inabot ng manager, umalis din agad si Aaron sakay ng kanyang kotse. Samantala sa pagtanong-tanong ni Hector sa dating lugar nila Fil at Maru may nalaman ito mula sa isang bakery sa tapat lang ng nasunog na bahay ng dalawa…

“Bago pa, tuwing madaling araw kapag gumigising ako isang itim na SUV ang pabalik-balik sa tapat ng bahay na iyan. Minsan humihinto pero saglit lang tapos umaalis din. Sinabi ko na iyan dati sa dalawa. At aware din sila sa ganun. Marami namang cctv sa paligid sir, pati ang mga poste sa kalsada palabas at papasok dito may mga cctv. Subukan niyo manghingi ng kopya sa barangay sir.” Detalye pa ng babae na kausap ni Hector.

Nagpanggap na pulis si Hector para makapagtanong agad ito ng walang problema sa mga residente sa paligid ng lugar. At mula sa impormasyong nakuha doon sinimulan ni Hector ang pagkalap pa ng detalye. Nang nilisan na ni Hector ang bakery pumasok din sa loob ang babae at may tinawagan ito.

“Tama nga kayo, may nagtanong nga rito tungkol sa nangyaring sunog  noong nakaraan. Nagpakilala pang pulis, wala namang ID na pinakita.” Sabi ng babae sa kausap sa cellphone.

“Sinabi mo ba ang, bilin ko na sasabihin mo?”

“Oo naman sir, walang labis walang kulang. At mukhang naniwala naman sa sinabi ko.”

“Good, kung may magtanong pa sa iyong iba huwag ka ng magsalita… maliwanag?”

“Okay sir, klarong-klaro…pero nasaan na po iyong pinangako mo na pera?”

“May pinapunta na ako riyan para iabot sa inyo ang pera. Hintayin mo na lang. Sige na. Mag abang ka na riyan.”

Pagkapatay ng cellphone, kinikilig pa sa tuwa ang babae sa matatanggap na pera kapalit ng gawa-gawang kuwento. Lumabas ito at tumambay sa harapan ng bakery. Maya-maya pa isang lalaking naka motor ang huminto sa harapan ng babae, nagtanong ito.

“Kayo ba si aling Inday?” Tanong ng naka-motorsiklo.

“Ako nga, ano ba ang kailangan mo?”

“Ibibigay ko lang ang sa iyo ang pina-aabot ni boss.”

Abot tenga ang ngiti ng babae na mas lumapit pa sa rider. Ngunit namilog ang mata nito nang makita ang bagay na hinugot ng lalake mula sa bag nito. At bago pa makasigaw ang babae, umalingawngaw na ang putok ng baril. Bulagta sa semento ang babae na may tama ng baril sa noo. Mabilis na humarurot ang rider na hindi na nahabol pa ng mga residente.

HINALA

Nang malaman kay Paeng ang sinapit ni Precy sa ibang bansa, kinutuban ng hindi maganda si Hector. Takang-taka ito kung bakit hindi man lang nakarating sa publiko ang nangyari sa kanya gayung kilalang-kilala ito sa buong bansa dahil sa impluwensiya nito sa politika, negosyo, at higit sa lahat sa pageantry kung saan madalas nangunguna sa balita ang pangalan nito pag ganun ang usapan nung nabubuhay ito. Naging palaisipan pa kay Hector ang biglaang pagkawala nito na nataon pa kasabay ng pagkawala nila Jericho,Fil at Maru.

“Marahil mas pinili siguro ni Precy na gawing pribado ang nangyayari sa kanya.  Kung kaya’t maging sa atin hindi niya pinaalam ang masama niyang kalagayan.” Komento ni Paz.

“Gusto ko man paniwalaan ang ideyang iyan pero may pakiramdam talaga ako na may mali. Hindi ba naisip ni Papi na may kaanak pang naiwan dito si Precy? Basta ako duda rito, imposibleng nagkataon lang talaga lahat? Tsaka iyang Aaron Hernando na iyan pamilyar na sa akin iyan. Dati na iyan siya sa mga Santana. Sa pagkakaalala ko, naging lalake din siya ni Precy bukod sa akin noon.” Hinuha ni Hector.

“Nasabi nga niya sa akin na dati na silang magkakilala at magkasosyo ni Precy sa negosyo. Tapos ngayon si Jericho na ang  ka share nito sa mga negosyong iniwan ni Precy. Hindi na ako nag-usisa pa, dahil wala naman ako koneksyon sa kanila.” Saad ni Paeng.

“Si Papi, ano daw ang nangyari dun?” Tanong pa ni Hector.

“Hindi ko na itanong, pero sa pagkakasabi nung Aaron sa tingin ko  nandun pa rin iyon sa Italy. Sa laki ng yaman ni Precy na naiwan sa kanya, imposibleng uuwi pa iyon ng Pinas.” Ang sagot ni Paeng.

“Magdadalawang buwan na ang pagkawala ng tatlo hanggang ngayon kumakapa parin tayo sa dilim. Kumikilos pa ba ang mga kapulisan sa kaso ng mga anak niyo? Diyos ko naman sana buhay pa ang mga iyon at mahanap na, nang makatulog na tayong lahat ng maayos.” Ani ni Paz.

“Kapag may ginawa silang hindi maganda sa tatlo, kung sino man sila pagsisisihan nila na ako ang tinalo nila. Ako mismo ang maghahatid sa kanila sa impiyerno.” Sambit ni Paeng na bakas ang apoy ng galit sa kanyang mga mata.

“Kung tinatamad ang mga kapulisan sa kasong ito, tayo na ang gagawa. Hahanapin natin ang may gawa nito sa mga anak natin. Ililigtas natin sila.” Wika ni Hector na kahit pigil ang galit ramdam ang puot sa mga nagngangalit nitong kamao.

Wala parin mahanap na saktong clue ang dalawa kung sino talaga ang may pakana sa pagkawala ng mga anak. Lahat ng kanilang mga hakbang base lamang sa kanilang mga kutob at hinala. Habang kumakain ng hapunan ang tatlo at nanonood ng balita sa tv, napahinto sa kanyang pagkain si Hector dahil sa lumabas na balita. Maging si Paeng napakunot ng noo nang marinig ang lugar na nabanggit ng reporter. Ibinabalita kasi ng mga sandaling iyon ang nangyaring pamamaril ng isang rider sa tindera ng bakery sa tapat nung nasunog na bahay dati nila Fil at Maru. Ang mas ikinagulat pa ni Hector sa lumabas na balita ay siya ang pinaghihinalaang kasabwat nung namaril sa babae.

Nakuhanan kasi sa cctv ng lugar na iyon siya na sakay ng kanyang motor na huminto sa tindahan ng tinapay at kausap ang tindera bago ang sumunod na pamamaril. Kung saan ilang minuto lang ang pagitan. Agad na kinilala si Hector dahil nakuhanan ng malinaw ang mukha nito ng kamera. At dahil narin sa minsan na ito nasangkot sa isang kaso ng pamamaril lalong nadiin ang kanyang pangalan.

“Anak ng puta, paano ako nasangkot diyan? Mga hayop,…ano naman ang motibo ko para gawin iyon sa babae. Mga bobo! Ako ba ang bumaril dun? Mga gago!” Ang panggagalaiti ni Hector sa balita.

“Kalma lang pare, wala silang ibedensya na puwedeng iugnay sa iyo sa krimen. Malinaw naman sa cctv na ibang tao ang kumana sa tindera. Tsaka ano nga naman ang motibo mo para maging kakuntsaba sa krimen.” Sabat ni Paeng sa lalake.

Sa lumabas na balita tila may pumitik na bahagyang pagdududa sa loob ni Paeng base sa reaksyon ni Hector. Hindi ito nagpahalata, bagama’t nasabi na sa kanya ng lalake ang ginawa niyang pagtatanong dun sa lugar may bahid parin ng duda sa mga kilos ni Hector na kapansin-pansin sa mga mata ni Paeng.

“Mabuti pa unahan mo na ang mga pulis at media, linawin mo na agad ang pangalan mo tungkol diyan. Alam mo naman ang mga pulis dito kung ano ang sinisigaw ng mga tao iyon na ang paniniwalaan. Tinatamad na mag imbestiga para tapos agad ang kaso. Sasamahan kita sa presinto mamaya.” Ani ni Paeng.

“Bakit ko pa lilinawin ang pangalan ko?, eh wala naman talaga akong kaugnayan sa nangyari. Putang ina iyan!” Sabat ni Hector.

“Tama si Paeng, kung wala ka namang kasalanan, itama mo ang lumalabas na balita. Baka maging suspek ka pa sa krimen na wala ka namang alam. Kaya sige na gawin mo na lang ang suhestiyon ni Paeng.” Komento ni Paz.

“Hindi ka naman makukulong dun pare dahil wala namang ibedensya na ikinabit sa iyo. Tsaka magreklamo ka na rin ng dahil sa pagdawit sa iyo sa krimen na hindi mo naman alam.” Ani pa ni Paeng na kinukumbinsi ang lalake.

Nang gabing din iyon tinungo ng dalawa ang presinto kung saan agad naman sila sinalubong ni Ignacio. Matapos magpaliwanag ni Hector nagreklamo din ito sa maling paratang sa kanya. Mukhang naayos naman ang lahat dahil sa may radio reporter din na naroon, hanggang sa dumating si Bellegaz. At sa muling pagtatagpo nito at Paeng muli na naman nagkairingan ang dalawa. Ininsulto na naman kasi nito si Paeng.

“Kung wala kang sasabihing maayos itikom mo iyang bibig mo! Daig mo pa ang puwet ng manok na ngiwi ng ngiwi. Palibhasa kulay pink din ang panty mo!” Wika ni Paeng.

Nagtawanan ang mga kasamahang pulis ni Bellegaz sa sinabi ni Paeng. Halos mamula sa hiya si Bellegaz dahil sa tawanan na iyon. Alam nito ang ibig sabihin ni Paeng. Para itayo ang pagkalalake nito sa harapan ng mga kasamahan bigla nitong sinuntok si Paeng. Hindi naman umatras si Paeng at gumanti rin ito ng suntok kay Bellegaz. Mabilis naman umawat ang mga pulis para paghiwalayin ang dalawa.

“Walang hiya ka Paeng, tandaan mo hindi pa ito ang huling paghaharap natin!” Sigaw pa ni Bellegaz.

“Sige hihintayin ko kung kelan mo ako idi-date na hayop ka!” Huling tugon ni Paeng bago nila nilisan ni Hector ang estasyon ng pulis.

Pasakay na ng sasakyan nito ang dalawa nang sinundan sila ni Ignacio. May inabot itong bagay na parang parcel kay Paeng.

“Cellphone marahil ni Jericho, nakita ko iyan sa ilalim ng kama nung bumalik kami sa condo niya. Hindi ko na iyan pinaalam sa mga kasamahan ko dahil mukhang wala naman silang pakialam. Ni hindi na nga nila tinutuloy ang pag-iimbestiga. Pasensya na pero pinakialaman ko na rin iyan. At sa tingin ko mukhang alam na ni Jericho na mangyayari ito bago pa. May mga pictures at video iyan diyan na tila kahina-hinala. Tayo na lang ang magtulungan para malutas ang kasong ito at mahanap ang tatlo.” Wika ni Ignacio.

“Wala talagang kuwenta ang mga kasamahan niyo. Ano pa ba ang silbi ng mga iyan dito? Dagdag basura lang ang mga hinayupak na iyan sa ating lipunan.” Sabat na hirit ni Hector na pikon na pikon na sa pagpapabaya ng mga kapulisan sa kaso ng kanilang mga anak.

“Palibhasa wala tayong pampalaman sa mga bulsa nila kaya hindi nila siniseryoso ang kaso natin.” Ani ni Paeng.

“Nakakalungkot at nakakainis nga kasi nadadamay ang mga matitino dahil sa mga bulok naming mga kasama, dagdag niyo pa ang hepe dito na pinsan din ng mga buwaya sa gobyerno. Nag request na ako sa kanya na ilipat na sa team ko ang kaso ng mga anak niyo para mapatuonan ito, pero ayaw niya. Wala yatang tiwala sa akin.” Tugon pa ni Ignacio.

“Dati pa man wala na talaga iyong tiwala sa atin. Hindi kasi natin kayang sakyan ang trip niya. Anyway salamat dito, salamat din sa mga tulong sa kaso ng mga anak namin.” Wika ni Paeng.

“Asahan mo ang tulong ko, gagawa rin ako ng sariling imbestigasyon para mahanap ang tatlo. Sige…ingat kayo sa pag-uwi.”

Pagkaalis nila Paeng, agad na may tinawagan si Ignacio sa cellphone nito. Gumuhit sa kanyang mukha ang sarikastikong ngiti at ngisi habang kinakausap ang nasa kabilang linya habang papasok muli ito sa presinto.

Sa sasakyan habang binabaybay ang daan pauwi, ang pagkadismaya parin sa usad ng kaso ng mga anak ang topiko ng dalawa.

“Tayo na lang talaga ang pag-asa ng tatlo.” Ani ni Hector.

“Pag-uwi titingnan agad natin itong cellphone ni Jericho baka may makita tayong lead. Hirap lang nito sa ginagawa natin bumabase lang tayo sa kutob at hinala. Wala tayong kongkretong target. Hindi natin alam kung sino sa paligid natin ang kaaway na posibleng may gawa nito.” Sabi ni Paeng.

Sa kanilang biyahe may napansin na pala si Hector. Mula sa kanyang bintana may nakita ito na hindi niya maalis ang tingin dito. Sa kasabayan nila kasing single na motor angkas ng isang rider ang isang pamilyar na mukha ng lalake. Na bagama’t naka-helmet kita parin ang mukha nito na nakatitig din sa kanya, ngumiti pa nga ito na tila ba kilala din siya ng lalaking iyon.

“Si Rodge!” bulalas nitong sambit nang inangat nung lalake ang visor ng helmet.

Nabaling din si Paeng sa sinabi ni Hector.

“Ayon ang angkas ng motor na iyon, si Rodge… sigurado ako, tumingin siya sa akin tsaka ngumiti. Buhay si Rodge.” Wika ni Hector.

Susundan pa sana ni Paeng ang tinutukoy na motor ni Hector ngunit mabilis itong sumingit-singit sa mga kumpulan ng sasakyan sa gitna ng makapal na traffic. Hindi rin agad maka usad-usad ang sasakyan nila Paeng dahil sa siksikang mga kotse at pampasaherong jeep sa daan. Gabi na at karamihan nagkukumahog na pauwi. Nawala narin sa paningin ng dalawa ang napansing motor. Nang makaabante at nakadaan na sa maluwag na kalsada, muling hinagilap ni Hector at Paeng ang bawat gilid ng daan sa pagbabakasakaling makita muli nila iyong motor na nakita nila.

“Gaano ka kasiguradong si Rodge nga iyon?” Tanong ni Paeng.

“Hindi pa ganun katagal para makalimutan ko na lang ang mukha ng lalaking iyon. Kabisado ko ang pangangatawan niya, tsaka tumitig siya ng matagal sa akin. Siya iyon. Buhay si Rodge, Paeng at ang nakita nila ni Paz at Jericho noon sa Palawan siya talaga iyon. Ewan ko pero nang makita ko ang lalake kanina, lumakas ang kutob ko na buhay pa nga si Rodge.” Pagdidiin ni Hector.

“Maniniwala ba ako sa iyo o hindi? Hindi ko alam pare, pero kung si Rodge nga iyon at buhay siya… posibleng may koneksyon ito sa nangyari sa tatlo.” Ang napapaisip na sabi ni Paeng.

“Kagagawan ito ni Rodge? Ibig sabihin naghihiganti siya sa iyo. Sa pag-iwan mo sa kanya.” Sambit ni Hector.

“Dahil lang dun? Ang babaw naman ng dahilan niya para gawin nito. Kung sa akin siya may galit sana nirekta niya na ako. Nandamay pa siya ng ibang tao.” Ang napapailing na sabi ni Paeng.

“Hindi kayang sukatin ang iniisip ng isang tao pare. Kung nagawa niya ngang patayin ang kapatid ni Ignacio nag nakaw ng kotse, pinalabas na patay siya…hindi malabong mas higit pa dun ang kaya niya. Tsaka nabalitaan mo ba kung ano ang nangyari sa estudyanteng sinama niya nung ninakaw niya ang kotse? Wala diba? Nawala na lang iyon…”

Nang naputol ang sasabihin ni Hector, bigla nitong naisip na baka ang natagpuang bangkay ni Rodge ay hindi talaga siya kundi ang estudyanteng may ari ng kotse na tinangay nito. Napapaisip din si Paeng sa teyoriyang nabuo ni Hector. Pinabilis ni Paeng ang pagmamaneho para makarating agad sila sa kanila.

Samantala, sa kinalalagyan ng dalawa Maru at Fil. Ramdam na ramdam na ng mga ito ang hirap ng kanilang sitwasyon. Daig pa nila ang aso na nakatali sa leeg at mga paa sa maiksing kadena na nakakabit sa kinalalagyan nilang kama. Gabi na ngunit ang huli pa nilang kinain ay ang almusal pa na inabot sa kanila nung umaga.

“Nagugutom na ako Fil, ang sakit na ng tiyan ko.” Bulong ni Maru sa tahimik na si Fil.

Nakasandal ito sa headboard ng kama na nakatingala sa maliit na siwang ng bintana kung saan pumapasok ang liwanag ng buwan mula sa labas. Tahimik ito na tila ba malalim ang iniisip. Muli itong binulungan ni Maru na gutom na ito.

“Tiisin mo, gutom lang iyan…” Ang tugon lang ni Fil na tila ba wala na itong pakialam kay Maru.

“Bakit ikaw hindi ka ba nagugutom?” Tanong ni Maru.

“Kung ang gutom lang ang iisipin natin, wala na tayong maisip na paraan para makatakas dito. Kaya tiisin mo. Hindi ito ang tamang sandali para magpakita ng kahinaan.” Wika ni Fil.

“Gusto ko na talagang makaalis dito. Hindi ko na kakayanin pa ang isang araw Fil.” Sabat ni Maru at muli na naman itong napaiyak.

Napasandal ito sa balikat ni Fil at napayakap sa lalake, ngunit walang tugon si Fil sa kanya. Walang kilos na may pag-aalala. Naninibago man sa pinapakita ng kasintahan, hindi na iyon pinansin pa ni Maru. Naisipan na lamang nito na itulog ang gutom.

Sa lamig, gutom at kawalan ng pag-asa agad na napahimbing ang tulog ni Maru. Ngunit naalimpungatan ito dahil sa masamang panaginip. Dahil sa walang ilaw sa silid kung saan sila naroon at tanging maliliit na silip lamang ng liwanag mula sa buwan ang nagbibigay ng kaunting aninag sa loob, agad nito kinapa sa kanyang tabi si Fil. Ngunit wala na itong mahawakang katawan doon. Wala na sa tabi nito si Fil. Tanging ang kadena lamang ng lalake ang nakapa nito. Doon na ginapangan ng kaba at takot si Maru nang mapagtanto na mag-isa na lang ito sa silid na iyon.

“Fil! Nasaan ka! Fil! Mga putang ina niyo! Saan niyo dinala si Fil!!! Ibalik niyo si Fil!!! Fil!!!” Ang buong lakas na sigaw ni Maru.

Ngunit umaalingawngaw lang sa loob ng silid na iyon ang kanyang boses, pero walang tumutugon.

Sa isang malapad na paliguan. Doon dinala ng dalawang malalaking lalake si Fil. Pilit nilang pinapahubad ang lahat ng suot ng lalake habang tinututukan nila ng baril si Fil. Hindi naman pumapalag si Fil at kusang sinunod ang dalawa. Nang hubo’t hubad na ito, inutusan nila si Fil na tumapat sa gitna ng shower.

“Maligo ka ng mabuti, at magsabon ng husto. Gusto ni boss, mabangong-mabango ka para gaganahan siya. Tsaka linisin mong mabuti ang daanan mo ng tubo. Ayaw din kasi namin ng amoy tae.” Wika pa ng isang lalake kay Fil tsaka nag tawanan ang dalawa.

Napayuko na lamang si Fil at tinungo ang shower tsaka nag simulang maligo. Alam na niya ang mangyayari sa kanya. Ngunit kalma lang ito. Gayunpaman pa man isang plano na ang tumatakbo sa kanyang utak. Marahan nitong sinabon ang buong katawan. Paulit-ulit, makailang beses. Matapos makaligo muli nitong dinala ng dalawang lalake si Fil,at hubo’t hubad parin ito.

Pagkalabas sa silid na iyon isang lalake pa ang sumalubong sa kanila at nilagyan ng piring sa mata si Fil. Ipinusas din nito si Fil. Biglang kinabahan si Fil, ngunit kumalma parin ito. Umaayon lang ito sa ginagawa sa kanya.

“Ako na ang bahala dito., ako na ang magdadala sa kanya sa taas. Isunod niyo na ang isa sa kabila.”  Wika ng isang lalake.

“Ang kasama nito?” Tanong ng isa.

“Hindi iyon, ang isa… pakibilisan lang.” Sagot ng lalake.

“Grabe talaga itong si boss, hindi pa man nasisimulan ang isa, gusto agad ng isa pa. Sige i-deliver mo na ito sa kanya. Pakisabi kami na ang sisimot ng tira-tira niya mamaya. Sarap din kasi ng isang ito eh, ang tambok ng puwet.”  Sabi pa ng isang lalake sabay lamas sa malaman na puwet ni Fil.

Agad na nga dinala si Fil sa taas ng isang lalake.

“Hindi lang pala kami ni Maru ang kinidnap nila, may isa pa…may kasama pa kami rito.” Sa isip ni Fil.

Balik kina Paeng, agad na sinuri ng dalawa ang cellphone na binigay ni Ignacio sa kanila. Lumang cellphone nga iyon ni Jericho na si Paeng mismo ang bumili. Agad nila hinalungkat ang mga nakasave sa gallery ng cellphone bawat litrato at video na naroon ini-isa-isa nito. Hanggang sa napansin nito ang isang video. Mahaba-haba ang video na iyon na tila ba palihim na kinunan ni Jericho.

Ang naturang video ay kuha sa isang parking lot sa di matukoy na lugar. Kung saan kita sa video ang nagaganap na transaksyon sa pagitan ng dalawang lalake na hindi naman pamilyar kina Paeng at Hector. Hindi rin rinig ang usapan ng dalawa sa video. Wala na sanang balak na tapusin pa ni Paeng ang video ngunit sa mismong video, isang itim na van ang dumating at pamilyar iyon sa kanya, tandang-tanda nito ang naturang van dahil katulad nun ang nakita niyang van na papaalis nang pinuntahan nito sa condo si Jericho nung araw na nawala ito.

Inisip pa ni Paeng na baka kaparehas lang talaga ang van na iyon. Ngunit nang bumaba ang sakay nun, nanlaki ang mga mata ng dalawa nang makita kung sino ang sakay ng van.

“Si Romero?” Ang sabay na nasambit na pangalan ni Paeng at Hector.

Pinagpatuloy pa ng dalawa ang video kung saan matapos ang transaksiyon ng tatlo kasama ang lalaking kamukha ni Romero, ay sinundan pa mismo ni Jericho ang naturang van. Ang mga huling bahagi ng video ay naglalaman na ng pagsunod ni Jericho sa van hanggang sa nawala na sa gitna ng makapal na traffic ang van. Naghanap pa ng ibang mga video si Paeng. At ang sunod na nakita nito ang sariling video ni Jericho kung saan nagbibilin ito na delikado na ang kanyang sitwasyon dahil may natuklasan ito na ikakagulat ng lahat. At doon lang naputol ang video. May mga pictures din dun kung saan tila minamanmanan ni Jericho ang isang lumang motel malapit sa boundary ng siyudad. Kuha din sa mga larawan ang nakaparadang van na sinusundan nito. Bukod dun wala ng nahanap pa ang dalawa sa cellphone na hawak.

