Introduction

T I T L E

D E D I C A T I O N

This story is dedicated to anyone who deserves a love beyond pleasure.

A U T H O R ’ S N O T E

This is the third installment of Torralba Series, please read the stories in proper order. Aking ikagagalak ang inyong bawat boto at komento sa istoryang ito. Maraming salamat!

S O C I A L S

You can follow my social life on instagram and twitter @kuyajax_wp

D I S C L A I M E R

This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any, resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental. All rights reserved. No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, without the prior permission of the author.

PLAGIARISM IS A CRIME!

Prologo

I walked in to the bar I used to go whenever I am bored or trip kong pumunta. Boredom always strikes me, mas lalo na sa trabaho. Being a photographer isn’t an easy-peasy job. Oras-oras ay may tumatawag sayo upang kumuha ka ng ganitong litrato ganitong shoot, it’s always repeating. May agency kami, minsan ay pinapadala kami sa ibang lugar kapag may kliyente kaming nag-a-out of town.

“Tequila or brandy?” Brunner asked. He’s a bisexual. Parehas kami ng trabaho. Ngunit siya ang madalas na pinapadala sa malalayong lugar.

“The usual.” He nodded. He gave me the glass of tequila.

Brunner is a friend of mine for atleast one year. He has a semi-blonde hair, his lips are bit curvy and his eyes are naturally seductive. May boyfriend siya ngayon, si Klint.

“Why didn’t you bring Klint tonight?” I asked as he sips on his glass of margarita.

We both love drinking liquors. It’s just relaxing and stress relieving. Ito lang ang tanging bisyo namin bukod sa pagtatrabaho.

“Oh c’mon, Sy. He’s busy with his own life. Ayoko namang ipagsiksikan ang sarili ko sa kanya. Besides, he has a lot of replacement for me. Hindi siya nauubusan ng pamalit.” He sighed at nagtaas-baba ang balikat niya.

I take a sip on my tequila.

“Another glass?” Julian said. The bartender who’s trying to flirt with me the first time I met him. He’s big and muscular, but a bit short.

“Sure.”

The heavy metal music is so loud. Sasabog na yata ang eardrums ko. Pinagmasdan ko ang paligid. Same faces and same views. Halos araw-arawin ko na ang pagpunta rito dahil sa boredom ko.

“Sy! I forgot. Janice texted me. She’s inviting us to the bar where she works. I forgot the name of that bar, hindi kasi high end. Anyways, do you want to come instead?” I saw the lightbulb flashing above his head.

Ano pa nga ba? Sawang-sawa na ako sa lugar na ito. I need distraction. I am so bored with my life. It’s just repeating until it sucks.

“Do we really need to come by, tonight? Hindi ba pwedeng sa ibang araw, as in tonight talaga?” Kinulit ko si Brunner habang pumapasok kami sa loob ng kotse niyang Vios. Kahit gusto ko naman ang idea ay mas tinatamad ako.

“Yep. Hindi ko matanggihan si Janice eh. Last week niya pa ako kinukulit. Since bored naman tayo dun, naisip kong puntahan ang sinasabi niya. She said it’s a dirty bar.”

Dirty bar? Bago sa pandinig ko.

“Anong meron sa dirty bar? Why was it called dirty by the way?” I am goddamn curious. Dirty, as in literal na marumi?

“Not the usual bar where we always go. Hindi naman sa ilegal, but I heard something interesting’s going on there.” Tumaas baba ang kanyang kilay. Sht. Why do I have this feeling that he has a hint better than me?

“Something interesting like what?”

“Just wait. And let us see.” He smiled like a child.

Humalukipkip ako at sumandal nalang sa upuan. I am kind of tipsy but still conscious. Hindi naman ako mabilis malasing, kapag pagod siguro pwede pa.

Brunner’s maneuvering the steering wheel while looking at his phone. Gumagamit siya ng google map. Tinawagan pa niya si Janice para ibigay ang address ng naturang bar.

Anong klaseng bar ba iyan at kailangan pa naming sadyain? Mawawala ba ang boredom ko kapag napunta ako diyan? Like what Brunner said, it’s not illegal. So mayroon talagang kakaibang nangyayari doon kaya nasabi niyang hindi naman illegal?

Bago ang lahat. Let me introduce myself. Ako si Symon Neil Monteguido, currently 25 years old. Isa akong freelance photographer. 5’6 flat and slim ang pangangatawan. Hindi ako mataba, hindi rin payat. I’m just slim and mediocre. Healthy and living. I have this pair of brown eyes, ridged nose, and thin red lips. I’m not exaggerating. Iyon ang totoo. Ang sabi nga ng iba, bakit daw nag-photographer ako eh mas bagay kung ako yung kukuhanan ng litrato.

Marami akong naging boyfriends. Hindi ko na mabilang sa kamay. I wasn’t counting in the first place. At lahat sila ay inayawan ko at binreak ko. Ewan ko ba. Hindi naman sa mapili ako or mataas ang standards ko. May hinahanap lang talaga akong spark. Corny mang pakinggan, pero sa lahat ng naging boyfriend ko eh hindi ko iyon naramdaman. Sex and lust lang ang relationship namin, kaya hindi nagtatagal. Minsan hindi pa ako kuntento pagdating sa sex. Aside sa maliit ang junior nila, ay hindi pa ako napapatili sa sarap. I’m not a virgin anymore. I lost it when I turned 18 to my 5th boyfriend I think.

Hindi naman din sa naliliitan ako sa mga manoy nila. Basta hindi ako satisfied. Walang spark. Walang electricity. Just pure lust. Nagkaroon din naman ako ng boyfriend na malalaki ang kargada, ngunit hanggang doon nalang. Hindi pa rin ako satisfied. It’s a hard thing for me to feel surreal pleasure. Nakakainggit nga kapag nanonood ako ng porn, bakit kapag iniiyot na ng lalaki ang bida ay halos tumirik na ang mata nila sa sarap. Gumagawa-gawa pa sila ng kung anu-anong awkward na posisyon para maipagpatuloy ang pagsesex. I want that kind of thing. Both pleasure and electricity. It may be hard to find but I’m sure I am gonna experience that one day.

“Let’s park here.. Oh damn, sala-salabat naman ang mga sasakyan dito. Wala bang valet dito?” Ani Brunner habang tinitignan ang mga sasakyang mukhang basta-basta nalang ni-park. Wala ngang kaayusan dito.

Sabay kaming bumaba ng kotse niya. Ingat na ingat siya sa bagong kotse niya kaya talak ng talak.

“Guyssss!” Bunganga agad ni Janice ang naabutan namin nang pumasok kami sa bukana ng bar.

“Hellish Paradise Bar” ang name ng bar. What a crap! It sounds so creepy and freaky.

“Bruha ka! O ayan ha! I accepted your invite na. No need to make kulit me everyday.” Matalas na sinabi ni Brun.

“Hello Sir Symon.” Pormal na bati niya sakin.

“Sy nalang. No need for formalities just for tonight, Janice.”

Ngumuso silang dalawa.

“Oh’right. Halina kayo. Kanina ko pa kayo hinihintay eh, and tamang tama ang timing niyo. Tonight’s the night!” Kumaway pa ang kamay niya sa ere.

“Night for what?” Sabay naming tanong ni Brun.

Nakakaloko ang ngiti sa labi ni Janice habang hinahatid niya kami sa loob ng mausok at madilim na bar.

“Fuck. Wala bang ilaw dito? Bakit ang dilim?” Hinatid niya kami sa isang table na malapit sa stage.

I looked at Brunner who seemed thrilled and excited. Heck!

“Mamaya pa liliwanag pagkagat ng 12. Anong orders niyo?” She grabbed the menu and gave it to us. So it’s a restaurant-like place after all?

Hinayaan kong si Brun ang mag-order ng pagkain ko. Pinagmasdan ko nalang ang paligid. In all fairness, marami-rami ring tao, majority ay kalalakihan este mga beki. Nagmukha tuloy gay-bar and dating ng bar na ito. The golden lights are dimmed, the dark smokes from cigarettes permeated the whole place. There’s a spotlight in the middle of the stage. Medyo malaki din ang stage. In front of us, ay mga professional looking homosexuals na nakikipag-social talk sa mga katulad nila. The curtains are deep scarlet at sa haba nito ay umabot na sa sahig ng stage.

“Tequila and rhum for you..” Bumalik si Janice na may dalang tray.

The place is filled with ambient music. Everything looks normal, ano ang sinasabi nitong si Brunner na something interesting? And Janice said tonight’s the night? Gusto ko nang umuwi pero may kung anong bagay na pumipigil sa akin. Something’s pulling me not to go, that I need to see and witness something.

Really, what’s with ‘something’ tonight?

Chapter 1 [Imagination]

I JUST ENJOYED the rock music, napapa-headbang na ako sa ingay. At least ay pampawala ng antok ang musika sa lugar. I sipped on my tequila and looked at Brunner.

“Malapit nang mabali ang leeg mo sa kakalingon.” Aniya.

Actually kanina pa nga ako hindi mapakali. Nag-iinit na ang puwetan ko.

“Napansin ko lang, karamihan ng tao dito ay mga kabaklaan. Gay bar ba ito?” Natawa siya sa tanong ko.

“Silly! Mayroon pa rin namang girls, see that?” Tinuro niya ang grupo ng mga babae sa itaas.

“I mean, majority. Ano bang hinihintay natin dito?”

“I dunno. Let’s just wait..” Naka-tatlong baso na siya ng rhum samantalang ako ay pangalawa pa lang. I’m kind of tipsy na but I still can manage to eye the people around me.

When suddenly the lights focused on the stage. At natahimik ang buong lugar. What now?

“Everyone.. Are you guys ready for tonight’s show???”

Ani ng emcee na lalaking may weirdong kasuotan. Naka-puti siya at itim na shorts, at may bunny headband siya sa ulo.

“Wooooooooo!”

And loud noises came. Nakakabingi. Para bang hindi sila makapaghintay sa isang kaganapang ngayon lang mangyayari.

“Prepare yourselves, because the show’s gonna start in three…. two…. one.. voila!”

The loud thud of music boomed and echoed inside the whole place. The people are standing and dancing like it’s the last day on earth. They’re so wild and animalistic, dahilan kung bakit naengganyo ako at napapasayaw na rin ako sa indayog ng musika. I even saw Brunner stood and danced. The music is “Carnaval” by Maluma. A Colombian song that will make you dance anywhere.

Sere

tu

angel guardian

Tu

mejor

compania

Toma

fuerte

mi mano

te

Enseniare

a volar

“For the first wave of Gods…. Here you go!” Hindi ko na naintindihan ang ibig sabihin ng emcee.

Basta’t ang nasaksihan ko nalang ay ang paglabas ng limang lalaking nakamaskara at nakahubad. They’re just wearing briefs na halos bumakat na ang kanilang mga manoy.

“Putangina! This is the show here?” I saw Brunner’s reaction. He’s certainly shocked but amused afterwards.

Bumaba silang lima at sumayaw nang sexy dance. Nakikipagsayaw sa kanila ang mga mayayamang baklang nasa harapan. What the fuck? Isn’t this illegal? Okay lang ba talaga ito?

Imbes na sumayaw ay pinanood ko nalang ang mga kaganapan. One man is dirty dancing behind the gay’s ass. Shiz. They’re grinding for fuck’s sake! Get a room please!

Yung isa namang bakla ay naglabas ng ilang libong cash at ipinasok sa loob ng brief ng lalaking maskulado at saka ito hinatak sa malapit na sofa at naghalikan. Then you know what naman na ang kasunod diba?

Is this for real? Bentahan ng laman in real life? Ngayon lang ako nakasaksi ng ganitong mga pangyayari.

Halos magkanda-hiwalay na ang limang lalaki na pinagkaguluhan na ng mga bakla.

“Ready yourselves for the second wave!!” Sigaw muli ng emcee at saka may lumabas na tatlong lalaking ganun pa din ang hitsura, black masks and white briefs. Just that.

“Woooooooo!!”

I saw the other guy walked near me and bumped into me.

“Sorry. You taken?” He asked. Flirt! Sawang sawa na ako sa mga ganyang linyahan. At ang mga ganitong galawan ay obvious na obvious na. So cliche!

“Yep. Sorry too.” I bit my lip at tinalikuran siya.

“Habulin ka talaga, Sy. Hahaha!” Nasa tabi ko na pala si Brunner at may kasayaw nang ibang lalaking nakahubad din. Saan niya nakuha yan?

“I don’t care. Walang spark.” He certainly knew what I mean.

Dahil sa pagod at dahil wala din naman akong gagawin ay bumalik na ako sa upuan. Actually ako lang yata ang tao dito na balak na umupo dahil ang lahat ay abala sa pakikipag-agawan dun sa mga lalaki. Ano, sex lang ang habol nila? Bahala kayo! Iiwan din kayo niyan! Wala nang matinong lalaki ngayon sa mundo. Lahat sila mas pinapagana yung ulo sa baba kaysa sa itaas.

“And last but not the least… The final wave’s cominggg! Here they come!”

“WOOOOOOOOHHHHH!”

Mas lumakas ang hiyawan ng mga taong ganid sa sex at laman. What the fuck?! Sobrang ingay! Kahit nakaupo nalang ako dito sa isang tabi ay nababangga pa rin nila ako.

Kaguluhan. Ito ang kasalukuyang nagaganap. Ano bang mayroon sa mga lalaking ’yan at pinagkakaguluhan nila? Eh puro kagaguhan lang naman ang alam ng mga ’yan. Sinong matinong lalaki ang magbebenta ng katawan niya diba? Just for money, malamang. Doon lang naman kasi umiikot ang mundo, sa pera. Hindi ka mabubuhay kung wala kang pera. That’s the fucking reality. Lahat mabibili na ng pera, maging ang mga tao.

“Oh c’mon, Sy! Enjoy yourself! Get out of your cage bro!” Hayok na rin si Brunner habang nagdidirty dance sila ng lalaking nabingwit niya kanina. Get a room bitches!

Nagfocus ang tatlong spotlight sa stage kung saan may nakatayong dalawang lalaking matatangkad. Mas lumakas ang hiyawan nang lumabas pa ang isang lalaki at pumwesto sa gitna ng dalawa. Mabagal ang lakad ng lalaking nasa gitna, at nakayuko lang siya.

No hay que sufrir

No hay que llorar

La vida y es una y es un carnaval

“Take it off! Take it off!”

Sigaw ng mga tao. Of course, may suot pa kasing mahabang sando ang tatlong lalaki. Cliche. It’s obvious that it’s the element of surprise. May suot pa silang mga maskara para hindi makilala. Pero yung maskara ay yung parte lang ng mata ang natatakpan. The two other man wore silver masks while the man in the middle wore black.

“Take it off! Wooooooo!”

Mas lumakas ang saliw ng musikang espanyol. Napapaindak ako sa beat nito habang nakaupo. Naghihintay sa kung ano ang gagawin ng tatlong lalaki.

“WOOOOO!!”

Puro hiyawan na ang naririnig nang sirain ng dalawang lalaki ang suot nila. Leaving the man in the middle still clothed. The two naked men were obviously bulk and so muscular. Mukha silang bouncer to be exact. I hate that kind of body, pakiramdam ko ay madudurog ako kapag dinaganan nila ako.

“Take it off! Take it off!”

Patuloy na chant ng mga tao sa lalaking nasa gitna. Ano bang problema niya at bakit hindi pa siya naghubad? Iyon naman ang trabaho niya diba? Ang ibalandra ang katawan niya diyan.

Ilang minuto pa ang hinintay bago magsimulang maghubad ang lalaking iyon.

And the very moment he ripped his clothes off, my eyes were glued to him. It’s like stars are oozing off his body, he has this chocolate toned body that was like a bubble melting in my mouth. Hindi nakakasawa. Hindi nakakaumay. I have seen hundreds of good masculine bodies, but this one is different. Hindi ko alam kung anong mayroon sa kanya at para akong naaakit sa angkin niyang kakisigan, not that I’m ignorant to gorgeous males out there. May iba sa kanya. I don’t know why, how, when, whatever!

“You want him? Just say the magic word..” Someone whispered at me which gave me shivers.

I looked at him, the emcee. Kailan pa siya napunta sa likuran ko? He pats my shoulder and laughed like a drugged human.

Say the magic word? What’s the magic word by the way? The hell! Am I even considering wanting that guy? I just looked at him, iyon lang ’yon. Malisyoso ang mga tao dito.

Binalik ko ang tingin ko sa stage kung nasaan ang lalaking iyon. But to my disappointment, he’s not there anymore.

I looked around and saw him walking slowly nowhere near my place. Para siyang lasing kung maglakad, nakahawak pa ang kamay niya sa likod ng ulo niya kaya malayang nakikita ang buhok sa kilikili niya. All everything about him shouts sexy. Goddamn sexy! Ilang beses na akong nakapanood ng mga batak ang katawan na lalaki, kaya sobrang taas na ng standards ko pagdating doon kaya mahirap makuha ang atensyon ko.

But this man, standing in front of me, I do not fucking know why. Bumagsak siya sa tabi ko. Nagulat ako.

“Ughh..” He uttered while holding his head.

Hindi ko alam kung anong gagawin. Pinagmasdan ko nalang siya. Crystal sweats dropping under his holy face. I’m a hundred percent sure that he’s handsome. Panga pa lang at labi, nakakatakam na. What more if I see his whole face? I am trying to imagine his whole face despite the mask he’s wearing.

Habang pinakatitigan ko siya ay tumingin din siya sakin. Tumaas ang balahibo ko. I am not informed with his effect on me. How?

“Iuwi mo ako. Please.”

He murmured silently but I understood every word he said.

Shutangina! Anong sabi niya? Bakit ko siya iuuwi? Is he someone close to me, or someone I knew before? Deep shit! I am praying that he isn’t true. His words are not true. I wish he’s just an imagination on my mind. Because he’s too real para paniwalaan. His perfection is too surreal. Now, what to do?!

Chapter 2 [Electricity]

[ Read at your own risk ]

I AM UNINTENTIONALLY craving with chocolates. Mula nang makita ko ang lalaking iyon with that chocolate body he oozes. Bakit tinawag na chocolate body? Dahil masarap dilaan?

click *

Tumunog ang lock ng kotse ni Brunner. I borrowed his car, dahil ang isang ’yon ay abala sa pakikipaglandian doon sa lalaking ngayon pa lang niya nakilala. Marupok kasi ang kaibigan kong iyon lalo na’t balita ko’y may iba nang kinakama si Klint na boyfriend niya.

Agad akong pumasok sa driver’s seat. I’m gonna drive this brand new Vios. It’s not my fault if this gets a scratch, basta’y magmamaneho lang ako.

I was about to start the engine when the side door opened at iniluwa noon ang isang lalaking halos hubo’t hubad. The chocolate body!

“Sa ayaw at sa gusto mo, iuuwi mo ako.” He said with confidence.

Napanganga nalang ako. What the fuck is his problem? Hindi ko siya kaanu-ano para iuwi ko. At hindi porket nakakatakam ang kanyang katawan ay maaakit na niya ako. Maybe I’m like those other sex craving gays out there, pero malay ko ba kung puros sex appeal lang pala ang binatbat niya? At hindi pala siya magaling sa kama?

“Look Mister. Hindi kita kilala. As in, we’re not close. So can you please, back off and get out of my car now?” Hindi siya natinag sa aking pagtataas ng boses.

Dahil sa pagmamatigas niya ay hinarap ko siya. At hiniling ko na sana’y hindi ko nalang ginawa iyon. I met his brown almond eyes. I stopped at his stare. Something deep inside me is screaming and melting. Hindi ko maintindihan. Para akong tinamaan ng kidlat at dumaloy ang ilang libong kuryente sa katawan ko.

“I won’t. Uggghh.. Basta iuwi mo nalang ako!” He looked depressed and exhausted. He held his head at hinilot iyon.

“Bwiset! Bahala ka sa buhay mo!” I don’t know what to do with him. I can’t deal with him right now dahil gustong-gusto ko na ring umuwi. Bahala na kung saan ko dalhin ang lalaking ito.

I started the engine at pinaharurot ang kotse. I am a death racer, not literally. Lalo na ngayong nabubwiset ako ay gusto ko nalang lumipad itong sinasakyan namin. Pinagmasdan ko siya habang pinahaharurot ko ang kotse. Nakapikit na siya at nakatukod ang ulo sa kanyang kamay. Hinihilot niya ang sintido. Masakit ba ang ulo niya?

At wala ba siyang balak na magsuot ng damit? Bukas ang aircon ng kotse, hindi ba siya nilalamig habang nakabuyangyang ang katawan niya? Naka-sideview siya kaya malaya kong nakikita ang kakisigan ng braso niya. He must be someone who’s job is related to fitness and masculinity. Pero ito nga pala ang kanyang trabaho, ang ibenta ang laman niya sa mga hayok sa sex.

“Ay pusang malibog!” Napapreno ako ng malakas dahil sa pusang dumaan. Mabuti na lamang at nakatingin agad ako sa kalsada. My reflexes aren’t bad.

Tinignan ko ang katabi ko. Gising na siya. Pero hindi siya nagsasalita.

“Sorry. May dumaan kasing pusa kaya napap-”

My whole world crashed when he sealed my lips with his. He grabbed my nape just to deepen the sensual kisses he’s giving me. Imbes na umangal ay wala akong nagawa. His hot lips crushed mine, naglakbay ang kanyang malikot na dila sa kalooban ng bibig ko. It’s turning me on bigtime!

I’m not a virgin anymore. Ilang beses na akong nakatikim ng sex mula sa mga naging ex ko. But none of them left me satisfied. Walang spark. Walang kuryente. Pero itong lalaking ito, milyon-milyong spark ang ginagawad niya sa katauhan ko. My hands and feet were paralyzed, it was like I am being hypnotized by his affectious presence. His touches are a burning sensation for me. Napaka-exaggerated pero ito ang nararamdaman ko ngayon. No man could make me feel like this, just this man, just him.

“Uhhmmmmm….” Hindi ko na namalayang naalis na ang seatbelt ko. He acts like a growling tiger. Sabik na sabik siya. Base sa mga kilos niya. It’s like he’s under a spell.

“Oh my Gaaah!” Napahiyaw ako nang kagatin niya ang ibabang labi ko, just teasing and tempting me. Maya-maya ay pumaibabaw siya sakin.

Oh Jesus! Nakapaibabaw sakin ang adonis na ito. I started to linger my stare from his face up to his v-line. Shit na malupit! That v-line! Napakagat ako sa labi dahil hindi ko na mapagkasya ang nag-uumapaw kong emosyon. Meeting a complete stranger and even making sex with him, is just too ideal. Para siyang isang Roman God na pinababa sa langit upang pag-sawaan ng mga katulad ko.

“Ssshh.. Keep silent, I’m gonna take you now..” Inilapat niya ang hintuturong daliri niya sa labi ko.

FUCK! HE LOOKS SO GODDAMN SEXY!

Ang sarap niyang kagatin at kainin. How could this man, who’s weird and creepy from the start then be like a wild lion afterwards. Ang bilis niyang magbago. He evolved from one person to another. He evolved into a craving monster.

Ako na mismo ang nagtanggal ng mga saplot ko. Sht! Hindi ko palalagpasin ang lalaking ito! The spark is so rare that I don’t want to free it. This is the electricity I’ve been waiting and hoping for.

He aimed for my neck and bite and kissed me there. Nakikiliti ako gawa ng small facial hairs niya sa mukha. Ginapang ko ang aking kamay sa likod ng ulo niya to remove the black mask he’s wearing but he stopped me from doing so.

“You don’t have to.. babe.” He bit his lower lip.

Fuck. This is making me insane! He’s such a mystery! I want to see his face! I want to know him!

“I’m going to fuck you.. hard.”

My eyes went white and I hardly grasp for air. His huge manhood went down deep inside me. I kinda like the feeling of his slender shaft coming in and out of my hole. Million sparks and tingling electricity travelled down to my inner roots. His bead of sweats dropped down to my belly.

“Ohhh yesss! That’s it! Sigeee paaaa….”

Can’t help but to divert my emotions into dirty words. We’re both bouncing and almost didn’t feel the coldness of the aircon. Para kaming sinisilaban ng apoy, we’re on fire and I fucking loved it!

“Yesssss!! Deeper!! Oh my goddd!!”

The very idea of me having sex inside a car for the first time is quite an experiment. It’s my first time in a car and I want it to be with him only. He fucks so good. Gugustuhin kong maulit ito kahit araw-araw pa, basta siya ang kasama.

“Oh fucckk!! I’m comminggggg!”

He continued to push even deeper until he reached his climax. I felt his hot essence dripping. Puta! This is fucking awesome!

×××

Nakarating kami sa tinutuluyan kong condo. Pagkalabas na pagkalabas pa lang namin ng elevator ay siniil na niya agad ako ng mapupusok na halik. I held unto the belt of his rugged pants. I almost forgot na wala siyang tshirt na suot dahil sa pagmamadali namin.

“Shit! You’re fuckin’ driving me crazy!” It’s a miracle na nabuksan ko ng maayos ang pintuan ng aking kwarto at saka kami parehong bumagsak sa kama.

Naramdaman ko ang bigat niya sa ibabaw ko. I worshipped his biceps and his chocolate abs while biting my lips. This is fucking horny! Tanging siya pa lamang ang nakapag-pakabog ng puso ko ng sobrang lakas na halos lumabas na ito sa dibdib ko. I can’t even follow the count of my heartbeats.

Nakatapat ang maselang bahagi niya sa aking mukha kung kaya’t dinakma ko iyon at hinubad ang kanyang pantalon. I saw his tats on his lower back.

“You’ll gonna taste the most fucking delicious blowjob on earth. At sa akin mo lang mararanasan iyon.” I stretched my lips and smiled like a fucking drugged idiot.

Naaapuhap ko ang emosyon sa kanyang mga mata. Although he’s wearing mask na hindi ko masyadong mavisualize ang buong mukha niya. But still, I can sense that he’s gorgeously handsome.

His manhood is already hard mode. Hindi sa pagmamayabang, pero eksperto ang aking bibig sa pagpapaligaya ng mga manoy. Lahat ng lalaking dumaan sa akin ay satisfied sa performance ko.

“Oh what the motherfucking… Ughh!” Nilamon ko ng buo ang kanyang nagmumurang kargada na ugatan at namumula na.

The taste is exceptionally good. His penis is a perfect fit for my mouth. Pinaikot ko ang aking dila sa kahabaan nito na parang sawang nililingkis ang prey nito. I can almost taste his juice.

“Ahhhh shiiit!! What are you doing to mee….”

Umindayog siya. Kumuha siya ng suporta sa headboard ng kama at saka nag-urong sulong ang kanyang baywang. Kumapit ako sa kanyang butt at saka mas pinag-igihan ang pagsupsop sa kanyang alaga.

“Cum’s cominggg! Fuck you!”

Bumilis ang kanyang paggalaw hanggang sa malasahan ko ang malinamnam niyang katas sa aking bibig.

It tastes heaven for fuck’s sake!

After that fucking hot session, we both fell asleep.

××××

Nasilaw ako sa isang liwanag na tumatakas mula sa salamin ng bintana. I rubbed my eyes and felt a little weird. Bumaba ang tingin ko sa puting tela ng kama na nakabalot sa buong katawan ko. I removed it and shocked with what I saw. I am naked!

Waves of flashbacks came in..

. .. …. …..

WHAT THE FUCK, SYMON! Did I just have sex with a full time stranger?! Totoo ang nangyari kagabi? The black mask, the chocolate body, the electricity, that unknown mystery man! Sino siya?!

Tinanggal ko ang kumot na nasa tabi ko. There’s no sign of him there!

Pero nakuha ang atensyon ko ng itim na maskarang ginamit niya na naiwan niya yata. So totoo ngang may nangyari sa amin. He’s fuckin real! The electricity’s real!

Siya na ang lalaking matagal kong hinahanap. But wait, how will I find him? I don’t even know his name or his whereabouts. Fuck!

All I remember was his tattoo on his lower back.

T O R R A L B A

The name doesn’t ring a bell.

Now, who is he?

Chapter 3 [Sign]

“Three…two..one..” Bilang ko as I hit the capture button.

“Perfect!” Sigaw ni Madam Bunny. Isa siya sa bosses namin dito. Bakla siya, blonde ang mahabang buhok at putok ang labi ng pulang lipstick.

Binitiwan ko ang dslr ko at hinayaang nakasabit iyon sa aking leeg. Photography isn’t that easy. But it’s my passion and I love it. Tatlo ang boss namin dito sa agency, but of course they do not handle our salaries. Sila lang ang nagpapadala samin kung saan may kliyente. Every one has their own field of photography. Si Brunner ay magaling sa mga sports and occasional photography like birthdays, celebrations, and weddings. As for me, I engaged in photoshoots para sa mga magazines and newspapers. It’s more dramatic. We get to choose our own project so that we’ll earn money. That’s how it goes.

“You didn’t disappoint me with your outputs, Symon. Your photos are always the best. As usual.” Si Madam Bunny na maarteng inaayos ang blonde na buhok niya.

“Thanks, Madam.”

“By the way, have you finished your portfolio? A client’s asking for it, he’s from Cebu.” He rested her hands on his breast. He’s a transwoman by the way. I mean “she”.

“Hindi pa, eh. Can’t that client wait? I have to finish it by Monday. May two projects pa kasi ako tomorrow and the other day so you’ll expect that I’m busy. Is that okay?”

“I’ll call him. Malakas ka sakin, Sy. You know that.” I pat her shoulder and step out of the studio.

Naabutan ko si Brunner sa dressing room.

“Oh, tapos ka na? Ang bilis ah. As usual, wala na akong say sa talent mo. This is your passion, right?” Nag-aayos siya ng gamit niya. All the cameras, tripods, and other stuffs.

“Pasaan ka?” I asked. Habang ibinababa ang mabigat na dslr sa leeg ko.

“I have a client. It’s a shoot for a prenuptial. Kailangan ako doon by 9am. Ikaw?” Isinabit niya ang malaking shoulder bag sa kanyang balikat. Padarag akong naupo sa isang reclining chair.

“Hmm.. Wala akong masyadong gagawin ngayon. And besides, I don’t feel working today..” I’m still wondering about him. About that mysterious guy. He had so much in him that I seek the most on my entire life.

“Why not? Kailan ka pa tinamad? You’re thinking of something, ayt?” He knows me but not quite. Well, we all have stories we’ll never tell.

That kind of rarity. He’s one in a billion of humans. But unfortunately, I don’t know how to find him. How can we meet again. Pakiramdam ko ay may malaking kulang sa pagkatao ko na siya lang ang makakapagbuo. I know it’s stupid to depend on someone I don’t know.

Lumabas ako ng agency at saka pumara ng taxi. As soon as makasakay ako ay tinawagan ko si Lionel, batchmate ko na magaling sa paghahanap ng mga personalidad. He’s now a reporter from a known tv station.

“Hi Lionel!” Bati ko pagkasagot niya.

[Oh. Symon? Long time no talk.] Narinig ko ang paghagikgik niya. By the way, he’s a bi.

“Yep. Can I ask for a favor?”

[That straightforward huh? I’m intrigued. What is it?] Trabaho niya na talaga ang pag-usisa sa mga buhay ng tao. I have to take care of him, dahil siya lang ang alam kong makakatulong sa akin.

“Have you ever heard of the name Torralba?” There, I spit it out. I just hope I’ll get a good answer from him.

[Torralba.. Hmm.. Saan ko nga ba narinig ang pangalang yan…]

By this time, kumakabog na ang dibdib ko. My chances are rising. Tahimik akong naghintay sa kanyang sasabihin.

[Right! Naalala ko na.]

OH MY FUCKING GOD!

“Spill the beans, Lionel.”

[That is the owner of the famous Torralba Holdings, Inc. Sa pagkakaalam ko ay magkapatid na Torralba ang nagmamay-ari nun. Bakit nga pala naitanong mo?]

Torralba Holdings, Inc? Haven’t heard of that.

“I am..doing business with them. Saan ko matatagpuan ang kompanya nila?” Kinapalan ko na ang mukha ko. This is my only chance to find him. To chase him. Panagutan ako. He will make out with me then leave me with nothing? What kind of man is that?

[Sa BGC lang. Business ba talaga ’yan? I heard gwapo raw ang CEO nila.] Such a gossiper!

“Yeah, business. Talaga? Then I must meet him.” Tumawa ako at saka pumara na. Ibinaba ko na rin ang tawag.

Ngunit bago pa ako makababa ng sasakyan ay may sinabi si kuyang driver.

“Torralba po ba hinahanap niyo?” Ayy. Usisero din si kuya. Well, let’s try to hear him.

“Opo, manong. Bakit may kilala po ba kayong Torralba?” Kakaiba ang ngiti niya. Baka mamaya ay pinaglololoko lang ako nitong si kuya.

“Baka po nasa Torralba Gym ang hinahanap niyo? Diyan lang yun sa kabilang kalye.” Tinuro niya pa ang daan.

Hindi ko sigurado kung mapagkakatiwalaan ko ba itong si kuya. Pero napaisip ako.. Ano naman ang mapapala niya kung lokohin ako?

“Ah sige po, salamat kuya!” Bumaba na ako at nilakad ang daan pauwi. Hindi ko sinunod ang itinuro ni kuya. Habang naglalakad ako ay may nakasalubong akong magjowa na magka-holding hands pa. Gwapo yung lalaki pero chaka yung babae. Nainis ako. What do I expect? Love is blind.

Lumiko ako ng daan at tinahak ang itinuro ni kuyang taxi driver sa akin. Nakapagdesisyon ako. Why not give it a chance?

After ten minutes of walking habang palinga-linga sa daan ay natagpuan ko rin ang tinutukoy ni kuya.

Torralba Gym ang nakaimprinta sa itaas ng glass na salamin. Sa loob ay naaaninag ko ang ilang kalalakihang pawisan. Napalunok ako. I don’t have a clue if he’s one of them.

Itinulak ko ang mabigat na pintuang salamin. Pagkapasok ko ay lahat ng mata ay naglingunan sa direksyon ko. Inside were gym buffed men lifting weights and barbells. I’m completely out of place the first moment they laid their eyes on me.

“Ano po ang atin?” Isang matangkad na lalaki ang lumapit sakin. May face towel siyang puti sa balikat. May hawak rin siyang bote ng tubig. Papasa siya bilang modelo.

“Uhh.. I’m looking for the owner of this gym.. Can I talk to him?”

He looked at me with curiosity. Parang kakaiba yung tinging ipinupukol niya sakin.

“Nasa opisina sa likod. Ihatid na kita.” Nauna siya sa paglakad. I followed his footsteps. Sa pinakalikod ng gym ay isang maliit na opisina.

Kumatok siya ng tatlong beses.

“Sino yan?” I heard the baritone voice inside.

“Sir Blade, si Atom po ito. May naghahanap po sa inyo.”

Palakas ng palakas ang kabog ng dibdib ko. Nararamdaman kong malapit ko na siyang mahanap. Inilahad ni Atom ang daan papasok sa loob ng opisina. Hindi ko namalayang bukas na pala ang pinto.

Pumasok ako doon. I found another gym buffed guy na nakaupo sa reclining chair. Batak ang katawan niya kaya ang damit niya ay fit na fit sa kanya.

“Uhm. Symon Neil Monteguido.” Pakilala ko at saka naglahad ng kamay for a handshake.

Tinignan niya ako. He has this set of greyish eyes. Balbas sarado. Striking jaw and thin red lips. Gwapo ito. He looks so masculine and manly.

“Blade Collins Torralba.” Inabot niya ang kamay ko. I felt his semi rough palm. He’s so strong. He had so much intensity in him.

“Torralba?” I uttered while staring at his soulful eyes.

“Yeah. Maaari ko bang malaman kung ano ang pakay mo?”

Uh-oh! All spirits, please give me a sign. Is he the one? Siya na ba?

Chapter 4 [Rare]

Ilang santo na yata ang napagdasalan ko para lang mabigyan ako ng sign kung siya nga ito o hindi. I can’t tell just by observing his physical features dahil parehas naman silang makisig. Medyo buffy nga lang itong nasa harapan ko ngayon.

“Ano nga pala ang pakay mo?” Tanong niya.

I am playing with my finger. I didn’t look at him. I’m just listening with his voice. Trying to get a hint using his voice.

“Uhm. I am looking for a certain Torralba. I have business with him.” Sagot ko.

Hunalukipkip siya. Animo ay kinikilatis niya ang buong pagkatao ko.

“Sinong Torralba? I have brothers. What kind of business is that?” Napaisip ako. Shet. Hindi ako ready sa mga katanungang ganyan. Ako itong bigla nalang susulpot dito. Pagkatapos ano?

“It’s kind of private. Maaari ko bang malaman kung.. mahilig kang magpunta sa mga bar?” I bit my lip. My interrogation is just plain stupid. Napangiti siya. Hindi niya siguro aakalaing tatanungin ko ang bagay na yun.

“Bakit mo tinatanong? Ano ba talaga ang pakay mo sakin?”

“Did you go to a bar recently? Para kasing namumukhaan kita eh..” I ignored his question. Ang dapat ko lang gawin ay ang kilatisin siya. Ask him questions that might give me answers.

His face is plain astonishment.

“No. I did not.” His final words keep me upset. Hindi siya? Kung ganun, sino? I observed his physical aspects for the last glance.

No sparks. No electricity. I feel it too. Hindi siya.

Umuwi ako sa aking apartment na malungkot. I feel so blank. I feel so out of place kahit na mag-isa lang naman ako sa apat na sulok ng kwarto ko.

ring *

I grabbed my phone while towel-drying my hair. Mahilig akong magshower every night before going to sleep. It makes me comfortable.

“Yes Madam Reyn?” She’s one of our bosses sa agency. Minsan lang siya tumawag kaya nakakagulat na tinawagan niya ako ngayon. It must be something important.

[There’s an upcoming big event this Friday. And you’re the chosen one in our agency na isinali ko. I hope that’s fine with you?]

Well.. Makaka-hindi pa ba ako kung naisali na pala niya ako?

“Uhm. Okay lang naman Madam Reyn. By the way, what kind of event is that?”

[It’s a photoshoot contest. You have to show your best shots since this is for a magazine cover, mas fit ka sa trabahong ito. And you can choose your own model, or you can pick one on our existing models.]

Photoshoot contest? Is she that confident na kaya kong manalo doon?

“Hindi ko yata kakayanin yun Madam. Besides, I don’t have luck in any competition. Baka magkalat lang ako doon.”

[No, no honey. I trust your skills. If you can’t win this one then at least try it. This is a big experience and opportunity at the same time, Sy. You can do it!]

Bigla kong naalala na kailangan ko pa palang tapusin ang isa kong portfolio para sa isang kliyente ni Madam Bunny. And this one is on Friday. Can I do that?

“I’ll think about it, Madam. Salamat.”

---

“I will put my cock inside you baby..” He said with full of wantingness and lustful desire.

I bit my index finger while watching him putting his huge manhood inside my hole.

“Ohh shiit! That’s so fucking good..” Napahiyaw ako sa sarap.

Hinila ko ang suot niyang necktie upang mas maabot ko ang kanyang mukha at sinunggaban siya ng mapupusok na halik.

“Ahhhh… Bilisan mo pa ang pagpasok.. Buntisin mo ako please..” Hinihila-hila ko ang kanyang baywang upang matulungan siya sa pag-indayog.

Bumilis ang ritmo ng aming pagtatalik.

“Oohh tangina ang sarap mo!” I moaned and almost lose my breath.

Yes.. Fucking spark.. Fucking electricity.. Nakukuryente ako sa bawat dampi ng balat niya sa balat ko. I am electrified and I liked it.

Habang humahataw siya sa kaloob-looban ko ay gumagapang ang aking kamay sa kanyang leeg patungo sa mukha. Nahawakan ko ang laylayan ng kanyang itim na maskarang nakasuot sa kanyang mata.

“Yess! I’ll fuck you everyday like sht! I can’t get enough of you!” He pinned me and put his weight on me. Hindi na ako nakagalaw at nilasap ko nalang ang sensasyong nakaliliyo. Para akong dinadala sa ikataas-taasang alapaap.

As he penetrated deep down inside me, I pulled the black masks he’s wearing. Nakita ko ang kanyang magagandang mata na sumisigaw ng ibang klaseng kamunduhan. That dark olive eyes.. I am so hypnotized by it.

“I’m cumming! Shtt!”

Napabangon ako sa aking kama at binuksan ang mababang lampshade sa tabi. Pawis na pawis ako. Uggh! What was that?! Nananaginip ako? Putangina! Hanggang sa panaginip ay hindi ako tinitigilan ng misteryosong lalaking iyon!

Sinampal ko ang aking mga pisngi upang magising sa masaklap na katotohanan. Hindi ako mapakali. I am so tempted. I am so.. Ugh! I just want to own him! Gusto ko siyang makasama palagi! I want him to penetrate me every day every night. I am so hypnotized by him. He got me caught.

Kinabukasan.

I went to BGC to find the Torralba Holdings, Inc. Like Lionel said, magkapatid na Torralba ang nagmamay-ari nito. And it also means na, I have a greater chance na nandito ang matagal ko nang hinahanap.

I took the elevator at umakyat sa pinakaitaas na floor. Sinalubong ako ng isang secretary pagkapasok ko sa loob.

“Did you have any appointment today, Sir?” Tanong ng babaeng nakaputi, na secretary yata ng CEO nila.

Naku! Patay tayo diyan! I have no any appointment! Paano akong makakapasok sa loob?

“Uhm. Wala eh.”

“If that’s the case, I am sorry Sir but you can’t meet our CEO right now. Hindi po siya tumatanggap ng visitor na wala sa list of schedule niya.” Paliwanag niya. Naiintindihan ko naman. Pero paano na ito? What will I do?

“Ah Miss, maaari ba akong maghintay pa rin dito? Gusto ko lang makita siyang lumabas ng kanyang opisina. Promise hindi ako manggugulo!” Medyo naweirdohan siya sa aking kahilingan.

“U-Uhh..”

“Please?” Nagpuppy eyes ako at pinakita ang mapuputi kong ngipin. I even used my masculine charm na meron ako. Nakalimutan kong gwapo nga pala ako kahit na berde ang dugo ko.

“S-Sige po, Sir. You can wait here po. By 11 po ay lumalabas siya. Maaga po ang lunch time niya.” She said while guiding me to sit on the small receiving couch.

Umupo ako doon at naghintay na maubos ang oras. Sinisilip ko minsan ang babaeng secretary na madalas ang tingin sa kinaroroonan ko. Kumikinang ang mga mata niya habang nangingiti kapag tumitingin sakin. Kadiri. Alam na alam ko ang ganyang hitsura. Maybe I accidentally captured her by my charm.

By 11, ay lumabas nga ang isang matikas na lalaki mula sa opisina. Naka-armani suit siya kaya mukha itong kagalang-galang.

“Mr. Torralba!” Tawag ko rito upang makuha ang atensyon niya.

Humarap siya. Shet. Sobrang gwapo nito. At mukhang yummy din. Nababanaag ko ang bakat ng kanyang muscles sa loob ng telang suot niya. Siya na kaya ang hinahanap ko?

“Yes? And you are?” Inayos niya ang kanyang necktie.

Inilahad ko ang kamay ko.

“Symon Neil Monteguido. Nice to meet you, Mr. Torralba.” Inabot naman niya ang kamay ko. I felt his huge yet soft hands. He has a pair of dark intense eyes, and rough facial hairs. He looked like some European model.

“What can I do for you?” Pagkaalis ng kamay niya sa kamay ko ay tumingin ako sa kanya. Sinuri ko siya mula ulo hanggang paa.

Masyado siyang intense kung titignan, but not the intensity I’ve been finding. I know and I can feel it. He’s not that ‘rare spark’.

Hindi ba may kapatid pa siya? How about him?

“I’ve heard na dalawa kayong magkapatid ang nagpapatakbo nitong kompanya? May I know where is he?” Sa tingin ko ay nawiweirdohan na siya sa mga itinatanong ko. Masyado na kasing intrusive ang mga tanong ko.

“He’s not here.” Pinilit pa rin niyang sagutin ang tanong ko. He look at me with curiosity.

“Uhm.. How about this? May naaalala ka ba dito?” Inilabas ko sa likod ng bulsa ko ang itim na maskara.

Kumunot ang noo niya while looking at it.

Just by watching his reaction. Alam ko na ang kasagutan.

“No. Sorry.”

“Mr. Torralba, call for you..” Humahangos na sabi ng babaeng sekretarya niya kaya nagpaalam ito at umalis na. He left me there hanging.

Kahit na sandali ko lang siyang nakausap, nararamdaman kong hindi siya iyon. I don’t know. Baka nag-expire na ang electricity niyang taglay? Pwede ba yun?

Lumabas ako ng building nila. Ugggh! Hindi ko pa rin siya mahanap. Napakailap niya! Pinapangako kong once na makadaupang-palad ko siyang muli, hindi ko na talaga siya pakakawalan. Itatali ko siya sa tabi ko nang sa ganun ay hindi na siya mawawala ulit na parang bula.

Naghintay ako sa pagdaan ng taxi nang magring ang phone ko.

“Hello Lionel.”

[What’s with the sad tone? Anyare? Nawalan ka ba ng kaluluwa?]

“Spill it, Lionel. Bakit ka napatawag?” I’m so tired already. Yung feeling mo ay exhausted ka kahit na wala ka namang ginagawa.

[E kasi gusto ko lang malaman kung kumusta na yung mission Find Torralba mo?]

Teka. Paano niya nalamang hinahanap ko nga ang Torralbang yun? Sa pagkakaalala ko, nagtanong lang ako at nanghingi ng info sa kanya.

“Failed, Lionel. Yung binigay mong info sakin sa Torralba Holdings, Inc., he’s not it. Hindi siya yung hinahanap ko.”

I heard him giggled.

[So kaya pala down na down ka diyan? Bad news yan. But you know what, I have a good news!]

“Anong good news?”

[May kumalat na issue na isang Torralba. But later on, the files were deleted. Mabuti at natandaan ko ang ilang detalye regarding him.]

Literal na napanganga ako sa galak. Kita mo nga naman, hindi talaga ako nauubusan ng pag-asa. Ilan ba kasi silang Torralba at napakahirap pang hanapin ng hinahanap ko?

[He’s a professional male model. Pero unti-unting nabawasan ang projects niya dahil sa pagkalulong niya sa casino. Kumalat sa internet ang drunk photos niya with different women. And according to an article, bali-balitang nakulong daw siya last Monday.]

What the fuck? Delinquent Torralba? Sana naman hindi siya iyon.

“Where can I find him? At bakit daw siya nakulong? And which modelling agency siya nagtatrabaho?”

[Hindi sinabi ang reason kung bakit. It’s too private, Sy. I heard sa Royale siya nagwowork. He’s a top rank model. Hindi mo ba nakikita ang billboards niya?]

“Not sure. I’ve never heard of him. Tell me where can I find him?”

Tinext niya sakin kung saan ko matatagpuan ang Torralbang iyon at agad na akong dumiretso doon. It was just an address, pero hindi ko pa rin akalaing sa isang police station ako ibababa ni Manong driver.

“Manong, sure po kayong dito ho itong address?” Paninigurado ko.

“Dito nga, iho..”

Bumaba ako ng taxing iyon. Tiningala ko ang gusaling iyon. It was a police station. Nandidito na kaya ang hinahanap ko? So totoo ngang nakulong ang taong iyon? But why?

Pumasok ako sa loob at tinanong ko sa desk officer kung may nakakulong bang Torralba dito.

“Kaanu-ano po kayo?” Tanong nito.

Sinuri niya pa ako mula ulo hanggang paa.

“I’m his cousin. I just want to see him.”

What a stupid reason! Bahala na. Basta makita ko lang siya! Gagawin ko ang lahat.

Hinatid ako ng isang officer sa bandang dulo. Pinagtitinginan ako ng mga nasa loob ng selda. Para bang takam na takam sila sakin base sa paraan ng pagtingin nila. They are wild jaguars while I look like a lost kitten.

“Maiwan ko na kayo..” Sabi ng officer pagtigil namin sa harap ng isang selda.

Iisa lang ang taong nasa loob. Nakasandal siya sa pader at nakayuko. Nakasuot siya ng sandong puti na medyo narumihan na. Magulo ang kanyang buhok. Pinakatitigan ko siya. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Palakas nang palakas ang tibok ng puso ko.

Nagulat ako nang gumalaw siya. Inangat niya ang ulo niya dahil siguro napansin niya ang anino kong tumatakip sa kanya. Dahan-dahan niya akong tinignan at nagtagpo ang mga mata namin. I met his pair of dark olive eyes. Sht!

Nanginig ang kamay ko na napatakip sa bibig ko. Inisa-isa ko ang features niya. Mula sa kanyang makakapal na kilay, sa kanyang panga, ang labing manipis at mapula, his toned body. Napasinghap ako!

SIYA NGA ITO! I am sure! I memorized his features before. And all of this compared with the man in front of me, parehas na parehas. Ang kulay palang ng mata niya ay nakakapanindig-balahibo na. Even there are metallic bars na naghihiwalay sa aming dalawa, unti unti kong naramdaman ang paggapang ng kuryente sa paa ko. I feel connected to him. Parang matagal ko na siyang nakasama. This time, I am a hundred percent sure na ito na siya. He’s so fucking rare na dito ko lang pala sa kulungan siya matatagpuan. But, he’s a perfect catch anyway!

Chapter 5 [Pillow]

MABILIS pa sa alas kwatro akong tumakbo para lang habulin ang lalaking iyon. Matagal ko siyang hinanap, at pagkatapos ko siyang makita ay tatakbuhan niya ako ngayon?

“Sandali! Wait! Bakit ang bilis mong maglakad?” Kabig kabig ko ang aking dibdib para habulin ang aking hininga. Tumigil siya sa paghakbang kaya nauntog ako sa kanyang likuran.

“Bakit mo ba ako sinusundan? At sino ka ba?! Bakit mo binayaran ang pampiyansa doon? Hindi mo dapat ginawa iyon!” Sinigawan niya ako. Kahit na mukha siyang galit na dragon ay namangha pa rin ako sa kagwapuhan niya. Siya na nga talaga ito! Hindi ko mapigilan ang sariling mapangiti ng wala sa oras.

“Bakit ka nakangiti? May nakakatawa ba sa sinabi ko?!” Dinuduro na niya ako. Matangkad siya obviously. Pang-modelo ang katawan. Pasok na pasok sa standards ko. He can even make me moan loudly in bed. Konektado na ang kaluluwa ko sa kanya. I’m longing for his electric spark.

“Ang sungit nito! Bakit hindi ka na lang magpasalamat dahil sa akin ay nakalabas ka na sa maruming kulungan na ’yun? You owe me one! Hindi mo dapat sinisigawan ang taong tumulong sa’yo. Nakakasakit ka ng damdamin ah?” Pag-iinarte ko sa harapan niya habang pinupunasan kunwari ang aking mata.

“Sino ka ba sa buhay ko? Hindi naman kita kilala. Yeah, I owe you one at babayaran din kita. So that we’re quits.” Ang tigas naman pala ng puso nito. Hindi man lang nadala sa pag-acting ko.

“Ako si Symon Neil Monteguido, at may utang ka sakin.” Ani ko. Humalukipkip ako. Let’s see what his reaction will be kapag nalaman nya kung anong ginawa niya sa akin.

“Utang? Fuck. Utang na naman? Wala akong naaalalang umutang ako sa’yo. It’s also the first time I heard your name.” Nakakapanlinlang ang kanyang mapupungay na mata. Naiimagine ko ang makisig na katawan niya sa ilalim ng suot niyang damit.

“Hindi pera, kundi kaluluwa! We made love before, hindi mo ba naaalala?” Parang hindi siya makapaniwala sa sinasabi ko base sa reaksyon niya. Para siyang magagalit na matatawa.

“Ridiculous. Bakit ako papatol sa isang katulad mo?”

Ouch! Napakasama niya! Anong nangyari at bakit ibang-iba ang katauhan niya doon sa nakadaupang palad ko sa kama? Hindi niya rin ako naaalala. May amnesia ba siya? Nabagok ang ulo? O sadyang makakalimutin lang?

Pero hindi ako makakapayag! Hindi na siya makakawala pa sa akin! I will not let his soul go away! Akin lang siya!

Dinukot ko sa likurang bulsa ng pantalon ko ang maskarang itim na pagmamay-ari niya.

“Siguro naman tanda mo pa ’to?” Winagayway ko sa harapan niya ang maskara. Hawak hawak ang lace nitong itim din. Gulat ang reaksyon niya.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo. Aalis na ako.” Tumakbo siya sa parking lot at nagtawag ng taxi saka sumakay. Hindi ko na siya naabutan. Ugh! Napakailap niya! Kung kailan napasakamay ko na siya ay siya naman itong mag-iinarte.

Kinabukasan.

Day-off ko. Meaning ay wala akong gagawin para sa araw na ito. I’m supposed to finish my portfolio for Monday na hinihingi ni Madam Bunny for the client. Pero wala ako sa mood tapusin iyon. Ang umiikot lang sa isipan ko ay ang lalaking iyon.

Of course. I’ve researched about him. Plus the details and informations Lionel gave me.

His name is Troy Nixon Torralba. He’s a top rank model ng Royale Fashion Magazine. Bestseller lagi ang magazines nila with his candid photos on their cover. His salary is also stable. Napaisip ako kung bakit nauwi siya sa kulungan kung sapat naman ang kinikita niya. He even went to an old dirty bar to display his chocolate body just for what? For money? Hindi ko talaga maintindihan kung paano at bakit.

By 3pm, nagtungo ako sa Royale. Alam kong maikita ko siyang muli doon kaya sinadya ko talagang dumaan doon. Bumaba ako ng pinara kong taxi kanina. Tiningala ko ang mataas na building ng Royale

Pumasok ako sa loob. May malalaking photographs na nakasabit sa dingding, sunud-sunod iyon. Sa kaliwa ay mga babae, sa kanan naman ay kalalakihan. Agaw pansin ang isang picture na inaalis na ng dalawang staff. At nagulat ako nang malamang litrato ni Torralba iyon. What’s cooking in this world?

Umakyat ako sa second floor, half-running. Napatigil ako sa harap ng isang pintuan, I heard voices inside.

“That’s it! I am so sorry pero wala na kaming magagawa sa kaso mo. The scandal is still spreading, and it might harm the image of our company. It’s better if you leave this job.” Napanganga ako. Sinilip ko ang transparent glass sa gilid at nakita ko ang nakatalikod na pigura ng isang matikas na lalaki. Sa harap niya ay babaeng nakasalamin at mukhang strikta. Sa gilid niya ay isang baklang nakayuko.

“What about it? It’s just a scandal! Mawawala rin ’yun! Just give me another chance, Ms. Lee. Kaya kong patunayan na kaya kong bumangon muli! I’ll not waste a chance anymore, just please!” Humalukipkip ang babae at umiling-iling.

“I’m sorry, but this will not gonna work. Tapos na ang trabaho namin sa’yo, Mr. Torralba.” Umalis sa harapan niya ang babae kasunod ang baklang assistant nito ngunit di pa man nakakakalabas ng tuluyan ang dalawa ay nagsalita pa si Torralba.

“That’s it? You’re going to lose people just to save your asses? Ibang klase!” Napangiwi siya. Nakikita ko ang pag-igting ng panga niya sa galit. Jusko, kahit galit ay mas lalo lang siyang gumwapo. Para siyang kakain ng tao. And I want to be that human.

“You’re stepping out of bounds, Mr. Torralba. Please respect the company’s rules.” Babala ng babae.

“Rules? Iyan ba ang alituntunin na tama? That’s not a rule, that is your goddamn decisions!”

“Mr. Torralba, look. Gumawa ka ng eskandalo pagkatapos ay aasahan mong mananatili ka pa rin dito na parang walang nangyari? You’re a bastard! Delinquent! You have to learn that there is no place for you here! You’re just summing up troubles to ruin the company’s name!” Mas lalong umigting ang panga ni Torralba. Sobra akong nag-aalala sa kanya, baka mamaya ay hindi lang siya bar stripper, baka maging kriminal na rin siya. Hindi na siya dapat bumalik sa kulungan. Hindi siya bagay doon.

“Isang chance lang ang hinihingi ko, and you’re not considering my situation. You fucking guys are being unfair!” Halos magwala na siya. Sinipa pa niya ang isang upuan kaya tumilamsik ito at napasigaw sa takot ang baklang assistant.

“Learn, Torralba. You are just a pretty face, and soon your attitude will bring you down. Kapag hindi ka pa umalis ngayon din, I’ll call the security to force you out of this company!” Sigaw ng babae.

“Wala akong paki! I’m so stupid to beg! Ngayon, narealize ko na. Wala kayong kwenta! Instead of understanding people’s situation, mas lalo niyo lang silang nilulugmok! This is a company, there should be a mutual relationship between employers and employees. If you want to be called a company, you should protect your people. Not lose them. Save your people, not your asses. You just care about the image and money, soon enough your greed will bring you down.” Umalis ako doon at tumakbo palabas.

Kinakapos ako ng hininga pagkalabas ko. Sumandal ako sa pader. Hawak hawak ko ang magkabilang tuhod habang nakayuko at hinahabol ang hininga.

“Fuck! Let go of me!” Narinig ko ang boses niya. Nakita ko siyang hawak hawak ng dalawang security guards saka siya itinulak palabas.

“You motherfuckers! Lulubog din kayo!” Tumayo siya at pinagpagan ang kanyang nagusot na damit.

I just watched him while he let his anger out. Imbes na matakot, mas lalo lang akong naging interesado sa kanya. He’s a perfect package, the face and the body. Except his personality. Medyo ma-pride siya at mataas ang tingin sa sarili. Kailangang bawasan iyon.

“Aissh! Putangina!” Sinipa niya ang isang gulong ng kotse. He rested his hands on his waist at tumingala. He seemed so damn frustrated.

“Depressed?” Doon na ako sumulpot sa harapan niya.

He looked at me. Magkasalubong pa rin ang kanyang kilay, pinag-aralan niya ang hitsura ko. Nang maalala ay dinuro niya ako.

“Ikaw na naman?! Why can’t you leave me alone? You’re an obvious stalker!”

Ako? Kailan pa ako naging stalker? May kailangan lang talaga ako sa kanya kaya ko ginagawa ito.

“I’m not a stalker. You owe me, remember?”

“Wala akong ibabayad sa’yo! Kaka-resign ko lang sa trabaho.” Napanguso ako sa katwiran niya.

“You were fired, you did not resign.” I said as a matter of fact. Kumunot na naman ang kanyang noo.

“You just know that and you’re saying you are not a stalker? What are you then?”

Kinuha ko ang wallet ko sa likod ng pants ko and gave him my calling card.

“Call me.”

Hindi niya tinanggap ang inabot ko.

“I have no time for that.”

“You will. Keep it.” Kinuha ko ang kamay niya at ipinatong doon ang calling card. It just took me seconds to feel his hands. Pinilit ko pa ang sarili ko na bitawan iyon.

“Para saan to? I already said I have no time for this sht! May problema pa akong kailangang ayusin! And you’re not helping!” Kaya nga kita binibigyan niyan para maayos na ang problema mo.

“Be my model, I’m a photographer by the way. Elegantesse Agency. I’ll be waiting for your call.” Iyon ang huli kong sinabi bago ko siya talikuran at maglakad paalis.

I’ll just have to convince him. Hindi lang para sa akin to, kundi para sa kanya din. I know he needs a job, mahihirapan siyang makakuha ulit ng trabaho dahil sa bad record niya. This will be a new platform for him, to gain another strength and prove that he’s not just a face.

---

Buong maghapon akong nakatunganga sa condo ko. Kanina ko pa chinecheck kung may message ba akong natanggap o missed call. Bakit hindi pa rin niya ako tinatawagan?

“Wala ba siyang balak tumawag sakin?” Tumayo ako sa kama at nagbihis. Lalabas ako ngayon. Pupunta ako sa kwarto niya.

Oo. Bagong lipat ako. Sinadya ko talaga para nasa iisang condominium kami ng Torralbang yun. Ang room ko ay 126, samantalang ang kanya ay 127. Hindi naman masyadong nagkakalayo.

Kumatok ako sa pintuan niya. Pero walang sumasagot.

“Tao po? Papasok na ako ha?” Dahil bukas ang pinto at hindi naka-lock ay malaya kong napasok ang kwarto niya. Medyo dim ang ilaw sa lamp. Nakita ko siyang nakasandal sa kama habang may hawak na bote ng alak. Nagkalat ang mga empty bottles at upos ng sigarilyo sa paligid.

“Nababaliw ka na ba? You’re drinking and smoking to death? That’s not gonna solve anything! Sinisira mo lang ang buhay mo!” Tumingala siya sakin. His eyes are bit red. Mukha na siyang nakadroga.

“Ikaw na naman? Kailan mo ba ako titigilan? At hindi kita ina para pagsabihan ako!” Sinipa niya ang isang bote.

“Halika, tumayo ka diyan. Matulog ka na.” Hinawakan ko ang braso niya pero itinulak niya ako.

“Ayoko pa! Hindi mo ba nakikitang inuubos ko pa to? Istorbo ka!” Lasing na siya. Mukha siyang depressed. Hindi na ako magtataka kung maabutan ko siya isang araw na nakabigti na dito.

“Akin na yan!” Inagaw ko sa kanya ang boteng iniinom niya at ako ang umubos ng laman nito para wala na siyang mainom.

“Tangina! Ginagago mo ba ako?! Bumili ka kung gusto mo ring uminom! Akin yan!” Hinawakan ko ang magkabilang kamay niya at tinulak siya sa kama. Ang bigat niya. Masyado siyang malaking bulas para sa akin. He smelled like smoke and liquor. Pinaghalo. I don’t know why pero nagustuhan ko ang amoy niya.