“Puwedeng ibedensya na iyan sa kung sino ang posibleng may kagagawan ng pagkawala ni Jericho ah, bakit hindi iyan prenisinta ni Ignacio sa nag iimbestiga ng kaso.” Komento ni Paz.

“Tila wala na naman kasing gana ang mga naka-assign sa kaso na ituloy ang imbestigasyon. Kaya minabuti na ni Ignacio na ibigay ito kay Paeng. Wala naman talaga tayong maaasahan sa mga pulpol na iyon.” Sabat ni Hector.

“Imposibleng buhay pa si Romero, hindi ako naniniwalang may kinalaman dito ang matagal ng patay. Si Jericho mismo ang nagsabi sa akin hindi si Romero ang dumukot sa kanya.” Ang nalilito nang si Paeng.

“Kung hindi iyan siya, sino ang kamukha niyang iyan?” Tanong ni Hector.

“Malalaman natin iyan bukas, pupuntahan natin ang motel na nasa litratong ito.” Sagot ni Paeng.

Panibagong palaisipan na naman kay Paeng ang natuklasan. Pumasok ito ng kanyang silid at muling binalikan ang ginawa nitong investigative board, nilagyan nito ng question mark ang pangalan nila Hector at Ignacio. At dinagdag nito sa listahan ang pangalan ni Romero at Rodge. Lalo ito nalito sa kung sino talaga ang posibleng nasa likod ng pagkawala ng tatlo.

PLAY OR PLAYED

Pagkapasok nila ng lalake sa isang silid, agad nito pinaupo si Fil sa isang steel na upuan. Tsaka tinanggalan ng piring si Fil.

“Nasaan ako? Ano ang gagawin niyo sa akin sa silid na ito?” Tanong ni Fil na takang-taka ng mapansin ang loob ng silid na iyon.

“Huwag nang maraming tanong. Akin na ang kamay mo nang makakain ka ng maayos.” Wika pa ng lalake habang tinatanggal ang posas sa kamay ni Fil.

Tahimik lang si Fil, nakikiramdam sa paligid. Kinakabisado ang mga nakikita sa silid na iyon. Nang malaya na sa posas ang mga kamay, agad na nilantakan ni Fil ang pagkain na naroon sa maliit na lamesa sa harapan niya. Bakas ang gutom sa pagngasab ni Fil sa buong manok na hawak.

“Ganyan nga, pakabusog ka muna habang hinihintay mo si boss. Maiwan na kita rito. Maya-maya lang nandito na ang may kailangan sa iyo.” Wika ng lalake at lumabas na ito.

Kasabay ng paglunok sa karne ng manok, nilunok na rin ni Fil ang natitirang takot sa sarili. Tanggap na niya ang posibleng mangyari. Sa mga nakikitang gamit sa loob ng silid na iyon, alam na ni Fil ang kahihinatnan niya sa kung sino man ang dumukot sa kanila.

Malaki ang silid na purong dingding ang loob. Walang bintana o ano mang siwang  sa bawat sulok. May malaking hawla sa gitna kung saan may kama sa loob nun. Meron ding mga kadena na nakasabit sa loob ng hawla. Sa paligid pa, kapansin-pansin ang mga kagamitang pamilyar na kay Fil. Mga gamit na minsan na niya napapanood na ginagamit sa mga extreme adult film. Sa bandang kanan may dalawang uri ng love sex chair ang naroon. Isang pahaba at isa mukhang trono.

Halos mangalahati ni Fil ang buong manok sa sobrang gutom. Maging ang tubig na nasa stainless na lagayan naubos nito. Malamlam ang ilaw sa loob ngunit kita ang buong silid. Tumayo si Fil tsaka kinapa ang bawat dingding doon.

“Sementado ang buong dingding, pati ang pintuan dito bakal. Wala talagang paraan para makalabas dito. Ngunit malamig ang silid na ito. Ibig sabihin may dinadaanan ang lamig ng aircon. Pero wala naman akong makitang air vent dito.  Maging sa sahig, wala. Kung sino man ang tinutukoy nilang boss, tiyak baboy iyon. Pero bakit kami?” Sa isip ni Fil.

Sa pagsuri ni Fil sa paligid, may nahawakan ito sa likod ng isang tabing na kurtina. Hinawi iyon ni Fil.

“May isa pang pintuan dito. Pero walang hawakan. May sekretong pintuan sa silid na ito. Ano kaya ang meron sa likod nito?”  Sambit ni Fil.

Lingid sa lalake, bawat kilos nito sa silid na iyon ay napapanood mula sa cctv.

“Patulugin na iyan at paparating na ako. Iyong isa ipasok mo narin. Malapit na ako riyan.” Wika ng lalake na may kausap sa cellphone habang nagdadrive ng kotse.

Habang sinasalat ni Fil ang natagpuang pinto, bigla na lamang ito nakaramdam ng pagkahilo matapos makalanghap ng matapang na usok na bigla na lang bumalot sa buong silid. Agad na kinapos ng hangin si Fil, nahirapan itong huminga hanggang sa namilipit na lang ito sa sahig ng bumagsak at nawalan ng malay.

Hindi naman mahinto si Maru sa kakasigaw sa silid na kinalalagyan nito. Basag na ang boses nito na namamaos na sa kakasigaw sa pangalan ni Fil. Ngunit ang kanyang mga paghiyaw ay balewala lang dahil sa wala rin namang tumugon sa kanyang mga pagsamu. Tanging pag hikbi at pag hagulgol na lang ang naging huling sandigan nito.

“Fil nasaan ka na, ano ang ginawa nila sa iyo…Fil,…Tay…papa tulungan niyo kami rito.” Ang paulit-ulit na namutawi sa nanginginig na labi ng lalake.

At ang nararamdaman ng anak sa mga sandaling iyon ramdam din ng ama na nagpalaki sa kanya. Nagising sa kalagitnaan ng pagkaidlip si Paeng dahil sa masamang panaginip. Nilapitan naman agad ito ni Paz tsaka inabutan ng tubig.

“Uminom ka muna. Ano ba ang napanaginipan mo at pawisan ka talaga?.” Ani ni Paz sa kapatid.

“Muli ko na naman napanaginipan sina Maru at Fil. Humingi sila ng tulong, ang lapit lang nila sa akin pero hindi ko sila maabot. Maging sa mga panaginip ko, nakikita kong naghihirap sila sa kung saan man sila ngayon.” Kuwento ni Paeng.

“Kaya hindi tayo titigil hangga’t hindi natin sila mahanap.” Sabat ni Hector na nagising din sa tinutulugan nitong papag sa balkonahe ng bahay nila Paeng.

“Malakas ang kutob ko na nasa paligid lang natin sila. Kung nasaan, iyon ang pagtuunan natin. Bukas din puntahan natin ang motel na tinutukoy ni Jericho, baka may mahanap na tayong sagot.” Ani ni Paeng.

“Makipagtulungan na rin kayo kay Ignacio. Kung sinabi niyang nakita na rin niya ang laman ng cellphone ni Jericho malamang may nalaman na rin siya sa motel na sinasabi niyo. Tsaka mas mabuti kung may pulis kayong kasama. Baka ma trespassing pa kayo.” Mungkahi ni Paz.

“May punto si Paz pare. Kausapin natin si Ignacio, humingi tayo ng tulong sa kanya.” Pagsang-ayon ni Hector.

Pumayag si Paeng kahit pa na may bahagi sa loob niya na nagdududa. Kahit na kita naman ang malasakit ni Ignacio sa pagkawala nila Maru, Fil at Jericho… hindi mawala sa isip ni Paeng ang pagdudahan ang katapatan ng dating kasamahan at kaibigan. May malalim parin na galit si Ignacio sa kanya kahit na sinabi na noon sa kanya ng lalake na napatawad na siya nito. Si Ignacio rin ang isa sa suspek ni Paeng na may motibo sa pagkawala ng mga anak. Hindi lamang niya ito maihayag dahil wala naman siyang hinahawakang ebidensya. At ngayong lumitaw ang mukha ni Romero sa gitna ng mga pangyayaring ito. May pagdadalawang isip man, pansamantalang isinantabi ni Paeng ang koneksyon ni Ignacio sa kaso.

Ilang minuto rin na nawalan ng malay si Fil mula sa pagkahilo. Nang mahimasmasan ito nakadipa na ito sa loob ng hawla na naroon sa silid. Nakadipang nakatayo sa ibabaw ng pulang kama na nakakadena ang mga kamay at paa. May rubber ball na busal ito sa kanyang bibig at hubo’t hubad parin ito.

Pilit na kumakawala sa gapos na kadena si Fil ngunit mahigpit ang pagkakalagay nito sa kanyang mga kamay. Hinagilap ng mga mata ni Fil kung may kasama na ba ito sa silid na iyon, ngunit wala itong makita. Lalong lumamlam ang liwanag sa loob dahil sa kulay pulang ilaw na ipinalit sa silid. Tahimik lang hanggang sa tumunog ang nakakalibog na tugtog mula sa kung saan. Palinga-linga si Fil ngunit wala. Nang bumukas ang tagong pinto sa silid na iyon. Alam ni Fil, ngunit hindi niya makita dahil nasa bandang likuran nito ang nasabing pintuan. Umuungol si Fil habang hinihila ang kadena na nakakabit sa kanyang kamay. Walang salita, dahil sa bilog na bagay na naroon sa kanyang bibig.

“Sino kaya ang kasama ko ngayon dito? Ito na ba ang tinatawag nilang boss? Buwisit …hindi ko siya makita, pero nararamdaman ko na nasa likod ko lang siya.” Sa isip ni Fil.

Nang marinig nito ang tila pagguhit ng tunog ng bakal sa rehas ng hawla.

“Kamusta? Excited ka na ba sa unang gabi natin?” Boses ng isang lalake mula sa likod ni Fil.

Tila pamilyar kay Fil ang boses na naririnig ngunit gawa ng maskarang suot ng lalake hindi malinaw sa pandinig ni Fil ang natural nitong boses.

“Tang ina sino ba ito? Kilala ko ba siya? Pamilyar ang boses niya sa akin pero parang hindi rin. Sino ba kasi ito?” Sa isip ni Fil.

Nakikiramdam lang si Fil nang walang ano-ano sinakal na ito ng tubo ng lalake mula sa kanyang likuran. Kinabigla iyon ni Fil kaya nagpumiglas ito sa pagkakasakal sa kanya.

“Gumiling ka, sayawan mo ako…sundan mo ang naririnig mong tugtog. Sumayaw ka…gusto ko ang mala higad na sayaw. Galingan mo …para matuwa naman ako sa iyo.”  Utos ng lalake kay Fil sabay diin ng bakal na tubo sa leeg ng isa.

Pagkabitaw nito sa leeg ng lalake agad naman nagsimulang gumiling si Fil. Labag man sa loob, wala nang mapagpipilian kundi ang sumunod sa utos sa kanya. Sandali pa at nasa harapan na ni Fil ang lalaking naka maskara. Tulad niya wala rin itong ano mang saplot sa katawan liban sa maskara sa mukha. Sinabayan ng lalake si Fil sa pagsayaw at paggiling habang kinikiskis nito kay Fil ang malambot ngunit mahaba nitong tarugo.

“Ano ba, lagyan mo naman ng libog ang paggiling mo. Patigasin mo ito!!!” Ang puno ng gigil na wika ng lalake sabay sakal ng mahigpit sa titi ni Fil.

Halos mamilipit sa sakit si Fil sa ginawang pagpiga ng lalake sa ari nito. Sumisigaw ito ngunit tanging ungol lang ang lumalabas sa kanya dahil sa busal nito sa bibig. Sa halip na tigasan tila lalong umurong ang titi ni Fil sa sakit. Nang mapansin ng lalake na tila hindi tinatablan ng libog si Fil. Lumabas ito ng hawla at iniwan saglit si Fil. Doon nakahinga ng saglit si Fil. Ngunit ang mga pagsinghap ng hangin ay muling naputol ng bumalik ang lalake. Namilog ang mata ni Fil nang makita ang malaking aso na kasama na ng lalake.

“Dahil hirap kang tigasan, hayaan mong si Max ang tutulong sa iyo. Max, makipaglaro ka na sa kanya.” Wika ng lalake, sabay utos sa aso na lumapit kay Fil.

Halos nais itaboy ni Fil ang malaking aso sa kanyang harapan dahil alam na nito ang binabalak ng lalake na ipagawa sa aso. Ngunit walang nagawa ang mga paggalaw ni Fil. Naramdaman na lamang nito ang malamig na dila ng aso sa ulo ng kanyang titi. Gustong maihi ni Fil sa takot na baka biglang sakmalin ng aso ang kanyang ari at ngatngatin ito na parang buto.

“Kalma lang, alam ng aso ko ang ginagawa niya. Masasarapan ka rin mamaya.” Bulong ng lalake kay Fil.

Ang nararamdamang pandidiri at takot ay unti-unting nababawasan sa tuloy-tuloy na pagdila ng aso sa kahabaan ng titi ni Fil. Maya-maya pa bahagya na itong tumigas at nagkabuhay. Pikit mata na lamang na nagpaubaya si Fil. Hanggang sa naramdaman nito na lumuluwag ang kadena ngunit nakagapos parin ito sa kanyang mga kamay.

Pinahinto ng lalake ang aso sa pag dila kay Fil. Ngunit ang mga sumunod na pangyayari ay hindi na masikmura ni Fil matapos itong patuwarin ng lalake at utusan ang aso na kastahan si Fil. Diring-diri na nun si Fil sa ginagawang pangbababoy sa kanya. Habang ang lalake tuwang-tuwa sa nakikita. Nakuha pa nitong sabayan ng paglulu si Fil habang kinakayud ng aso. Mangiyak-ngiyak na si Fil sa sakit at hapdi ng maiwan sa loob nito ang lumubong ari ng aso. Ilang minuto rin ang hirap ni Fil bago kumalas sa likod niya ang aso. Kasabay nun pinaliguan pa si Fil ng tamod ng lalake sa mukha.

Napasubsob sa kama si Fil na umiiyak. Sa buong buhay niya ngayon lang siya nilapastangan ng ganun.

Akala ni Fil tapos na ang palabas, ngunit nagsisimula pa lang pala sila.

Nang mga sandaling iyon hirap na si Paeng na makabalik ng tulog. Bumangon ito at sinilip sa puwesto nito si Hector ngunit mahimbing na ang tulog ng lalake. Maging si Paz, nakapatay na ang ilaw nito sa kanyang silid. Tanging si Paeng na lang ang gising na hirap pa rin makatulog. Balisa ito at paulit-ulit sa isip nito ang napanaginipan tungkol kay Maru at Fil. Tinungo nito ang kusina para magtimpla ng kape nang may napansin ito sa labas ng likod ng bahay. Tanaw kasi mula sa salamin na bintana ng pintuan ang sampayan sa likod na bakuran ng bahay na likod lang din ng kusina.

Isang tao ang nakita nitong nakatayo sa kabilang bahagi ng cyclone wire na bakod. Malinaw ang nakita ni Paeng dahil maliwanag sa bahaging iyon gawa ng private solar street light nila na nakakabit sa poste roon. Nakasuot ng mahabang itim na coat ang naturang tao, nakaball cap ito ng itim at nakafacemask din ng itim. Nakatingin iyon sa mismong bahay nila ni Paeng.

Kinutuban ng masama si Paeng kaya dali-dali nitong kinuha ang personal na baril sa tabi ng kanyang jacket na nasa tumba-tumbang silya kung saan ito nakaupo kanina. Ngunit nang balikan niya ang nakitang tao. Wala na ito roon. Lumabas si Paeng ng likod bahay para usisain ang paligid at hanapin ang nakitang lalake. Pero wala na ang kanina lang tao na nakita. Napamura na lamang ito dahil hindi na niya inabutan ang tao. Pabalik na ito sa loob ng bakuran nang mapansin nito ang upos ng sigarilyo na naroon sa sementadong daan. Dinampot iyon ni Paeng at napagtanto na kakatapon lang nun doon.

“Buwisit, sino kaya iyon? Teka ang sigarilyong ito…ganitong klase rin ang nakita namin ni Hector sa bakuran noon ni Ignacio. Pati ang haba ng naiiwang upos ganito rin iyon ka haba. Hindi kaya iisang tao lang ang nagmamay-ari nito?” Sa isip ni Paeng habang pinagmamasdan ng maigi ang bagay na napulot.

Kasunod nun, napalingon si Paeng ng magsitahulan ang mga aso ng kanilang kapitbahay. Nasundan iyon ng tunog ng papaalis na kotse. Kaya agad na napatakbo si Paeng papunta sa kalsada sa pagbabakasakaling maabutan pa ang narinig na kotse. Ngunit nang sa kanyang paglabas malayo na ang sasakyan.

Patakbong bumalik ng bahay si Paeng para kunin ang kotse at sundan ang nakita. Sa ingay na likha ni Paeng nagising si Hector at Paz.

“Pare anong nangyari? Saan ka pupunta?”

“May nakapasok sa bakuran natin, paalis na siya kailangan ko siyang maabutan.”  Tugon ni Paeng tsaka pinaharurot ang sasakyan.

Hindi naman nakatiis si Hector, at agad sinuot ang jacket tsaka hinablot ang helmet.

“Uy Hector bakit? Ano ang nangyayari? Bakit umalis pa ng ganitong oras si Paeng?” Tanong ng pagtataka ni Paz nang lumabas ito ng balkonahe.

“Mag sara ka ng pinto at mga bintana. Kung may mapansin kang kakaiba tumawag ka agad ng pulis…susundan ko lang si Paeng.” Wika ni Hector sabay andar ng kanyang motor.

Naiwan si Paz na nabahala sa kinikilos ng dalawa. Sinunod nito ang bilin ni Hector.  Matapos maisara ang gate. Ang pintuan at mga bintana naman ng bahay ang sinunod ng babae.

“Ang kusina na lang hindi ko pa natingnan. Ano ba kasi ang nangyari sa dalawang iyon… naalimpungatan tuloy ako. Ang mabuti pa isara ko na lang talaga lahat pati ang maliit na daan sa likod.” Ani Paz na patungong kusina.

Pagpasok pa lang napansin na agad nito ang nakabukas na pintuan sa kusina. Sa pag-aakalang nakaligtaan lang ng dalawa, tinungo na lamang iyon ng babae para isara. Bago tuluyang i-lock sinilip muna nito ang daanan sa likod ng bahay. Nang makitang sarado naman iyon, tinuloy na nito ang pagsara ng pinto. At saktong pagka-lock nito ng siradora, May napansin itong anino na nagmumula sa kanyang likuran. Sa pag-aakalang si Hector agad itong napalingon. Namilog ang mga mata ni Paz nang makita sa kanyang likuran ang nagmamay-ari ng nakitang anino. Isang lalake na nakamaskara ang tumambad sa kanya.

“Kamusta?” Sambit ng lalake kay Paz.

“Sino ka?! Paano ka nakapasok?! Saklolo!!! Tulong!!! Pinasok kami!!!” Sigaw ni Paz.

“Tulog na ang mga tao,… hindi ka na nila maririnig…” Wika pa ng nakamaskara habang nakangisi.

Buong lakas na itinulak ni Paz ang lalake kaya napasandal ito sa lababo. Doon na kumuha ng tiyempo ang babae na makatakbo palabas ng kusina. Ngunit dahil nai-lock nito ang mga pintuan sa bahay maging ang sliding door sa balkonahe na taranta na si Paz. Hindi na nito alam kung paano pa buksan ang mga sinara niya. Lalo na nang makita nito na papalapit na sa kanya ang lalake na noo’y may hawak ng malaking pangkatay na kutsilyo sa kamay.

Panay ang sigaw ni Paz na humihingi ng saklolo sa mga kapitbahay. Ngunit gawa ng malayo ang distansiya ng mga kabahayan sa paligid ng kanilang bahay …animoy ang mga sigaw nito sa katahimikan ng gabi ay mistulang mga bulong lamang sa isang panaginip. Tinungo ni Paz ang kanyang silid at doon isinara ang kanyang pinto. Hinila sabay tulak ang kanyang aparador para iharang sa kanyang pintuan. Lahat ng puwedeng iharang sa pinto ginamit ni Paz. Rinig nito mula sa labas ang mga yabag ng lalake. Halos maihi na sa takot si Paz at nanginginig na ito sa isang sulok.

Samantala, hindi na inabutan pa ni Paeng ang nakitang kotse. Kaya naisipan na nitong bumalik sa kanila. Malayo rin ang inabot ng kanyang paghabol mula sa kanilang bahay. Nang tumunog ang cellphone nito.

“Hello Paz,…”

“Paeng tulong…nasaan na kayo, umuwi na kayo rito baka hindi niyo na ako maabutang buhay. May tao rito sa bahay at gusto akong patayin.”  Pabulong ang boses ni Paz na nanginginig sa kabilang linya.

Rinig ni Paeng ang takot sa boses ng kapatid kung kaya’t binilisan nito ang pagmaneho para balikan si Paz. Kulang na lang paliparin ni Paeng ang kotse makarating agad sa kanila. At pagkarating halos gibain na nito ang pintuan ng pagtatadyakan niya ito dahil sa naka-lock nga ang main door. Pagkapasok agad niya hinanap si Paz na noo’y nagkukulong parin sa kanyang silid.  Sinuri agad ni Paeng ang loob at labas ng bahay para hanapin ang sinasabi ng kapatid na taong nakamaskara. Ngunit wala na itong inabutan na ganun sa bahay. Nang masigurong ligtas na tsaka niya na pinalabas si Paz na nang makita si Paeng ay napayakap na lang ito ng mahigpit at napahagulgol sa kaba at takot.

“Ayoko na rito Paeng, babalik na lang ako sa rest house. Baka bumalik ang taong iyon at tuluyan na niya ako.” Ang mangiyak-ngiyak na sabi ni Paz.

“Tahan na, bukas din ihahatid muna kita roon. Tama ka baka pati ikaw madamay pa. Siya nga pala si Hector?”

“Sinundan ka matapos ka umalis. Inutusan niya ako maglock ng mga pinto at bintana…tapos iyon na, nagulat na lang ako ng may tao na rito sa bahay. Nakamaska at may hawak na patalim. Hindi mo ba nakasalubong si Hector?” Kuwento ni Paz.

“Baka nagkasalisi lang kami. Sige na, magpahinga ka na sa kuwarto mo at ako na magbabantay dito, hihintayin ko na rito si Hector.” Ani ni Paeng.

Muling binalikan ni Paeng ang kusina kung saan doon dumaan ang nakamaskarang lalake na nakita ni Paz. Sa pagmasid-masid ng lalake may nakita itong bagay na tila nahulog sa sahig malapit sa kanilang lababo. Pinulot iyon ni Paeng.

“Lighter? Kaninong lighter ito? Baka kay Hector nahulog niya lang siguro.” Sa isip ni Paeng.

Saglit pa at lumabas muli ng likod bahay si Paeng upang siguraduhin ang paligid. Tsaka tumawag sa estasyon ng pulis para ipaalam ang nangyari. Agad naman rumesponde si Ignacio kasama ang dalawa pa sa mga kasamahan para tumugon sa report ni Paeng.

“Posibleng si Romero ang nakita ni Paz na pumasok dito sa inyo at nagtangka sa kanyang buhay. Maging ang nakita mo kanina. Sa deskripsiyon at kuwento ni Paz, ganun ko din nakita si Romero ng pumasok sa bahay. Pati ang suot nitong maskara kapareho.” Hinala ni Ignacio.

“Kung siya nga iyon, bakit ako? Ano ang mabigat kong kasalanan para ganituhin niya ang pamilya ko?” Sabat na tanong ni Paeng.

“Ganyan din ang tanong ko nung nagkaharap kami ni Romero. Kung ano man ang motibo niya kung bakit niya ito ginagawa, iyan ang aalamin natin. Natingnan na namin ang paligid mukhang wala na rito iyon. Mag install ka na rin siguro ng cctv dito para sa dagdag na security. May mga kapitbahay nga kayo rito pero parang wala namang pakialam sa inyo.” Ani ni Ignacio.

“Sinabi mo pa, nandito na nga kayo pero parang wala lang sa kanila na may mga pulis dito.”

“Pero kung ako ang killer hindi ko na binigyan pa ng pagkakataon si Paz na makatakbo. Sa tingin ko tinatakot lang kayo nun para iparamdam ang presensya niya.” Ayon kay Ignacio.

“Pananakot man o ano pa hindi ko puwedeng balewalain ang ginawa niya. Magkakaharap din kami.”

“Doble ingat parin kayo. Baka nasa tabi-tabi lang iyon at naghihintay lang ng pagkakataon. oh siya aalis na kami. Tumawag ka na lang sakaling may mapansin kayong kakaiba.” Saad ni Ignacio sabay tapik sa balikat ni Paeng.

“Hindi na nga kami nakakatulog ng maayos sa kakamatyag. Siya nga pala balak namin ni Hector na puntahan ang motel na minamanmanan ni Jericho. Gusto mong sumama?” Wika ni Paeng.

“Titingnan ko bukas, baka kasi May operasyon kami. Pero susubukan ko.”

Paalis na sina Ignacio nang siyang dating naman ni Hector na takang-taka sa presensiya ng patrol car sa bakuran nila Paeng. Nang malaman ang nangyari nang umalis ito, nabahala na si Hector. Pakiwari nito nasapaligid lang ang salarin na hinahanap nila at nakabantay lang sa kanilang mga kilos.

“Bakit ka naman natagalan sa pagbalik?” Tanong ni Paz sa lalake.

“Sinuyod ko ang mga kalye dito nang hindi ko na naabutan si Paeng.” Sagot ni Hector.

“Bukas na natin pag-usapan ang mga bagay na ito. Magpahinga na muna tayo. Pare dito ka na sa sala matulog. Doon ako sa kusina. Paz gamitin mo ang baril na ito, marunong ka naman nito. Kapag may narinig na kaunting ingay o kaluskos humanda agad.” Sambit ni Paeng.

“Makakatulog pa ba ako nito matapos ang nangyari sa akin? Naku kayo na lang ang umidlip kahit kaunti…magsasalang lang ako ng nilagang saging.”

Wala na sa tatlo ang nakatulog kahit saglit na idlip. Inabutan na ng paguumaga ang tatlo tsaka pa lang sila nakaramdam ng pagod at antok.

Sa kinaroroonan ni Maru, nakatulugan na nito ang pag-iyak sa kakahanap kay Fil. Nang magising na lamang ito sa mahigpit na yakap sa kanya ng lalake.

“Fil…nandito ka na, anong nangyari sa iyo? Bakit hinang-hina ka at basang-basa? Ang mga damit mo nasaan? Fil ano ang ginawa nila sa iyo? Saan ka nila dinala?” Ang pag-aalala ni Maru sa kasintahan.

“Ayos lang ako, matulog ka nang muli tsaka payakap,… giniginaw kasi ako.” Tugon ng lalake tsaka isiniksik ang hubad nitong katawan kay Maru.

“Halika yumakap ka sa akin ng mainitan ka.” Tugon ni Maru na hinagkan ng mahigpit si Fil tsaka kinulong sa kanyang mga bisig.

Agad na nakatulog si Fil dahil sa matinding pagod.

Kinabukasan tinanghali na ng gising si Paz. Agad nito sinilip ang dalawa ngunit hindi na niya ito napansin sa labas. Bukas na ang mga bintana at pintuan sa sala. Maging ang pintuan sa kusina. Nang sumilip ito may napansin si Paz na anino sa likod ng mga nakasampay na kurtina roon. Lumabas ito ng pintuan sa kusina para usisain ang nagmamay-ari ng anino.

“Paeng?! Hector?! Kayo ba iyan?!” Tanong ni Paz habang papalapit sa sampayan.

Nang madako ang tingin ni Paz sa paanan ng nakatayong tao, napansin agad nito ang mga patak ng dugo sa lupa. Bahagyang napaatras ang babae nang kinutuban ito ng masama lalo na nang humarap sa direksyon niya ang tao sabay hawi ng nakasampay na kurtina sa harapan nito. Napasigaw sa gimbal at takot si Paz nang muli nitong nakaharap ang lalaking nakamaskara na may hawak na malaking kutsilyo. Duguan ang suot nitong maskara at may mga tilamsik din ng dugo sa suot nitong denim na jacket. Napatakbo pabalik ng bahay si Paz tsaka tinungo ang pintuan sa sala para makatakas ngunit nang papalabas na ito, naroon na ang tao nakaharang sa pintuan. Muling napatakbo si Paz habang humihingi ng tulong. At sa pagkataranta hindi nito napansin ang natumbang silya. Dahilan para mapasubsob sa sahig ng kusina si Paz. Nasaktan ito sa pagkakadapa kaya hindi agad ito nakabangon. Papatayo na ito nang inundayan na ito ng saksak ng lalaking nakamaskara. Nagawa pang humarap ni Paz sa lalake para subukang mang laban ngunit malakas ang puwersa ng killer. Muli nitong sinaksak sa tiyan si Paz hanggang sa unti-unting nag dilim na ang paningin ng babae.  Ngunit bago pa naipikit ng tuluyan nito ang mga mata, nakita pa nito ang mukha ng lalake matapos tanggalin nito ang suot na maskara.

“Ikaw?” Ang huling salitang nasambit ni Paz tsaka ito nagising.

Hingal na hingal ito nang bumangon dahil sa paggising sa kanya ni Paeng.

“Binangungot ka yata. Ang haba ng mga ungol mo. Kahit sinasampal na kita ayaw mo pa magising.”  Ani ni Paeng sa kapatid.

“Panaginip, diyos ko salamat at panaginip lang iyon. Akala ko totoong pinatay na ako ng lalaking nakamaskara.” Ang wika ni Paz.

“Dahil sa nangyari sa iyo pati sa panaginip dinadalaw ka na ng nakamaskarang iyon.  Kaya bumangon ka na riyan at ihahatid na muna kita sa rest house. Doon ka muna hangga’t wala pang linaw ang mga nangyayari rito.” Saad ni Paeng.

“Ang sama-sama ng panaginip ko Paeng. Alam mo ba sa panaginip ko, nakilala ko mismo ang tunay na mukha ng taong iyon. At alam mo kung sino ang nakita ko?…”

“Hector, pare…”

Biglang naputol ang pagkuwento ni Paz kay Paeng nang pumasok sa silid nito si Hector. Napakunot ng noo si Paz sa biglang pagpasok ng lalake.

“Pasensiya na kung pumasok na ako pare, Paz. Magpapaalam lang sana ako. Babalik din agad ako. May kailangan lang akong puntahan.” Wika ni Hector.

“Walang problema pare, ihahatid ko pa naman itong si Paz sa resthouse. Magkita na lang tayo mamaya ni Ignacio.” Tugon ni Paeng.

Nang makaalis na si Hector agad pinaalalahanan ni Paz ang kapatid na huwag basta magtiwala sa mga tao sa kanyang paligid. Sumang-ayon naman si Paeng, dahil ang totoo wala naman talaga itong pinagkakatiwalaan kahit na isa sa paligid nito.

“Sabi mo nakita mo ang mukha ng killer sa panaginip mo, sino naman siya?”

“Kalimutan mo na, hindi ko na maalala ang mukha niya. Basta sundin mo na lang ang bilin ko. “

Hindi pa man nahahanap ang tatlo, heto at tila may panibagong banta na naman sa kanila. Matapos maihatid si Paz, agad na bumalik ng siyudad si Paeng para simulan na ang sariling imbestigasyon. Kasama ang dalawa Ignacio at Hector pinuntahan nila ang motel na nakita nila sa cellphone ni Jericho.

HANAPAN

Magkasama sa iisang kotse sina Paeng at Hector na binabagtas ang kahabaan ng highway palabas ng siyudad para puntahan ang sasadyain nilang motel. Kasalukuyang kausap ni Paeng si Ignacio na naghihintay na sa dalawa sa may gas station malapit sa naturang lumang motel. “Hihintayin ko kayo rito, mag-ingat kayo sa daan. May aksidente sa highway malapit sa post office, maghanap na lang kayo ng ibang daan baka maipit pa kayo sa trapik.” Ani ni Ignacio kay Paeng.

“Sa Magsaysay street na kami dadaan para makarating kami agad diyan. Kamusta naman ang obserbasyon mo sa paligid?” Tanong ni Paeng.

“Negative, mukhang inabandona na talaga ang motel na ito. Naka kadena na ang pintuan sa harapan. Maging ang katabing mga tindahan dito tsaka mga malapit na kainan, mukhang nagsarahan na rin lahat. Tila napaglipasan na ng panahon ang buong building na ito.” Pansin ni Ignacio sa paligid ng lugar.

“Sa pag kalap ko ng impormasyon sa internet, iisa lang ang may-ari ng buong building na iyan tsaka ng motel. Isang Nestor Verron ang may-ari niyan. Banyaga, Espanyol. At dati rin may ari ng isang resort na pag aari na ngayon ng isang Santana.” Wika ni Paeng.

“So ibig sabihin na malaki ang posibilidad na konektado parin ito sa mga Santana.” Saad ni Ignacio.

“Kaya nga aalamin natin. Nasa Amaro street na kami, malapit na kami riyan. Diyan na lang tayo mag-usap.” Pagputol ni Paeng sa kanilang usapan.

Tahimik lang sa tabi ni Paeng si Hector. Malalim ang iniisip at nakatingin lang ito sa malayo. Nabasag lang ang pananahimik nito ng tapikin ito ni Paeng sa hita. “Kanina kapang walang imik diyan, ano ang iniisip mo?“tanong ni Paeng.

“Nag-aalala na ako sa aking anak. Bawat araw na lumilipas lalo lang sumisikip ang puso ko sa kaba. Hanggang ngayon gumagapang parin tayo sa dilim. Wala pa tayong nakikitang salarin sa pagkawala nila. Paano kung huli na tayo?” Tugon ni Hector.

“Kaya nga ginagawa natin ito. Hindi tayo hihinto hangga’t hindi natin sila matatagpuan. Tiwala lang at mahahanap din natin sila.” Ani ni Paeng, sabay tapik sa balikat ni Hector tsaka marahang pinisil iyon, pahiwatig na kasama niya ito sa kanyang pinagdadaanan.

Habang naghihintay sa pagdating ng dalawa, lumabas ng kanyang kotse si Ignacio at tinungo ang katapat na gusali ng motel. Tumawid ito ng kalsada. Lumapit ito sa isang tindahan ng mga sapatos sa tapat nun. Sa labas ng tindahan, naroon nakapuwesto ang isang sapatero katabi ng manggagawa ng sirang mga relo. “Manong naglilinis din ba kayo ng sapatos?” Tanong nito sa matanda.

“Abay oo naman, maupo ka rito tsaka akin na ang sapatos mo nang malinis ko.”

Umupo si Ignacio sa kahoy na upuan ng sapatero. Umayos ito ng pagkakaupo habang nakatingin sa motel sa tapat nun. Habang sinisimulan ng matanda na linisin ang sapatos nito, bumungad agad ng kuwento ang sapatero kay Ignacio. Kung ano-ano ang binato nitong kuwento sa lalake. Mapa-politika, ganap sa buhay at kung ano na lang. Magiliw naman siyang sinakyan ni Ignacio sa mga kuwento nito. Hanggang sa nabanggit ni Ignacio ang tungkol sa motel sa kabilang daan.

“Saksi ako sa kasikatan ng motel na iyan hanggang sa nagsara. Balita, nabaon daw sa utang dahil sa casino ang may-ari ng motel na iyan kaya nagsara, nadamay pati ang mga ibang tindahan na sakop ng gusaling iyan. Ang sabi nabili na raw iyan nung may-ari ng Everylife mall. Usap-usapan na gagawin daw hotel ang buong building, kaya wala ng natirang tindahan diyan.”  Kuwento ng matanda kay Ignacio.

Napakunot ng noo si Ignacio sa narinig. Kilalang angkan ng mga negosyante ang may ari ng Everlife mall at kilala rin na kaanak ng mga Santana. Kumalap pa ng impormasyon si Ignacio base sa mga kuwento ng matanda. Nang pinutol nito ang kuwento ng sapatero. Isang itim na kotse kasi ang napansin nitong huminto sa tapat ng naturang motel. Napalingon din ang matanda sa tinitingnan ni Ignacio tsaka ito may sinabi.

“Madalas iyan diyan, minsan tuwing gabi. Meron pa minsan van ang pumaparada riyan. Ganyan lang iyan, hihinto saglit tapos aalis din. Siguro binabantayan ang gusali baka may sumalisi at pasukin di kaya looban ang mga tindahan diyan.” Ani ng matanda.

“Hindi niyo ba napapansin kung sino ang mga sakay niyan?” Tanong ni Ignacio habang pasimpleng kinukunan ng larawan ang plate number ng kotse.

“Hindi eh, hindi naman kasi bumababa ang mga sakay niyan.” Sagot ng matanda.

Napabaling sa kanila ang taga ayos ng relo na kanina pa nakikinig sa usapan ng dalawa. May binanggit ito kay Ignacio na nagbigay interes sa lalake.

“Marami na ang nagdududa sa gusaling iyan sir. Hinala ng mga taga-rito may tinatagong ilegal sa loob niyan at hindi totoong isinara iyan dahil na baon sa utang si Verron. Dating saleslady ng isang tindahan diyan dati ang anak ko. Sa kuwento niya bigla na lang daw sila pinasara ng may-ari ng building na walang dahilan. Maging ang amo nga nila noon nagtataka.” Naikuwento naman ng lalake.

“Ikaw talaga Eman, kung ano-anong tsismis na naman ang pinapakalat mo. Maya niyan balikan ka ng may-ari dahil sa mga kuwento mong puro haka-haka naman.” Pagkontra ng matanda sa kuwento ng lalake.

“Eh talaga naman eh, marami rito ang nakakita isang gabi na may dinala silang tao riyan sa loob ng motel na iyan ng nakapiring ang mata. Tapos may mga baril pa iyong mga bumaba ng van.  Sa tingin mo wala lang iyon?” Wika pa ng Eman.

Nabaling na ang atensiyon ni Ignacio sa lalaking si Eman. Sinubukan namang barahin ng matandang sapatero ang lalake sa mga pinagsasasabi nito.

“Alam mo ikaw, imbento ka talaga. Wala kang pinagkaiba sa iba riyan. Sa katabilan ng bibig mo hindi na ako magugulat kung isang araw lalanggamin ka na lang sa basurahan. Sinasabi ko talaga sa iyo Eman, tigil-tigilan mo iyang pagkakalat ng kuwento na walang basehan.” Wika pa ng matanda.

“Wag kayo magalala manong safe naman sa akin ang pinag-uusapan natin eh. Hayaan niyo na itong si Kuya Eman mag kuwento.” Natawang sabat ni Ignacio, sabay sulyap kay Eman.

“Hindi naman kasi iyon gawa-gawa. Ako mismo, nakita ko nang ibinaba nila iyong tao na may piring sa mata tsaka sapilitang pinasok sa loob ng saradong motel na iyan. At hindi lang ako, may iba pa na nakakita.” Dagdag pa ni Eman.

“Eh nasaan na sila ngayon? Wala na, naglaho na rin sila na parang bula.” Ang medyo may galit ng punto sa salita ng matanda.

“Malamang natakot, naduwag kaya hindi na pumuwesto rito.” Hirit pa ni Eman.

Napatingin sa dalawa si Ignacio. Tumahimik na lamang ito habang nakikinig sa palitan ng salita ng dalawa na napag-alaman nito na mag-beyanan pala. Nang balingan muli ng tanaw ni Ignacio ang kotse, paalis na ito. Maya pa tumawag na sa kanya si Paeng at sinabing naroon na ito sa may gas station. Sakto namang tapos na ang kanyang sapatos. Matapos bayaran ang matanda muli itong tumawid sa kabila para puntahan sa gas station sina Paeng.

Nang makita ng dalawa si Ignacio na papalapit sa kanilang puwesto, bumaba rin ng kotse sina Paeng at Hector. “Kamusta ang pagmanman mo sa lugar?” Tanong agad ni Paeng kay Ignacio.

“Mukhang mahihirapan tayong alamin ang loob ng motel pare. Talagang inabandona na ang buong building na iyan. Tsaka ang pintuan ng motel naka-kadena na at naka-kandado. Hindi tayo puwedeng pumasok ng basta-basta na walang clearance galing sa may-ari. Di kaya search warrant na imposible naman. Unless ipaalam natin kay hepe ang natuklasan natin. Pero kanina, May kahina-hinalang itim na kotse ang pumarada saglit diyan sa tapat ng motel. Ayon sa nakausap kong sapatero sa kabilang kalsada, madalas daw iyon dito. Tila nagmamatyag din sa motel na iyan.” Kuwento ni Ignacio.

Napailing na napasinghap ng hangin si Hector sabay buntong ng malalim na hinga. “Balewala rin pala ang pagpunta natin dito.” Sambit nito at napasandal na lang sa kotse ng dismayado.

“Teka, ang tungkol sa kotse na sabi mo. Ano ang meron dun?” Tanong ni Paeng.

“Wala akong nakitang kahina-hinala sa pag-park nun kanina. Pero kung madalas iyon dito, mukhang kailangan natin alamin kung ano ang ginagawa niya rito at kung sino ang sakay nun.” Ani ni Ignacio.

Pinakita nito kay Paeng ang nakuha niyang litrato ng kotse pati ang plate number nito. Nangako naman si Paeng na aalamin niya agad kung kanino naka pangalan ang naturang plate number. Dahil sa wala rin silang magawa sa lugar na iyon. Nagpasya ang tatlo na balikan muna muli ang mga nakita nila sa cellphone ni Jericho, at suriin maigi baka may mahanap pa silang ibang hint doon.  Humiwalay na sa dalawa si Ignacio, para mag-report muna sa trabaho at para narin simulan ang pag track sa plate number ng kotse. Sina Paeng at Hector naman pinili munang mag-ikot-ikot sa paligid ng lugar sa pagbabakasakaling may makitang clue na makakatulong sa kanilang paghahanap.

“Kung kakaalis lang ng kotseng iyon, may posibilidad na nasa paligid lang iyon dito. Buwisit talaga, malaman ko lang talaga ang may gawa nito…babalatan ko talaga iyon ng buhay.” Wika ni Hector na kumukulo na ang dugo sa inis.

“Duda lang talaga ako na pinaglalaruan lang tayo ng kung sino mang hinayupak na iyon. May oras din sila sa atin.” Sabat ni Paeng. Napansin nito na humugot ng pakete ng sigarilyo si Hector kaya may kinapa ito sa bulsa ng kanyang pantalon. “Lighter mo nga pala, napulot ko sa kusina malapit sa lababo.” Sabi nito sabay bigay kay Hector ng lighter na napulot.

“May sarili akong lighter pare, hindi akin iyan. Espesyal itong sa akin galing Dubai pa ito.” Ani ni Hector sabay labas din ng lighter nito tsaka sinindi sa kanyang tangan sa bibig na sigarilyo.

Napakunot ng noo si Paeng at napaisip. Naalala nito ang taong pumasok sa kanila na muntik na pumatay kay Paz tsaka ang upos ng sigarilyo na nakita niya sa kanilang likod kusina. Hawak-hawak ni Paeng ang lighter nang tinitingnan ni Hector. Agad nito kinuha kay Paeng ang bagay na iyon at tinitigan ng maigi.

“Bakit pare?” Tanong ni Paeng.

“Parang nakita ko na ang klase ng lighter na ito, hindi ko lang maalala kung saan. Teka…tama, nakita ko na nga ito. Ganito ang kaparehong lighter na nakita ko sa lamesa ni Ignacio nung araw na pumunta tayo ng prisinto pare.” Ani ni Hector, habang sinusuri ang hawak na lighter.

Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Paeng sa sinabi ni Hector. Nagsalubong ang mga kilay nito. “Sabi na nga ba.” Sambit ni Paeng sa mahinang boses na halos pabulong sa kanyang sarili.

“Bakit pare?” Tanong ni Hector.

“Wala, may naisip lang ako. Pero sigurado ka ba na nakita mo iyan dun sa lamesa ni Ignacio?” Balik na tanong ni Paeng sa lalake.

“Oo pare, katulad talaga nito. Pero hindi lang ako sigurado kung sa kanya nga iyon. Hindi ko pa naman kasi nakitang humihithit ng sigarilyo ang isang iyon.” Ani ni Hector.

Muling napaisip si Paeng, matagal niya ng nakakasama si Ignacio at sa pagka-alala nito hindi niya pa kahit minsan nakitang naninigarilyo ang lalake, o marahil hindi niya lang talaga nakita. Ngunit sa mga panahon noong magkatrabaho pa sila ni Ignacio hindi niya pa ito nakitang may tangan na sigarilyo sa bibig. Dahil sa wala nga silang matukoy na salarin sa pagkawala ng mga anak para kay Paeng lahat, puwedeng suspek. Gulong-gulo na rin ang isip nito sa kakahanap ng mga bagay na makapagtuturo sa kanya ng sagot, kung kaya kahit ang maliliit na ideya ay binibigyan talaga ni Paeng ng atensyon.

Habang sinusuyod parin ang mga kasuluk-sulukan ng mga daan at kalye, namataan ni Hector ang kotse na ipinakita sa kanila ni Ignacio. “Pare dumistansya ka lang baka mahalata tayo”. Wika ni Hector kay Paeng.

Marahan nilang sinundan ang bawat ruta ng kotse hanggang sa dinala sila nito sa isang kalye na pamilyar na kay Paeng.

Maharlika road, 6th street;

Patuloy lang sa pagsunod sina Paeng sa kotse. Ngunit nag taka na lang si Paeng nang pumasok sa pakurbang daan ang kotse kung saan ang tumbok ng daan na iyon ay ang dating bahay noon ni Salvi at ng asawa nito. Nagdalawang isip na nun si Paeng kung itutuloy pa ba nila ang pagsunod sa kotse o hindi dahil mahahalata na sila kung aabante pa sila. Ngunit kailangan din nila malaman kung sino ang may-ari nun.

“May lusutan naman sa kabila, umikot na lang tayo. Tagusan naman ang mga kalye rito. Kung pinapasakay man tayo ng sakay niyan malalaman din natin pare.” Wika ni Hector kay Paeng.

“Kabisado mo pala ang mga kalye rito.” Sambit ni Paeng.

“Sa kakahanap ko sa inyo noon ni Maru napadaan na ako rito. Kabilang daanan lang nito Kwatro Uno na diba?” Sabat ni Hector.

“Nga naman…” Tugon ni Paeng tsaka dumeretso ng ibang daan.

Umikot sa kabilang kalye ang dalawa ngunit doon parin naman ang sadya nila. Habang papasok sa kalye na iyon, tanaw na nila ang pagparada ng kotse sa mismong tapat ng dating bahay nila Salvi. Tumuloy pa sila at doon napansin ni Paeng na bago na ang estruktura ng bahay. Mas lumaki ito kumpara sa dati nitong itsura. “May bago na palang may-ari ang dating kinatitirikan ng bahay ng ex mo pare. Hayan nakababa na ang sakay ng kotse. Teka akala ko ba…“Biglang nagulantang si Hector nang makita kung sino ang bumaba sa kotse na kanilang sinusundan.