“Magpahinga ka na.” Sabi ko sa kanya nang ipikit niya ang mga mata niya. Aalis na ako para ligpitin ang mga nagkalat na bote nang hatakin niya ang braso ko at niyakap niya ako.

“Ohhh shht!” Napahiyaw ako sa gulat. Pagtingin ko nakapikit na siya.

Wala na akong nagawa kundi ang tumabi sa kanya sa pagtulog. Kinumutan ko siya at saka nahiga sa tabi niya. Nakayakap pa rin siya sakin. He made me his pillow. But I liked it. Napangisi nalang ako habang pinagmamasdan ang kilay at pilik niyang mahahaba. Pati ang panga niya na nakadagdag sa kagwapuhan niya.

I caressed his face.

“One day, you’ll be mine and I’ll be yours.”

Chapter 6 [Troy]

It’s been almost 2 days. Dalawang araw kong hinihintay ang kanyang tawag. Kahit na nasa kabilang kwarto lang siya ng condo ay madalas ko siyang hindi nakikita.

Ipinasok ko sa backpack ang dslr ko, ang wallet, at ang ilang cup noodles. Mahilig ako sa noodles and pasta, hindi ako marunong magluto kaya puro lutong ulam at ready-to-cook foods ang binibili ko.

Bago ako makalabas ng kwarto ay nagring ang phone ko.

“Hello.”

[Finally! Nacontact rin kita!] It’s Madam Bunny.

“What is it?”

[Have you finished your portfolio? Hinihingi na ng kliyente. He’s so demanding. Hindi ko na siya mapilit.]

Muntik ko nang makalimutan ang pinapagawa niya. Pero malapit ko naman nang matapos iyon.

“Still working on it, Madam. Kaya kong tapusin tomorrow afternoon. If that’ll be okay?” Kinabig ko ang phone ko sa balikat na nakadikit pa rin sa tainga ko. Lumabas ako ng kwarto at pinindot ang elevator.

[Okay. That’s final.]

“Thanks, Madam.”

Binaba ko ang tawag. Hinintay ko ang pagbukas ng elevator.

Nang muling magring ang phone ko.

[Hello, Sy. I’m just checking if you have picked your model this coming Friday?]

It’s Madam Reyn! God! Halos makalimutan ko na ang event this Friday. Ano ba ngayon, it’s Wednesday! Isang araw nalang pala before the show.

“Uhm. I’m still in the process of choosing, Madam Reyn.” Kinagat ko ang labi ko.

[You better win, Sy. I’m counting on you. And I trust your taste on picking your model. Okay, bye!]

Binaba niya ang tawag. Napabuntong hininga ako. Anong gagawin ko? I’m still persuading him. Paano kung ayaw niya talaga? Pero kung sakaling mapapayag ko siya, malaki ang chance ko na manalo. He has the perfect face and body, iyon lang naman ang kailangan sa contests. Minus his attitude. Paano ko kaya siya mas makukumbinsi?

Bumukas na finally ang elevator. Bago sumara ang elevator door ay may sumingit pang lalaki.

Hindi ko na iyon napansin nang magring ulit ang phone ko.

“Hello, Mom.” Walang emosyon kong bati.

[Oh! Symon! Bakit ang hirap mong kontakin? Well, what do we have here? Malapit na ang pagbubukas ng gallery ni Syra. Nakapag-invite ka na ba ng mga bigating kliyente?]

Hindi man lang niya nagawang kumustahin ako. Nga pala, malapit na ang opening ng gallery ni Syra, my younger sister. Dalawa kaming magkapatid. She’s also a photographer.

“Mom. Ako nalang ang pupunta. I don’t need to-”

[No, Symon. Ikaw ang maaasahan ko sa ganyan. Your sister’s gallery should be exclusive! Nakapag-invite na rin ako ng ilang businessman. How about inviting your bosses? That’ll be a great help!]

“Mom. I need to hang up now. Mamaya nalang uli.” Binaba ko ang phone at malungkot na pumikit at bumuntong hininga.

It’s always her, Syra. Hindi naman ako minamaltrato ng pamilya ko, but I feel lonely having them. Yung pakiramdam na hindi nila nakikita ang hardwork mo, ang pagpupursige mo, ang sarili mo. Sang-ayon naman sila na napili kong propesyon, pero kahit kailan ay hindi ko sila nakitang masaya sa ginagawa ko.

“What’s with the sad face?” Narinig ko ang boses sa likuran ko.

Nagulat ako nang malamang siya iyon. Si Mr. Torralba! My masked man!

“Bakit hindi mo ako tinatawagan? Nasaan na yung binigay ko sa’yong calling card?” Tanong ko sa kanya.

Nakapamulsa siya. Simpleng fitted white shirt at ripped jeans ang suot niya. At least he knows his own fashion statement. Perks of being a model.

“Bakit kita kailangang tawagan?”

“Hindi ba nga, sinabi ko na be my model? May upcoming event ako this Friday. I’ll need to pick my own model. I’m a photographer. At kailangan kong maipanalo ang contest na yun.”

Ngumiwi siya. Pero gwapo pa rin.

“Why does it have to be me? Napakarami namang model diyan! At ayoko nang pumasok sa trabahong yan! I’m so tired!”

Pinakatitigan ko siya. Nailang siya sa direct contact ng mga mata namin. Sobrang pula ng labi niya. Maputi din siya at makinis, makisig, para siyang modelo sa ibang bansa. Kaya nga siya ang pinipili ko, dahil tiyak na mananalo ako.

“Hindi mo ba naisip na pagkakataon mo na ito na linisin ang pangalan mo? I heard your conversation in Royale. You got fired. I’m using you to win this contest, you can also use this opportunity to regain your name, your modelling career.”

Napaisip siya sa sinabi ko. Bumukas na ang elevator.

“Still no.” Malamig niyang bigkas saka ako nilagpasan.

Agh! Nakakainis! Bakit ba napaka-hard to get niya? Siya na nga itong tinutulungan eh. Parehas naman kaming magbebenefit sa trabahong ito.

“Kapag hindi ka umoo, hindi kita titigilan.” Sinundan ko siya. Naglalakad lang siya na prenteng nakapasok sa bulsa ang mga kamay. Ang tangkad niya talaga, di ko siya mareach.

“Then follow like a dog.”

Sa labas ay ang parking lot. Lumapit siya sa isang pulang kotse at pinatunog iyon. Dali-dali akong umikot at pumasok sa loob ng kotse niya.

He started the engine. Nagmeet ang mga mata namin sa front mirror.

“What the fuck are you doing here? This is my car! Not a taxi! Get out!” Sigaw niya na halos mabasag na ang eardrums ko.

“Hindi! Hangga’t hindi ka pumapayag!” Kitang kita ko ang iritadong mukha niya sa salamin. Ang panga niya ay umiigting. Sht! Ang hot niya! Para siyang nagbabaga sa sobrang init.

“Hindi ka lalabas?! I said get out!” He yelled.

“Still no.” Ngumisi ako. Imitating his words a while ago.

“Fine!” He started the engine and blast off his car. Sa sobrang tulin ng pagpapaandar niya ay halos masuka-suka ako.

Nakarating kami sa tapat ng isang building.

“Baba.” Utos niya. Hindi ako bumaba.

“Wala ka talagang balak tigilan ako?!” sigaw niya ng hindi ako tumitinag sa posisyon ko.

“Pumayag ka na kasi.” I pouted. Siya na nga itong nilalapitan ng opportunity ay siya pa itong galit. Anong gusto niyang mangyari sa buhay niya? Habambuhay nalang sira ang image niya?

“Okay! Fine! Pumapayag na ako! Bumaba ka na!” Napangiti ako ng tagumpay.

“Sure? Sinabi mo yan ah. Wala ng bawian.” Saka ako lumabas ng kotse niya. Tumalon-talon pa ako sa tuwa.

Pinaharurot niya ang kotse niya hanggang sa hindi ko na makita. Finally! I got him!

---

FRIDAY

Dumating ang araw ng patimpalak. Maaga akong dumating sa venue. Sa isang engrandeng hotel ginanap ang photoshoot contest. Simpleng tshirt lang ang suot ko at maong pants. All I need to do is just capture photos, kaya hindi ko na kailangang magmukhang aattend ng party.

“Sy! There you are!” Bati ni Madam Reyn na nakapostura. She’s wearing an intimate red dress.

“Madam!” Nakipagbeso siya sa akin. Lumingon siya sa paligid ko.

“Where’s your model?”

Oh! He’s late. May traffic ba ng ganitong oras?

“Wala pa, Madam. Pero parating na siya.” Ngumiti ako upang hindi siya mag-alala.

Pero dumating ang oras na ako na ang sasalang ay wala pa rin siya. I kept on calling and texting him, pero wala akong natanggap na response. Nakuha ko ang numero niya noong nasa unit niya ako at pinakialaman ko ang phone niya.

“Where is he? I thought he’s on his way na? What happened?” Ang medyo nagagalit nang hitsura ni Madam. Napalunok ako. Oh no! I’m in a big trouble.

Why didn’t he come?!

“I’m contacting him, pero di siya sumasagot.” Nakayuko kong tugon.

Natapos ang gabing iyon na bigong-bigo ako. Hindi lang para sa sarili ko, kundi pati ang kahihiyan na binigay ko kay Madam Reyn.

“Next time, I won’t tolerate this kind of excuse. I trust your skills in photography pero sayang talaga, Symon. I’m a bit disappointed.” She tapped my shoulder at tinahak ang daan paalis ng hotel.

Nanlulumo akong naglakad pauwi. Hindi ko siya masisi dahil ako naman talaga ang may kasalanan. Pinilit ko siya. I forced him to do what I want. Kahit na alam kong imposible, pero umasa ako.

ting! *

Nagbukas ang elevator at lumabas ako doon. Nakarating na ako sa condo. Naglalakad na ako patungo sa kwarto nang mapatigil ako sa harap ng kanyang pintuan. Nasa loob kaya siya? Hush. Hindi ko na dapat pang nilapitan siya. Hindi ko alam na wala pala talaga siyang paki sa mga tao. He’s so self-centered. Naiinis ako.

“Hey..” May humawak sa balikat ko. Paglingon ko, it’s him, the Torralba. He’s on a simple fit shirt and maong pants.

Hindi ako nakipagtitigan sa kanya. I looked away.

“I got an emergency, that is why..”

“Okay lang. Alam ko namang hindi ka seryoso nang sabihin mong pumapayag ka. Ako lang naman itong nag-aassume na sana totoo ka, totoo ang salita mo. Pero ngayon napatunayan kong hindi.” Nakayuko ako. I feel so lonely today. Even Madam Reyn’s words a while ago kept on running inside my head making me feel guilty and useless.

“I-I.. I’m sor-”

“Pero okay lang talaga! Mauuna na ako. Sorry din kung pinilit kita sa ayaw mo. Sige.” Pumasok na ako sa katabing kwarto ng kanyang silid. I left him there hanging.

Napapikit ako pagkapasok ko. Pagod ang nararamdaman ko ngayon. Sumalampak ako sa kama ko at nagtalukbong ng comforter.

Ang tanga tanga ko! Bakit ko nga iba iaasa ang kasiyahan ko sa isang taong wala namang pakialam sakin? Masyado akong nabulag. Nagpadala ako sa tibok ng puso ko. Bakit hindi ko naisip na wala siyang pakialam sa mga tao sa paligid niya? Bakit ako naniwalang baka naman mabait siya?

I should forget him! I should forget that night! I should forget that spark within him! I want to disconnect myself to him dahil alam kong sa huli ay wala pa rin akong mapapala kung pilit kong ipagsisiksikan ang sarili ko sa kanya. I am nothing but a nuisance to him, nothing more.

This is just a phase, lilipas din ito. I’m so engrossed to the idea of having him. Masyadong mataas ang pangarap ko. Gusto ko nalang lumubog at kainin ng lupa. I am so worthless!

KINABUKASAN

“Low energy ka ngayon ah? Hindi ka ba uminom ng Milo?” Pagbibiro ni Brunner.

Inirapan ko siya. I just don’t feel active for today. Gusto kong maglie-low.

“Brun, do you still know the place of that bar na pinagtatrabahuan ni Janice? Yung pinuntahan natin weeks ago?” Tumingin siya sakin ng makahulugan. Malakas ang pang-amoy nito. For sure may iba ng iniisip to.

“And? Oo, tanda ko pa? You want to come?” Tumango ako. I want to take a break. Mag-inom. I want fo forget all those stupidity I made kahit isang gabi lang.

“Sure. I’ll inform her later na pupunta tayo.” Aniya bago umalis dahil may kukuhanan pa siyang litrato ng isang athlete.

I have finished my portfolio at naipasa ko na rin iyon kay Madam Bunny. By Wednesday, ay imimeet ko ang kliyente niya. Habang nagmumuni-muni ako ay nakatanggap ako ng tawag mula kay Mama.

“Hello, Ma.”

[Symon. Tomorrow’s your sister’s gallery opening. You should come. At ang sinabi ko sayo, don’t forget to bring someone who can be of great help.]

Napairap ako sa ere. It’s always about the money. Hindi man lang ulit nagawang kamustahin ako. Seriously, am I her son? Bakit pakiramdam ko ay saling pusa ako sa pamilya namin?

“Ma..”

[Symon. Mahiya ka naman sa kapatid mo! This is your only chance to help her. Stop nagging! Hanggang ngayon ba naman insecure ka pa din sa success ng kapatid mo?]

Para akong tinusok ng ilang daang karayom sa dibdib ko.

“Ma, hindi ako kailanman naging insecur-”

[Then bakit ayaw mong tulungan ang kapatid mo?! Pumunta ka bukas, Symon. I need to talk to you. I have no time for your immature arguments. I’ll hang up.]

Napabuga ako ng hangin. Wow. Just wow. Nagngingitngit ang ngipin ko. Anong nakain ni Mama at iniisip niyang insecure ako sa success ng kapatid ko? I know Syra’s a good photographer too, but I also know that she’s too novice for that.

Umiling ako upang mawala ang inis na nararamdaman ko.

“Sy!” Narinig ko ang boses ni Matilda, one of the assistants, ang humahangos na tumakbo sa akin.

“Bakit, Matilda?” Kahit hinahabol niya ang hininga ay may bahid ng saya sa mukha niya.

“We have a new model. And he came from one of the top agency, Royale. He’s signing the contract with Madam!” Nanlaki ang mga mata ko. Pagkadinig ko pa lang sa pangalan ng agency which is Royale ay umangat na ang puwitan ko sa upuan at saka nagtungo sa opisina ni Madam.

No. Malabong mangyari ang iniisip ko.

Pagbukas ko ng pintuan ay nakita ko ang likuran ng isang lalaki, na likod pa lang ay ulalam na, in front of him is Madam Reyn smiling from ear to ear.

“Oh, it’s good that you’re here, Symon. Meet our newly hired male model, Troy Nixon Torralba. I think you already knew each other.” Si Madam Reyn na taas baba pa ang kilay sa akin then she winked at me.

Nilingon ko naman si Torralba na seryosong nakatingin sakin. Seriously? He signed up the contract? Pero paano? Anong binabalak niya? After he ditched me at the photoshoot event?

Naiinis ako. Pero muling nabuhay ang apoy sa kaloob-looban ko. And we’re going to work with each other. Is that a good sign or isa na naman itong paraan para umasa ako sa kanya?

“Troy Nixon Torralba, I’m glad to work with you.” Nilahad niya ang kamay niya sa harapan ko. Waiting for me to shake his hand. He’s emotionless so I didn’t get any hint on what he is thinking. I got lost in his dark olive eyes. He had this cool stare na nakakakilabot.

Hinawakan ko ang kamay niya. Shit! He is real! Hindi ako nananaginip! My masked man came back. Now, what should I do para maakit ko siya?

Chapter 7 [Spark]

[ Read at your own risk]

Dali-dali akong tumakbo pababa ng hagdan upang makahabol sa kanya. Nakarating ako sa parking lot at naabutan ko siyang papasakay na ng kotse.

“Wait up!” Sigaw ko na nakakuha ng atensyon niya.

Binuksan ko ang pintuan ng kotse sa katabi ng driver’s seat.

“What? Bakit ba dikit ka ng dikit sakin?” Oh noes. Now he’s playing push-and-pull game. Gusto ko ’yan. Playing hard to get? Then I’ll play his game.

“Excuse me, hindi ako dumidikit sa’yo ah? Ikaw, bakit ka narito ngayon sa agency namin?” He sighed vulnerably. Para bang lagi siyang nauubusan ng pasensya kapag kinakausap ko siya. Am I that hate-able? If ever may ganoon mang word.

“Don’t fall into conclusions. I applied para makabalik ako sa modelling career ko. And your agency is the only one who accepted me despite my previous scandal.” Nagkasalubong ang kilay niya. Oh God, this man is so hot. Bakit niyo ibinigay sa kanya ang ganitong mga katangian? It’s so unfair!

Pinanood ko kung paano nagtaas baba ang kanyang adam’s apple. Nakakahumaling talaga ang kanyang pananalita. Kahit na mukha siyang laging naiimbyerna sa presensya ko, still I am falling deeply even more. Hindi naman ako ganito ka-ignorante sa mga lalaki. Matagal nang patay ang puso ko, muli lang itong tumibok nang makilala ko siya. His electricity powered my inner spirit.

“Okay. So, ibig sabihin lang nito na araw-araw na tayong magkikita. Right? Let’s forget about the past, I want us to start again.” I have made up my mind. Palusot ko lang na kakalimutan ko ang nakaraan. Like I want to bury our one special hot night before.

“Us?” His brows met. I have to adjust my eyes with his high definition handsome face. Nakakasilaw.

“Oo, tayo. Symon Neil Monteguido, and you are?” I reached out my hand for a handshake. Nakaabot ng sampung segundo bago niya sinalo ang kamay ko na parang napipilitan. At least, he didn’t close his doors for me.

“Troy Nixon Torralba, why am I bothering to introduce myself when you already knew me in the first place..” He’s silently murmuring on his side habang tinatanggap ang kamay ko.

“Let’s be friends!”

KINAGABIHAN.

Nakauwi ako sa condo. I am preparing my food nang makatanggap ako ng mensahe mula kay Madam Reyn.

[We’ll talk tomorrow about something important.]

I typed in my reply.

[Sure, Madam.]

Inihanda ko ang mga pagkain sa tray at saka nagtungo sa pintuan. Ginanahan kasi akong magluto ngayon kaya hindi lang pang-isahang tao ang iniluto ko.

I didn’t bother knocking on his door. Binuksan ko iyon at saka binuhat ang tray na may lamang pagkain. I was shocked that it’s not locked.

“Troy?” Hinanap ko siya. I felt weird because this is the first time I called him on his first name. Hindi ako makapaniwalang pumayag siya na maging magkaibigan kami. If he’s really true with his words, then we’ll see.

Inilapag ko ang tray sa isang round table na naroon. Pinagmasdan ko ang loob ng unit niya. Maayos na ito hindi gaya ng huling punta ko dito na magulo. Maayos na nakatupi ang kumot at nakasalansan ang mga unan. May mahabang kurtina na nakatabing sa bintana. The light from the standard lamp is dim. Giving a romantic ambience. Napangiti ako dahil doon.

Bumukas ang pintuan mula sa isang gilid.

“What the ffuuuck.. Anong ginagawa mo dito??” Singhal niya pagkakita sa akin. I immediately gulped and suppressed my tongue from moving. Nakatapis siya ng tuwalya. Nakababad sa paningin ko ang mala-adonis niyang upper body.

“U-Uhh.. Ano kasi.”

Sht!

I watched how the beads of water flowed down through his ripped body. Susme! Hindi ko kinakaya ang lalaking ito. Dapat ba ay kumatok ako upang pagbuksan niya ako ng pinto na almost naked?

“Tss. Next time, knock first.” Tumalikod siya at binuksan ang kabinet upang kumuha ng damit. Nakita ko na naman ang tattoo niya sa likuran. He’s a living God! Nauubusan ako ng hininga.

At anong sinabi niya? Next time? So hindi ito ang huli at may kasunod pa?

“Kumain ka na ba?” Asking him while watching him wear his clothes. Puting sando at boxer shorts.

“Nope.”

“Sakto! Nagluto ako! Sabay na tayong kumain.” Palatak ko. So this is my first step for getting his attention? So corny, but I will try my luck.

“Eat alone. Lalabas ako.” Malamig niyang tugon bago kinuha ang kanyang wallet sa ibabaw ng bedside cabinet. What?

“P-Pero, sayang naman tong niluto ko. Ang dami nito, hindi ko kayang ubusin. Dito ka nalang kumain.” Pinaliit ko ang boses ko.

He looked at me impatiently.

“Sinabi ko bang magluto ka ng madami?”

I sighed. Trying to look aweful in front of him. Nag-ipon ako ng oxygen at huminga ng malalim. I frowned.

“O-Okay. I guessed mag-isa na naman akong kakain. Sige, babalik na ako sa roo-”

“Fuck! What’s with your face? Nagpapaawa ka ba?” Dinuro niya ako. Nakakunot na naman ang noo niya. Obviously he’s pissed. Gumagalaw ang panga at dibdib niya.

“Ganoon ba ang tingin mo sakin?” Mas pinahina ko pa ang boses ko. Kunwaring pinahid ang gilid ng mata ko kahit na wala namang luha roon.

Tumayo na ako bitbit ang tray upang tunguhin ang pintuan palabas ng unit niya nang maabutan niya ako at inagaw sakin ang tray at ibinalik sa ibabaw ng table.

“Tss! Okay. Eat with me.” Nakita ko ang pag-ikot ng mata niya. Nagdiwang ako ng palihim.

“S-Salamat.”

“Sa susunod huwag kang magluluto ng marami kung hindi mo naman kayang ubusin. Pasalamat ka at gutom ako.” Tinititigan niya ako habang pinangangaralan niya ako. Abot-abot ang kabog ng dibdib ko.

“O-Okay. Pero, kung gusto mo ako nalang ang magluluto ng pagkain mo?” Habang nagsasalin siya ng kanin ay napalingon siya sakin.

“Y-You know, para makatipid tayo. Tutal parehas naman tayong nag-iisa dito, then we can share for a single food.” The way his mouth musters the food inside, his chiseled jaw is very ravishing.

“Magandang ideya yun kung sakali, diba?” Paghingi ko ng pagsang-ayon mula sa kanya. Nakasando lang siya kaya malinaw na malinaw sa view ko ang muscles niyang nagmamalaki. He’s so sexy and I know it. Titigan ko pa lang ang lalaking ito sa harapan ko ay busog na ako.

“Do what you want.” Still cold. Napapansin ko, hindi naman talaga ganyan ang attitude niya sa mga tao sa paligid niya. Okay naman siya kung makitungo. Sa akin lang siya masungit at nag-iinarte. Ganun niya ba ako kadisgusto?

“And please, stop staring when eating.”

Tinakpan ko ang bibig ko. Napansin niya?

“S-Sorry..”

I forced myself not to look or stare at him or at least minimize it. Masyado akong obvious. Ayokong isipin niya na easy to get ako. Wow, Symon. Talaga ba? Eh halos ibukangkang mo na ang butas mo sa kanya e. Siya nalang ang hinihintay ko.

Mabilis siyang natapos kumain. Tumayo na siya at naupo sa kama niya habang abala sa kanyang laptop. Kita mo tong lalaking ito, pagkatapos makikain ay hindi ako tutulungang magligpit?

“Uhm. Babalik na ako sa unit ko.” Inaabangan ko ang pagsulyap niya ngunit naagaw na ng laptop na iyon ang atensyon niya.

“Sure.” Wala man lang thank you! Aba’t gago to ah? Pasalamat siya at mahal ko siya. What? Mahal agad, Symon? Hindi ba libog lang ang habol mo?

Bumalik ako sa kwarto ko at itinapon ang mga pinaggamitang styro. Hinugasan ko na rin ang mga kubyertos at saka nagprepara sa pagtulog.

Madaling araw na nang maalimpungatan ako. Binuksan ko ang lampshade sa ibabaw ng cabinet at pinindot ang digital alarm clock. It says 2:43 am in the morning.

Plano kong bumalik uli sa pagtulog nang makarinig ako ng kalampog mula sa kabilang kwarto. It’s from Troy’s unit. Bumangon ako at idinikit ang tainga sa pader. Pinakinggan ko kung muling babalik ang ingay na narinig. Naririnig ko ang mahinang pagkiskis ng kahoy. Ano yun?

Dahil sa kuryosidad, ay nagpasya akong lumabas ng kwarto at pumunta sa harap ng kanyang pintuan. I did not bother to knock dahil baka magising ko pa siya. At nagulat ako nang hindi uli ito naka-locked. Seryoso ba siya? Hindi man lang ba niya naisip na maaari siyang manakawan o pasukin ng masamang tao dahil sa hindi niya paglolock ng pintuan?

Madilim sa loob ng unit niya. Pero dahil sa bintana na nasisinagan ng liwanag ng buwan ay nagkaroon ng kakarampot na liwanag. Muli ko na namang narinig ang pagkiskis ng metal at kahoy. Pati impit na mga boses ay aking naririnig.

“Ohhhhhh….”

Kinusot kusot ko ang aking mata upang makapag-adjust sa kadiliman. Sa ibabaw ng kanyang kama ay parang may dalawang tao, ang isa ay nasa ibabaw at maliksi itong gumagalaw.

“Ummm…”

Kinabig ko ang dibdib ko sa kaba. Parang naintindihan ko na kung ano ang nangyayari. Hindi ako sigurado, at ayaw kong tanggapin iyon.

“Oh my god! Yesssss…. Sige pa, Troy…”

Impit na ungol ng isang babae. They’re making love. No! They’re just having sex. There isn’t love involved.

“Fuuccccckkk..”

Hindi ko na kinaya kaya tumakbo ako palabas ng kanyang unit. Pagbukas ko ng pintuan ng unit ko ay pinindot ko ang ilaw. Hinahabol ko ang aking hininga. Para akong nauupos na kandila.

Dali-dali akong nagtungo sa fridge at nagsalin ng malamig na tubig sa isang baso kahit na nanginginig ang kamay ko. Uhaw na uhaw ako. Hindi ko alam kung bakit.

Maging ang pawis ko ay malamig. Pinagpapawisan ako. Init na init ako kaya’t binuksan ko ang shower sa banyo at hinayaang mabasa ako ng tubig. I want that electricity! I want him to do it with me! Kailangan niyang panagutan itong nararamdaman ko sa kanya. Hindi ko na maintindihan.

Falling in love is easy. Having sex is even easier. But bumping into someone that can spark your soul, that shit is rare. And he’s so fucking rare!

Chapter 8 [Eleven]

Maaga akong pumasok sa agency kinabukasan. Sinalubong ako ni Madam Reyn na abot tainga ang pagkakangiti.

“Welcome my dear. It’s a good thing na nakarating ka ng maaga. Kanina pa naghihintay ang model mo sa studio.” Nagtaka ako sa sinabi niya. What is she talking about?

“Sinong model? Tsaka kailan ako nagkaroon ng sariling model?” Inakbayan niya ako habang binabaybay namin ang daan patungo sa studio.

“Someone who is a perfect fit for the job. See for you to know..” Itinulak niya ang salamin na pintuan papasok ng studio.

Maliwanag ang buong studio. Nakaset na ang mga kagamitan para sa lightings at mayroon na ding stage set-up. May mga artificial na puno at damuhan doon. The lightings were also set up. Sa gitna ay may nakatalikod na lalaking nakasuot ng pang-cowboy. May mga nakapaligid sa kanyang makeup artist at hairstylists. I saw the imprinted tattoo on his lower back.

“Troy Nixon Torralba. From now on, you’re going to be his own photographer. I think bagay kayo as partners. You’re the best here in photography skills and he’s going to be the best male model in town. Sa lahat ng photoshoots niya, ikaw ang itotoka ko as the photographer. So, you two need to be as close enough as possible starting today..” Iyon ba ang dahilan kung bakit ako tinawagan ni Madam kahapon? That’s a very great idea, pero how will I handle him? How can I handle a God? Tell me!

“So, iiwan na kita sa kanya. Mabait naman siya kaya magkakamabutihan din kayo. Good luck!” Aniya saka naupo sa isang gilid at inabala sa kanyang telepono.

Naiwan akong nakatunganga doon. Humarap si Troy sa direksyon ko at mukhang alam na niyang magkakasama kami sa trabaho dahil hindi na siya nagulat. As soon as I laid my eyes on his body, halos malagutan ako ng hininga. That chocolate body again. His biceps and pecs are way too unbelievable. His red nipples are on point, parang magandang susuhin ng sinomang maswerteng makakagawa noon. Mine-makeupan ng dalawang babae ang kanyang abdominal muscles to make it look more dramatic. Dramatic in what way? He’s damn wearing a cowboy outfit, kabayo nalang ang kulang punyeta!

“C-Can we start?” Nauutal kong tanong. Fuck yourself Sy, get a grip! Kinakabahan ka masyado.

“Sure..” His sexy lips turned into an amused smirk. Anong kangiti-ngiti Mr. Masked Man?

Isinet-up ko ang tripod at ang camera ko. Inayos ko ang lens at itinutok sa direksyon niya, testing which angle is the best suit for a model like him. Pero tangina lang, kahit anong anggulo ay kuha niya. He’s got it all baby.

“Okay. We’ll start. You can do any poses you want.” Hinayaan kong siya ang magpasya kung anong klaseng mga pose ang gagawin niya. I think he’s more into this. Mas professional siya sa akin, kaya there is no need to dictate him. He was a model before kaya hindi na ito bago para sa kanya.

Let’s just see what he can offer.

Nagsimula akong kumuha ng mga litrato. Naroong simple lang ang pose niya, nakatayo, hawak ang cowboy hat, then looking serious from both sides, emphasizing his angled jaw, then he’s capturing the camera with his intimate eyes. Hindi ko napansing nanginginig na pala ang kamay ko kaya’t mali-mali ang nakuha kong litrato sa kanya. Ang iba ay delayed kaya hindi nakuha ng maayos. Ang iba naman ay masyadong maaga kaya hindi sumakto sa timing.

“Is there a problem, Sy?” Si Madam Reyn ay nanonood lang sa gilid.

“No, Madam. Uhm, T-Troy can you do those poses again? I want you to make it more seductive and tempting. Your shoulders are kind of stiff, lower it down. Then face the camera as if you’re facing your girlfriend.” Patawarin sana ako ng Panginoon dahil sa mga kasinunghalingang pinagsasabi ko ngayon. Ang totoo ay perfect lahat ng ginagawa niya. He’s flawless. And he’s a fucking distraction kaya hindi ko magawa ng maayos ang trabaho ko. How can I be the photographer when I want to be the audience for now?

Oh come on, Symon all you need to do is to click that fucking button. Stop lingering your eyes on his goddamn body.

“Okay.” He answered then nagsimula na uli ako sa pagkuha ng kanyang litrato.

As my eyes are focusing on the lens, hindi ko maiwasang magtagal ang tingin sa kanyang katawan. Pinagpapawisan ako ng malamig. Those ripped muscles are perfectly flexing with his every move. His eyes became much fiercer and bolder. He’s literally on fire! I accidentally bit my lip causing it to bleed. Nalasahan ko ang dugo roon.

“Oh my God. Cottons please! What happened Symon? Are you okay?” Hinawakan ko ang labing nagdurugo.

“I’m okay, Madam. Aksidente lang na nakagat ko ang labi ko. Malayo naman ito sa bituka..” Tinanggap ko ang bulak na ibinigay niya.

Troy is staring at me. Sumingkit ang mga mata niya habang nakatingin sakin. He’s wondering why did I bite my lip. What? Don’t jump into conclusions! This is just an accident.

“Are you sure?” Troy’s deep baritone voice. He’s staring at me like he’s taking your soul.

“Y-Yes. Let’s get back to work.”

---

As soon as the photoshoot ended with that gorgeous man, nagkulong ako sa dressing room. I immediately grab the bottled mineral water at inubos ang laman niyon.

Uhaw na uhaw ako. Kung gaano katagal ang photoshoot, ganoon rin katagal nanuyo ang lalamunan ko. Sa bawat oras na maaalala ko ang mga matang iyon plus his goddamn body, para akong sinisilaban ng buhay. Nag-iinit ako. Ang lakas ng epekto niya sakin.

“You seemed exhausted.” Halos mabuwal ako sa upuan nang marinig ang boses na iyon.

And he’s there goggling, wala na ang suot niyang cowboy hat, only the boots at nakasaplot na siya ng isang sleeveless shirt. It’s a good thing na hindi na nakatiwangwang ang katawan niya.

“Ahh.. Hindi naman. Kulang lang kasi ako sa tulog kaya mabilis akong mapagod ngayon.” Naupo siya sa pahabang sofa sa likuran at nahiga roon.

“Pagod ka rin?” Nakabaon ang dalawang kamay niya sa ilalim ng ulo kaya kitang-kita ko ang buhok niya sa kilikili. And still, I find it attractive.

“We’ll be partners in crime from now on…” It sounded a statement rather than a question.

“Oo. That’s what Madam said.  Bakit, ayaw mo ba akong katrabaho?” I tried to find the emotion in his face that I want to see.

“Like may magagawa pa ba ako?” Bumangon siya at naupo. He struck me with his stare. Napakalalim nito at para akong hinihigop.

“Right. Uhm, do you have any plans right after?” Ano yan, Sy? Ano na namang kahibangan ang binabalak mo?

Hindi siya sumagot. He just raised an eyebrow, hinihintay ang sunod kong sasabihin.

“Can we have a drink? No. I mean, kain lang sa labas?” Tangina this. I’m so corny! My plans are so obvious. He won’t bite it.

“Okay.” Tumayo siya at pinagpagan ang damit. What? Okay? Iyon na iyon? Okay as in okay? Tiningala ko siya dahil sa tangkad niya. Nai-starstruck pa rin ako everytime na makikita ko siya. He’s a star and I don’t think I can reach him, it’s better to watch him from my distance. But for now, I will play my cards.

“Y-You’r-”

“I’m coming with you. I’ll wait for you outside.” Saka siya naglakad palabas ng kwarto. All leaving me speechless and breathless. What was that?

Okay fine! I thought he’s hard to get. Mukhang madali naman pala siyang mapaamo.

Mabilis akong nagpack-up at saka lumabas ng studio. I found his car in the parking. Lumapit ako roon at kinatok ang salamin. Bumukas ng kalahati ang bintana at nakita ko siyang nakasuot ng rayban. Cool.

He unlocked the door at agad akong pumasok doon sa kanyang tabi. His goddamn smell permeated his whole car minus the smell of aircon.

“Where do you want to eat?” Okay! He’s really into this!

“Hmm.. Wala akong masyadong alam na kainan dito eh. Let’s find on our way nalang..” Nagkasundo kami at pinaandar niya ang sasakyan. Nag-iinit ang puwitan ko dahil hindi ako mapakali na katabi ko siya.

Palinga-linga ako sa paligid. Kasalanan ko ’to. Bakit ba kasi ako mag-aaya sa labas kung wala naman pala akong alam na pupuntahan? My brain’s not working properly.

“Kalma. You look pale. This isn’t planned, right?” Napatingin ako sa kanya na may bahid ng pagngiti sa kanyang labi. Tangina! Ang gwapo niya lalo. Sinong hindi maaakit sa kanya?

“Nagkakamali ka. This is planned. Doon tayo sa subway..” Sabay turo ko sa maliit na restaurant sa kanto ng pangalawang gusali. Mabuti nalang at mabilis ang mata ko at nahanap ko agad iyon.

He parked his car and then ako ang naunang lumabas. Kita ko ang mga mata ng babaeng dumadapo sa kanya nang lumabas siya ng kotse. Can’t help it. He’s such an eyemagnet.

“Halika na nga.” Pumasok kami sa loob. May bakanteng seat sa tabi ng glass wall kaya doon ko naisipang maupo.

“Order ka na.” Utos ko sa kanya. Gumalaw ang panga niya pero wala siyang sinabi. Oh boy, you’re my submissive now.

Pinanood ko siyang pumila doon sa counter. May dalawang babaeng nakapila sa unahan niya. Iyong isa ay mukhang high school girl at ang isa ay may kalong na baby. Ilang sandali ay paglinga ko, nasa unahan na agad siya. Iyong dalawang babae ay nasa likuran na niya at mukhang nagbubulungan pa at mga nakangisi.

Bumalik siya bitbit ang tray na may lamang pagkain.

“Bakit ang bilis mo? Nauna ka pa sa dalawang ’yun?” Palihim kong tinuro ang dalawang babae. Naupo siya sa harapan ko.

“I don’t know. Pinauna nila ako. I should be lucky, right?” Tanga! Ang bobo, kainis. Of course, all the women are head over heels to you kaya ganoon. I should know it early. Dapat pala ako na ang umorder.

“Anong problema mo? What kind of face are you making?” Pinagmamasdan niya ang mukha ko. Pinamulahan ako ng mukha. He’s distracting me.

“Wala! Nagugutom na kasi ako. Ang tagal mo pang mag-order.” I pouted like an annoyed baby. Sa loob ko ay nagdidiwang ako. Kung titignan, para kaming nagdi-date na dalawa. Well, it’s only my imagination kaya sasagarin ko na. This is our first date, fictitiously. Right, the word should be fictitiously.

“What? Ang sabi mo kanina ang bilis ko, now you’re opposing that. Hindi kita maintindihan.” Well, huwag mo nalang akong intindihin. May mga bagay na sinasarili nalang. May mga pakiramdam na hindi kailangang ipangalandakan sa buong mundo.

“Let’s eat okay? Don’t ruin our date.” Napatigil siya sa pagkagat sa kanyang sandwich.

“Date?” Naririnig ko ang pagkalansing ng panga niya. Wow. What a statement.

“Oo. Friendly date. Oy, nag-assume ka na more than that noh?” Pang-aasar ko sa kanya.

“Dream on.”

Nasabi ko na bang ang hard niya sakin? Oo, sinasakyan niya ang mga kalokohan ko pero still, hindi pa rin ako maka-score sa kanya. Actually and technically, isang beses pa lang akong naka-score sa kanya. That was the night of our hot steamy sex.

“Tell me about yourself.” I said. Starting a normal conversation with him.

“What do I need to tell? You’re my stalker, right?” Hindi pa rin pala siya makamove-on sa issue na yun. I’m not a stalker, but he’s turning me into one. Who won’t stalk someone like him, ayt?

“About you, your family, your friends, your life. Matagal tayong magkakasama sa trabaho. I should know some basic details about my partner, you know?” He sighed in defeat.

“I have four brothers. Blade, Hector, Hunter, and Allen. I’m the eldest. Basically, I don’t have many friends here. Is that enough?” So short. Napakatipid naman niya. I know them by their names, sila iyong nameet ko when I was finding him, my masked man.

“Further details please…”

He pouts. Oh my pussy! Don’t do that!

“About what??” Tanong niyang parang nauubusan na ng pasensya.

“Your brothers.”

He’s staring daggers at me. What? Ano bang mahirap sa pagkukwento? It’s not like I’m a stranger. Not anymore. I’ll be his special someone, in the near future.

“Blade’s running his own gym. Hector and Hunter are identical twins. Hector’s in our province, managing our azucarera. Hunter, well Hunter’s managing the company, Torralba Holdings.. He has a girlfriend, Jewel and pregnant with their baby. Allen’s studying in college, no further informations.” Kahit ang haba na ng kanyang sinabi ay hindi pa rin ako nakuntento.

“May girlfriend ka?”

He raised his brow. Saying I should not care about his privacy.

“None.”

Alright! That’s what I wanted to hear. Akala ko magiging kabit ako ngunit hindi pala. Mabuti nang walang kaagaw sa kanya. Solong solo ko ang Torralbang ito. I can get him with no sweat.

“Nakailang girlfriend ka na?” Let’s try to know more.

“Eleven.”

I shouldn’t have asked more. Bigla akong nawalan ng gana. Eleven? Bakit ang dami? So technically, I will be his twelfth? Oh, goddamn it. So playboy! Well, his face and body justify the number. Nabigyan naman ng hustisya.

“Eleven? Seryoso ka? Ganoon karami?” I grabbed the glass of freshly squeezed kiwi juice to clear my throat. Nahihirapan akong lumunok dahil sa mga nalalaman ko sa kanya.

“Why bother asking if you won’t believe what I’m saying? Mahirap bang paniwalaan iyon?” Okay. Let’s give it to him. Hindi naman sa mahirap paniwalaan. Hindi ko lang malunok ang ideyang labing-isang babae ang nakatikim na sa kanya. Alam kong marami na rin akong naging ex. And I dumped them again and again. Pero hindi naman ito umabot sa dalawang digit.

“Okay. So sa eleven na iyon, ilan ang sineryoso mo?” Muli siyang natigilan sa tanong ko. Agad siyang tumayo at naglakad paalis. What? Walking out in the middle of interesting conversation?

“Wait up!” Hinabol ko siya pero umandar na agad ang kanyang kotse at saka ito humarurot. Naiwan akong nakatunganga doon.

What have I done? I was just asking if.. Teka.. So, of all those eleven girlfriends he had, may sineryoso nga siya? That must be a sensitive issue for him not to talk about. Stupid Symon! I’m stepping out of the boundaries!

Chapter 9 [Eggs]

Nasa bahay ako ngayon, when I say house I mean our house. I don’t want to call it “home” because it wasn’t one for me. Kahit kailan, hindi ito naging tahanan para sakin. It is just a house where my parents and sister reside. I don’t want it to call a family. They are, but I’m not belong.

“Oh come on, your Dad’s going home tonight. Dapat narito ka. Ilang taon ka nang hindi umuuwi. Symon hindi ka na bata, kung umakto ka ay parang mas matanda pa sa iyo si Syra.” And there she is, Mom. She’s always like this. Nagging and comparing me to her pretty and well grown daughter.

“Mom, I have my own career. I earn my own money kaya nakakabayad naman ako sa condo. Hindi ko kailangang mag-uwian dito.” I pout. Pinagmasdan ko ang malaking bahay namin. My mother’s a housewife. She’s supporting Syra in every way. Stage mother to be exact. Si Dad ay isang business tycoon.

“Kaya nga dahil nahiwalay ka sa amin ay lumalaki ang ulo mo! Ang tingin mo ay hindi mo na kailangan ang mga magulang mo. You think you’re too independent. Noong kolehiyo ay ganyan ka na!” Nakita ko ang pababang si Syra. She’s three years younger than me. Maganda siya at may talent rin siya sa photography.

“Oh kuya? You’re here!” Kahit na nakikita ko ang saya sa mukha niya ay alam kong sarkastiko ang tono ng pananalita niya.

“Hindi, picture ko lang to.” Ngumiwi ako.

“Symon! Huwag mong pilosopohin ang kapatid mo. Iyan ang natututunan mo sa paglalayas mo!” Actually she’s true. Noong 2nd year college ako, naglayas ako dahil sukang-suka na ako sa aming pamilya. Dad’s always lecturing me about my passion in photography. At siya ang unang-unang hindi sumang-ayon doon. Pangalawa si Mommy. Nagulat nga ako nang sinusuportahan niya ngayon si Syra samantalang pareho lang naman kami ng passion. Why didn’t I get the equal attention?

“Mom, don’t yell at Kuya Sy. Look, he’s here to compensate with us.” Naiirita ako sa sinasabi ng aking kapatid. How dare she assumed na may plano akong makipag-compensate sa kanila? Wala naman akong ginagawang masama.

“I’m not here to compensate. I’m here because you told me so..” Bumaling ako kay Mommy na kahit kailan ay hindi ko tinapunan ng masayang ngiti. Kahit kailan hindi ko naramdaman ang pagiging ina niya sa akin. To her, I’m just her daughter’s brother. Nothing more.

“Make sure you will come tomorrow.” Iyon lang ang sinabi ni Mommy bago niya hinatak si Syra paakyat ng kwarto.

Umalis na rin ako sa bahay na iyon. Hindi ko kinakaya ang ambience doon. I even didn’t have any memories left there. Wala akong kailangang balikan.

Diretso ako sa agency. Kahit na wala ako sa mood ay kailangan ko pa ring magtrabaho. I need a distraction.

“You’re late..” I heard Troy’s almost impatient voice. I saw him sitting on the stool.

“Sorry. May inasikaso pa kasi ako. Start na tayo.” Tumayo siya at saka naghubad ng damit. Nakaayos na siya. Ako na lang pala talaga ang hinihintay.

He’s only wearing underwear. Malinaw na malinaw sa mata ko ang bakat sa kanyang brief. Sht! I said I need a distraction not a temptation!

“Okay, good. Talikod ka. Then face the camera..” Ang biyak sa kanyang likuran ay nakakalundo ng salawal. Mabuti at naka-belt ako ngayon. I took a couple of shots para sa banner ng isang underwear brand. He’s the best model for the job kaya siya ang pinili ni Madam..

“Okay! Perfect!” Ilang shots lang naman ang required kaya mabilis kaming natapos. Chinicheck ko ang camera ko nang lumapit si Troy sakin. Nakasuot na siya ng pantalon ngunit topless pa rin.

“What?” Tinitigan niya lang ako.

“I had eleven girlfriends, isa doon sineryoso ko.” Natulala ako dahil hindi ko maikonek ang sinabi niya dahil wala naman akong tinatanong sa kanya.

Tumalikod na siya at umalis. That was my question last time, ibig sabihin ba ay pinag-isipan pa niyang mabuti ang sagot bago sabihin sakin? Kinalimutan ko na iyon, pero heto siya at out of the blue na nabigyan ako ng kasagutan.

Sinundan ko siya.

“Sino yung isa?” Tanong ko habang nakasilip sa pintuan. Nagbibihis siya. Hindi niya ako nilingon. Wala rin akong natanggap na sagot.

“Sino nga? Maganda ba? Gaano ka niya minahal? Bakit kayo nagbreak? Kailan pa?” Sinusundan ko ang mga hakbang niya palabas ng studio. Kailangan niyang panagutan ang curiosity ko.

Binuksan niya ang pinto ng kanyang kotse at sumakay doon.

“Sasama ako..” Umupo ako sa tabi ng driver’s seat kung saan siya nakaupo.

“Get out.”

“Nope. Not until you give me an answe-” Nabilaukan ako nang hindi kumakain. Kundi dahil ang bibig niya ay nasa bibig ko. Pumaikot ang dalawang braso niya sa likod ko habang hinahalikan ako. I am so enticed and lavished at the same time. Nakakapanghina ang haplos niya sa buong katawan ko, para bang lumilipat ang kuryente na galing sa kanya papunta sa akin. He’s electrifying me.

After the kiss. Nakatulala ako sa dashboard ng sasakyan. Wala akong matinong maisip kundi ang halik niya.

“Tangina, you remind me so much of her. What the fuck did I do?” Narinig ko ang kanyang mga bulong. What? I resembled who?

“Sinong.. Sinong naaalala mo sa akin?” Naglakas loob akong itanong iyon sa kanya. Hinampas niya ang steering wheel at tinitigan ako ng maigi.

“Her. My ex, yung sineryoso ko.”

---

Nakatunganga ako sa condo unit ko. Nakahiga ako sa kama at nakatulala sa kisame. Pabaling-baling ako ng higa dahil hindi mawala sa isip ko ang halik na nangyari kanina. That’s a swift moment of us kissing. It’s just milliseconds, pero naenjoy ko nang sobra. Paano niya nagagawa iyon? That electric shock he’s giving me is so rare. I can’t afford to lose that.

Like what he said, I remind him of his ex-girlfriend? Dapat ba akong matuwa o malungkot? He kissed me not because he sees me as Symon, but rather his ex.

Pero masyado pang maaga para sumuko. Remember I am the Symon Neil Monteguido. I’m a fighter! Ipaglalaban ko kung ano ang akin!

Tumalon ako sa kama at saka lumabas ng unit ko. Nagtungo ako sa kabilang kwarto kung saan ang unit ni Troy. I used my spare key to open his door. Yup, nagpaduplicate ako ng susi ng unit niya without his knowledge.

I opened it at naabutan kong madilim na sa kanyang kwarto. Of course, alas onse na ng gabi kaya malamang ay natutulog na siya. I tiptoed not to make a sound. Kinapa ko ang kama at naramdaman ko ang paa niya kaya sumampa agad ako sa kanyang tabi at nagkumot. We’ll sleep together from now on!

Kinabukasan.

“What the.. Putangina! Just what the fuck?!” Kakamot kamot akong nagising dahil sa ingay ng pumuputang-inang katabi ko.

“Can’t you lower down your voice? May natutulog pa eh..” Nakapikit pa rin ako saka ko niyakap ang braso niya. He’s warm. At expected kong naka-topless siya kung matulog.

“SYMON!”

Nagdilat ako ng isang mata at ngumuso. Now, all I can see is his gorgeous yet irritated face.

“Wow. Ito ang unang beses na tinawag mo ako sa pangalan ko, it’s an achievement right? Our relationship’s starting to work!” Binigyan ko siya ng matamis na ngiti at kinurot ang kanyang pisngi ngunit tinabig niya rin agad ang kamay ko.

“What the hell are you doing here?! May sarili kang kwarto kaya bakit dito ka nakikitulog?” Kahit na malakas ang boses niya, still naeengganyo pa rin akong pakinggan siya.

“Okay, sorry my bad. Namali pala ako ng kwartong napasukan. I thought this was mine.” Pagpapalusot ko. Tinignan ko siya. Magulo pa ang kanyang buhok, pero what the fuck, bakit mas lalo siyang nagmukhang kahali-halina sa paningin ko? The way he looked rougher, mas gumagwapo siya sa paningin ko. I love rough from now on!

“At paano mo nabuksan ang pintuan? Can you explain that to me?” Humalukipkip siya.

“Your door’s unloc-”

“It’s locked. Don’t fool me.”

Wala akong magawa kundi ang mapairap sa ere.

“Okay. Gumamit ako ng susi.” Humalukipkip siya. Wala ba siyang balak magdamit na? Nalulunod na ang puso ko dahil kanina pa siya talon ng talon.

“Alam ko. May susi ka ng unit ko? Wow. You’re really not a stalker, huh?”

Bahala na nga siya kung anong gusto niyang isipin sa akin. I tried making eye contacts with him a couple of times pero siya itong umiiwas. Seriously, nakikita niya talaga ang ex niya sakin? In what way?

“Anong nakita mo sa ex mo na nakikita mo sakin ngayon?” Hinabol ko siya patungong cr. Sinarado niya ang pintuan kaya hindi ako nakakuha ng sagot. Ugh. He’s so hard to get. He’s a big catch so hindi na masama ang mag-effort. And I think he’s worth the effort.

Hinintay ko siyang matapos maligo. Pero habang naghihintay, ay nagpasya akong ipagluto siya ng almusal. I opened his refrigerator, paubos na ang stocks niya. Kinuha ko ang iilang hotdogs at eggs doon.

“Who told you to cook?” Nakita ko siyang lumabas ng banyo na nakatapis ng tuwalya. Golly wow! Hindi ako prepared para masilayan ang mainit niyang mga pandesal.

“Next time, we’ll replenish your stocks. Ubos na kasi.” Bumalik ako sa pagluluto. Sinubukan kong hindi madistract sa imaheng nasa likuran ko.

“I said, who told you to cook?” Kinilabutan ako dahil sobrang lapit niya sa akin. Nagtindigan ang balahibo ko sa leeg.

“T-Troy, huwag kang masyadong lumapit.” Oh my gosh! Did I just, stutter? Ako, nagstutter sa harapan ni Troy Torralba?

“What did I do?” Nagtaka tuloy siya sa ikinilos ko. Umiiwas ako sa pagtingin sa kanya. Itinuon ko ang atensyon sa nilulutong itlog.

“The egg’s burning, Symon!” Nagulat ako sa sigaw niya.

“Oh shit! I’m so sorry! I just…” Fuck. Sa pagluluto nga nakatuon ang atensyon ko pero ang utak ko naman ay kung saan-saan lumilipad. Hindi ko napansing nasusunog na ang niluluto ko.

Kumuha siya ng pot holder at inalis ang pan sa stove. Nahawakan ko pa ang braso niya kaya napaso ako.

“Are you okay? Napaso ka?” Aniya habang nilagay sa sink ang kawali. Oo, napaso ako sa init ng katawan mo! Bwiset!

“T-Troy..” I called his name. Lumapit ako sa kanya. I tiptoed and reach for his face. Hinalikan ko siya. Hindi siya pumalag kaya hinaplos ko ang basang buhok niya.

“Sorry. I got so distracted.” It’s just at least five seconds pagkatapos ay bumitaw din ako. Sa tingin ko ay kasing pula na ng kamatis ang mukha ko ngayon. I had to kiss him to make me calm. That’s the only way to get rid of the strange feeling.

“Uhm. May eggs sa unit ko. Kukuha ako ng bago!” Nagmadali akong maglakad papalabas ng unit niya.

I can’t help it fuck! Lalo na ang mukha niya nang halikan ko siya. Like he wanted it also. Hindi siya umangal. Wala akong narinig sa kanya. He just let me kiss him, may iba bang ibig sabihin iyon? Oh please! Ayokong mag-assume pero gusto kong bigyan niya ako ng dahilan para umasa.

Chapter 10 [Dark Identity]

Sinuklay ko ang buhok ko sa harap ng malapad na salamin. Wala akong nagawa kundi ang magtungo nalang dito sa studio. I have no work today dahil day-off ko. And also, today’s Syra’s gallery opening. Kahit ayaw ko, I have no word against my mother. She’s persistent as hell. Mamaya pang alas kwatro iyon, dito muna ako magpapalipas ng oras sa studio.

“Susmaryosep! Symon, what the heck are you doing here? Nagulat ako sa kaluluwa mong naliligaw rito. Off mo today, bakit nandirito ka?” Katakot-takot ang hitsurang ipinakita sakin ni Brunner.

“Exagge! Hindi ba ako pwedeng tumambay rito?” Pinatuyo ko ang buhok ko gamit ang blower. May comfort room dito sa loob ng dressing room kaya dito ko naisipang maligo.

“I heard about your sister’s gallery. Pupunta ka?” Inirapan ko siya for bringing up that topic.

“As if I have a choice. Lalatiguhin ako ni Mom once na hindi ako nagpakita.” And I bet, Dad’s also gonna be there, suppporting Syra. I don’t want to feel insecurity but it’s just so unfair.

“And your Dad? Symon, don’t push yourself.” Alam ni Brun ang tungkol sa alitan ko sa pamilya ko. He’s the only friend I have kahit isang taon palang kaming magkakilala.

“I’ll be okay, Brun. Besides, wala naman akong balak magtagal doon. I just need to show myself, end of drama.” Tinapik ni Brunner ang balikat ko saka tumayo na dahil tinawag na siya ni Matilda.

“You can watch at the studio, Herman’s outside with the models.” Ngumisi siya. Herman is also a photographer, gaya ko ay sa magazine features din siya at billboards. While me being the number one most promising photographer here, Herman’s titled as second. Kumbaga, siya ang karibal ko pagdating sa larangan na ito. He’s my greatest competitor.

Sumunod ako kay Brun sa paglabas. There are models na nakakalat sa tabi-tabi. Naupo ako sa high stool sa likuran. Observing Herman taking photos.

“He’s good.” I commented. Tumabi sakin si Brunner.

“Not as good as you.” Brunner smiled while together we watch Herman.

“Kumusta kayo ng modelo mo?” He started a proper conversation. Sinong tinutukoy niyang modelo ko?

“Torralba. What is he like?” He leaned closer. Si Troy? Bakit naging interesante siya ngayon sa lalaking iyon?

“Hmm.. He’s professional. He’s quiet, unless kukulitin mo siya. Mabait naman siya pero kadalasan nga lang laging wala sa mood.” I said habang pinapanood ang mga poses na ginagawa ng modelong babae sa harapan.

“Unexpected description. So you’re chasing him?” This time, he got my eyes. Anong meron at nilalagay niya ako sa hot seat?

“I’m not.”

“Yes, you do. Akala mo hindi ko alam, Sy? That masked man from the Hellish Paradise bar, turns out to be your model now. What a gift of coincidence from God. You’re blessed mighty Symon.” Tinampal ko siya dahil sa pang-aasar.

“Don’t judge him. He’s a decent man, Brunner.” Really, Sy? Eh parang dati lang ay tinawag ko siyang delinquent Torralba? Ugh! My mind’s full of ironies.

“A decent man from the jail.” His tone is sarcastic. Paano nakarating sa kanya ang mga balitang yun eh hindi ko naman naikukwento ito sa kanya?

“He’s not a criminal, Brun. He’s just..” Napaisip ako at napatigil. Teka, bakit nga ba siya nakulong? Sa pagkakaalala ko ay nagkautang siya sa casino dahil sa pagkalulong niya sa sugal. Sapat na ba iyong dahilan para makulong?

“Just what?”

“I don’t know..” Saka ko napagtantong, maraming bagay na hindi ko nalalaman tungkol sa kanya. Bakit siya nakulong? Bakit siya naging pariwara? Bakit niya winaldas ang magandang trabaho niya noon? Sa anong dahilan?

My head is clouded with thoughts nang may ibigay si Brunner sa aking envelope. He handed it to me.

“Nilalaman niyang envelope ang details tungkol sa pagkakulong niya. You better know him first, Symon. Maghinay-hinay ka, or else you’ll fall to the wrong guy.” Napalunok ako habang tinititigan ang envelope na nasa kamay ko.

Binuksan ko iyon at nilabas ang ilang dokumento.

May picture niya doon na may hawak ng maliit na board. Troy Nixon Torralba, nagkasala sa kasalanang pagdukot sa isang dalagita. The woman is still missing, she’s regarded as Troy’s girlfriend.

“Kinasuhan rin siya ng attempted murder ng magulang ng babae. Hindi pa nakikita ang katawan ng babae kaya hindi pa siya nahatulan ng mas mabigat na parusa. Not until you bailed him.” Hindi ako makapaniwala sa nalaman at nababasa ko ngayon. Hindi ko alam na ganoon pala kabigat ang kasong kinasadlakan niya? Bakit wala siyang nasasabi sa akin tungkol doon?

I can’t breathe. The man I am chasing, is a dangerous criminal? No way! Hindi maaari! Dahil sa akin kaya siya nakalaya. Ngunit posibleng bumalik ulit siya sa kulungan at hindi na makalabas pa, kapag nakita na ang katawan ng babae? Oh God! This rare man is one in a million. I think I am going to have a heart attack.

---

Ininom ko ang brandy na nakuha ko sa reception area. My mind’s still clouded with thoughts. I freed a beast, a monster.. I’m so ashamed of myself. Hindi ko inakalang, magagawa ko ang bagay na ito. Nalinlang ako, ng mapang-akit niyang mata at katawan. I just saw his cover, and didn’t bother to look at his content.

“Symon, who did you bring? Huwag mong sabihing mag-isa ka?” Mom didn’t greet me for showing myself. Iyon agad ang tinanong niya.

“Mom, don’t pressure Kuya.” Syra reprimanded.

“What am I gonna do with you? You’re not helping your sister’s career.” Nag-igting ang panga ko. Really, Mom? Ito nalang ba lagi ang pagtatalunan namin?

“I can help her, Mom. In my own ways, not the thing you’re asking me.” Nilagok kong muli ang alak. Drowning myself in liquor makes me feel good.

“That’s the least thing you can do, Symon. Hindi mo pa magawa? Wala ka talagang silbi!” Dinuro niya ako. I have no time for her rantings. I’m so immuned with painful words she’s throwing me everytime we meet.

Now, I am here. On my sister’s gallery opening. She’s presenting her masterpieces. Hindi ko nga alam kung bakit nagpunta pa ako rito.

“Symon.” Some baritone voice on my back.

I heard Syra gasped. They both look at him.

“Oh my God, Mom! He’s… He’s that top rank model! From royale!” Tumaas ang boses ni Syra. I looked at my back, seeing Troy in a fine black suit.

Anong ginagawa niya rito? And the heck, ang guwapo niya! Letse!

“You’re here.. Kanina pa kita hinahanap.” Lumapit siya sakin. Anong sinasabi niya? Hindi ko naman siya kasama. Paanong hahanapin niya ako?

“Oh, hi! I am Dianna Monteguido, you know my son?” Tinanong siya ni Mom. Napairap ako sa ere dahil naghugis diyamante ang mga mata ng aking ina pagkakita kay Troy. Even my sister, Syra, is starstrucked. They don’t know about this criminal, oh my poor family.

“Yes. I am Troy Nixon Torralba, I am your son’s friend and nice to meet you. It’s an honor to be invited here..” Pagkasabi niya nun ay napatingin sakin si Mom. No, I did not invite him.

“Oh, and this is my beautiful daughter, Syra.” Nilahad niya ang kanyang kamay sa aking kapatid. Namumula na ang mukha niya like a high school teenage girl. No, he can’t be yours Syra. No one can’t own this beast.

“Maiwan po muna namin kayo..” Ngumiti nang pagkagalak-galak si Troy sa pamilya ko bago niya ako inakay paalis sa harapan nila.

I am feeling the warmth in his hands behind my back. Para akong lumulutang sa alapaap.

“What’s this all about, Troy? Bakit ka nandito?” Inalis ko ang kamay niyang nasa likuran ko. I looked at him straight in the eyes. He should not be here.

“I went alone. Bawal ba ako rito?” Pinasadahan niya ng daliri ang buhok niyang maayos na naka-wax.

Technically. Dapat nasa kulungan siya. Hindi sa ganitong uri ng pagtitipon.

“You’re a criminal. K-Kaya ka nakulong. You ended up in jail because of a more serious offense. At hindi mo sinabi sa akin ’yun.” Napansin kong natigilan siya sa ibinulalas ko. Ngayon, alam ko na ang totoong pagkatao niya.

“Hindi dapat kita pinalaya. What about the woman you abducted? Where is she? Is she dead? Pinatay mo ba siya?” Sinagad ko na ang pagtatanong. Hindi siya makaimik. Gumalaw ang panga niya. Malinaw sa mata ko ang kumuyom niyang kamao.