Maging si Paeng nagulat din sa nakita. Napabaling ito ng tingin kay Hector sa reaksyon ng lalake. “Akala ko ba hindi mo na makontak si Mercedes pare, ano ang ginagawa niyan dito? Siya pala ang sakay ng kotse.” Pagtatakang reaksyon ni Paeng.

“Lumapit tayo pare, gusto ko rin malaman.” Tanging  nasabi na lang ni Hector na takang-taka rin sa nakita.

Tila inaasahan na rin ni Mercedes ang paglapit ng dalawa kung kaya matipid ang mga hakbang nito pagkababa ng kanyang kotse. Right on cue nang paghinto ng kotse ni Paeng napalingon sa kanila si Mercedes. Agad na bumaba si Hector para lapitan ang dating asawa na sa puntong din yon tila hinihintay din sila.

Seryoso ang mukha ni Mercedes na kita ang matapang nitong ora titig pa lang ng mga mata nito. “Hindi ko inaasahan na kayo pala ang nakasunod sa akin. Buti na  lang lumabas kayo, kung hindi baka napahamak na kayo.” Wika ni Mercedes nang harapin ang dalawa.

Napaatras naman sina Paeng at Hector nang magsilabasan mula sa pinagtataguan nilang mga puno ang may sa sampung kataong armado ng mahahabang armas na nakapurong itim na suot.

“Kakilala ko ang mga ito. Bumalik na kayo sa mga puwesto niyo.” Utos ni Mercedes sa mga lalake.

Natulala na lang si Hector sa ginawang pag mando ng babae sa mga taong iyon. Humakbang ito palapit kay Mercedes at pinuna ang napansing malaking pagbabago sa kilos, ayos at pananalita ng dating asawa. “Ano ang nangyari sa iyo? Akala ko ba wala ka ng babalikan dito. Ano ang ginagawa mo rito ngayon? At may mga tauhan ka pa. Sindikato ka na rin ba ngayon? Tsaka ano ang ginagawa mo sa lugar na iyon kanina?” Mga katanungan agad ni Hector sa babae.

“Ang dami mo namang tanong. Doon tayo sa loob. Sa bahay na natin paguusapan ang mga katanungan mo sa akin. Paeng kinalulungkot ko ang nangyari kina Fil.” Tugon ni Mercedes.

Tumango si Paeng na bahagyang napangiti sa babae nang nginitian din siya nito. Sumunod ang dalawa kay Mercedes sa malaking bahay. Habang papasok sa loob nun hindi maiwasan ni Paeng sariwain ang araw na matagpuan niya nun ang asawang si Salvi. Malaki man ang pinagbago ng kabuohan ng bahay na mas doble na ang laki nito sa dati, ang presensya ng malagim na nakaraan ay tila nararamdaman parin ni Paeng saan man nito ibaling ang tingin.

Sinalubong ng isang kasambahay si Mercedes tsaka kinukuha sa babae ang dala nitong bag at suot na long coat. “Uring magdala ka ng kape at makakain sa terasa, maghihintay kami roon. Ang sir Aton niyo gising na ba?”

“Kanina pa po gising si sir Anton, Madam kaya nga wala na siya rito. Umalis din kanina nung pagkaalis niyo. Sige po Madam, ipapahanda ko na ang hinihingi niyong kape…mauna na po ako.”

“Pasaway talaga…” Nasambit na lang ni Mercedes sa sarili na nagtitimpi ng galit.

“Sino si Anton, bago mong asawa?” Tanong ni Hector.

“Anak ng dati kong kinakasama. Iniwan sa akin, tinuring ko na rin na parang anak. Sumunod kayo sa akin doon tayo sa taas.” Sagot ng babae.

“Mukhang mayaman na tao ang nasandalan mo ah. Ang laki nitong bahay at ang gara.  Saan na nga pala siya?” Wika ni Paeng.

“Papunta kami ng Melbourne nang inatake siya sa puso. Pagkalapag namin ng Australia iniwan na niya kami. Yeah may pera si Jason. Pero hindi siya ang nagpatira sa amin sa bahay na ito. Magkuwentuhan tayo sa taas.” Tugon ni Mercedes.

Samantala takang-taka naman si Ignacio nang matuklasan na hindi rehistrado ang plate number ng kotse na nakuhanan nito ng litrato. Tatawagan na sana nito si Paeng para ipaalam ang nadiskubre nang  tumunog ang kanyang cellphone. Ngunit nang kanya ng sagutin ang tumatawag bigla naman naputol ang linya. Napamura si Ignacio nang tiningnan ang numero na tumawag sa kanya. Panibagong numero na naman. Sa mga nagdaang mga araw madalas ng nakakatanggap ng ganun si Ignacio. Mga tumatawag na hindi naman sinasagot galing sa mga hindi pamilyar na numero. Balisa ang mga kilos ng lalake na tila ba kinakabahan.

Nabasag lang ang atensiyon nito nang ibinagsak ni Bellegaz sa lamesa nito ang isang blue folder.  “Tolero ka na naman Ignacio, hinay-hinay lang sa mga galawan mo baka matisod ka at madapa. Mahirap na bumangon sa putik lalo na kung kumunoy, alam mo iyon. Utos ni hepe tutukan mo raw ang kaso ng dalagang natagpuan sa creek ng barangay wakwak. Isama mo si Torilyo. Nasa folder na iyan ang lahat ng file sa kaso.” Wika ni Bellegaz.

“Teka sa inyo na assign ito ah. Bakit pinapasa niyo sa amin?” Napakunot ng noo na tanong ni Ignacio.

“Utos ni hepe diba? Sa kanya ka mag reklamo. Tsaka wala kaming kikitain sa mga ganyang kaso. Sakit lang sa ulo iyan. Kayo na bahala, magaling ka namang imbistigador diba? Kaya mo na iyan.” Nakangising tugon ni Bellegaz.

“Namimihasa na talaga kayo. Nakakahiya kayo sa hanay ng kapulisan. Sa mga tulad niyo nadadamay ang mga mabubuting pulis.” Wika ni Ignacio na pigil ang inis kay Bellegaz.

“Wow, kami lang ba? Wag ka ngang mag pakabanal pare,…dahil pare-parehas lang tayo rito. Lahat tayo may kanya-kanyang baho na tinatago. Mas mabango lang iyong sa akin. Eh ang sa iyo?…handa ka bang ipaamoy sa lahat? Kaya huwag kang magmalinis, dahil mas malansa ang baho mo kaysa sa akin.” Tugon ni Bellegaz habang pabulong itong sinasabi kay Ignacio nang lapitan niya ito.

Natahimik sa kinauupuan si Ignacio. Balisa ang mga mata nito na nakatitig sa mga mata ni Bellegaz. Kabado ito na halos kumawala sa uniporme nito ang kanyang puso sa lakas ng kabog. Bigla rin ito namawis sa mga pahaging sa kanya ng kabarong si Bellegaz. Nakangisi lang si Bellegaz na nakatingin kay Ignacio, kita nito sa mukha ng lalake ang tensiyon na pilit tinatago. Bago iwan si Ignacio nagparinig pa ito sa lalake sabay tapik ng mahina sa pisngi ni Ignacio.

“Marami akong alam, pero ayokong magsalita… Pero pagna-inis ako baka malaman ng lahat. Kaya gawin mo na ang utos ni hepe para okay tayo…pare.” Sabay gawad ng sarkastikong ngiti kay Ignacio.

Nanatiling tahimik lamang si Ignacio na sinusundan ng matalim na tingin si Bellegaz.

Samantala, isa-isang sinagot ni Mercedes ang mga katanungan na binabato sa kanya ni Hector. Maging ang ilang sa mga dahilan ng pagbalik nito ay nilantad nito sa dalawa. At sa paglalahad nito ng mga kadahilanan,— nagulat sina Paeng sa rebelasyon ni Mercedes.

“Bago pa ang mga pagbabanta sa buhay ni Precy,… Nang malaman niyang ibinibenta ang bahaging ito, binili na nito ang lupain at ang bahay tsaka pinatayuan ng bago. Binalak niya noon na dito na manirahan para mapalapit nga ng husto sa anak na si Jericho. Ngunit hindi na niya magagawa iyon dahil wala na siya.” Pagtuloy ng kuwento ni Mercedes.

“Kung gayun mga tauhan din pala ni Precy ang mga nakita namin kanina.” Wika ni Paeng.

“Iniwan niya sa akin ang lahat ng mga naiwan niya rito, kasama ang mga iyan. Noong una nagdadalawang isip pa ako, ngunit nangyari na nga ang ginawa nila sa mga anak natin. Ito ang tumulak sa akin na tanggapin ang alok sa akin ni Precy.” Tugon ni Mercedes.

“Ibig sabihin buhay pa si Precy nung in-abduct si Jericho?” Gulat na tanong ni Paeng kay Mercedes.

“Aligaga nga iyon na makauwi nang malaman niya. Nang sinabi ko sa kanya na may balak akong umuwi, agad-agad iyon inasikaso ang lahat makauwi lang dito. Hinanda na rin niya ang bahay na ito para sana sa pag-uwi niya.” Sagot nito kay Paeng.

“Totoo bang sakit ang ikinamatay ni Precy?” Singit na tanong ni Hector kay Mercedes.

“Pinatay si Precy, hindi ng sakit.” Diretsahang sagot ni Mercedes.

Bakas sa mukha nito ang ngitngit at gigil ng galit. Ramdam ang silakbo ng kanyang pagkapuot sa mga nangyayari ngunit kalmado lang ang kilos ni Mercedes. Tila ba nakalatag na ang lahat ng dapat niyang gawin. Binalikan ni Paeng ang sandaling sinabi sa kanya ng Aaron Hernando tungkol sa pagkamatay ni Precy. Mariing itinanggi ni Mercedes ang nasagap ni Paeng na rason sa pagkamatay ni Precy at tahasan niyang sinasabi na sinadya ang pagkamatay nito.

“Sino naman ang pinaghihinalaan na pumatay sa kanya, si Papi?” Ani ni Hector.

“Magkasama silang natagpuan sa kanilang bahay na kapwa wala ng buhay sa loob ng kanilang kuwarto. Kaya malabong si Papi. Malinis ang pagkakagawa sa kanila dahil kahit anong bakas na maiiwan, walang nahanap ang mga kapulisan dun. Walang matukoy na salarin. Nang mailibing ang dalawa umuwi na ako rito. Malaki ang hinala ko na nandito ang utak ng sa pagpaslang sa dalawa. At batid ko na konektado ito sa pagkawala nila Fil, Maru at Jericho. Tila ramdam na nun ni Precy na mangyayari ang lahat ng ito kaya hinanda niya na itong mga nakikita niyo sa kanyang paniningil. At ako ang magtutupad nun.” Dagdag pa sa kuwento ni Mercedes.

“Nagsinungaling sa akin ang Aaron na iyon. Una pa lang ramdam ko na may tinatago na siya. Di kaya may kinalaman ang isang iyon dito?” Komento ni Paeng.

“Ako ang nagsabi ng maling impormasyon ukol sa nangyari kay Precy. Paraan ko iyon para matukoy ko kung sino ang mga kalaban at kakampi nito. Kaya tama ang naikuwento sa iyo ni Aaron. Isa pa matagal nang magkaibigan ang dalawa bago pa pumasok si Papi sa buhay ni Precy, naging ka-relasyon at kasosyo na nito si Aaron.” Pagsalungat ni Mercedes.

Sa mga narinig, nalaman at natuklasan ng dalawa lalo lang gumugulo ang sitwasyon para sa kanila. Tanging isa lang ang sigurado ngayon kay Paeng, paghihiganti ang ugat ng lahat ng ito.

“Ano naman ang meron sa motel at building na iyon bakit ka laging umaaligid dun?” Tanong pa ni Hector.

Tumayo si Mercedes at saglit na pumasok ng kanyang den tsaka binalikan ang dalawa bitbit ang isang laptop. Inilapag niya iyon sa harapan ng dalawa tsaka binuksan habang sinasagot ang tanong ni Hector.

“Nang malaman ni Precy ang nangyari kay Jericho, agad niya pinakilos ang mga tauhan niya rito. Bawat kasuluk-sulukan ng loob at labas ng siyudad pinasuyod nito, pina track ang lahat ng mga kuha ng mga cctv sa bawat kalsada malapit sa condo ni Jericho maging sa mga exit routes ng siyudad. Maraming koneksyon si Precy kaya madali lang sa kanya na makakuha ng cctv record base sa mismong araw na nawala sina Jericho. Sa kamalas-malasan, sira o sadyang sinira ang mga cctv sa mga daan malapit sa condo. Nais na nun na makauwi agad ni Precy dito ngunit hindi na nga niya nagawa. Umuwi ako para ituloy ang nais niya ngunit laking pagkadismaya ko ng hindi man lang kumikilos ang mga kapulisan dito para resulbahin ang kaso ng mga anak natin. Lalo lang umalab ang determinasyon ko na hanapin ang salarin sa likod nito. Binalikan ko ang mga nakalap na cctv record at ito ang nakita ko.” Ani nito at ipinakita ang kuha ng isang cctv.

Malabo man sa anggulong iyon ang kuha ng cctv, malinaw naman sa video ang pag hinto ng isang van kung saan may ibinabang lalake na tila nakapiring ang mga mata, sumunod ang lima pa na bumaba mula sa van. Pagtapos pumasok sila sa isang motel kasama ang taong nakapiring na kita rin sa video na para bang nanlalaban.

“Teka ang van na iyan, katulad iyan ng van na inabutan ko nung araw na kinuha nila si Jericho.” Ang kabadong reaksiyon ni Paeng.

“Hindi ako sigurado kung sino ang lalaking dala nila, pero tila hinihila ang atensiyon ko na tutukan ang ginawa nila sa lalake. Agad-agad pinuntahan ko ang motel na iyan, at malaman-laman ko na matagal na palang sarado iyan sa publiko. Hinanap ko rin ang anggolo ng cctv na pinagmulan ng video ngunit sira na ito. Baklas na ang camera. Nagsimula akong mangalap ng sagot sa paligid at marami ang nakasaksi ng pangyayari sa video. Kinutuban na agad ako nun na baka nga isa sa tatlo ang lalaking ipinasok nila sa motel na iyan. Kaya ako lagi nandoon dahil ayon sa mga nagtitinda sa kabilang kalsada, paminsan-minsan may mga kahina-hinalang mga kalalakihan ang pumumunta roon at pumapasok sa naturang motel. At para hindi agad ako makilala, bawat punta ko roon iba’t-ibang pekeng plate number ang gamit ko.” Wika ni Mercedes.

“Mga animal, walang duda dun nga nila diyan nga nila dinala si Jericho. Malakas ang kutob ko na si Jericho ang lalaking hawak nila.” Ang nanggagalaiting sabi ni Paeng.

“Kung tama ang kutob mo, posibleng nariyan din sina Maru at Fil. Iba rin kasi ang pakiramdam ko sa lugar na riyan.” Ani ni Mercedes.

“So ano na ang napala mo sa kaka-surveillance sa lugar na iyon?” Tanong ni Hector.

“Kuha ito nung taong sinusuhulan ko para bantayan ang motel na iyan,  kung talagang sarado at abandonado na ang motel na iyan…ano ang ginagawa ng lalake na iyan na lumabas mula sa loob? Ang nakapagtataka saan siya pumasok? Pagmasdan niyo may dumating na van kung saan siya sumakay. Katulad iyan ng van na nakuhanan ng cctv. Kailan lang ang video na iyan.” 

Isang video pa ang pinakita ni Mercedes sa dalawa. Nagpupuyos na ang galit ni Paeng sa mga natuklasan. Siyento porsiyento itong naniniwala na nasa loob ng gusaling iyon ang mga anak. Gigil na gigil itong balikan ang naturang lugar upang alamin kung totoo ang bulong ng kanyang hinala, ngunit pinaalalahanan ito ni Hector.  “Wala tayo sa posisyon para pasukin ng basta-basta ang lugar na iyon pare. Kailangan natin makipag-ugnayan sa kapulisan. Ipakita natin sa kanila ang mga video na ito. Idaan natin sa batas ang lahat ng di tayo mabaliktad sa huli.” Ani ni Hector.

“Ano naman ang pakialam ng mga tang inang mga pulis na iyan pare? Sa simula pa lang pinabayaan na nila ang kaso ng mga anak natin. Sa tingin mo ba, pag aaksayahan pa nila ng oras ang bagay na ito? Putang ina sila.” Sabat ni Paeng.

“Bilin ni Precy noon sa akin, wag magtitiwala sa kahit na sino lalo na sa mga kapulisan. Dahil karamihan sa kanila may sinusunod na amo. At marahil protektado rin nila ang may gawa nito sa mga anak natin. Kaya sang-ayon ako sa ideya ni Paeng na hindi natin kailangan ang tulong nila.” Saad ni Mercedes.

“Kung gayun paano natin mapapasok ang loob niyan na hindi tayo mapapahamak. Alalahanin niyo, nasa pampublikong lugar iyan. Lahat nang kilos na gagawin natin posibleng may makakakita. Kailangan ng siguradong plano rito kung iyan ang susundin natin.” Ayon pa kay Hector.

Bagama’t desidido rin si Hector na alamin  ang tinatago ng motel na iyon, ayaw naman nitong ilagay sa alanganing sitwasyon ang buhay nila. Kaya salungat ito sa ideya ng dalawa. Ngunit sa bandang huli nagtagpo ang tatlo sa isang unanimous na desisyon. Matapos ang kanilang diskusyon at pagpaplano nagpaalam na ang dalawa kay Mercedes. Maging sa kotse ramdam parin ni Hector ang kasabikan ni Paeng sa pagsagawa ng kanilang plano.

“Ipapaalam pa ba natin ito kay Ignacio?” Tanong ni Hector.

“Maiging hindi na, gawin natin itong tatlo na tayo lang. Para naman ito sa mga anak natin. Labas na si Ignacio rito. Pero tatanggapin pa rin natin ang tulong mula sa kanya.” Tugon ni Paeng.

“Hindi ko akalain na may ganung tapang pala si Cedes pare. Kalmado lang siya pero ramdam ko rin ang galit sa mga salita niya kanina. Buong akala ko balewala lang sa kanya ang nangyari sa anak namin.” Ani ni Hector.

“Ina siya pare, mahirap sukatin ang kayang gawin ng isang ina para sa kanyang anak. Ngayon may malinaw na tayong daan na susundan, tiwala ako na mahahanap na natin ang tatlo.”  Wika ni Paeng.

“Mag aalas  sais na ng gabi, uuwi na ba tayo?” Sambit ni Hector.

“Dadaan muna tayo ng ExpressMart, gusto ko mag beer ngayon.” Sabat ni Paeng.

“Magandang ideya iyan pare, mukhang kailangan na rin ng dugo ko ng alak. Masyado na tayong stress sa mga nangyayari. Daan na rin tayo ng boulevard masarap ang beer pag may pulutan.”

Mistulang payapa ang gabing iyon para sa karamihan. Walang bakas ng ano mang pangamba dulot ng ano mang karahasan. Hanggang sa isang sulok ng siyudad binulabog ng sunod-sunod na putok ng baril ang katahimikan ng sandali. Isang kotse ang mabilis na lumisan sa lugar matapos marinig ang mga putok ng baril. Marami ang nakapansin at nakakita sa nangyari ngunit walang makapagturo kung saan nagtungo ang kotse ng salarin. Sa gitna ng daan, dalawang katawan ang naiwan na wala ng buhay ang nakabulagta roon. Ang mapayapa sanang gabi ay muli na naman nabalot ng ingay dahil sa nangyari.

HAPLOS NI HUDAS

Narinig na naman nila Fil at Maru ang tunog ng sasakyan na paparating. Napabalikwas ng bangon ang dalawa sa narinig. Muli na namang nabalot ng takot si Maru para sa kanila ni Fil. Ngunit hindi man lang kinakitaan ng kaba o pagkabahala ang kasintahan para sa sarili. Niyakap ng mahigpit ni Fil si Maru.-sa ngayon tanging iyon lang ang kaya niyang gawin para palakasin ang loob ng minamahal. Gumapang si Fil palapit sa maliit na diwang ng bintana, ngunit wala parin ito nakikitang palatandaan ng pag-asa sa labas.

Nakatali parin ng mga kadenang nakakabit sa kama ang kanilang mga paa. Kaya hirap padin sila sa pagkilos lalo na maiksi lang ang mga kadena.

“Dito ka lang sa tabi ko Fil, huwag ka nang sumama sa kanila mamaya. Natatakot na ako.-baka hindi ka na nila ibabalik sa akin.” Wika ni Maru na mahigpit na hinagkan si Fil sa braso.

“Wag mo akong alalahanin, kaya ko ang sarili ko. Alalahanin mo ikaw.-huwag ka padala sa takot. Habang nandito pa tayo hindi ka dapat pinanghihinaan ng loob. Lakasan mo ang loob mo, makakatakas din tayo rito. Nag-iisip lang ako kung paano. Tigilan mo na ang kaka-iyak hindi iyan makakatulong sa atin.” Tugon ni Fil kay Maru.

“Sa tingin mo ba makakatakas pa ba tayo rito? Ilang linggo na ba tayo dito?-hanggang ngayon palaisipan pa rin sa atin ang dahilan kung bakit tayo nandito. Fil, nangangamba na ako baka dito na tayo magwawakas.” Ang nawawalan na ng pag-asa na tugon ni Maru.

“Magtiwala ka lang, -alam ko gumagawa rin ng paraan sina papa para mahanap tayo. Sa ngayon ang tanging magagawa lang natin ay umasa at magpakatatag. Lagi mo lang ihanda ang sarili mo.” Sabat ni Fil.

Saglit na natigilan ang dalawa. Nagkatinginan sa isa’t isa na pigil ang mga hininga. Rinig na naman nila ang mga yabag ng mga paa mula sa labas ng pinto. Hinahanda na ni Fil ang sarili para sa mangyayari. Maya-maya pa bumukas na ang pinto. Kasunod nun ang pagpasok ng limang mga kalalakihan na lahat nakatakip ng bonet ang mga mukha. Apat sa mga iyon ang lumapit kina Fil at Maru habang nanatiling nakabantay sa pintuan ang isa na nakatutok sa kanila ang hawak na baril. Ang buong akala nun ni Fil siya lang ang pakay ng mga lalake, ngunit laking pagtataka at gulat nito nang pati si Maru ay puwersahan na rin kinuha mula sa kama at isinama.

“Huwag niyo nang galawin si Maru pakiusap. Ako na lang-wag niyo na siyang idamay.” Wika ni Fil sa mga lalake.

“Kay boss mo sabihin iyan. Sumusunod lang kami sa utos. Tsaka mukhang nababagot na rin itong boypren mo rito.” Tugon ng isa sa apat na lalake nang nakangisi.

Hindi narin nagawa pang manlaban ni Maru sa mga ito, at kusa na rin itong sumama sa kanila. Ngunit kitang-kita talaga ni Fil ang takot at pagkabahala sa mga mata ng kasintahan. Batid ni Fil ang mangyayari ngunit maging siya wala rin magawa. Armado ng mga baril ang mga bantay nila. At isang maling hakbang lang nito, maaring iyon na rin ang katapusan ng buhay nila. Agad sila dinala ng mga lalake sa dating silid kung saan sila pinaliguan. Bago pa man sila ipasok sa loob sa pintuan pa lang pinaghubad na agad sila habang tinututukan ng mga baril. Naunang pumasok si Fil sumunod si Maru.

“Ano ba ang gagawin nila sa atin Fil, natatakot ako…” Sambit ni Maru na palinga-linga sa paligid ang mga mata.

Hinawakan siya ni Fil sa mukha-“Patawad at wala akong magagawa para itakas ka rito. Pero pangako, makakaalis tayo rito.” Tanging tugon lang sa kanya ng lalake tsaka siya niyakap nito ng mahigpit.

Sa yakap pa lang ni Fil tila alam na ni Maru ang sasapitin nila. Kaya May takot man, tinanggap na lang ni Maru ang kanilang kapalaran. Pinapasa diyos na lamang nito ang kaligtasan ng kanilang buhay. At umaasa na may umaga pa silang masisilayan pagkatapos ng gabing iyon.

Samantala naka-ilang bote rin ng beer sina Paeng at Hector. Ngunit kahit lasing na ang pag-aalala parin sa mga anak ang nasa isip ng dalawa.

“Saan kaya tayo dadalhin nito sa paghahanap sa mga anak natin? Sa mga nakakalap nating mga impormasyon, napapatanong ako sa sarili ko-ano ba ang nagawa ko bakit nadadamay ang mga anak natin. Bakit sila pa? Sana ako na lang.” Wika ni Paeng.

“Tulad mo-napapaisip din ako kung bakit nakompromiso ang buhay ng mga anak natin dito. Kahit pa tila hinahatak tayo sa posibilidad na may kaugnayan parin ito sa mga Santana, hindi ko pa rin lubos maisip kung bakit tayo ang binabalikan ng nakaraan. Matagal ng patay si Romero pero pakiramdam ko nasa paligid parin ang presensya niya. Hindi kaya tama si Ignacio? -buhay pa si Romero…” Komento ni Hector.

Tumayo mula sa pagkakaupo si Paeng hawak ang bote ng beer tsaka lumapit kay Hector. May sinabi ito sa lalake.

“Sa totoo lang, wala akong tiwala kay Ignacio. Ewan ko pero meron sa loob ko na nagsasabi sa akin na hindi nagsasabi ng totoo ang lalaking iyon.- Itong lighter na ito na nakita ko. Na sabi mo hindi sa iyo, at sabi mo pa nakita mo ang ganitong klaseng lighter sa lamesa ni Ignacio sa presinto…paano kung siya pala ang nasa likod nito.” Sabi nito nang ipinakita muli kay Hector ang lighter.

“Pinagdududahan mo si Ignacio?”

“Hindi iyon imposible… Muntikan na niya akong patayin dahil sa nangyari sa kuya niya. Ginamit niya pa si Fil nun para lang gantihan ako. At kahit nagkaayos na kami alam ko hindi ganun kadali ang kalimutan ang galit. Tandang-tanda ko pa ang pagbabanta niya nun sa akin sa kulungan. Kaya hindi mawala sa isip ko na baka pinapaikot lang tayo ni Ignacio sa kanyang kuwento, para hindi siya paghinalaan.” Ani pa ni Paeng.

“May punto ka. Kung gayun kasama na rin siya sa babantayan natin.-kung siya nga ang nasa likod ng ito, hindi siya papatawarin ng mga bala ko. Subukan niya lang saktan si Maru.” Saad ni Hector.

“Hangga’t wala pa tayong kongkretong ibedensya, makikipaglaro muna tayo sa kanya. Bukas samahan mo si Cedes, ako naman susundan ko si Ignacio. Kinakabahan na ako sa kalagayan ng mga anak natin. Habang tumatagal nababahala na ako sa buhay nila.” Sabat ni Paeng.

“Hindi ka ba babalik ng Kuwatro Uno? Diba nagdududa ka rin sa bagong may-ari ng dati niyong maisan dun?” Tanong ni Hector.

“Pagtuunan ko muna ng pansin si Ignacio-pero hindi ko rin palalampasin ang kutob ko sa itinayong bahay dun. Kailan maingat tayo sa ating mga kilos, hindi natin alam kung sino ba ang nakamasid sa atin.” Wika ni Paeng, tsaka binunot ang baril at kinasa ito.

Nagulat si Hector sa ikinilos ni Paeng na bigla na lang lumabas ng balkonahe ng bahay. Agad namang sumunod si Hector na tangan din ang baril. Nakita nito si Paeng na may tinitingnan sa labas ng gate. “Ano ba ang nangyari? Bakit bigla ka na lang bumunot ng baril?-tsaka sino ang dinudungaw mo sa labas ng gate?” Usisa ni Hector sa kanya.

“May napansin akong anino ng tao na nakatayo sa labas ng gate kani-kanina lang pero agad din tumakbo paalis ng lumabas ako. May nagmamanman sa atin.” Tugon ni Paeng.

Sa sinabi ni Paeng agad na bumaba ng bahay si Hector para tingnan ang tinutukoy ni Paeng na nakita niya sa labas ng gate. Bitbit ang baril, lumabas ng gate si Hector at hinanap sa paligid ang hinihinalang tao ni Paeng na nagmamanman sa kanila. Ngunit tahimik ang buong paligid. Tulog lahat ng mga malalapit na kapit bahay at walang ano mang bakas ng tao na naroon. Gayunpaman nakaramdam nga nun si Hector na tila ba may mga matang nakatingin lang sa kanya sa paligid. Maraming puno at madidilim na talahiban ang nakapaligid sa bahay nila Paeng. Bagamat may mga kapitbahay naman sa paligid, hindi naman dikit-dikit ang mga kabahayan dun na pinaghihiwalay ng mga daan. Na maaring gawing takbuhan ng kung sino man. Lumabas din ng gate si Paeng tsaka pinuntahan ang bahagi ng lugar kung saan napansin nito ang anino.

Talahiban na at masukal na punuan na sa bahaging iyon. At kung doon man tumakbo ang taong nakita nito, wala na itong lulusutan sa parteng iyon dahil wala ng daan palabas dahil pader na ng subdibisyon ang dulo ng parteng iyon. Kaya palaisipan sa dalawa kung saan tumakbo ang taong nakita ni Paeng.

“Ibig sabihin lang nito, tagarito lang ang nakita mo pare. Kabisado niya ang paligid dito. At mukhang nasa malapit lang iyon.” Wika ni Hector habang nakatingin sa mga kapitbahay ni Paeng sa paligid.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Kakilala mo ba lahat ng mga kapitbahay mo rito?” Balik na tanong ni Hector kay Paeng.

“Hindi pero pamilyar na sila sa akin, nung nabili ko ang bahay na ito nariyan na ang mga iyan. -hinala mo ba isa sa mga kapitbahay ko lang dito ang nakita ko?” Ani ni Paeng.

“Baka pati iyong nakita mo noon at ang nanloob sa inyo, ang nagtangka sa buhay ni Paz… posibleng nandito lang sa paligid mo.” Sabi pa ni Hector, nang may dinampot itong upos ng sigarilyo sa lupa.

May maliit pa na sindi ang sigarilyo, palatandaan na kakatapon lang iyon doon ng kung sino mang nandoon kanina. At ang tatak ng sigarilyo na iyon ay katulad pa din nung mga napulot nila dati. Dahil sa hinala ni Hector nagbago ang naunang plano ng dalawa. Pagkabalik sa loob ng bahay, hindi na nagawa pang kumalma ng dalawa. Tila nawala na rin ang epekto ng beer sa kanilang katawan. Magdamag silang nagmatyad sa paligid,-inaabangan ang muling pag babalik nung taong nakita ni Paeng. Ngunit wala na silang napansing kahina-hinala nun hanggang sa dinapuan na nga ng antok ang dalawa.

“Sama na tayo sa silid matulog, mas ligtas dun dahil hindi niya agad tayo mapasok sakali man magtangka iyon dito. Tsaka malamok dito sa labas.” Wika ni Paeng kay Hector nang mapansin itong nakapikit na sa isang upuan sa may balkonahe.

“Sa sala na ako matutulog, mainam na may bantay dito sa labas. Tsaka hindi naman ako kayang ubusin ng mga lamok dito. May electric fan naman.” Tugon ni Hector sa lalake tsaka nag-unat ito ng katawan ng tumayo.

“Sige na, ayos lang naman sa akin na may kasama sa kuwarto. Hindi kita gagapangin kung iyan ang kinababahala mo. Para maayos din ang tulog mo.” Ani pa ni Paeng na nginitian si Hector.

Hindi na rin tumanggi si Hector at pumayag din sa alok ni Paeng. Sumunod ito sa lalake na nauna ng pumasok ng silid. Sa malapad na kama ng lalake magkatabi na humiga ang dalawa. Agad na nakatulog si Hector na nakatalikod kay Paeng. Habang si Paeng naman, Tahimik na pinagmamasdan si Hector. Inaantok na rin ito ngunit sa tuwing pinipikit nito ang mga mata, nakikita nito ang anino ng lalaking nakita niya. Hanggang sa hindi na nito namalayan na nakatulugan na niya ang kakaisip nun.

Balik sa kinaroroonan ng dalawa Fil at Maru, matapos sila paliguan ay agad naman sila dinala sa silid kung saan dinadala si Fil ng mga lalaking bantay doon. Unang beses iyon ni Fil sa silid na iyon kaya labis ang kaba nito nang makita ang loob ng silid. Lalo na ang malaking hawla na nasa gitna nun kung saan may kama sa loob at mga kadenang nakasabit. Walang sino mang nandoon sa silid na iyon bukod sa kanilang dalawa, bagay na nagdulot din nang pag-aalala at pangamba kay Fil.

“Ano ang gagawin nila sa atin dito? Bakit may kulungan diyan Fil?” Ang nanginginig sa takot na tanong ni Maru.

“Hindi ko alam, pero ihanda mo na lang ang sarili mo. Dalawa tayong nandito, kung may pagkakataon tayong lumaban,-lumaban tayo. Wag ka padala sa takot. Maging matapang ka.” Tugon na pabulong ni Fil sa kasintahan sabay yakap dito.

Maya-maya pa muling nakaamoy ng pamilyar na amoy ng usok si Fil, hanggang sa naamoy na rin ito ni Maru. Saglit pa nabalot na ng manipis na usok ang buong silid. At sa nasinghot na amoy sabay na bumagsak sa sahig ang dalawa at nawalan ng malay. Makaraan pa mula sa tagong pintuan na nasa silid na iyon, apat na lalaking malalaki ang mga katawan ang pumasok na tanging itim lang na maskara ang mga suot sa mukha. Pinagtulungan nilang buhatin na apat ang dalawa tsaka ipinasok ang mga ito sa hawlang naroon at ikinadena nang nakadipa.

Nang maayos na ng apat ang dalawa, muling nagbukas ang lihim pintuan sa silid. At isa pang lalaking nakamaskara ng ginto ang pumasok dun. Nakapantalon ng itim at walang pantaas na damit. Naupo ito sa isang upuan na pula na nakaharap sa malaking hawla.

“Gisingin niyo na silang dalawa-gusto ko nang magandang palabas.” Utos ng lalake sa apat.

Kumilos naman ang apat sa utos ng nakaupong lalake. Nilapitan ng isa sa apat si Fil at may pinaamoy dito hanggang sa unti-unting bumabalik ang ulirat ni Fil. Sinunod naman nito si Maru. Nang kapwa nang gising ang dalawa agad nagwala si Maru sa sitwasyon nila ni Fil, lalo na nang makita ang apat na kalalakihan na pawang nakahubo’t hubad.

“Fil ano ito? Sino kayo?!!! Ano ang kailangan niyo sa amin?!!! Fil !!!” Sigaw ni Maru.

Ngunit hindi tumutugon si Fil. Nakatingin lang ito ng masama sa lalaking naroon sa pulang upuan na nakaharap sa kanila. Nagngangalit ang ngipin ni Fil sa gigil at galit habang pinagmamasdan ang lalake at ang apat na nasa gilid nila.

“Ano na naman ang ipapagawa mo sa amin? Pakiusap sa akin na lang-huwag mo na idamay dito si Maru.” Wika ni Fil sa lalaking nakamaskara ng ginto.

“Bakit na i-enjoy mo na ba ang ginagawa natin dito? Ayaw mo ba maranasan din ng kasintahan mo ang sarap na nararanasan mo sa kanila?” Tugon ng lalake kay Fil.

“Fil ano ba ang pinagsasabi niya? Ano ba ang ginagawa nila sa iyo?” Tanong ni Maru na takang-taka.

“Wag ka mag-alala, mararanasan mo rin ang kinagigiliwan ng jowa mo.-sige na simulan niyo na!” Sabat ng lalake na nakangisi kay Maru.

Agad na niluwagan ng isang lalake ang kadena na nakagapos kay Fil, sabay hila sa lalake pasubsob sa kama. Kitang kita ni Maru ang ginagawa ng apat kay Fil. Habang pinapatigas ng mga ito ang kani-kanilang mga tarugo, halin-hinan naman ng mga ito binabayo ng kanilang mga daliri ang butas ni Fil. Hanggang sa may kinuha ang isa sa apat na matigas na bagay na hugis ari at biglaan nito ipinasok iyon kay Fil. Sa laki at haba ng bagay na iyon halos mapamura sa sakit si Fil. Hindi naman halos matingnan ni Maru ang nangyari sa kasintahan sa mga sandaling iyon. Awang-awa ito kay Fil ngunit wala naman itong magagawa para pigilan ang mga lalake sa ginagawa ng mga ito sa kanyang kasintahan.

Maya-maya pa isa-isa nang binarurot ng mga lalake ng kanilang mga naghuhumindik sa katigasang mga yaring ang butas ni Fil. Salitan ang mga ito na walang awa na binubungkal ang balon ng lalake sa marahas na paraan. Minsan pa sabay nilang binabayo si Fil habang sinusubo nila ito. Nang magsawa kay Fil si Maru naman ang pinagbalingan ng apat. Puwersang ipinasubo ng isang lalake ang kanyang tarugo kay Maru. Habang kinakabayo naman ito ng isa pa. Mangiyak-ngiyak na noon si Maru, hindi dahil sa laki at haba ng kinakain nito at tumitira sa kanya, kundi sa ginagawa sa kanila ni Fil na pambababoy. Tulad sa ginawa nila kay Fil, halin-hinan ding binarurot ng apat si Maru. Walang pakundangan, marahas at may halong pananakit pa ang pinaranas nila sa isa. Nais man silang pigilan ni Fil wala rin itong magawa para saklolohan si Maru habang nagmamakaawang nakatingin sa kanya.

At habang ginagawan ng kahalayan at kababuyan ang dalawa ng mga lalake, nakangisi namang binibidyuhan ng lalaking nakamaskara ng ginto ang bawat anggulo ng eksena. Kung ano-ano na lang ipinasok ng mga lalake sa butas ng magkasintahan sa utos ng nagbibidyo sa kanila. Mula sa maliit hanggang sa malalaki, lahat pilit na binabaon at pinagkakasya sa dalawa. Hindi pa nakuntento sa ginagawang paglapastangan sa katawan nila Fil at Maru, nakuha pa nilang gawing palikuran ang mga katawan ng dalawa.

Labis na pambababae ang naranasan ng dalawa sa kamay ng mga lalaking iyon. At tanging hagulgol ng pandidiri na lamang ang nagawa ni Maru.

Sa mga sandali naman na iyon pilit namang kinakalagan ni Jericho gamit ang kanyang ngipin ang sarili ng tali. Naroon ito sa isang silid kung saan tanaw sa labas ng bintana nun ang malawak na dagat at dalampasigan. Nakaupo ito sa malambot na kama, habang nakatali ng lubid ang mga kamay at Paa sa harapan.

Tumigil lang ito sa ginagawa ng makarinig ito ng mga hakbang papalapit sa silid na iyon. Agad itong humiga sa kama at nagkunwaring natutulog. Maya-maya pa narinig na nito ang pagbukas ng pinto tsaka pagpihit ng hawakan ng pinto. Isang lalake ang pumasok sa loob, dala ang isang tray ng pagkain at inumin. Lumapit ito sa kama ni Jericho tsaka inilapag sa side table ang bitbit nito.

“Kumain ka na, alam kong gising ka. Naka-monitor ako sa iyo kaya huwag ka nang tumangka pang tumakas. Hindi ka rin makakaalis dito.” Wika ng lalake.

Napabalikwas ng bangon si Jericho, at hinarap ang lalake.

“Pakawalan mo na ako hayop ka. Ano pa ba ang kailangan mo sa akin?” Tanong ni Jericho na nanggigigil sa galit.

“Ikaw at ang lahat na meron ka. Kaya sige na kumain ka na. Ayokong mangangayayat ka. Siya nga pala nag-aalala na sa iyo ang tatay-tatayan mo. Halos mabaliw na iyon sa kakahanap sa inyo. -ano na kaya ngayon ang nangyayari sa kapatid mo at sa jowa niya?” Pang-aasar pa na tugon ng lalake sa kanya.

“Hayop ka talaga, subukan niyo lang gawan ng masama silang dalawa pagsisisihan mo talaga bakit mo pa ako nakilala! Kaya siguraduhin mo lang na hindi ako makakatakas dito!” Ang saad ni Jericho na galit na galit.

“At sa tingin mo, gago ako para bigyan ka ng pagkakataong gawin iyon? Tsaka hindi ako ang may hawak sa kapatid mo. Nakipag-collab lang ako dun sa may issue sa tatay-tatayan mo.-kaya hindi ko na hawak ang kapalaran ng dalawa dun sa kanya. Pero kapag nagmatigas ka, isang tawag ko lang dun, goodbye na sa kanila.” Sabat pa ng lalake kay Jericho. “Kumain ka na baka huling hapunan mo na rin iyan.” Wika pa nito nang iwan muli si Jericho sa silid na iyon.

Hirap man lunukin ang pagkaing naroon, pikit mata na lamang ito tinanggap ni Jericho. Sa kalagayan niyang iyon kailangan niya ng sapat na lakas para panatilihin na maayos ang kanyang katawan. Hindi niya magagawa ang mga plano kung mahina ito. Kaya kahit hirap sa kilos matiyaga niyang inabot pagkain na naroon sa side table ng kama. Kanin at may piraso iyon ng karne na nakalagay sa paper box ngunit walang kutsara at tinidor. Nakalagay naman sa plastic cup ang tubig katabi ng pagkain.

Bawat nguya sa kada subo ni Jericho paghihiganti ang naiisip nito. At habang kumakain pinagpa-planuhan na nito ang napipintong pagtakas.

Kinabukasan, mataas na ang araw nang magising si Paeng. Akma na itong babangon nang maramdaman nito ang bigat ng braso at hita ni Hector na nakadantay sa kanya. Ramdam pa nito ang init ng balat ng lalake na nakadampi sa balat niya. Pati ang hininga ni Hector na may amoy pa ng alak ay sapol pa sa mukha nito sa pagmulat niya. Marahan na inangat ni Paeng ang braso ni Hector na nakadagan sa kanyang dibdib. Ngunit sa halip na kumalas ang lalake sa kakayapos sa kanya, ay lalo lang pinagsiksikan ni Hector ang sarili sa katawan ni Paeng. At sa puntong iyon may kung ano pang naramdaman ang lalake na tumama sa kanyang hita. Napalunok na lang ito ng laway ng mapagtanto na tinitigasan na pala si Hector habang kinikiskis ang harapan nito sa hita niya. Saglit na kumalma si Paeng bago muli nitong inalis ang hita ni Hector na nakapatong sa kanya. Nagulat na lamang ito ng dahan-dahan namang lumalakbay ang isang kamay ni Hector pababa sa kanyang suot na shorts. Mabilis naman nitong hinuli ang kamay ng lalake para pigilan nang magsalita si Hector malapit sa kanyang tenga.

“Mamaya ka na bumangon, pagbigyan mo muna ako.” Ang pabulong na pakiusap ni Hector kay Paeng.

“May mas mahalaga pa tayong gagawin. Tsaka wala akong gana. Magsarili ka na lamang at mauuna na akong maligo. Hihintayin na lang kita sa kusina.” Tugon ni Paeng sa lalake.

Ngunit mapanukso ang mga kilos ni Hector. Muli nitong idinikit ng husto ang katawan kay Paeng tsaka ipinasok ng walang paalam ang kamay sa loob ng shorts ng lalake sabay pisil-himas sa unti-unti nang nabubuhay na tarugo ni Paeng. “Masyado na tayong stress sa mga nangyayari, -mabawasan man lang natin ng kahit konti. Alam ko, nasasabik ka na rin sa ganito. Tayo lang naman ang magkasama rito, kaya pagbigyan mo na ako.” Wika pa ni Hector tsaka hinalikan si Paeng sa tenga nito sabay dila rito.

Hindi na nakatugon pa si Paeng at napapikit na lamang ito sa kiliting dulot sa kanya ng dila ni Hector. Hanggang sa sinasabayan na ng katawan ni Paeng ang pagtaas baba ng palad ni Hector sa kanyang naninigas na sawa. Mabilis na pumaibabaw sa katawan ni Paeng si Hector habang nakikipag-espadahan ng kanilang dila ang dalawa. Sa nag-aalab na romansahan ng dalawa tila saglit na nawala ang dalawa sa reyalidad.

Umagang-umaga nagkakantahan na ang dalawa. Walang tuno ngunit may tunog, tsa paulit-ulit lamang ang mga lyrics na panay mura at ungol. Salitan na nagsusubuan ng turon ang dalawa, halatang sabik sa lasa ng may balat na saging saba.

“Sige na, ipasok mo na sa akin…-malapit na ako.” Wika ni Paeng.

“Sigurado ka?” Tanong ni Hector na nagdadalawang isip.

“Gawin mo na nang matapos na tayo. Gusto ko na rin magpalabas.”

“Sige, ibuka mo at ipapasok ko na ang ulo…”

“Tang ina, ang laki talaga ng hito mo-dahan-dahan lang baka mabigla. Matagal nang walang nakapasok diyan.” Ani ni Paeng.

“Teka babasa-in ko muna ng laway para dumulas. Wag ka mag alala, hindi ko bibiglain.” Saad ni Hector.

Nakailang subok din ang dalawa dahil nga sa laki ng kargada ni Hector. Ngunit sa tamang kontrol, swabeng naipasok ng buo ng lalake ang kanyang tubo sa butas ni Paeng. Abot na abot ang kaluluwa ng lalake sa bawat pagkayod sa kanya ni Hector. Naihi pa si Paeng sa sarap ng binilisan na ng lalake ang pagkalkal sa kanya hanggang sa hindi na nga nito napigilan ang pagpapasabog. Sumambulat na lang ang napakarami at masagong gata ni Paeng sa kanyang dibdib na hindi man lang hinahawakan ang kanyang tarugo.

“Tang ina pare ang dami-” wika ni Hector nang matalsikan din ito ng turos sa bibig at mukha.

“Sige na, palabas ka na-” tugon ni Paeng.

“Heto na pare, ipuputok ko na…” Sabat ni Hector.

At sa ilang pag hugot-baon pa nito, mabilis nitong inilabas sa butas ni Paeng kanyang tarub. Mabilisan din niya itong binayo hanggang sa tumilapon na rin sa dibdib ni Paeng ang katas na pinagpawisan niya. Muli pa nitong ikiniskis ang matigas pang ari sa ari ni Paeng bago ito tuluyang kumalas sa ibabaw ng lalake.

“Tang ina, sinimot mo talaga ang laman niyan ah.” Nakangising sabi ni Paeng nang bumangon ito.

“Parang gusto ko pa nga ng isa eh. Tingnan mo, ayaw pa humupa. Masyado yatang nasarapan sa iyo.” Ani ni Hector na natawa na rin habang pinagmamasdan ang sariling titi na tumatayo pa rin.

“Tama na iyon,-baka makasanayan pa nating dalawa. Mabuti pa sabay na tayo maligo nang sabay na rin tayo makapag almusal.” Wika pa ni Paeng kay Hector.

“Mauna ka na baka, magka-round two pa tayo sa loob ng banyo. Pakibilisan mo na lang at susunod ako. Tatawagan ko muna si Cedes baka naghihintay na sa akin iyon.” Sabi naman ng isa.