“I did not kill her.”

Really? How can I trust him? How can I trust this person?

“You can’t prove that to me, dahil hindi pa siya nahahanap diba?” At hinihintay pang makita ang bangkay ng babae (kung sakaling patay na) para mahatulan siya ng mas mabigat na kaso.

“Hindi mo ako narinig? I said I didn’t kill her.” Seryoso ang kanyang mukha. His eyes are the sincerest of all. But, I remember he’s just a pretty face covering his dark identity.

“Wala ako sa lugar para pagkatiwalaan ka. Alam mo Troy, akala ko ikaw na eh.. Your rarity interests me so fucking much! I didn’t know that this is a bait. Lapit ako ng lapit sa’yo, na hindi ko alam na ikaw pala yung uri ng taong dapat nilalayuan.”

“Wala akong sinabing lumapit ka sakin. Don’t tell me, kasalanan ko pa rin yun? I also thought, you’re the only person who can understand me. Pero nagkamali ako. You’re just like everyone else who judged me while not bothering to know the whole story. I’m out of here.” Tumalikod siya at naglakad paalis.

Pinanghinaan ako ng tuhod. Matatag ang loob ko kaninang hindi ko siya kayang pagkatiwalaan. Pero sa mga salitang namutawi sa bibig niya, hindi ko na alam ang gagawin. Kung ano ang dapat kong paniwalaan. At sino ang babaeng iyon? Iyon ba yung sineryoso niya? Then why did he abduct her? For what fucking purpose?

Chapter 11 [Boss]

Sa ilang araw na pag-iisip ko nitong mga pangyayari, napagtanto kong I am overthinking things na hindi ko naman dapat pang isipin. It isn’t my job to clear things out regarding him. It’s his problem, not mine. Kaya bakit masyado akong apektado sa kanya? He’s not mine to begin with.

Naging abala ako sa sunud-sunod na projects and photoshoots. Natapos ko ang portfolio ko na hinihingi ng kliyente ni Madam Bunny. Dumadami na ang incoming projects dahil sa rising star na si Troy. Madaling nakalimot ang mga tao sa kanyang previous scandal kaya naging madali ang pagtangkilik uli sa kanya. At sino ba naman ang makakatanggi sa kanyang angking kagwapuhan at kakisigan?

“I hope we can have a collab project again, Sy.” Lumapit sakin ang isang modelong nagbibihis ng kanyang costume, si August. Isa siya sa mga modelo ni Herman.

“Mukhang nag-eenjoy ka naman kay Herman.” He’s one of my closest co-worker here in Elegantesse. He has a moreno skin, not as tall as the other male models, and of course he has a pretty face to die for. He is a bit cheeky and extrovert.

“Nahhh.. Laging mainit sakin ang ulo nun. Mas pabor sa kanya ang mga babaeng models.” Of course, Herman is a guy that is why.

“I wasn’t informed that there is biasing in your contract with Herman? Galingan mo kasi.” Pagbibiro ko sa kanya. Ngumuso siya.

“I’m at my best everytime. Hindi lang niya nakikita. You’re the only one who thinks I am goddamn good here.” Nakakagaan ng pakiramdam ang kanyang mumunting hagikgik.

“Because you are my friend, that’s all August.” Nagtawanan kami doon hanggang sa matahimik si August habang nakatingin sa likuran ko. Sinundan ko siya ng tingin. Only to find Troy behind me, crossed-arms and seriously looking at us.

“We’re starting..” Aniya gamit ang malalim na boses. Saka siya tumalikod at umalis.

“I heard, he’s your new pet? Your pet with flying colors?” August asked at hinabol ng tingin ang nawalang si Troy.

“He’s not my pet. He’s just a co-worker.” Tinapik ko siya sa balikat at nagpaalam na sa kanya.

Sumunod na ako sa studio. The stage is set. Nakita ko si Troy na nakahanda na sa harapan. Wearing only a branded brief, confidently. And look at that bulge.. Oh my God.

“All is ready. Alam mo na kung ano ang gagawin mo, Sy. The sponsors should be pleased with the outputs.” Paalala ni Madam Reyn.

Hinawakan ko ang camera ko. Inayos ko ang lens, pero hindi ko maiwasang mapatingin sa kanyang huge bulge. I definitely haven’t seen that before, I just felt it. And I want to reset my memories after that. I just want to erase him in my entire system. He affects me so much.

“Okay. Let’s start. Do the basic poses, Troy.” I commanded him while he’s staring at me waiting to notice him.

I clicked the button at a set of intervals. This is easy-peasy. This kind of shoot doesn’t require much dramatic angles. Just the normal will do.

“Turn around, then put some of your fingers inside the garter then stretch it. Good.” He’s quite following my caprices. And every day he’s getting more improved. I know there is nothing to improve, but he keeps on surprising me with his skills. He surely nails this forte of his.

“Enter the waterfalls!” My voice spread on the studio. Nakita ko sina Matilda and the other staff setting the artificial falls.

It’s placed above so Troy will be wet, emphasizing the brief we’re focusing.

“Alright! Show your pecs, Troy. Just don’t cover the brand.” I’m speaking while capturing the best shots.

I’m goddamnly trying my best not to get distracted with the fluidness of his moves. Ang bawat biyak na perpektong inukit ay nakakapang-uhaw. Pinagpapawisan ako ng malamig. That bulge I am talking about, is the goddamned temptation. Nagmumukha tuloy akong ignorante sa mga lalaking katulad niya.

“Perfect!” Madam Reyn is so pleased with the outputs. Hindi siya magkanda-ugaga sa pagtingin ng mga candid shots.

“I just don’t want to disappoint you again, Madam.” While I’m talking to Madam, I saw Troy in my peripheral vision drying his body with a white towel. Napakaswerte ng towel na iyon, fuck!

“I will not doubt your skills, Symon. You are technically the best here. And to pair you up with Troy Nixon Torralba, hindi ako nagkamali at kayo nga ang bagay para sa isa’t isa.”

Bagay para sa isa’t isa? Oh! Yeah, of course sa trabaho. Did I assume na literally kaming bagay sa isa’t isa? Because that is just insane!

“I wish I was your model..” Sumunod sakin si August nang matapos ang shoot. Tapos na rin sila sa project nila.

“But you’re not.” I immediately packed up my things.

“Let’s party, tonight? You’re free?” Kahit na gustuhin ko man, pero wala ako sa tamang kondisyon para diyan. Mula nang huli kong punta sa bar where I met Troy, hindi na ako muling nakapasok sa mga bar. I got traumatized. I feel that destiny will think of me as a fool again and play with my life at peace.

Siya ang nagpasok kay Troy sa buhay ko. Pinagsisisihan kong nakilala ko siya. Dahil sa kanya, nagulo ang nananahimik kong sperm cells.

“I’m sorry, August. Hindi ako available tonight.” I lied. I will just stay in my condo until my own bed eats me tonight.

“Then, maybe some other time.”

Hinagis ko ang lahat ng kagamitan ko sa isang tabi at saka pabalang na bumagsak sa kama. Tiningala ko ang pamilyar na kisameng madalas kong titigan nitong mga nakaraang gabi. He’s all right. Na wala siyang sinabing lumapit ako sa kanya, to get myself involved, to drag my life into him, wala siyang sinabi. Kagagawan ko lahat ito. I have my own fucking brain!

And tama ba ang sinabi niya, na akala niya isa ako sa taong kaya niyang pagkatiwalaan? Not until I broke it. Pinagkatiwalaan niya ako? Hindi ko masigurado dahil hindi ko naman siya lubusang kilala. Like what he said, I judged him without knowing the whole story.

Lumabas ako ng unit. Sumandal ako sa likod ng pintuan ko. Nilingon ko ang katabing pintuan, that leads to his room. Humakbang ako papalapit doon. And hold the doorknob. Hindi ko mabuo ang mga pangungusap sa utak ko. I can’t complete a fucking sentence! Ano ang sasabihin ko sa kanya? How will I face him again after the hurtful words I threw at him? O ang tamang tanong, gusto niya pa ba akong harapin? I feel like a nuisance to him. I’m eager to earn his attention because of unequal attention my family’s giving me. Sa kanya ko nakita ang matagal ko nang hinahanap.

I gripped the doorknob.

But something stopped me nang may humawak sa balikat ko at mabilisan akong isinandal sa pader. Ikinulong niya ako sa makikisig niyang braso. His eyes came like a hawk, searching for answers through my eyes.

“What do you want?” His stern voice made me tremble. Ito ang unang beses na nakaramdam ako ng takot sa kanya.

“I-I came to.. t-to say sorry..” Gusto kong sabunutan ang sarili dahil sa pagkakautal. I just made it more obvious na kinakabahan ako.

“You know, na hindi sapat ’yan.” He almost whispered, trying to feign sarcasm.

“I don’t know the whole story, okay?” I reasoned out. Sinubukan ko kung makukuha ko siya sa katwiran. His walls are like a great boulder of rock, na hindi ko matibag. I couldn’t get passed through it.

“Then, what do you want me to do?” Our eyes locked into a serious staring competition. There’s a vivid light in his eyes and I want to ignite it. Gusto kong makapasok sa kaibuturan ng madilim niyang pagkatao. Let me get involve. Let me in.

“Enlighten me then.”

Nagkasundo kaming mag-inom sa loob ng unit niya. Isang pangmalakasang alak ang tinitira namin kaya medyo nag-iiba na ang paningin ko. But I’m still conscious. Pinapakinggan ko lang ang kanyang mga kwento.

“And then I took her, like what she said, to a far away place, far from her family. Because that’s what she wanted. Nagtanan kami. After a month, bigla nalang niya sinabing hindi na niya ako mahal. Na napagtanto niyang hindi niya kayang iwan ang pamilya niya. That her family is more important than our fucking secret relationship.”

Umiikot ang paningin ko pero pinipilit kong maging tuwid ang pagkakaupo ko. Seryoso siyang nagsasalita, acting unaffected to the magic of alcohol.

“I was fucked up by then. I chased her, I even tied her to the bed basta’t hindi lang siya makaalis. And then one day, nakahanap siya ng paraan para makatakas. Sinasaksak niya ako ng tinidor sa likuran. Hinabol ko siya but she already vanished from my sight. Iyon ang huli naming pagkikita. Hey! Tinutulugan mo ba ako?!” Naramdaman ko ang pagsandal ng ulo ko sa isang malambot na bagay. My eyes are too tired to even blink kaya hinayaan ko na itong pumikit.

“Tss…” Sunod kong naramdaman ang pag-angat ko sa ere at pagdantay ko sa malambot na kama. Hindi na makasabay ang utak ko sa pag-alala sa mga sumunod na pangyayari.

Nagmulat ako ng mata at agad na sinalubong ng sakit ng aking sintido. Sht. Pakiramdam ko ay masusuka ako. Nakakaramdam pa rin ako ng kaunting hilo kaya hindi muna ako gumalaw. I watched the surrounding. This is not my place. Naalala kong ang huli kong kasama ay si Troy.

“Thank you for sleeping on me last night. That was very helpful.” Narinig ko ang baritonong boses na pumailanlang. Nakatayo siya at nakasandal sa isang pader.

“Sorry. I got drunk fast.” Dahan-dahan akong bumangon. My vision’s unclear.

Naramdaman ko ang paglapit niya at ang paglundo ng kama. Umupo siya sa harapan ko.

“Are you okay? Bakit namumula ka?” He touched my forehead and his brows met. I desperately want the touch of his skin to mine.

“Fuck. Nilalagnat ka.” What did he say?

“Don’t move. Diyan ka lang..” He went to the kitchen and did something. Hinawakan ko rin ang noo ko. Mainit nga ako. Eff! May trabaho pa ako. Hindi ako maaaring magkasakit.

Tumayo ako at sinuot ang istepen sa ilalim.

“Did I say not to move? Ang tigas ng ulo mo!” Nagulantang ako sa hiyaw niya na nakapagpatigil sa akin. May bitbit siyang isang tray.

“I’m okay, Troy. Sinat lang ’to, it’s not like I’m gonna die. Besides, may trabaho pa ako.”

Nilapag niya ang tray sa ibabaw ng bedside cabinet. May laman iyong mga pagkain, tubig, at isang box ng gamot.

“Hindi ka papasok. I have told Madam. Now, you will eat and drink this.” He said with a tone of finality. Teka, bakit nanghihimasok na siya sa buhay ko?

“You will eat and drink this, Symon. Don’t make me repeat what I told.”

He’s getting tighter and bossy. I kinda like that side of him. Everything about him, I am starting to love. And realization still hits me, that I can’t reach him. Hanggang ganito lang kami.

“Stay here, para masamahan kita.” Aniya. Teka, wala rin ba siyang balak pumasok? Baka kung anong isipin ng mga katrabaho namin kapag parehas kaming wala.

And I don’t think spending my day here with him is good for me. Or for him. It’s not a good idea.

“No than-”

“I insist. Pwede bang huwag ka nang umangal? I’m your boss for today. You will do what I say. Is that clear?” Napanganga ako dahil wala akong masabi. Hindi talaga ako makapalag sa kanya.

Okay. I will spend my day with him, in this four-cornered room, permeated with his scent, and all I can do is watch him. It’s really not a good idea.

Chapter 12 [Another Spark]

When I say it’s not a good idea, well it really has to be a bad idea. Pakiramdam ko ay hindi ko kayang huminga ng ayos sa apat na sulok ng kwartong ito. I feel like I am in prison with a God. This bossy God.

“Ganyan ka ba talaga kakonti kumain? Hindi man lang nangalahati ang pagkain mo..” Pinapanood niya ako habang kumakain, and it’s fucking awkward. I don’t like being watched.

“I’m on my diet, Troy.” Pangangatwiran ko.

“You’re not a model, you’re just the photographer. So why diet?” Ano bang nakain ng isang ’to at kinukulit niya ako ngayon? His vivid eyes shine as he stares at me.

“So kapag photographer wala nang karapatan sa healthy lifestyle?” Pamimilosopo ko. Uminom ako ng tubig at nainom ko na rin ang gamot na ibinigay niya.

“What you’re doing is not a healthy lifestyle. Lalo ngayong may sakit ka. You should take care of yourself a lot.” He sounds so concern. Nakaupo ako sa kama niya habang natatakpan ng kumot ang ibabang parte ng katawan ko.

Kinuha niya ang pinagkainan ko at ibinalik sa tray. Tumayo siya at nagtungo sa kusina.

I sighed. Pinagmasdan ko ang kabuuan ng kanyang kwarto. Maliit lang ang espasyo, saktong pang-isang tao lamang. There are magazines scattered on the bottom of a low wooden table.

Napansin ko ang cellphone kong nakapatong sa ibabaw ng isang libro sa bedside cabinet. Kinuha ko iyon at binasa ang ilang mensaheng natanggap.

One was from August saying, “Heard you got sick? Rest and get well soon.”

The other was from my sister Syrah saying, “Kuya, have you checked my blog pages on my wall? Check it out and share it with your friends!”

I put down the phone nang mawalan ako ng gana. Mom and my sister, they are so alike. Parehong ang tingin nila sa akin ay tulay para sa pag-abot ng mga pangarap nila. I know what she meant by ‘friends’ is my ‘bosses’. Ang problema sa kanya, she wants a shortcut. There is not shortcut to success, lahat ay pinaghihirapan iyon. She’s too immature for this kind of passion.

Inalis ko ang kumot na bumabalot sa ibabang parte ng katawan ko at saka tumayo. I feel fine so there is nothing to worry about.

“Where are you going?” Naiwan sa ere ang paa kong pahakbang na nang sumulpot siyang muli sa paligid ko. Paanong hindi siya susulpot e kwarto niya ito? Nasisiraan na ako.

“In my unit. Baka nakakalimutan mo Troy, I’m just a door next to you. And I am going to be fine. Salamat sa pag-aalala but I don’t need it.” Prangka kong saad sa kanya.

Lumabas ako ng unit niya na pigil ang hininga. Hindi na kasi siya nakasabat pa dahil sa huli kong sinabi. He doesn’t want me to keep, he’s just feeling guilty. We didn’t owe each other, kaya hindi niya kailangang maawa sa akin dahil lang sa may sakit ako. I have learned that in this life, lust doesn’t last. Yes. I’ll repeat it, lust doesn’t last. At the end of the day, marerealize mo ang self-worth mo, na hindi ka lang pangkama, may karapatan ka ring mahalin.

I gathered all my things on my pack bag. I am going to work today. I took a taxi at dinala ako nito sa tapat ng Elegantesse. Unang sumalubong sa akin sa hallway ang malaking portrait ni Troy Torralba, ngayon ko lang nakita ito. Kalalagay lang siguro nito, and the heck, he’s become the face of the company.

“Tongue-tied?” Lumitaw si Brunner sa tabi ko. Pinapakitaan niya ako ng sarcastic na ngiti.

“Nope. Napatingin lang..” Umalis ako doon, just for him to follow me.

“I heard you were sick? At nakakagulat na galing pa kay Troy ang balitang iyon. What’s the deal with you two?” Umirap ako sa ere. Hindi ako nagpunta rito upang gisahin niya ng mga speculative questions niya.

“I live in the same condo as hi-”

“You what? Bakit ngayon mo lang sinasabi ang bagay na yan? So he’s the reason kung bakit umalis ka sa dati mong unit?” He’s still following me.

“He was.”

Pumasok ako sa loob ng studio kung saan naabutan ko ang lalaking kinukuhanan ng litrato sa harap. How come… Paanong nangyaring mas nauna pa siya rito kaysa sakin?

“Oh, sweetheart. I thought you’re sick? Did you take pills? Are you okay now?” Ani Madam Reyn na sinalubong ako ng beso at saka ako sinuri mula ulo hanggang paa.

Hindi ako makatingin sa likuran ni Madam dahil naroon si Troy at abala sa pag-anggulo. He’s only wearing a black trunks, his sexy oozing upper body isn’t clothed. Bawat anggulo ay nakukuha niya, it’s not the camera’s capturing him, it’s him capturing the camera. That’s what he does.

“Bumuti na ang pakiramdam ko, Madam. And you know me, I can’t just sit or lay in bed all day.” Tinapik ako ni Brunner sa balikat at sumenyas na aalis siya.

“Brunner, you have an appointment, chicago cafe at six!” Madam yelled at him.

“Yes, Madam!” Ani Brunner bago itulak ang malaking pintuan ng studio palabas.

“Ah oo nga pala, ginamit ko muna si Fria since I thought you were sick.” Aniya habang tinuro ang babaeng photographer na kasalukuyang kumukuha ng shots kay Troy.

“It’s ok Madam, they.. they blend well..” Nakaramdam ako ng pait sa sinabi ko. Nilunok ko nalang ang nararamdaman kong pagkadisgusto.

“Hmmm, yes. But I prefer you more..” Kinindatan niya ako saka tinapik. Bumalik siya sa kinauupuan niya kanina.

Bago ako pumasok sa dressing room ay napansin kong natapos na ang dalawa. Lumapit si Troy kay Fria and they both looked at the images. Troy glanced at me pero umiwas na ako ng tingin at nagkulong sa loob ng kwarto.

Ipinatong ko ang mga kagamitan ko sa ibabaw ng horizontal table na nasa gilid. Pinakatitigan ko ang sariling repleksyon sa salamin. Symon Neil Monteguido, you deserve something more. You’re not just plain, I am complex.

Abala ako sa pagcheer-up ng sarili when the door opened and interrupted what I’m doing. Lumitaw ang ulo ni Troy sa gilid ng pinto.

“Are you coming out?”

His passionate eyes are captivating. Kahit gaano pa siya kagwapo, kagandang-lalaki, kasarap, whatever, kailangan kong umakto na wala lang sa akin ang presensya niya.

“Yes. In a minute.”

Hindi mahirap mag-pretend. Actually, I was pretending all my life. Mostly at home. Hindi na bago sa akin ang ganitong bagay. I am wearing a mask just to save myself from being taken for granted. I want more. I need more. And I deserve more. I know my self-worth.

Taas noo akong lumabas ng dressing room dala-dala ang dslr ko. Sa gitna ay nakaset-up na ang lahat. Troy is waiting on one side while talking to some women models. I must call it flirting because I saw almost all of them giggling and eyeing him. I know it’s hard not to like him, but you can if you close your eyes.

“I brought some pills on my bag, if you’re still not feeling we-”

“I am okay, Troy. Let me do this. Stop being like that.” Saad ko nang hindi siya nilalaanan ng tingin kundi sa inaayos kong camera.

“Still. Isang beses ka palang uminom ng gamot. Stop pushing yourself too much.” Aniya at dali-daling pumwesto sa gitna.

Balot na siya ngayon. He’s wearing a single-vent grey suit jacket. The outputs are to be used for a perfume brand. His hair is fixed in a messy but fashionable way.

“Let’s start!”

---

Nakaupo ako sa resting side ng studio. I bought a bottled water together with a club sandwich. Ang huling kain ko kasi ay doon pa sa unit ni Troy. Not so long ago, I suddenly felt tired. Hindi ako ganito kabilis mapagod. I’m starting to sweat and I didn’t do any heavy work just to be this exhausted.

Napansin ko ang pagtabi sa akin ni Troy.

“You look..”

“I’m not exhausted.” I cut him off. Alam kong sinusubukan na naman niya akong kumbinsihin na uminom ng gamot.

“Ang tigas ng ulo mo.” I saw how he move his jaw from side to side.

Ano ba talagang trip nitong taong ito? After he ditched me, ngayon ay lalapit lapit siya sa akin? He said na nasira ko ang tiwala niya, because I judged him just because of his not-so-good past.

“Come on, iinumin mo ’yan or I’ll tell Madam that you are sick and tire-”

“Okay! Tumahimik ka na. Tss.” Pabalang kong kinuha ang gamot na nakapatong sa palad niya at saka iyon ininom kasabay ng tubig. This weary feeling is getting a hold of me. Kinuha ko ang towel sa back pack ko at nagpunas ng pawis.

Naging tahimik kaming dalawa habang pinapanood ang tatlong lalaking modelo na kasalukuyang kinukuhanan ngayon sa gitna. The photographer is Herman, one of my closest competitor in my field. Gwapo ang tatlong lalaki, their bodies are semi-toned and reeks of smoke are produced behind as effect. Pero hindi nila matutumbasan ang kakisigang taglay nitong lalaking katabi ko, minus the personality.

“What’s your problem with me?”

Nakuha niya ang atensyon ko dahil sa katanungan niyang bigla nalang sumulpot kung saan.

“I have no prob-”

“Cut it out, Symon! Alam kong iniiwasan mo ako. I’m sorry for what I have said or done. You are.. You are my first friend here, and to think that you are ignoring and avoiding me is freaking the damn sht inside me!”

At bakit naman niya ako poproblemahin? Hindi ba ayaw naman niya akong maging kaibigan? Ano bang gusto niyang mangyari?

Tumayo ako at tinalikuran siya. Naglakad ako patungo sa dressing room upang kuhanin ang gamit ko. Napatukod ako sa reclining chair nang maramdaman ang saglit na pagkahilo. Pero ipinagsawalang bahala ko iyon at binitbit ang mga kagamitan ko.

Nagpaalam na ako kay Madam Reyn saka bumaba ng elevator. Sobrang gulo ng utak ko. Dumagdag sa sakit ng ulo ko si Troy. Hindi ko siya maintindihan. Nagpunta ako sa unit niya kagabi upang himingi ng tawad. Nalaman ko ang tungkol sa nakaraan niya, with his ex-girlfriend na nakipagtanan sa kanya ngunit iniwan din siya sa huli. And after that, I want us to get a new start. I want him to act as my co-worker, not as a friend dahil baka ma-attach na naman ako. I want him to avoid me para hindi na ako mahirapan.

Nang bumukas ang elevator ay lumabas ako at nagtungo sa parking lot kung saan natanaw ko ang malaking bulto ni Troy sa labas.

“Ihahatid na kita.” Aniya saka inilahad ang kotse niyang hilig kong sakyan noon. Pero hindi na ngayon.

“I can pay for a taxi..” Hindi ko siya tinignan at dumiretso sa kanto upang mag-abang ng taxi.

“Symon! Ihahatid kita. I owe you, sinabi mo noon diba? Then babayaran na kita!” Napabuga ako ng maanghang na hininga. Sa tono niya ay parang pinalalabas niyang mukha akong pera.

“Mukha ba akong naniningil, Troy? Pagmamagandang loob ko yun, at hindi ako naghihintay ng literal na kapalit!” Naiimbyerna na ako dahil ilang minuto na ay wala pang dumadaang taxi. Nacorner tuloy ako ng hinayupak na lalaking ito.

“Then what do you want??” Frustrated niyang tanong.

“I want you to stay away from me.” Because you are a great temptation. Ako ang kailangang magpigil, dahil alam kong sa huli ako rin ang masasaktan. Kailangan kong marealize na may mga bagay na masyadong ideal para mangyari, masyadong mataas para maabot, na piliin kung hanggang saan lang ang kaya ko.

“And what if I don’t want?” Panghahamon niya.

“Then manigas ka!” Saka ko pinara ang paparating na taxi at agad na sumakay upang takasan siya.

If he doesn’t want to, then ako ang lalayo. Madali naman akong kausap. Besides, I can find another spark on somebody else. Yes he’s rare but he’s not extinct. There must be someone other than him who has the electricity I am finding. I hope so!

Chapter 13 [Dreams]

As soon as my rubber shoes touched the ground, I immediately run across the door through the condominium. Nakita ko na kasing pumarada ang sasakyan ni Troy sa parking lot, what the heck?! Sinundan niya ang sinakyan kong taxi kaya in the end, sabay rin kaming dumating! Walangya!

Nang makitang walang laman ang elevator ay pinindot ko agad iyon upang sumara. Half-closed na ito nang makita ko ang hingal na si Troy na tumakbo patungo sa elevator ngunit kamalas-malasan niya ay sumara na ito. Napahiyaw ako sa tuwa dahil hindi niya ako inabutan. Kulang nalang ay kumanta ako ng, ako ang nagwagiii.

Hinihintay kong makarating ang elevator sa tamang palapag. Nang maisip kong baka nag-stairs ang lalaking iyon. To think na napakalaki ng biyas at hakbang niya, no wonder ay baka mauna pa siya saking makarating sa unit ko. Fuck.

ting!

Nagbukas ang elevator. Dali-dali akong naglakad, napansin ko ang nakayukong lalaki sa dulo ng hagdan. I knew it, he took the stairs!

Mas mabilis pa sa alas kwatrong tumakbo ako kabig-kabig ang dibdib kong sasabog na sa kaba.

“Fuck! Symon!” Once I entered the tip of the key to the keyhole, binuksan ko ang pintuan at saka iyon isinarado.

Napasandal ako sa likod ng pintuan.

“Fuck! Open this goddamn door!” Kinalabog niya ang pintuan ng unit ko.

“Go to hell, Torralba! You can’t beat the hell out of me!” I said triumphantly at saka sumigaw sa tuwa. Pakiramdam ko ay nanalo ako sa isang marathon. Hindi ko alam kung bakit natutuwa akong naisahan ko siya. Kung ayaw niyang lumayo, pwes manigas siya!

Pumapalakpak akong bumagsak sa kama, wearing an exagge smirk on my face. Hinablot ko ang malambot na unan at saka ito niyakap. Ang bango nito. Amoy lalaki.

Loading….

Amoy lalaki?

Nagdilat ako ng mata. Hindi ganito ang amoy ng unan ko. At mas lalong hindi ganito ang kulay ng bedsheets ko, it was baby pink, not pearl white. I saw the books stacked on the top of the bedside table, kailan pa ako nahilig magbasa?

Umahon ako sa kama. Only to find out, that this is not exactly my room. It was…

I heard the doorknob and the clicking of keys. Sht! Mali ako nang napasukang unit! This is Troy’s room! What the heck! I almost forgot that I had a duplicate of his keys. Agad akong nagsisi nang maalalang magkatabi kami ng room. And it was all my fault! Tanginaaa!

And the door opened.. Iniluwa nito ang rarest drop-dead gorgeous sparkling man I have ever seen, Troy Nixon Torralba. Smirking playfully. Like a devil who’s up to something.

“This is my hell, and you just beat the hell out of yourself.” He stated in the most presumptuous way.

Walang anu-anong binuhat ko ang sarili at tinangkang takbuhan siya ngunit nakaharang na ang braso niya sa doorway. His frames are blocking my way out of this hellish room.

“Troy! Let me out!” I yelled at him, making sure that anyone outside can hear me.

He slowly closed the door and stood proud in front of me. Bakit pakiramdam ko ay may hindi magandang mangyayari?

I was filled with a sense of foreboding when he’s closing the gap between us inch by inch.

“T-Troy! B-Baka pwede pa nating pag-usapan to? Don’t… Oh my god!” Tumakbo ako sa pinakasulok na parte ng kanyang silid ngunit huli na nang mahablot niya ang aking palapulsuhan.

He pinned me at his bed under him. My instincts are starting to tell me that he’s going to rape me.

“Tulongggg! Raaaaaapeeee-asdfghjkl!” Tinakpan niya ng buong kamay niya ang bibig ko.

Nagkasalubong ang aming mga mata. Thousands of electric voltages ran down my arteries and veins. Oo, ganung ka-exagge ang ipinararamdam niya sa akin.

“Tangina, mukha ba akong rapist? At kung manggagahasa man ako, hindi ikaw ’yun.”

Tinulak ko ng buong pwersa ang dibdib niya upang makawala sa kanya. Letseng hudas na ito! Nagawa pa akong pintasan? Saming dalawa, mas nagmumukhang ako ang rapist. May punto siya. Pero that’s just offending!

“Ano bang gusto mo, Torralba?!” Nauubusan ng pasensyang sigaw ko sa kanya.

“I want to repay you, without you avoiding me na parang may nakakahawa akong sakit!”

Oo! May sakit siya! At sobrang nakakahawa!

“I’m not avoiding you in the first place.” Sige. Deny pa. Kung pataasan lang din naman ng pride ang labanan, pwes hindi ako ang uuwing luhaan dito.

“Then anong tawag sa ginagawa mo? Coincidental avoidance? Huwag ako, Symon. I’m not buying that.” Nagpapatawa ba siya? Bakit pinipilosopo niya ako ngayon?

“This is a coincidence. Bakit ko gugustuhing makulong sa loob ng unit mo? Aksidente ang nangyari. I didn’t know na mayroon pa pala akong copy ng susi mo. Don’t worry, I’ll dispose it now..” Lumapit ako sa trash can sa gilid at binuksan iyon. Ipinakita ko sa kanya kung paano ko binitawan ang susi sa basurahan.

“Happy?” Binuksan ko ang pintuan and stormed out of his room.

That was hell! Pinaypayan ko ang sarili hanggang sa makapasok ako sa loob ng sarili kong kwarto. Was my performance okay?

I sighed multiple times. Bahala na. Bahala siya sa buhay niya. Masyado nang marami ang problema ko para dumagdag pa siya. He’s not that hard to handle. It’s just his overwhelming persistence. And his ego. Big ego. Hindi niya ba matanggap na may utang siya sakin na ayaw ko nang pabayaran pa? Dahil ba doon kaya ayaw niya akong tigilan?

I pressed the intercom upang magtawag ng maglilinis ng kwarto ko. It’s been a week at hindi ko na nagawang maglinis. Dumiretso ako sa banyo at saka naligo.

Fifteen minutes akong nagbabad sa tubig. After that, lumabas na ako ng banyo habang nagpapatuyo ng buhok gamit ang blower.

“Oh holy fuuuck!”

Halos atakihin ako sa gulat nang madatnan ang room maintenanance boy na naglilinis ng kwarto ko. Bigla kong naalala na tumawag nga pala ako ng maglilinis. Pero bakit nandito pa rin siya?

“Sorry, ser. Akala ko walang tao. Pinatawag po ako rito ng manager. Nagulat ko po ba kayo?” Hinarap niya ako at mas lalo akong nagulat nang malamang gwapo ito. Medyo skinny siya, mukha namang sapat ang kinakain sa araw-raw, at may dimple siya.

“H-Hindi naman. Ahm, pwede bang bumalik ka nalang mamaya? Magbibihis pa kasi ako.” Shorts lang ang suot ko at binalutan ko lang ng towel ang dibdib ko.

“Pwede naman ho kayong magbihis kahit naglilinis ako. Pareho naman po tayong lalaki?” Tinitigan niya ako. Seriously? Iyon ang komento niya?

Nang magtaas ako ng isang kilay, saka niya nalamang straight siya at baluktot ako.

“Oww! Ganun po pala. Sige po, babalik nalang po ako maya-maya o kaya naman po ay tumawag nalang po uli kayo.” Sukang-suka ako sa pagpo-po niya. Hindi pa naman ako gaanong katandaan at hindi naman nagkakalayo ang edad namin based on what I think.

“Sige po, just call me when you need me.” Then he winked after that and closed the door.

What was that?

Nang makapagbihis ako ay lumabas nalang ako ng condominium. Hindi kalayuan ay mayroong isang cafe na maaari kong pagtambayan. Doon ako nagtungo upang magpalipas ng oras. Medyo ayos na ang pakiramdam ko. Hindi na muling sumakit ang ulo ko o nakaramdam ng pagkahilo. Mukhang effective yata ang gamot na ibinigay ni Troy. And, let’s not talk about him can we?

“One caramel macchiato and sandwich please..” Sinabi ko ang aking order sa babaeng nasa counter.

Naghanap ako ng table sa tabi ng salamin. Walang gaanong customer bukod sa akin at sa couple na nasa kalayuan. They are eating peacefully while chatting.

Ibinaba ko ang tray sa table. I took a sip on my cup. Pinagmasdan ko nalang ang mga dumadaang sasakyan sa labas. Napakaabala ng mga tao. Samantalang ako ay naghahanap ng sarili kong pagkakaabalahan.

Narinig ko ang pagbukas ng pintuan dahil sa bell na nakasabit sa itaas nito. At halos mailuwa ko ang iniinom ko nang makita ang hinayupak na Torralba. Agad akong nahanap ng kanyang mata at saka palihim na ngumisi. Para bang alam niya na narito ako at hindi na siya nagtataka. Mayabang siyang naglakad sa counter at sinalubong ng masayang tindera. Parang kanina nakasimangot siya nang ako ang umorder sa kanya, pero nang itong lalaking ito ang kaharap niya, ugh napaka-bias nga naman ng mundo ngayon.

Luminga ako sa labas. Pilit na iniiwasang bumaling sa loob. Narinig ko ang pagtulak ng isang upuan at hindi na ako nakaalma nang umupo siya sa harapan ko dala-dala ang tray na puno ng pagkain. Espresso, sandwiches, burgers, bread, may slice pa ng cake.

“Sinusundan mo ba ako?” Hinuli ko ang mga mata niya.

Nakaside view siya. Kitang kita ko ang perpektong pagkakaukit ng kanyang panga. His high ridged nose plus his intoxicating eyes, I have to remind myself always na kailangan kong masanay sa mukha niya. Mas mabuti siguro na sa billboards sa Edsa ko lang nakikita ang pagmumukhang iyan.

“Do I look like a stalker? Ang swerte mo siguro kung ako ang naging stalker mo.” Pakiramdam ko ay may malalaking sago akong nalunok kahit wala naman. Napaka-conceited ng taong ito. Proud na proud siyang nilikha siya ng perpekto. Alam na alam niyang ang mga tala sa itaas ang luluhod sa kanya at hindi siya.

“Ayokong magkaroon ng stalker na ex-convict.” I sipped on my cup while watching how his face distorted. He really is annoyed being called like that, huh? I am learning how to switch on his asshole button.

“Don’t call me that.” Aniya saka lumingon sa paligid kung may nakarinig ng aking sinabi.

“Oh, bakit naman? Galing ka naman talaga sa jail diba? Ako pa nga ang nagbayad ng fine para saiyo.” Hindi ko gustong asarin siya tungkol sa kanyang nakaraan pero dahil sa attitude at dating niya sakin, hindi ko mapigilang not to be a bitch.

“I messed up, back then. Hindi lahat ng taong nanggaling sa selda ay ibig sabihin masama ng tao. Quit judging me. I’ll show you my true nature.” Naantig naman ako sa kanyang sinabi. And teka, hindi ko naman siya hinuhusgahan, iritado lang talaga ako sa kanya.

“Okay. Show me then.” Walang gana kong tugon saka muling humigop sa aking tasa at sinimulang kainin ang salad na nasa plato ko. Akmang susubo na ako nang ilipat niya ang mga pagkain niya sa harapan ko.

“Wait. What are you doing?” Lahat ng kanyang binili ay nilipat niya sakin bukod sa espressong iniinom niya.

“That’s the first wave of repaying you.”

Ano? Hindi ko maintindihan.

“I’m treating you foods. Bakit hindi mo makuha?” Aniya sa inis na tono.

“Ganitong karami? Shunga ka ba, mauubos ko ba ’to? Nagsasayang ka ng pagkain.” Anong akala niya sakin baboy? Hindi naman ganoon kalaki ang appetite ko para maubos lahat ng ito.

“Walang masasayang kung uubusin mo. Look at your body, you’re too skinny. Kumain ka ng madami. Kagagaling mo sa sakit at ano yang kinakain mo, puro damo’t halaman?” Naubo ako dahil sa pagtawa.

“This is called vegetarian salad, Troy. Hindi damo at halaman, hayop ba talaga ang tingin mo sakin?” Tinaasan ko siya ng kilay at siniguradong nakuha niya ang gusto kong palabasin.

“I know. Hindi ka mabubusog niyan.” Ngumunguya na siya ngayon dahil nakikisalo siya ng pagkain. Ano ba talagang trip ng isang to at bibili ng pagkain pagkatapos ay ibibigay sakin at makikisalo din naman? Where is the damn logic there?

“Vegetables are healthy, Troy. I bet you know that because you’re a model. Baka mas unti ka pa nga kumain sakin eh.” Panunuya ko.

“I have a huge appetite.” Aniyang hindi ko mapaniwalaan.

“With that kind of body?”

He stared at me like I did or said something funny. He looks amused. And I just regretted what I’ve said.

“Of course, I go to gym every weekends or whenever I like to maintain my muscles.” Mayroong nakakairita sa kanyang paraan ng pagtingin. Bigla kong naalala ang pagtatalik namin noong unang engkwentro namin. I bet hindi na niya naaalala iyon.

“How about you, do you go to gym?” Tanong niya. Mukha ba akong nagbubuhat sa gym?

“Nope. I’m too busy for that.”

“No one’s busy for their own good. Come on, go to gym. You should build muscles. Tuturuan kita.” Hindi ko alam kung bakit nagtunog kaengga-engganyo iyong pahayag niya. Not that I’m convinced. It’s just kind of, tempting? In what way, Symon? Gusto mo lang siyang makita ng nakahubad e!

Sabay na kaming bumalik ng condominium. Nakisakay siya sa aking kotse dahil aniya’y wala siyang dalang sasakyan. We conquered the streets until we came to the parking lot of the building.

“Lalabas ka pa ba? What’ll you do after?” Aniya habang nasa loob kami ng elevator. Natawa ako. Parang kanina lang ay nakipag-unahan pa ako sa kanyang makasakay ng elevator. Ngunit ngayon, sabay na kami. Change happens in a flash.

“I’m not a party animal, Troy. Magpapahinga na ako.” Bumukas ang elevator doors at sabay kaming naglakad sa hallway. Magkatabi lang ang mga unit namin kaya naman hindi maiiwasan kung magkasabay kami. I have accepted the fact that escaping him won’t do me any good.

“Rest well, then. See you tomorrow.” I felt butterflies in my tummy. Isinantabi ko iyon at saka binuksan ang pintuan.

Napatalon at napasigaw ako sa gulat nang malamang may tao sa loob ng aking kwarto.

He’s the janitor guy a while ago. Ang sinabi ko sa kanya’y maglinis siya noong nakaalis na ako kanina. How come na hindi pa rin siya tapos hanggang ngayon?

“Why did you yell?! Anong nangyar-” Si Troy na dali-daling dumalo sa akin. Narinig siguro ang sigaw ko.

“Naku, sorry Sir. Nariyan na po pala kayo. Pasensya na kung natagalan po ako sa paglinis. Nautusan pa po kasi ako sa taas bago ako magtungo rito.” Aniya sa nakayukong tugon.

“O-Okay lang. Sige na, bumalik ka nalang bukas.” Tumango ito. May kakaibang ngiti sa kanyang mukha bago umalis. Ang weird talaga ng isang yun. Ewan ko kung bakit parang lagi siyang natutuwa kapag nakikita ako.

“Who’s that? Nag-aalaga ka ng lalaki sa unit mo?” Sarkastikong tanong ni Troy habang nakaekis ang kanyang mga braso. His veins are protruding.

“Hindi ko siya lalaki. At wala akong lalaki! Bakit, selos ka?” Inismiran ko siya pero nakatunganga lang siya sakin habang pinagmamasdan ako. Walang dumaang emosyon akong nabasa sa kanyang mata.

“I’m just kidding. Sige na, magpapahinga na ako.”

Hindi ko na siya hinintay pang makasagot. Alam ko naman na ang kasagutan. Malinaw na malinaw. Napapangiwi nalang ako sa kawalan ng pag-asang magugustuhan rin niya ang isang tulad ko. Libre ang mangarap, pero piliin mo kung anong pangarap lang ang kaya mong abutin.

Chapter 14 [License]

As soon as I captured the shot, tumalikod na ako upang itago ang camera. Nakailang kuha ako bago ko makuha ang perpektong anggulo. Sa harapan ay si Troy na half-naked, kasama niya sa photoshoot ang dalawang babaeng naka-bra’t panty lang. Siya sa gitna, habang nakapulupot ang dalawang babae sa kanya.

“Is that enough? Nakakailang minuto palang tayo, you can take your time.” Madam Bunny said na kanina’y nakaupo sa stool habang pinapanood ang models.

“This is okay, Madam. Besides, it’s just one shot for the billboard.” Actually hindi ko alam kung bakit ko minadali ang pagkuha ng litrato. Bukod sa hubad na si Troy ay hindi ako mapakali sa mga babaeng kasama niya sa shoot.

“Okay. Models! Prepare for the next shoot! Callisto will be here in just half an hour.” Madam announced kaya nagsialisan na ang mga models at inalis na rin ang mga kagamitang ginamit.

“Bakit simangot ka?” Nagulat ako sa presensya ni Troy sa likuran ko. Humugot siya ng isang sando sa kanyang backpack at sinuot yun. Finally, natatakpan na ang katawan niya.

“What is it with you? Masama na bang sumimangot? May dapat ba akong ikatuwa?” Masungit kong tugon. Pabalibag kong sinuksok ang tripod sa paperbag. Hindi ko ito mapagkasya.

“May problema ka ba? Parang kahapon naman okay tayo?” Nagtatakang tanong niya. Hindi ba obvious na pakitang tao ko lang saiyo iyon? Para lang tigilan mo na ako. Para lang tigilan ka na ng guilt mo.

“Walang tayo, Troy.” Sinukbit ko ang shoulder bag ko at ang backpack ko at lakas-loob na tinalikuran siya.

Bumaba ako ng elevator na dismayado. Hindi man lang niya ako hinabol! Ano, hanggang doon nalang siya? Akala ko ba handa siyang pagbayaran ang kautangan niya? Naiinis ako sa kanya dahil wala akong karapatan sa kanya! At mukhang nag-enjoy pa siya sa dalawang babae kanina. Mabuti nalang at tinapos ko kaagad.

Lumabas ako ng building at bumuga ng malakas na hininga. Naramdaman ko ang malakas na pag-ihip ng hangin kung kaya’t sinikop ko ang aking buhok upang hindi magulo.

Papara na sana ako ng taxi nang may humigit sa aking braso. Halimuyak palang nito’y nakilala ko na kung sino.

“Troy! Ano ba!” Hinatak niya ako hanggang sa maipasok niya ako sa kanyang sasakyan.

Sinarado niya ang pintuan at saka umikot sa kabila. Napasinghap ako sa bilis ng pangyayari. Hindi ako nakahinga nang ayos nang makaupo siya sa driver’s seat.

“Ano bang binab-”

“Can you shut up for at least a minute?! Napakaingay mo!” Sinigawan niya ako kaya natutop ko ang aking bibig. Ang natural na lakas ng kanyang boses ay nagpatigil sa akin. This is the first time I saw him as an authoritarian. Troy Nixon Torralba is a silent man, but his body speaks of so much intensity and atmosphere. Natural ang kuryenteng nararamdaman ko bawat hawak niya sa balat ko.

Wari akong nagbibilang sa aking isip. Ang sabi niya’y at least a minute lang kaya nang mag-60 seconds ay nagsalita akong muli.

“Your minute is up! Ano bang trip mo at sinakay mo ako dito?! Uuwi na ako Troy gusto ko nang mag-hmmm!” Biglang huminto ang kotse kasabay nang pagtigil ng aking pulso. Ang kanyang malambot na labi ay mapusok na dumapo sa aking labi.

He passed the electricity on me. Samu’t saring emosyon ang dumaan. His tongue is seeking entrance and I let it in. I can’t keep up with his aggressive moves.

“Now I know how to make you shut up..” Aniya nang kumalas sa aking labi. Smirk is plastered on his lips.

He did it just to make me shut up?! I can’t believe it! I can’t believe this man! He has his own ways and it’s fucking hopeless. Hindi ko siya magawang saktan dahil nanigas ang aking mga kalamnan. Gustong gusto ko siyang hampasin, sabunutan, sampalin, sakalin, pero nanatiling nakapirmi ang aking katawan.

Buong byahe ay tahimik ako. Kapansin-pansin iyon dahil kita ko siyang pangiti-ngiti na akala mo’y naisahan ako. Oo, naisahan nga niya ako! Putangina mo Troy! Kahit gaano pa kasarap ang halik niya, naiinis pa rin ako sa kanya!

Tumigil ang kotse sa harap ng isang bar. What the eff? Bakit dito niya ako dinala? Ang akala ko ba ay iuuwi niya ako?

“Anong gagawin natin dito?” Tanong ko pero wala akong narinig na sagot bagkus ay lumabas siya ng kotse. Sumunod ako sa kanya.

Maingay na sa loob ng bar. Magdadapit hapon na rin kasi kaya nag-uumpisa nang dumami ang mga tao. I’ve been a party animal before, pero hindi na ako muling nagpupunta sa mga ganitong lugar dahil sa kanya. Umakyat kami sa second floor. The neon lights are dancing, and a jazz music plays. Sinundan ko siya hanggang sa makarating kami sa isang table.

“You are late..” Bigkas ng lalaking nakaupo doon. This man is so familiar. He has this huge and ultra ripped body that is hidden behind his shirt. His perfectly sculpted jawline and his soulful eyes, I learned that he is a Torralba. I have met him before.

“I am not. You are just too early, Blade.” Naupo kami sa katapat niyang upuan.

Napatingin ang kanyang kapatid sa akin. I remembered him. Siya iyong may-ari ng gym na napuntahan ko noon. That day was my mission find Torralba.

“Are you going to introduce your friend?” I bet he’s referring to me. The way he looks at me, I know that my face reminded him of something.

“He’s Symon Monteguido. Sy, meet my brother, Blade.” Walang kagana-ganang pakilala niya sa akin.

“It is nice to meet you again, Symon.” Naglahad ng kamay si Blade sa akin. May makahulugang ngiti sa kanyang labi. And I noticed the added sarcasm on the word ‘again’. Naramdaman ko ang paggalaw ni Troy sa kanyang upuan.

Tinanggap ko ang kanyang kamay.

“Have you two met before without my knowledge?” Troy asked. His huge hands are warm. I just realized that he’s too hard to handle. Talk about that goddamn ripped body, I wonder how he managed to achieve that masculinity.

“I’ve been on his gym, once.” Pinal kong sagot upang hindi na siya magtanong pa.

Nakatanggap ako ng kuryosong tingin kay Troy na animo’y hindi pinaniniwalaan ang aking pahayag. Umisod ako at tinungga ang isang alak sa maliit na baso.

Naging abala ang magkapatid sa pag-uusap tungkol sa kung anu-anong bagay. Regarding business and their family. Iginala ko ang paningin ko sa paligid. Dumarami na ang mga tao. Malapit na ring magsimula ang disco sa ibaba.

“Si Atom ang nangangalaga kapag wala ako..” I looked at Blade. His both arms are resting on the couch. With his huge and massive frames, he can occupy the whole space of the couch he’s sitting.

Naramdaman ko ang pagbaba ng braso ni Troy sa aking likuran. Tinignan ko siya pero tutok siya sa usapan ng kapatid. May init itong hatid. I feel comfort just by the mere presence of his body beside me.

“I have transferred the money on his account. I’ll send him a message when I get home.”

Hindi ako nakikinig sa kanilang usapan. Dahil bothered ako sa marahang paglalaro ng daliri ni Troy sa laylayan ng damit ko sa aking likuran. Is he aware of what he’s doing? I know that it’s not a big deal, pero iba ang epekto nito sa akin! May gumagapang na namang elektrisidad sa aking mga ugat. Just small trivial move, and he has this side effect on me.

“By the way, what do you do for a living Symon?” I turned to Blade who’s been looking at me with curiosity.

“I’m a photographer, from Elegantesse Agency. And.. we are working with each other since the day he was hired.” Binalingan ko nang tingin si Troy na matamang pinagmamasdan ako.

“I see. Kuya’s a professional model, you’ll learn a lot from him.”

Gusto kong isuka ang mga salitang iyon. Ano namang matututunan ko sa kapatid niya? Sakit ng ulo ang laging dulot niya sa akin. Hindi lang sakit ng ulo, sakit din ng pantog!

“Yeah. I can teach him a lot of positions..” Troy said seductively while playing with his glass of alcohol.

Anong ibig niyang sabihin sa positions? Why do I feel that there is another meaning behind that?

“I’m good with positions..” Banat ko sa kanya kaya hindi na siya nakapagsalita pa at ang halakhak lamang ni Blade ang maririnig. Of course, photographer ako kaya alam ko ang perpektong anggulo at posisyon sa pagkuha ng litrato.

Napansin ko pa ang mariing paglunok niya saka tinungga ang isang basong alak.

Maagang nagpaalam ang kanyang kapatid sa amin dahil may aasikasuhin pa raw ito. Naiwan ako kay Troy na tahimik na naglalakad patungo sa parking lot.

“Uuwi na ba tayo o may pupuntahan pa uli tayo?” Kaswal kong tanong nang isukbit ko ang seatbelt.

“May balak ka pa bang puntahan?” Pinasimulan niya ang makina. I’m watching how the veins on his arm protruded.

“Wala naman. Iuwi mo na ako.”

Habang nasa byahe kami ay wala siyang imik. Nakatuon lang ang kanyang titig sa harapan ng daan. Mukhang may malalim siyang iniisip.

“By the way, your brother’s nice huh. Pangalawa siya sa inyong magkakapatid diba? He’s a gym owner, no wonder the vigor he’s oozing..” I lipped.

“Why? Interesado ka?” Lumipat ang tingin ko sa kanya. His brows furrowed. Walang bahid ng humor sa kanyang reaksyon.

“What? Ibinubugaw mo ba sakin ang kapatid mo?” Hindi ko makapaniwalang tanong. Umiigting ang kanyang panga na parang hindi nagustuhan ang aking sinabi.

“I’m just asking if you’re into him. Bakit ko pa nga ba tinatanong e halata naman sa’yo.”

Napasinghap ako. Ano bang gusto niyang palabasin? Nakaangat ang isang dulo ng labi niya. He seemed like disgusted because of watching a corny romantic drama.

“Oo gwapo siya at..well extremely hot. But I’m not into him! At anong masama kung sakaling gusto ko siya?” Nadala na ako sa isang Torralba. Tama na iyon. Tama nang siya lang.

Hindi siya umimik. His mouth is in a thin line. Hindi ko siya maunawaan. Ayaw niya ba sakin kung sakaling magustuhan ko ang kapatid niya? Ganoon ba siya kadisgusto sa presensya ko? Kung saan-saan naglakbay ang isipan ko at wala akong magawa kundi ang mafrustrate sa mga posibleng dahilan.

Hindi ako katanggap-tanggap para sa paningin niya. Kaya ayaw niya sa akin. Kaya ganoon nalang kung magtanong siya kung interesado ako sa kapatid niya, upang maagapan niya kung sakali. Hindi ako nababagay sa kanila. Ugh. Kaunti nalang ay maiiyak na ako sa sama ng loob.

“Hey! What the fuck! Bakit umiiyak ka?” Nagulat ako sa pagtigil ng sasakyan. Napatingin ako sa salamin sa harapan at nakitang may luha nga sa aking pisngi.

“A-Am I that disgusting to you, Troy?” Nanginginig kong tanong. Naglaho na ang matigas niyang reaksyon kanina. His face became warmer.

“No. Is there any disgusting thing about you?” Naguguluhan niyang tugon. Then why? Anong mali sa akin? Anong problema sakin at lagi niya akong itinutulak palayo?

“Then why do you hate me so much?” Sinuntok ko siya sa dibdib, ngunit hindi man lang siya natinag. You’re punching a stone, Sy.

“I don’t hate you..” He sighed heavily. Na para bang may mabigat na bagay ang nakatabon sa dibdib niya. “I just hate the idea of you being interested to others.”

Our eyes met. Tumigil ang aking mundo kinalaunan. Then, what does he want me to do?

“Damn. Forget it!” Muli niyang binuhay ang makina at pinaharurot ang sasakyan. The frown on his face is evident everytime I look at him.

Ang ibig niyang sabihin, ayaw niyang nagkakagusto ako sa iba? Hindi ko naman gusto ang kapatid niya! Siya lang naman ang gusto ko noon pa man. Wait!

“Are you saying to only like you?” Nang hindi siya makasagot ay unti-unting umangat ang aking labi. Hindi ko mapigilan ang aking ngiti. Fool! Alam niyang gusto ko siya. Ibig ba nitong sabihin, binibigyan na niya ako ng lisensya para magustuhan siya? Para maging legal na ang one-sided love ko sa kanya?

Alam kong walang ganoong mga patakaran pagdating sa pag-ibig. Pero pagdating sa kanya, kailangan mo muna ng kanyang pahintulot. Kahit simpleng pagkagusto lang, dapat ay kwalipikado ka para sa kanya. It’s not a big deal, but for me it’s a big step. Towards him. Towards his heart.

“From now on, you’ll only like me. I forbid you to look at other man, unless it’s me. Only me, Symon.”

Chapter 15 [Dangerously]

I put the dslr inside my big black shoulder bag. Pagkatapos ay isinukbit ko ito sa aking balikat at saka binuksan ang pintuan ngunit napatalon ako sa gulat nang abutan ko ang nag-aabang na si Troy doon.

“Damn Troy! Aatakihin ako dahil sa’yo e! Anong ginagawa mo diyan?” Lumabas ako at isinarado ang pintuan ng aking unit. He looks fresh today, parang araw-araw naman ay malinis siyang tignan. He’s wearing a simple sweatshirt at loose pants. He really has his own fashion sense, huh?

“Hinihintay ka.” Dinantay niya ang mabigat niyang braso sa aking balikat kaya mas naging malapit kami sa isa’t isa. Nakadikit ang mala-troso sa bigat niyang braso sa aking balat, and sparks hit me again.

“You don’t need to wait for me Troy, nag-abala ka pa.” We took the elevator. Kahit na may kasabay kaming babae sa loob ay hindi niya inalis ang pagkakaakbay sa akin. What’s his motive now?

“I want to.” Maikling tugon niya at hinintay naming makababa sa ground ang elevator.

After the last statement that he said to me yesterday, hindi ako tinigilan nito. Kung magkakagusto ako ay siya lang dapat, what does that really mean? How can someone be possessive of someone they don’t own? We don’t even have a label, we’re merely friends, magkaibigan nga ba talaga?

“Sabay ka na sakin..” Papunta na sana ako sa aking kotse ngunit pinigilan niya ako. He’s offering me a ride, since iisa lang naman ang destinasyon namin. Hindi ako tumanggi sa kanyang alok at sumakay sa kanyang sasakyan nang walang pagdadalawang-isip.

“Bakit ang bait mo ngayon?” Nagtataka kong tanong sa kanya. He remains a mystery to me that I want to unfold every secret of him. He has his own way of triggering my curiosity.

“Bakit masamang tao ang tingin mo sakin lagi?” He defended with a stern look on his face as he maneuvers the steering wheel.

“Can you blame me? E hindi naman ganito ang pakikitungo mo sakin dati. You were a cold, snob, mysterious, and intractable person.” Actually, ang dami ko pang salita na maaaring makapaglarawan sa kanya. Hindi ko nalang ito sinabi, besides I know every person has his own nature. I can’t change him the way I want him to be, dahil may sarili siyang utak at desisyon sa buhay.

“Does that mean, I’m a bad person?” Hindi siya sumusulyap sa direksyon ko.

“Hindi naman. I understand naman how you think or act. Curious lang ako, sometimes you’re near me but I feel that you’re so distant at the same time. Is it about me, or about you?” Nilingon ko siya, saktong nakatingin na rin siya sa akin. His expressive eyes hit me unaware of it. Brusko siyang tignan, but in a professional way. Alam nyo yun? Mukha siyang basagulero sa kanto dahil sa kanyang postura at pangangatawan, pero in a legal way? Ugh, pardon me! Ang hirap iexplain.

“I’m sorry for what I’ve done before, I’m such a jerk. It just really became hard for me to trust people again..”

Nakarating kami sa tapat ng Elegantesse. Pero bago pa siya makababa ay hinawakan ko ang braso niya dahilan kung bakit mapatitig siya sakin.

“You can trust me, Troy.” I said it genuinely.

Pumalakpak si Madam Bunny nang matapos ang pictorial shoot ni Callisto, isa sa mga photographers.

“Symon, bakit napaaga ka yata? 9 pa ang sched mo diba?” Lumapit siya sakin nang maaninag ako sa dagat ng mga models sa likuran. Naasiwa ako sa mga babaeng naka-bikini pa.

“It’s good to be early Madam, since gusto ko rin namang mapanood ang shoot ni Callisto.” Palusot ko nang mabanaag si Callisto na palapit sa kinaroroonan namin.

May nakasukbit na camera bag sa kanyang balikat. Matangkad siya at lean, moreno and he’s very flirty.

“Long time, Symon. Ngayon nalang uli tayo nagkita.” Hinanap ko si Brunner sa paligid upang makaalis sa lalaking ito.

“Ah oo nga e, hindi kasi nagtutugma ang scheds natin.” Pilit ko siyang iniiwasan noon pa man, malagkit kasi siya kung makatingin lagi as if naman gusto ko siya. Okay may hitsura siya, pero malayo siya sa standards ko. Ayoko sa mga lalaking touchy or clingy, mabilis kasi akong magsawa at walang challenge.

“Baka naman iniiwasan mo ako? Whatcha think, hmm?” Lumapit siya at naramdaman ko ang kamay niya sa aking likuran. Agad naman akong dumistansya.

“Mauna na ako, may aasikasuhin pa ako. Nice to see you again, Callisto.” Lumayo na ako sa kanya dahil hindi ko matagalan ang presensya niya. I hate those kind of guys, iyong masyadong presko, iyong alam na alam nila na habulin sila. Ugh. Conceited.

“So, umiiwas ka nga?” Hindi ko alam na hinabol pa niya ako. Nanatili akong naglalakad without looking at him.

“Callisto, look. I don’t hate you, I just..” I just don’t like you romantically kaya tumigil ka na sa kalalapit! I don’t want to be rude sometimes kaya ako nalang ang iiwas.

“Just what? I just want us to be friends Symon, what are you thinking?” Talaga ba Callisto? Friends nga lang ba talaga ang pakay niya sakin? Hindi sa assuming ako pero alam ko kapag may gusto ang isa sa isa. I know the signs, the mannerisms, the eye interpretation, selection of words, gestures, I know how it goes!

“We’re friends, Callisto. May gagawin kasi talaga ako, don’t mistaken it as avoidance.” Tinalikuran ko na siya. Nakahinga naman ako ng maluwag nang hindi na niya ako sinundan. Pumunta ako sa photographer’s corner kung nasaan nakaupo si Troy na mariing nagmamasid sa paligid, at sa akin dahil naabutan ko siyang nakatingin sa direksyon ko.

“Sino ’yon?” May tinitignan siya sa likuran ko. Must be Callisto, nakita niya siguro ang interaction ko kanina sa lalaking iyon.

“Sinong sino?” Pagmamaang-maangan ko, nagbabaka sakaling iba ang tinutukoy niya.

“That guy who approached you.” Naupo ako sa tabi niya. He’s getting ready for the shoot, kukuhanan din kasi siya para sa isang summer collection.

“Si Callisto? Photographer din siya dito, we are..hmm friends.” I can’t explain the sudden space between my words.

“I can notice his gestures towards you, that wasn’t just a friend.” His curious reaction remained the same. Naalala ko ang sinabi niya noong nakaraan, na kung magkakagusto ako ay siya lang dapat. At baka akalain niyang nagugustuhan ko ang lalaking iyon.

“Kaibigan ko lang siya. Teka, why am I even explaining this?” Napanood ko ang pagsasalubong ng kilay niya, at paggalaw ng kanyang adam’s apple.

“Did I force you to explain? Nagtatanong lang ako dahil.. curious ako.” Saktong pagkasabi niya noon ay biglang may tumawag sa kanya, si Madam Reyn. Tumayo siya at nagtungo roon kaya naiwan akong gulo at lito sa huling sinabi niya. What the fuck, curious siya? Hindi ko mapigilan ang umuusbong na ngiti sa aking labi. Punyeta, kinikilig ba ako? No. This is just.. Damn, I’m so tired of explaining myself.