Nang pumasok ng banyo si Paeng lumabas naman silid si Hector nang hubo’t hubad. Tinungo nito ang balkonahe at bahagyang sumilip mula makapal na puting kurtina sa pinaka pinto nun habang nagda-dial ng numero sa cellphone. Mula sa kinatatayuan nito, ino-obserbahan ni Hector ang bawat bahay na nasa paligid ng bahay ni Paeng. Mataas na ang araw ngunit kapansin-pansin ang katahimikan sa paligid. Hanggang sa napatingin ito sa labas ng gate ng bahay. Tanaw kasi mula dun sa balkonahe ang labas ng gate.

Doon nga isang kulay itim na kahon ang napansin ni Hector na naroon sa labas ng gate. Nakalapag lang ito sa daan. May kalakihan ang naturang itim na kahon na may pulang ribbon sa taas nun. Kinutuban ng hindi maganda si Hector. Bumalik ito ng silid tsaka hinablot ang tuwalya na naroon sa kama at ipinangtapis iyon sa kanyang katawan. Muli itong lumabas ng silid tsaka nagmamadaling bumaba ng hagdan. Habang papalabas ito ng bahay para puntahan ang nakitang bagay sa labas ng gate, kausap na nito si Cedes.

“Anong ibig mong sabihin na nawawala pati si Romulo Santana?” Nagtatakang tanong ni Hector sa dating kinakasama.

“Iyon ang dumating sa akin na impormasyon. May mga kumuha rin daw sa kanya habang nagbabakasyon ito sa farm nila sa Davao. Ewan ko kung may kaugnayan pa din ito sa pagkawala nila ni Maru-o baka personal ang dahilan ng pagkawala niya.” Pahayag pa ni Mercedes.

“Hindi naman pala konektado bakit mo pa itinawag? Ano naman ang kinalaman ng isang iyon sa pagkawala ng anak natin? Tsaka nila ni Fil at Jericho?” Usisa ni Hector.

“Hindi ko masabi kung meron o wala pero siya ang nakabili ng buong lupa kung saan nakatirik ang gusali at ang motel na minamanmanan natin. Ang nakapagtataka inilihim ng pamilya sa publiko ang nangyari sa kanya. Kilalang personalidad si Romulo sa larangan ng politika at negosyo tulad ni Emilio…kaya imposibleng ililihim nila ito sa mga tao.” Ani pa ni Mercedes.

“Baka ayaw lang nila malagay lalo sa panganib ang sitwasyon ni Romulo kung totoo man iyon. Pero kung lihim naman pala ito, bakit alam mo?” Tanong ni Hector na may bahid ng duda.

“Mula sa tauhan ni Precy na inutusan ko. Direct information iyon galing mismo sa bakuran ng mga Santana.” Sagot ng babae.

“Kung hindi naman siguradong related ito sa pagkawala ng tatlo, hayaan mo na sila sa problema nila. Mayayaman ang mga iyan- kung kidnapping iyan, barya lang sa kanila ang pera pantubos dun. Sige, tatawag na lang ako sa iyo, may uunahin muna kami ni Paeng.” Wika ni Hector tsaka tinapos ang tawag.

Nasa tapat na ito ng maliit na pintuan ng gate nang may napansin itong papel na isiniksik sa siwang ng gate sa baba. Kinuha muna iyon ni Hector tsaka binasa ang nakasulat. Napakunot ang noo nito habang binabasa ang nakasulat.

“Buti nakatulog pa kayo,-kasi baka sa susunod hindi na.” Ang sabi pa sa sulat.

Muling ibinalik ni Hector sa pagkakatiklop ang papel tsaka binuksan na ang gate para kunin ang bagay na naroon sa labas. Pagkakuha nun dali-dali itong bumalik sa loob ng bahay kung saan nakasalubong nito si Paeng na pababa naman ng hagdan at bihis na.

“Maligo ka na dun-teka ano iyang dala mo?” Bungad ni Paeng.

“Iniwan sa labas ng gate, wala namang tumutunog sa loob kaya malabong bomba ito. Tsaka magaan lang. May kutob na ako na prank lang ito para takutin tayo.-nag bilin pa ng sulat, pinagbantaan tayo. Next time daw baka hindi na tayo patutulugin.” Tugon ni Hector na tila balewala lang sa kanya ang bagay na iyon.

Sinuri ni Paeng ang buong paligid ng kahon nang mapansin nito ang tila basang bahagi sa ilalim nito. Masangsang ang amoy na iyon ng inamoy ni Paeng. Agad nito sinira ang nakabuhol na ribbon sa kahon tsaka pinagtatanggal ang tape na selyado nun.

At laking hilakbot na lang nito nang makita ang laman nun. Napamura ito sa galit nang masiguro ang laman ng kahon. Maging si Hector hindi napigilan ang pagsigaw at pagwala habang hawak sa mga kamay ang damit na duguan ni Maru. Kilalang-kilala ni Hector ang damit ng anak dahil iyon mismo ang bigay nito kay Fil nang nakaraang pasko. Laman din ng kahon ang duguang ballcap ni Fil na pag-aari rin mismo ni Paeng bago nito ibinigay sa anak. Kakatuyo lang ng mga dugo sa bagay na iyon. Kaya kung ano-ano na ang naiisip ng dalawa na posibleng nangyari sa mga anak. Nanginginig ang kamay ni Paeng sa galit habang tinitignan ang kuha ng cctv nila sa gate.

Dahil nga sa nangyari nu’ng nakaraan pinalagyan na ni Paeng ng cctv ang buong paligid ng bahay.

At sa kuha nga ng cctv, isang lalake na naka-hood na jacket ang nag-iwan ng box na simple lang umalis matapos mailapag sa daan ang kahon. Hindi kita ang pagkakakilanlan ng lalake dahil sa balot ng takip ang mukha nito. Hindi na nahagip sa kamera kung saan nagtungo ang lalake matapos ito umalis.

Pu-ot at hindi mapigil na galit ang nararamdaman ng dalawa sa mga sandaling iyon. Na lalong nagpaningas ng apoy sa kanilang damdamin na hanapin ang mga anak sa ano mang paraan. Agad na ipinarating ni Hector kay Mercedes ang nangyari at maging ito ay nagpupuyos na rin sa matinding galit.

KATAWAN AT ULO

Agad itinawag nina Paeng at Hector sa pulis ang nangyari. Nang sandaling din na iyo rumesponde agad si Ignacio. Ilang mga kakilala rin ng dalawa sa media ang naroon na tinutukan din ang galaw ng kaso ng nawawalang anak ng dalawa.

“Pina tracked na namin ang lahat ng mga cctv sa paligid ng barangay at sa mga kalapit na kalye. Ngunit ayon sa initial info mukhang malinis ang galaw nung may gawa nito. Hayaan niyo sinusuri pa rin ang ibang cctv.” Wika ni Ignacio sa dalawa.

“Hindi na kami makapaghintay pa ng resulta Ignacio. Ilang buwan nang nawawala ang tatlo. At hanggang ngayon naghihintay pa rin kami sa wala!” Ang galit na tugon ni Hector kay Ignacio.

“Ginagawa na namin ang lahat, magtiwala lang kayo. —Ako na mismo ang may hawak sa kaso ng tatlo. At pangako, malalaman din natin kung sino ang salarin sa pagkawala nila.” Sabat ni Ignacio.

“Hanggang kelan?! Kapag bangkay na ng mga anak namin ang susunod na dalhin nila rito?! —Nakakabagot na ang maghintay sa wala. Nangangamba na ako na baka huli na para sa amin ang lahat!” Tugon ni Paeng.

“Kasama niyo ako dito pare. At maging ako man naiinis na rin sa mga nangyayari, —na para bang pinaglalaruan lang tayo ng kung sino man ang may gawa nito. Pero tulad niyo hindi ako susuko. Sige mauna na ako, babalitaan ko na lang kayo sa resulta.” Saad ni Ignacio.

Napakuyom na lang ng kamay si Paeng sa galit. Nang balingan nito ng tingin si Hector pasakay na ito sa kanyang motor. Salubong ang mga kilay nito at bakas ang hindi maipintang galit sa mukha.

“Saan ka pupunta?” Tanong ni Paeng.

“Hindi ko maaatim na manatili na lang dito na walang gagawin. Buhay na ng mga anak natin ang hinahabol natin dito.” Mabigat na sagot ni Hector.

“At saan ka naman pupunta ngayon? Saan mo hahanapin ang mga hayop na iyon?” Tanong pang muli ni Paeng.

“Hindi ko alam pero,— hindi ako pi-pirmi lang dito na walang gagawin.”

Bago pa man malapitan ni Paeng si Hector nakaalis na ito. Napaisip si Paeng sa biglaang pag-alis ni Hector. May kung ano sa loob ni Paeng ang nag-uudyok sa kanya na sundan ang lalake. Dali-dali nitong kinuha ang susi ng kanyang sasakyan. Sinuot ang itim nitong jacket at sinukbit sa holster nito ang baril. May kaba sa dibdib na pinaandar nito ang sasakyan. Malayo-layo na si Hector at halos hindi na niya ito tanaw. Gayunpaman sinusundan lang nito ang daan na tinatahak ng lalake.

“Palabas na ng siyudad ang highway na ito ah. Saan ba ang punta ng isang ito. Hindi naman ito ang daan papunta kina Cedez. Hector, may tinatago ka ba sa akin?” Sa isip ni Paeng.

Diretso at pukos lang ito sa daan nang may napansin ito sa kanyang side mirror. Isang pulang kotse ang napansin nito na kanina pa inaagaw ang kabilang lane na para bang may balak itong makipag-gitgitan sa kanya. Naisip ni Paeng na baka may hinahabol na emergency ang nagmamaneho ng kotse na iyon, kung kaya’t nagparaya ito sa linya na daan. Bumilis ang takbo ng naturang kotse, hanggang sa halos naging kapantay na niya ito.

Maluwag ang highway kung kaya’t dumistansya si Paeng. Problemado ito at ayaw niyang patulan ang trip ng driver ng pulang kotse na iyon. Napansin kasi nito na tila hinahamon ito ng sakay nun sa daan. Nagpipigil sa inis si Paeng ayaw nitong pairalin ang init ng ulo baka mauwi pa sa road rage ang lahat. Sinubukan nitong kumalma at mag pukos lang sa pagsunod kay Hector ng biglang bumosina ang pulang kotse.

Napasulyap nun si Paeng. At namilog ang mga mata nito nang makita kung sino ang sakay at driver ng pulang kotse.

“Rodge?” Nasambit nito na may gulat.

Nakangiti pa sa kanya si Rodge na nakatingin sa kanya nang pumantay sa daan ang kanilang sinasakyan. Nagkatinginan pa sa mata ang dalawa, bago humarurot ng takbo ang kotseng pula. Sa labis na pagtataka at kuryusidad kung si Rodge nga ang lalaking iyon, doon na nabaling ang atensiyon ni Paeng. Hinayaan na nito ang pagsunod kay Hector at ang pulang kotse na ang hinahabol nito ngayon.

Palihis sa palikong daan ang dinaanan ng kotseng pula. Napakunot ang noo ni Paeng nang malamang papunta ang daang iyon sa kabilang ruta na hiwalay sa main highway. Ngunit palabas pa rin iyon sa siyudad. Sa puntong iyon nagdadalawang isip na si Paeng kung itutuloy pa ba nito ang pagsunod sa kotse.

“Tang ina, si Rodge nga kaya iyon? Pero paano? Baka tama si Paz at Hector, baka totoong buhay pa nga isang iyon.” Ani pa ni Paeng.

Napansin nito na tila bumagal ang takbo ng kotse. Pakiwari pa ng lalake na nais talaga ng sakay nun na pasunurin ito sa kanya. Nagpasya na si Paeng na ituloy ang pagsunod dito. Habang sinusundan ang kotse, tumawag naman sa cellphone nito si Mercedes.

“Nasaan ka ngayon?” Agad na tanong ni Cedes kay Paeng mula sa kabilang linya.

“Nasa daan ako ngayon, nagmamaneho—nagpapalamig ulo.” Sagot ni Paeng.

“Nabalitaan ko ang nangyari kanina. Mukhang hindi talaga nagbibiro ang kumuha sa kanila.” Sabat ni Cedes.

“Wala ka pa rin bang nakuhang impormasyon sa pagmaman-man mo sa  gusaling iyon?” Tanong ni Paeng.

“Iyon nga ang itinawag ko sa iyo. Kasama mo ba si Hector ngayon?”

“Hindi, hiwalay ang lakad namin. Hindi rin niya nabanggit sa akin kung saan ang punta niya.”

Saglit na huminto sa pagsalita si Cedes. Napabuntong hininga ito. Bago muling nagsalita.

“Bantayan mo si Hector, tila may tinatago sa iyo ang isang iyon.” Wika ni Cedes.

“Ano ang ibig mong sabihin?” Pagtataka ni Paeng.

“Kung may oras ka, puntahan mo ako sa  bahay ngayon. Dito ko na sasabihin sa iyo. Bye.” At pinutol na ni Cedes ang tawag.

Biglang nagulo ang utak ni Paeng sa sinabi na iyon sa kanya ni Cedes. Ginatungan nun ang kanyang pagdududa sa lalake. Nawala na sa atensiyon nito ang sinusundang kotse. Hinagilap iyon ni Paeng, hanggang sa nakita nito ang pulang kotse na nakaparada sa gilid ng daan sa tapat ng isang kainan.

Iginilid ni Paeng ang sasakyan nito sa tabi ng kotse na pula. Bumaba si Paeng sa kanyang sasakyan at agad na nilapitan ang sinundang kotse. Tiningnan nito ang plate number nun, piniktsuran tsaka ipinasa ang larawan kay Ignacio.

“Sige pare, aalamin ko agad kung kanino nakarehistro ang plate number na ito. Pero teka lang, bakit mo nga pala inaalam ito? Bumalik ba kayo dun sa gusali?” Tanong ni Ignacio kay Paeng mula sa kabilang linya.

“Hindi, —gawin mo na lang ang nais ko. Tawagan mo agad ako kapag may update na.” Sabat ni Paeng.

Nang maibaba ang tawag, lumapit naman si Paeng sa sekyu na nasa entrance ng kainan. Tinanong nito ang sekyu tungkol sa sakay ng kotseng iyon.  Ngunit umiling lang ang sekyu sa tanong ni Paeng.

“Pasensiya na boss, hindi ko napansin ang sakay ng kotse na iyan. Abala kasi ako dito sa dami ng mga customer. Baka nasa loob lang ang may-ari boss. Subukan niyo po tingnan sa loob.” Ani pa ng sekyu.

Palinga-linga pa sa paligid si Paeng bago ito pumasok sa kainan na iyon. Punuan ang loob ng kainan, pansin iyon  dahil sa iilan na lang ang bakanteng lamesa at upuan. Sa dami ng tao, hirap si Paeng hagilapin sa mukha ng mga tao si Rodge. May ikalawang palapag ang kainan kaya doon na isip ni Paeng na humanap ng puwesto. Naupo ito malapit sa deck kung saan tanaw mula sa taas ang mga customer sa baba. Dahil sa abala ang mga mata ni Paeng sa paligid hindi nito napansin ang paglapit sa kanya ng crew.

“Sorry sir, nagulat ko yata kayo.” Wika ng service crew.

“Ayos lang. Bigyan mo ako ng back ribs with rice tsaka sinigang at isang large Iced tea.” Tugon nito at nag-order.

Abala parin ang mata ni Paeng sa paligid. Iniisa-isa ang mga tao sa bawat lamesa. Habang naghihintay ng order tumayo ito at tinungo ang veranda kung  saan tanaw mula roon ang nakakalulang bangin na may malalim na ilog sa baba.

Dismayado na si Paeng, pabalik na ito sa kanyang lamesa nang may tumabi sa kanyang lalake. Napalunok ng laway si Paeng nang mapatinpgin ito sa nakatabing lalake.

“Kalma lang, huwag kang gumawa ng eksena dito kung nais mo pa makita ng buhay ang mga anak mo.” Ang kalmadong wika ng lalake, habang nakatingin lang din ito sa malayo.

“Ikaw ba talaga si Rodge? Paano nangyari? Ano ang ginawa mo sa kanila? Bakit sila wala silang kasalanan sa’yo.” Ang nagpipigil sa galit na mga tanong ni Paeng. Mariin nitong kinuyom ang mga palad sa labis na galit.

“Isa-isang tanong lang. Ang mabuti pa kumain na muna tayo. Sayang naman ang in-order mo.” Tugon ng lalake.

Lalong nanggigil si Paeng sa kalmadong tugon ng lalake. Galit na si Paeng ngunit nangibabaw ang pagtitimpi nito. Naiisip nito ang kaligtasan ng mga anak. Nakiupo na rin sa kanya ang lalake at kumuha na rin ng order. Sakto rin naman kasi at dumating na nun ang order ni Paeng.

“Kumain ka muna ng kumalma ka.” Wika ng lalake.

“Sagutin mo ako. Paano ka nabuhay? At ano ang ginawa mo sa kanila?”

“Unang-una hindi ako si Rodge, ako si Roden ang kakambal niya. Galing ako ng Germany at napauwi lamang ako dahil nabalitaan ko ang nangyari sa kanya. Ngunit duda ako na hindi si Rodge ang inakala ng lahat na siya. Kakambal ko siya at kahit hindi kami sabay  na lumaki, kilala ko ang kapatid ko.” Tugon ng lalake kay Paeng.

Naguluhan si Paeng sa sinabi ng kaharap niya. Kitang-kita nito ang mukha ni Rodge sa kanya ngunit ramdam ni Paeng na ibang tao ang kausap niya. Maging ang boses nito may lalim na iba sa Rodge na nakasama niya. Pati pananalita nito may kung anong tuno na halatang hindi sanay sa salitang Tagalog. Ngunit naroon pa din ang mga pagdududa. Muli nitong tinanong ang nagpakilalang si Roden tungkol sa mga anak nito.

“Ano ang ginawa mo sa mga anak ko? Kung hindi ikaw si Rodge, bakit mo sila dinukot?”

“Wala akong kinalaman sa pagkawala nila. At hindi ako ang dumukot sa kanila pero alam ko kung sino.” Sabat ni Roden sabay sipsip ng in-order nitong malamig na lemonade.

“Sino?!” Napataas ang boses ni Paeng nang magtanong ito.

Sa biglang pagtaas ng boses ni Paeng at sa malakas na pagbagsak ng kamao nito sa lamesa, halos sabay na napatingin sa kanila ang mga costumer na naroon. Nang mapansin iyon ni Paeng huminga ito ng malalim tsaka pinilit na kumalma.

“Sinabi ko na sa iyo, huwag kang gumawa ng eksena. Hindi lang ako ang nakasubaybay sa iyo. Kaya kung nais mo mailigtas ang mga anak mo, kumalma ka lang.” Ang mahinahong sabi ni Roden tsaka pasimpleng ibinaba ang suot na sombrero.

“Ano ang ibig mong sabihin, minamanmanan mo ako?” Tanong ni Paeng sa mahinang boses.

“Kumain na muna tayo. Hindi rito ang magandang lugar para mag-usap tayo.” Sabat ni Roden kay Paeng.

Tinuon muna ng lalake ang kanyang oras sa pagkain habang nakatingin lang sa kanya si Paeng na puno ng pagdududa at pagtataka. Nawalan na rin ito ng gana at hindi na ginalaw ang nasaplato. Nang makapagbayad ng kanilang order, naunang tumayo si Roden sabay sabi kay Paeng na sundan niya lang ito. Pagkalabas sa kainan na iyon agad na dumeretso si Roden sa kanyang kotse tsaka sumenyas kay Paeng na sumunod. Tumalima naman ang lalake.

Mula roon malayo-layo rin ang inabot ni Paeng mula sa kainan na iyon sa kakasunod sa kotse ni Roden. Bagama’t skeptical na ito sa kilos ng lalake kinapitan parin nito ang sinabi sa kanya ni Roden na may alam ito sa pagkawala nila Fil, Maro at Jericho. Huminto sa gilid ng highway ang kotse ni Roden. Pagkababa, naglakad ito ng ilang lakad pa punta sa isang viewing deck na naroon sa gilid ng isang bangin. Tanaw mula roon ang siyudad.

“Bakit dito?” Bungad na tanong ni Paeng nang lumapit ito kay Roden.

“Wala lang, tahimik kasi rito. Tsaka sigurado akong tayo lang ang dalawa rito.” Sagot ni Roden na nakangiti kay Paeng.

“Diretsuhin mo na ako. Sagutin mo na ang mga tanong bago pa maubos ang pasensya ko.” Sambit ni Paeng sabay tutok ng baril sa lalake.

“Wala ka ba talagang alam kung sino ang may kagagawan nito sa mga anak mo?”

“Ginagago mo ba ako?! Ano ang alam mo? Sino ang dumukot sa mga anak ko?! Wag mo na akong paikutin sa mga sinasabi mo!”

Lumapit pa ng husto si Paeng at idinikit ang dulo ng hawak nitong baril sa noo ni Roden. Ngunit tila hindi nasindak nun ang lalake, sa halip mas nilapit pa nito ang sarili kay Paeng. Ngumisi pa ito ng may pang aasar sa kanya.

“Wag mo sayangin sa akin ang bala ng baril mo. Iriserba mo iyan sa taong may dahilan kung bakit nawawala sina Fil at Maru.” Ani pa ni Roden.

Marahang ibinaba ni Paeng ang kamay na may hawak na baril. Napayuko ito, habang kinokontrol ang galit.

“Sabihin mo na, sino ang kumuha sa kanila.”

“Nasa harapan mo lang ang taong hinahanap mo. Magaling lang siya sumuot ng maskara kaya pinaglalaruan ka lang niya.” Sambit pa ni Roden.

“Sino? Si Hector ba?”

“Si Ignacio.” Bulalas na sagot ni Roden.

Tila binuhusan ng malamig na tubig si Paeng. Natigilan ito sa kanyang kinatatayuan matapos marinig ang sagot ni Roden. Napakuyom muli ito ng mga kamay. Napagtanto nito na tama ang una nitong mga hinala. Kumawala ang galit sa loob ni Paeng. Napasigaw ito sa labis na galit sabay pakawala ng putok ng baril sa kawalan. Napaluhod ito sa damuhan. Ibinunton nito sa mga damo ang hindi mapigil na galit.

“Hayop ka Ignacio!!! Papatayin kita!!!” Sigaw pa ni Paeng.

Lumapit si Roden sa tabi ni Paeng. May iniabot ito sa lalake. Isang larawan.

“Kuha ko iyan nang minsan ko sinundan ang pulis na iyon. Diyan niya dinala ang mga anak mo.” Sambit ng lalake.

Napakunot ang noo ni Paeng nang matitigan ang nasa larawan. Pamilyar iyon sa kanya dahil iyon ang dati nilang bahay sa maisan. Muling nagsalita si Roden at dinitalye kay Paeng kung paano at bakit niya sinusundan si Ignacio.

“Nang malaman ko ang nangyari sa kambal ko umuwi ako. Sinabi ko na noon kay tita Precy ang pagdududa ko. Ngunit iginiit pa rin nito na si Rodge ang natagpuang bangkay. —nang mailibing na ang pinaniniwalaan nilang si Rodge. Nagpaiwan ako rito sa ate ko. Bukod sa kakambal ko, gusto ko rin alamin ang nangyari sa kuya ko at sa ama namin. Sa sarili kong pagiimbestiga doon ko nalaman ang ginawa ng kambal ko sa kapatid ni Ignacio. Dun ko na rin natuklasan ang tungkol sa iyo. Akala ko nun wala ng pag-asa ang mga hinala ko. Hanggang sa nalaman ko na tulad ko duda rin si Ignacio sa bangkay na natagpuan.” Pagsimula ng kuwento ni Roden.

Binalikan nito ang mga sandaling kinausap nito si Precy na pakinggan muli ang hinala nito.

“Wala na ang kambal mo. Nailibing na. Move on na tayo Roden. Sumunod ka na sa ate mo dun sa Germany naroon ang buhay mo, wala rito.” —wika ni Precy.