When the clock hits 9, I started to fix and setup my things with the help of some staff. Nakikinita ko si Troy sa aking peripheral vision, talking to some associates na bitbit yata ni Madam. Nagkamayan ang mga ito at masayang nag-uusap. What are they talking about? Bakit pati ako curious na rin? Ugh!

“Chin up Alexa! Then turn your head like this, follow my finger..” I motioned her to the right, so I can have a better angle on her jawline. I clicked the capture button. Kumuha ako ng tatlong candid shots niya para sa isang blog article ng isang makeup line.

Nasa isang linya ang mga babae at lalaking kinukuhanan ko ng litrato. Minsan ay hindi ko maiwasan na mapatingin sa gawi ni Troy na nakikipag-usap pa rin sa mga lalaking naka-business suits.

“Oil him up, please..” Tinawag ko ang ilang attendants para ayusan si Carlos, it’ll be for a women’s magazine.

“Focus Carlos, show me some flexes.” Inispat ko sa camera ang tamang anggulo. Nang hindi ako makontento ay nilapitan ko siya at inayos ang kanyang buhok.

“Don’t move, hand me a spraynet please..” Sinunod naman ito ng attendant at ibinigay sa akin ang hinihingi.

“I’m kind of nervous, first time ko ito para sa isang magazine eh.” Carlos murmured habang inaayos ko ang kanyang buhok.

“Don’t be. Basta sumunod ka lang sakin. Normal naman ang makaramdam ng nerbyos, Carlos.” Bumalik na ako sa pwesto ko saktong napansin ko na nasaakin na ang atensyon ni Troy sa di kalayuan. What now, Troy?

“Okay. Carlos, you’re ready?” Tinanguan niya ako at ngitian saka ko itinutok ang camera sa aking mukha.

Pagod na pagod ako nang matapos ang photoshoot. Ilang models ba naman ang kinuhanan ko, at ang iba ay newbie pa kaya natagalan. Bumalik ako sa dressing room at bumagsak sa aking reclining chair. Tumingala ako at hinilot ang sintido. Umayos ako sa pagkakaupo, sa harapan ko ay ang malawak na salamin, napansin ko ang isang styro sa gitna ng mga kagamitan ko. May nakadikit na note sa ibabaw nito na nagsasabing “Eat me”.

I opened it, pagkain ang laman nito. Parang kilala ko na kung sino ang nagbigay nito. Hindi na ako naghintay pa at sinimulan ng kainin iyon, tutal ay fifteen minutes before lunch time na. Nabusog ako. Lumabas ako ng silid, sinubukang hanapin si Troy sa dagat ng mga tao.

“Kinain mo?” Nagulat ako sa boses sa aking likuran. There is Troy Torralba, mukhang katatapos niyang kuhanan ng litrato. Naka-attire pa kasi siya ng summer outfit.

“Salamat ha. I knew it, ikaw ang nagpadala nun.” Habang tumatagal ay mas gumagaan ang loob ko sa kanya. Nagkamali ako sa kanya, he wasn’t that bad.

“Bakit, may iba ka pa bang ineexpect na magbibigay sa’yo nun?” Nagkasalubong na naman ang kanyang kilay. Seriously, bakit ang bilis magbago ng mood niya lagi?

“What do you mean Troy? Teka, selos ba ito?” Hindi ko mapigilang mapangisi nang matanto ang realisasyong iyon. Hindi pa rin siya nakakamove-on doon kay Callisto!

“And that man you were talking to earlier?” I don’t know who he’s referring to. Pero nang tumingin siya sa gawi ng mga lalaking models, particularly kay Carlos.

“Carlos? Inayos ko lang ang buhok niya, and gave him a little cheer since unang beses niya ito.”

Hindi na natanggal ang pagkakakunot ng noo niya.

“Tss. I told you, ayoko ng may kahati kung magkakagusto ka sakin. There should be no other man in your mind, unless it’s me, Symon.” Saka niya ako nilagpasan at nagtungo sa studio.

GEEZ. Kinilabutan ako. Muling sumibol at nabuhay ang elektrisidad na madalas kong maramdaman galing sa kanya. I feel those tiny current and voltages running through my inner veins. Ngayon pa lang ay naisip ko na, na kailangan kong mag-ingat. Kailangan ko siyang ingatan, he’s so fucking rare na pagsisisihan ko kung pakakawalan ko siya. He is once in a lifetime, and I want to be that lucky person to catch him in this lifetime.

Hindi ako mahilig sa mga lalaking clingy. Pero kung isa ba namang Troy Nixon Torralba ang magiging clingy sayo, why the hell not?? Aarte pa ba ako?

Mag-aalas sais na nang matapos ang lahat ng photoshoots. Mag-isa akong naglalakad sa parking lot nang maramdaman ko ang init na nagmumula sa aking likuran. Isang matangkad na pigura ang tumatakip sa aking anino.

“Troy? Akala ko may appointment ka dun sa mga associates?” Nagulat ako dahil ang akala ko ay hindi kami magkakasabay ngayon sa pag-uwi.

“Tinanggihan ko,” he said as he opens the door of his car. Pumasok ako sa loob.

“Bakit naman? That must be a great opportunity.” Naging maingay na naman kasi ang kanyang pangalan sa mga modelling agency. Kaya’t dumarami na naman ang nangliligaw sa kanya upang pagkakitaan ang kanyang mukha at katawan.

“Natuto na ako. They just woo me to raise their fame and money.” Pinasimulan niya ang makina at kami’y lumarga na. Pero ganoon naman talaga pagdating sa mundo ng modelling. Binabayaran ka dahil sa mukha at katawan mo, kahit pa na hindi kagandahan ang personality mo. Pero mukhang iba ang prinsipyo nitong si Troy, he knows trust, self-worth and respect.

Minsan ay hindi ko talaga maiwasang mapatingin sa gawi niya, lalo na sa braso niyang nagmamaniubra ng manibela kahit na siya’y nagsasalita. I don’t know. I have this fetish for protruding veins on a man’s arms. Ewan. Iyong makita mo ang mga ugat paakyat sa kanyang braso, uggh.

“Are you listening?” Nakawala ako sa katinuan nang magsalita siya.

“H-Huh? Oo naman. Medyo inaantok lang ako.” Excuses, Symon. Sa bintana na nga lang ako titingin upang sa ganon ay hindi ako maakit sa kanya.

“Pwede ka namang matulog kung gusto mo. You can lean your head on my shoulder.” Ibang klaseng kabaitan na talaga itong pinapakita niya. Hindi ako sanay. Mas sanay akong nagsusungit siya o nagsusuplado.

“Ayos lang, Troy.”

“I insist.” Bumitaw ang isang kamay niya sa manibela at dumako sa aking ulo upang hatakin itong sumandal sa kanyang balikat.

“T-Troy, ayos lang sabi ako.” Tangina, hindi ko mapigilang magpabebe. Hindi naman ako ganito. Naiisip ko kasing kapag inabuso ko ang kabaitan niya ay lumayo na naman siya.

Dahil sa nakahilig ang ulo ko sa kanya, langhap na langhap ko ang kabanguhang panlalaki niya. Iyong hindi nakakauta, iyong tipong hahanap-hanapin mo. Kung maaari lang na sumandal ka sa kanya anumang oras mong gustuhin.

Hindi ko alam kung nabububay ba ako sa isang magandang panaginip, at kung panaginip man ito’y hindi ko na gugustuhin pang gumising. I am feeling more than what I should feel towards him. Hindi na yata ito healthy. Masyado na yatang ideal ang hiling ko. Unlikely nga naman na mahulog siya sa isang tulad ko. Isang hamak na homosexual na hindi kinikilala ng lipunan, mapansin niya kaya ako? Masuklian kaya ang nararamdaman ko para sa kanya?

Nagising ako sa marahang tapik sa aking braso. Pagmulat ng mata ko ay una kong nagisnan ang kalaliman ng kanyang mapupusok na mata.

“Kanina pa tayo rito, ngawit na ako.” Aniya. Napabalikwas ako at nalamang nakayakap na pala ako sa braso niya habang tulog.

“A-Anong oras na?” Nagpunas ako ng labi sakaling nagkaroon ako ng panis na laway, pero luckily ay wala naman.

“8:30pm. Bumaba na tayo.” Aniya at binuksan ang pintuan sa gilid niya. Shet! Mahigit isang oras akong nakatulog sa balikat niya kung ganoon?

“Bakit hindi mo agad ako ginising? Nakakahiya naman sa’yo at n-nakayakap pa yata ako sayo.” Ilang lunok ang ginawa ko masabi lang ang huling mga salita.

“Ang sarap ng tulog mo e. It’s no big deal, Sy.” Pangiti-ngiti lang siya habang papasok kami ng elevator.

Tahimik lang ako habang umaakyat ang elevator sa itaas na palapag. Nahihiya talaga ako. Baka isipin niya ay sinamantala ko siya habang tulog ako.

Lumabas kami na wala pa rin akong imik. Nakarating na kami sa tapat ng kanyang unit. Tumigil ako upang hintayin siyang makapasok.

“Uhm, Troy! Salamat nga pala. At pasensya na.” Ilang saglit siyang nakatitig sa akin bago ngumiti.

Maya-maya ay may dinukot siya sa kanyang bulsa. Inilabas ang kanyang cellphone at ipinakita sa akin ang isang litrato. Kuha ko na tulog at nakayakap sa kanyang bisig.

“H-Hoy! B-Bakit may litrato ka niyan? Burahin mo ’yan Troy!” Inagaw ko sa kanya ang kanyang cellphone hanggang sa makapasok na rin ako sa loob ng unit niya. Dahil sa angking tangkad niya ay tumingkayad pa ako upang maabot lang ang kamay niya.

“Bakit ko buburahin e ang cute mo dito?” Tatawa-tawa siya kahit na hindi naman nakakatuwa. Ang obvious kasi dun sa picture na pinagsamantalahan ko siya noong tulog ako.

“Erase it! Troy, isa!” Sa kakatingkayad ko ay hindi ko naiwasang matapilok. Agad akong humingi ng suporta sa kanyang balikat ngunit huli na nang bumagsak kaming dalawa sa sahig. Ako sa ibabaw niya, siya sa ilalim ko.

“Oh motherfucker!” Humiyaw siya sa sakit. What? Anong ginawa ko? Ganoon na ba ako kabigat para umarte siya nang ganyan?

“What did I do?” Nalito ako dahil sa reaksyon niya. Nakakagat labi pa siya. Hell! Sobrang linaw ng rehistro ng kanyang mukha sa akin. Shet! Ang gwapo talaga ng hudas na ito! Susmiyo! Ang hormones Symon!

“Nadaganan mo yung… Fuck!” Tumingala siya at saka ko natanto ang tuhod kong nakatutok sa kanyang..

“S-Sorry! Oh my gosh. Di ko sinasadyang saktan si junior!” I bit my lip dahil sa kahihiyan. Pinamulahan ako ng mukha at dali-daling tumayo. Tinulungan ko siyang makatayo at pinagpagan ang pantalon niya kahit wala namang dumi.

“Nagalit ba si junior?” Muntik ko nang tampalin ang sarili sa sinabi. Double meaning Symon! Ughh! Ano ba! Kung anu-anong lumalabas sa bibig ko. Makapagmumog nga ng holy water mamaya.

Pinagmasdan ko ang pagbabago ng emosyon sa kanyang mata. Ngumisi siya pero kahindik-hindik ang tinging ipinupukol niya sa akin.

“The next time you hurt him, you’ll taste his revenge..” Troy stated in a warning tone pertaining to his junior. Napalunok ako ng laway. Hindi ko naiwasang mapatingin sa ibaba ng kanyang pantalon. Unsure if I want to taste it or not. Sorry na, junior.

“P-Pasensya na talaga. Ikaw naman kasi! Bakit kinuhanan mo pa ako ng litrato nang tulog ako? Pwede namang gising ako!” Inirapan ko siya at umatras ng kaunti dahil naalala kong nasa loob nga pala ako ng unit niya.

“Don’t try to invade my privacy again, Symon. This is my property..” Saka niya ipinakita ang picture ko sa screen ng phone niya at winagayway pa ito sa harap ko.

Talk about privacy? Nasaan ang privacy niya diyan e saking mukha ’yan? It must be my privacy not his! At kung makasabi siya ng property e pagmumukha ko iyon! Property niya ba ako, hindi naman?

Buong gabi akong hindi dinadalaw ng antok. Kakaisip sa mga sinabi ni Troy. Ayaw akong tigilan ng mga ideya sa isip ko. Does he like me or not? Kasi minsan ay mararamdaman kong parang oo pero biglang parang hindi. Kung gusto niya talaga ako, bakit hindi siya gumagawa ng move? Or he’s not into same sex relationships? May pumipigil ba sa kanya? Or hindi lang talaga niya ako gusto at pagkakaibigan lang ang kaya niyang ibigay? Alin sa mga nabanggit? Uggh.

Napabangon akong bigla nang makarinig ng katok sa aking pintuan. Kinabahan ako. Sino namang bibisita nang ganitong oras? Nagdasal ako habang naglalakad na sana’y hindi ito isang paranormal activity.

Binuksan ko ang pinto. I saw Troy standing in his pajamas, holding a white pillow beside his pelvis.

“T-Troy? Bakit..”

“Can I sleep here? Hindi kasi ako makatulog.” Nagkamot siya ng batok at nahihiyang tumingin sa akin. Bakit kailangan pang itanong ang bagay na ’yan? Kahit dito na siya tumira ay walang problema sa akin!

“Bakit dito? May kwarto ka naman ah?” At siyempre, may delikadeza pa rin naman ako. Baka sampalin ako ng mga mahihinhin kong ancestors kapag nalaman nilang nagpapatulog ako ng lalaki sa unit ko.

“Can’t sleep. Sira ’yong aircon sa unit ko.” Hindi ko na siya napigilang pumasok sa loob at nahiga sa aking kama. Oh no! Hindi pwede! Mas lalo akong hindi makakatulog nang lagay na ’yan!

“Troy.. Sa couch ka matulog, hindi tayo kasya diyan..” Niyugyog ko na siya dahil nakapikit na siya. Dahil sa nipis ng telang suot niya ay parang nahawakan ko na rin tuloy ang balat niya.

“Hindi kasya pero kakayanin..” Saka niya ako biglang hinatak pahiga at saka binalot ng yakap.

FUUUUUUUUUCK! Kahit nakatodo ang lamig ng airconditioner ay para akong nasa tuktok ng isang active volcano na anumang oras ay maaaring sumabog. I can feel the rigidity of his arms and his abdomen. Hihimatayin na yata ako! Kanina lang ay nasa utak ko lang siya, ngayon ay katabi ko na at nakalingkis pa sakin ang malaki niyang katawan!

Can’t breathe!

“T-Troy..”

“Sshhh.. Just sleep..” Aniya.

Hindi na ako makalingon o makagalaw dahil sa higpit ng pagkakayapos niya sa akin. Nakatingala ako sa langit, shet na malagkit. Mas lalo akong hindi dadalawin ng antok nito. Nauubos na ang laway ko sa kalulunok. But I like this kind of feeling. I feel safe and protected between his arms. Kahit na hirap akong huminga, I feel no harm. I can’t stay like this, us without a label. I want him so bad but I don’t want to force myself into him, what is this? He’s this close, yet I want him to be closer. I want to dig more about him, about his life, about his thoughts. I want him to let me in.

“Close your eyes, Symon paano ka makakatulog niyan?” Nalaman kong gising pa pala siya dahil sa pagbulong niya.

“Troy, do you like me?” Diretsahan kong tanong sa kanya. Ang kanina’y nakapikit niyang mga mata ay dilat na ngayon.

“I don’t like you.” Sagot naman niya na walang pagdadalawang isip. I felt a stinging pain. Bakit ganoon niya kadaling nasagot iyon?

“Then why are you here if you don’t want me in your life?” Ang sakit ng nararamdaman ko ngayon. Malapit na akong maluha. Hirap na hirap akong sabihin ang totoo kong nararamdaman para sa kanya pero siya’y walang kahirap-hirap na tanggihan ako.

Sumimsim siya. Hindi niya inalis ang nakayapos niyang braso sa akin. Tinitigan niya akong mabuti sa mata kahit na liwanag nalang ng buwan ang tanging ilaw.

“I don’t just like you, Symon. I am falling in love with you, silently and dangerously.”

Chapter 16 [Pleasures]

[ Read at your own risk]

xxx

Concentration is a hard thing for me to do now. I can’t focus while capturing the best angle, all because Troy invaded my sanity. He’s flowing with the blood in my veins, every heartbeat shouts his name. Really Symon, nakarinig ka lang ng ‘I’m falling in love with you’, nagkakaganyan ka na?

“Napakahaba naman kasi ng buhok mo. Pati si Rapunzel nagresign na sa disney, hiyang-hiya sa’yo.” Ani Brunner dahil nagtugma ang sched namin sa ngayon.

Tinawanan ko nalang siya, siraulo. I’m still reminiscing what happened last night.

“Dangerously?” He said he’s falling for me silently and dangerously.

“Yeah. That dangerous kind of love. Iyong tipong, I don’t want to see you hanging out with some other guys, you can’t think of anyone else unless it’s me, no one can hold or touch you especially if it’s a boy, I only want you for myself, if there’s a need to tie you down in bed gagawin ko para lang hindi ka maka-attract ng iba.” I gasped. That dangerous? More of selfish nga siya e, pero kung paiiralin mo ang ganoong attitude, magiging dangerous nga siya.

Nasabi ko na bang ayoko sa mga lalaking clingy and touchy? Pero kung si Troy ba naman ang magiging clingy sa akin, why the hell not? Aarte pa ba ako? Troy Torralba na yan oh! If there will be one person I allowed to be clingy with me, that should be him.

“So, does that mean… boyfriend na kita?” Pagbibiro ko sakaling makalusot. At bakit hindi?

Pinakatitigan niya ako. May ligayang hindi ko maintindihan sa kanyang mga mata.

“What? You confessed! Ibig sabihin, mutual tayo.” He pinched my nose after that.

“Whenever you want to, okay? Let’s sleep.”

So it’s official na nga! Ang sabi naman niya kung kailan ko gusto e. Gusto ko siya, at gusto rin naman pala niya ako, bakit kailangan pang patagalin? I wanna try my luck here. This is my chance now to prove that my love for him isn’t shallow like my past relationships.

“Guys, where is Carlos? Siya na ang susunod na kukuhanan.” Lumapit ako sa mga nakahilerang modelo. Hinanap ko sa dagat ng mga tao si Carlos.

“Nasa dressing room pa yata. Nakita kong may kausap sa phone e.” Ani ng isang babaeng modelo na nakalimutan ko na ang pangalan.

“Ok. I’ll just find him, stay here.”

Nagtungo ako sa dressing room ng mga models. At hindi naman nagkamali ng impormasyon ang babae dahil narito nga siya. Naabutan ko siyang may kausap sa phone.

“Carlos! You’re next in line, matagal pa ba ’yan?” Nakita niya ako at saka naman niya ibinaba ang telepono.

“Pasensya na, Sir Symon. Kausap ko kasi yung nurse, sinugod si ate sa ospital dahil manganganak na siya. Nasa barko ang asawa niya kaya walang magbabantay sa kanya roon.” Nanginginig pa ang kanyang boses. Damang-dama ko ang pag-aalala niya.

“Ok. You can go to the hospital if you want, ako na ang bahala kay madam na ipagpaalam ka.” I tapped his shoulder. Bata pa itong si Carlos, I bet he’s on his flat twenties.

“Talaga po? Naku maraming salamat!” Nagulat ako dahil niyakap niya ako. Siguro’y dala ng tuwa.

“Sige na, mauna ka na. But be sure to come back tomorrow.” Tumango-tango siya at saka nagpaalam na.

Pabalik na ako sa studio nang mapansin ko ang nakatayong pigura sa tabi ng pinto. Nahanap ako ng nagmamasid na mata ni Troy, nakahalukipkip siya at waring may malalim na tumatakbo sa kanyang isipan.

“Kanina ka pa riyan?” Sinabayan niya ako sa paglalakad. Naka-leather jacket siya at black boots na outfit niya para mamaya.

“He hugged you.” He said as a statement of fact.

“It was a reflex. Natuwa lang siya.” So hanggang saan ang narinig niya sa usapan namin ni Carlos? Sumimsim siya. Is this some kind of jealousy again?

“I can’t tolerate it the next time.” He kissed my cheek bago kami maghiwalay ng daan. Wala namang tao sa hallway kaya niya nagawa iyon. But suddenly, nagdiwang na naman ang mga bulate sa aking tiyan.

Mag-aalas singko nang matapos ang aking trabaho. Nagmadali akong makalabas ng elevator nang makarating ito sa ground floor, alam ko kasing naghihintay si Troy sa parking lot. Aniya’y sabay na raw kaming uuwi lagi. So that I reminded myself not to bring a car everytime dahil nariyan naman siya.

Habang umikot siya para sa driver’s seat, ay nagkabit na ako ng seatbelt. Pagkapasok niya ay lumapit siya sakin at dinampian ako ng marahang halik sa labi. Goddamn! That was fast pero parang nag-slowmotion ang paligid at naririnig ko ang bawat kumpas ng aking puso.

“What? Bakit mukhang gulat ka? You don’t want me kissing you?” Imbes na sa mata niya ako tumingin ay sa labi niya ito nalipat.

“H-Hindi lang ako sanay.” Hindi ako sanay na laging nakukuryente. I’ve been kissed by other guys before, but his was different. There’s always a spark in him.

He leaned closer and gave me a peck again on my lips.

“Simula ngayon, sasanayin kita.” He plastered a playful smirk. Ang gwapo niya talaga. Kung iisipin, napakaswerte ko sa kanya. Sinong mag-aakalang ang gwapong modelong ito ay magagayuma ko? Not literally ginayuma, iyon bang maaattract sa akin?

Nakarating kami sa tapat ng condo. At ang loko, hindi ko mapigilan sa desisyon niyang mag-stay sa unit ko. Like diba, may sarili naman siyang unit na katabi lang ng akin, tapos makikikwarto pa? Ang katwiran niya’y sira pa din daw ang aircon sa kwarto niya kaya dito muna siya magpapalamig.

“Bakit ang dami mong women’s magazine?” Habang nagsasalin ako ng tsaa sa dalawang tasa ay siya naman abala sa pangingialam ng mga gamit ko.

“I’m a photographer. What will you expect?”

“But these are boys..” Ipinatong ko ang mga tasa sa ibabaw ng table. Tinignan ko siyang nakasimangot na sinasalansan ang mga magazines. Of course, women’s magazine nga diba kaya natural na lalaki ang nasa front cover niyan.

“Nakakakuha rin ako ng tips diyan. So what if those are boys?” Hindi ko makuha ang pinupunto niya.

“Are you lusting over these guys?” Halos maisuka ko ang iniinom na tsaa. Iyon ba ang iniisip niya?

“Hindi ako malibog no. Ang dumi ng utak mo. For work purposes nga lang iyan.”

“You can lust over me instead, Symon.” He stared at me with a different level of seriousness not only in his face but also in his voice.

“Can we talk about things other than lust?” Hindi kasi ako handa sa mga pag-uusap na ganyan lalo’t nasa iisang enclosed space lang kami. I can’t let hormones control over me. Kung saan-saang parte ng katawan niya dumadapo ang paningin ko. Masama na ito.

“Why not? We should be open-minded about these things, Symon.” Aniya habang umuupo sa pang-isahang couch.

Tinitigan ko lang siya. Hanggang sa bumaba ang tingin ko sa kanyang labi. Tapos bumalik sa kanyang mata.

“Come here..” Aniya sa mababang boses. What? Hindi naman kami kasya sa couch na inuupuan niya kaya saan ako uupo? Unless..

I groaned and lazily walk towards him, it felt awkward sitting on his lap.

“Masanay ka na sa ganitong mga bagay..” Bulong niya. Lahat ng balahibo sa katawan ko’y nagsitaasan na.

“Are you really this touchy kind of guy?” His massive arms embraced my waist firmly leaving no gap. His structure occupied the whole space of the couch he’s sitting kaya naman komportable na ako sa kandungan niya.

“Only to you, I guess. I don’t know what you did that got me so attracted to touch you like this..” Hinaplos niya pataas ang aking braso. Damang-dama ko ang sunud-sunod na goosebumps na sumisibol sa kailaliman ng kalamnan ko.

“T-Troy..” He started kissing the sides of my neck. Mamamatay na ako sa rindi dahil sa ingay na nililikha ng mga insekto sa loob ng katawan ko. Or is it just my heartbeat?

“I’m fucking horny, kahit titigan lang kita. Can’t remove you in my damn system.” Mas naglakbay ang kanyang mga kamay paloob sa aking tshirt. He cupped my chest, and played with my nipples as I groan in so much compassion.

We shared a torrid kiss. His moves are getting aggressive, he filled the skin below my face with fiery kisses. Umaagos na ang mga emosyong nararamdaman ko lang kapag nariyan siya. I can’t think of anything but letting him in. Let him invade my soul. As I am owned by him now, and I have the power to let him do this to me.

Nararamdaman ko na ang matigas na bukol sa ilalim ng pantalon niya. Bumitaw ako sa halik, and bent down to unbuckle his belt. Now, I’m doing this again with him. Removing his pants revealed his black boxers na malinaw na ang bakat sa loob nito. I kissed the hairs on his firm thigh, pataas sa kanyang kargada. Without any inhibitions left, ibinaba ko ang kanyang boxers. Agad na sumaludo sa aking harapan ang kanyang nagmumurang pagkalalaki.

Napanood ko ang pagdaan ng iba’t ibang emosyon sa kanyang mga mata. From desire to unimaginable lust to ecstatic pleasure. I played with his balls using my expert tongue.

“Dammmmn! This is effin’ insane!” Hiyaw niya habang nakatingala at panaka-nakang panonoorin akong paglaruan ang matigas na pagkalalaki niya.

Nang makuntento ay dinilaan ko ang pinakapuno ng kanyang ari paakyat sa tuktok nito, and swallowed it hard almost reaching my throat.

“Putangina! Ang sarap niyannnn..”

Ang ga-delatang tarugo niya ay mabilis na nasakop ang kabuuan ng bibig ko. Pumipintig pa ito at parang kamatis sa pula. Sinipsip ko ito ng maige, tasting his sweet precum.

“Hmmmnnn..” I enjoyed his cock. Bilib ako sa tatag at lakas nito. Saludong-saludo ito na parang sundalo. Magiting itong nakatayo at lumalaban sa bawat pagsubo ko.

Sinabayan ko nang pagtaas-baba ng palad ko ang kada subong ginagawa ko. Halos hindi ito magkasya sa bibig ko at sumosobra pa. Just how big his cock is? Mataba rin ang ugat na nakapaligid dito. Sinusuportahan niya ako gamit ang kanyang magkabilang kamay na nasa likod ng aking ulo. He caressed my hair, at bawat pagbagsak ng ulo ko sa pinakaibaba ay siya ding paggigil niya sa buhok ko.

Inuundayan na rin niya ako ng pagbayo habang nasa loob ng bibig ko ang kargada niya. His strokes are gentle but I notice the suppression of his aggression.

“Hmmmmnnm..”

His cock is the tastiest that I have ever been tasted, and the juiciest. Dahil naging instant lubricant ang katas niya kaya sobrang dulas ng bawat pagpasok nito sa bibig ko.

“Aren’t you jerking off when you’re alone? Grabeng katas ito.” Ilang buwan o linggo niya ba ito inipon? Napakarami niyang ikinakatas kahit na hindi pa siya nilalabasan ng tunay.

“Kind of busy..” What the heck? Gaano siya katigang kung ganoon?

“Ako nang bahala sa satisfaction mo.” I smiled seductively and licked the pinnacle of his molten cock na animo’y bulkan na malapit nang sumabog.

“Fuck.. Didn’t have any idea na magaling ka pala sa ganito?”

His strobing cock is proud still, kahit na ilang beses ko na itong pagurin gamit ang dila ko. He grazed my face and pushed it even deeper.

“I’ve got the most expert tongue on earth, Troy. Now you have an idea.” Naaninag ko ang pagsusumamo sa kanyang mata pagkatapos kong sabihin iyon.

Mas bumibilis at lumalakas ang pagbayo niya. I can’t believe that I can handle the impulse he’s sending. Pinalupot ko ng maige ang aking dila paikot sa kanyang silindro na nagmamalaki at naglalawa. I’m in love with the sweetness of his juice.

“Where did you learn this?” His eyes are like intoxicated with overwhelming waves of pleasure.

“I’m a self-learner.” I bit my lower lip, trying to emphasize the smudge of juice in my lips, which made him even on fire.

Dinilaan ko hanggang sa tuktok ang kanyang tarugo na hindi natitinag sa tatag at pundasyon, and engulfed it wholly. He shifted a bit giving me more access to eat him thoroughly. God! He’s just too fictional to be true, is he a human or a god from the mount olympus made for everybody’s phantasm? But I am confident that this isn’t a delusion, and he’s real. He’s rare but he’s real.

I feel his urge to move, and he whispered that he’s going to come. Finally.

Mas inipit ko ang kargada niya sa pagitan ng aking mga labi, at dama ko na ang paglaki at pamamaga nito para sa nalalapit na pagragasa ng katas nito.

“Fuuuuuuck! Hmmnnnn…” He yelled in an asthenic way. Almost losing all his strength.

Wala akong sinayang na katas. Sumabog siya sa loob ng bibig ko, mainit-init pa ito. Nakailang putok siya, grabe hindi ko mabilang! Nasisiraan na ako ng bait!

“Damn you, Symonn..” Naghahabol siya ng hininga. Muli akong umakyat sa ibabaw niya at nahiga sa kanyang dibdib. It’s a mystery kung paano namin napagkasya ang mga sarili sa couch na iyon. I feel tired too. And that was just a blowjob session, what if pa kung nagsex talaga kami? Baka mamatay na ako ng tuluyan sa pagod. Nakakaubos siya ng lakas. But it’s fucking worth it. The pleasures are worth it.

Sandali kaming nagpahinga, bago ako tumayo at nagtungo sa aking kama. Binunot ko sa ilalim ng aking unan ang isang itim na maskara. Yes, doon ko ito itinatago.

“Do you remember this?” Bumalik ako sa ibabaw niya at ipinakita sa kanya ang maskarang ginamit niya noon sa bar noong una kaming nagkita. Ipinakita ko na sa kanya ito months ago, pero tinanggihan at tinakbuhan lang niya ako.

“You’ve been keeping this?” Hinawakan niya iyon at sinuri.

“That was our first encounter. Do you still remember our first night together?” Pinaglaruan ko ang maninipis na balbas sa mukha niya.

“I-I.. I don’t. I’m sorry.” Napanguso ako. Okay lang. Pero nakakalungkot pa rin. Pero okay lang uli, dahil maaari naman naming palitan at dagdagan pa ang mga alaalang iyon.

“Bakit hindi mo maalala? Hindi ka naman lasing noon? But you were acting strange that night.” I reminisced that night when he asked me to bring him home.

“Someone drugged me.”

Drug? He took drugs before? Ano pa bang bisyo ang hindi niya ginawa?

“Did the police know that you’re in drugs that time when you got caught?”

Isa talaga siyang misteryo para sa akin. And it’s so interesting to unravel his thoughts and secrets. I want to discover more about him.

“Yeah. Nagpatong-patong ang kaso ko. Drugs, utang sa casino, and the past issue about the abduction of my ex.” Iyong huli’y medyo naikwento na niya sa akin, but only pieces of information. Hindi ko alam kung ano ang buong storya. At hindi pa rin nahahanap ang babaeng iyon kaya hindi pa siya nahahatulan ng mas mabigat na parusa.

“Hector helped me with the case, siya lang ang nakakaalam tungkol sa kasong iyon. At totoo naman talagang tinanan ko lang siya at wala akong masamang ginawa bukod doon, I don’t know what happened to her after she escaped me. I am innocent, and there was no evidence of her body if she’s still alive or not.”

At paano kung matagpuang patay na pala ang babae? Ibig bang sabihin ay sa kanya ihahatol ang parusa? Paano niya mapapatunayang hindi siya ang gumawa ng masama rito? How will he prove his innocence kung sakaling maging ganoon ang kondisyon?

“And let’s forget about that. That was all in the past. Maybe that bar incident wasn’t all bad, dahil hindi tayo magtatagpo kungdi dahil doon.” Totoo iyon. Maybe, it was all destined. Na ako ang makita at mahingian niya ng tulong ng gabing iyon. At kung hindi pa ako pinilit ni Brunner na sumama doon sa pinagtatrabahuan ni Janice, ay hindi rin kami magkikita after all. Destiny, it is.

Bago siya makatulog ay pinilit ko siyang maglinis ng katawan, pero aniya’y pagod at antok na siya para gawin pa iyon. Papikit-pikit na siya. Hindi pa nga kami kumakain, I mean ako lang pala ang kumain, if you know what I mean.

“Troy.. Magshower ka muna bago matulog..” Tinatapik ko ang pisngi niya.

“Sabay tayo?” Nakabukas ang isang mata niya. Hayup!

“Pagod na ako, Troy. My mouth’s already sore..” Tangina this. Pinamumulahan na yata ako ng mukha. Kailangang magpigil ng hormones! Oo pamigay ako pero kailangan ko itong dahan-dahanin pagdating sa kanya.

“We’re gonna shower, what else are you thinking?” Nakakainis ang mapang-asar na ngisi sa kanyang labi.

“A-Alright, shower then.”

Hinatak ko siya sa couch pero hindi naman siya tumitinag. Pagod siyang tumingin sa akin. What is it now? May gustong iparating ang kanyang mga mata.

“Wala akong pamalit na damit. My clothes and toiletries are on my unit. And I’m too tired to get up..” Napaka-arte naman ng lalaking ito! Mas maarte pa sa akin.

“Humiram ka muna sakin, may extra towels naman ako diyan.” Pagpupumilit ko. I wanna shower already. Nanlalagkit na ako.

“And what about clothes? Sa tingin mo magkakasya sakin ’yang mga damit mo? Or unless you want me to wander around here naked?” May kakaibang ngiti na naman sa kanyang labi. Hindi talaga siya nauubusan ng maruruming ideya.

“Alright! Stay here! Ako na ang kukuha ng mga gamit mo.” I pouted na siguradong makikita niya. Inirapan ko siya bago lumabas ng aking unit at lumipat sa kabila.

Binuksan ko ang ilaw ng unit niya. Pumasok ako sa loob. Napakalinis ng kwarto niya, parang hindi kwarto ng isang lalaki. Lahat naka-organize sa tamang lagayan. Agad akong dumiretso sa kanyang walk-in closet at nanguha ng ilang pares ng damit. Nagtungo ako sa banyo para kunin ang towel niya. Hindi na ako nanguha ng mga creams at bubble baths dahil meron din naman nito sa unit ko. Papalabas na ako nang mapansin ko ang nakapatay na aircon. Lumapit ako roon at binuksan iyon. Gumagana naman ito. And what the hell! Saan ang sira at hindi gumagana rito? Siraulo talaga ang lalaking iyon.

Napansin ko ang mga picture frames na nakapatong sa kanyang bedside table. It is a portrait of their family. I heard na pumanaw na ang kanyang ina, at ang kanyang mga kapatid ay may kanya-kanyang trabaho. Sigurado akong nakuha nila ang magandang lahi sa kanilang ama, gwapo pa rin ito kahit na may-edad na. Si Troy ang pinakamatangkad sa kanila, pantay naman ang kambal, at ang pinakamalaki ay si Blade. Hindi ko pa na-meet itong bunso nila, gwapo rin at mukhang kasali sa isang basketball club dahil naka-jersey pa ito sa litrato. Ang mga sumunod na litrato ay solo niya, ang iba’y stolen pa. Ang perpekto ng kanyang mukha kahit sa anong anggulo. Now I think that I got so fucking lucky.

Natigil ako nang may sunud-sunod na katok akong narinig sa pintuan.

“Nariyan na!” For sure it’s Troy. Hindi ko namalayang nagtagal na pala ako rito. Hindi na siguro siya nakapaghintay sa tagal ko. And one more thing, he needs an explaining to do about the aircon-thingy.

Bitbit ang ilang damit at towel sa aking bisig, binuksan ko ang pintuan. At sa gulat ko’y muntik ko nang maisara itong muli. Tumambad sakin ang nagtatakang reaksyon ng aking kapatid.

“W-What are you doing here, Syra?” Nakapostura ito. Kahit sa murang edad ay natuto na siyang maglagay ng mga kolorete sa kanyang mukha.

“At ano ring ginagawa mo rito sa unit ni Troy? Teka, nagkamali ba ako? Ito ang unit niya diba?” Muli pa niyang binalikan ng tingin ang numero sa labas ng silid.

Si Troy ang pakay niya? Of course, this is Troy’s unit kaya hindi siya nagkakamali. At.. At wala akong ideya na nagkikita sila without my knowledge. Anong.. Anong nangyayari? May hindi ba ako nalalaman tungkol sa kanilang dalawa? Gulong-gulo ako sa mga ideyang pumapasok sa utak ko.

“Where is he? I need to talk to him.”

Chapter 17 [Rude]

As soon as makapasok ako pabalik sa aking unit ay pinakawalan ko ang hiningang ilang minuto kong pinigilan. I saw Troy still lurking on the couch. Mabibigat na hakbang ang ginawa ko patungo malapit sa kanya at saka binato sa mukha niya ang towel at mga damit niya.

“Mag-shower kang mag-isa mo!” Nagulantang siya sa ginawa ko.

“What the fuuuck?”

Nilagpasan ko siya at saka nagtungo sa banyo. I made it sure na nakalock ang pintuan para hindi siya makapasok. Nag-iinit ang dugo ko. How dare he fool me and my sister? Salawahan siya!

“W-Wala si Troy dito. He’s in the studio. Why are you meeting with him?” I don’t want to judge my sister, pero noon pa man ay hindi na patas ang pagtingin ng magulang namin sa aming dalawa.

“Ilang beses niya akong hindi sinipot. I thought nakauwi na siya?” She answered. There was hope in her eyes. At mukhang nagkakaroon pa sila ng interaction through text or what. Bakit hindi ko alam ’to?

“Sinipot saan?” I want to dig for more informations.

“We’re supposedly dating!” She hissed losing her patience.

What the heck of all heck?! Dating? Talaga lang, Troy huh? Pinagsasabay kami ng kapatid ko kung ganoon? Ilan pa kaya ang kasabay ko sa kanya?

“And what are the towels for?” She looked at what I’m holding. Hindi na gumagana ng matino ang utak ko. Kung anu-anong masasamang ideya ang naiisip ko. He can’t do this to me! Pinaghirapan ko siya tapos ano, malalaman kong dini-date niya ang kapatid ko? Just how cruel is that?

“Uhh.. Laundry thing, he ask me to this for him since busy siya sa agency.” Kulang nalang ay mapangiwi ako sa kasinunghalingang pinagsasabi ko. Ever since, alam naman ni Syra na magkasama kami sa trabaho ni Troy. They met once, iyon ang pagkakaalam ko noong gallery opening niya. Hindi ko alam na may lihim pala silang pagkikita. I feel backstabbed.

Sumandal ako sa likod ng pintuan habang inaalala ang nangyari. Hindi ako mapakali. Muli kong naramdaman ang kompetisyon sa buhay kong ito. I can’t forever compete with my sister. Ako ang kuya, kaya hangga’t maaari ako ang magpapaubaya. Ako ang iintindi.

Lumabas ako ng banyo nang matapos maglinis. I found Troy sitting on my bed, waiting for me. His eyes are as passionate as ever. Tumayo siya at nagtangkang lapitan ako.

“Anong problema? What are you upset about?” Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko at hinagkan ito. Mas lalo akong nahuhulog sa ginagawa niyang ito.

“Nagkikita kayo ng kapatid ko?” Hindi dapat iyon tanong. It was the truth. He seemed to be unexpecting this kind of question from me. Napaawang ang kanyang labi.

“Yeah, I mean no but not quite.”

Napangiwi ako sa pait na naramdaman ko. I don’t like this creeping uneasiness. So what are they? Mutual ba sila? Bed buddies?

“Alright. I can explain it.” Iginawi niya akong maupo sa dulo ng kama habang malumanay siyang huminga ng malalim. I can’t talk because I will just make it hard for him.

“She’s kind of.. How will I put this.. We dated, once. Noong hindi ko pa napapagtantong ikaw ang mahal ko. She’s persistent and spoiled, I can’t ditch her because it would be rude and because she’s your sister. And I ignored her. And avoided her. And I don’t like her, for clarification.” Tinitigan ko lang siya habang tinitimbang ang mga salitang namumutawi sa bibig niya.

“And.. how did you know about her?”

Huminga ako ng malalim. Mukhang nagsasabi naman siya ng totoo. At alam ko rin naman kung gaano ka-spoiled ang aking kapatid. It’s not his fault for her mere infatuation on him.

“Galing siya kanina sa unit mo, and she’s looking for you.” Nakakunot ang kanyang noo sa nalamang balita. Wala siyang kaide-ideya na nanggaling ang kapatid ko sa unit niya kanina lang, at naabutan niya pa ako roon.

“What did you say to her?”

“Na nasa kwarto kita at katatapos lang kitang serbisyuhan.” I said implying sarcasm which he didn’t get.

“What??” His face looks hilarious.

“I was kidding! Pinauwi ko na siya. I said na busy ka sa agency, and I know that she doesn’t have the guts to go there.” I can’t tell him why, dahil ayokong siraan ang aking kapatid sa harap ng taong mahal ko.

Muli niyang hinawakan ang mga kamay ko at kanya itong hinagkan. Ginawaran niya ako ng halik. I feel comfort now. Nakahinga na rin ako ng maluwag. Hindi ko lang talaga maiwasang mag-isip ng masama. I barely know him, ang dami ko pang hindi nalalaman tungkol sa kanya at natatakot akong iyon ang maging dahilan ng pagwawakas nitong pag-ibig ko sa kanya.

“Ikaw ang mahal ko, ok? Remember that.”

Kinabukasan.

Sabay kami ni Troy sa paglabas sa condominium. Sabay na rin kaming nag-agahan kanina sa unit ko. Hinawakan niya ang kamay ko habang naglalakad sa kahabaan ng hallway. Wala kasing tao sa paligid kaya nagagawa namin ang mga ganitong bagay. We don’t talk about publicity, besides mukhang pareho naman naming gusto ng relationship privacy.

Ikinagimbal ko ang pagkakita kay Syra na nag-aabang sa labas, sa tabi ng kotse ni Troy, mukhang alam niya kung alin diyan ang sasakyan ni Troy. Agad kong binitawan ang kamay niya at ipinasok ito sa bulsa ng jacket ko.

“Troyyy!” She beamed whe she saw us. Saglit na napatingin sakin si Troy with an explaining eyes.

“Syra, what are you doing here?” Lumapit kami sa kanya. Hanggang balikat lang ni Troy ang kapatid ko, naalala ko ang limang taong agwat namin sa edad.

“Hindi ba abala ka sa gallery mo? Sinong nagmamanage doon?” Pagsingit ko. Trying to sound like a concerned brother.

She finger-combed her hair, at napapansin kong iba ang pilantik ng mata niya kapag si Troy ang nasa harapan. Her lips are painted red, trying to look more mature I think.

“Hindi ka kasi sumipot kahapon. I invited you for a lunch diba? At kuya, naroon naman si Britanny kaya may nangangasiwa sa gallery kapag wala ako doon.” She answered both our questions pero mas lamang ang oras na nakatingin siya kay Troy.

“We don’t have to do that, Syra. I’m a busy man.” Hindi ko pinapansin ang mga sulyap na ginagawa ni Troy sa akin. Maybe checking my reaction if I’m mad or not.

“Yup super busy namin.. I-I mean sa photoshoot mamaya. Madami kaming gagawin.” Sabat ko. I exhaled the frustration I’m feeling. Sa aming dalawa ng kapatid ko, ako ang kulang sa atensyon ng magulang. Kaya siguro ganito nalang ako ka-threatened kapag ang mga bagay na gusto ko ay gusto niya rin. But I’m changing that attitude, it’s not healthy. I can’t be insecure, kahit gaano pa niya kagusto si Troy, kung ako naman ang mahal ni Troy ay wala rin siyang magagawa.

“Then, when can we meet again? C’mon Troy, I know you’re way too busy for this, but can’t you spare me a little time?” Her eyes plead with pity. I looked at Troy menacingly.

I know Syra’s persistence on all things she wanted. Kapag may gusto, hindi siya titigil hangga’t hindi ito nakukuha. Mom and Dad spoiled her, gave her all the things she wants although it wasn’t needed. Marunong naman siyang maghirap sa mga bagay pero gusto niya ng madaliang paraan.

“Syra.” I warned her as Troy’s manager.

“What, kuya? It’s just a simple date. You can tell me when he’s gonna have free time then we can schedule it.” It’s not about the schedule Syra, it’s about him wanting to dump you but that’s rude because you’re my sister. But I don’t care, malaki naman siya at may sariling isip, hindi ko hawak ang emosyon niya.

“Alright. But first, we need to go. Mahuhuli na kami.” Tinanguan niya ako, trusting me that I will send her the propose schedule she’s insisting. Sumakay na ako sa sasakyan ni Troy.

Nakita ko ang saglit na pag-uusap nilang dalawa sa labas bago pumasok sa loob si Troy. Syra beamed at me and waved, malakas ang kompiyansa niyang we are on the same track for her infatuation towards him. But, I’m sorry we are not.

“I’m sorry. I wasn’t expecting that.” Aniya nang makaalis sa lugar na iyon ang sasakyan.

“So inform me when will you have a free time, then I can schedule your date.” Ang pait ng pagkakasabi ko sa huling salita. Date. God. He’s having a date with my sister. Damn it.

“What? Are you hearing yourself Symon?” He scowled at me. Ang mga mata niya’y tumutusok sa aking kaloob-looban. My heart is almost palpitating and ripping my chest out.

“What do you mean?” I asked, half-curious about his sudden rage.

“Ibinubugaw mo ako sa kapatid mo?”

Napatingin ako sa kanyang nakatuon ang paningin sa daan. Gumagalaw ang kanyang panga, at nagtatangis ang mga ugat sa kanyang braso.

“I am not, Troy! Sa tingin mo madali para sakin ’to?” Kapag nalaman ni Mom na inaagawan ko ang kapatid ay malamang na ako na naman ang lalabas na masama. Ayokong magkaroon ng kompetisyon sa pagitan naming magkapatid, dahil kapag nangialam ang mga magulang namin ay kilala ko na kung sino ang papaboran nila.

“I am not dating anybody else, Symon.” Matigas niyang paninindigan.

Magsasalita pa sana ako ngunit napigilan iyon nang biglang tumunog amg phone ko. It’s a message from Mom.

Mom:

Tama ba itong naririnig ko na your sister is dating a model? I heard he’s successful in his field, and he’s working on your agency. Invite him to dinner tomorrow.

Alam ko na kung saan ito papunta. And she has the guts to tell me that. I should be there to serve as a bridge to my sister’s love story, iyon ang plano nila. I know them better.

“May gagawin ka ba bukas ng gabi?” Tanong ko sa kanya na hindi alam kung anong binabalak ko.

Matagal kong pinag-isipan bago makapagdesisyon.

“Mom’s inviting you to our house for a dinner, tomorrow night. Are you gonna be available?”

“For you?” He asked in a monotonous voice.

“For Syra.”

“Then it’s a no.” He said as finality and expecting no further arguments from me.

“Troy..” I sighed. I know my family has plans, but I also have my own.

“No, Symon. Unless it’s for you.”

“And I’m saying do this for me.” Hinaplos ko ang kanyang braso. If he’s really into me, he will do this things for me no matter how crazy it is.

“You want me there because your sister will be there too, and now you’re saying do this for you? What are you up to, Symon?”

Binalot kami ng maingay na katahimikan. I can’t argue with him. And I can’t force him to do something terrible. Pero hindi ko siya ibinubugaw sa kapatid ko, I want to introduce him to my family. He met my family once, and I want them to introduce him as a friend, kahit hindi bilang boyfriend. It’s a small step, uunti-untiin kong ipakilala siya kina Mom and Dad, and also to Syra. I need to take this steps, para hindi sila mabigla.

Nakarating kami sa tapat ng building ng Elegantesse. Bago kami bumaba ay may sinabi pa siya sa akin.

“I’ll be there if you really want me there, and not for other purpose. Alright?” Bumaba na ang tensyon sa kanyang boses. His smoky eyes are attractive as I first see it before. May kung anong misteryong nakapaloob doon.

The day went by as usual. Same routine and same stress from newbie models. Marami na ang nag-aapply sa agency dahil sa pangalan ni Troy Torralba. They thought that they can be like him, or maybe they want to work with the gorgeous model like him.

“Bakit mag-isa ka rito?” Tumabi sakin si August, ang kaibigan kong isa sa mga modelo ni Herman. Hindi ko alam na narito pala siya ngayon.

I was sitting on a stool behind the studio. Hinihintay kong matapos si Troy.

“Ikaw, bakit nandito ka pa? Hindi ba nasa Cavite ang team ninyo?” Hinubad niya ang strap ng backpack niya.

“Hindi ako sumama doon. I hate seeing Herman praise the female models again and again. It’s sickening.” Saka siya madramang suminghap at umaktong hindi makahinga.

“You’re just insecure kasi hindi na sa’yo ang atensyon ng mga babae. Well, Herman is also a good looking man, photographer pa, kaya mas lumakas ang karisma.” Ani ko habang inaalala ang unang engkwentro namin ni Herman. Madalas nga lang siyang wala rito sa studio at madalas nasa field siya gaya ni Brunner.

“Kumusta kayo ng partner mo? Bakit hindi kayo ang magkasama?” Sabay hinanap niya sa paligid ang katauhan ni Troy.

“Marami na kasi siyang offer, kaya iba-ibang photographer na rin ang kumukuha sa kanya.”

“And, he always looked vicious to me. I mean, like right now..” Hindi ko napansin na nakatingin na pala siya sa likuran.

Sinundan ko ang tingin niya and I found Troy talking to his photographer. Naka-attire pa siya ng isang business suit ng isang kilalang brand. And despite the crowd of people everywhere, he still has his eyes set on me, hindi lang pala sa akin kundi sa aming dalawa ni August. At matatalim ang tinging iyon.

“Oh come on, jealousy again.” I muttered while his eagle eyes lingered on our direction. Kapag talaga may ibang lalaki akong kasama ay ganoon lagi ang reaksyon niya.

“Jealous? He’s jealous about what? Teka, kayo na ba?” Pinanglakihan ko siya ng mata nang mapagtantong naibulalas ko ang isang sikreto.

“N-No! We’re not like what you think. Mali ang pagkakaintindi mo.” Panangga ko. Pero sa hitsura niya ay mukhang hindi kumbinsido at iba ang meaning ng kanyang mga mata. Malisyoso pa naman ito!

Ang sarap punitin ng mga labi niyang malawak na nakangisi. Like he had just found a dirty secret, found a treasure chest beneath the ground. Wala akong nagawa kundi ang matawa nalang rin sa panunuri niya.

“You are an item! Why didn-” Mas mabilis pa sa isang iglap na tinakpan ko ang bibig niya. Walanghiyang ’to. Napakaingay, mamaya ay marinig pa siya ng iba riyan.

“Yes, and can you at least shut your mouth?” Hindi pa rin niya mapigilan ang saya kahit ilang beses ko siyang binawalan. He told me that he is happy for me, kahit na hindi niya gaanong kilala si Troy ay nagtitiwala ito sa kanya.

“I hope you’re happy.” Tinapik niya ang balikat ko bago nagpaalam na umalis.

Mahirap makamit ang kasiyahan, but it’s your choice kung gusto mong maging masaya. Right now, my source of happiness is Troy.

“Anong pinag-usapan niyo?” Nagtatanong si Troy habang papasok ako sa loob ng kanyang sasakyan.

“Ni August? Uhh, random things, kumustahan, ganun.” Aside sa pag-amin ko sa relasyon namin sa kanya. Hindi naman siguro masama na may makaalam ng relasyon namin kahit ilang kaibigan lang, even if we still seek privacy.

“Are you always hanging out with him?” Pinasimulan niya ang makina at saka kami lumarga. But before that, he reached for my lips and leave a kiss. Ganoon ang routine niya lagi kapag nasa loob kami ng sasakyan.

“Minsan lang, busy rin kasi siya sa modelling. Lagi siyang nasa field.” I gave him an honest answer. Alam ko kasi kung saan na naman patungo ito.

“Don’t you have female friends?” I wonder why he’s asking that kind of question now. Ayaw niya bang puro lalaki ang kaibigan ko? Friendship doesn’t requires gender.

“Mga katrabaho lang, but not close enough. Do you have a problem with boy friends?” Hindi ko naman nakitaan ng tensyon ang reaksyon niya.

“I don’t. As long as they stay not more than that.” I hugged his free arm and snuggled it. Gustong-gusto ko talaga ang amoy niyang natural.

Nakarating kami sa condo. And like the usual, sa unit ko na naman siya tumambay. Hindi naman sira ang aircon sa kwarto niya para manatili ulit dito. Pinaglololoko ako nito.

“Damn. I can’t resist you..” Nang umupo ako sa kama ay naupo rin siya at inilipat ang bigat niya sa akin dahilan upang mapahiga kaming pareho. Ang bigat pa naman ng braso niya.

“Troy. Ang bigat ng katawan mo.” Binuhat ko ang braso niyang nakadagan sa dibdib ko at inalis iyon. Pero maliksi siyang kumilos at ibinalik ang pagkakayakap sa akin.

“Let’s just cuddle, I have no energy left for a hot sex tonight.” Kinurot ko ang tagiliran niya. So kung hindi siya pagod ngayon, plano niya talagang mag-toot kami?

“Okay. Just cuddling.” Idinantay ko ang ulo ko sa bisig niya.

We talked about things, about life, about our future together, when suddenly we’re interrupted by a knock on the door. Uggh. Sino ba itong istorbong ito.

Tumayo ako at dumiretso sa pintuan. Binuksan ko ito, pero hindi ko nilawakan ang pagkakabukas nang malamang si Syra ito.

“Hi kuya!” Masiglang bati niya. She’s wearing a spaghetti strap top paired with a black mini-skirt. Muling napinturahan ang kanyang mukha.

“Uhmm.. Naiwan pa sa studio si Troy eh, got a hectic schedule today.” I made it sura na natatakpan ko ang puwang na ginawa ng bukas na pintuan. Mahirap na at baka makita niya pa si Troy. And speaking of him, nilakasan ko talaga ang pagkakabigkas sa pangalan niya upang marinig niya.

“I am not here to ask about him, kung iyon ang pakay ko dapat sa unit niya ako pumunta diba? Ikaw ang pakay ko, kuya. I wanted to visit you, I don’t have any idea what your room looks like.” Right. Nasanay yata ako noong nakaraang nasa unit ako ni Troy at nagpang-abot kami doon. Now, I’m in my unit and I am talking to her about him. That sucks, Symon!

“Why now all of a sudden? Sa pagkakaalam ko, you’re not interested about my life.” You are just interested about yourself, about your childish caprices and about your freaking infatuation on my boyfriend. Yeah, I sound sarcastic.

“You’re my brother after all. And, tutulungan mo ako dahil kapatid mo ako. You’ll help me with Troy to win his heart.” Nakaramdam ako ng pait sa panlasa ko. Hindi ko masikmura ang plano niya. That just sounds stupid.

“Hindi ko pwedeng kontrolin ang buhay niya, Syra. He has his own mind and heart, you can’t just dictate people.” Pilit kong inuunawa na parte lang ito ng kabataan niya. Naiintindihan ko kung bakit ganito ang tingin niya sa mga bagay-bagay, napakadaling makuha.

“So you’re not going to help me?” Obvious na sa kanyang mukha ang pagkaubos ng pasensya.

Hindi ko siya sinagot. Alam na niya ang desisyon ko tungkol doon. There’s no way in hell na gagawin ko ang gusto niyang mangyari lalo’t involve si Troy sa usapan.

“It’s alright. I have Mom and Dad’s back. I can win him without your help.” She smiled like there is a magic plan on her mind.

You can’t win him Syra, dahil magsisimula ka pa lang ay natalo ka na. You can’t win someone who’s already taken.

“But, can I still peep inside your room?” Sabay sumusulyap siya sa aking likuran.

“No.” Agad kong nasabi iyon. Her countenance changed.

“Why not? You’re not rude to let me just stand here.”

Yes, I can be rude because of your attitude, Syra.

“I’m too tired, Syra. I can’t handle any visitors tonight. I need to rest now.” Umikot ang mata niya at ngumiwi. Ganyan ang nagiging hitsura niya kapag hindi nakukuha ang gusto.

“Okay! I’ll come back some other day. And tell Troy that Mom’s expecting his presence tomorrow dinner night.” Iyon ang huli niyang sinabi bago umalis nang walang pamamaalam o halik man lang sa pisngi.

“Who’s that?” Bungad na tanong ni Troy pagkasara ko ng pintuan.

“My sister slash your suitor.”

Bumalik ako sa pagkakahiga sa kanyang tabi. Hindi ko na siya pipilitin kung ayaw niyang dumalo bukas. And I’m sure that I will disappoint Syra and Mom once again. I’m fascinated to be involved in this family that doesn’t feel like a family. Syra’s been spoiled and I’m the underrated one. And I am still hoping na magbago iyon balang araw.

Chapter 18 [Harder]

HINDI ko na nahagilap pa ang kaluluwa ni Troy nang umalis ako ng agency. Ayon kay Brunner ay nakita raw niyang maagang umalis ito kanina. Kaya ngayon ay hindi kami magkasabay at kinailangan kong mag-taxi pauwi.

Ngayon ay abala ako sa pag-iisip ng mga kadahilanan kung bakit hindi ko maisasama ngayong gabi si Troy sa inaasahang family dinner mamaya. For sure, mas inaabangan nila ang pagdalo ni Troy kaysa sa pagdating ko. And I’m sure Syra will be giving her best to look beautiful tonight.

Nakarating ako sa condo sa tamang oras. Tumigil ako saglit sa tapat ng unit ni Troy at idinikit ang tainga sa pintuan upang pakinggan kung nariyan siya sa loob. Nang wala akong madinig na ingay ay kinatok ko ito. After six seconds, nagpasya ako na mukhang hindi ko siya makikita rito.

Nagtungo ako sa aking unit at agad na nag-shower. It’s already seven in the evening when I finished showering. Nagbihis ako ng isang grey fitted shirt underneath a single-vent black coat. This is our normal dinner, you must look elegant and professional. That’s what Mom and Dad taught us about the proper etiquettes and grooming.

Bumaba ako ng basement upang hanapin ang aking sasakyang matagal ko na ring hindi nagagamit dahil lagi akong sumasabay kay Troy. Our house is a few kilometers away from my condominium. Hindi ito kalayuan kaya wala pang isang oras ay nakarating na rin ako.

I parked my car beside a gorgeous red car, iyon ang kotse ni Syra. Pagpasok ko sa main entrance ay sinalubong ako ng dalawang housemaids at ang mayordomang si Guillerma, niyakap ako nito. Matagal rin siyang nawala dahil umuwi ito ng probinsya mga dalawang buwan ang nakalilipas.

“Nanay, namiss po kita.” Hanggang balikat ko lamang siya. Naging malaking parte siya ng aking paglaki, siya ang madalas kong nakakasama noon sa bahay dahil madalas na nangingibang-bansa ang magulang namin dahil sa trabaho.

“Ang laki na talaga ng Simon ko..” Hinaplos niya ang magkabilang pisngi ko. Mangiyak-ngiyak siya ngayong nakita akong muli. Dahil sa pagrerebelde ko noon, minsanan nalang ako kung umuwi sa bahay.

“Symon, Nay. Hindi Simon.” Iyon kasi ang madalas niyang itawag sakin. Simon ang namayapa niyang anak noong ako’y labinlimang taong gulang.

“Halika at kanina ka pa hinihintay nina Mam.” Umikot ang mata ko sa kaisipang iyon na hindi ko kayang paniwalaan.

She guided me towards the large kitchen kung nasan naroon na ang aking ama, ina, at kapatid. Lumawak ang ngiti ni Syra nang makita ako, maging si Mom ay lumiwanag ang mukha. Wow. What was that?

“Oh my gosh! Hindi ko akalaing darating ka..” Syra in her elegant navy blue dress, she walked towards me para sa isang mainit na pagyakap ngunit lumagpas ito sa akin. Lumingon ako sa aking likuran at napagmasdan ko ang pagyakap ni Syra sa kadarating na si Troy, in his charcoal black tuxedo that hugs his well-built upper body. I met his pair of dark olive eyes. And he didn’t inform me that he’ll come after all? Akala ko ba ayaw niya?

Sumunod si Mom kay Syra sa pagtanggap sa bagong panauhin. Nagmukha akong hangin. Napailing nalang ako sa ere at nagpasyang umupo sa katabing upuan ni Syra.

“Oops! Kuya, I reserved that seat for Troy. Doon ka nalang sa kabila.” Sabay turo niya sa upuang katabi ni Mom. Si Dad ang nakaupo sa kabisera na tinanguan lamang ako. At least he noticed me kahit paano, unlike these two who acted like they didn’t see me at all.

Buong oras ay iniiwasan ko talaga ng tingin si Troy. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa kanya, at kung ano ang pakay niya sa pagdalo rito. He said a big no when I invited him and talk about it. What triggered him to come over now?

“Nice meeting you son, I’ll be glad to finally meet you.” Naglahad ng kamay si Dad kay Troy at ito’y dali namang tinanggap. Nasuka ako doon. Nice meeting you son? Kahit kailan ay hindi ko narinig mula sa kanya iyon na itawag sa akin. I was never his son. I started being not his son when he knew about my real sexuality.

“It’s my honor, Mr. Monteguido.” Ani Troy. Pilit kong ibinabaling sa iba ang atensyon ko upang hindi marinig ang boses niya.