“Tita pinatay nila ang kambal ko, nawawala sina dad at kuya. Wala bang dapat managot sa mga nangyari sa kanila? Pinalibing mo iyong bangkay na hindi man lang siniguro kung si Rodge nga iyon. Di ka man lang nag request ng DNA sample to confirm na siya talaga iyon.” Sabat ni Roden.

“Para ano pa? Kulang pa ba iyong mga nakitang ID at gamit sa katawan ng bangkay na iyon? Roden, magulo ang pamilya natin. Maraming kalaban ang pamilya natin, maraming inggit. Sa politika, sa negosyo, sa trabaho maging sa personal tulad sa dad mo. You know everything about your dad. Kaya nga kayo nagpakalayo-layo ng ate mo eh kasama ng mommy mo diba? Sa totoo lang wala naman dapat akong paki-alam sa inyo. May sarili akong buhay na dapat bigyan ng pansin. So kung ipipilit mo iyang teyoriya mo,—go, do what you think can ease your doubt. But please stop bothering me. May police diyan dun ka humingi ng tulong.”

Binalewala ni Precy ang paghingi sa kanya ng tulong ni Roden. Ngunit hindi tumigil ang lalake. Sa kagustuhang malaman ang katotohanan, humingi ito ng tulong sa otoridad ngunit taon lang ang lumipas wala pa rin itong nahanap na sagot. Kaya siya na ang kumilos.

Nagtaka na lamang ito nang malaman na nakabalik na pala sa serbisyo si Ignacio. Na sa pagkakaalam nito ay nag resigned na. Doon na pumasok sa isip ni Roden na sundan si Ignacio. Alam niya na tulad niya naghahanap din ng butas si Ignacio para patunayang hindi si Rodge ang natagpuang bangkay na walang ulo.

“Ilang buwan ko rin sinusundan si Ignacio ngunit wala naman akong napapala. Sa isip ko nun, baka sumuko na rin ito sa kakahanap ng patunay. Hanggang sa minsan nasundan ko siyang pumupunta sa lugar na iyan na nakikita mo sa larawan. Ilang beses din na nasundan ko siyang pabalik-balik diyan. Hanggang sa isang araw nakita ko siya na kausap noon ang isang lalake. Seryoso ang usapan nila. Doon ko na inalam ang tungkol sa lugar na iyon. At nalaman ko na dati niyong maisan na iyon. Lugar kung saan napatay ng kambal ko ang kapatid niya. Nagtaka na ako kung bakit kailangan niya pang balikan ang lugar na iyon. Muling nabuhay ang pag-asa sa loob ko na baka sinusubukan pa rin niyang alamin kung buhay pa nga ba ang kambal ko o hindi.” Pagtuloy pa ng kuwento ni Roden.

“Nais ko na nun humingi ng tulong at makipagtulungan sa kanya. Pero dahil nga sa identical kami ni Rodge, nag alangan ako baka mapagkamalan niya akong si Rodge at kung ano pa ang magawa niya sa akin. Kaya…”

Naputol ang sasabihin ni Rodge nang dinugtungan iyon ni Paeng.

“Kaya gumamit ka ng maskara para itago ang katauhan mo. Ganun ba?” Sabat ni Paeng.

Napatango si Roden tsaka muling nagkuwento.

“Naroon na ako sa bahay niya nang marinig ko ang usapan nila ng kausap niya sa cellphone. Naka loudspeak ang cellphone kaya rinig ko mula sa labas ang pinag-uusapan nila. Ayon sa kausap nito, nai-deliver na raw ang parcel sa location. Ganun ang pagsabi. Akala ko legit na parcel lang ang pinag-uusapan nila. Hanggang sa…”

“Walang mananahimik, walang kakalma. Buhay ang inutang niyo. Buhay din ang ibabayad niyo. Mararanasan mo rin ngayon Paeng ang sakit ng mawalan. At doble ang mararamdaman mong sakit. Paunti-unti hanggang sa bumigay ka at mabaliw.” Ang pagkakasabi pa ni Ignacio ayon sa narinig ni Roden.

“Alam ko na buhay ng tao ang pinag-uusapan nila. Kinabahan na ako nun kaya nagpasya na akong umalis. Hindi ko alam kung paano niya natunugan ang presensya ko. Nagulat na lang ako nang sa pag lingon ko, naroon na ito sa likuran ko at tinutukan ako ng baril. Sa takot ko na baka mabaril niya ako, ginamit ko na ang kaalaman ko sa martial arts at self defense. Mabilis ko na agaw ang baril sa kanya ngunit may galaw din siya at may alam sa hand combat. Pero wala akong balak na magpahuli sa kanya magpangbuno kami hanggang sa nahablot niya ang suot kong maskara kasabay ng pagsipa ko sa kanya. Nakita niya ang mukha ko. At tulad ng reaksyon mo sa akin, napagkamalan niya akong si Rodge. Pinaputukan ko siya gamit ang baril niya na naagaw ko para makatakas. Kinabukasan nabalitaan ko na lang ang nangyari sa mga anak mo. Dun na ako naghinala na ang tinutukoy nitong parcel ay sila.” Paglalahad ng buo ni Roden.

“Putang ina ka Ignacio!!! Hindi kita mapapatawad kapag may ginawa kang masama sa mga anak ko!!! Animal ka!!!” Sigaw ng galit ni Paeng matapos marinig ang kuwento ni Roden.

“Hindi na rin dapat ako nangi-alam pa problema mo. Pero nakikita ko ang sarili ko sa iyo. Nakokonsensya ako. At na awa ako sa mga anak mo, lalo na nang malaman ko na naging parte na rin ng pamilya niyo ang kambal ko. Sinubukan kong magbigay ng impormasyon sa kapulisan ngunit tulad sa kaso ni Rodge tila ayaw na nilang mangi-alam.” Dagdag pa ni Roden.

Saglit na kumalma si Paeng tumingin ito ng may talim at pagdududa sa lalake.

“Kung gayon ikaw ang nakita namin sa Palawan at hindi si Rodge?” Tanong ni Paeng.

Mabilis na tumanggi si Roden. “Never pa ako nakapunta ng Palawan. Teka sinasabi mo ba na nakita niyo roon si Rodge?” Balik nitong tanong kay Paeng.

“Hindi kami sigurado pero marami sa amin ang tila nakakita sa kanya nang minsang magbakasyon kami dun.” Tugon ni Paeng. “Eh ang taong muntik nang pumatay sa kapatid ko ikaw ba iyon?”

“Ano naman ang motibo ko para gawin iyon? Ngayon nga lang ako naglakas ng loob na magpakita sa iyo. At napasugod lang naman ako sa lugar niyo kanina dahil sa narinig kong balita sa radyo. Kakausapin na sana kita nang makita ko si Ignacio kaya naghintay muna ako ng timing. Nang umalis kayo dun na ako sumunod.” Tugon ni Roden.

“Bakit ka lumihis ng daan kanina?” Tanong muli ni Paeng.

“Hindi mo napansin na bukod sa akin may nakasunod pang iba sa iyo. Kaya ginawan ko na ng paraan para mapansin mo ako.” Sagot ng lalake.

Tumahimik na si Paeng, sa loob niya nais niyang paniwalaan lahat ng kuwento ni Roden sa kanya. Ngunit may kung anong mali itong napapansin sa mga nangyayari. At ayaw niya itong ipahalata sa lalake. Pero ngayong may pagbabasehan na ito sa kanyang mga pagdududa, —mukhang alam na nito kung saan magsisimula. Nang sandaling iyon wala nang sinayang na oras si Paeng. Agad nitong iniwan si Roden at bumalik sa kanyang sasakyan. Nakalatag na agad sa isip ni Paeng ang ga gagawin.

Iniwan nito roon si Roden para puntahan si Mercedes.

‘BUKLAT’

Naging maingat si Paeng sa mga hakbang nito. Sa kabila ng mga narinig nito kay Roden,-may mga pagdududa pa rin ito kung totoo ba ang mga pinagsasabi sa kanya ng lalake. Huminto ito sa di kalayuan, naghanap ito ng lugar na maaaring pagkublian ng kanyang sasakyan na kita parin ang pinanggalingan nito. Kung saan naiwan nito si Roden. Mabuti na lang at sa gilid ng highway ay mahilera ngy mga nagtitinda ng mga prutas doon. May ibang mga kotse namang nakaparada rin dun. Kaya nakiparada na dun si Paeng.

Kakapuwesto pa lang ni Paeng nang mapansin na nito ang pag-alis ng kotse ni Roden. Nagtaka ito nang lumihis ng tinahak na daan si Roden. Sa halip kasi na bumalik ito sa dating dinaanan, tumuloy ito sa kabilang daan. Ngunit pumabor iyon kay Paeng,-palihim na sinundan nito ang kotse ng lalake.

“Duda talaga ako sa isang ito. Pero imposibleng siya si Rodge. Kabisado ko pa ang boses at kilos ni Rodge at ang layo nun sa kanya. Pero kung totoo man ang sinabi niya tungkol kay Ignacio,-patawarin na ako ng diyos sa magagawa ko. Pagbabayaran ng hayop na iyon ang ginawa niya sa mga anak ko.” Sa isip pa ni Paeng.

Tuloy lang sa pagsunod si Paeng sa kotse ni Roden nang muling lumihis ng daan ang kotseng sinusundan.“Naghanap lang pala ng ibang daan pabalik ang isang ito. Akala niya siguro basta na lang ako kakagat sa kuwento niya. At sa kinikilos nito lalo lang lumakas ang kutob ko sa kanya.” Bulong pa ni Paeng sa sarili.

Hindi nga nagkamali si Paeng, pabalik nga ng siyudad ang kotse ni Roden. Umikot lang talaga ito ng daan at dumaan sa hiwalay na highway pabalik ng siyudad. Pinagpatuloy lang ni Paeng ang pagsunod. Nasa malayo lang ito nang di ito mapansin ni Roden.

Samantala, papunta naman sa malayong resort si Hector. Isa iyong pribadong resort na hindi na bago sa lalake. Dahil minsan na ito nakapunta roon. Ang resort na pagmamay-ari ng Santana. Agad na huminto sa bungad ng gate ng resort si Hector. Bumaba agad ito sa kanyang motorsiklo tsaka diretsong pumasok ng resort na para bang pagmamay-ari nito ang naturang lugar.

Habang naglalakad, kinasa naman agad ni Hector ang dalang baril. Salubong ang mga kilay nito sa galit. Sa bandang dalampasigan ng resort isang lalake ang napalingon sa gawi ni Hector. Kumaway-kaway pa ito kay Hector habang papalapit sa kanya. Ngunit nang magkaharap na ang dalawa,-agad na itinutok ni Hector sa lalake ang hawak na baril.

“Ano ang alam mo sa pagkawala ng anak?! Sino ang walang hiyang dumukot sa kanila?!!! Sagot!!!” Bulyaw na sigaw ni Hector habang nakatutok ang dulo ng baril sa noo ng kaharap na lalake.

“Ganyan ba ang ibubungad mo sa akin? Minsan na nga lang tayo nagkikita tututukan mo pa ako ng baril? Buti sana kung iba ang ipinantutok mo.” Tugon ng lalake kay Hector nang nakangisi.

“Hindi ako nakikipagbiro sa iyo, umamin ka na,-ano ang kinalaman mo sa pagkawala ng anak ko?!” Muling tanong ni Hector.

“Bakit mo sa akin hahanapin ang anak mo? Taguan ba ako ng nawawala? Tsaka ilang ulit ko na sinabi sa iyo na wala akong kinalaman sa nangyari sa kanila. At ano naman ang mapapala ko kung pakialaman ko ang mga anak niyo ni Paeng? Hindi dahil sa kamag-anak ko ang mga Santana kasing baliw ko na rin ang mga iyon.” Ani pa ng lalake.

“Sinungaling! Hindi ka nga kasing baliw nila pero hayop ka rin katulad nila.”

“Teka,-kaunting preno naman diyan. Hindi na maganda ang binibintang mo na yan sa akin. Nananahimik ako rito,-tapos darating ka para pagbintangan ako sa bagay na wala naman akong alam. Baka nakakalimutan mo trespassing ka sa lugar ko.” Wika pa ng lalake, sabay senyas ng kamay nito. Saglit pa at mula sa likod ng mga puno ng niyog at mga halaman nagsilabasan ang mga tauhan ng lalake na pawang mga armado ng mahahabang armas. Lahat ng iyon nakatutok kay Hector. “Hindi ako magdadalawang isip na ilibing ka rito kung gusto mo. Naiintindihan ko ang nararamdaman mo ngayon sa pagkawala ng anak mo. Pero mali ang pinuntahan mo. Wala akong alam sa kinaroroonan nila, hindi ko alam kung sino ang may gawa nun sa kanila at lalong walang rason para gawin ko iyon sa kanila. Kung iyon lang ang pakay mo sa pagpunta rito, makakaalis ka na. Natuwa pa naman ako nang makita ka, akala ko na miss mo lang ako. Ilabas niyo na rito ang taong ito.” Sabi pa nito, tsaka tinalikuran si Hector.

Wala nang nagawa si Hector kundi ang umalis. Ngunit hindi ito kumbinsido sa mga sinasabi sa kanya ng lalaking iyon. Hindi lumayo sa resort na iyon si Hector, naghanap ito ng mapaglagiang lugar malapit dun. Isang inn ang nadaanan nito nang papunta ito roon.

“Isang room nga miss ang malapit sana ang view sa dagat.” Sabi nito sa babaeng nasa front desk.

“Naku sorry sir, fully occupied po lahat ng rooms namin ngayon.” Tugon ng babae.

“Ganun ba,-wala na bang iba rito sa malapit?”

“Wala na sir. Ito lang iyong nag-iisang inn sa lugar na ito kaya paunahan talaga sa mga rooms namin.”

“Sige salamat.”

Napakagat ng labi si Hector nang bumalik ito sa kanyang motorsiklo. Siniguro naman ng babae na nakasakay na ng motorsiklo nito ang lalake tsaka may tinawagan sa kanyang cellphone.

“Sir, nakaalis na po siya. Sinunod ko po ang sabi niyo. Hindi naman siya namilit.” Ani ng babae sa kausap.

“Kung sakaling bumalik alam mo na ang gagawin.”

“Copy po sir.”

Pagkaputol ng usapan nito sa cellphone, saglit na lumabas ang babae para silipin kung naroon pa ba si Hector. Ngunit nagulat na lang ito nang nakatutok na sa mukha niya ang baril ng lalake. Ipinarada lang pala ni Hector sa malapit ang kanyang motor at tahimik na bumalik sa naturang inn. Duda na ito sa simula pa lang kaya bumalik ito. Sakto namang narinig nito ang sinabi ng babae sa cellphone.

“Sige sumigaw ka nang ma-experience mo ang lasa ng bala ng baril ko. Pasok!” Utos ni Hector sa babae habang tinututukan niya ito ng baril sa mukha.

Pagkapasok sa pinto agad na binaliktad ni Hector ang signage sa pinto ng “closed”

Pinasok nito ang babae sa loob ng isang banyo tsaka binusalan ang bibig nito. Kahit nag pupumiglas ang babae iginapos pa rin ni Hector ang mga kamay nito gamit ang mahabang cord ng cellphone charger.

“Sa tingin mo maloloko mo ako? Fully occupied eh wala nga akong makitang kotse sa labas kahit pedicab wala. Wag mong sabihin na naglakad lang papunta rito ang mga guests niyo. Tsaka kilala ko ang may-ari nito. At alam ko kung para saan talaga ang inn na ito. Nakalimutan yata ng sir mo kung ano ako dati ng mga Santana.” Wika ni Hector sa babae habang tinatalian niya ang mga kamay nito.

Mangiyak-ngiyak ang babae na nagmamakaawa kay Hector ngunit hindi na ito pinansin ng lalake. Matapos nito maikandado sa banyo, binalikan ni Hector ang kanyang motorsiklo para itago. Pagkakuwan ay ini-isa isa naman nito ang labing dalawang silid. Lahat walang laman, walang tao. Sunod na sinuri ni Hector ang mga cctv sa bawat sulok. Isa-isa nun pinutol ng lalake ang mga koneksyon nun. Nang masigurong ayos na lahat, nagpahinga na si Hector sa napiling silid upang maghintay doon ng tamang pagkakataon.

Balik sa resort;

Galit na pinagsusuntok ni Martin ang tatlo sa mga tauhan nito na nakatayo lang sa harapan niya. Walang rason, basta na lamang ito nanuntok habang nilalabas ang kanyang galit.

“Sige lumaban kayo! Labanan niyo ako mga inutil!!! Laban mga putang ina kayoooo!!!” Sigaw pa nito sa tatlo habang binubugbog niya ang mga ito.

Hindi naman lumalaban sa kanya ang tatlo na tanggap lang tanggap ng suntok at sipa sa kanilang amo. Nang walang anu-ano ay hinablot ni Martin ang armas ng isa sa mga tauhan nito at agad na pinagbabaril ang tatlo na parang mababaliw. Bulagta sa buhanginan ang tatlo na tadtad ng bala ang mga katawan.

Nang makita ang mga duguang tauhan na wala ng buhay dun lang muling kumalma si Martin,-na para bang wala itong ginawang karumaldumal.

“Ipaanod na ang mga iyan sa dagat, di nakakaganda ng resort ang mga basura. So alam niyo na ang mangyayari kapag may nakapasok ditong ligaw na hayop sa resort ko. Ayoko nang mangyari ito, kaya kapag may nakita kayong pusa o aso sa paligid nitong resort patayin niyo agad. Baka manggulo pa iyon dito. Tsaka kailangan ko ng tagamasahe, ayoko ng pinaghihintay ako.” Wika at utos pa ni Martin sa mga tauhan nito bago ito pumunta sa malaking villa malapit sa pool area.

Sa isa pang villa dun, rinig ni Echo ang kaninang mga putok ng baril. Nais man nitong tingnan ang mga nangyayari sa labas,-hindi naman ito makaalis sa hinihigaang kama kung saan ito naka-pusas.

Hindi rin ito makasigaw dahil naka duct-tape ang bibig nito.

“Ano kaya ang dahilan ng mga putok na iyon? Diyos ko bigyan niyo pa ako ng lakas na makayanan ko ang kawalanghiyaan ng Martin na ito. Tugutan niyo sana akong makatakas dito.” Sambit ni Echo sa isip nito. “Kamusta na kaya sina papa, marahil labis na ang pag-aalala nila sa akin. Hayop ka talaga Martin… pinanindigan mo talaga ang kabaliwan ng pamilya niyo. Makatakas lang ako rito babalatan talaga kita ng buhay.” Ani pa nito.

Sa mga sandali naman na iyon,-patuloy pa rin ang pagsunod ni Paeng sa kotse ni Roden. Ngunit tila natunugan na ng huli ang pagsunod sa kanya ni Paeng. Nasa centro na sila ng siyudad nang lumiko sa mega central upper land ang kotse ni Roden. Business center ng siyudad ang lugar na iyon kung saan nakatayo ang mga malalaking hotel at condo. Mga malalaking malls at luxury stores kung saan tanyag ang lugar.

“Ibig-sabihin dito nakatira ang isang ito. Ngayong natunton na kita, isa ka na sa babantayan ko. Sana nga lang totoo ang mga sinabi mo dahil kung hindi at pinaglalaruan mo lang ako…hindi ako magdadalawang isip na isama ka sa listahan ko.” Sa sarili ni Paeng habang pinagmamasdan si Roden na huminto sa isang mamahaling condo.

Pagkapasok ni Roden sa condo sinalubong ito ng isang lalake na siya namang nag-park ng kotse na gamit ni Roden sa parking area.

Napakunot ng noo si Paeng sa nakita. Naghanap din ito ng mapagparkingan ng sasakyan malapit sa naturang condo. Mga ilang minuto rin na nag-abang si Paeng sa pagbabakasakaling lalabas muli si Roden. Ngunit nabagot lang ito na wala ng Roden na lumabas. Paalis na ito sa lugar na iyon nang makatanggap ito ng tawag mula kay Ignacio.

Halos manggigil sa hawak na cellphone si Paeng dahil sa labis na galit kay Ignacio. Nais niyang sumbatan at kumprontahin ang lalake ngunit naging mahinahon si Paeng. Pinairal nito ang tamang pag-iisip at kalmadong kilos. Posibleng may katotohanan ang nalaman nito patungkol kay Ignacio, pero naniniwala si Paeng na hangga’t walang patunay mananatiling paratang lang ang lahat. At ayaw ni Paeng na maging padalos-dalos baka sa halip na mailigtas ang mga anak, ikapahamak pa ito ng mga iyon.

Huminga muna ng malalim si Paeng bago nito sinagot ang tawag ni Ignacio.

“Ang tagal mo namang sumagot.”

“Nagmamaneho kasi ako pasensya na. Kamusta ang pinasusuyo ko sa iyo? Nalaman mo ba kung kanino naka rehistro ang plate number na iyon?” Tugon ni Paeng. Pilit na kinakalma ang boses.

“Hindi naka record sa system ang kotse, malamang bugos ang plate number na gamit nun. Baka naman carnap o ginagamit sa iligal. Saan mo nga ba ito nahanap at anong kotse ba iyon?” Wika ni Ignacio.

“Muntikan kasi ako nun mabangga kanina, pero di bale na lang baka nga tama ka. Sige tsaka na tayo mag usap at may lakad ako.” Sabat ni Paeng.

“Saan ang lakad mo? May lead ka na ba sa kinaroroonan nila Fil?” Tanong ni Ignacio.

“Wala pa rin. Ikaw baka may alam ka na di mo sinasabi.”

“Kung may alam ako sasabihin ko agad sa iyo. Tsaka hindi natutulog ang team ko. Hahanapin namin ang mga anak mo at ang salarin sa likod nito.” Ani pa ni Ignacio.

“Ramdam ko ang malasakit mo sa nangyari sa akin. Pero wag mo ng pagurin ang sarili mo. Kumikilos din naman kami. Kailangan ko nang ibaba ito.”

Hindi na nakatugon si Ignacio ng patayin ni Paeng ang cellphone at itinapon iyon sa likuran ng kanyang sasakyang. Sa nalaman kay Ignacio, kinutuban ng hindi maganda si Paeng. Bumaba ito ng kanyang sasakyan at tumawid sa condo kung saan nakita niyang pumasok si Roden. Papunta na ito roon ng may nakita itong pamilyar na mukha sa kabilang kalsada. Nawala na ang atensiyon nito sa kanyang pakay at nabaling na ito sa lalaking nakatayo sa kabilang kalsada.

“Papi?” Sambit ni Paeng na tila hindi makapaniwala sa nakita. “Imposibleng siya iyon. Ayon kay Cedes patay na rin si Papi. Eh sino ’to?” Sa isip pa ni Paeng.

Nagmadali ito para lapitan ang nakitang lalake at para kumpirmahin kung si Papi nga iyon,- nang may humintong suv sa tapat nun at agad iyon sumakay bago pa man nakalapit si Paeng. Napatikom na lang ng kamay si Paano sa pagkadismaya at hindi niya inabutan ang tao. Pero may kung ano sa kuryusidad nito ang nagsasabing si Papi nga ang kanyang nakita. Dahil dun, napapaisip na rin ito kung totoo ba talaga ang mga nalaman nila kay Mercedes.

“Ano naman ang dahilan ng babaeng iyon para magsinungaling at gumawa ng kuwento? Hindi ko na talaga alam kung sino pa ba ang dapat pagkatiwalaan sa kanila. Buwiset!” Sambit ni Paeng.

Pabalik na ito sa nauna nitong pakay nang mabaling ang tingin nito sa babaeng papalapit sa pulang kotse ni Roden. Lalo lang napakunot ang noo ni Paeng sa pagtataka nang papasakay sa naturang kotse ang babae. Kaya patakbo na itong tumawid sa kabilang kalye para habulin ang babae. Sa pagmamadali hindi na nito alintana ang trapiko kaya kamuntikan na rin itong mabundol ng mga sasakyan. Nasita pa ito ng isang motorista na kamuntikan na makadisgrasya sa kanya.

“Tang ina! Magpapakamatay ka ba?!!!”

“Pare pasensya na.”

Nakatawid naman si Paeng ngunit hindi na nito inabutan pa ang kotse na saktong kakaalis lang nun nang pagdating ni Paeng sa parking area. Lumapit ito sa security guard na naroon sa parking area.

“Boss, kilala mo ba ang may-ari nung kotse na dkakaalis lang? Iyong pula Mesarati.” Tanong nito.

“Pasensya na sir, bago lang kasi ako rito. Hindi pa ako pamilyar sa mga may-ari ng mga kotse dito. Dun na lang kayo magtanong sa nakabantay sa condo mismo mas matagal na iyon dito.” Sabat ng sekyu kay Paeng tsaka nito iniwan ang lalake.

“Shit! Nawala na buwisit talaga. Sabi ko na nga ba. Duda talaga ako sa Roden na iyon. Susubukan ko magtanong sa guard. Kung dun pumasok ang isang iyon at dito talaga siya nakatira siguradong kilala ng guard ang lalake na iyon.” Sa isip ni Paeng.

Agad itong tumungo sa entrance ng condo, ngunit agad din itong hinarang ng sekyu nang hindi nito namumukhaan ang lalake.

“Excuse me sir,-ano po ang sadya natin?”

“Nandito ho ako para kay Roden Santana. Bisita niya ako.” Sagot ni Paeng.

“Roden Santana? Sandali sir i-check ko muna ang pangalan na sinasabi mo. Medyo matagal tagal na rin akong sekyu rito pero parang wala yata akong nakikilalang Roden Santana na tennant dito.” Nakangising sabi ng sekyu habang naghihintay ng sagot sa hawak nitong cellphone.

“Imposible,-eh kitang-kita ko nga kanina nung pinapasok mo siya rito. Tinapik-tapik ka pa nga niya sa likod tapos nagkangitian pa kayo. Siya iyong sakay kanina ng pulang kotse na kakaalis lang.” Wika ni Paeng.

“Kaya nga tumatawag muna ako sa loob sir. Hindi lang natin ang sagot. Sino nga muna kayo?”

“Rafael…” Sagot ni Paeng.

“Any ID sir?…”

Napakagat ng labi si Paeng sa inis nang inabot nito sa sekyu ang dalang ID. Kasalukuyan namang kausap ng sekyu sa cellphone nito ang isang babaeng concierge ng condo. Pagkababa ng cellphone, nakangiting inabot ng sekyu kay Paeng ang isang logbook para papirmahin ito. Pagkatapos pinagbuksan na nito ang lalake ng pinto. Tumuloy agad sa lobby si Paeng. Habang kausap nito ang isang concierge, isang lalake naman ang lumapit sa kanya kaya napalingon ito.

“I knew it. Di mo na kailangan ng visitor’s ID. Sumama ka sa akin. Doon tayo sa sky lounge.” Ang nakangising wika ni Roden kay Paeng.

“Sino ka nga ba talaga?” Ang mariin na tanong ni Paeng kay Roden.

“Nasagot ko na ang lahat sa iyo diba? Hindi pa ba sapat yun?” Tugon na tanong ni Roden.

Hindi agad nakasagot si Paeng. Wala itong tugon sa lalake hanggang sa nakarating sila sa loob ng elevator.

“Nagdududa ka pa rin ba sa akin kaya hanggang dito sinundan mo ako? Hindi ka talaga naniniwala na kakambal ako ni Rodge noh? Akala mo pa rin talaga ako siya.” Wika pa ni Roden.

“Mahirap kasi paniwalaan ang mga sinabi mo sa akin. Kaya gusto ko lang makasiguro. Ang kotse mo, sa iyo na talaga iyon?” Sagot ni Paeng.

“Hindi, -sa girlfriend ko. Wala akong kotse na sa akin talaga. Lahat ng ginagamit ko hiram lang sa mga kakilala ko at mga kaibigan.”

“May girlfriend ka? Girlfriend mo pala ang nakita ko kanina.”

“Kambal nga kami ni Rodge pero hindi ako bakla tulad niya.” Ang sagot nito kay Paeng na may sarkastikong ngiti.

Bagama’t may mga bagay pa na gagawin,-sinamantala na ni Paeng ang pagkakataon na kilalanin pa ng husto si Rodge. Dahil sa kabila ng mga paliwanag at kuwento ng lalake sa kanya,-may kung ano talaga sa loob ni Paeng na nagsasabi na may kakaiba talaga sa pagkatao ni Roden na hindi niya mawari.

Samantala sa kinaroroonan ng dalawa Maru at Fil; halos wala nang ganang kumilos ni Maru gawa ng mga naranasan nila ni Fil sa mga lalaking bumaboy sa kanila. Naroon lang ito sa isang sulok, tulala at hindi na makausap. Kahit anong pagpapalakas pa ng loob ang gawin ni Fil sa kanya wala na itong tugon. Nawalan na ito ng pag-asa sa kanilang kalagayan. Hindi na rin ito nagpapahawak kay Fil. Kahit haplos ay umiiwas ito. Diring-diri na si Maru sa kanyang sarili. Pakiwari nito hindi na ito karapat-dapat sa piling ni Fil. Bagay na labis na ikinadurog ng puso ng lalake. Ang nakikita sa kasintahan ang lalong nagpaigting naman ng tapang at lakas ng loob ni Fil na tiisin ang lahat. Ang nangyari sa kanila ni Maru ang tuluyang nag paapoy sa kagustuhan nitong makatakas sa impyernong lugar na iyon.

“Pilitin mong kumain baby…kahit kaunti. Kailangan mo ng lakas para sa pagtakas natin. Pakiusap baby wag bumitaw. Kaunting tiis pa.” Wika ni Fil habang inaabot kay Maru ang piraso ng tinapay na rasyon nila sa araw na iyon.

“Ayoko na, gusto ko na lang mamatay.” Ang mahinang sambit ni Maru na nanginginig ang boses habang umiiyak.

Tadtad ng mga paso ng mainit na bakal, mga sugat at mga pasa ang hubo’t hubad na katawan ni Maru. Sa kanilang dalawa ni Fil…si Maru ang labis na pinagkatuwaan ng mga lalaking gumamit sa kanila. Bukod dito, dalawang araw na rin na walang kain ang lalake. At maging ang pag-inom ng tubig ay sapilitan ng ginagawa ni Fil sa kanya.

Danas din ng katawan ni Fil ang lahat, may mga paso, sugat at mga pasa rin itong iniinda sa katawan ngunit matibay naman ito kumpara kay Maru. Ilang oras na lang at papalubog na naman ang araw. At iyon ang pinaghahandaan ni Fil sa araw na iyon.

“Hindi na ako makakapayag na gawin nila muli ito sa atin. Kikilos na ako. Aalis na tayo sa lugar na ito.” Sambit ni Fil sa sarili habang nanlilisik sa galit ang mga matang nakatingin sa cctv na naroon sa mismong silid nila ni Maru.

May kinapa ito ng palihim sa ilalim ng kanilang kama. Isang maliit na piraso ng matulis na bagay na nakuha nito sa isang silid kung saan sila dinala ng mga nagbabantay sa kanila. Bahagi iyon ng gamit na ginagamit sa kanila sa tuwing ginagawan sila ng kahalayan. Palihim na naipuslit iyon ni Fil. Dahil parehas na hubo’t hubad, itinago iyon ni Fil sa kanyang palad. Maliit lamang iyon at kung tutuusin hindi naman nakamamatay. Ngunit kung gamit ang sapat na lakas at bilis sa paggamit, maari iyong makasugat ng malala.

Oras lang ang hinihintay ni Fil sa mga sandaling iyon.

“Nakatingin ka na naman sa orasan. May hinihintay kang tawag?” Wika ng kasamahan ni Ignacio nang lumapit ito sa lamesa ng lalake.

“Ikaw pala Bayag.”

“Bogz na lang kasi pare,-ang sama pakinggan ng apelyido ko pag ikaw nagsabi eh. Bay-ag kasi yun.” Ani ni Bogz at naupo ito sa lamesa ni Ignacio sabay abot ng mug ng kape sa lalake.

“Ano ang balita sa pagman-man niyo sa gusaling iyon?” Tanong ni Ignacio kasunod ng paglagok ng main na kape.

“Negative. Pero ayon sa magsasakang nakilala namin sa malapit dun. May naririnig daw siyang mga tunog ng makina ng sasakyan tuwing hatinggabi. Pero nang suriin namin ang paligid wala naman kaming nakitang sasakyan dun.” Tugon ni Bogz.

“Ano ang update sa may-ari, nalaman niyo ba kung saan natin makikita ang Rodelio Santana na iyan?” Dagdag na tanong pa ni Ignacio.

“Wala pa rin. Masyadong mailap ang isang iyon masyadong private. Wala ngang social media account iyon eh. Ang dinig namin sa magsasakang si Igme, kamag-anak daw iyon ng mga kontrobersiyal na Santana. Kaya hindi na ako nagtataka na maaring may interesadong sekreto rin ang isang iyon.” Sabat pa ni Bogz na napailing-iling.

“Babalik tayo dun mamayang gabi. Kung hating gabi nila naririnig ang tunog ng sasakyan sa lugar na iyon,-hatinggabi rin tayo magmamanman.” Sambit ni Ignacio.

“Hindi mo ba sasabihin ito kay Paeng? Sa kanya dati ang lugar na iyon, baka kabisado niya ang mga sekretong daan dun. Baka kasi may tagong daan dun na hindi lang namin alam.” Komento ni Bogz.

“Tsaka na, pag sigurado na tayo sa nag tip sa atin. Mapusok si Paeng, pabugso-bugso ang kilos baka makasira pa sa misyon natin.” Ang disisyon ni Ignacio.

Mariin na nagkatitigan ang dalawa nang mapansin ang pasok ni Bellegaz kasama ang iba nilang mga kabaro na nagtatawanan. Nagtatawanan ang mga ito na nagbubulungan habang nakatingin ito sa gawi nila ni Bogz. Napabuntong hininga si Ignacio at napatikom ng kamay. Batid nito na sila ang dahilan ng tawanan ng mga kasamahan. Nagsawalang kibo na lamang ang dalawa ngunit tila trip yata ni Bellegaz na asarin na naman ang dalawa. Lumapit ito sa lamesa ni Ignacio sabay kuha ng kape ni Ignacio at inom dito.

“Kaya naman pala lapitin ka ng langgam, masyadong matamis kang magkape. Kaso mukhang kulang sa gatas. Baka gusto mo ng gatas ko? Mas malapot ito kaysa kay Bayag.” Sambit pa ni Bellegaz sabay baling ng malagkit na tingin kay Ignacio.

“Teka lang naman pare, parang iba na ang tabas ng dila mo ah. Anong tingin mo sa amin dito naglalandian? Hindi kami mga bakla noh.” Sabat ni Bogz.

“Hindi nga ba?” Sarkastikong tanong ni Bellegaz kay Ignacio.

Wala nang sabi-sabi at pinaliparan ni Ignacio ng mabigat na suntok sa mukha si Bellegaz. Dahilan para mabuwal ito sa pagkakatayo. Buti na lang at nasalo ito ng mga kasamahan. Gaganti pa sana si Bellegaz kay Ignacio nang sinaway sila ni Samonte. Ngunit sa halip na sitahin si Bellegaz sa ginawa nito, sina Ignacio at Bogz ang napagalitan ng hepe. Sa pagkadismaya tumalikod si Ignacio matapos talakan ito ni Samonte. Sumunod naman sa kanya si Bogz.

Sinundan nito si Ignacio hanggang sa parking area.

“Pare, ano ba ang ibig sabihin ni Bellegaz. Pinagdududahan ka ba nun na bakla?” Tanong ni Bogz nang maupo ito sa tabi ni Ignacio pagkapasok sa patrol car.

“Sino ba ang kilos bakla sa aming dalawa? Tsaka kung nagdududa ka sa pagkalalaki ko, at naiilang ka sa akin…eh dun ka na sumama sa grupo niya. Sanay akong kumilos na mag-isa.” Sagot ni Ignacio.

“Eh wala naman ako pakialam kung bakla ka eh. Ang mahalaga astig ka. Tsaka tapat sa trabaho hindi tulad nila Bellegaz na pa pogi lang ang ambag sa lipunan. Masaya nga ako at pagkalipat sa akin dito sa iyo agad ako na assign. Kaya kahit sino ka pa pare, you got me. Lidso ang katapatan ko sa iyo.” Nakangising tugon ni Bogz sabay tapik sa hita ni Ignacio na may pagpisil pa.

Agad naman itinabig ni Ignacio ang kamay ng kasama sa kanyang hita. Kinailang niya iyon.

Sa kabilang banda, habang naghihintay sa paglubog ng araw. Hindi na mapakali si Hector. Sa bawat hakbang ng mga kamay ng orasan doble na ang kalabog ng dibdib ng lalake sa kaba. Nababahala na ito sa maaring kalagayan ng anak na si Maru. Tatawagan na sana nito kay Paeng nang marinig nito ang ungol ng babae na ikinulong nito sa banyo. Tumayo si Hector para puntahan iyon. Dumaan muna ito sa pantry area at nagbukas ng ref. Kumuha siya roon ng pagkain at inumin para dalhin sa babae.

Pagkabukas ng banyo kita na nito na umiiyak ang babae, tagaktak na rin ang pawis nito. Nakaramdam ng awa si Hector. Wala naman talagang kinalaman ang babae na iyon sa pakay niya. Ngunit kinakailangan niyang gawin iyon para sa kanyang plano.

“Tatanggalin ko ang busal mo sa bibig para makakain ka. Pero huwag kang sisigaw baka mapikon ako sa iyo at tutuluyan na kita. Nerbiyoso pa naman ang kamay ko sa mga maiingay baka mataranta tong mga daliri ko at maiputok ko sa bibig mo itong baril ko.” Wika ni Hector.

“Ano ba ang kailangan mo sa akin? Kung matutuluyan lang naman ang gusto mo,-maari ka namang mamili sa mga silid dito. Pangako hindi ako gagawa ng ingay. Hindi ako magsusumbong. Pakiusap pakawalan mo na ako sir.” Pagmamakaawa pa ng babae.

“Tsaka na,-hindi pa ako tapos. Sosubuan na lang kita nang makakain ka. Wag ka mag-alala wala naman akong gagawin sa iyong masama. Siya nga pala, ilang taon ka na sa inn na ito?” Tugon ni Hector.

“Mag iisang taon pa lang po sir.”

“Okay, solo ka lang ba rito o may iba ka pang mga kasama dito? Pansin ko kasi na mag-isa ka lang simula ng dumating ako. Wala ka man lang kasamang roomboy dito. Wala ka ring tagabantay sa bungad ng pinto. Di sana wala ka ngayon diyan. Nasaan na ang mga kasamahan mo rito?” Usisa ni Hector.

“Wala,-mag isa lang ngayon ako rito.”

“Imposible. Wag mo nga akong pinagloloko. Ano? Bukas itong inn tapos ikaw lang mag-isa buong araw? Tsaka bakit nagsinungaling ka sa akin kanina? Sabi mo walang bakante, eh lahat ng silid dito walang laman. Sabihin mo nga paano na laman ni Martin na nandito ako?” Kalmado lang ang boses ni Hector na nagtatanong ngunit nakikiramdam na ito sa paligid. Batid niyang may hindi wasto sa mga sandaling iyon at kailangan niya mag-ingat.

“Mula sa bungad ng daan papasok ng resort hanggang sa labasan ng daan na ito papuntang tulay ay namomonitor ni Sir Martin. Bawat poste sa gilid ng daan may mga spy camera. Kaya bago ka pa nakapunta ng resort alam na niya na padating ka. Maging ang pagpunta mo rito.” Paglalahad pa ng babae.

“Kaya naman pala. Bakit mag-isa ka lang dito?”

“Nagkataon na nasa resort ngayon ang asawa ko na kasama ko rito. Mamayang gabi pa ang balik na. Tsaka utos talaga ni sir Martin na wag muna tatanggap ng mga guest. Kaya lahat ng napapadaan dito sinasabihan namin na wala ng bakante para umalis na.” Ani ng babae.

“Ano naman ang dahilan? Tsaka bakit hindi na lang kayo nagsara kung ganun naman pala?” Tanong pa ni Hector.

“Hindi naman sinabi sa akin ni sir Martin. Basta inutos na lang niya matapos may nagpunta itong pulis at nagtanong tungkol sa resort.”

“Pulis? Ano ang itinanong niya tungkol sa resort? Kelan iyon?” Interesadong tanong ni Hector.

Matagal na nakasagot ang babae. Tila binabasa muna nito ang intensyon ni Hector. Makaraan muli itong nag salita.

“Tinanong lang naman nun sa akin kung sino na ngayon ang nagmamay-ari at namamahala ng resort. Nang malamang si sir Martin na, umalis din agad. Tapos bumalik din kinabukasan para mag check-in dito ng isang buong gabi. Nang malaman iyon ni sir, sinabihan na niya ako na huwag muna tatanggap ng guest pero pagmumukhain pa ring bukas ito.” Kuwento ng babae.

Palaisipan kay Hector kung sino ang pulis na sinasabi ng babae. Maging ang weird na utos ni Martin sa babae para sa inn na iyon. Habang kinakausap nito ang babae isang kotse ang narinig nitong huminto sa tapat ng inn. At bago pa man makalikha ng ingay ang babae muling ibinalik ni Hector ang busal sa bibig nito tsaka muling isinara ang pinto. Marahan itong umalis sa puwesto nito at pumunta sa likuran ng inn. Doon ito lumabas para makita ang sakay ng kotse.

“Tauhan ni Martin. Marahil siya ang asawa ng babae. Kailangang makalayo na rito.” Sa isip ni Hector.

Takang-taka naman ang lalake kung bakit nakasara ang inn at wala man lang itong tugon na naririnig sa asawa nito mula sa loob. Tinawagan nito sa kanyang cellphone ang among si Martin.

“Boss, mukhang umalis si Cindy, walang tao sa loob tapos nakasara ang pinto. Tahimik naman ang paligid ng dumating ako. Marahil nakaalis na ang lalaking iyon dito.” Wika ng lalake.

“Kung gayon bumalik ka na rito at tawagan mo ang asawa mo na bumalik na rin diyan. May ipapagawa pa ako sa iyo rito.”

“Copy boss, exit na ako rito.”

Hindi naman tumagal ang lalake at muli itong sumakay ng kotse tsaka umalis. Nang makalayo na ang kotse bumalik muli sa loob si Hector ngunit hindi na para magtagal pa roon. Alam niya na babalik pa ang tauhan ni Martin kapag nakahalata na itong may mali sa lugar na iyon. Binalikan nito ang babae at pinakawalan.

“Subukan mo lang na itimbre sa kanila ang ginawa ko sa iyo at magsisisi ka.”

“Pangako hindi nila malalaman.”

“Siguraduhin mo lang.”

Matapos luwagan ang pagkakatali sa kamay ng babae kumilos na agad ng mabilis si Hector. Nilisan nito ang lugar ngunit nangako ito sa sarili na babalikan nito si Martin. Batid niyang may tinatagong sekreto ang taong iyon sa resort niya. Nang makalaya sa gapos nito ang babae, agad nito sinabi kay Martin ang nangyari sa kanya.

“Ang lakas talaga ng pang-amoy ng tarantadong iyon. Puwes, sa gagawin ko tingnan lang natin kung maaamoy mo pa rin ako.” Bulong ni Martin sa sarili.

“Saan mo ako dadalhin hayop ka?!” Tanong ni Echo habang nagpupumiglas ito sa dalawang lalaking nakahawak sa kanya.

“Mamamasyal lang tayo. Pakiramdam ko kasi naiinip ka na rito. Sige isakay na iyan sa likod. At kayo rito na maiiwan alam niyo na ang gagawin. Pag nakita niyo muli ang pusang gala na iyon tapusin niyo na.” Wika pa ni Martin.

Nang maipasok na sa van si Echo, umalis din agad ang mga ito. At iyon ang pagkakataon na hinihintay ni Hector na nag-aabang lang sa di kalayuan. Nang mapansin nito ang paglabas ng itim na van, kinutuban na ang lalake. Agad nitong sinuot ang helmet tsaka pinaandar ang motorsiklo. Mula sa mataas na bahagi na pinagpuwestuhan nito,-mabilis na pinaharurot ni Hector ang dalang motor para sundan ang van na mabilis ding umalis sa lugar pagkaalis ng resort.

“Malalaman ko rin kung may kinalaman ka o wala sa mga nangyari sa anak namin. Buwisit talaga kayong mga Santana sa aming buhay.” Wika ni Hector sa sarili.

Balik kina Paeng; dinala ito ni Roden sa tahimik na bahagi ng rooftop. Naupo ang dalawa na magkaharap sa isang sulok malapit sa pinaka viewing deck ng kainan. Nilapitan naman ang dalawa ng isang crew at binigyan ng malamig na beer.

“Masyadong maaga pa, pero sa tingin ko kailangan mo iyan. Alam ko ang dahilan mo bakit ka nandito. At hindi kita masisisi kung pinagdududahan mo pa rin ako.” Bungad na sabi ni Roden kay Paeng.

“Hindi talaga ako naniniwala sa iyo. At hangga’t walang patunay sa mga sinasabi mo, hindi ako maniniwala sa iyo.” Tugon ni Paeng.

“Gusto mo samahan kita sa sinasabi ko sa iyong lugar? If you want, sabay natin kumprontahin si Ignacio. Pero siyempre tatanggi iyon. Itatanggi lang nun ang mga sinasabi ko. Ngunit alam mong oras ang kalaban mo rito. Kung pabagal-bagal ka baka wala ka ng anak na maaabutan. Nakipagkita ako sa iyo para tulungan ka, at naawa ako sa iyo.” Wika ni Roden.

“Ano ba talaga ang dahilan mo? Ano ang kapalit ng lahat ng ito?” Tanong ni Paeng.

“Walang kapalit. Narito lang ako para sa kakambal ko. Naniniwala pa rin akong buhay si Rodge.”

“At naniniwala kang babalikan din kami ni Rodge?” Napangising sambit ni Paeng sabay lahok ng bote ng beer.

“Hindi ko alam kung bakit pero oo,-naniniwala akong babalikan kayo nun. Base na lang din sa mga naikuwento mo. At…sa mga nalaman ko… tungkol sa inyong dalawa. Cheers “

“Sige, naniniwala na akong magkaiba nga kayo. Kailangan ko ng umalis. Pasensya kung pinagdudahan kita.”

Tumayo si Paeng pagkatapos laklakin ang tirang laman na beer. Paalis na sana ito nang may dumating na pamilyar na mukha na ikinagulat ng lalake.

“Precy?” Gulat nitong reaksyon nang makita ang inakalang patay na.

“Hindi ako multo kaya wag ka matakot. Umupo ka,-at marami akong ikukuwento sa iyo.”

“Ano itong kalokohan na ito Precy? Anong kasinungalingan ang lahat ng ito? Buhay ka?!” Pagtatakang tanong ni Paeng na halos hindi makapaniwala sa nakikita.

“Kaya nga nandito ako para magpaliwanag. Maupo ka.” Wika pa ni Precy at naupo ito katabi ni Roden.

Gulong-gulo man sa mga nangyayari nakiuyon na lang din si Paeng. Interesado rin ito sa mga ibubunyag sa kanya ni Precy na maaring may kaugnayan din sa mga nangyari kina Echo, Fil at Maru. At hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Precy nilahad na agad nito kay Paeng ang mga dahilan kung bakit ito nagpanggap na patay na sa mata ng marami.