“Just call me Tito, or Dad if you want.” Mahinang tumawa si Dad sa kanyang sinabi. Syra giggled in silence. What the fuck. Hindi ko kayang marinig ang mga ito galing sa kanila. Parang bumabaligtad ang sikmura ko.

“Manang!” Tawag ni Mom kay Guillerma at sa mga kasunod nitong maids upang ihain ang mga pagkain.

They started talking about business, and his modelling life. I was stunned and remained firm on my seat. Walang kumakausap sa akin kaya hindi ko rin kailangang magsalita. Sa peripheral vision ko, panaka-nakang nagnanakaw ng tingin si Troy sa gawi ko. I did not mind him. I don’t know what’s going on here and why he suddenly showed up.

“So how did you cope up after that issue? I’m so glad you’re back into your forte now.” Mom with a sad and worrying voice. Parang naitanong na rin niya ito dati. Nagiging marahan at malamyos ang kanyang pananalita.

Nagsalin ng red wine ang maids sa aming mga baso. Ako ang unang tumungga at naubos ko agad ang laman ng akin.

“With the help of some friends, and the agency who still accepted and believe in me despite the issues. I owe them a lot.” Troy answered habang mariing nakikinig ang aking pamilya na animo’y nakikinig sa isang story telling.

Sinenyasan ko ang isang maid na muling salinan ang aking kopita.

“And now, all I can see is a strong man. Hindi na ako nagtataka kung bakit ikaw ang natipuhan nitong anak ko..” Nabilaukan ako kaya agad naman akong inabutan ng tissue ni Guillerma. Of course, si Syra ang tinutukoy na anak ni Mom!

“Mom..” Syra hissed at Mom’s silliness.

“Mabuting tao po ang anak niyo, that’s why I’m kind of attracted.” Tugon pa ni Troy na palihim kung sumulyap sa akin. Sino ba talaga ang tinutukoy niya? Obviously, si Syra ang pinag-uusapan nila. Sino ba naman ako, I’m just a stone display here.

Napansin ko ang ngitian ni Mom at Dad sa narinig na sagot kay Troy, masaya sila para kay Syra.

Muli kong naubos ang alak sa aking baso. Hindi ko na kailangang tawagin pa uli ang maid dahil kusa na siyang lumapit upang salinan ako ng alak.

“Symon, slow down your drinking.” Dad called me, and I got all their attention nang muling tunggain ko ang alak. Finally, napansin na rin nilang kasali ako sa pamilya.

“I’m not yet drunk, Dad. Don’t overstate it.” Ngumisi ako sa kanila. Ngayon ay nagtama na ang paningin namin ni Troy. Salubong na ang kanyang kilay at may mapanghusgang tinging ipinupukol sa kopitang hawak ko.

“Hayaan mo na, Dad. Maybe Kuya misses the taste of alcohol, and he’s always busy at work. Right, Kuya?” Sarkastikong pinansin ako ni Syra. Ang katabi niyang si Troy ay hindi na natanggal ang paningin sakin.

Hindi ako sumagot. Madali namang naiba ang usapan dahil bumalik na kay Troy ang atensyon nila.

They talk about business again, and how they see Troy as this brave and strong man. Inabala ko nalang ang sarili sa pag-ubos ng aking pagkain. Hindi ko magawang sumingit sa usapan nila dahil pakiramdam ko ay walang natirang lugar para sakin. Pero wala namang nagbago, ganito pa rin naman gaya noon. I am always left out. Hindi ako ganid sa atensyon, pero sana naman ay kahit kakarampot ay mabigyan ako. Besides, nabibigyan lang ako ng atensyon kapag may nagawa akong mali sa paningin nila.

Maya-maya ay natigil ako sa pagsubo nang mag-vibrate ang aking phone sa bulsa ng pantalon ko. I received a message from…

Troy:

Are you mad? You’re not on your usual self.

Kapag nasa loob ako ng apat na sulok ng bahay na ito, I’m not the Symon the photographer. Kahit gaano pa ako maging successful sa sarili kong larangan, ganoon pa rin ako sa bahay na ito.

Hindi ko pinansin ang text message niya at kumain nalang uli. Nagagawa niya pang mag-text gayong abala siya sa pag-entertain kina Mom at Syra? I have no idea that he’s good at doing multiple things at once.

Muling nag-vibrate ang phone ko.

Troy:

We’ll talk after this.

Abala si Syra sa pag-awra kapag kausap si Troy. Troy’s a gentleman, hindi naman niya binibigo ang aking kapatid. And I hate that fact.

“Uhm, I’ll just excuse myself. Rest room lang.” Wala rin namang pumansin maliban kay Troy nang magpaalam ako sa hapag.

Bago ko pa tuluyang mahawakan ang doorknob ng banyo ay agad na may humatak sa aking palapulsuhan at dinala ako nito sa garden.

Madilim sa garden at tanging mga dim lights ang lumiliwanag dito. Troy stood in front of me with his hands on my waist. Hindi ko siya kayang tignan sa mata. His natural scent reeks, and his massivity blocks the only light from afar. Naririnig ko ang malalalim niyang paghinga.

“Y-You came.” I blurted out, declaring what was obvious. Hindi ako dismayado, gusto ko lang malaman kung ano ang mga dahilan niya.

“She insisted.” He answered. Sinong tinutukoy niya, si Syra? Kaya siya pumunta ay dahil sa pinilit siya ng kapatid ko?

“And I insisted you too. Does that mean, my boyfriend chooses my sister over me?” I made it sound so sarcastic para malaman niyang iyon ang nasa isip ko. Noong ako ang mag-imbita sa kanya, he said no. Now, he’s saying that my sister insisted him to come so he didn’t have any choice but to show up?

“Hindi ganoon, Symon. I have my plans.” Then fucking enlighten me, Troy! What are those plans?!

“I will tell them everything.” Aniya pagkatapos pakawalan ang isang mabigat na hininga.

“After you made my whole family believe that you’re into my sister? Really Troy, how are you going to fix it?” Bumuga ako ng hininga. Right now is not the right and best time to tell everything. My family believes that he’s the perfect guy for my sister, and them knowing the whole truth, mas lalo lang babaon sa lupa ang galit nila sa akin. It will crash their world. I’m the least favorite, baka kasuklaman pa nila ako kapag nalaman nilang inagawan ko ang nakababatang kapatid ko.

“I did not tell them that I love her!” He hissed in annoyance.

“And you tell them what, mabuting tao ang anak nila kaya hindi mo mapigilang maattract. Kahit sinong tao iisipin na si Syra ang tinutukoy mo. No one will believe that you are attracted to their son, Troy because that is just ridiculously stupid.” Ani ko bago siya tinalikuran at iniwan doon.

Binuksan ko ang pintuan papasok sa loob saktong nasalubong ko si Mom at si Syra.

“O, narito lang pala kayo.” Mom announced as she found me. Napansin ko ang lalaking nasa likuran ko na.

“Ahm, Mom I’m sorry I have to go first. I have a morning shoot tomorrow.” She nods and she kissed me on my cheeks. Ni hindi man lang niya ako pinigilan or what.

“Come on Troy, I’ll show you one of my masterpieces in my room.” Just what the hell at kailangan pang sa kwarto sila magpunta? Kung anu-anong larawan ang pumapasok sa utak ko.

Hindi ko na kinakaya ang mga naririnig kaya’t umalis na ako roon nang hindi sila binabalikan ng tingin. Nagpaalam ako kay Dad na abala sa kanyang kausap sa telepono. At kay Nanay Guillerma na muli akong binalot ng halik at yakap.

“Kailan ka babalik rito iho? Dalas-dalasan mo naman ang pagbisita rito.” Nangingilid ang kanyang luha habang sinasabi iyon. Aniya kasi ay naaalala niya ang namayapang anak sa katauhan ko.

“Kapag hindi po ako abala sa trabaho, susubukan ko pong bisitahin kayo rito hangga’t maaari.” Muli kaming nagyakapan bago ako tuluyang nagpaalam.

The cold breeze embraced me as I went to the parking. Nang makasakay ako ay hindi ko agad ito pinaandar. Muli kong binalikan ng tingin ang bahay namin. Ever since I did not become a part of the picture. Ngayon, with Troy’s addition, they look like a complete and happy family now. I am not insecure, I’m just painfully lonely. I feel that things are constantly changing, people always leave, feelings always fade, time always runs fast, there is nothing left to keep.

Hindi na siguro ako masasanay sa buhay kong ito. People come and go, itinatak ko iyon sa aking utak.

If Troy wants to stay or not, I will not force him to what I want. He’s so fucking rare, but maybe some people other than me deserve a rare man like him.

Muli kong binuksan ang huling mensahe niya sa akin.

Troy:

We’ll talk after this.

Gustong-gusto kong ipaglaban ang pagmamahal ko para sa kanya, pero pagdating sa usapang pamilya, wala akong magawa kundi ang tumiklop. They are barely my family, if they knew all of these, I’m afraid to lose them completely.

I typed a message to him.

Me:

Please, don’t tell them now. I’m scared.

Binuhay ko ang makina at saka ko pinaandar ang kotse. While driving, nakareceive ako ng reply sa kanya.

Troy:

If that’s what you want, then.

Ngayon, hindi ko na lubos maisip kung saan tutungo itong relasyon namin. Hindi ko inaasahang magiging ganito ito kahirap sa sitwasyon ko. I thought before that dating a top rank model like him is hard, I never thought about his side that dating a photographer with family issues like me is harder. Love isn’t complicated, we made it what it was.

Chapter 19 [Loser]

Mariin kong ibinaba ang camera nang magbreaktime ang lahat. Naupo ako sa isang stool at ipinasa sa tablet ang mga kuhang litrato. I was reviewing the outputs when I notice a shadow beside me. Agad akong nakaramdam ng kakaibang init sa presensyang iyon.

Tumikhim siya. “You should rest or take a nap, it’s breaktime Symon.” Boses iyon ni Troy. Hindi ko siya nilingon, hindi ko alam kung bakit hindi ko magawa.

Hindi ako nagsalita. Inabala ko ang sarili sa pag-edit ng ilang pictures. The other photos need more contrast, I don’t remember when I did become so meticulous about my works. Madalas ay perpekto na ito at hindi na kinakailangang iedit.

“Talk to me please, Sy. Are you still mad?”

Tumigil ako sa ginagawa at ngayo’y sinulyapan ko na siya. Mapupungay ang kanyang mga mata. May kung anong nagbabagang init doon na hindi ko lubos na maunawaan.

I turned off the tablet at saka ako tumayo. Hinawakan niya ang braso ko nang makaramdam na tatakasan ko siya. I met his sorrowful eyes. It’s almost begging. Before I chase him, I thought na magiging madali lang ang lahat. We work in the same place, he’s the model and I’ll be his photographer, and then he fell in love with me. End of the story. I never thought it’s gonna be turning the other way around.

“Uhm. Prepare ka na after ten minutes. Tapos tawagin mo nalang ako.” Niligpit ko ang mga kagamitan ko. Ang naiwang kamay niya sa aking braso ay mas humigpit. I looked at him again.

“Troy, are you going to prepare or not? You only have nine minutes and twelve seconds..” I said while looking at my wrist watch. “Call the stylists to prep you up. I need to rest.” Nang malamang kailangan ko nang magpahinga ay lumuwag ang kanyang pagkakahawak sa aking braso. But his raging eyes did not leave me.

Tinalikuran ko siya. I am not feeling anger. Or wrath or hate. I just feel afraid. Afraid of things could get worse. Afraid to lose everything. Afraid how things will change everything for me. Right now, I choose things to stay. I have lived like this for years, at ayokong sumugal sa mga bagay na alam kong walang kasiguruhan. Ayokong tumaya, dahil sa huli alam kong ako rin ang magiging talunan. Akala ko kakayanin ko na, pero hindi pa pala.

The whole breaktime ay nakatunganga lang ako. Paminsan-minsan ay sumasagot ako kapag kinakausap ako ni Brunner. I just can’t help not to seem off.

“Are you even listening?” Kinaway niya ang mga daliri sa tapat ng aking mukha.

“Y-Yes. I heard you, Brunner. Kung ako sa’yo huwag ka nalang mag-boyfriend.” He’s been talking about how he ended his last relationship. May mapanuring mata siya ngayon na ginagamit.

“Woah, are you talking from experience? You sound bitter, nag-away ba kayo ni Troy?” Nasalubong ko ang kuryosong mga mata niya. Ginantihan ko siya ng matalim na tingin.

“We are not. I’m just suggesting. Nakailang boyfriends ka na this year, hindi ka ba napapagod? If it seems not for you then don’t start it anyway.” Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang mga sinasabi ko. Pero may punto naman. Just like how I started it with Troy and now I’m doomed. Mas mabuti pa kung fling-fling lang, no strings attached, madaling tapusin kung kailan mo gusto. Ngayon ko lang natanto na iba itong pinasukan ko with Troy. This is a lot different.

“Wait, are you planning to end what you have with Troy?” Gulat ang kanyang reaksyon. Maging ako ay nagulat sa kanyang tanong. Hindi pa naman sumagi sa isip ko iyon, pero ngayon ay binigyan niya ako ng ideya.

Just like how people in depression escape their fate, end their life. Should I end it with Troy to escape this difficult situation?

Naging abala ako sa sumunod na photoshoot. Nasa harapan si Troy, he’s wearing a denim jacket, slim pants and a pair of brogue boots. Sa likuran niya ay may nakahandang itim na sofa bilang display. Nakapameywang siya habang inaayos ng hairstylist ang kanyang buhok.

“We’re starting in a minute.” Anunsyo ko dahilan kung bakit napalingon sa gawi ko si Troy.

“Please, don’t move.” Ani ng hairstylist sa kanya.

Sinet-up ko ang aking mga kagamitan. Nanghiram pa ako ng tripod sa isang hindi kilalang photographer dahil hindi ko nadala ang akin. Nagbusy-busyhan ako upang hindi ko mabigyan ng atensyon ang lalaking nasa harapan ko. Kahit na balot siya ngayon ay rumaragasa sa aking alaala ang mga pagtatalik namin. Those chocolate muscles on his abdomen and the veins running on his forearms. I tried to wash it away.

Gaya ng sabi ko, we started after a minute. Hindi naman ako binigo ni Troy sa mga poses niya. Alam na niya agad ang gagawin kahit hindi na sabihin. Because that’s what professionalism is, plus modelling is really his connoisseurship so everything is in the right place.

Malapit na kaming matapos nang mapansin ko ang pagiging unsteady ng kanyang mga mata.

“Troy, keep still. Focus!” Sita ko sa kanya but he keeps on looking on the audience. And then he looks at me after. Since when did he become conscious with an audience?

Tumingin ako sa likuran upang pagsabihan ang nasa audience na manatiling tahimik upang hindi madistract ang model. But on the sea of people, nagulat ako nang matagpuan doon si Syra. Her eyes are permanently watching at the front.

So my sister is the cause of his distraction? Really?

“Eyes on me!” I yelled so that I got all of his attention. Tumango naman siya at muling nakabalik sa kanyang concentration.

Halos mapudpod ang labi ko sa kakakagat ko doon habang sinusuri ang ilang kuha sa camera pagkatapos. Ang mga staff at maintenance crew ay nasa harapan at nagliligpit ng mga kalat. Nanatili ako sa aking posisyon, samantalang sa peripheral view ko ay si Troy na sana’y lalapit sa akin ngunit naagaw ni Syra ang atensyon niya. Hinarangan siya ng aking kapatid at may inabot pa itong bottled water. Oh God, really? Sa harapan ko pa talaga sila maglalandian?

Niligpit ko ang mga gamit ko at akmang lalagpasan sila nang tawagin ako ni Syra.

“Hi Kuya! Nandito ka pala?” Parang gulat pa siya. Deep inside me is cursing. Why do they always let me feel that I’m an invisible part of their family? At nakakagulat bang makita niya ako rito e dito ako nagtatrabaho? Mas nakakagulat ngang siya ang narito.

“What brought you here?” Taliwas sa tunay na nararamdaman ko. I have to act like it was all okay. Even though I am not glancing at Troy, I can feel how his eyes bore into me.

“Gusto ko lang mapanood si Troy sana, and luckily it’s the right timing to come here. Mom and Dad want to see him again for a dinner.” I almost choke myself for not breathing properly. Why would I get to know this? Bakit kailangan ko pang marinig ito? Gumapang ang pait na nararamdaman ko.

“Oh!” Nice. I’m the best actor of the night. I should be proud of myself, right? Then good for them, mukhang botong-boto ang pamilya ko sa kanya.

“My apologies, Syra. But I don’t think I can come.” Troy answered while looking at me. Sa tingin niya ba’y natutuwa ako na tinanggihan niya ang kapatid ko? He’s obviously observing how my reaction will be.

“Why not? Kuya will also come. You should too.”

Oh? Kailan pa ako pumayag sa kasunduang iyan? This time, matatalim na tingin ang ipinukol ko kay Troy.

“You can’t insist, Syra. He’s a real busy man, you can’t force him if he doesn’t want to.” Maagap kong binalikan si Troy ng tingin. Mukhang gumaan ang kanyang paghinga na sinang-ayunan ko siya.

While Syra looks so disappointed.

“How about we reschedule it? Kung kailan ka available? Just text me when you’ll be free.” Bumalik ang pag-asa sa mukha ni Syra. Halos mapasinghap ako nang malamang nagkakapalitan sila ng texts.

Umalis na ako kahit hindi pa sila tapos mag-usap. I don’t want to be martyr but I don’t like to be a captive of this feeling. I want to escape. I don’t want to be involved. Gusto kong umahon. Even if it means letting him go, Symon? Letting you sister cling around him? Makakaya ko ba ito?

But what assurance did Troy give me? Does he really can settle with the same sex which will ruin his image in return? His image was once ruined, he lost his job, and now how will he handle another destruction? Hindi ko maaatim na ako ang magiging dahilan ng muli niyang pagbagsak. In a world that is full of stereotyping, I don’t think we can live in silence and in peace. And a homosexual like me cannot achieve peace of mind if there are still people with unfair beliefs.

“I won’t come.” Aniya nang magkasabay kami sa elevator. I’ve been avoiding him all day. Not avoiding literally dahil nagkakausap pa rin naman kami casually.

Tumango ako. If that is his decision, then it’ll be ok with me too.

“I said I won’t come.” Ngayon ay may diin na sa kanyang tono. Mabuti at kaming dalawa lamang ang nasa loob ng elevator. Nakikita ko ang seryosong mukha niya sa kanyang repleksyon.

“Ok. I’ll tell them.” Kaswal kong sagot. Hindi ko siya magawang tignan. Kapag tiningnan ko lamang siya ay muling matutunaw ang aking damdamin. He’s a cliff that I must avoid at all cost or else I will fall.

I feel he gripped my right arm. The protruding veins on his forearm is visible.

“I said I won’t. What’s with you now? Why do you act neutral about this now?” Angil niya. Inalis ko ang kamay niya sa braso ko. Nagbukas ang elevator doors at dumiretso ako sa labas. He’s supposed to go down to the basement pero sinundan niya ako.

“Symon!” Mabilis akong naglakad.

Hindi ako nagdala ng kotse at wala rin akong balak na magpahatid sa kanya. Magtataxi ako.

Sa kamalas-malasan ay walang dumadaang taxi ngayon. Malinis ang kalsada at kahit anong uri ng sasakyan ay wala akong makita.

“Fuck! Now you’re ignoring me!” He hissed angrily as he walks near me. I’m cornered.

“I’m not! I just.. I need to do this!” Sagot ko sa kanya. My voice broke. Nararamdaman ko ang pamumuo ng luha ko. Muling gumapang ang takot na nararamdaman ko. Ganitong-ganito ang pakiramdam ko noong nagtangka akong lumayas noon sa bahay.

“Do fucking what?!” I can see how rage engulfs him completely.

“I.. Troy, this is not working. This will not wor-”

“This isn’t working because you’re avoiding me!” Natahimik ako sa kanyang maanghang na pananalita. I felt a sting somewhere inside me. That is the truth and I can’t admit it. I’m such a pity.

“You don’t understand it, Troy!” I almost plead.

“Then fucking tell me!” Ramdam ko ang pagpipigil niya. Ngayon ko palang din siya nasaksihang ganito ang galit. O baka mas higit pa sa galit ang kanyang nararamdaman ngayon?

“I can’t compete again with my family, Troy. Mula sa atensyon, sa pagpili ng larangan, sa trabaho, sa kapatid ko, sa’yo! I am always competing and if I fight for us, I know how it will end. I am always the loser! I’m so tired of fighting. And I want peace! Gusto ko nalang ng tahimik na buhay!” Tumulo ang mga pinipigilan kong luha. Realization dawned on me. Namumula na ang kanyang mga mata.

Ayokong malaman niya ito. I don’t want him to see me this coward. I can’t help it. Gustong-gusto kong lumaban. But I know the cycle, the process. Paano ko magagawang lumaban kung sa una pa lang ay alam kong wala talagang pag-asa? I have been beaten down so many times that I don’t want to experience that anymore.

Huminga siya ng malalim. Lumapit siya sakin at dinuro ako.

“If you want peace, then you don’t chase me in the first place. It’s not my fault why I am into you now. You chased me, Symon! At ngayon ay nasasaktan ako dahil wala ka palang balak na saluhin ako! It’s all your damn fault for making me love you!”

Naiwan akong lugmok doon. I am the loser for how many years, and losing him will make me worse than that, or even worst.

Tama siya. Kasalanan ko ang lahat. Ako itong naghabol, tapos ako rin pala itong unang titiklop? Hindi ko alam kung paano ako nakauwi ng gabing iyon. Nadaanan ko ang unit niya ngunit wala akong lakas ng loob para harapin siya. I avoided him, and now I can’t dahil siya na ngayon sigurado ang kusang lalayo.

Nang makapasok ako sa sariling unit ay nagleave ako ng message sa kanya.

Me:

I’m sorry.

That is all I could say. I’m not expecting him to text me back. I let myself drown in my bed. I never thought loving could be this hard. But what if this fight will be worth this time?

[It’s not about winning or losing, Sy. Ang mahalaga ay iyong lumaban ka.] Brunner said over the line.

I needed to call him dahil mababaliw ako kapag kinimkim ko itong lahat.

“I can’t get the fear out of me, Brun. I can’t love someone when I am this insecure..” I admitted and then exhaled. Alam kong gusto na niya akong tuktukan ngayon.

[Why did you start it anyway kung sa huli ay hahanap ka rin pala ng escape plan? Ay naku Symon, ngayon ka lang nagkaganyan sa isang lalaki. Seryoso iyang pinasukan mo.]

Naalala kong bigla ang payo ko sa kanya tungkol sa pagboboyfriend. If it seems not for you, then don’t start it anyway. How can I be so sure that Troy’s the one for me?

“Should I end it, or continue?” Isang kahibangan na idepende ko ang aking desisyon galing sa ibang tao.

[It’s your heart, Symon not mine. Alam mo na ang sagot diyan pero natatakot ka lang gawin.]

Ang sabi nila kapag nagmahal daw ay may kasamang hirap at sakit. Ang sa akin naman ay takot. Habang buhay na lamang ba akong mabubuhay sa takot?

“I can’t, Brunner. I can’t let him go.”

Kinabukasan ay maaga akong gumising upang mag-ayos ng mga gamit. Today will be a long and tiring day dahil may visitors ngayon from international agencies. Sina Madam ay abala panigurado sa pag-aasikaso ng lahat ngayon sa studio.

Bitbit ang isang mabigat na shoulder bag at isa pang backpack ay lumabas ako ng silid. I saw Troy’s door at huminto ako doon. I have managed to gather my strength when I knocked on his door. Nakakadalawang katok pa lamang ako nang bumukas ito.

“Good mor-”

Bumagsak ang mata ko sa taong nasa harapan ko ngayon.

“Oh! Good morning Kuya!” Syra’s in front of me with a towel on her body. Basa pa ang kanyang buhok at mukhang katatapos mag-shower.

Nakita ko sa kanyang likuran ang malawak na kama at doon ay ang natutulog na si Troy na half-naked at tanging boxers ang suot.

Did they sleep together last night? Of course Symon! Nasa harapan mo na ang kasagutan!

“You slept here?” Hindi ko magawang sikmurain ang mga ideyang nabubuo sa utak ko.

“Yeah. Hindi ba obvious?” May ngiting umangat sa kanyang labi. Maybe remembering what they had last night. Umakyat ang hinanakit na nararamdaman ko.

Fuck.

“I-I was just checking kung gising na siya. Mauuna na ako sa studio.” Nagtagal ang tingin ko sa kanya at binalikan ng tingin ang natutulog pa ring si Troy.

“Okay. Bye!” Sinaraduhan niya ako ng pintuan.

Mabilis kong pinahid ang luhang lumihis sa aking pisngi. No. I can’t cry because of this. I’ve made up my mind to fight and continue this fucking relationship, but he ended it first. This is the very reason why I am scared of everything, it’ll always end up with me being the loser.

In a blink of an eye, I lost him.

Chapter 20 [Get Real]

Mabigat ang damdamin kong naglakad papasok ng agency. I can’t cry. Hindi ko magawang umiyak kahit na nasasaktan. I don’t deserve to cry just because of that. I’ve been on many relationships and I’ve been cheated not just once. This is supposed to be usual, but my heart’s been heavy since I came here.

Nang makapasok ako sa loob ay nabunggo ko ang isang lalaki.

“Sorry.” Hindi ko na siya tinignan pagkatapos humingi ng paumanhin.

Masyadong magulo ang isipan ko ngayon. I can’t work or concentrate when I am this messed up. Hindi ko deserve ito. Hindi ako ang nawalan kaya hindi ako dapat makaramdam ng ganito.

“Uy! Tulala ka riyan? Magsisimula na.” Tinapik ako ni Brunner sa balikat. Tinimbang niya ang reaksyon ko.

“Nariyan na ba ang mga bisita?” Tanong ko sa kanya. Namataan ko sa kanyang likuran ang pagpasok nina Madam kasama ang tatlong bisita.

Umikot ako upang isetup ang anggulo. Nasa harapan na si Troy na may kasamang dalawang babae sa kanyang gilid. Sila ang napili nina Madam para sa pagpapasikat ngayong may mga bisita. Sinenyasan ko sila na ako’y magsisimula na. Tanging kislap ng camera ang nakikita nila sa ngayon. They did awkward poses. May suot na itim na jacket si Troy ngunit walang pangloon kaya kitang-kita ang magandang hubog ng kanyang dibdib at abdomen. Ang dalawang babae’y naka-high ponytail at naka-blazer na sa loob ay bra lamang ang suot.

Naririnig ko ang ilang komento ng mga tao sa likuran, probably the visitors. They’re talking about Troy Nixon Torralba, and how his face and body surpass some international male models. Oo nga naman, daig pa niya ang mga dayuhang modelo. Perpekto ang pagkakaukit ng bawat bahagi ng kanyang katawan. Walang tapon.

“Magnificent!” Pumalakpak pa si Madam Reyn nang isigaw iyon. Napilitan na rin ang ilang staff na makisama sa pagpalakpak.

“This is Symon Neil Monteguido, one of the finest photographers here at Elegantesse.” Kinamayan ko ang mga lalaking naka-suit. Ang isa ay medyo matanda na, ang dalawa naman ay mukhang bachelors.

“This is Architect Torrecilla.” Pakilala ni Madam sa isang lalaking nasa harapan ko na ngayon.

“Nice to meet you, Mr. Torrecilla.” Tinanggap ko ang kamay ng isang lalaki. Napansin ko ang magandang hulma ng kanyang panga, at ang mga mata ay mapupungay. I wonder what’s his nationality?

“I met you earlier..” Aniya habang pinagmamasdan ako. Nagtataka ako dahil ito pa lang naman ang unang beses na nakilala ko siya sa pagkakaalam ko. Hindi ako makasagot dahil hindi ko alam kung ano ang sinasabi niya.

“At the ground floor, I was in the doorway when you bumped into me?” Aniya. Pagkatapos magsink-in sakin ang nalaman ay napanganga ako sa kahihiyan. Siya iyon?

“Oh! I’m so sorry, Mr. Torrecilla. Hindi ko sinasadya.” Yumuko pa ako bilang paumanhin. I just accidentally bumped one of the visitors without my knowledge.

“It’s okay, and I am very much honored to meet you.” Nginitian niya ako. Nakakasilaw ang kanyang ngipin sa puti. I think he’s a European because of his hard accent and the intricate features on him.

Nagpakilala pa ang isang lalaki na malugod ko ring kinamayan. Napapansin ko ang hindi pag-alis ni Troy sa platform sa unahan at waring pinapanood niya ang dako kung nasaan ako.

“So how’s your stay in the Philippines?” Sumama ang tatlong bisita kina Madam Reyn at Madam Bunny na sinenyasan kaming magpack-up na.

Nagligpit ako ng mga gamit. Maya-maya ay naramdaman ko ang paglapit ni Troy. Hindi ko siya pinansin. Nang matapos ako ay akmang lalagpasan ko siya ngunit pinigilan niya ako gamit ang malambing niyang boses.

“Please, let’s talk Symon.”

Talk about what? Nilingon ko siya. Nakaipon ako ng lakas para harapin siya.

“Ihatid mo ako mamaya.” Iyon lang ang sinabi ko bago ko siya talikuran. Nakitaan ko pa ng pag-asa ang kanyang mukha.

Am I really doing this crazy idea? Then if he wants me to talk with him, then this is my way of giving him the opportunity.

Naging abala kami buong araw, like what I told. Hindi ko na muling nakita ang mga bisita dahil hindi naman ako umaalis sa studio. When the clock hits 7pm, saka pa lamang kami natapos.

“Hinihintay ka ni batman.” Pinagtakhan ko ang bulong ni Brunner na dumaan sa gilid ko. Nakapack na rin siya ng mga gamit niya at anytime ay maaari nang umuwi.

“What?” Kinunutan ko siya ng noo. Inginuso niya ang labasan kung naasan nakasandal si Troy sa gilid ng pintuan habang nakapamulsa. And he’s wearing a grey-colored shirt with a batman logo print.

“I told him to stay.” Binuhat ko ang backpack.

“So.. okay na ulit kayo?” Tumigil ako upang bigyan siya ng sagot.

“No.”

Nagpaalam na ako sa kanya at saka dinaanan si Troy na sumunod lang sa mga yapak ko. Panatag ang loob ko dahil hindi niya ako kinausap noong nasa loob kami ng elevator. Nang makababa sa basement ay pinauna ko siyang maglakad. Pinagbuksan niya ako ng pintuan ng kanyang sasakyan at malugod naman akong tumapak at pumasok sa loob.

Nang makaupo siya sa driver’s seat ay hindi niya muna pinaandar ang sasakyan. Napuno kami ng katahimikan hanggang sa basagin niya ito.

“Y-You want to go home or you want to go somewhere else?” May pag-aalinlangan sa kanyang pagsasalita. Na para bang hinahayaan niyang ako lahat ang magdesisyon.

“We are not going home. Drive me to our house.” Matigas kong sagot na animo’y walang makakapagpabago ng aking desisyon.

“House? You mean.. your family’s house?” Sa harapan lamang ako nakatingin. Ang mga kamay ko ay nakapirmi sa aking hita.

Nang hindi ako umimik ay nalaman niyang iyon nga ang tinutukoy ko.

“A-Are you sure?”

Bakit mo tinatanong? Ano, natatakot ka ba na harapin ang pamilya ko pagkatapos mong ikama ang kapatid ko?

“I’m damn sure, Troy. Start the car!”

Mabilis niyang pinatakbo ang kotse, lagpas na yata ito sa tamang speed limit. Ngunit hindi ako umalma. Mas mabilis kaming makakapunta roon ay mas mabuti. Natext ko na si Mommy at si Syra na doon kami magdidinner ngayong gabi.

Pinarada niya ang kotse sa labas ng aming bahay. Lumabas ako ng sasakyan at hinintay ko siyang lumabas din doon. Pabalibag niyang isinara ang pintuan ng kotse at saka tinitigan ako ng matatalim. Vicious and menacing eyes of him.

“Symon, what is this?” Mabibigat ang bawat pagbitaw niya sa mga salitang iyon.

“Pumasok na tayo. Naghihintay na sila sa loob.” Patay malisya kong tugon na parang hindi siya narinig.

“Symon! Fuck!” Naglakad ako hanggang sa wala siyang nagawa kundi ang sumunod.

Sinalubong kami ng mga housemaids sa bukana. Nasa gitna si Nanay Guillerma na tinakbo ko pa upang balutin siya ng yakap. I missed her.

“Dalas-dalas mo na ang pag-uwi rito nang matuwa naman sina Mam at Ser.” Halata na ang kulubot sa kanyang balat dala ng katandaan.

“Susubukan ko po.” Pagak akong ngumiti at halos makalimutan ko ang lalaking nasa likuran ko.

“Nasa dining area na sila. Hali na kayo!” Hinatid niya kami doon. Neverminding Troy behind me. I can feel his eagerness to ask me questions but he’s controlling himself not to.

We found them already eating. Syra’s face lightened up when she saw me with the man of his dreams. I almost vomit saying that line. Mommy pointed the vacant chairs just for us to take a seat. Dad nodded when I greet him. Agad kong inokupa ang upuan sa tabi ni Dad nang sa ganoon ay umupo siya sa tabi ni Syra.

“You really came! Thank you so much, I really treasure this Troy.” Syra beamed. Napairap ako sa ere. Hindi man lang ako nagawang pasalamatan e ako ang dahilan kung bakit sumama ito.

“Of course, Syra. Even though we got really tired this whole day, he didn’t think twice just to see you!” I crossed my fingers below and gave them a convincing smile. Napatingin silang lahat sa akin, most especially Troy who I think is giving me dangerous stares right now. Mom once gave me attention, probably shocked because it’ll be unlikely for me to butt-in in their conversations. Madalas ay tahimik lang ako at nakikinig.

“Maraming salamat sa pagdalo, iho.” Mom shifted her eyes at Troy. I saw her eyes twinkle.

“Not a big deal po, Tita.” Umiwas ako ng tingin sa kanila. Ang alon ng pait ay muling umagos sa kaloob-looban ko.

“Come eat with us. Mabuti at kauumpisa pa lang namin.” Ani Dad na sinenyasan ang ilang maids na pagsilbihan kami.

Kapansin-pansin ang saya sa mukha ni Syra. Nagkakaroon sila ng mumunting usapan ni Troy na hindi na abot ng aking pandinig. Hirap akong sumubo kaya puro inom nalang ang nagagawa ko. Kabaliwan itong ginagawa ko. I forced him here just to sell to my family. I’m such a heartless bitch.

“Have you received any offers abroad? I’m sure na pag-aagawan ka ng mga malalaking kompanya roon!” May ibayong ligaya ang dulot ni Troy sa mga mata ni Mommy. It’s easy to read Mom’s mind, she thinks of Troy as her son-in-law in the near future. Dad’s fine with it. Sinong hindi magkakagusto kay Troy? Nasa kanya na ang lahat.

“Yes po. But I’m still thinking about that. Besides, I am more inclined to work in my own country.” Bawat sagot niya ay talaga namang ikinatutuwa ng aking pamilya. Akala mo’y may lumalabas na mga bituin sa kanyang bumubukang  bibig kapag siya ay nagsasalita.

“But that’s greater opportunity. Sayang naman.” Dad said, but later on someone called him on his phone kaya naiwan kaming apat doon.

“Mom, mas okay kung dito lang siya. Para naman mas makasama ko siya, right?” Syra na akala mo ay Diyos si Troy kung tignan niya.

“And you can both benefit from it! Mas maganda nga iyon.” Pagsabat ko na hindi inaalis ang ngiti. Nakuha ko na ang loob ni Syra dahil napapangiti na rin siya sa mga salita ko.

But only one person seemed so oppose to what I’m doing. Hindi na niya magawang ngumiti.

“I will second emotion!” We both laugh in unison when Mom said it.

Tumutusok ang mga titig niya sa aking katawan. Kahit hindi ko pagtuunan ng pansin ay para ako nitong napapaso. Bakit hindi niya magawang sakyan ang mga nangyayari? Ito naman ang gusto niya diba? He must blend in with the family before he beds the woman! I’m doing this for him, can’t he see that?

“I probably want to stay here, with your son.” Bitaw niya ng mga salitang nakapagpatigil sa dalawang babaeng kasama namin sa hapag.

And he’s now looking at me with a smirk plastered on his face, like he’s in sort of a diabolical plan. What is he doing?!

“Ibig niyang sabihin, sa trabaho! We work together, and he thinks na mawawalan ako ng partner kapag umalis siya. That’s childish, right?” I blurted out with a high level of sarcasm saka muling napangiti sina Mom at Syra.

Tinanggap ko ang mapanghamong mata niya. You can’t ruin this one, Torralba.

“You’re a good man.” Mom declared referring to him. She genuinely smiled, kumbinsidong si Troy na nga ang nararapat para sa aking kapatid.

“Of course, he is!” Sang-ayon ni Syra na ikinawit pa ang kamay sa kanang braso ni Troy. I didn’t see that one coming.

“Just like your son, that’s why I liked him.” Troy said, still giving us a hint na ako lang ang nakakaintindi.

“He likes everyone. Most specially to my sister who I caught early this morning,” Nang bigkasin ko iyon ay doon napawi ang ngisi ni Troy na naging seryoso nang muli. Maging si Syra ay ramdam ko na ang kaba sa kanya.

“About what?” Now Mom turned to face me with her curious eyes and looked like she’s going to give me her full attention. Oh come on! Imbes na matuwa dahil sa natanggap na atensyon ay mas lalo lang gumaspang ang pakiramdam ko.

“I-I told you Mom, before I went home kanina ay dumaan ako sa condo unit ni Troy. And I surprised him with a breakfast!” Maligayang pagsasaad ni Syra pagkatapos ay binigyan ako ng babalang tingin na manahimik na lamang. Mabilis niyang naagapan ang mga pangyayari.

While Troy on the other hand is obviously not convinced to what he’s hearing from me and from my sister.

“That is so sweet!” Panunuya ko sa kanilang dalawa despite the pain I am enduring at the same time.

Nasaksihan ko siyang nagpunas ng kamay at saka tumayo.

“Excuse me Tita, but can I talk to your son for a minute, privately?” Pinanlakihan ko siya ng mata. What’s the matter with him? I’m trying to make his name beautiful to my family’s ears pero mukhang hindi niya nakukuha.

“Oh sure, why not?” Parang napipilitang tugon ni Mommy na alam kong hindi sigurado kung ano ang sinasang-ayunan niya.

“Excuse me.”

Sumunod ako sa kanya na nagtungo sa aming garden sa likod bahay. I made sure na naisarado ko ang glass door upang walang tumakas na ingay papasok sa loob.

Nakatalikod at nakapamaywang siya nang nadatnan ko. Agad niya akong hinarap nang marinig ang mga yapak ko. I can’t take his excruciating stare at me, it’s blazing with fire and electricity.

“What the fuck was that?! Binebenta mo ako sa kapatid mo?!” Mabilis ang pagtaas at baba ng kanyang dibdib.

“I was raising your profile! Bakit hindi mo makita iyon?” Pagpupumilit ko. Mabuti at hindi gaanong natatamaan ng ilaw sa banda namin kaya hindi kami masyadong kita mula sa loob.

“Kitang-kita ko, Symon! It’s not raising, you were fucking throwing me to your family away from you! I’m your damn boyfriend and you’re not supposed to break your commitment to me. Wala kang karapatang ipamigay ako sa iba, dahil sa’yo ako!” Nanggagalaiti ang kanyang boses ngunit ramdam kong sobra ang pagkontrol niya sa sarili.

“You already broke it early this morning. Nakita ko kayo ng kapatid ko sa unit mo, you being almost naked and my sister only clothed with towel. I’m commited to you while you’re commited to everyone, Troy.” Pinalis ko ang tumakas na luha pababa ng pisngi ko. Ayoko na sanang ungkatin pa iyon dahil para akong mamamatay sa sakit.

“Did you see me having sex with her?” Tanong niyang nanghahamon.

Hindi ako makasagot. I did not, but it was pretty obvious na may nangyari sa kanila.

“You can’t expect me not to think worst, you just banged my sis-”

“I did not! Yes, I’m kind of drunk but I’m sober and I know nothing happened between us! Bakit hindi mo itanong sa kapatid mo nang malaman mong nagsasabi ako ng totoo?” He groaned with overwhelming impatience. Why would I? At napatunayan kong kabado kanina si Syra nang akto ko silang ibubuking kanina, I saw it on her face that she did something wrong. I saw the guilt on her face kaya paano akong maniniwala sa kanya?

“Are you scared about your family knowing about us? Or you’re using this shitty reasons just to get rid of me? Symon, do you really love me?” Ngayon ay bumaba ang tono ng boses niya at unti-unting kinain ang espasyong pumapagitan sa amin. Habang humahakbang siya papalapit ay ako nama’y lumalayo.

I love him, but right now my fear is greater than my love for him. And I know that it will just complicate things.

“Tell me, do you love me? Dahil kahit kaonting pagmamahal lang ang maramdaman mo Symon, tangina ipaglalaban pa rin kita.”

I closed my eyes when he finally had his last step, and his chest is almost an inch away from mine so I can hear his running heartbeat.

“I.. I love yo-”

Sinakop niya ang bibig ko at inatake ako ng mga halik na matagal kong inasam muli. Napakapit ako sa kanyang siko nang mas lumalim ang kanyang halik. I almost bent down because of his uncontrollable force. Nang matapos ay nagkatagpo kami ng mga mata. No. What I’ve said earlier, scratch that! My love for him is greater than anything else, I was eaten by the fear. I got scared because I let it in. His kiss made me sober. Now, I am in reality.

“OH GOD!”

We both saw Syra standing next to us. Nanglalaki ang mga mata at nakatakip ang dalawang kamay sa kanyang bibig.

“Sht! Syra!”

Tinangka kong lumapit sa kanya ngunit agad siyang tumakbo palayo at pumasok sa loob ng bahay. Naramdaman ko ang palad ni Troy na lumapat sa aking mga daliri.

“We’ll face them. I’m so tired of all the pretentions, Symon. Let’s get real..”

Aniya saka ako hinatak papasok sa loob upang sundan ang aking kapatid. I took a deep breath as I feel his hand on my arm.

It’s now or never!

Chapter 21 [Families]

I am literally panting as I step my foot inside the house again, even though I didn’t exert any tiring work to be this exhausted. Mabilis ang takbo ng puso ko at naririnig ko na ang paglakas ng dagundong nito kahit takpan ko man ang magkabilang tainga ko. This fear is normal, hindi ito katulad ng takot na lumason sa aking utak noon, itong takot na nararamdaman ko ngayon ay may halong kompiyansa.

Ngayong hawak ni Troy ang isang kamay ko, it gave me so much relief kahit na hindi pa nagsisimula itong haharapin namin ngayon. Even though the fear is engulfing me wholly, there is an ease and comfort coming from him. Nakita ko sa kanyang mga mata ang kaluluwa niyang gumagabay sa akin upang alisin ang takot na kumukulong sa akin. It’s really good to think that despite the personal issues you have, there is this one person who stays beside you no matter what. And it is something that I’m thankful for.

Sinundan ko ang mga yapak ni Syra habang mabilis siyang naglalakad at ang kanyang mukha’y nakabaon sa dalawa niyang palad. I can hear her sobs at my distance.

Nakarating ako sa dining room at naabutan ko roon ang aking kapatid na humahagulgol sa dibdib ni Daddy. Natataranta si Mom na inaalo si Syra at hindi malaman kung paano ito patatahanin. Nag-angat siya ng tingin nang marinig ang yapak kong papalapit.

“Syra..” I called her.

I can’t see her face clearly dahil nakatabon ito sa mga dibdib ni Dad, while Mom is so confused looking at me then at Syra again.

“Syra, what’s wrong baby?” Dad asking her. Inaayos nito ang nagulong buhok ng aking kapatid.

“Symon, what did you do to your sister??” Mom referred to me with her full eyebrows creased, looking unpleased with the confusion on her face.

Napaawang ang labi ko sa katanungan niya. She’s blaming me before I can even speak a word.

“Syra, let’s talk..” I convinced her, trying to make the situation less complex as what it really is. Hoping I can convince her, change her mind before she can even judge me, as she’s my younger sister, I give her that. I am giving her the chance to be a better person even though I think she doesn’t deserve this.

“Noooo! You dirty faggot! Boyfriend stealer!” I saw her face, her reddish eyes and the dried tears below her eyes. Mom and Dad’s eyes turned to me.

My jaw dropped open in amazement. Well, I gave her the chance and she wasted it. And now she’s calling me a faggot! And boyfriend-stealer like what the heck?? Is Troy even her boyfriend? This is the very reason why I hate talking to immature people like her, it doesn’t make a single sense.

“What are you saying, Syra??” Mom’s already triggered with what’s suddenly happening. Makabag-damdamin ang mga iyak ni Syra habang inaalo siya ng aking mga magulang.

“Mom, let her rest. She’s ju-” Naputol ang sasabihin ko dahil sa muling pagsigaw ni Syra.

“YOU ARE A FREAKING SNAKE! DIRTY HOMOPHILE! MOM HE KISSED TROY! HE’S HARASSING MY BOYFRIEND!”

Ngayon ay parehong dumapo ang mga mata ni Mom at Dad sa akin. I felt Troy’s hand on my back. Nasiraan na ng bait. I can’t tolerate this anymore. I can’t let her destroy me in front of them.

“Mom, don’t listen to he-” Naputol na naman ang sasabihin ko nang pigilan ako ni Mom. Oh come on! Nawalan na ba ako ng karapatang magsalita ng tapos dito?

“And why would I listen to you??” Mom’s voice broke something in me. With her statement, she just completely shuts me off like I’m not a part of the conversation and I have no say on this.

I looked at Dad who’s still confused, not taking sides but I know kung sino ang mas matimbang sa pamilyang ito na hindi ko kinabibilangan. No problem, I just recognize them as my family, for the sake of formality.

“I am not stealing or harassing anyone here, Mom, Dad. But it’s true, I kissed hi-” Bago ko muling matapos ay nakatanggap naman ako ng malutong na sampal mula kay Mommy.

Nabaling sa sahig ang paningin ko. Damang-dama ko ang latay ng kanyang palad sa aking pisngi. Hindi ko magawang umiyak sa sakit, namanhid na yata ako. I saw Troy’s foot advanced.

“With all due respect Mam and Sir, but your son here is speaking the truth, partly. He did not kiss me..” Mariing nakikinig silang dalawa kay Troy dahil si Syra ay abala pa rin sa pag-iyak para sa walang kwentang dahilan. “Because I am the one who kissed your son.” I watched how Mom and Dad both gasped at what he said. Hindi makapaniwala sa kanilang narinig.

Ngayo’y hinawakan niya ang aking kamay at iniangat ito upang makita nila.

“Totoong mahal ko po ang inyong anak, but I am not into your daughter po. I’m in love with your son.”

Hindi magawang magsalita ng aking mga magulang. Tanging ang mga nakakairitang hikbi ni Syra ang naririnig sa paligid. Mom’s eyes filled with disgust, while Dad is silently cursing.

“No! Don’t do this Troy! Mom, don’t listen to him! He’s just saving that faggot because he harassed him. For sure, he blackmailed him!” Ngayon nag-angat ng mukha si Syra. Matatalim ang kanyang mata, maanghang ang pananalita at ramdam ko ang galit na bumabalot sa kanya habang tinititigan ako.

“Stop calling me a faggot, Syra!” Ani ko sa isang buong boses habang pinapantayan ang tingin niya.

“Why not?? Don’t convince us that you are not a freaking faggot because we all know that you are!” She pointed her finger at me with all her might.

“Syra watch your words.” Dad warned her but my sister seemed not listening.

“Yes, I am gay and please respect that! Don’t call me names. I’m still your brother, baka nakakalimutan mo.” There’s a fire dwelling inside me that I’m controlling not to be untamed. Ayokong maagrabyado pero binibigay ko ang respeto na hindi niya kayang ibigay. Respeto para sa pagiging mas nakatatandang kapatid, respeto sa relasyon ko kay Troy, at respeto para sa aking kasarian.

“Syra go to your room!” Dad said. But still, Syra has unlimited guts to do this. Masyadong nag-uumapaw ang galit niya kaya ayaw ko itong sabayan, I have to tone down, dahil kapag pinantayan ko siya ay sasabog lang kami.

“No, Dad! Mom! How dare he steal my boyf-”

“I am not your boyfriend, Syra.” Pagputol ni Troy sa kanya. Binalingan sya ng aking kapatid. Nagbadya na naman ang kanyang luha dahil doon.

“This is ridiculous. You are all ridiculous!” Aniya saka tumakbo sa hagdan paakyat ng kanyang kwarto. We heard the loud thud of her door.

Hinihilot ni Dad ang kanyang sintido, habang si Mom ay nakatulala sa isang gilid.

“M-Mom-” Sinubukan kong lumapit sa kanya sa huling pagkakataon.

“Stop. I don’t have a son.” She threw it at my face and then walked away. Probably followed Syra on her room upstairs.

It hurts like hell. Ang sabihan ka ng iyong ina na hindi ka niya anak ay wala nang mas sasakit pa. I knew that for a very long time. Matagal ko nang alam na hindi niya ako kinikilala bilang anak, pero ang sabihin iyon sa pagmumukha ko ay para akong namatayan.

Dumalo si Troy sa aking likuran at hinimas ang aking likuran. I looked up at him, and faintly smiled. A smile that did not reach my eyes.

“Is it really true, that you two are..?” Hindi mabigkas ni Dad ng tama ang mga salita. But he’s looking at both of us with his brows furrowed.

“Yes, Dad.” Matagal kong hinintay ang magiging reaksyon niya pero sa huli ay tinanguan lang niya kami. Even though he didn’t let us know na tanggap niya ng buo ito, mas mabuti na wala akong narinig na masasakit na salita galing sa kanya. Ngunit sa mata niya’y naroon pa rin ang hindi nagbabagong emosyon tungkol sa kanyang pananaw sa mga same sex relationships.

“I’m sorry for what happened earlier, Tito. But I really treasure your son so much, whether you give us your approval or not.”

Bumaba ang kamay niya sa aking kamay at hinatak na ako paalis sa lugar na iyon.

Hindi ko namalayan ang mga pangyayari at kung paano ako nakapasok sa kanyang sasakyan. It all dawned on me. Tulala pa ako sa mga naganap.

“I’m sorry..” Agad na kinuha ni Troy ang aking kamay at dinala sa ibabaw ng kanyang hita habang hinihimas ito bilang pagpapagaan ng loob ko.

“I-It was okay, Troy.” Kinagat ko ang ibabang labi nang hindi ko napigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Damn! I said it was okay! How come it hurts like hell?

“No. I’m sorry for forcing you to do this..” He caressed my face, pinunasan nya ang luha ko gamit ang kanyang daliri.

“At least they knew. Hindi naman din ako nag-eexpect na matatanggap agad nila. It was just.. painfully exhausting..”

Umusog siya upang makalapit sa akin at dinala ang ulo ko sa kanyang dibdib. Niyakap niya ako. Hindi ko matakasan ang sakit dahil para itong mga karayom na patuloy na tumutusok sa aking balat.

Ilang sandali rin kaming nanatili doon hanggang sa buhayin niya ang makina. Pinaandar niya ang sasakyan habang ako ay nakalingkis sa kanyang isang braso. Tahimik lang kami. Binuksan ko ang radyo para man lamang may ingay na pumailanlang. Isang malumanay na tugtugin ang naging dahilan ng pagkaantok ko.

Nagising na lamang ako nang tapikin niya ang braso ko nang marahan. I met his pair of dark olive eyes down to his kissable lips. Umayos ako sa pagkakaupo at inayos na ang aking sarili. Inayos ko ang nagulong buhok sa salamin sa itaas bago nagtangkang bubuksan ang pintuan ngunit natigil ako nang magpalinga-linga ako sa paligid. Hindi ito pamilyar sa akin.

“Troy, where are we? Hindi naman ito..” Wala ito sa tapat ng condominium, hindi rin ito ang basement, hindi rin ito sa agency. Where the hell did he take me?

He hold my hands. May sumisilay na ngiti sa kanyang labi.

“We’re outside our house..” Pinagmasdan ko ang mukha niya. Hindi natanggal ang ngiti niya doon.

Anong ibig niyang sabihing.. House nino? Tumingin ako sa paligid at napansin ang isang up and down house sa harapan. May mataas na gate doon at nakaukit sa gitna ang mga salitang ‘Torralba Residence’. Sht.

“Bakit dito mo ako dinala? Anong gagawin natin dito?” Pagod na ako at gusto ko nang magpahinga. This night is so exhausting. Ano pang binabalak niya?

“I’ll formally introduce you to my family.” Aniya na animo’y pinal na iyon at hindi na ako maaaring umangal.

“What do you mean, introduce?” Naguguluhan na ako. I can’t meet his family tonight when I am this wasted and devastated.

“Me as your boyfriend. I’ll let them know.”

Napabuga ako ng malalim na hininga. Oh God, Troy why are you doing this to me??

“I can’t deal with another heartbreak, Troy. This isn’t the right time.” Pagkatapos ng engkwentro sa aking pamilya, I don’t think I can handle more pain. My heart cannot process all of these at once. Masyadong malalim na marka ang naiwang sakit sa akin kanina, at hindi pa ito naghihilom.

Inangat niya ang kamay ko at hinagkan ang ibabaw nito. Pure electricity runs down again. That is a fucking sweet gesture. When I am ran by his spark on me, I become no longer the control of myself. He can easily hack my system and govern all of my damn emotions.

“This is different, Symon. I promise..”

Sa ganoon lang ay nakumbinsi niya agad ako. Hindi ko nakuha kung anong kaibahan nito ngunit wala akong magagawa kundi ang magtiwala.

Bumaba kami ng sasakyan nang hindi binibitawan ang kamay ko. Binuksan niya ang gate na hindi naman naka-lock. Their house looks old from its exterior perspective pero nang makapasok kami sa loob ay ibang-iba ito na may pagkahalong moderno.

“Manang! Where are they?” Tinawag niya ang isang kasambahay, may katandaan na rin ito gaya ni Nanay Guillerma.

“Nasa garden, Ser.” Patingin-tingin ito kay Troy at sa akin. May ngiti ito sa labi habang pinagmamasdan kami.

“Salamat po.” Muli ay hinatak niya ako patungo yata sa garden.

Malaki naman at maespasyo ang loob ng kanilang bahay, kumpleto sa mga kagamitan, at sa isang bahagi ng pader ay may dalawang malalaking portrait na may kalumaan. I bet those are his father and mother. I heard his mother’s gone. While I haven’t met his father, kamukhang kamukha niya ang ama. Kung hindi ako nagkakamali ay nameet ko na ang dalawa sa kanyang kapatid. They gym owner and the CEO. Kaya naman gumagapang ang kaba ngayon sa akin. Ano ang magiging reaksyon nila kapag nalaman nila ang tunay na relasyon ko sa kanilang panganay na kapatid?

Nang makalabas kami ng garden ay naririnig ko ang mahihinang ingay mula sa kung saan. Sa gilid ng mahabang swimming pool ay may pergola. At doon ay may nagkakasiyahang tatlong lalaki. Pamilyar na sa akin ang isang matipuno. Habang lumalapit kami ay mas dumadagundong ang dibdib ko sa kaba. Namataan kami ng isa niyang kapatid, they gym owner, and when his eyes lingered on me, agad na may mapaglarong tingin sa kanyang mga mata.

“Wait! Wait! May dumarating!” Maingay na anunsyo nito dahilan kung bakit nagtinginan pa sa amin ang dalawa.

“What’s up? Ano to, naglulustay nalang kayo ng mga atay niyo rito?” Pang-aalaska ni Troy sa kanyang mga kapatid. Nang makalapit kami ay napagtanto kong siya ang pinakamatangkad sa kanila, of course he’s the model type.

Umusog ang isang medyo bata nyang kapatid sa dulo kaya nagkaroon ng bakanteng espasyo sa mahabang upuan. Pinaupo ako doon ni Troy at nanguha siya ng bukod na upuan niya at itinabi ito sa akin.

“Tangina, buti naman at naisipan mo pang umuwi?” Ani Blade na may mapaglaro pa ring mga mata kapag gumagawi sakin ang kanyang paningin. Na para bang may nakakatawa sa akin. What the eff?

“Ah! Si Symon nga pala,” Troy turned to me. Namamawis na yata ang palad ko dahil sa tensyon. “My special someone.”

My special someone..

My special someone….

My special someone……….

Lahat sila ay nasa akin na ang atensyon. They paused for a moment. Ito na. Hinanda ko ang sarili sa mga posibleng masasakit na salita na maririnig ko. Nakayuko ako at nang mag-angat ng tingin ay lahat sila’y nakangisi na. What the…

“Welcome to the family, ako si Hector.” Naglahad ng kamay ang isang lalaking may pagka-moreno, kamukha ito noong CEO na isa. Ito yata ang kambal niya. He has this attractive complexion, I know he’s lean and muscular over the fine fabric of his shirt. Ngunit may dominasyon akong nararamdaman sa kanyang aura.

Tinanggap ko ang kamay niya. Sht. Ganoon lang? No any side comments? No judgements?

“Symon Neil Monteguido.” Pakilala ko. His hand is warm and kind of rough, I bet from his work?

“I bet you already knew me. Pero congrats pa din.” Dumapo sakin ang mapaglarong mata ni Blade na tumayo pa upang yakapin ako ngunit tinulak siya ni Troy. Nag-ismiran sila. Ang cute nilang tignan actually.

“Nice to meet you again, Blade.” Ako na ang naglahad ng kamay sa kanya. Pansin ko ang masasamang tingin ni Troy sa kapatid nang tanggapin nito ang kamay ko. I notice his hand is so huge, does that mean malaki rin ang kanyang..nevermind. It just equates to his ultra massive body. Batak na batak ang pangangatawan nito.

Sheeet! Bakit napapaligiran ako ng mga adonis? Para akong nasa hot seat. Lumapag ang mata ko sa table sa gitna na may ilang bote ng Johnnie Walker. Geez, I know that expensive one.

Bakit parang wala lang sa kanila ang nalamang balita? Imbes na maging kuryoso ay parang natutuwa pa sila.

“Hoy Len! Magpakilala ka naman, puro ka cellphone!” Halos napatalon pa sa gulat ang isang lalaking nasa dulo. Medyo bata pa ito ngunit nakikipaghabulan na rin sa kagwapuhan at kakisigan ng mga nakatatandang kapatid. Makinis ang mukha nito, iyong pang-campus heartthrob ang dating.

“Allen Torralba, at your service!” Sumaludo siya bago nakipagkamay sa akin. I shook his hand. And after that bumalik siya sa kanyang cellphone.

Pero parang kulang yata sila ng isa? Where is the hottie CEO?

“Sabi na nga ba at ikaw ang napupusuan ni Kuya e.” Ani Blade na tatawa-tawa pa kaya tinabig ni Troy ang kanyang sikmura. Kung makapagsalita ay para bang matagal na niya itong alam. Noong huling pagkikita namin ay kaswal naman ang pakikitungo niya.

“Nasaan ang isang gago?” Tanong ni Troy sa mga kapatid na sabay-sabay naglingunan sa kanya.

“Nasa Busuanga ang gago. Sumunod doon kay Jake.” Sagot ni Hector na tumungga ng isang alak. Binigyan niya ako ng isang bote. Binigyan ng matalim na tingin ni Troy si Hector dahil sa ginawa nito.

“What? Hindi ba umiinom itong si Symon?” Tanong ni Hector sa akin. Ang braso ni Troy ay dumantay sa aking likuran. I am very familiar with that move.

“Ok lang. Umiinom naman.” Ani ko sa maliit na boses. Fuck. Bakit parang natatameme ako kapag kaharap ang mga ito? Itinabi ni Troy ang nilapag na alak ng kapatid at pinalitan ito ng isang lemonade.

“Don’t drink too much.” Bulong ni Troy sa gilid ko. Tinanguan ko siya. Wala naman akong balak magpakalasing ngayon kahit na napakarami ng problema ko. Besides, this is just lemonade. I’ve drank hard liquors before.

“And where is Dad?”

Iyong si Allen ang sumagot. “Nakina Tito Franco, kuya.”

Their conversations went on and on. Tungkol sa kani-kanilang trabaho kaya hindi na ako masyadong nakikinig. Minsan ay tinatanong nila ako tungkol sa trabaho ko and I gave them answers. But it’s quite weird. Gumaan ang pakiramdam ko. Ito ba ang tinutukoy ni Troy kanina na different? Yes! This is really the difference. Some of the pains and wounds are slowly healing like it’s replenishing every single negativity in me.

“Maayos na ba ang kompanya?” Bumaling siya kay Hector na abala sa pagkain. Dahil walang magawa ay nakinig na lamang ako kahit na hindi masyadong makarelate.

“I think. Fuck Hunter for leaving me all the problems here while he’s there having fun with the love of his life.” Naging problemado ang kanyang hitsura.

“And how about the ranch? Sinong nangangalaga doon gayong wala ka?”

“Babalik din ako sa makalawa. Binilinan ko naman si Mang Kakao at ang ibang magsasaka doon. I can trust them on that.”

Ranch? May ranch sila? Just how rich are they?

“What about the annual gathering next week? Nacontact niyo na ba si Hunter?” Naramdaman ko ang paglalaro ni Troy sa laylayan ng aking damit. One of his habits.

“He’s fucking out of reach.” Hector answered.

“Will he attend? Why is he in Palawan anyway?” Troy’s been asking. Dahil ayon sa kanila’y bihira siya kung umuwi dito. He has a condo unit, and maybe because of work?

“To follow his heart. But don’t worry, he’ll come.” Paninigurado ni Blade na halatang lango na sa alak pero sober pa naman.

“How are you so sure when he’s isolated and you can’t contact him?” Muli kong sinalinan ng lemonade ang baso ko nang ito’y maubos. I feel like recharging. Listening to their light and fun conversations makes me calm. Sana lahat ng pamilya ay ganito. Pero ang masaklap na katotohanan ay, hindi lahat.

“I already sent Ezayah there. She’s island-hopping in Coron coincidentally, that’s why I asked her to fetch him in Busuanga.” Tumango tango siya sa sinabi ni Blade.

Ilang saglit ay nakarinig kami ng tumunog na ringtone.

“I’ll just take this call, about the ranch..” Tumayo si Hector at parang nabuhayan na umalis sa kinauupuan.

“What about the ranch this late evening?” Pagtatakang bulong ni Blade na nagkibit balikat nalang.

Pinagmasdan ko si Hector sa malayong parte ng garden at ang unusual na ngiti nito na parang hindi tungkol sa trabaho ang pinag-uusapan over the phone.

Nakaramdam ako ng lamig dahil sa swimming pool sa hindi kalayuan. Troy is kinda tipsy now. Nakalimutan kong paalalahanan siya na magdidrive pa siya mamaya. Kinalabit ko siya kaya napaawang ang kanyang labi. He’s smirking as he leans closer.

“Yes, baby?”

Tungunu. Lasing na nga ang gago!

“Ihahatid mo pa ako mamaya. And you’re quite intoxicated.”

His playful eyes darted on me. And his brothers seemed to not notice our little chitchat. Hindi pa siya nakuntento sa aming distansya at mas lumapit pa siya.

“We’ll sleep here. At isa pa, malalim na ang gabi. Do you expect me to drive us home when I’m this drunk? Dito muna tayo magpalipas ng gabi.” Ang kamay niya’y pumatong sa aking kaliwang hita.

“Ok. Where’s your guest room?” Napalingon na ngayon si Blade sa aming dalawa. Still, nakakaloko ang kanyang mga mata.

“No. You’re gonna sleep in my room.”

Damn. I saw Blade and Allen both smirk when they heard what he just said. I’m sure pulang-pula na ang mukha ko ngayon sa hiya.

“C’mon. Ihahatid na kita sa kwarto ko.”

Hindi ko alam kung ako lang ba ang nakapansin sa kahina-hinalang ngiti nitong si Troy nang tumayo siya at naglahad sakin ng palad.

Tinanggap ko ang kamay niya at iniwan ko na lang ng tingin ang dalawa bilang pamamaalam. Na hindi ko na sana ginawa dahil nakakainis lang pagmasdan ang malilisyosong titig nila.

“I’m never gonna dance again, guilty feet have got no rhythm…” Narinig ko iyon na kinanta pa nila sa sobrang pamilyar na tono. Napairap ako sa ere.

Damn these Torralbas!

Chapter 22 [Irony]

[ READ AT YOUR OWN RISK]

As we advance our footsteps through the hallway, picking which is his room made it harder lalo’t buhat ko pa ang kanyang mabigat na braso. Just how many glasses of liquor did he drink to be this drunk? Siguro dala na rin ng pagod ay madali siyang tinamaan nito.

Humahalo sa hangin ang natural niyang halimuyak, pinaghalong mint at liquor. Maging ako ay nalalasing sa kanyang bangong taglay.

“T-Troy, where is your room here? Don’t sleep on me please..”

Naririnig ko pa naman ang mainit niyang hininga na dumadapo sa ibaba ng tainga ko. Oh crap! Pakiramdam ko ay unti-unting umaakyat ang kuryente sa aking mga ugat patungo sa aking utak, which made it harder to think even when I am sober than him. Literally, Troy is really hard to handle. Para siyang hollow blocks na nagpatong-patong sa aking likuran at hirap na hirap akong buhatin.

“There…” Inangat niya ang isang braso at itinuro ang isang kwarto sa dulo.

Nagmadali ako at ibinuhos ko ang natitirang enerhiya upang mabuhat siya sa pinakamabilis na oras. Pinihit ko ang seradura na hindi naman nakasarado kaya malaya kaming nakapasok doon.

Nangapa ang mata ko sa dilim at nang maaninag ang isang malawak na kama probably, ay binuhat ko sya doon at inihiga.

Kinapa ko ang pindutan ng lampshade upang lumiwanag kahit paano. Binalikan ko ng tingin si Troy na ngayo’y bumangon upang hubarin ang kanyang damit. God! I can’t watch this! Not tonight!

Agad akong tumalikod kahit na labag sa aking kalooban. What, anong labag sa kalooban, Symon?

Nang humarap ako’y agad akong nagsisi dahil hindi pa pala siya tapos dahil ngayon ay hinuhubad naman niya ang kanyang pantalon, revealing a dark boxers that is so thin I think, that I almost scream silently when I saw how his manhood protruded inside the damn fabrics of his boxers.

Habang hinuhubad iyon ay tumingin siya sa akin ng nakakaakit. Oh noes, I goddamn know what’s running deep inside his liquor-polluted brain. He maliciously bit and licked his lower lip, making me thirst  for something that water cannot quench. Putangina. Nabubuhayan na ang dapat mabuhay sa akin, pero hindi ko yata kakayaning makipagniig sa kanya dito sa kanilang pamamahay. I’m sure one of the rooms adjacent to this room is his brother’s so I presume na may makakarinig sa aking mga ungol at hinaing kung sakali. Well, advance akong mag-isip and it’s fucking controlling me.

“Can’t remove my shoes, can you lend me a hand baby?”

Putangina one hundred times! His voice is so husky and inviting, hindi ko magawang humindi o umangal dahil talaga namang kaakit-akit siya ngayon sa aking paningin.

“S-Sure..” Imbes na tanggihan ay napairap ako sa ere. Maging ang utak ko ay itinatakwil na ako sa lalaking ito.

I helped him removed his shoes. Revealing his black socks na dahan-dahan kong hinubad sa paa niya. Nang mag-angat ako ng tingin ay natagpuan ko ang kanyang mga nagliliyab na mata. He looks like having an orgasm even just removing his socks. What is this?

“Can you give me a massage? My body’s aching…” And then he bit his lower lip again, making it redder than before.

Bumuga ako ng malalim na hininga. Technically, it’s just a massage Symon! Ako lang itong nagbibigay ng ibang kulay na hindi naman dapat.

Umayos siya sa pagkakahiga, at saka siya dumapa. Ang dalawang kamay ay nakapirmi sa ilalim ng kanyang mukha. The dim light unintentionally makes the room more romantic and erotic both at the same time. Malayang gumala ang aking mga mata sa paghagod sa kanyang likuran. He has a firm and stout back muscles, of course it should dahil sa kanyang propesyon. The thin line of garter hang around his pelvis, and the hair embraced his steel legs. Tell me this isn’t a god or someone from mount olympus because he just looked like one!

“W-What do you like, oil or powder?” Binuksan ko ang ilang kaha ng kabinet upang maghanap ng maaaring gamitin.

“Either will do.” That fucking sexy voice again!

May nakita akong isang botelya na walang label. But it looks like oil so I grabbed it and poured some on my palm. Malagkit ito.

I poured it on his back that soon dominates the gap between his muscles. Why am I doing this in the first place? Dahil ang nag-utos ay si Troy? Dahil sa kagustuhan ko rin? Or both? Damn!

Hinagod ko ang kanyang malapad na likod. Ramdam ko ang mariing pagkakalapat ng aking palad sa kanyang mainit na balat. I sometimes hear his soft moans, like fuck, I want to put my hands on my ears just so I don’t hear it. Ibang imahe ang inilalarawan nito sa utak ko. Umiling-iling ako just to wash those uninvited images away.

“Yeah… That’s it baby…”

Napapikit-pikit ako sa imaheng pilit na sumisingit sa aking utak. No! I can’t let it invade my rational self.

“H-Harder?” I suddenly want to punch my face for asking that damn awkward question.

“Do you like it harder instead, baby? It’s up to you..” Sagot naman niya sa mahina at garalgal na boses.

Nagsitaasan na ang aking mga balahibo sa katawan.

Nang makuntento ay bumaligtad siya ng pagkakahiga. Fuck!

“Some part of my body wants the magic of your hands..” What is he talking about?

Without my permission, he removed the damn boxers right in front of me. I gulped even when I have nothing to gulp dahil naubusan na yata ako ng laway.

“Damn! Troy put it back.”

His proud shaft helloed to me. Dammmmmmmmn! Hindi pa ito masyadong gising ngunit nagmamalaki na. I’ve seen it like a couple of times but this is Troy Nixon Torralba’s cock we’re talking about. I can’t just ignore it. What the fuck?

“Please, baby? It needs a little massage..” Mapupungay ang kanyang mga mata. Massage, really Troy? Baka handjob ang ibig mong sabihin?

I didn’t mind him and continued massaging his bare chest down to his abdominal muscles. Para akong nagmamasahe ng isang matigas na bagay na may kasamang lambot. Muli kong kinuha ang botelya at naglagay ng oil sa aking palad. He saw me do it.

“What is that?” Ang kanyang mata ay dumapo sa botelyang hawak ko.

“Ngayon ka lang ba nakakita ng langis?”

Mas lalong nagbaga ang kanyang mga mata. Umangat ang gilid ng kanyang labi for unknown reason.

“Yeah, that’s an oil, still..”

Hindi ko siya maintindihan kaya binalewala ko na lamang siya. Bumaba ang kamay ko sa kanyang pirming hita at binti. Pilit na iniiwasang madunggol ang kanyang pagkalalaki. Doo’y ihahagod ko ang dalawang kamay mula sa kanyang binti paakyat sa kanyang mga hita, stopping from the prohibited area where the real danger is.

“You’re really good at this..” Puna niya.

Nang matapos ang session ay isinara ko na ang botelya.

“You’re done.” I announced. Pero hindi man lang siya gumalaw sa kanyang posisyon.

He pouted like a kid.

“I’m not, he still waits for your caress..” Hindi ko magawang pantayan ang kanyang malalalim na tingin.

“Who’s he?” I asked oblivious to what he’s telling.

Inginuso niya ang kanyang…

“He, Troy the second.”

Asdfghjkl! Literally I am gasping for air to breathe. This room is starting to get anoxic. What the hell!

Nang aktong aangal ay dinakma niya ang aking kamay at ipinatong doon sa kanyang naghuhumindig na tarugo.

“He’s waiting for you..”

Kusang kumilos ang aking mga kamay at hinagod ang kanyang kahabaan. Mainit ito at pumipintig sa bawat pagtaas at baba ko rito. I can’t tell anymore if I am giving him a  massage or a handjob? I can’t seem to tell the difference. This is all messed up! My mind went blank. I gave all my focus and concentration to give him the best service he deserved.

“Uhmmmm…” He moaned. Nakapikit na siya at dinadama ang bawat hagod ko sa kanyang laman.

His cock is growing hard. Bumabakat na rito ang mga ugat na pinagdadaluyan ng kanyang katas. Inipit ko sa aking dalawang palad ang kanyang pagkalalaki at minsa’y dumudulas ito dahil sa pinaghalong langis at langis na nagmumula sa kanya.

“Dammmnn..”

His hardness stood hard and proud. Naglalawa na ang tuktok nito na mas lalong nagpadulas sa aking pagmasahe. I shifted on my seat and leaned down lower. I inhaled the scent of it, it smells like oil and cum mixed up.

Napagmamasdan ko ang mariing pagbilis ng kanyang paghinga. Waring may hinahabol kaya’t bumibilis ang paggalaw nito.

“Pleaaasee, baby..” Naramdaman ko ang kanyang paghagod sa aking buhok sa likuran ng aking ulo. Aiming it lower than where I should be. Motioning me to the massivity of his huge maleness, waiting for me to taste it, inviting me to come and eat it, poisoning my whole system to just give in to him. Give in to his wants. Give in to his warmth. Give in to the fire dwelling inside his eyes. Give in  to his domination. Give in to his superiority. I am here but just to give in.

I licked my lips and started to lick below his cock. Playing with his two skin-coated sacs. Sinakop ito ng aking bibig, papalit-palit sa dalawang bilog na prutas. Maneuvering using my playful tongue between it, making his cock at the top enjoy its freedom of power.

When I begin to aim at the root of his hot arousal, he moaned hard, increasing his vulnerability with the magic of my tongue. I licked around the bottom, pleasuring him with utmost sensation even when I am still not sucking his cock but just tempting and provoking it.

“Suck it now pleeeeassee…” Him in wavering desire through his eyes.

My tongue progressed above, licking his steel hard cylinder. Pretending to bite its thickness, but just to juice it more. It looks like a dormant volcano that anytime is about to explode its hot flow of lava.

I didn’t stop teasing him. Hindi ko pa naisusubo ang kanyang tarugo na mukhang kanina pa nag-aabang ng buong-pusong kalinga ng aking bibig.

“Jesus!” Tumingala siya at naghabol ng hininga.

Beads of sweat is trickling down his flawless face down to the perfect bone structure of his torso. He is panting literally for air!

Gamit ang aking dila ay pinaglaruan ko ang katabaan nito. Licking and not wasting a single ounce of his hot essence flowing from the top to its destination below. Mariin kong sinasalo ang bawat katas na umaagos. I’m the sober one but it seemed like I am the intoxicated.

Now, I advanced to the top. From the mouth of this volcano. I glanced at him who’s watching me do him, I smirked. He’s the one who provoked me so basically I have the power over him. I looked down below. Dahan-dahan kong isinubo ng buo ang kanyang kaangkinan, bilang pagtatapos ng kalayaan nito.

“Ohhhhhh fuuuuuuck!” He yelled in so much passion.

Suddenly I heard a door opens.

“What’s happeni- oh! Sorry!” Nag-angat ako ng ulo just to see Blade standing in front of the door, aware of what is happening. Damn! It’s a shame to see me eating his brother.

“S-Sorry for disturbing.. Ipagpatuloy niyo lang ’yan, uhm what more can I say…uhh enjoy?” Saka niya sinarado ang pintuan, without removing the irritating smirk on his face.

I groaned in real shame.

“Ikaw kasi ang ingay mo. Nakakahiya tuloy sa kuy-ummpp!” He pulled my nape and sealed my mouth with his. He’s attacking my lips like it is the first time that we kiss.

Overflowing emotions are triggered using his tongue that wholly invades my goddamn mouth that I almost gasp for air. Dinala ako ng bigat niya sa ibabaw niya. I give in to drown in his fiery kisses. His arms corded and grasped my buttocks as I let him owns me. Tonight is never enough for us to consume each other. Pinalibutan ako ng mga maiinit niyang halik mula sa aking labi patungo sa leeg ko na nagdulot ng kakaibang kiliti paloob sa aking kaluluwa. Ipinagkanulo ako ng aking puso’t utak upang sumuko sa kanya. He’s the rarest one who can do and make these pleasurable things to me.

We shared a hot passionate kiss. He raised the hem of my shirt and I let him do that. Hindi ako magkamayaw sa paghalik sa kanyang mga labi na kasing tamis ng pagmamahal ko sa kanya. Tasting both liquor and the natural taste of his lips made me lost my thinking. I didn’t notice how he managed to remove my pants and my briefs.

His hardened member is poking on my bottom, and because it is filled with oil, it slips through my hole. Teasing and tempting my tiny fucking hole. Uggh! Hindi pa ito pumapasok ng buo pero nabibilaukan na ako.

“Fucking sht! You’re making me turned on like hell! Fuck Symon!”

I wonder if his brothers can hear us right now, or they are still drinking on their garden, but Blade’s appearance a while ago convinced me that they were already finished. They must be hearing our loud moans! Dammmn!

I attacked his neck, leaving kiss marks, my tongue travelled down to his pinkish nipples. Played it with my tongue. Sinuso siya na parang bata na sabik sa gatas ng kanyang ina.

“Crap! Symon! Puta!”

Nagpalipat-lipat ako sa magkabilang utong niya. Sinuso ito nang paulit-ulit hanggang sa makuntento. I licked the aisle between his bulk chest, up to his mouth that is left open. Muli ko siyang siniil ng halik. Our tongues are like blades of sword that clash and cut each other. I bit his lower lip, letting him breathe on his own.

Ang pumupukol na pagkalalaki niya ay pilit na sumusulong sa aking butas ngunit hindi ko tuluyang pinapapasok. Liquid heat both came. Sumama sa lagkit ng langis ang pawis namin dahil sa init na nilikha.

“Come on, I want to fuck you now…Let me in..” He breathe under my ears as he utters those words. Sumibol sa aking kaibuturan ang elektrisidad na gumapang sa aking mga ugat.

I bit my lip, teasing him for the last time. His eyes are filled with desire and lust, intensifying every minute. Dark and vicious, his eyes lingered on me and both held my arms all of a sudden. He got a hold of me, hindi na ako nakagalaw sa kanyang ibabaw. I looked at him in shock.

Then at one huge blow, his hard shaft invaded my hole like a soldier risking his life in a war. Napaawang ang bibig ko sa gulat. He then filled my mouth with kisses that ease my obliviousness. He’s so damn huge! Fuck! Naranasan ko na ito noon pero parang hindi pa din nasanay ang aking butas sa kanyang naghuhumindig na tarugo. Hindi ako naging handa sa pag-atake nito. I yelled in so much pain and pleasure.

“Fuuuuuuck youuu, Troooy…uhmmm..”

Hindi ako nakaangal nang halikan niya akong muli. He held my waist just to stay firm while he’s banging me completely. Hawak pa rin niya na parang preso ang aking mga kamay habang inuundayan ako ng nakakawala-ng-ulirat na pagbayo. Holy fucking son of a bitch!

“Dammmn, you’re so fucking tight! I will bang you hard for teasing me, I’m a hard banger if you don’t know..” Bigla siyang bumangon at sa isang iglap ay ako na ang nasa ilalim. Hinila niya ang dalawang paa ko sa dulo ng kama at ibinuka nang malawak ang aking mga hita. And then, his member intruded me again.

“Oh God!”

Tuluyan na akong nalasing at nawala sa ulirat. This man brings so much pleasure and now he’s rewarding me that. I don’t know if I am the one who deserve so much pleasure from him, but fuck I want it and need it! Selfish na kung tawagin pero hindi ko ipagpapalit sa kahit ano itong makamundong sensasyon na ipinaparamdam niya sa akin.

“Fuck! Fuck! I will fuck you hard, Symon. Moan like hell…”

Para na siyang sinapian ng kung anong makamundong espiritu, ang kanyang mga mata ay parang nabuhusan ng gasolina na mas pinaigting ang liyab nito. We’re both burning ourselves from fire that we created. It’s damn ironic to be drowned in fire. Yes, is that even possible? Drowning in fire?

“Fuck you, Troy! Ugghhh! You’re so big!”

Napapahalinghing ako sa sarap na nadarama. The pain faded and it was replaced by surreal self-gratification. Damn poetic! Really, Symon in the middle of one hot sex, you’re becoming poetic?

“I’m big for you, baby..” Then the intensity of his blows became harder like he’s pushing all his weight on it.

“Sooooo big….Uhmmmmm…Yeaaaahhsss..”

Patang-pata kong ibinagsak ang nakaangat kong ulo at tumingala na lamang sa kisame. The dark ceiling, unaware of the hot steamy sex happening. The faint light from the lampshade helped me see Troy’s face. Pareho kaming nagdedeliryo sa isang napakainit na pagtatalik.

“I’m comminnngg.. Shit!” He adjusted his position, and aimed my hole like a target.

One final blow and he came. The volcano exploded!

“Fuuuuuuuuckk..”

Bumagsak siya sa aking ibabaw. He went to my side and left me with feathery kisses. He occupied the space beside me, and I felt him hugged me.

“Do you want me to do you?” He whispered in his low baritone voice.

“Do what?” Naguluhan ako sa kanyang tanong. Saka ko lamang lubos na naintindihan nang hawakan niya ang aking pagkalalaki at hinagod ito taas-baba.

“Your Symon the second..” His usual smirk is plastered on his face.

Then he masturbated me. He covered my mouth with his lips when I exploded. Damnnnn… This whole damn sex thing is making me lethargic, both mentally, emotionally and physically. All aspects sa madaling salita. Nakakaubos ng lakas. Nakakapagod pero worth it. I can say yes to him for like infinite times if possible. I can’t get enough of him. Just like what I said, tonight is never enough. The feeling was like drowning in fire, and burning in water. So much irony and you can’t explain it verbally because it was all emotions.

Troy’s full of ironies. I mean, we’re both full of it. That’s why we ended up with each other. There’s so much differences between us yet cupid has his own decisions. We belong to each other’s company. And there is nothing holding us back.

Chapter 23 [Queen]

Ang pagdaan ng araw ay kasing-bilis ng tibok ng puso ko kapag nariyan si Troy. It’s been three days after that erotic night at their house exactly in his room. I feel good, hindi ko na masyadong naiisip ang nakaraang eksena namin ni Syra at ni Mommy sa bahay. Hindi na muna ako umuuwi dahil pinapalamig ko muna ang mga ulo nila, or kung lalamig pa nga ba ever? Besides, I don’t want to be filled with negative thoughts that might ruin my day.

After that hot erotic night, I woke up feeling anxious because I felt his steel-weight arms on the top of my abdomen. I’ve been wondering how I managed to breathe properly with this kind of setup. Siya nama’y payapang humihilik sa aking tabi habang nakalingkis ang mga braso sa akin, even when he’s asleep he’s this territorial? I can hear his pattern of breathing na mariing kumikiliti sa gilid ng aking leeg.

I removed the comforter that hugs my body. Hindi ko matandaan kung kailan ako nagsuot ng damit, ang pagkakatanda ko ay gising pa siya nang makatulog ako kagabi. He must be the one who put my clothes back. Nakakapagtaka samantalang siya’y half-naked naman, how come he didn’t put his clothes on? Inuna niya pa ako?

Bumangon ako at nagtungo sa banyo. Malawak at malinis ito, parang hindi nagamit. May shower na transparent ang salamin, sa isang gilid ay makintab na bathtub, at sa kabila ang bowl. Mayroong stock ng towels sa isang cabinet sa itaas, kumuha ako ng isa at tumungo sa shower room.

Saglit lang akong naligo doon, isip-isip na baka abutan pa ako doon ni Troy. Muli kong sinuot ang mga damit ko at lumabas ng banyo. I found him still sleeping. Naroon pa rin siya sa kanyang posisyon, ang isang braso’y nakalatag sa kabilang parte na hinigaan ko kanina. Walang kamalay-malay na wala na ako roon.

Maingat kong pinihit ang seradura ng pinto upang hindi ito makalikha ng anumang ingay. Lumabas ako ng kanyang kwarto. Bumaba ako sa kanilang grand staircase. Para akong nasa isang lumang mehikanong teleserye dahil sa mga nakikita ko. The furnitures are almost medieval, pero mukhang classic pa rin kung ito’y titignan. Actually, it’s a breath of fresh air. This place feels exactly like home, unlike the ‘home’ that I used to go to. Sa isang bahagi ay may nakahilerang mga portraits na nakasabit sa pader, isang magkatabing portrait ng babae at lalaki sa kanilang kabataan, must be their father and mother. Pagkatapos nito ay lima pang sunod-sunod na malalaking portraits. Una ang kay Troy, sunod ang kay Blade, and vice versa. Ang gugwapo nilang tignan rito. They all ooze the same aura and atmosphere.

“This is my photo when I was their age..”

Halos mapatalon ako sa gulat dahil sa boses sa aking likuran. I saw a man of rough stubbles below his face, a pair of extreme soulful eyes, and the maintained rigidity of muscles despite his age.

“Pasensya na at nagulat yata kita, ikaw yata ang tinutukoy nilang kaibigan ng anak ko?” His eyes are so extreme, damn it. It holds so much intensity. He must be, their father! Ang biyudong Torralba!

“A-Ako nga po. A-Ako po si Symon Neil Monteguido, ikinagagalak ko po kayong makilala, S-Sir.” Pilit kong inangat ang labi ko para sa isang ngiti na kalaunan ay pakiramdam ko’y nagmukhang sarkastiko.

He smiled and took my hand. His hands are huge and rough.

“Henry Torralba, you can call me Tito.” Habang tinititigan sya ay nagkakalkula naman ang utak ko kung ano ang posibleng edad niya.

“Sige po, T-Tito..” Fuck. Why am I even stuttering?

“Their mother died because of an illness. Kung kaya’t hirap akong bantayan silang lima, but I know that they are not kids anymore. I’m glad that they are all doing good despite the absence of my wife, Aileen..” Aniya habang nakatingala sa mga litrato sa itaas, particularly at his wife.

He’s taller than me, magkasingtangkad siguro sila ni Troy, but his body’s more expansive. It looks unbreakable. Sht.

“Nasabi ni Blade sakin na kaibigan ka ng aking panganay, at dito ka raw natulog?” Damnn, dito nga ako natulog specifically in Troy’s room. Does he know about my relation with his son? Because this is getting awkward.

“O-Opo, Tito. Dinala po kasi ako ni Troy dito kagabi, saktong naabutan namin silang nagkakasiyahan kaya inabot na kami ng dilim. And Troy’s drunk too, it’s too risky if we drive in the middle of the night.” My answer is supposed to be brief, pero marahil dala ng kaba ay humaba ito.

“It’s fine. Saglit, nag-agahan ka na ba? Where is Troy by the way?” Lumipat ang tingin ko sa hagdan kung saan pababa si Allen na pupungas-pungas, mukhang kagigising lang.

“Allen, tawagin mo ang mga kuya mo at mag-aagahan tayo..” Nagitla si Allen sa boses ng ama saka lamang ito tumango at bumalik sa itaas.

“Uhh, tulog pa po si Troy e. Nakakahiy-” Bigla niya akong inakbayan at dinala niya ako sa dining room.

“Bawal ang mahiya dito, and you’re part of the family now. You make my son happy kaya welcome ka rito..” Gumaan ang bigat na nakadagan sa dibdib ko.

How come he’s this kind to me when this is the first time he met me? My kind of family is way farther than his family. Posible pala ang magkaroon ng ganitong pamilya? No judgments, no betrayals.

And he said, I make his son happy, teka alam ba niya? Hanggang saan ang nalalaman niya?

“Good morning!” Bumungad si Blade na galing sa garden. Kanina pa ito gising dahil siya ang nag-imporma sa ama na narito ako. He’s smirking while making his own way to the dining table. Pinaupo ako ni Tito sa isang upuan doon, nagtawag siya ng ilang kasambahay na agad din namang naghain ng mga pagkain.

“How’s your night?” Hindi ko binabalingan si Blade pero alam kong ako ang tinatanong niya. And it’s obvious that he’s teasing me.

“Okay lang. Nakatulog din ako agad.” Tinapunan ko siya ng ngiti pero mas lalo lamang lumawak ang pagkakangisi nito sa sagot ko. Hindi ba siya naniniwala?

He occupied one of the chairs, sa aking tapat actually, at idinantay ang dalawang siko sa gilid ng kanyang plato. Kidding aside, he really is much expansive. Makakapasa itong bouncer kung mag-aapply sa mga club, pero sayang ang kagwapuhan nito kung doon lamang siya sa labas mapapakinabangan.

Mapapakinabangan saan? What the hell? Ano ba itong pinag-iisip ko?

“Hector’s back to the ranch, maagang umalis. Hindi ko alam kung bakit nagmamadali ang gago.” Panimula ni Blade sa kwento habang pinapanood ang mga kasambahay na gawin ang kanilang trabaho.

“Ang akala ko ba’y bukas pa ang alis niya?”

“I dunno, Dad. Nagmamadali e, nagkaproblema yata sa rancho.”

Tumango-tango ang ama. Nadatnan ko naman ang muling pagbaba ni Allen.

“I’m so hungry.” Si Allen na dali-daling sumalo na rin sa amin.

Hindi pa kami nagsisimulang kumain dahil kulang pa kami. Troy’s missing, baka natutulog pa rin iyon hanggang ngayon?

“Nasaan ang kuya mo?”

“Nasa taas pa, Dad. Pero ginising ko na. Napagod yata e.” Saka rin bumaling sa akin si Allen pagkatapos nyang bitawan ang mga salitang iyon. What the hell! Wala na bang hindi malisyoso dito sa pamilya nila?

“Napagod saan?” Follow up question naman ng kanilang ama. Fuck. Ipinakita ko ang inis sa dalawang lalaking nasa tapat ko, Allen at Blade. Dahil sa mga salitang naririnig ko sa kanila ngayon, I assume na narinig nga talaga nila ang ingay namin kagabi.

“S-Sa trabaho po, Tito. Galing pa po kasi kami ng studio ni Troy bago kami tumulak dito.” Inunahan kong sumagot bago pa makabuka ang bibig ng dalawang hinayupak.

“Studio?”

“Uhh, photographer po ako. Doon po kami nagkakilala ni Troy.” I nodded, nang makahinga ng maluwag. Actually it’s a lie, sa kulungan kami nagkakilala. Pero teka, sa bar pala bago roon.

“Speaking of the devil..” Allen murmured when he saw Troy walking down the stairs. Dinagukan siya ni Blade dahil sa pagsasalita nito ng hindi kanais-nais na salita sa harap ng pagkain.

May manners naman yata sila?

“I’m sorry, late akong nagising..” Tumabi ito sa akin. Nakasando lamang siya na gusot-gusot, very unlikely to the Troy na nakilala kong laging nakaayos. Ngayon, parang wala lang sa kanya ang mga butas sa lumang damit na suot. Okay, kailangan kong masanay sa mga pagbabago. Maybe this is him outside the lens of the camera?

“Why didn’t you wake me up?” He leaned closer just to whisper that question. Nakiliti ako kaya medyo lumayo ako ng kaunti. His dad’s watching kaya hindi ako komportable.

“Dahil tulog na tulog ka..” Iyon lang ang isinagot ko bago kami nagsimula sa pagkain.

“Ok. Let’s eat.”

Naging maayos naman ang panandaliang pagtuloy ko roon sa kanilang bahay. Malugod ang pagtanggap nila sakin, kagulat-gulat dahil ibang-iba sila sa nakasanayan kong pamilya. But I’m so glad na ganoon sila, kahit na may pagkamalisyoso ang kanyang mga kapatid. Even when my life is filled with darkness, there still comes a light. Na kahit gaano pa kalala ang dilim, even a faint light can make a difference.

It’s so intriguing, na katulad ng buwan na kung titignan mo’y isa lamang maliit na bilog sa kalangitan, pero naiilawan niya ang lahat ng parte ng mundo. Na kahit gaano kalalim ang gabi, there still comes a moon that will make a difference. Ang kanyang pamilya ang nagliwanag sa buhay kong matagal nang nasakop ng kadiliman. And Troy’s the major part of that light.

“Are you done?” Nakaramdam ako ng brasong yumakap sa aking magkabilang tagiliran.

“Matatapos na, nagliligpit nalang ako ng mga gamit.”

Kasalukuyan kaming nasa dressing room. Kaming dalawa lamang ang naroon. Katatapos ko sa isang photoshoot na tumagal ng almost 9 hours. Dahilan kung bakit medyo ngalay na ang mga binti ko sa katatayo at braso sa pagkuha ng tamang anggulo.

Sabay kaming lumabas ng studio bago magpaalam kina Madam na may kausap na international visitors. Napatingin sa akin ang isang lalaking matangkad na na-meet ko na before, what was his name again?

“Do you want to eat somewhere else?” Naagaw ni Troy ang aking atensyon.

“Sa condo nalang tayo, pagod na ako e.” Halata sa boses ko ang pagkagaralgal nito. I’m just exhausted, kinakailangan na kasi ang mga outputs para bukas.

Ipinatong niya ang isang kamay sa ibabaw ng tuhod ko, he’s not glancing but I can feel how warm he is.

“You want me to massage you?” Aniya.

Sa boses palang niya ay nakukumbinsi na ako pero dahil roon ay naalala ko lang ang huling beses na ako ang nagmasahe sa kanya. Nauwi iyon sa isang.. you know what I mean.

“Magpapahinga nalang ako.”

I want him but I’m too tired to feel pleasure.

Hindi nagtagal ay nakarating naman kami sa tapat ng condo. Hinintay ko siyang magpark saka sabay kaming pumasok. By the time the elevator door closed, hinanap niya ang aking kamay at pinagsalikop ang aming mga daliri. Gustong-gusto ko ang warmth na nagmumula sa kanya. He’s like a medicine that can easily ease and cure my wounds.

“I will cook us dinner.” Aniya nang makalabas kami ng elevator.

May dalawang babae kaming nakasalubong na mukhang palabas ng unit na napatingin sa magkahawak naming kamay.

“Magbibihis lang ako sa kwarto ko,” Tutungo na sana ako sa unit ko ngunit pinigilan niya ako.

“Bring your things on my unit the next time.”

His eyes are very soulful, which is so distracting.

“And..why would I do that?” Hindi ko mahanap ang rason kung bakit ko gagawin iyon.

“Do we really have to stay apart? Kasya naman tayo sa unit ko.” Now, he sounds like a boss. I know how territorial he is, but I’m not too inferior to always do what he asks.

“I can pay for my own, Troy.” At kumikita naman ako sa sarili ko kaya kaya kong sustentuhan ang sarili ko. I can’t find the reason why he’s insisting this everytime I’m in his unit.

“It’s not about the money, ang gusto ko ay magkasama tayo sa iisang kwarto.”

Tinitigan ko siya ng matagal. He went closer and held my hands.

“I can go to your room whenever I want, let me have my own space please..” Tumingkayad ako upang maabot ko ang kanyang labi. I kissed him tenderly. Parang natunaw ang mga buto ko sa binti dahil sa kilabot na inabot ko nang gumapang ang braso niya sa likuran ko.

At nasa labas pa kami ng mga unit namin!

“Convince me..” He said in between our kisses.

His lips are as soft as a cotton. Nakapagtatakang naging malambot ito gayong puno ng matitigas na muscles ang kanyang katawan. The spark in his irises is very much distracting. Iwinawala ako nito sa tamang katinuan.

“Sige na Troy, susunod nalang ako. Magbibihis lang ako.” I gave him one final peck on his lips before I turned from him.

Sinaraduhan ko siya ng pintuan nang makitang nakatayo pa rin siya doon. God! I know I’m too tired, pero nakalimutan ko iyon nang mahalikan siya. Pakiramdam ko ay lumaklak na ako ng ilang energy drinks dahil sa bilis ng kabog ng dibdib ko.

Kumilos na ako para makapagbihis, I decided to take a shower first to wash away unnecessary feelings. I am always reminding myself that he is Troy Nixon Torralba, the top rank model all over the Philippines, and I am dating him. Halos lahat ng babae at binabae sa Pilipinas ay pinagkakaguluhan ang kanyang mukha at katawan sa mga nagkalat na billboards sa kung saan-saan.

I remembered one time when I was roaming around, there’s a huge LCD screen on top of a building and a short clip that was playing and Troy is in it. He’s on his branded briefs, may suot siyang glasses at may hawak na bola ng football. I almost exhaled all the air on my lungs when I saw that.

“He’s so hot, I wanna date him..” I heard two girls talking and giggling like highschool kids na nakatingala din sa nagpi-play na advertisement sa itaas. Yes, it was just an advertisement pero dahil si Troy ang naroon ay nagmumukha itong porn.

“Sure ka girl? High-maintenance ’yan.” Sagot naman ng isang babaeng naka-corporate attire na mukhang nagtatrabaho sa loob ng building na ito.

“Why not? I’m sure he’s bed-worthy…” And then he bite her lips with suppressed seduction and maybe pornographic images are running around her head.

Damn.

Lumabas ako ng unit ko at lumipat sa kabila. I found him on the kitchen, gaya ng sabi niya kanina ay nagluluto nga siya. Iba na rin ang suot niyang damit. He’s wearing a dark grey shirt, na jusko naman ay sa nipis nito ay bumabakat ang muscles niya kapag gumagalaw.

There is a small stool beside the nook, umupo ako doon at pinanood ko lang siya. He’s wearing a maong jeans, at alam kong maluwag ito pero hindi ko maiwasang punahin ang magandang hubog ng kanyang buttocks. Really? This man is every woman’s candy. Kung pupwede lang siyang isubo ng buo para matikman ng husto.

“Oh! Nandito ka na pala?” Nagitla siya nang humarap at natagpuan akong lihim na pinagnanasahan ang likuran niya.

Oh God forsaken me!

“L-Luto na?” Dahil hindi malaman ang gagawin ay tumayo ako at lumapit sa kanyang niluluto. He just caught me drooling all over him. At alam kong napansin niya iyon dahil may kakaibang ngiti na sa kanyang labi.

“M-Mukhang masarap ito, ah?” Tukoy ko habang nakatitig sa kanya. Alin ba talaga ang tinutukoy mong masarap, Symon?

“I don’t know, hindi ko pa natitikman..” Aniya habang nakatitig sa kawaling may lamang adobo.

Kinuha ko ang sandok at tinikman ang sabaw nito. Balanse ang alat at asim nito, tama akong masarap nga ito!

“Masarap naman ah? Tikman mo..” Nilahad ko sa kanya ang sandok para sya naman ang tumikim. He smirked and leaned closer, and in just a second he aimed for my lips.

Sht!

“Part your lips..” He whispered seductively, kusang kumilos ang katawan ko at sinunod ang utos niya. Umawang ang aking labi at ipinasok niya ang kanyang dila sa loob ng bibig ko. Halos malagutan ako ng hininga sa ginawa niyang paghalik, or is this even a kiss dahil parang higit pa ito doon?

After that, I saw him licked his lips. Tangina, ang sabi ko pagod ako pero nabubuhayan talaga ako ng dugo dahil sa mga pinaggagawa niya.

“Masarap nga.” He concluded without thinking twice. What?

Sinapak ko siya dahil nahuli niya ako doon. Ang sabi ko tikman niya ang niluto niya hindi ang labi ko. Damn you, Troy. You’re really so hard to resist! Para siyang balon na gusto ko na lamang tumalon at ipagkanulo ang buong pagkatao sa kanya.

Kinain namin ang niluto nya. Hirap na hirap ako dahil pilit kong iniiwasang madapuan ng tingin ang kanyang labi. May kung anong alaala kasi ang bumabalik.

“Ano nga pala iyong tinutukoy na gathering ng mga kapatid mo noon?” Pagsisimula ko para maiba at madistract ako.

“The Annual Gathering, you mean? It’s just a.. like a family reunion? Lahat ng Torralba ay dumadalo roon, even close relatives. Isinasabay na rin ang kaarawan ni grandma kaya nagiging engrande ang okasyon.” Tumango tango ako. Lahat ng Torralba? Does that mean, there are other crazy Torralbas other than his brothers? Parang hindi ko yata kakayanin makilala ang mga iyon.

“You want to come?”

Binaba ko ang kubyertos nang marinig ang kanyang tanong.

“Kailan ba gaganapin ’yon?” Teka, did I just consider coming? Eh exclusive lang yata ito sa kanilang pamilya. And I’m sure he’s coming.

“Sa linggo.”

On Sunday? That’s my only day-off pero wala rin naman akong gagawin.

“Pwede ba ang outsider doon? You know, I’m not a Torralba..” Ani ko sa mababang boses. His family is kind and refreshing, baka naman mabubuti rin ang ibang kamag-anak nila, just like them?

“You’re not going to be an outsider, Symon. You’re with me. Even though you’re not bearing my surname doesn’t mean you’re not part of the family. And you’ll bear my name one day, kaya huwag ka ng mag-alala…”

Hearing him say I will soon bear his name someday makes me feel like a queen. Damn. Nakakataba ng puso ang kanyang sinabi. Para akong lumulutang sa alapaap at ang kanyang mga salita ay ang ulap.

Hindi ko inaasahan na ang kakulangan ko sa kalinga ng isang pamilya ay makakamtan ko sa ibang tao. Sa kanyang pamilya. It’s so odd to think like that, siguro nga iba-iba tayo ng pamilya. Just because you have a good heart doesn’t mean people around you will be like that too. Not all people will understand, not all people will like you. Minsay ay kung kailan ka pa nagpapakatotoo ay iyon ang hindi matanggap ng mga tao. People tend to believe lies, rather than the truth. It’s orthodox, they are supposed to believe what they think is true. And it’s an unending process.

“I’ll come with you..”

Chapter 24 [Stone Wall]

I removed my sunglasses as soon as I entered the studio the next day. Mataas ang tirik ng pang-umagang araw sa labas kaya kinailangan kong magsuot ng shades. As usual, people are in a hurry mode, may tumatakbo rito, at ang iba’y may bitbit pang mabibigat na costumes at outfits na ipapagamit sa mga models. Someone is shouting, the usual hectic day that I get used to.

“What’s up? Ganda ng gising ah?” Bati ni Brunner na kanina’y naabutan kong may kausap na stylist.

Dapat lang dahil sa iisang kama lang kami natutulog ni Troy. Speaking of him, paggising ko’y wala na siya. Nakatanggap nalang ako ng text message sa kanya na maaga ang sched niya for today. Dahil sa dami ng projects and offers sa agency nang dahil sa kanya ay madalas na hindi na ako ang photographer niya. Habang tumatagal, sumisikat siya at mas marami ang nag-ooffer sa kanya.

Lumingon-lingon ako sa paligid, tracing my boyfriend across the crowd of busy people.

“Looking for your boyfriend? He’s there!” Sinundan ko ang hintuturo ni Brunner na tinukoy ang platform sa gitna.

Nahaharangan iyon ng cameraman kaya naglakad ako ng ilang hakbang just to see what’s happening at the middle. And there, I found my boyfriend on a complicated pose beside him a sophisticated-looking woman with her hands resting on my boyfriend’s biceps. This isn’t the first time that I saw him working with female models, pero iba itong babaeng ito dahil sobrang ganda nito at halata mong sa pilantik ng mga mata nito ay may banyagang kulay ito.

I watched them as they do what the photographer’s told them to do. In my own perspective, without prejudice, they look good together. Plus the fact that they are both photogenic and they wonderfully can create magic together in front of the camera.

I noticed the crowd is getting bigger, everyone’s eyes are focused on the two. Sinong hindi mabibighani sa dalawang perpektong taong ito? Masyado silang perpekto para maging mortal.

I just stood there while my eyes are observing them. They are so close to each other. Nagkaroon pa ng anggulo kung saan halos magkalapit ang mga mukha nila, it’s so intimate, alam ko dahil iyon ang hinihingi ng photographer. The more intimate you look on the camera, the better the outputs.

“Who is she?”

Napansin ko ang presensya ni Brunner sa gilid ko kaya tinanong ko na siya.

“You mean, Fabiana? She was sent here as a brand ambassadress, at the same time she is a promotional model. She’s half-hispanic, that’s why she looks so gorgeous even without an effort.” Aniya habang pinapanood namin ang dalawa.

Ngayon, ay mas lalo pang lumapit ang mukha ni Troy sa leeg ng babaeng iyon. Minsan napapaisip ako kung tinatablan ba siya sa mga babaeng nakakapareha niya.

“How long will she stay here?”

Brunner looks amused at my remark.

“What? I’m just asking because I’m curious.”

He silently contained his laughter. Dagukan ko kaya ito?

“I dunno, kararating lang niyan kahapon. And her Dad is a congressman here, kaya posibleng magtagal yan dito.” He’s observing my face, specifically my facial reaction.

“You are both stunning!” Natahimik lang kami sa boses ni Madam Reyn na pumailanlang sa lugar. Lumapit siya sa dalawa at binati ang mga ito, most especially Fabiana.

Nagpaalam ako kay Brunner at nagtungo sa dressing room. Ilang minuto pa lamang ako doon nang narinig kong bumukas ang pintuan. Hindi na ako nagulat na si Troy ang pumasok doon, pero nakakapagtaka pa ring nasundan niya agad ako rito.

“You didn’t text, I heard your arrival from your friend.” Pagod siyang naupo sa couch na malapit sa akin. Nakabalot ng parka jacket ang katawan niya.

“Ah! Kadarating ko lang din. And.. you look good together..” Agad akong nagsisi sa aking sinabi dahil nakita ko kung paano nagbago ang reaksyon sa mukha niya.

“You watched?” Naninimbang ang mga mata niya. Now I got all his attention.

“Oo, saglit. And that’s the first time I saw her face here.” Tinitimbang ko rin ang reaksyon niya kung mayroon bang kung ano siyang nararamdaman para sa babaeng iyon.

“That’s because she’s new here. Her agency sent her here to attract potential customers for their brand. At sinabi niya ring bakasyon na ito para sa kanya.” Sa akin lamang siya nakatingin habang ipinapaliwanag iyon.

“Hindi pa ba kayo tapos? When’s your next shoot?” Iniliko ko ang usapan tungkol sa kanya.

“Mamayang 2. How about you?” Inilahad niya ang kamay sa akin. Nagtaka ako kung bakit pero nang tanggapin ko ang kamay niya ay hinatak niya ako upang mapaupo sa kanyang hita.

“T-Troy, baka may pumasok.” He sniffed my scent and snuggled around my shoulder blades.

“I locked the door.”

Oh really? Doon lamang ako nakampante. Talagang sinisiguro niyang walang iistorbo sa aming dalawa huh?

“I’ll be busy around 10. And aalis ako mamayang tanghali, sa field kami.” Nawawala ako sa ulirat dahil sa mainit niyang hininga sa aking leeg. Ang dalawang braso niya’y nakapulupot sa aking tiyan. Wala akong kawala, sa madaling salita.

“So we’ll be both busy later…”

He embraced me just like the way he used to hold me. I’d been with different boys, but definitely Troy is way different. Hindi ko malaman kung bakit at paano.

“I’ll text you…” His member is starting to grow hard below me. It’s not a good idea to sit on his lap, it’ll just make us crave each other.

“Troy.. Your Troy junior is poking me..” I bit my lip as I tease him which is effective. Nagdaan ang malalim na emosyon sa kanyang mata. It’s provoking and scaring the hell out of me.

“Is it my bad? I’m always steel hard for you, baby..” Hindi ko mapigilang sumabog sa tawa dahil nakikiliti ako kapag paumang-umang ang kanyang mukha sa akin. Can I get us a room? Fuck, we’re already inside a room!

“God. You’re so turned on. Should I be worried?” I bent down just to whisper like a purring cat.

I tried to move one of his arms, pero parang bakal na hindi ito natinag.

He struck me with his penetrating eyes.

“Damn. You really know how to seduce a man, iyan ba ang natutunan mo sa mga naging ex mo?” Why is he asking about them suddenly?

“I didn’t learn from any of them, Troy.” Umiling ako nang nakumbinsi ang sarili. Those were flings, wala akong sineryoso doon dahil hindi ko rin naman nahanap ang hinahanap ko sa isang lalaki.

And Troy gave me all of those things, those feelings, that I hoped for a very long time. Not just about the sex part, but also the care that I longed for. Bihira na kasi itong mahanap sa mga tao ngayon. In this century, people seek sex rather than love.

“Then why the hell am I fucking always seduced?” Seryoso iyong pagkakasabi niya habang pinagmamasdan ko sya na pinag-iisipan talaga ang bagay na iyon.

“I’m not seducing you. Horny ka lang talaga.” Pinaglaruan ko ang dulo ng kanyang buhok. Kasyang-kasya ako sa kanyang kandungan, now this is my most favorite seat of all seats.

His lips upturned into an amused grin.

“I’m romantically aroused..” In a husky voice he murmured.

What? Anong ibig niyang sabihin doon?

Tatanungin ko na sana siya nang makarinig kami ng katok at boses sa labas ng pintuan. Nagkatinginan kami at mabilis na tumayo ako mula sa kanyang kandungan. Troy’s still smirking after what happened, he’s enjoying this huh?

Binuksan ko ang pinto at iniluwa nito ang pagmumukha ni Brunner.

“What’s with locking a door? And.. ohhhh!” I saw in his eyes that he literally gets it when he saw Troy’s presence inside my room.

Mabilis siyang naka-recover mula sa pagkagulat.

“Kanina pa sila naka-setup and your models are already here, they’re asking about you. And for you Mr. Torralba,” umangat ang isa niyang kilay sa akin nang banggitin ang lalaking nasa likuran ko. “Fabiana’s looking for you.”

Nakakairita ang pagnguso niya sa akin na animo’y nababasa kung ano ang tumatakbo sa isip ko.

“Alright. Have to go, text me.” He whispered the last words just so my malicious friend won’t hear it.

Naiwan ako kay Brunner na sumunod pa talaga sa akin para lang magkolekta ng impormasyon.

“So uso na pala ang maglock ng pintuan? Inside with a scorching hot man?”

Hindi ko na mabilang kung pang-ilang irap na ang nagawa ko. He knows what’s going on with me and Troy offcam, so para saan ang interrogations niya? Of course, para asarin ako!

“Buti hindi kayo nasunog sa loob dahil sa sobrang init?”

What the heck!

“Brun! Urrgh. Tigilan mo nga ako. Si Troy ang naglock nun!” I hissed in full annoyance.

Binitbit ko na ang camera at isang sliding bag ko. Nang humarap ako ay naabutan ko ang lumalang ngisi sa mukha niya.

“Why would a scorching hot man lock yourselves inside a room? Oh god! You quickie quickie there? Aww!” Tinakpan ko ang bibig niya at natamo na niya ang batok na hinahanap niya.

I’m annoyed and laughing at the same time. Tangina kasi itong kaibigan ko. Quickie, seriously? Hindi sapat sa amin iyon.

“Pa-vacuum ka nga ng utak mo, ang dumi e. Kahit alam kong hindi ka maniniwala, sasabihin ko pa rin na wala kaming ginawang.. uggh! Maiwan na nga kita diyan!”

Inalala ko nalang ang mga modelong malamang na naghihintay na sa akin. Hindi pa mabura ang ingay ng bungisngis niya sa utak ko. Burn Brunner!

At least, I got busy with the shoot for how many hours. Hindi ko na nakita o napansin si Troy, and why is that Fabiana looking for him?

“I’m so glad na ikaw ngayon ang photographer ko.” Umaligid si August sa tagiliran ko at nakikitingin sa aking ginagawa sa laptop.

“Baka nagsawa na sa’yo si Herman kaya pinamigay ka na?” Pang-aasar ko sa kanya. Nagkamot naman siya ng batok.

“Mas mabuti na iyon! Hindi naman talaga ako masaya doon. Mas komportable ako sa’yo, anong oras ka nga pala uuwi?” Hindi ko siya nililingon dahil abala ako sa pagtingin sa mga litrato.

“Are you asking me out, August?” Nasa kanya na ngayon ang buong atensyon ko. I am amused because of the annoyed looked on his distorted face.

“Di no! Sino ka ba para maka-date ang isang August Dela Vega?” Tatawa-tawa siya ngayong nakaisa sa akin. Pinakitaan ko siya ng busangot na mukha.

I went back to the days when we first had an interaction. Matagal-tagal ko na rin palang kaibigan ang isang ’to. Wala pa ako sa Elegantesse ay narito na siya.

“Nasa field ako mamaya, by five or six maybe?”

Lumiwanag ang kanyang mukha.

“Sure! Treat kita mamaya?” His eyes are twinkling like a star.

Napanguso ako. How about Troy? Pareho kaming busy mamaya, at paniguradong hindi kami magkakasabay ng uwi mamaya. I’m gonna text him.

“Payag na yan! Ang tagal mo nang hindi nagwawalwal diba? Give me this night and I’ll treat you.”

Napaisip naman ako sa sinabi niya. Ang tagal ko na ngang hindi nagninight-out. Ang huli kong punta ay iyong nakilala ko si Troy, but it was a dirty bar. Hindi naman siguro ako dadalhin ni August doon.

When the clock hits 3, kailangan kong magpaalam kay Troy dahil aalis na ako. Aalis kami dapat kanina pang 1 pero nadelay ito dahil sa pagbuhos ng malakas na ulan. Katitila lang ng ulan ngayon kaya baka one-hour nalang muna ang itagal ng shoot.

“Troy..” Lumapit ako sa kanya.

Inaayusan siya ng isang hairstylist sa harap ng malaking salamin. Nakapikit siya habang inaayusan.

“Hmm? Symon?” Nagdilat siya ng mata. Kahit gayong magulo pa ang kanyang buhok ay natural na nakakaakit talaga siya.

“Aalis na kami.” He eyed me with curious eyes, touching my soul. Ganoon kalalim ang kanyang pagtingin.

“And?”

Nakatunganga lang ako sa harap niya. Habang pinapakiramdaman ang babaeng stylist na nakakarinig ng aming pag-uusap. Napansin niya ang pagtingin ko sa stylist kaya sinenyasan niya itong umalis muna. Really? Wala naman akong sinabing paalisin niya ang babae.

“Susunduin mo ako mamaya?” He motioned me closer to him pero hindi ko ginawa. Nag-iingat ako. Napansin ko ang mapaglarong ngisi niya, he’s enjoying my cautiousness.

“I don’t think so. Baka seven na kaming matapos.” Aniya na nakanguso pa rin, oh I know that look. He wants to kiss me. Napakadali niyang basahin.

“Perfect.” I murmured trying to contain my happiness.

“But I want you home when I get home.” Doon bumagsak ang ngiti sa aking labi.

“Troy, kasi may lakad ako mamay-”

“Hmm. Lakad? Without me, really?” His playful eyes turned into an admonishing storm. His reproaching look is so obvious of the way how his jaw moved.

“Saglit lang naman kami e. Matagal na rin kasi akong hindi nakakalabas.” I never thought that asking for his permission would be this hard.

“Kami? Hindi ka mag-isa?” Kumunot na ang kanyang noo at nag-igting ang kanina’y nakapirming panga.

“I-I’m with a friend.”

There’s a storm coming and I’m not anticipating it.

“Brunner?” Tanong niya. Mas mapapanatag siguro ang loob niya kung si Brunner ang kasama ko, but I don’t want to lie to him.

“August Dela Vega.” There! I said it. Pero hindi man lang siya kumibo. Doesn’t ring a bell? Hindi niya kilala?

“A boy?” Seriously, he’s asking me this question?

“Does it sound like a girl?”

Mas nagdilim ang kanyang ekspresyon.

“It’s a no, then..” Saka siya bumaling sa salamin sa harap niya at pinakatitigan doon ang perpektong mukha.

Wait.. I have no say on this?

“Troy naman.. He’s a close friend, okay? We’re platonic, he can’t harm me. Matagal ko na siyang kilala, and he knows about you, about us.” Pangungumbinsi ko. Ngayon pa lamang ako nabakuran ng ganito.

“Well, I don’t know him.”

I sighed in frustration. How will I break this stone wall? Pumunta ako sa kanyang harapan upang makuha ang kanyang atensyon. I look like I’m about to cry any moment, well to break this wall I need to be convincing. I know he can’t resist me and my puppy awful eyes.

“Tss.. Do you expect me to just let you hang out and get drunk with some other guy while you have a boyfriend?”

He has a point. At alam kong nag-aalala lang siya para sakin. But he needs to learn that I’m a grown up, I’m an adult, and I have a life.

“Well, do you expect me to do those things while you’re my boyfriend?”

Nagtimbangan kami ng mga tingin. There is no tension but he’s overreacting. And he needs to calm down.

Tumatakbo ang oras. Lumapit ako sa kanya para bumulong.

“I’m better than what you think, Troy. I won’t get drunk, magjujuice lang ako or any non-alcoholic drinks. I won’t entertain or even look at other guys. I’ll text you from time to time. I’ll go home before seven. And trust me, August is a good guy. Hindi ako mapapahamak sa kanya. I promise….”

Huminga siya ng malalim then he equalled my stare. Lumamlam ito at mukhang nahikayat ko naman. He did not speak for at least a minute. Saka siya umiling-iling sa kawalan.

“Fine.”

Palihim akong nagsaya. I didn’t break down the walls, I just learned how to climb it. Even when someone’s this ultra territorial, you have to go find your way out.

“I love you, babe. See you later…” I whispered making him feel like he did the right decision.

He just stared at me like I fooled him and I deserve a punishment if I ever disobey him and my promises. Oh, this Torralba is really a big catch. Can’t wait to go home!

Chapter 25 [Release]

The dancing lights and the smokes from cigarettes filled the whole place. The electronic music started and the people gathered on the dancefloor. August is on the other sofa, flirting with girls that he met a while ago. I’m sipping on my watermelon juice. I did what I promised Troy, hanggang juice lang ako ngayon. August is insisting me to atleast drink a low-alcohol content liquor but I turned him down. I’m banned from liquor tonight.

“How long you weren’t going to bars like this?” He’s sipping on his black label. Girls are flirting beside him, he’s such a womanizer.

“I don’t know, months? Matagal na rin.”

Malikot ang ulo ni August dahil palinga-linga ito sa mga tao sa dancefloor, probably trying to find another flavor of his month. Hindi pa nakuntento sa dalawang babaeng nakalingkis sa kanya ngayon.

“Watermelon juice, really ikaw ba yan Symon?” He keeps on nagging, nginingitian ko nalang siya.

“This is fine, I like juices.” Well aside from this juice, I am thinking of another type of juice. Maybe Troy’s kind of juice? What the hell. Nahawaan na ako ng marumi niyang pag-iisip.

“It’s my treat, remember? You can order more than that, Symon.” he looked offended.

The loud music made us talk harder. Hindi na kami halos magkarinigan ni August.

Like what I promised Troy, I texted him from time to time, updating him from the things I am doing here. Siya nama’y abala pa sa photoshoot with that girl Fabiana. May nakikita akong mga kakilala ko, some of them were my batchmates, pero hindi ako sumama sa kanila.

“I’m fine, August. I went here to have fun, not to get drunk.”

Well, what can I say? Things have changed. Habits die easily in my case. I’m known for being a hard-drinker before, and party person, maybe because of my family issues. I kept on partying all night, drinking and bedding guys to forget my problems. I drowned myself in booze to wash away those problems. But right now, with Troy on my side, I started to look at the positive side of life. I appreciate life more than what I’ve done before.

Life has its own ups and downs, you cannot just expect it to up always, or down always. It is a cycle. Iyon ang hindi ko natutunan noon.

“And you are having fun with that watermelon juice? Why don’t you dance with me?” Nakaisip siya ng magandang ideya kaya napaayos siya ng upo. I looked at the people in the dancefloor, they are all drunk and wasted.

Definitely not a good idea for me.

“I can’t, August. Ikaw nalang.” Sumandal pa ako lalo sa sofa para ipakita sa kanya ang kawalan ko ng interes sa aya niya.

“Wow. You’re really Symon version 2.0. Is this because of that Torralba?” He smirked with overstated sarcasm in his voice.

He knows about it and now I’m regretting that decision.

“This is because of me trying to be a better person. You should too, August.” Sabay tingin ko sa dalawang babaeng nasa magkabilang gilid niya. I wonder kung hindi ba siya napapagod sa pambababae? Why don’t he find someone, and try to settle with her alone? Gusto man niya o hindi, bakit kailangang pagsabay-sabayin? I can’t find the logic behind it. I flirted with boys before, pero isa-isa lang at hindi sabay-sabay.

“What’s wrong with what I’m doing?” he certainly denies it. Napailing-iling ako. Obviously he doesn’t get my point. I want him to abstain from flirting or playing with girls, like they are some sort of a material thing. But maybe, this is his nature. I can’t expect everyone to be just like me. But he can change if he’ll think about it.

“Be a better man, August.” Naubos ko ang watermelon juice ko. Hindi ko na siya pinansin at magtetext na sanang muli kay Troy nang mamatay ito. Dead batt, really?

“August, I’m going.. Thanks for tonight.”

Tumango siya sa akin. Ngayo’y seryoso na ang mukha, mukhang pinag-iisipan niya ang mga sinabi ko kanina. Well, it’s his life and his choices. I know he’s a good man, nabubulag nga lang sa mga bagay na nagagawa ng pera. Like liquors, girls, sex, and more.

“Ihahatid na kita..” Tumayo siya ngunit pinigilan ko.

“Hindi na kailangan, August. I can go on my own. Don’t leave your girls here.”

“Are you sure?”

I smiled and nodded at him. I excused myself from them before I went to the parking.

Hindi rin ako makapaniwala sa sarili kong naging masunurin ako ngayong gabi. I didn’t dance with anybody, or get drunk. Before, I thought that there is no life behind liquours and parties and sex. I feel like I accomplished something. Literally, I’m having a new life.

Pinaharurot ko ang kotse palayo doon. I’m excited to go home and tell Troy that I behaved all the time inside that place where temptations all lay.

Masaya na ako dahil natupad ko ang lahat ng ipinangako kay Troy not until… the car stopped from functioning in the middle of a deserted road. Sht!

“Damn.”

Lumabas ako ng sasakyan at binuksan ang harapan nito, kung saan nagsilabasan ang maitim na usok. I coughed because of it. I checked the time from my watch, it’s 6:45pm, I still have time.

Babalik sana ako sa loob para kunin ang phone ngunit naalala kong dead batt ito. I tried to look at the engine, kung ano ang maaaring nasiraan. But I am very much informed that I am a photographer and not a mechanic. I have a spare tire and tools behind the car, pero hindi ko alam kung ano ang gagawin. Hindi pa ako nasiraan before. Fuck! Time’s running.

I searched the road from where I am. May streetlight ilang metro ang layo sa kinaroroonan ko, ngunit paunti-unti nang kinakain ng dilim ang lugar na ito. There are no houses, just plain trees everywhere I look. Ginapangan ako ng kaba nang maalala ang mga madalas na nangyayari sa horror movies na napapanood ko. The protagonist will get stuck from a deserted road like this, and creepy things will start to manifest.

God. Hindi naman ako duwag pero dahil mag-isa ako ngayon, I don’t know what to do. I am not trained for survival, but I can use my brain.

Bumalik ako sa loob ng kotse. Naalalang maaari akong magcharge doon. I plugged it to the port and finally nabuhayan ako ng loob. Hinintay kong magbukas ito. Napaangat ako ng ulo nang makarinig ng kaluskos kung saan.

What the fuck!

Nagpalinga-linga ako sa paligid, walang dumadaang sasakyan. Probably some stray animal somewhere. Oh come on! Makakaalis rin ako rito!

Binalik ko ang atensyon sa aking phone, at nakitang wala kahit isang bar ng signal doon. Really? Putangina! Just tangina! I can’t call text or even call Troy or a mechanic!

It’s 7:15 already at wala pang nadadaan na anumang sasakyan o kahit kalabaw na lamang na may hilang kariton ay wala! Fuck this! I’m starting to get annoyed with my situation! Ayos na eh, natupad ko ang lahat ng pangako ko kay Troy kung hindi lang ako nasiraan dito. Mukhang matatagalan pa ako sa pag-uwi. He’s expecting me to be home before seven or at least seven! Dammmmn!

Nagpasya akong lumabas at subukang hanapin ang sira ng kotse. Umuusok pa rin ito. Wala akong alam sa pagrerepair nito kaya tumunganga lang din ako doon hanggang sa balutin ako ng lamig.

Unti-unting nawala ang usok at nababasa na ito ng tubig ngayon. Saka ko narealize na galing sa kalangitan iyon. Ang marahang ambon ay naging marahas na ulan. I stayed inside my car, iniwan kong bukas ang headlights sakaling may dumaan na sasakyan at masiraan din at mastuck dito kasama ko. How I wish!

Hiniling ko na sana’y natagalan pa si Troy sa photoshoot. I wished na sana ganoon nga ang mangyari. Pumangalumbaba ako sa ibabaw ng manibela at pinanood na lamang ang pagbagsak ng ulan.

I remembered when dad gave me this car on my 15th birthday. Hindi pa ako pwedeng magmaneho noon kaya matagal itong nakatambak sa garage. Dad gave me this car as motivation para magsikap ako sa pag-aaral. At mula noong nagkaroon ako ng sariling condo, iniwan ko ito doon sa bahay. Kamakailan ko nalang din ito nagamit uli nang bumibisita na ako sa bahay. Mom and Dad’s civil with me, I’m fine with that. I just didn’t get it why Mom is so cold towards me. Dahil ba sa pagpili ko ng sariling larangan? Dahil sa pagsuway ko sa kanya? Dahil sa hindi pagbibigay kay Syra?

When Mom learned that Syra is also into photography, pinilit ako ni Mom na mag-iba ng larangan. She offered other fields like arts and business, but still my heart isn’t into it.

“Bakit hindi mo pagbigyan ang kapatid mo? She can’t shine on her own when you do not give her the spotlight!” Mom once said.

Why can’t we shine and have the spotlight together? Bakit kailangan isa lang ang maging matagumpay?

“Ano itong naririnig ko, Symon? You’re seen with men, not just once! Sa iba’t ibang hotel pa! What are you doing these days, Symon?” Si Dad nang malamang isa akong bakla. I didn’t know na pinapasundan niya ako sa isang secret agent para malaman ang mga pinaggagagawa ko sa buhay.

Actually, never naman akong nagdala ng babae noon sa bahay. I’ve never shared about my sexuality to them. Hinayaan ko lang makarating ito sa kanila. Hindi ako takot na malaman nila, I just didn’t want to share it.

“That’s just so disgusting! Ano nalang ang sasabihin ng mga Tito at Tita mo kapag nalaman ito? Your grandpa? They are expecting a child from you, Symon! And now, malalaman naming isa kang..” Hindi maipagpatuloy ni Mom kung ano ang gustong sabihin, probably a bad word. But gay isn’t a bad word. But to them, it is. Or even worse.

Lagi nilang sinasabi noon na paano nalang ang sasabihin ni ganito, ni ganyan. They are so afraid to be judged. Siyempre, hindi lang ako ang masisira, kung hindi sila rin. Masyadong importante ang pangalan sa kanila. They value the family name. They value the fame. They value people’s opinions. They value their face. Hindi ko rin naman ginustong madungisan ang pangalan namin, ngunit hindi pagiging madungis ang pagiging bakla. They don’t have any idea how hard it is being in a third gender.

“Mom, anong masama sa pagiging bakla?” I tried to convince them that being gay wasn’t a bad thing. It is just a sexuality, that doesn’t mean I’m a bad person.

“Kuya, stop insisting it!” Pinandilatan ako ni Syra na ngayon lamang nagtaas ng boses sa akin. Madalas ay sumusunod lamang siya sa kung ano ang sasabihin nina Mom. And now she has a say on this topic?

“You are not gay, Symon. You are just confused! You just want to explore other things! You are not going to be gay!” That was Mom’s last statement bago ako naglayas noon.

I stayed at Brunner’s unit. I can’t take their words. Doon ko inilabas ang lahat ng sakit na nararamdaman ko. Marami silang issue sa akin,  dumagdag pa ang pagiging bakla ko. Doon ko kinasuklaman ang pagiging bakla ko. Hindi ko matanggap ang sarili ko. Maybe Mom is right, I’m just confused. I just want to explore other things.

Weeks after that, I tried dating girls. May dinala pa ako noong babae sa bahay, si Rosaly, one of my college friends. Mom and Dad are okay with it, not until I broke up with her. It just didn’t feel right. I can’t feel the same emotion what I feel with boys.

“Symon, are we going argue about this again?! You are insisting that you are gay when you are just confused!” Mom’s hysterical voice is so loud kahit na nasa garden kami at nagkakaroon ng family dinner.

“I am not confused, Mom! Ilang beses ko bang sasabihin?”

Hinilot niya ang sentido. I am of legal age now and she’s still thinking that I’m just fucking confused.

“Symon, watch your mouth! Nasa harapan tayo ng pagkain.” Dad warned me kaya kumalma ako. When Dad is angry, wala akong magawa kundi ang tumiklop.

“You are our only son, sayo maiiwan ang apelyido ng daddy mo! If that’s what you really want, you’re bringing our name to disgrace!”

Disgrace, big word! That almost ripped my heart out.

To be honest, this isn’t what I want to be, but this is what I fucking feel. Can’t they understand that?

“What? That’s it, Mom? You all think na ginusto ko ito? Na gusto ko lang maging bakla kaya ganito ako ngayon?” Hindi ako makapaniwala.

They think I’m being selfish. They think that this is just like having a bachelor’s degree, na dahil gusto mong maging Engineer ay kukuha ka ng kursong pang-Engineering, na dahil gusto mong maging doktor kaya ka mag-memedschool. Sexuality isn’t like that. You can’t choose your own sexuality, it just happens, you just feel it, not because you want it but because that is who you really are. That is your definition!

“You want me to call you Ate, instead?” Syra hit me with sarcasm. She said nang magkasalubong kami sa sala. I went to the house for my clothes na ililipat ko sa aking condo unit.

“Of course not!”

Natawa siya sa hindi ko maintindihang reaksyon.

“Then you’ll still pretend as my brother, when it’s not?” Syra is so young kaya inintindi ko ang lahat ng sitwasyon. Hindi siya mulat dito. I can’t expect her to understand these things dahil una sa lahat, babae siya, at isa pa, bata pa siya.

“I am still your brother, Syr-”

“You are ridiculous.” Syra walked out on me.

Napansin ko si Dad na nakikinig pala sa isang gilid. Umiiling siya dahil sa mga nangyari. Everyone in this house don’t understand me. I looked at Manang Guillerma, ang mayordoma namin na nasa kusina at saka ko siya niyakap. Actually, she’s the only one in this house na nakakaintindi sa akin.

I left the house. That’s when I started to stop myself from convincing them. I realized that they can’t understand my situation, unless, they are feeling the same way. Heterosexual people cannot fully understand what homosexuality means. It’s beyond lust and sex. Ang akala nila doon lamang sa mga ideyang iyon umiikot ang konsepto ng pagiging bakla, bayot, bading, beki, o ano pa mang tawag sa katulad ko.

I looked at my watch, alas-otso na ng gabi. Seriously. Dumukmo ako sa manibela. Damn. Wala pa ring tigil ang ulan. Pinahid ko ang luhang lumihis nang muling maalala ang mga araw na iyon. Hanggang ngayon hindi pa rin nila matanggap. Sabihin nating hinayaan lang nila, but didn’t accept the whole story of it kaya ngayon ay halos alisan na nila ako ng apelyido huwag lamang madungisan ang pangalan nila. Dad is a known businessman, so is Mom. Syra has her own spotlight in photography, she’s even at the top of social pinnacle. Matunog ang pangalan niya. Media once made an interview with Mom and Dad and how successful they are both in business and their family. Of course, that doesn’t include me. They put me out of the picture.

Pag-angat ko ng tingin ay nabanaagan ko ang ilaw mula sa isang parating na sasakyan. Fuck!

Agad kong binuksan ang pintuan at lumabas doon, hindi na inalintana kung mabasa ako ng ulan, basta’t maharang lamang ang sasakyang iyon. Bumagal ang paandar nito at huminto ito sa harapan ko.

Nanatili ang headlights nito kaya hindi ko makita ang driver nito. Bumukas ang pintuan nito at lumabas ang isang matangkad na lalaki. I just saw his silhouette, dahil masyadong maliwanag ang ilaw ng headlights.

“Fuck! Symon?”

It’s a familiar voice. Saka ko nakilala kung sino nang makalapit ito sa akin. Troy is standing in front of me, his hands above his head trying not to get wet by the pouring rain.

“T-Troy?” Nagalak ako sa tuwa nang makita siya.

“Dammit! What are you doing here?” The anger on his voice reflected on his face. His eyes became dark and rigid.

“N-Nasiraan ako. I’m sorry.” Sabay tingin sa aking sasakyan.

Maybe I look awful in front of him. What can I do, I am helpless!

“Get inside my car! Bullsht!” Hindi ko na pinansin ang mura niya at sinunod na lamang siya.

“What about my car??”

Hindi niya pinansin ang tanong ko.

“Wait! Ang mga gamit ko kukunin ko lang!” Tumakbo ako pabalik sa aking sasakyan at kinuha ang isang bag at ang phone ko na nakakabit pa sa port ng sasakyan. I turned off the headlights and closed the door.

Troy is still standing there outside waiting for me. Pinayungan niya ako gamit ang kanyang jacket.

Nakahinga ako ng maluwag nang makasakay sa loob ng kanyang sasakyan.

Marahas niyang isinara ang pintuan pagkapasok niya sa loob. Nag-iigting ang kanyang panga na halos lumabas na ang mga ugat sa kanyang leeg. We are both dripping with rainwater. Damn, ang lamig!

“Wear this!” May kinuha siyang bag sa likod at binigay sa akin ang isang malinis na damit.

“P-Paano ka? Wala kang pamalit?” I looked at his damp hair.

“I don’t care! Just wear the damn shirt, Symon!”

Bakit ba siya nagagalit? Ginawa ko ang inutos niya. Nakapagpalit ako ng damit ngunit ang pang-ibaba ko ay basa pa din. But this is better than nothing.

“Fuck, kung hindi pa ako dumaan rito ay magdamag ka na doon.. Dammit..” Kahit na pabulong na ang mga salita niya ay galit pa din. Hinampas niya pa ang manibela bago pinaandar ang sasakyan.

“Troy, I’m sorry. Pauwi na sana kaso nasiraan ako. At walang signal doon kaya hindi kita nacontact. Inabutan pa ako ng ulan.” Paliwanag ko sakaling mabawasan ang ngalit niya.

“You should’ve stayed inside your car! Bakit hinayaan mong mabasa ka ng ulan?” He’s so furious. Mabilis ang paghinga niya. Nakapirmi ang mga labi niya. And clearly I can see the veins on his arms maneuvering the steering wheel.

“Ikaw din naman ah?!” He glanced at me for one second. Binalik niya ang tuon sa daan. Nanahimik siya. Pero halata pa rin ang pagtitimpi niya ng galit.

Seriously, now that he’s seething with anger, mas lalo siyang nagmukhang kaakit-akit sa paningin ko. What’s the problem with this man? The more he’s burning in fire, the more he’s looking fucking attractive.

Kinuha ko ang backpack ko at naghanap doon ng kahit anong panyo o towel, and luckily I found one. It’s a face towel. Lumapit ako sa kanya at pinunasan ang kanyang mukha at buhok na basang-basa.

“I’m sorry…” He hissed while I’m doing that. Natigilan ako sa kanyang sinabi.

“I got fucking worried. I went to that fucking bar to find you, your friend approached me and said na nakaalis ka na.” Aniya. Friend? Does he mean August?

But.. how did he find the bar?

“I got your friend’s number from Brunner. Seriously, that’s the good guy you were referring when I found him there womanizing? At hinayaan ka pa niyang umuwi ng mag-isa?”

Naintindihan ko na kung ano ang ipinuputok ng butsi nitong lalaking ito. August has his own car, and I have my own. Sabay lang kaming nagtungo doon.

“He offered but I declined. Look, hindi ko naman akalaing masisiraan ako doon. And I can’t fix it.”

Nakarating naman kami agad sa condo. I stayed in his unit, besides may mga ilang damit na rin ako dito.

He immediately removed his shirt. Nagpalit na rin ako ng damit sa banyo. Naglinis na rin ako ng katawaan doon. I’m so tired. Nakakapagod rin palang maghintay doon ng ilang oras.

Nang lumabas ako ng banyo ay naabutan ko siyang wala pa ring damit at tanging boxers lang ang suot. May kausap siya sa phone pero dumaan pa ang kanyang mata sa akin.

“Yes.. It’s in Palmo Street, it’s a black sedan.” Aniya sa katawagan sa cellphone. Wait, it’s my car!

“Alright, thank you…” Bago niya ibaba ang tawag.

“I called someone to fix your car. Don’t worry about it. It’ll be here tomorrow morning.”

Lumapit ako sa kanya at hinaplos ang kanyang mukha. He’s still upset. He sighed.

“Troy, I am fine.” Pag-uulit ko dahil baka hindi pa rin siya kumbinsido.

“If I didn’t come, you will not.” Talagang nag-aalala ang mokong na ito?

I tiptoed just to reach his height and kiss his lips. He didn’t move. Malamig ang kanyang labi. I stared at him and his vicious eyes are wrapped with torment.

What more can I do to appease him?

“But I’m okay now. Stop worrying.”

I played with my fingers na umakyat sa kanyang katawan. Sinakop ng aking kamay ang malamig na balat ng kanyang mga braso. He watched me while doing that. Naramdaman ko ang marahas na paghinga niya.

“I know what you’re doing..” Ngumuso siya saka pinigilan ang kamay kong naglalakbay sa dibdib niya. There are tiny hair on his bare chest.

Humakbang siya palapit sa akin, saliwa naman sa akin na umaatras. Hanggang sa maramdaman ko ang kama sa likod ng binti ko. Napaupo ako habang sumasampa siya sa aking ibabaw. Damn.

“I’m so fucking turned on when I’m this angry…”

Lumapat ang likod ko sa malambot na kama. I took a glance at his lower body, and witness how hard he is right now.

Malaya ang kamay kong hinaplos ang kanyang dibdib pababa ng pababa, hanggang sa makapasok ito sa loob ng boxers niya.

Putangina! Buhay na buhay siya!

“No..” He groaned.

I held his cock on my hand. Sinakal ko ito. Tinaas baba ko ang aking kamay. I bit my lip for him to see that I enjoy giving him pleasure.

“You have to release some anger, Troy..”

Nagtama ang paningin namin. He needs to release this, and I can help him with that. Transform his anger into pleasure, that is my expertise from now on.

Chapter 26 [Party]

Today is another tiring day, I presume. I can’t get enough of last night’s memory. We haven’t had sex, well a part of, but not totally. It was my backwash for going out alone. Even though it wasn’t all my fault, but still I was responsible why it happened.

I was checking the portfolio Madam Bunny sent to me when Brunner interrupted me.

“So how was the bar last night? Did you have fun?”

I’m scanning the photos, ang ulo niya’y nasa gilid ko at nakikitingin din. I groaned at what he said. Kung alam niya lang.

“Yeah, it’s fine.”

I let my lips pucker in secret delight because of last night’s memories. I don’t know why the hell I am satisfied when he is seething with anger. Just because he looks extra-damn hot when he’s filled with anger and wrath? That fire dwelling around his irises are haunting me even in my sleep. That was just how disturbing it seemed.

“Just fine? Nagkita ba kayo doon ng boyfriend mo? Kinuha niya ang numero ni August sa akin, he said na susundan ka niya roon..”

Sinara ko ang album at tinignan siya. His eyes are filled with curiosity, he’s waiting for an answer. Bakit ba interesado siyang malaman? Oh of course, he is Brunner and ikamamatay niya kapag hindi siya nakasagap ng chismis. Sumasakit ang ulo ko sa kanya.

“Yeah, I mean no nakaalis na ako. He caught me in the middle of a road.”

Now he leaned closer. Masyadong usisero ang isang ito. Kaya ayokong nagkukwento dito e, hindi siya titigil hangga’t hindi naririnig ang buong kwento. Persistence is his second name.

Lumipat ang tingin ko sa gitna, kung nasaan si Troy at inaayusan ng make up artist with Fabiana talking to him. They’re having fun, nagkaroon yata sila ng maikling breaktime. And while looking at them, more appropriate to say observing them, that Fabiana can’t seem to keep her hands to herself. May paghawak pa ito sa braso ni Troy.

“What the hell were you doing in the middle of a road??”

Ayan na, nagsisimula. Kung anu-anong maruruming ideya na ang pumapasok sa utak niyan.

“Nasiraan ako ng kotse. I stayed there for like an hour, before he found me.”

Napakaganda talaga nitong si Fabiana, she’s not just gorgeous, she’s freaking hot. I bet every man’s eyes is on her. She’s releasing an aura that gets everyone’s attention. And without an effort.

“Are you sure you aren’t skipping the story for me? Baka naman nag-anuhan kayo doon, you know what I mean?” his eyes blinking consecutively.

“That’s the end of story. No climax.”

I heard him let out a long deep breath, ipinaparating na dismayado sa kakulangan ko sa pagkwento.

“Who are you looking at?” Sinundan niya ang line of vision ko.

Fabiana is curling the tip of her hair using her fingers. Troy seemed unaffected, yeah that’s how it should be good boy.

“Oh.. of course your scorching hot boyfriend, who am I expecting?”

Troy and Fabiana’s didn’t stop having their light conversation. Natatawa pa silang pareho. Fabiana’s eyes are magnetic and enchanting, oh does she have a boyfriend? Suddenly I got interested with her.

“Does Fabiana has a boyfriend?”

Hindi ako bumaling sa aking katabi, we are both ogling to the stars in front of us. Stars that are better seen from afar, dahil nakakasilaw kapag malapitan.

“Oh, inform me to hire a stalker the next time.” Inirapan ko ang mapang-asar na mga titig ni Brunner. I’m not inferring something, I just want to know this woman better.

Knowing if she has a boyfriend or not doesn’t requires hiring a stalker, gagi talaga itong si Brunner. Over talaga kung makapag-isip. It’s just a simple question.

“If she has a boyfriend or not, malamang ay nandito iyon ngayon or nabibisita man lang dito. Pero wala namang umaaligid sa kanya diba?”

I get his point. So she is single, but Troy is taken so I don’t have to worry about it.

“Sir Symon?” Napalingon ako sa isang staff na tumawag sa aking pansin. He’s one of the maintenance crew, dahil sa malaking ID nitong nakasabit sa leeg.

“Yes?”

“May naghahanap po sa inyo, he said to meet him at the lobby.”

Brunner gave me a curious look.

“Ngayon na ba?”

Tumango ito bilang sagot bago nagpaalam.

“I have to go. Kita nalang uli tayo mamaya. And you hid a part of the story you didn’t tell, free ako later..” there is an evident malice on his eyes. Oh please get a life!

Sino naman kaya iyong naghahanap sakin? The staff said ‘he’ so I don’t have any idea who it must be. August? Uhm, sino pa bang ibang lalaki ang maaaring maghanap sa akin?

I went down to the lobby as fast as I could dahil wala naman akong gagawin ngayon. Nakaramdam ako ng kaunting hilo kaya saglit akong kumapit sa pader, what was that?

Natagpuan ko ang lalaking naka-suit and tie doon na prenteng nakaupo sa receiving couch.

“You are looking for me, Mr.?”

I can’t clearly see his face kaya lumapit pa ako ng kaunti. Nag-angat ito ng mukha, wait he is familiar!

“Architect Torrecilla..” Naglahad ito ng kamay na malugod kong tinanggap.

He is one of those international visitors a week ago, siya iyong nakabungguan ko before ko siya makilala. And now he’s here looking for…me?

“Symon Monteguido, it’s nice to see you again Architect Torrecilla.” Ngumiti ako.

The shade in his eyes spoke of different ancestry. And his jawline’s one of his best feature because it is kind of disturbing. Disturbingly attractive.

“Please call me Sancho.” Aniya. His white teeth flashed just like in a television commercial. Really?

He motioned the other couch at my back. Medyo naguguluhan ako sa kanyang pakay sa akin. Hinintay niya akong makaupo bago magsimulang magsalita.

“I saw your portfolio, from your manager. And I was amazed by your shots. How long have you been doing this..photography thing?”

He shifted on his seat at saka siya naglabas ng isang tablet. His fingers are scrolling something on it. I felt an intimidation but I composed myself not to get distracted.

“Uh.. Almost seven years na..” I politely answered. I don’t know the real motive here plus the fact that he’s an architect, at ano ang maaaring kailangan nito sa akin?

“That long? That must explain your flair in creativity, you just don’t take shots, you can also write features?” he’s scanning one of my previous works.

Hindi ko alam kung paano at saan niya nakuha iyon. Like what he said earlier, malakas ang loob kong si Madam ang nagbigay ng mga informations ko sa kanya. I did several features for a newspaper before, noong nagsisimula pa lang akong mag-aral ng photography.

“Sometimes, when I work with journalists.”

After skimming through my files. He put down the tablet and gazed at me. His dark eyes opposed the light atmosphere around him.

“I can offer you a job, you know. I mean..I will offer you a job.” he said in his low drawl voice.

Job offer? Mukha ba akong naghahanap ng trabaho?

“But I have a job, Sir-”

“Sancho.” aniya nang mapansin ang pagtawag ko sa kanya ng Sir. Well, whatever his name.

“I’m fine with my current job, S-Sancho. I’m not looking into any other vacancy or into venturing..” It’s quite uncomfortable calling him on his first name. He’s an architect, our international visitor, and I feel like I need to pay some respect.

His brows shot up, seemed to be expecting this answer from me.

“I have a close friend in Barcelona, he’s working in a graphic design firm and before I flew here, he told me if I can find him a Filipino worker here who’s got raw talent just like you. And I’ve seen your outputs and your credentials, and it leads me to thinking that you deserve something like this. This will be a very big opportunity you are refusing.”

Barcelona? Hindi ba sa Europe pa iyon? Oh God! The idea working abroad has never crossed my mind, ever. I did not see this coming in any circumstance.

“I called him and I sent him your files. And.. he did not even think twice offering you a position.”

What position? Damn, Symon? Naririnig mo ba ang sarili mo? Are you even considering it now?

“He wants you to be a magazine features editor in his firm, Symon. Starting salaries for features editor vary with the type of magazine and location. But the smallest magazines can pay from around twice or even thrice the current salary you’re earning here. Please think about it and consider this proposal.”

Oh please, don’t talk about the money! Naglahad muli siya ng kamay nang matapos ang mahaba-habang usapan doon. I am still in awe. My mind can’t function properly. It went blank.

“I’m leaving you my calling card, and the contact information of the PDSI. Thank you for your time, Symon.” he said before bidding his farewell.

Pinulot ko ang calling card niya sa ibabaw ng rectangular table pati ang isang papel na may nakaimprintang pangalan ng firm maging ang address at contact numbers ay naroon.

Wow. Iyon lamang ang kaya kong sabihin. I mean, buo ang loob ko na wala akong desisyon na magtrabaho at umalis ng bansa, but there is something that pulls me here. This is crazy! Why would I go there and leave my boyfriend here, right? I’m fine with my salary, Troy is here, my family is here, not that I consider them as family, but why would a graphic design firm wants an ordinary photographer like me? I don’t even know much about the description of the job. At sino iyong kaibigang tinutukoy niya? Are they close enough to refer someone like me to him?

How could they easily value my potential here? That fast? And by reading the name of the firm, I’m sure this is huge! Hindi ito basta basta. And I can’t believe that they already have secured a position for me.

Mag-aalas otso na nang kami ay makauwi na, as usual bantay sarado ako kay Troy kahit na alas-sais pa lang ay tapos na siya. I don’t know what he did during those two hours.

“Do you ever plan on working abroad?” I asked him, slightly wishing I’ll have the right answer from him.

He languidly manipulated the steering wheel. The sleeves are rolled up on his arm which showed the stout veins on his forearms. Those veins where the anger flowed inmost him when he’s fuming mad.

“Nope.” his other arm rests on the back of my seat.

Nakaramdam ako ng pansamantalang init. The air that I exhaled is a bit warm, tamang-tama ang init para sa malamig na panahon.

“Do you plan, rather?” balik tanong niya.

Umaapaw ang init sa aking kaibuturan kaya hindi ko mapigilan ang pagpawisan. Bawat kurap ng mata ko ay nakakapaso.

“Hindi rin. Hindi ba nakakatanggap ka ng proposals from international?” Kahit hindi niya sabihin ay alam kong posible iyon.

He’s a top rank male model, patok sa takilya ang kanyang mukha at katawan. Ang natural niyang kakisigan at kagandahang-lalaki ay lamang sa mga banyagang modelo. He’s godlike, feel ko nga ay hindi siya makatotohanan. Before, I didn’t think that that kind of perfect face for a man would be possible.

“I don’t entertain them..”

Aniya na parang walang anumang interes sa pinag-uusapan. I’m getting distracted by the way he lazily drives, and the space his arm occupied on the back of my seat. Everything about him is distracting!

“Bakit naman? It’ll be a one huge opportunity, Troy..”

Teka, where am I heading onto this conversation? Alam ko namang wala siyang interes doon, pero hindi ko alam kung saan ko nakukuha ang pagbabaka-sakaling maaari siyang magkonsidera nito. In life, there are rare opportunities that may come while we’re blinded by the things we think will stay forever, and we waste those opportunities just because we want things to stay the same. When we don’t know, we’re wasting the chance to see and experience another side of life.

“You are here, and you’re bigger than those opportunities, Symon. I can’t leave my most valuable thing here…”

Umakyat ang init sa aking mukha, I firmly believe na pinamumulahan na ako ng mukha ngayon.

Nakarating kami sa condo, nauna akong umakyat dahil nagparking pa siya. I have a duplicate key to his own unit kaya malaya akong nakapasok doon. After putting down my things, hindi ko alam kung bakit hinihikayat ako ng kama roon na higaan siya. Doon ako nakaramdam ng pagod.

Humilata ako doon, at kung kanina’y init ang nararamdaman ko, ngayon naman ay nabalot ako ng lamig. Hinatak ko ang makapal na comforter upang mabawasan ang lamig.

I heard the door opened, hindi ko na nilingon dahil alam kong si Troy na iyon. Lumundo ang kama, pilit akong nagmulat ng mata upang masulyapan siyang nakaupo sa gilid ko habang pinagmamasdan akong pagod at ubos ang enerhiya.

“Kumain ka muna bago ka magpahinga.” aniya habang hinahaplos ang comforter at sinusubukang alisin iyon sa akin.

“I’m so…tired..pahinga muna ako..” I said in a low tired voice. Kusa nang bumabagsak ang mga talukap ng mata ko.

“Come on, Symon. I’ll cook and you will- wait…” nahawakan niya ang braso ko. Pagkatapos ay dinampi ang palad sa aking noo.

I heard him hiss and utter a curse.

“Goddamn, Symon you are not tired, you’re fucking burning in fever! Why didn’t you.. why didn’t you tell me?” he moves suddenly and tried to touch more of my body parts.

Hindi na ako makasagot dahil hinahatak na ako ng antok. All I heard is his worried voice.

I heard the door closed after my vision went black.

Paggising ko ay masakit at kumikirot ang ulo ko. Lumala ang hilo na nararamdaman ko kanina. Pagbukas ko ng mata ay si Troy agad ang namataan ko na mariing nakatingin sa akin. Umupo ako kahit na hirap gawin iyon. Sobrang bigat ng pakiramdam ko.

“Kumain ka muna para makainom ka ng gamot. Susubuan kita…” Aniya, napansin ko ang isang tray sa ibabaw ng cabinet. Nakapagluto na siguro noong mga oras na nakaidlip ako.

“I can eat on my own, and.. i-ikaw ba ang nagpalit ng mga damit ko?” tinignan ko ang aking kasuotan sa ilalim ng comforter. Hindi ito ang suot ko kanina.

“Are you expecting anyone else to change your clothes, Symon? Unless, you have another boyf-”

“Crazy!” siya yata itong may sakit at hindi ako. Hinilot ko ang aking sentido para maibsan ang pumipintig na kirot.

Pinansin ko ang pagkain at sabaw na nakapatong sa food tray. Inabot niya iyon at kumuha ng kubyertos.

“Ako na, Troy.. Kaya ko nam…” Pumikit ako dahil nakaramdam ng onting pagkahilo. “Kaya ko, Troy.” pagmamatigas ko..

I know I can do it. I almost live my life alone and not depending on someone.

Parang wala siyang narinig at siya na ang naghalo ng pagkain para sakin. Seryoso siyang ginagawa iyon.

“Troyyy!”

Now, I caught his attention. Uh-oh.. Nakakatakot ang kanyang mapanuring mata. I saw a shadowing storm in it. Dangerous and threatening. His jaw moved, his deep-rooted ego is now unlocking.

“As you wish “ aniya at inayos ang mga pagkain sa harapan ko.

Muli akong napapikit sa pagkahilo. Seriously, this is the aftermath of what happened last night. I let myself get wet by the pouring rain without thinking what might happen. Hindi ko inaasahang ganito na ako kadaling dapuan ng sakit.

Inangat ko ang isa kong braso. Nanginginig pa ito nang subukang abutin ang kutsara. Ilang beses na natapon ang sabaw sa maliit na kutsara bago ko pa man ito mahigop.

Sa gilid ng aking mata ay ang nanunuring mata ni Troy na nagbabadya ng inis at pagkairita sa nasasaksihan.

I tried to scoop the soup again but my shaky hands failed me. I close my eyes because of frustration. I know I can do this but my body’s acting on its own, and it wants me to fail.

“Bullsht! Let me do it..” Inagaw ni Troy ang kubyertos sa kamay ko at wala na akong nagawa kundi ang hayaan siya.

Binasa niya ang labi gamit ang mabilis na pagdaan ng kanyang dila doon. I can’t watch his arms move with fluidity, mas lalo akong inaapoy ng lagnat.

“Fucking stubborn as ever..” he’s hissing while doing the food.

Sinubuan niya ako. I obeyed all of his whims, lalo’t naninimbang ang kanyang mga titig. Na kapag hindi ako sumunod ay makakatikim na talaga ako ng konyat galing sa kanya. This is how territorial he is. Like hell he can move mountains just because he says so. His words are solid.

“Magpapaospital ka kapag ’di bumaba ’yang lagnat mo.” aniya habang pinaiinom ako ng gamot. Maging sa pagbuhat ng baso ay pinagtalunan namin.

“Magiging ayos din ako, Troy. This just a flu. Pahinga lang ang kailangan ko.”

He seemed to be disregarding my words. Siya lang talaga ang masusunod dito.

Nagising ako linggo ng umaga. Maliwanag na at napansin ko ang orasan sa ibabaw ng bedside table, alas-nuwebe na ng umaga. Pupungas pungas ako na inalis ang comforter sa katawan ko.

I saw Troy in front of his closet, inaayos niya ang isang nakabalot na suit doon.

Napansin niya ang pagbangon ko sa kama, nanatili akong nakaupo doon habang pinapanood siyang lumapit sa akin.

“Are you feeling well, now?” Hinipo niya ang aking noo.

“I’m fine.” Kahit alam kong walang epekto ang mga salita ko sa kanya, sinubukan ko pa rin siyang kumbinsihin.

Inalis niya ang kamay doon at kinuhang muli ang thermometer to check my temperature. Nakakunot ang noo niya habang ginagawa iyon.

“No, you’re not. Huwag ka munang bumangon, matulog ka pa. Dadalhin ko na rito ang almusal mo maya-maya. “ aniya nang mabasa ang numero doon sa thermometer. Ano ang resulta? Damn, hindi man lang niya sinabi sa akin.

I saw the plastic-covered suit that hangs on top of his left-opened closet. Damn, this is the day!

“It’s sunday, hindi ba ngayon iyong annual gathering niyo? Hindi ko pa naiayos ang susuotin ko.” pag-aalala ko.

His forehead creased in disapproval before I can even say more to him. No, I am going with him. I promised him that! I can’t just rot here in bed and let myself drown with disappointment.

“You are not going, you will stay here and rest.”

Hindi na ako mapakali. Medyo gumaan na ang pakiramdam ko at hindi na ako muling nakaranas ng pagkahilo. Ngunit medyo mainit pa rin ang balat ko. I think kakayanin ko pa naman kahit ngayong araw lang.

“I already made a promise, Troy.”

He sighed and then grasped my warm hands.

“I can’t risk your health, Symon. Magpahinga ka nalang muna dito. Sasaglit lang ako doon at babalik din ako agad rito.”

Hindi ko mapigilang mapanguso. Sayang. I want to meet his family, his other relatives. Kung hindi lang siguro ako tinamaan nitong sakit ay baka sabay pa kaming magpunta doon.

“Anong oras ba gaganapin iyon?”

“Mamayang seven. Nagugutom ka na ba? I’ll get your breakfast.” aniya saka tumayo at nagtungo sa kusina.

Pagkatapos kong kumain ay hinayaan niya uli akong makatulog. Paggising ko ay naabutan ko na siyang nakasuot ng suit. Nagbibihis pa siya habang nakaharap sa salamin.

“You already look so handsome, Troy. Why do you need to dress up more?” even in my unstable condition, I can’t prevent but tease him. Tease this gorgeous guy.

Humarap siya sa akin. Medyo magulo pa ang kanyang buhok. His eyebrows furrowed. The black suit fits perfectly on him. His semi-trimmed hair is cropped which made him look younger than his actual age. His long powerful legs are hidden on his black slacks. Damn, what’s wrong this man?

“Come here..”

Kinuha ko ang necktie na kanyang hawak at ako ang nagsuot sa kanya. He’s just lazily watching me as his lips turned up slightly, like some ridiculous thing is going on in his mind right now. Gamit ang mga daliri ay inayos ko na rin ang kanyang buhok, gaya ng ginagawa ko sa aking mga modelo kapag hindi ako kontento sa ayos ng buhok nila.

Pinagpagan ko ang kanyang suit kahit na wala namang dumi o gusot doon. Now, he’s ready to go.

“H’wag kang mambababae doon, huh? Kapag nabalitaan ko lagot ka sakin..” gumalaw ang kanyang labi at saka ako hinatak upang siilin ng malamyos na halik.

Halos matunaw ang mga buto ko sa binti. Kumapit ako sa kanyang braso bilang suporta.

“I won’t, unless they approach me first.”

Kinurot ko ang kanyang ilong. Napapikit siya sa ginawa ko.

“That’s still counts as cheating.” Bumalik ako sa kama at saka tinulungan niya akong kumutan ang sarili. Umupo siya saglit sa aking gilid at hinagkan ako sa noo.

“After an hour, nakabalik na ako rito. Call me if you need something.”

I groaned inwardly.

“Okay lang ako rito, Troy. Enjoy the party for me, please. Matutulog lang naman ako dito. You can go back after the party’s over.” pamimilit ko sa kanya. The gathering is annually conducted tapos one-hour lang siya doon?

He planted a kiss on my lips again, tinulak ko na siya dahil baka mahawa pa siya sa sakit ko. Hindi makuntento sa halik itong lalaking ito, kahit maysakit ako ay hindi palalampasin.

“Laters, baby…”

Chapter 27 [Brother]

Weeks have passed, naging mabilis ang paglipad ng oras. Naging mas patok sa media ang tambalang Fabiana at Troy. I feel bitter pero ganoon talaga, it’s part of the job. Gwapo si Troy, at maganda si Fabiana, perpektong kombinasyon ang dalawa. Mas dumami ang offers ni Troy, at mas naging hectic pa ang schedule nito. Pumupuslit na lamang siya sa mga oras na free time niya para lang magkaroon siya ng oras sa akin.

Gaya na lamang ngayon.

“Are you aware of the reporters outside? You’re not just a model now, celebrity ka na rin. Masaya ako para sa’yo.”

Madalas kapag umuuwi kami ay dinudumog siya ng reporters. Nalilink kasi siya kay Fabiana, na anak pa ng isang congressman, kaya ayun at binibingwit siya ngayon ng media upang makasagap ng kung ano mang impormasyon na pupwedeng iissue sa kanila.

“They are always everywhere. Damn.” Kumakain siya ng junk food ngayon, aniya’y pantanggal stress daw.

“Are you okay with it? Being linked with Fabiana? Does it gives you a lot of pressure, because people assumes you are in a relationship with her?” I asked him, trying to snatch his attention.

To be honest, sa akin okay lang ang mga nangyayari. It’s not like Fabiana is stealing my boyfriend away from me, and she didn’t say anything to the media regarding her love life. Maybe she doesn’t like Troy at all? O may boyfriend na talaga ito?

“Ikaw ang gusto kong tanungin niyan, are you okay with me being linked to someone else?” his lips turned into a slight grin. He’s observing my facial reaction if I display jealousy or not.

“Of course not. Pero siyempre nagiging okay pa din dahil alam ko namang wala talaga kayong relasyon, and as if may balak kang mangaliwa?” ako naman ngayon ang bumaling sa kanya at sinuri ang reaksyon ng kanyang mukha.

“Wala sa lahi namin ang cheater.” natural niyang sagot na parang hindi man lang pinag-isipan at matagal na ang katotohanang iyon.

“Uh-huh..” napangiti ako dahil doon. Sige, ibigay na natin sa kanya ang loyalty award.

“Ikaw, sino iyong lalaking palihim mong kinakatagpo?” hindi na naalis ang mata ko sa kanya dahil sa kanyang ibinulalas. Agad na lumukot ang mukha ko.

“What? Sinong tinutukoy mo?”

Now, he laughed with sarcasm. Para bang sa tingin niya’y pinaiikot ko siya at pinaglalaruan. Anong pinagsasabi nito? Sinong lalaki?

“Gaano ba karami ang kinakatagpo mo para hindi mo malaman kung sino ang tinutukoy ko?” his sardonic look is turning into an obscenely dangerous look.

“Troy. What are you talking about?”

Ngumuso siya na parang bata at ayaw umamin sa isang sikreto.

“I saw you once with that fucking foreigner.” ang labag sa loob niyang pag-amin. Sinong foreigner? Wala naman akong kilalang forei-

Damn. Si architect ba ang tinutukoy niya?

“You mean, si Sancho? He’s a friend. I mean, not totally a friend, isa siya sa mga international visitors natin noong nakaraan.” nakahinga ako ng maluwag. Akala ko kung ano na ang sinasabi niya.

“First-name basis, huh? What’s his business with you?”

Noong nakaraan ay nagkita kaming muli ni Architect Sancho dahil ipinaalam niya sa aking dadating dito iyong tinutukoy niyang kaibigan niya na may-ari ng graphic design firm, aniya’y mas maganda raw kung iyon mismo ang makakausap ko.

“He’s.. he’s offering me a job. He saw my credentials and offers me a position in his friend’s firm.”

Ayaw kong magtago sa kanya ng lihim kaya sasabihin ko na sa kanya. It wouldn’t hurt for him to know. Kumunot ang noo niya.

“And..did you take the offer?” Ang tingin niya’y naninimbang. I don’t know what is his stand about this, but I hope it’s good.

“Hindi.”

But I’m meeting the owner of the firm in the next days. I am not accepting the job but at least I want to know how huge is this opportunity I am rejecting.

“Hindi o hindi pa?”

Ngayon ako na ang nasa hot seat at ginigisa niya ng mga tanong.

“Do you want me to accept the offer?”

Ano talaga, Symon? Pasahan ng tanong?

“As long as it’s good for you, I’ll be fine then, too.”

Wow. Parang dati lang ang higpit niya sakin, ah? Ano kayang nakain nito? Bumaba ang tingin ko sa junk food na kinakain niya. Right.

“Mr. Torralba, start na po tayo.” Sumungaw ang isang ulo ng staff sa pintuan ng aking dressing room.

“Yes, I’ll be coming in a sec..”

Narinig ko ang pagsarado ng pintuan.

He stood up and leaned closer to me. Ang kanyang labi agad ang una kong napansin nang ilapit niya ang kanyang mukha.

“Damn, if I just have more time..” he said after giving me a passionate kiss. If he has more time then what? Teka, bakit iba ang naiisip ko?

Kinabukasan, I met the owner of the graphic design firm in a coffee shop just near the condominium building. A small coffee shop that serves the best coffee and pastry in town. I kind of like the ambience and the slow jazz music.

“Nice to meet you, Mr. Symon Neil Monteguido, gracias for coming. I am Franxisko De Puato, the acting creative director of Puato de Studio Incorporated. Please, take your seat.”

Naupo naman ako gaya ng sinabi niya. He’s so formal, very business-like. Of course, he’s the creative director, Symon. His hair is slightly disheveled maybe because of the wind or it is just its style. Sa kanyang harapan ay ipinatong niya ang kanyang phone, at isang folder.

“I’m sorry I am late.” Tinanguan ako ni Sancho nang makarating siya. I’m not expecting his presence here, pero mabuti na rin dahil medyo nabawasan ang kaba ko.

“I have reviewed your previous projects, mostly the written features, it’s kinda few but I can see the potential there. Are you sure you like photography better than writing features?” Nagsimulang magtanong ito.

Damn, nagsisi akong bigla kung bakit sila foreigners. Duduguin ako rito kaka-ingles.

“It’s been my job, Mr. De Puato, for years. Yes, I did some projects about features when I was working with journalists in a newspaper before I pursued my current job now.”

Hinigop ko ang aking cappuccino pangbawas ng kaba. At isa pa, bakit ba ako kinakabahan? It’s not like a job interview, I just went here to see what they can offer. Before I reject this proposal, I want to make sure that I did the right thing. Gusto kong maghanap ng mga butas upang ayawan ito.

“I see. But really, there are few people that can properly organize features like you. From photography to editing and writing, someone that has innate talent just like you are perfect for this job.” Mr. Franxisko added while still skimming on my credentials. Then naglabas siya ng isang dokumento. Iyon ang kopya ng kontrata. He handed it to me.

“And maybe, this is a once in a lifetime opportunity?” Napatingin ako kay Sancho na nakangiti upang hikayatin pa akong lalo.

“You’re gonna be great at this, I can tell.”

How can I turn down an offer like this kung patuloy nila akong pupuruhin at ang potensyal ko para doon? Opportunity doesn’t knock twice. Pero ang tanging humahadlang sa aking mga desisyon ay si Troy.

“As long as it’s good for you, I’ll be fine then, too.”

Naalala ko ang sinabi niya kanina. Will it still be fine kung magkakalayo kami. Even if there are lots of media for communication nowadays, iba pa rin kapag magkasama kayo sa iisang lugar. Troy can’t come with me, Fabiana’s here and their partnership is booming.

“I’m sorry Mr. De Puato, but..”

God! Help me! I cannot think straight. Wasting opportunities, not just opportunities but big opportunities, aren’t healthy. But leaving everything behind does not feel success at all. I can’t feel successful there if my heart is left here.

“You can think about it again, Mr. Symon. Besides, I’m not forcing you for an answer today. I’m staying here for a couple of days because of my herm- I mean, I will be here for days. Like a short vacation.” Nagkatinginan silang dalawa ni Sancho bago muling tumingin sa akin.

Ang akala ko lumuwas siya papunta rito para lang mameet ako? Ang laki naman yata ng ulo ko para isiping ganoon nga. Maybe he has other agendas here to do.

“Thank you for lending ears to hear my offer, Mr. Symon. I’m looking forward for your answer, as soon as you have decided.” Tinanggap ko ang kamay nito.

Hinatid ko sila sa parking lot kung saan nagpara sila ng mga taxi na dumadaan. Narinig ko pa ang pinag-uusapan nila habang naghihintay.

“Nathan called me, he already found where hermano is.”

“Is he sure this time? I’m gonna punch that kid if this is a wrong one again.”

“No, I think this is it. I saw his picture and he just looks like our father.”

Finally ay may huminto na taxi sa kanilang harapan. Inaya pa nila akong sumabay na pero ang sabi ko’y walking distance lang ang condo ko rito. I don’t need to take a cab.

Kinawayan ko si Sancho bago tuluyang umandar ang taxi. Dahil walking distance lang naman ang layo ng condominium ay nilakad ko nalang.

Mag-isa ako sa condo unit ni Troy ngayon. Nagpaalam ako sa kanya kaninang makikipagkita ako kay Sancho at doon sa owner ng firm dahil baka mamaya ay kung sino na naman ang isipin noon na kinakatagpo ko. Nang makalimang pilit ako ay pumayag din naman siya.

Naghalf-day ako kanina kaya kahit alas tres pa lamang ay nandito na ako. Wala akong ginawa kundi ang maglinis na lamang sa kanyang kwarto. Every corner of this room reeks of his scent. Kaya kahit wala siya rito ay pakiramdam ko nasa paligid lamang siya.

Nag-ring ang phone ko na agad ko rin namang sinagot nang mabasa ang pangalan ni Troy sa screen.

“Yes, babe?”

Sige lang, Symon landiin mo pa. Hindi siya nagsalita for five seconds.

“Are you home?” Tumikhim siya bago itanong iyon.

“Yes po. Nasa loob ako ng unit mo..” Naglakad-lakad ako hanggang sa makaabot ako sa harap ng bintana. Tanaw ko ang mga gumagalaw na sasakyan sa ibaba at ang mga taong nagmukhang langgam sa liit.

Then suddenly my ears are filled with noise because of the loud siren of a rushing ambulance  on the road. Nagsitabihan ang mga sasakyan upang mabigyang daan iyon.

“What’s that noise?” He said over the line.

“Just an ambulance, may naaksidente yata somewhere.”

Nilakihan ko ang buka ng kurtina ngunit hindi ko na naabutan ng tingin ang nawalang ambulansya.

“So how was your meeting with the owner? Did you accept the offer?”

Napalunok ako sa katanungang iyon. I did not accept the offer, hindi ko rin naman nireject.

“Binigyan niya pa ako ng oras para makapagdesisyon. Is it really fine with you na magkalayo tayo ng working area?” Kinagat ko ang dulo ng mga daliri ko. I didn’t sound hopeful pero naiimagine ko na ang magiging reaksyon niya kapag nalamang sa ibang bansa pa iyon.

“I told you, don’t worry about me. Ayos lang sakin, Symon. As long as you’re happy, then masaya na rin ako. Are you still undecided? What’s holding you back from this, Symon?”

Humilig ako sa hamba ng bintana. Distracting myself from the busy people at the streets. There is nothing holding me back. Oh, there is.

Kinabukasan ay naging abala akong muli sa trabaho. Tinapos ko ngayon ang hindi ko natapos kahapon dahil naghalf-day ako. Hindi ko pa nakikita si Troy sa paligid dahil ayon sa staff na pinagtanungan ko kanina ay inaayusan pa daw ito sa dressing room. Si Fabiana naman ay ready na sa kanyang solo photoshoot.

Nagmamasid ako sa audience ng mga staff na may kanya-kanyang ginagawa nang maaninag ko ang pamilyar na mukha ng aking kapatid.

Walang pag-aatubiling nilapitan ko siya. She’s sporting a red above the knee floral dress at pares ng itim na stilleto. Sa istilo ng kanyang makeup ay nagmumukha siyang mas matanda kaysa sa tunay niyang gulang.

“Syra. What are you doing here?” Nang mapansin niya ako ay nginitian niya ako. Not the usual genuine smile, but this one it looks deceiving. She raised one of her brows then leaned closer to kiss me on the cheek. So much for the show!

“Oh! Hi there brother.” The dark red lipstick painted her lips. Magkahawig kami pagdating sa mata. Nagkaiba nga lang sa ugali.

Ang huling pagkikita namin ay noong nalaman niyang magkarelasyon kami ni Troy. Now, she’s acting like she wasn’t wounded at all. What is she up to this time?

“I just wanted to meet you and.. where is Troy? Why is he isn’t here?” Nagpalinga-linga siya sa paligid habang nakanguso nagbabaka sakaling makita ang hinahanap.

“The staff and stylists are dressing him up in the dressing room. Anong ginagawa mo dito?” My expression didn’t change.

By mere observation, I think she didn’t change. Mas nagmukha lamang siyang sopistikada ngayon sa kanyang makeup at pananamit. Mas tumalim ang tingin ng kanyang mata saliwa sa ngiting ipinapakita niya.

“Nangangamusta. I heard…you’re leaving the country?” Pinanliitan ko siya ng mata. Kanino niya nalaman ang balitang iyon?

“I’m not leaving. Where did you get that information?”

Sa kanyang balikat ay nakasabit ang gold chain ng kanyang muff bag. Kinuha niya mula doon ang isang tinuping envelope.

“So this huge graphic design firm is courting you, huh? This is big time! Congratulations my brother!” Aktong babalutin niya ako ng yakap ngunit umatras ako bago pa man iyon mangyari.

“Syra, this is not a joke. Where did you get that information? Did you hire an agent to spy on me?” Tumaas ang boses ko sa maaaring napagtanto. Nakitaan ko ng sandaling pagliko ng mata niya, so she did really hire a spy huh?

“It doesn’t matter. So you’re leaving Troy?”

What’s her concern about this? Ano ngayon kung mayroong nag-ooffer sa akin ng ibang trabaho?

“I am not, Syra. I’ll decline the offer.”

Tinaasan niya ako ng kilay. Kumunot ang noo at hindi makapaniwala sa aking magiging desisyon.

“Don’t you have any idea how huge is this opportunity, kuya? Hibang nalang ang hindi kakagat dito!” She gritted her teeth in annoyance. What’s her stand about this anyway? Wala naman. She doesn’t have a say on this topic.

“You’re rejecting it because you don’t want to leave Troy here, and because you know he’ll leave his career here once you accept the offer?” Natumbok niya ang mga rasong iyon na pilit kong ipinagsasawalang bahala.

“No one’s leaving, Syra. And why do you sound like you want me to take the offer and leave?” Sana’y nagkakamali ako sa mga ideyang naiisip ko.

“I just want what’s best for you, kuya.”

Oh really? Alam niyang kung aalis man ako ay hindi ko matatanggap na iiwan ni Troy ang kanyang trabaho rito. So in the end, magkakahiwalay kaming dalawa.

“Or what’s best for you, Syra?” Nagpalitan kami ng matatalim na tingin. Hindi pa rin talaga siya nadadala. She’s finding holes just to get through Troy.

“I’m just concerned!”

Oh I don’t need your concern, my little sister.

“I’m concerned about Troy. He doesn’t know this right? He doesn’t have any idea that you’re leaving him.”

I don’t have any interest on arguing about this with her, but she’s pushing my buttons.

“You don’t know what you’re talking about, Syra. He knows about it.”

May mas itataas pa pala ang kanyang kilay. Ngumisi siya na parang may ibang balak na hindi ko nalalaman.

“Really? Let’s wait for his reaction though. I’m sure he’s reading the contracts now.”

What contract? Anong pinagsasabi niya? Surely Troy knows about the offer, I told him that…but not entirely.. Oh fuck!

Sinamaan ko siya ng tingin at saka siya iniwan doon. Dali-dali akong nagtungo sa dressing room ni Troy kung saan siya inaayusan. Nakaramdam ako ng galit, galit muli para sa aking kapatid. She doesn’t have the right to meddle with my decisions and how I would like to manage things.

Binuksan ko ang pintuan ng kanyang kwarto at natagpuan ko siyang mag-isa doon. Nakaupo siya at hawak ang isang papel na nalukot na ng bahagya dahil sa higpit ng pagkakahawak niya.

“T-Troy..”

He raised his head and looked at me menacingly. There is a visible hint of pain, confusion and anger in his eyes.

“You’re planning to leave me? So I am the one who’s holding you back, huh?” May galit sa kanyang tono.

“I am not! I am planning to reject it. No one’s leaving, Troy.” Sinubukan kong lumapit sa kanya pero nakakatakot talaga kapag nagniningas siya sa galit o baka mas malala pa ito roon.

“This is in fucking Barcelona, Spain. And you have no plans on telling me about it? While I am fucking hoping and supporting you to accept this, I didn’t know I’m supporting you to leave me! Goddamn it!” Nilukot niya ang papel at ibinato ito sa kung saan.

Huminga ako ng sobrang lalim. Inabot yata ako ng kalahating minuto bago makapagsalita.

“All because I’m expecting this kind of violent reaction from you..”

Damn. Rinig ko na ang kanyang marahas na paghinga. Napapikit ako sa hindi malamang emosyon. Kung takot ba o galit rin, pagkalito? Pagkabigo? What?

“Is this what you want?”

His voice is soothing yet I can hear the sting of pain in it. I can’t stay like this, I can’t bear to see him struggle and bothered just because of my indecision.

“Fine. But I am going with you.” Natigilan ako sa kanyang sinabi.

What did he say? That’s ridiculous! No way! Iyon ang pinakadahilan kung bakit ko inaayawan itong offer na ito. Him leaving everything he worked hard here. Now, he’s on the top again, nakita at nasubaybayan ko kung paano siya naghirap noon na makabalik sa industriyang ito. And now, I’m planning to ruin it all.

“Hindi, Troy. No, I’m not taking the offer. I’m staying here.”

Frustration is getting on my nerves. Ibig lang sabihin noon ay iiwan niya ang kanyang career dito para lamang sa akin. I cannot be selfish. I don’t want to be a burden to him and his career.

“I understand. I can’t hold you back from this. This is good for you, Symon. We’ll go there an—”

“It’s okay, Troy. Really. I-I’m fine here.”

Pinagmasdan niya ang mukha ko, tinitigan ako sa mata na para bang sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo o hindi.

“Are you sure, baby? You just sound like dejected. Kung doon ka masaya, Symon okay lang sa akin.”

Hindi ito tungkol sa kung saan ako masaya. It’s about him leaving his career if I made a decision to go. And I think I can’t force him to stay here while leaving him. Sasama at sasama siya kung nasaan ako.

“I’m happy if I’m with you, Troy.”

Sasagot pa sana siya ngunit naantala ito dahil sa pag-ring ng kanyang cellphone.

“Answer it first, Troy.” Utos ko sa kanya nang balewalain niya iyon.

“Nag-uusap pa tayo.” Hinatak niya ako dahilan kung bakit ako napaupo sa pagitan ng kanyang mga hita.

“Answer it, we’ll talk after.” Pamimilit ko. It’s a good distraction to lessen his worries.

Walang gana niyang sinagot ang tawag.

“What is it, Blade?”

Hindi ko naririnig ang nagsasalita sa kabilang linya kahit na malapit lang naman ako. Troy’s other hand is resting above my left thigh.

“W-What the.. What the fuck? Kailan pa ito?”

Nagulat ako sa pag-iiba ng kanyang tono. Like something’s not right. Like something happened.

“Damn! Okay. I’ll be there tomorrow, I have a shoot the whole day today.” Saka niya binaba ang phone.

I watched how his jaw became tensed after the call. Hinilot niya ang kanyang sintido, tila pagod sa lahat ng nangyayari.

“Ano daw ang sabi? Why do you look…so bothered?” Lumiit pang lalo ang boses ko. Nag-aalala para sa kanya.

Kinabahan akong bigla na hindi ko alam kung para saan.

“My brother got into a fucking car accident yesterday. And now he’s in a critical condition. Fuck! Bakit ngayon ko lang nalaman.” Nag-igting ang kanyang panga sa pag-aalala.

What? I suddenly remembered the rushing ambulance yesterday.

“Sino?”

Sino sa mga kapatid niya ang naaksidente?

Chapter 28 [Girlfriend]

Kinabukasan ay nagmamadali kaming nagtungo ni Troy sa isang ospital kung saan di umano isinugod ang kanyang kapatid.

“Bakit daw naaksidente?” I tried asking him just to distract him from overthinking.

Ramdam ko ang tensyon sa kanya. Mahigpit ang pagkakakapit niya sa manibela habang binabagtas namin ang daan patungo sa ospital. I know he’s worrying, and I want to ease his tension, at least.

“I still don’t know. Blade is there, I’ll just ask him when we get there.” Binilisan niya ang pagmamaneho.

Higit dalawampung minuto ang itinagal kasama na ang traffic bago namin marating ang ospital. Binitbit ko ang bulaklak at basket ng mga prutas dahil nauna sa pagpasok si Troy sa loob.

“Room 303 po sa third floor.”

Narinig ko ang babaeng nurse sa counter na itinuro ang kwarto ng kanyang kapatid na si Hunter. I still haven’t seen him in person, tanging sa mga pictures ko pa lang ito nakikita. At isa ito sa kambal niyang kapatid. It’s not a good idea na dito ko pa siya unang mami-meet in person. But do I have a choice?

“Let’s go, Sy..”

He held my hand at sabay kaming umakyat ng elevator.

“Are you okay?” Tanong ko sa kanya.

Tinitimbang ko kung ano ang pakiramdam niya. But the question was just plain stupid, Symon. Of course, he is not okay! His brother got into an accident and we don’t know for now if he’s stable or in critical condition.

Bumukas naman din agad ang elevator doors kaya lumabas din kami agad. Sa hallway ay kapansin-pansin ang isang kwarto na mayroong dalawang lalaking nakaitim na nagbabantay sa labas ng pintuan.

Hinanap namin ang kwarto. Nagpapadala lamang ako sa hatak ni Troy hanggang sa huminto kami sa tapat ng pintuang may dalawang lalaki.

“Is this Hunter’s room?” Tanong niya sa dalawang lalaki na diretso ang tingin. Naagaw niya ang atensyon ng isa.

“Ano hong pangalan ninyo, Ser?”

Nagtataka naman kaming tumingin sa dalawa. They look like bar bouncers dahil sa lapad ng pangangatawan ng mga ito. Sa mga titig nito ay para bang sinusuri at kinikilatis kami.

“Troy Nixon Torralba.”

Nagtinginan ang dalawa saka binuksan ng isa ang pintuan para sa amin. Pumasok si Troy at sumunod naman ako ngunit napahinto ako nang iharang ng isang lalaki ang kanyang braso sa harapan ko.

“What? He’s with me.” Nag-iba ang tono ni Troy at ngayo’y mukhang mananapak na anumang oras. Mukha namang natakot ang dalawa kaya hinayaan din nila akong makapasok. Okay, what was that? Bakit ayaw nila akong papasukin?

Is his brother’s a famous celebrity or some politician at grabe ang higpit ng security sa kanyang kwarto? Naabutan ko ang dalawang kapatid niyang sina Blade at Hector na nagbabantay doon. Hunter Torralba is lying on his bed and there are patches around his face. He is oxygen-dependent on the machine beside his bed.

Inakbayan ni Blade si Troy. Inilahad naman ni Hector ang isang upuan para sa akin. Ibinigay ko sa kanya ang bulaklak at ang mga prutas.

Nag-usap ang tatlong magkakapatid samantalang ako ay pinagmamasdan ang mahimbing sa pagkakatulog na si Hunter. Magkahawig sila ni Hector, the only difference is their complexion and the tattoo on Hunter’s arm. But I can see that this man is an eye-candy too, just like his brothers. Balbas sarado ito at maputi. Does he has a girlfriend?

“The investigation is still ongoing. But his car was caught in a cctv and we saw what happened. Nawalan yata ng preno ang sasakyan, kaya nawalan ng kontrol at sumadsad sa isang bangin.”

Lumapit sina Troy sa kinauupuan ko. They watch their brother sleeping in silence. I think he’s okay. At least, his condition is stable.

“Nag-undergo siya kahapon ng surgery. Naging critical ang kondisyon niya. The doctor said he’s possibly suffering from comatose dahil hindi pa rin siya nagigising hanggang ngayon.”

Napasinghap ako sa narinig na balita. Comatose? Damn. That’s too close to death. Nakakalungkot malaman ang balitang iyon. Binalingan ko si Troy na mariing nakatitig sa kapatid.

“Goddamn it. And what’s the security outside for?” Nagkatinginan si Blade at Hector sa kanyang tanong.

Isa rin iyon sa aking ipinagtataka. Bakit kailangan pa ng security sa labas? Mayroon bang foul play na nangyari kaya kinakailangan nila ng proteksyon at seguridad?

“Grandma hired them. Jake was forced out of Hunter’s room. He’s even banned from coming inside the hospital.” Si Hector ang sumagot.

And… who’s Jake? Hindi ko na maintindihan ang pinag-uusapan nila. Pero base sa mga ekspresyon ng kanilang mukha, nararamdaman ko ang tensyon sa pagitan nila na halata mong hindi sila sang-ayon sa mga nangyayari.

“What?! Why did she do that? At nasaan si Jake?” Tumaas ang tono ng kanyang boses. May bahid ng disgusto doon. At dahil malapit lang siya sa akin ay hinawakan ko ang kanyang kamay upang pakalmahin siya.

“Wala kami rito nang mangyari iyon. But I heard from Hans, na pinalabas ng ospital si Jake dahil nasaksihan ni grandma ang pagiging bayolente ni Jake na hindi maganda para sa kondisyon ni Hunter. You know grandma, she’s having a hard time controlling her emotions lalo’t may sakit siya.” Dagdag naman ni Blade.

Sino ba talaga si Jake? At may Hans pa akong narinig. At bakit iyon nagawa ng kanilang lola? I still haven’t met her because I didn’t attend their gathering. Gustuhin ko mang magtanong ay nakakahiyang sumabat sa kanilang seryosong pag-uusap at alam kong wala iyon sa lugar kung sakali.

“Why the fuck did she do that? Wala siyang karapatang gawin iyon kay Jake. Looking at Hunter’s condition, Jake is the most precious thing to him right now and he needs him.”

Precious thing? Teka, nagugulumihanan ako.

“You know, grandma’s an investor here. Technically, her money feeds the hospital kaya kahit paano ay may kapangyarihan siya. We cannot do anything about it, kahit gustuhin man naming tumulong.” Tinapik ni Hector ang kanyang balikat habang nakayuko. Nalulungkot para sa kalagayan ng kanyang kakambal.

“I don’t care if her money runs the hospital. This is still.. damn.. paano kung magising na si Hunter? Anong isasagot natin sa kanya kapag itatanong niya kung nasaan si Jake?”

Walang umimik sa kanilang dalawa. Mabilis na ang paghinga ni Troy kaya tumayo na ako upang hawakan ang kanyang braso. He should calm his self. Kunot na kunot ang kanyang noo habang nakatingin sa walang malay na kapatid.

“The doctor also said that one of the possible complications for brain-injured patients is memory loss. He might forget Jake, or even us.” Blade answered.

What? That will be another torture.

“Goddamn it. We’re gonna expect him to lose his memory para lang hindi tayo mahirapang magpaliwanag sa kanya tungkol kay Jake? That’s… That’s bullshit!” He hissed angrily at saka hinilot ang sintido gamit ang dalawang daliri.

Nagtagal kami doon hanggang mag-tanghali. Nakapagpaalam kami kina Madam tungkol rito. Pagkagaling namin dito ay babalik si Troy sa agency dahil may naka-schedule siyang photoshoot kaninang umaga na niresched para mamayang hapon. Ako naman ay naka-leave buong araw dahil pagkatapos dito ay tutungo ako sa coffee shop upang muling kitain si Mr. De Puato at si Sancho regarding my final decision about their offer.

“Ihahatid na kita.” Ani Troy nang makalabas kami ng ospital.

“Hindi na, kaya ko na ang sarili ko Troy.” Pero nang titigan ko siya at ang malungkot niyang ekspresyon ay agad na nagbago ang isip ko.

“Sige na nga. Pero hindi mo na ako ihahatid pa hanggang sa loob ng coffee shop.” Nakapagpaalam na rin ako sa kanya kanina pang umaga tungkol dito.

Nararamdaman ko pa rin ang kanyang kalungkutan hanggang sa makapasok kami ng kanyang sasakyan. Siya nga pala ang panganay sa kanilang magkakapatid kaya siguro ganito siyang ka-apektado. I like how he acts as a brother figure to his siblings. Pareho kaming panganay, ngunit ako ay hindi ko magawang maunawaan si Syra dahil ganoon rin naman siya sa akin.

“Hunter’s going to be alright soon. I’ll pray for him.” Ipinatong ko ang aking palad sa kanyang hita.

Now, he’s able to lift a smile. A genuine one.

Hindi naman nagtagal at nakarating kami sa tapat ng coffee shop na tinutukoy ko. He parked the car at the front, after that I swiftly removed my seatbelt.

“Ingat ka sa pagbyahe.”

Aktong bubuksan ko na ang pintuan nang hawakan niya ako sa braso. Napatingin ako sa kanyang nangungulilang mata.

“I want you to know, I want your success Symon. Please, think about yourself first. Kung ito talaga ang gusto mo, I am fine with it. I’m going to be fine with long distance relationship even when it damn sucks.” Umigting ang kanyang panga, na para bang hirap na hirap sabihin ang mga salitang iyon.

What? That’s fine with him? Hindi na siya sasama? Hindi ko inaasahang magbabago ang isip niya.

“I don’t wanna hold you back, Symon. If your success means not being with you, then I’ll fucking accept it even if it’s totally crazy, damn I just want your happiness.” He ate the distance between us and aimed for my lips.

He gave me a sensual kiss, short but sweet. May mga kung anong insekto ang nagliparan sa loob ng tiyan ko.

“I am happy with you, Troy.”

Bitbit ang lakas ng loob na pumasok ako sa coffee shop na iyon. My decision is final and it will never gonna change. I choose what my heart desires, I choose what I think is right, I choose what I can keep now.

“I’m sorry for the delay, Mr. De Puato.”

Naroon na siya nang dumating ako. Nakakahiya at mukhang pinaghintay ko pa yata. Naupo ako sa kanyang harapan na bakanteng upuan. Sa kanyang tabi ay isang payat na lalaki na mukhang espanyol rin.

“This is Nathan, my cousin. Don’t mind his presence.” Nagsikuhan ang dalawa dahil sa nakasimangot na mukha noong Nathan. I thought Sancho’s going to be here today, maybe he has other things to do.

Nag-order kami ng pagkain. Habang namimili ako ay naririnig ko ang pinag-uusapan nila.

“It’s a village. Are you sure we can sneak inside?” Mr. De Puato asking Nathan. His eyes are light ochre, his jawline is noticeably sexy.

“You can ask his hermano, Fran.”

“He has another hermano?”

Tumango naman si Nathan sa kanya. Nakapag-order na ako. Hinihintay ko silang dalawa na matapos sa kanilang pag-uusap. Obviously ay wala akong maintindihan sa kanilang paksa.

“He has a clinic somewhere near here. We can go there and ask for his help.”

Nang matapos sila sa kanilang masinsinang usapan ay bumaling na sa akin si Mr. De Puato.

“So… I bet you’ve already decided.” Simula niya. Pinagsalikop niya ang dalawang kamay.

Ngumiti ako at tumango, pero napawi rin agad ang ngiti ko nang maalala ang aking huling desisyon.

“And it’s a…. no?” Mukhang nabasa niya ang sagot sa mga mata ko. How can he do that?

“I’m so sorry for declining your offer, Sir. You have a very good offer and I am thankful that you trust my potential.  But I really can’t leave my life here. My family’s here and well.. my boyfriend. I can’t afford to leave him.” I know it’s a lame reason. Parang sinabi ko na rin na dahil kay Troy kaya ko ireeject ang kanyang offer.

“Then… I can offer him a job if you want, just for you guys to be together.”

No. That’s not the cure. That’s too much to ask of him.

“I can’t accept that, Sir. I’m really sorry.”

Damn. Siya na nga itong nag-offer, inayawan ko pa? Maybe by being abroad together, we can be both successful. But he’s already successful here, there’s no guarantee that in that place everything will stay the same. Dito sa Pilipinas ay nangunguna siya dahil pinoy na pinoy ang kanyang kagwapuhan at kakisigan, abroad will be a lot different, there will be so many competition.

“So.. It’s a no then? It’s okay, Mr. Symon. But if you change your mind, our doors are still open. Gracias!” Malugod kong tinanggap ang kanyang kamay bilang pagtatapos ng aming diskusyon.

Maaga akong nakauwi sa condominium. I feel like I did the right decision. Tama lang ito, hindi ba? Ang sabi nila, kapag hindi ka nakaramdam ng anumang alinlangan, ibig sabihin ay ginawa mo ang tama.

Papasok na sana ako sa unit ni Troy ngunit isang pigura ng babae ang naabutan ko sa labas ng pintuan ng aking unit.

“You declined the offer? What kind of crap was that?”

Syra’s wearing another head-turner dress and a pair of purple pumps. Makapal ang kolorete sa kanyang mukha kaya nagmukhang mas matanda kaysa sa tunay na edad.

“How did you know? Are you spying on me again, Syra?” Tumigil ako sa pagpihit ng doorknob upang harapin siya.

“It was a big opportunity kuya! That was your dream, right? To finally be successful in your own field? Bakit mo nireject? That’s stupid!” nanggagalaiti ang kanyang boses.

Why is she so affected about this? Ano ba ang pinaghuhugutan niya?

“I don’t wanna leave. Why can’t you accept it? And, what’s your concern about this? You have no say on how I want things to be, Syra. Can you mind your own life?” bubuksan ko na sana ang pintuan upang layasan siya ngunit may ibinato siya sa aking envelope.

“Come on! Open it!”

Pinanlisikan ko siya ng mata. I have no time for her trivial games. Pero nagkaroon ako ng interes sa nilalaman ng envelope na iyon.

“What is this?”

Halos lumuwa ang mata ko nang makita ang ilang kwadradong litrato namin ni Troy sa loob ng envelope na iyon, most especially captured are some private moments. Mayroong iyong naghahalikan kami, gaya na lamang ng isang litrato na mukhang bagong kuha pa lamang dahil kanina lang ito. When Troy kissed me sensually inside his car. Damn. Ang mga sumunod na litrato ay halos hubad pa kaming pareho. Fuck.

“Where did you get these… Damn, Syra!”

Umalon ang nananahimik na galit sa aking puso.

“It doesn’t matter where! Are you afraid that these photos might leak to the public?” umarko ang isang kilay niya at ngumisi nang pagkasama-sama.

Nabalot ako ng biglaang takot kaya’t pakiramdam ko’y namutla ako. These are private photos, that should be kept in privacy, and she doesn’t have any idea what it will cost me, not just me but definitely Troy when it reach the media. It will cost our jobs, our faces, our names, our dignities, and our lives.

“These are not toys to be play with, Syra. These are private photos, maaari kitang kasuhan dahil dito.”

Hindi natanggal ang ngisi sa kanyang labi. She’s acting like she has all the cards and I have left with nothing. Like she’s gonna win the war without me even trying.

“Wala akong pakialam. I can ruin your name in this instant, and once the media got a hold of these pictures, it will spread like a disease, and you suing me will be pointless.”

She’s never gonna do that.

“Are you dumb, Syra? Oo masisira mo nga ang pangalan ko. But you’re also ruining Troy’s name.” Kapag ginawa niya ito, marami ang maaapektuhan hindi lang ako. Even Mom and Dad will be affected too. Even herself.

“Our family’s name. Can you do that?”

Natahimik siya kalaunan. Pero muling umarangkada ang kanyang galit na ekspresyon. Goddamn. She looks like she bears all the grudges in the world.

“Accept the offer and leave this country, kuya. Or you want me to release these photos?”

Hindi ko maatim kung paano niya nagagawa ito. She will do everything just to get rid of me. She wants Troy for herself. Nababaliw na itong kapatid ko.

“Are you blackmailing me?”

Hindi siya sumagot. Obviously, it’s what she is doing. She planned these all along. She spied on me and Troy, by the use of these pictures, she can hold me by the neck.

“Take it or leave it, it’s just simple.”

Simple? What the fuck!

“Do what you want, Syra.” Binuksan ko ang pintuan ng unit ni Troy at saka siya iniwan doon na laglag ang panga.

“You’re going to regret this!” Pumailanlang ang kanyang boses hanggang sa maisarado ko nang tuluyan ang pinto.

Binato ko sa basurahan ang mga litratong iyon. I’m she has a million copies of it. But I don’t fucking care! These photos were true. But I’m sure I’m going to be bashed about this. I know people and how judgemental they are.

Damn it. I know she has the guts to do that. She had a plan, so am I. Agad akong nagtipa sa aking cellphone at tinawagan ang numero ng aking kaibigang reporter sa isang tv station.

“Hello, Lionel?”

Agad na bumati ang kanyang maingay na boses.

“What’s up, Sy? Napatawag ka?”

Am I really doing this? I closed my eyes because of the frustration I am feeling.

“Can you please contact my sister? She has a really big scoop for you.”

Damn. Nagpasalamat ako na kahit papaano ay mayroon akong koneksyon sa media. Before she made it to the public, I’m gonna stop her stupid crazy plans.

“What kind of scoop?”

I exhaled the air I breathed. I don’t know if I’m doing the right thing this time.

“About my romantic relationship with Troy Nixon Torralba.”

The dead air filled the gap over the line.

“Romantic what? Kanino?” Nagkanda-buhol ang mga salitang sasabihin niya.

“About Troy Nixon Torralba being my boyfriend. Can you stop her before she expose it to the media? I know you can do something about it.”

Naupo ako sa kama at hinilot ang sintido.

“You’re in a relationship with him? Wow! Kailan pa ito? You’re one damn lucky gay, Symon!  But wait a minute, what’s wrong with exposing it?”

Napanguso ako. Time will come that everything will be revealed. And I want it to happen naturally, not forced by someone who just wants to ruin my name.

“Now is not the best time, Lionel. You know the media, once they get a tiny piece of information from it, they will do everything just to dig for more.”

“Okay gets ko naman. I’ll do my best to stop it. And congrats huh! Ay teka, is this a serious relationship o fling lang?”

Damn, Lionel. Pakiramdam ko ay iniinterview na niya ako.

“Lionel, of course this is fucking serious.*

I heard him giggled. Kung magkasama siguro kami ay baka kanina niya pa ako hinampas at sinabunutan.

Habang nag-uusap pa kami ay narinig ko ang tili niya sa kabilang linya. Like something happened.

“Oh my god! Oh my god!”

Nagulumihanan ako sa kanyang histerya.

“Anong nangyayari sa’yo? Bakit ka parang gulat diyan?”

“Have you seen the news? Nagbabasa ako dito sa yahoo then I saw this latest post from The Manila’s Finest.. Oh god! Mag-online ka, Symon! I’m sure kumalat na ito sa social media sites!”

Umakyat ang kaba sa dibdib ko. What news? Damn, Syra what did you do? Ganoong kabilis niyang naipakalat ang relasyon namin ni Troy?

I opened Troy’s laptop. Nagbukas ako ng isang social media website. Nalaglag ang panga ko sa unang-unang headline ng isang article na nabasa ko.

A quote from a famous online news site, “Troy Nixon Torralba’s Rumored Girlfriend ‘Syra Camille Monteguido’ Breaks Silence” like what fuck?

This is not the news scoop I am expecting! And how come she breaks her silence when in fact she certainly doesn’t have anything to share about her and Troy? Fuck! I logged out from my account. Hindi ko masikmurang binaligtad niya ang katotohanan.

Rumored girlfriend her face!

Chapter 29 [Fear]

Syra Camille Monteguido finally breaks her silence.

Nakipagsiksikan ako sa audience para lamang mapanood ang nangyayaring interview sa loob ng silid. My friend Lionel is interviewing my sister because of the spreading issue between her and my boyfriend.

“So the rumors are true, Ms. Syra?” Lionel asked her during the interview. Sa kanilang harapan ay nakatutok ang malaking camera na hawak ng isang cameraman.

“Definitely yes, not just a rumor but as a fact. As much as possible I want it to stay private but well.. hindi natin mapipigilan ang pagkalat ng balita kapag may ibang taong nakaalam na. And I won’t deny it, because it’s true.”

Damn you, Syra. Go to hell. These are all lies. Hindi ko masikmura ang lahat ng kahibangang ito. Malambing siya kung ngumiti sa camera at sa pagsagot ng mga katanungang ibinabato sa kanya ay halata kong pinaghandaan niya ito. She’s enjoying this so much.

“So…gaano na katagal itong relasyon ninyo ni Troy?” Lionel asked once again. Let’s see kung ano na namang kasinunghalingan itong maririnig ko sa kapatid ko.

“We’ve been together for a year. In the most possible way, we’d like things to go smooth and silent, dahil alam namin ang media once they get a scoop about our relationship, but this already happened, so we’re ready to face it.”

I bit my lip. Kung maaari lang na umeksena ako dito ay kanina ko pa ginawa. But I’m better than that. I don’t get scandalous just because I feel threatened. And I know it will only get more complicated.

“So how did you start dating?”

Syra shifted on her seat. Yumuko siya at pakunwaring nag-isip just to made it look like not scripted. Oh yeah, she can be nominated for the best actress this year because of this fucking stunt, and I’ll fucking hit her with the trophy.

“I have my own gallery, and he’s always like going and attending to my exhibits and buy a piece of my artworks. And that’s when we started talking and getting to know each other. He’s been the sweetest man I’ve ever met, and it’ll be very unlikely not to fall for a man like him.”

Nakita ko ang paglihis ng mata niya sa audience at nang masilayan akong nanonood ay mas lalong lumawak ang ngiti sa pulang-pula niyang labi. She faces the camera like it isn’t her first time to do it.

“What values are important to you as a couple?” Damn, Lionel. Please stop this. Alam kong ginagawa lang niya ang trabaho niya kaya hindi ko magawang magalit sa kanya.

“Values? I think.. together as a couple, we value our time. I’m sure all of you researched and most people here know that Troy has a busy schedule, so is mine. We both have work, and sinusulit namin ang mga oras na libre kami. Importante rin sa amin ang pagiging open-minded, I know sa trabaho ni Troy hindi mawawala ang ma-link sa ibang personalities, and I understand that. I belive in his love for me.”

Doon natapos ang kasuklam-suklam na interview. Nagkulasan na ang mga tao pero hinintay kong makalabas si Syra bago ako umalis.

“Thank you for doing this interview, Ms. Syra.” Nagbeso-beso ang dalawa bago napansin ni Lionel ang mga mapanuri kong mata.

He mouthed “I am sorry”, tumango na lamang ako dahil naiintindihan ko.

“I didn’t expect that you’ll watch, and live? It’s an achievement brother, in time you’ll get used to it.” Nagpanting ang tainga ko sa mga narinig kay Syra nang lumabas siya ng glass door at maabutan ako sa labas.

“I can’t believe you have this overwhelming talent in storytelling, Syra.” Humalukipkip ako. I badly want to strangle her neck just so she’ll learn her lesson.

Napansin ko ang pait sa kanyang ekspresyon nang marinig ang sinabi ko. Hindi niya maaaring ipagkaila na hindi siya sinunghaling.

“I don’t care what you think, kuya. And hindi ba dapat ka pang magpasalamat sa akin? I didn’t leak the photos. I thought it was too disgusting to be seen on national television, and hindi magandang tularan.”

Dahil sa suot niyang stilleto ay pumantay siya sa tangkad ko. Thank her? Bali ba siya? Bakit ako magpapasalamat sa kanya kung inagaw niya ang boyfriend ko?

“You didn’t leak the photos, so instead, you made up stories about you and my boyfriend? I didn’t know you want the spotlight so bad to fabricate all these things.  At sa tingin mo ba papanig sa’yo si Troy? Dream on, Syra.”

Ang pinanghahawakan ko nalang ay ang pagmamahal sakin ni Troy. I know him. He doesn’t like my sister, and will never be.

“I’m expecting he won’t. But what about the management? If I can’t convince him, maybe his managers can?”

Naisip ko na rin ang bagay na ito. But Troy’s decision is much powerful than theirs. Hindi nila basta-basta kayang manipulahin ang mga desisyon ni Troy. I know he can do that.

“Glad to meet you again, kuya. But I need to go. See you later.”

Kahit na gulong-gulo ang isipan ko ay nagawa ko pa ring gawin ang trabaho ko. Troy and Syra’s relationship is the favorite talk of the town. Saan man ako lumingon ay iyon ang naririnig kong usapan. They can’t get over it, because they know Troy’s one of the hottest bachelors in this town and  it’s really quite interesting to know about this news.

“Mr. Torralba, what can you say about the latest issue about your girlfriend Syra Monteguido? Is this true? What about your previous issue with Fabiana Johnson?” Napanood ko sa lcd screen sa itaas kung saan may mga reporters na humarang kay Troy.

Pinalibutan siya ng securities pero may ilang reporters pa rin ang nakakalusot.

Wala pa akong naririnig mula sa kanya. Galing siyang photoshoot kahapon at inabot ito ng madaling araw. He’s with Fabiana. Mukhang nakarating na rin sa kanya ang malagim na balita. Now, he has to deal with it. I am too, soon.

“Mr. Torralba! What can you say about the issue?”

Pilit na hinabol siya ng mga reporter. But Troy didn’t justify it, didn’t deny it either.

“What happened, Sy? And why is your sister’s claiming your title?” Hindi ko napansin ang presensya ni Brunner sa aking gilid na nakatingala rin sa screen.

“She’s become insane. She blackmailed me that she’ll expose my relationship with Troy, and then this happened.”

I sighed like my whole life depended on it. What Syra did is a big deal to me. She, claiming it in front of the public and the media, she ultimately knows my weakness and she’s nailing it.

“Not just insane, baliw na yata ’yang kapatid mo. I would suggest to bring her to a mental rehabilitation center as soon as possible. How worse can she possibly do the next time, Symon?” I looked at him, he’s being concerned about me, and my sister. But it’s obvious that he’s just overstating these things out of dislike.

“I can handle this.” Kumbinsi ko sa kanya.

Natapos ang araw na iyon. Kahit isang segundo ay hindi ako napakali sa mga ideyang tumatakbo sa utak ko. What will I do now? What should be the next step to take? Should I break my silence too? Damn it! That will complicate things and that will more confuse people. If I break my silence, the headline should be like this, “Monteguido siblings fighting over a single man, who’s the real deal and who’s the fake one?”.

Nag-taxi ako pauwi sa condominium. As soon as I managed to open the door of his unit, siya agad ang nabungaran ko sa loob. Nakaupo siya sa kama, at ang mukha ay nakatukod sa kanyang dalawang kamay.

Lumikha ng ingay ang pagsarado ko sa pintuan.

Dumalo ako sa kanyang harapan. Nag-angat siya ng ulo. I met his worried eyes.

“I’m sorry for what Syra did. She’s unstoppable.” Naupo ako sa tabi niya.

Tahimik lang siya. Mapupungay ang kanyang mata na nakatitig sa akin. I can’t measure if he’s mad or not. His whole body is enveloped with a different kind of atmosphere now, and I can’t seem to get past it.

“Syra blackmailed me, that she will expose our private photos to the media, if I won’t leave the country.” Hindi ko pa nga pala nasasabi sa kanya iyong tungkol sa naging desisyon ko sa offer sa Barcelona.

“You declined the offer?” His brows creased, not expecting this answer from me.

Nagbuntong-hininga ako. Pumikit ako bago siya sagutin.

“I want to stay…with you.” Naramdaman ko ang paggalaw ng kama.

“And where did your sister get those photos in the first place?”

“She hired a spy, I don’t know. But those photos are us kissing and making… something that shouldn’t be published online.”

Hinarap ko siya at hinaplos ang ilalim ng kanyang mukha. His face is so perfect. He’s real worth it having as a boyfriend. But the question is, am I worthy for him?

“What will happen now, Troy? Paano na yung career mo? Will you deny Syra’s accusation?”

Kanina pa ako hindi mapakali sa mga ideyang ito. Okay lang sa akin kung hindi niya ideny ang relationship nila ni Syra, as long as it’s for his career.

“I’m gonna tell the media that she’s lying. Ikaw ang mahal ko Symon, hindi ang kapatid mo.”

And I never thought of him to be this reckless. Hindi ako natatakot na masangkot sa isyu, I’m involved in the first place, but how will my family react to this? And the people? At hindi biro ito dahil same-sex relationship kami, at hindi lahat ng tao ay mulat sa kaisipang ito.

“That’s a reckless move for a famous personality like you, Troy.”

Should we use Syra as a decoy, to hide us and save our relationship? Pero hanggang kailan kami magtatago? At hanggang kailan ako matatakot? May tamang sagot ba para rito? If other people are on my shoe, what would they do?

“Anong gusto mong gawin ko, Symon? Tell me.. I’m sick of us hiding in the closet.”

We are not hiding, we are just silent. That’s different. Some people like me wants a silent and peaceful relationship. But would I ever get a silent relationship with a man like him? He’s a famous top-rank model for god’s sake, his billboards and advertisements are everywhere, everyone talks about him, and I don’t think achieving a peaceful relationship with him is possible.

“Let’s leave it at that for now, Troy. I’ll talk to my family.” He embraced me with his bare arms.

At least, despite these nonending issues, I have him.

Kinabukasan ay bumisita ako sa bahay. Unang sumalubong sa akin si Nanay Guillerma na malugod kong tinanggap ang nakaamba niyang yakap. I missed her.

“Kumusta po, nay? Pasensya na kung ngayon lang ulit ako nakadalaw.” Inangkla niya ang kanyang kamay sa aking braso.

“Maayos naman ako, Simon. Tamang-tama ang dating mo, nasa dining room sila ngayon at nag-aagahan..” Dinala niya ako sa aming dining room.

There I found Mom, Dad, and Syra sitting and chatting while eating their breakfast. Nahinto ang animo’y masayang usapan ng tatlo nang makita ako.

“Maiwan na muna kita, iho. Kung nagugutom ka’y sumalo ka nalang sa kanila.”

Hindi ko na nilingon ang pag-alis ni Nanay Guillerma mula sa dining room, at natuon na lamang ang tingin ko sa harapan. Agad na umarko ang plakadong kilay ni Syra, after that she beamed a smile at me. A sardonic one.

“Kuya! Come, join us.”

Hindi ako tuminag sa kinatatayuan ko. Mom and Dad are looking at me with curiousity and impatience.

“Symon, take your seat and eat with us.” Dad said like an order to be obeyed.

“Dad, did you know what Syra’s doing this past few days?” Sinuri ko kung alam ba nila ang tungkol sa kumakalat na issue online.

Agad akong sinipat ni Syra ng tinging pumupukol. I did not mind her.

“What is up this time, Symon?” Tumigil si Dad sa paggalaw ng mga kubyertos na hawak niya at ibinaba ang mga iyon. Giving me all his attention and ready to listen to what I have to say.

Mom’s waiting for me, but I can smell her disgusting look on me.

“Syra stole my boyfriend in front of the media. And she’s feeding people’s minds with lies. I thought you’ve already informed them, Syra?” Bumaling ako sa kanya.

Her face is starting to get pale. Tama nga ang hinala ko, na walang alam sina Mom and Dad tungkol sa kabaliwan niya. Of course, Mom and Dad are spending all their time with our business.

“What are you talking about, Symon?” Tumingin si Dad kay Syra na nagtataka.

“Stole your boyfriend?” Mom repeated with sarcasm and then laugh afterwards.

“It’s true, Mom, Dad! But I just did that to protect you, Symon!” Ani Syra na animo’y ako pa ang may utang na loob sa kanya na kailangang bayaran. Protect me from what??

“You what?” Hindi makapaniwalang tanong ni Dad.

“Before everyone gets to know that you have a relationship with him, kuya, do you think people will acknowledge that immediately? That can even destroy his career, wake up kuya!” Hindi ko maatim ang mga rason niyang wala sa lugar. And she’s not even concerned in the first place to care about my life.

“And do you think his career won’t be destroyed by telling the media that you are the girlfriend? I know your real motive, Syra! Huwag mo akong gawing tanga!” Dinuro ko siya ngunit bago ko magawa iyon ay tumayo na si Mom sa kanyang kinauupuan.

“Can’t you listen to what she has to say, Symon? Puro sarili mo lang ang pinapakinggan mo! She did that to protect you!” Ngayon ay si Mom na ang sumasangga sa mga paratang ko kay Syra. Protect my ass??

Ako pa ang puro sarili ang pinapakinggan?? Look who’s talking? They want war? Damn, let’s get it on! Tutal wala naman akong babalikan dito kung sakali. Ang tanga ko noon para isipin na magiging kawalan pa rin sila sa akin.

“Really, Mom? You have the guts to say that?” Siya nga itong bulag sa katotohanan. Lagi niyang pinapaboran ang kapatid ko kahit na mali na ang ginagawa.

“Symon! Stop this!” Dad intervened pero hindi ko na iyon pinansin. I’m very much triggered right now.

“Kuya has a huge offer abroad, and he rejected it without thinking because he doesn’t want to leave Troy, Mom..” Dagdag ni Syra na hindi naman niya dapat isali sa usapan. Bakit niya kailangang isali iyon sa usapan?

Putangina. That’s below the belt this time.

“You rejected what? From what company?” Now, Dad got curious about it. Of course, mas gugustuhin nilang tanggapin ko ang trabahong iyon upang mawala na ako sa paningin nila.

“A graphic design firm, Dad. I heard it’s bigtime! It’s in Barcelona, Spain.” Syra smirked devilishly at me, never minding the sight that I’m killing her now in my mind.

“And you declined it, Symon? How fool you are!” Dumapo ang kamay ni Mom sa kanyang noo at tumingala. Umiling-iling sila pareho ni Dad.

“I rejected it because I don’t want to leave. My work is stable here, my salary’s fine an–”

“And your boyfriend is here?” Hindi na ako pinatapos ni Mom at siya na ang dumagdag. She said it like it was the most ridiculous reason in the world.

“Definitely..” Gatong pa ni Syra.

DAMMIT!

I want to spit fire on their faces if it’s just possible.

“Mom, since when did you care about my life and my job? You can’t expect me to care about your advices when you don’t care about me at all, in the first place.” Natahimik si Mom nang sabihin ko iyon. Hindi niya maaaring ipagkaila dahil iyon ang totoo.

“I have my own decisions and I don’t give a damn if you disagree or not. I went here not to tackle about that, I came here to inform you about your insane daughter’s stupidities.”

“Don’t call your sister like that, Symon!” Tinignan ko lang si Dad, pagod na sa mga nangyayari at naririnig.

“And Mom can call me fool, Dad? And Syra can call me f-faggot?” My voice broke. Pinahid ko ang tumakas na luha sa aking mga mata. Damn! I wasn’t supposed to cry! Baka isipin pa ng mga itong nagpapaawa lang ako para makuha ang simpatya nila.

“Because you are!” Maanghang na sagot ni Syra ngunit binawalan na siya ni Dad na magsalita pa.

“And you are insane, too. Or worse than that.” Mas tumirik ang mata niya sa galit dahil sa sinabi ko.

Hindi ko na inisip pa kung masasaktan ko sila sa mga salita ko. Wala rin naman silang pakialam kung ako naman ang masaktan nila. It was always one-sided in this family, ako lang lagi ang mali, ako lagi ang nasasaktan, nasa akin lahat ng sakit.

“So what do you want now, Symon? Blame your sister because you can’t stand with your boyfriend in public?” Mom hissed habang hinihilot ang kanyang dibdib.

I don’t want that. Of course, I want us to go public but I want it to happen naturally. I want it slowly because I’m not yet ready to hear people’s opinions. I don’t want them to meddle with my decisions. Most especially Syra. I cannot let them control my life.

“I can’t stand my sister stealing my title in front of everyone, Mom. Kung maiintindihan mo iyon, but obviously not because you’re always on her side no matter what. Alam kong hindi ko na mababawi kung ano pa ang nagawa mo, Syra. But can you please at least think of your actions? Be sensitive enough. I know it’s normal for your age to be this aggressive and immature, but it’s not enough reason for you to do that.” Pinilit kong hindi bumagsak ang mga susunod na luha pero hindi ko na napigilan pa. The tears are just stubborn. It wants to get out.

“So anong gusto mong gawin ko, bawiin ang mga sinabi ko? Para ano, para masira ang pangalan ko para maging masaya ka na?” Wala na akong magagawa kung ganito talaga ang pag-iisip niya. Nagdaan rin naman ako sa immaturity pero hindi ganitong kalala.

“Kung maaari lang, Syra. You did that to yourself, so bear the consequences.”

Pumikit siya at umiling-iling. I realized that you can’t change someone’s mind unless they were in your shoes.

“This is ridiculous! You want your sister to get bashed because of what she did?” Still, Mom is only thinking about her daughter. Paano naman ako?

“It’s not like that, Mom. Bakit ba ako nalang lagi ang pinalalabas niyong masama? Your daughter did that, and if she gets bashed, it’s her fault anyway! She should deal with it! She must learn her lesson!” Tumayo na rin si Syra at aktong lalapit sa akin ngunit pinigilan siya ni Dad.

“You’re heartless and selfish! You don’t care about us, about your family!” Hindi eepekto sa akin ang mga salitang iyon na namutawi sa bibig ni Syra. Family? Does she wants to talk about family, now? I mean, their family?

“He’s not part of the family, Syra. And Symon, stop this nonsense. Hindi mo makukuha ang gusto mong mangyari.” Mom said those words like a stone that wasn’t made to crumble. There is an obvious finality on her tone.

“All I’m asking is peace. If you can cage your daughter here or put her in a rehabilitation institution just to stop her from ruining my life, then do it before she gets even worse and starts ruining other lives.” Pinal kong sinabi bago sila talikuran ngunit hindi pa rin nagpatalo si Mom. Damn Brunner, bakit ko pa naidagdag ang sinabi niyang iyon?

“Stop talking like that to my daughter, you piece of sh—”

“Diana! Stop it!” Dad yelled to Mom. Doon napatigil si Mom, at tinaasan ng kilay si Dad.

“What, Solomon? You’re tolerating your son’s ill behavior?”

Dad sighed like a multiple times. He certainly doesn’t know what to do anymore.

“Stop taking sides, Diana. Try to listen to your son.”

Mom raised another brow and her speculative eyes went to me once again.

“He’s not my son. Solomon, you know that. I didn’t giv–”

“Don’t you dare say it, Diana!”

Nagtitigan silang dalawa. Hindi ko alam kung bakit may kakaibang tensyon akong nararamdaman sa pagitan nila.

Pagkatapos niyon ay umalis si Mom sa dining room at nilagpasan ako. Sumunod sa kanya si Syra. I don’t feel at ease. I can’t feel peace when I am inside the four corners of this house. Like what Mom said, I am not his son. Kailanman ay hindi niya ako tinuring bilang anak. I suddenly wonder what I’ve done before para magalit siya ng ganito sa akin.

Now, Dad looks at me with weary eyes. Why’s he suddenly looking baffled? There is a cloud of emotions in his eyes that I can’t figure out.

But there is one emotion that I can sense from him, and it is fear.

Chapter 30 [Issues]

[ Read at your own risk ]

Mabilis na kumalat ang isyu tungkol sa relasyon ni Troy at ng aking kapatid, ngunit hindi tumitigil ang media upang kuhanan ng sagot si Troy dahil inaayawan nito ang mga interviews. I didn’t ask Troy to deny my sister in front of the public, pero sa ginagawa niya ay parang ganoon na rin ang lumalabas na kahulugan.

“You are Syra Monteguido’s older brother right? Can we ask you a few questions regardin–”

“No.” Maikling tugon ko sa lahat ng reporters na nagbabalak na makakuha ng opinyon sa akin.

Hell no. Kung papayag man akong sumagot sa mga katanungan nila ay baka sabihin ko pa ang katotohanan. Even though napakalaki ng kasalanang nagawa sa akin ni Syra, I still don’t want to humiliate her. Not because I can’t do it, but because doing it will not make me feel happy. Kung gagawin ko ang ginawa niya sa akin, wala na rin akong pinagkaiba sa kanya. My kind of revenge isn’t like that.

“God. I can’t live with those reporters roaming around..” Nakapasok ako sa sasakyan ni Troy.

Sa basement ako dumaan ngunit hindi ko inaakalang may mga paparazzi pa rin hanggang doon. Mabuti na lamang at mabilis akong nakatakas sa kanila.

“I missed you..” Agad na lumingkis ang mga braso niya sa tagiliran ko at hinatak ako upang mahagkan ako.

“Drive first. Baka may makakita pa sa atin dito.” I said after he managed to get his kiss.

Hinaplos ko ang ilalim ng mukha niyang tinutubuan na ng mga balbas. I always miss him every goddamn second pero hindi naman ako ignorante para halikan siya oras-oras. Sa aming dalawa, siya ang laging sabik.

“My car’s tinted. Don’t worry.”

He smirked and I let him kiss me once again. Hinawakan ko ang kanyang batok upang mapalalim ang mga halik niya.

“Symon….shit..”

Pumunta ako sa harapan nya at pumatong sa ibabaw niya. I don’t know what I’m doing but I badly want to do it with him. His urging bulge on my bottom is poking, napakagat ako sa aking labi. He badly needs it too. Scratch what I’ve said earlier, pareho kaming sabik sa isa’t isa.

“Inside the car, really?” Kumunot ang kanyang noo ngunit may bahid ng ngisi sa labi. He’s literally enjoying this.

Hindi ko na siya sinagot at umamba na ako ng mapupusok na halik sa kanya. Hinagod ko ang kanyang buhok gamit ang ilang daliri. Despite the cold air from the aircon, nag-iinit ang aming mga hininga. We are creating fire in the midst of the cold.

“Oh! Goddamn you…”

Lumikha ako ng ritmo sa kanyang ibabaw. Nararamdaman ko ang manibela sa likuran ko, sumandal ako roon at ikiniskis pa ng maigi ang aking puwitan sa kanyang naghuhumindig na pagkalalaki na nakatago sa tela ng kanyang pantalon.

We are having a dry sex again, but I think I’m wet down already.

“Wait.. Damn Symon! Stop.. Let me remove my…”

Ako na ang nagtanggal sa butones ng kanyang pantalon. He just watched me while doing that, his eyes are blazing in fire. His huge hands rest on my waist. Ibinaba ko ng kaunti ang pantalon niya. I removed his briefs and his manhood flung, namumula ang ulo nito at sabik na yatang makapasok sa isang kweba.

“Fuckkkk..” Inupuan ko iyon at sakto namang pumasok ang tarugo niya sa kaloob-looban ko.

Napapikit ako sa hapdi na naramdaman. Matagal na akong walang sex, ngunit siya naman ang huli ko kaya bakit hindi pa rin ako nasasanay sa sukat nito?

Kumapit ako sa magkabilang balikat niya at saka niya ako inatake ng mas mapupusok na halik. Halik na nangungusap. Halik na nananabik. Halik na parang walang katapusan. I’m willing to give in myself just for him. Sa kanya ko lamang ibibigay ang sarili ko ng walang pagdadalawang isip.

Nagtaas-baba ako sa kanyang ibabaw. He’s looking at me deliriously.

“I love you, Troy…so much..”

He looks at me with raging passion and desire, nakamamatay ang kagwapuhan ng lalaking ito. Minsan, napapaisip ako kung sa akin ba talaga siya. Tiyak na kapag nalaman ng lahat ang tungkol sa tunay na relasyon ko sa kanya, maraming babae ang manghihinayang sa kanya.

Pero hinding-hindi ako manghihinayang na ako ang pinili niya.

“You made me fell in love with you, Symon. Ipangako mong hindi ka aalis sa tabi ko.” His hand traveled to my chest.

“I won’t. I promise.”

Upang makaiwas sa mga issue at panandaliang makalimot, ay naisipan naming bisitahin muli ang kanyang kapatid sa ospital. Nagpapagaling pa rin ito at ayon sa mga kapatid niya’y hindi pa rin ito nagigising.

Sa kalagitnaan ng biyahe tungo sa ospital ay may tumawag sa kanyang numero. Tumingin siya sa akin bago sagutin iyon.

“Yes, Blade?”

Pinanood ko na lamang ang pagdaan ng mga gusali sa bintana. Nakikinig ako sa usapan nila habang nakapangalumbaba.

“Alright, we’re on our way. Are you okay?”

Nahimigan ko ng pag-aalala ang kanyang tono.

“Stay there. Papunta na kami diyan.” Binaba niya ang tawag.

Nagtama ang paningin namin. Hindi ako usisero pero kuryoso ako sa naging takbo ng usapan nila. Like something’s not right.

“Dadaan muna tayo sa bahay, sounds like Blade has some problem he’s not telling..” Tumango lamang ako sa sinabi niyang paliwanag. What could it be, then?

He stepped on the accelerator upang mas mapabilis ang takbo ng sasakyan. Inabot kami ng sampung minuto bago nakarating sa kanilang bahay. Pinagbuksan niya ako ng pintuan upang makalabas. I followed his footsteps inside the Torralba residence.

Nakabukas ang pintuan kaya malaya kaming nakapasok sa loob. We found Blade sitting on a sofa in their living room. Nakapormal ito ng suot, parang aattend ng isang business event. Nakayuko ito at parang nalulong sa sariling ilusyon sa kanyang isipan. Hindi pa niya napansin ang pagdating namin kung hindi pa siya tinapik ni Troy sa balikat.

“Anong problema?”

I just watched the two of them. Lumiko ang tingin ni Blade sa likuran ni Troy kung nasaan ako. Payak akong ngumiti bilang pagbati.

“I… I-I found…Damn how would I explain this..”

Tumayo si Blade at nagkanda-utal sa kanyang sasabihin. Ginulo niya ang kanyang buhok na kanina’y maayos. Bumakat ang malusog na biceps nito sa sleeves ng kanyang suot.

“Blade.” Troy’s hands rested on his waist, looking intimately at his brother.

“P-Papunta na dapat ako sa munisipyo, p-pero.. pagbukas ko ng pinto..” Pabitin nitong kuwento habang pabalik-balik sa paglalakad. Something’s obviously bothering him. What’s his problem?

“Blade, anong nangyayari sa’yo? Are you constipated?” Sarkastikong tanong ni Troy sa kapatid.

Blade stared at us seriously. Oh damn. His brother’s scorchingly hot when he’s this serious. Para ka nitong dinadala sa ibang dimensyon kapag tititigan ka nito. Nang mapansin ni Troy ang tingin ko sa kanyang kapatid ay sinamaan niya ako ng tingin. He knows what I’m thinking.

“Halikayo..” Bigla siyang huminto sa paghakbang at saka siya umakyat sa kanilang hagdan patungo sa ikalawang palapag. Walang pakundangang sumunod kami ni Troy. Naguguluhan na kaming pareho sa ikinikilos nito.

Huminto si Blade sa tapat ng isang pintuan. Huminga pa ito ng malalim bago buksan ang pintuan. Naunang pumasok si Troy kaya sumunod lang ako. Really, am I his shadow or what? Nahuling pumasok sa loob si Blade.

May malawak na kama doon, at nakasaradong bintana na tinabunan ng puting kurtina. Kaninong kwarto ito? In the middle of the huge bed, we found a baby.

“What the..”

Lumapit kami ni Troy doon. Isang malusog na baby, manipis pa ang buhok nito pero sa mata pa lamang nito nakilala ko na agad kung kaninong semilya ito nanggaling.

“I found him outside the door. That’s not my baby.”

Depensa ni Blade nang tignan ko siya ng mariin. Sa labas ng pintuan, hindi ba may gate sila? Paanong makakapasok ito sa loob?

“No. This is fucking yours. Look at his eyes!” Troy hissed lowering down his voice dahil baka umiyak ang bata.

He’s so cute. Nakatitig lamang ito sa amin, parang nangingilala. Napansin ko ang suot nitong silver bracelet. Sa isang bilog na bead ay may nakasulat doong letrang B.

“Bakit sakin kaagad? Hindi ba pwedeng sa inyo?” Nagkatinginan kaming tatlo for five seconds, until it became awkward as hell. Paano magkakaanak si Troy e pareho kaming lalaki? Nagpapatawa itong kapatid niya, really.

“I mean, I-I’m not his father. I don’t have a girlfriend, kuya.”

Sinamaan siya ng tingin ni Troy.

“Hunter didn’t have a girlfriend too, pero nagkaanak siya.” Humalukipkip si Troy habang pinagmamasdan ang baby. What? May anak iyong kapatid niyang nasa ospital? I heard them before talking about a certain Jake, baka iyon ang anak niya?

“I don’t remember my exes getting pregnant. At lagi akong gumagamit ng condom.” Pagpapaliwanag ni Blade. Muntik na akong matawa sa huling sinabi niya.

“Condoms break, you fool. Anak mo ’yan. Paano makakarating dito ’yan kung hindi ’yan sayo?”

Naupo ako sa gilid ng kama at nilaro ang baby. Hinawakan nito ang daliri ko gamit ang kamay nitong mumunti. Some day, magkakaroon din kami ng sariling anak ni Troy. I want a baby boy, too.

“Get a paternity test. Just to make sure.” Suhestiyon ko.

But, base on my observation, and his baby’s features, he looks like a baby version of Blade. Kahit baby pa lamang ay kopya na nito ang lalim ng mata nito at hugis ng labi.

“But…damn.. I’m not yet ready to be a father.” Malungkot nitong tugon. Sa tanda niyang ’yan hindi pa siya handa?

“Yes you can.”

Pagkatapos naming manggaling sa kanila ay dumiretso din kami sa ospital. As usual, may dalawang lalaking nagbabantay muli sa labas ng kwarto.

Naabutan namin sa loob ang dalawang lalaking nakaupo sa isang gilid at parehong nakatutok sa mga cellphone nila.

“Tangna mo Colm! I-backup mo naman ako!” Anggil ng isa na kagat-kagat pa ang ilalim ng labi.

“Ulol ka kasi! Walang silbi kang ulupong ka! Gumamit ka ng elixir bobo nito!” Sagot naman ng isa saka binatukan ang katabi.

“Hoy, ang iingay ninyo! Dito pa kayo sa ospital naglalaro. Paano kung magising itong si Hunter sa kaingayan niyo?” Paninita ni Troy sa dalawa na nagtatakang napatingin sa amin, rather mas sa akin.

“Magising? Edi mas maganda?” Ngumisi ang isa. May punto siya dahil comatose nga naman, mas maganda kung magigising ang kapatid niya.

Pinagbabatukan niya ang dalawa. Nagtawanan lamang sila kahit na nakatamo ng konyat kay Troy. Ang isang lalaki ay patingin-tingin sa akin, siguro’y nagtataka kung bakit ako nandito gayong hindi naman nila ako kilala.

“Hansel at Malcolm, mga pinsan ko ’yan.” Bulong sakin ni Troy bago niya ako binigyan ng isang monoblock chair upang makaupo.

“Sino ’yang kasama mo Kuya Troy? Pakilala mo naman kami!” Ang lalakas ng boses ng mga ito, parang laki sa kanto. Gwapo rin ngunit mukhang kasapi ng isang gang.

“Ako si Symon Monteguido, nice to meet you guys..” Sinubukan kong maging kagalak-galak na makilala sila at saka naglahad ng kamay. Mukha namang mababait ang mga ito, despite the rough appearances.

Nakatitig lamang ng masama si Troy sa kanila, siniko ko siya kaya naagaw ko ang atensyon niya. Tinanggap ng dalawa ang kamay ko ngunit saglit lamang dahil nakaabang ang mga mapanuring mata ng katabi ko. Bakit ba lagi siyang ganito kapag may makakasalamuha akong ibang lalaki?

“Kanina nandito si Allen pero umalis din dahil may pasok pa raw. Ang sabi ng doctor, wala pa ring response si Hunter sa mga ginawang tests.” Ani Hansel.

Hinaplos ni Troy ang buhok ng kapatid habang nakatingin sa isang makinang tumutunog sa gilid.

“Bakit hindi mo sinama yung girlfriend mo?” Sumabat naman iyong Malcolm. Itong isang ’to, mas mukhang hindi katiwa-tiwala. Para bang laging may kalokohang naiisip.

“Girlfriend?” Kumunot ang noo ni Troy.

“Oo. Iyong nasa balita?” Nagtinginan ang dalawang magpinsan.

Ang ibig niyang sabihin ay ang kapatid ko. Of course, sino pa ba ang ibang nababalitang girlfriend ni Troy?

“She’s not my girlfriend.” Tunog pinal na sagot niya.

“Then, bakit hindi mo dinideny sa interviews mo? Everybody think that she’s the mysterious girl behind the success of one of the hottest bachelors in town. Hindi ba, Hans?” Narinig ko ang lagitik ng mga daliri ni Troy, he’s holding his knuckles.

“O baka ayaw niyang sagutin dahil baka makasuhan siya ng child abuse? Hahaha!” Napatingin naman ako kay Hansel, saka sila sabay na tumawang dalawa. Seriously, bakit ganitong maglagay ng malisya ang mga ito?

“How old is that girl? Pati bata pinapatos mo, kuy–aray ko putangina!” Binato ni Troy ng isang flower vase iyong si Malcolm na tinamaan sa ulo.

“Fuck you, and shut up. She’s not my girlfriend.” Pag-uulit ni Troy na mukhang nauubusan na ng pasensya.

“Troy is my boyfriend.”

I said it just to make them all shut up. Animo’y nalaglagan ng panga ang dalawa nang marinig ang sinabi ko. Hinatak ko ang kamay ni Troy at pinagsalikop ang mga daliri namin, then I raised our hands for them to believe it.

“Oh, another Jake?” Narinig kong bulong ni Malcolm sa isa. What does he mean?

“Finally, you spilled it.” May nakakalokong ngisi sa mukha ni Malcolm na para bang iyon ang plano niya kanina pa, ang paaminin kaming dalawa.

“You look good together.” Dagdag pa ni Hansel.

Alright. Napagtanto ko na noon pa na hindi naman ganoong kahirap umamin pagdating sa pamilya niya. Tanging pamilya ko lang talaga ang mapanghusga. Ang hindi tanggap ang ganitong mga bagay. Like what Mom has said, I am not his son. She’ll never see me as his son.

“He’s not my son. Solomon, you know that. I didn’t giv—”

Saka ko muling naalala ang mga mata ni Dad na nabalot ng takot at pag-aalala pagkatapos ng eksenang iyon. Takot para saan? He loooked at me like I’m going to expose his dirty little secret. At base sa tono ni Mommy, she said it like she totally mean it. Wait, what? That’s a load of crap. Bulag lang siya sa katotohanan kaya niya nasasabi iyon. Hindi naman siguro ako ampon, hindi ba?

Out of my reverie, I dialled Dad’s number for the very first time. Hindi ko alam kung bakit bigla akong pinagpawisan ng malagkit at nakaramdam ng hindi pagkapakali. Nagpaalam ako kay Troy saglit at saka lumabas ng kwarto.

“H-Hello, dad?”

Narinig ko ang malalim niyang paghinga sa kabilang linya nang sagutin niya.

“You called, Symon? What is it?” He sounded like he already wants to drop the call.

“Dad, I’m just thinking.. but don’t take it the wrong way.. I just want to ask about Mom’s last statement yesterday. She said I am not his son. W-What did it mean?”

Dahil sa tagal ng pagsagot ni Dad sa katanungan ko ay nakaramdam na agad ako ng kaba.

“Dad.. Am I adopted? Hindi ba talaga ako parte ng pam—”

“No, Symon. You are not adopted.”

Nakahinga ako ng maluwag. Damn! I know it’s a crazy idea in the first place. Why am I even asking about it? Nai-stress na ako dahil sa mga huling nangyayari para mag-isip ng ganito.

“You’re my son, Symon.” That’s his final statement after he dropped the call.

Right! I’m still part of the picture. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o hindi. Let’s just think that I didn’t ask that.

Pagkagaling namin sa ospital ay huminto kami sa isang exclusive restaurant sa BGC upang doon na mag-lunch. Hinatid kami ng waiter sa isang table for two.

“Welcome to Little Flour Cafe, Sir. Can I take your order?” Bumaling sa akin ang waiter pagkatapos niyang isulat ang mga order ni Troy.

“I’ll take Lasagna Bolognese and uhm… one Americano, please. Thank you.” Nilista ng waiter ang order ko sa isang maliit na papel at saka ito umalis.

The whole place is kind of public, pero walang gaanong tao dahil sa ganitong oras. May iilan na customers sa ibang table ngunit mga dayuhan ang mga ito kaya walang nakakakilala sa kasama ko. I looked at the stacked chairs on the ceiling where the golden lights are situated. Nagsilbing display iyon na nagpaganda sa lugar.

“Ang unti ng inorder mo, you’re not hungry?” Ani Troy na ipinatong ang kanyang phone sa gilid ng lamesa, maybe anticipating a call from someone.

“I’m not that hungry. Nag-breakfast ako kanina bago umalis ng condo.”

He nodded as he went to his phone and dialled someone, maybe. May tinawagan siya, kausap yata sina Madam dahil may naka-schedule siyang photoshoot at interview para sa isang magazine line.

“Naadjust ang call time namin, after this ihahatid kita then I’ll go straight to the agency. Or.. may iba ka pang pupuntahan?” He asked after the call.

Hindi ko alam kung bakit parang tunog naghihinala iyon. Praning! Saan naman ako magpupunta bukod sa trabaho? Wala naman akong balak na bumisita ulit sa bahay pagkatapos ng nangyari.

“Sa unit mo lang ako, Troy. Matutulog lang ako.” Well, bukod sa pagtulog, mag-iisip nalang ako ng pagkakaabalahan mamaya. Maybe cleaning? At magpapa-laundry din pala ako.

“I’ll be home by five. I’m expecting you in my room, Symon.” Tunog nagbababala iyon. Dahil sinabi ko ay kailangan kong panindigan. Nagtitigan kami ng matagal, one side of his lips pursed.

“Okay, in your room then.”

Dumating ang mga pagkain. Nagsimula kaming kumain dahil sa naadjust na call time nila, baka mahuli pa siya kapag nagtagal kami rito.

“Do you think Blade’s not gonna throw away his child?” I asked, naalalang bigla ang pagpunta namin kanina sa bahay nila.

“He’s not, or I’ll send him to prison.” I don’t know if he’s serious about it or not.

“Do you think, anak niya talaga iyon?” Tanong kong muli. Maaari rin naman kasing sa ibang kapatid niya iyon, although kamukha talaga ni Blade.

Ngayo’y kinunutan na niya ako ng noo, nagsalubong ang kilay, what’s his problem again? Kanina ko pa napapansin ang pagbabago ng mood niya everytime I’m talking about his brothers.

Oh! Sa tingin ko alam ko na kung bakit.

“Are you thinking he’s possibly mine?”

I laughed because of that joke. Bakit ganoon ang naiisip niya? That’s not what I’m thinking! Kung kaya ko lang magluwal ng bata, baka dati pa siya naging ama.

“Well, wala ka bang nabuntis noon from one of your eleven exes?”

He stopped from sipping his smoothie. Avocado smoothie, really Troy? Napansin ko ang plato niyang may putahe ng pork at fish. Seriously, bakit hindi siya naggi-gain ng fats? Hindi siya tumataba, and his muscles are so trimmed, extremely na parang wala siyang taba sa katawan.

“What do you think?” Pagbabalik niyang tanong. What? Bakit hindi niya sagutin ang tanong ko at kailangan niya pa akong batuhin rin ng isa pang tanong? Why is the pressure on me?

“I don’t know. You’re not using condom when we were h-having sex.. Baka ganoon ka rin sa iba noon?” Bakit ako nauutal? Pero may punto naman ang sinabi ko. He didn’t use any protection with me. Anong pinagkaiba ko sa mga nakalipas niyang babae bukod sa kasarian ko?

Binitawan niya ang hawak na kubyertos at saka inilapit ang mukha sa akin.

“Symon, for your information, I didn’t fuck any of those eleven girls.”

What? He’s kidding! That’s unbelievable! Too good to be true!

“Yeah, they kissed me, sucked me, but I didn’t fuck them.”

Seriously?? Hindi ko kayang paniwalaan ang sinasabi niya. A guy like him, na mga babae na ang naghuhubad sa harapan niya maanakan niya lang, hindi umabot sa ganoong punto? But he made sex with me… Am I his first? Ayokong mag-assume pero tangina, that’s what he’s trying to say.

“W-We had sex, a couple of times, Troy.” Dahan-dahan kong binigkas.

A corner of his lips rose again, but without sarcasm, it’s a genuine one.

“Those weren’t just sex, Symon. We made love, because I found love with you. Those eleven were nothing, when you came you became my everything.”

Napainom ako ng wala sa oras. Hindi ko na nagawang tingnan siya ng direkta sa mata. Para akong hinangin at dinala sa isang paraiso. I can’t explain the feeling.. Ugh! This is so fucking corny.. but it’s goddamn effective. What’s with those words? Dahil ba sa bibig niya nanggaling kaya iba ang epekto sakin?

“Wow! What a great coincidence?”

Natigilan ako sa narinig na boses. It became very familiar these days dahil lagi ko itong naririnig. At sa kada maririnig ko ito ay awtomatikong umaakyat ang dugo ko.

“Syra, what are you doing here?” Bumaling ako sa kanya dahil kay Troy lang siya nakatingin. How come she found us here? Oh come on! So she really did hire an agent to spy on us.

“What kind of question are you asking me, kuya? This is a restaurant, I came here for the same purpose.” She’s sporting another above-the-knee yellow dress paired with golden stilletos.

Napatingin ako sa paligid at ang mga taong kanina’y may sariling mundo ay nakatutok na sa amin ngayon. I even saw the other one holding a phone, which is accidentally or coincidentally pointed on our direction. Sht.

“Syra, we both know that we don’t have any fucking relationship. So what are these stunts?” Tinitigan ko si Troy upang pigilan siya sa kung anumang maaaring magawa o masabi niya.

I’m so sure we are being recorded. Anumang oras ay lalabas ito sa media pagkatapos. We should act normal.

“Oh come on, Troy. With the addition of my name to yours, didn’t you notice that it boosted your career? I am just helping.” She smiled so casually, pero alam kong may iba siyang interes mula dito. I am not stupid to ignore it.

“Or boosted yours?” Humalukipkip si Troy nang ibulalas iyon. Napansin ko ang pagkatigil saglit ni Syra nang marinig iyon.

Umiling-iling ako. I checked my wrist watch. Baka mahuli pa si Troy sa kanyang photoshoot kung magtatagal pa kami rito. We should leave, but Syra’s being an interruption.

“We’re about to leave, Syra. Nice meeting you here.” Umirap ako nang hindi siya nakatingin sa akin.

Tatayo na sana ako nang makita ang pagpasok ng isang babae sa entrance ng restaurant. She’s wearing aviators pero inalis din nang makapasok sa loob at luminga-linga na parang may hinahanap. What’s Fabiana’s doing here? Wait, is this a reunion of his self-claiming women?

She walked towards our direction.

“Troy!”

Nakuha niya ang atensyon ng mga kasama ko, at ng mga tao sa paligid. Lumapit siya sa amin. Syra turned to her. Nagkatinginan silang dalawa. Napaawang ang bibig ni Fabiana nang siguro’y makilala kung sino ang kaharap. Of course, Syra’s face is everywhere on social media.

“And who are you?” Syra asked her.

Nagkatinginan kami ni Troy, mayroon ba siyang ideya na pupunta rito si Fabiana? Fabiana looked at me, smiled, then faced my sister.

“I am Troy’s real girlfriend, I’ve waited for this day to finally meet you, Syra Monteguido.” She said emphasizing the word ‘real’.

WHAT THE HELL.

Naglahad siya ng kamay kay Syra ngunit nakatitig lamang siya kay Fabiana. Nagtatakang tingin ang ibinigay sa akin ni Syra, maybe wondering if I knew about this.

Tinitigan ko ng masama si Troy, and he looks… unaffected? Care to explain this Troy Nixon Torralba?! These non-ending issues are killing me. Ako nalang yata ang kulang at ang hinihintay na sumali sa paligsahang ito.

Fabiana winked at me. What the hell is happening here?

Chapter 31 [Falls]

Nakarinig ako ng mararahang katok mula sa pintuan. Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa kama at tinahak ang daan upang buksan ang pintuan. Nang tumambad ang mukha ni Troy ay sinaraduhan ko rin siya ng pinto ngunit humarang ang braso niya bago ko pa man siya tuluyang masaraduhan.

“What’s wrong, Symon? Bakit mo ako pinagsasaraduhan ng pinto?”

Nakapasok siya sa loob. We’re in his condo unit. Isang pagkakamali na dito pa ako nag-stay ngayon. Sana sa unit ko nalang ako nanatili para hindi niya ako guluhin.

“What’s wrong your face! Ang dami mong kabit ah? Ngayon, pati si Fabiana?” Humalukipkip ako at pinagtaasan siya ng boses.

Alas-otso na ng gabi at hinintay ko talaga siyang makauwi para bungangaan siya. Pinilit kong magtimpi buong hapon kakaisip sa kung ano maaari ang nagawa kong mali at naghanap siya ng iba.

“What are you talking about?” Naguguluhang tanong niya pero may bahid ng ngiti sa labi. Putangina, anong ikinatutuwa nito?

“So sino ang legal wife mo? Ang kapatid ko o iyang Fabiana mo?” Umupo ako sa kama ng padabog at sinubukang lumayo mula sa kanyang hawak.

“This is… damn, you’re jealous. Ganito ka pala magselos?” Nakatukod ang baba niya sa kanyang mga kamay habang nag-iisip na parang gago.

“Don’t change the topic! Troy! Pa-I love you ka pang nalalaman tapos maririnig kong may panibago na namang kandidata para sa pagiging girlfriend mo? Fabiana, really? Well, she’s beautiful, no wonder you are attracted.” Bawat salita ko ay may pagbuga ng maanghang na hininga. I don’t like this kind of feeling, because I’m never really good at keeping these emotions.

I’ve had exes, pero hindi ko ito naranasan noon sa kanila. Ang magselos. With Troy, halos lahat na ng emosyon ay naranasan ko sa kanya. He’s always the exception.

“We both know she’s not my girlfriend. Come on, wala ka bang tiwala sa boyfriend mo?” Unti-unti siyang humakbang palapit sa akin. Tatayo na sana ako upang makalayo ngunit hinatak niya ako dahilan para mapaupo ako sa kanyang mga hita.

“Gasgas na ang mga ganyang linya, Troy.”

Hinigpitan niya ang kanyang pagkakayapos sa akin. Ayan na naman ang mga malalanding paru-paro sa loob ng tiyan ko.

“Fabiana’s just helping out. Para matigil na ang kapatid mo sa pagpupumilit niya sa sarili niya sa pangalan ko. And she’s cool with it.” I heard him inhaled my scent. Kinuha ko ang balahibo sa braso niya at binunot iyon. He groaned in pain.

“How cool is that? At paano kung madevelop siya sa’yo?”

Umakyat ang kamay niya sa ulo ko at pinaglaruan ang aking buhok. Nakatingala siya sa akin kaya malaya kong napagmasdan ang kapulahan ng kanyang labi.

“What do you really want me to do, Symon? Tell me. Mababaliw na ako kakaisip kung anong makakapagpasaya sa’yo…” Aniya sa magaspang na boses. Kinikilabutan ako sa mga haplos at himas niya sa aking balat.

Kahit ako ay hindi ko malaman kung ano ba talaga ang gusto ko. Baliw na ba ako? Hibang gaya ng kapatid ko? I don’t want others to claim his heart in front of everyone but at the same time I am not ready to do it myself. I’m still in the process of earning enough courage and confidence to do it. But when is enough? How much is enough?

Hangga’t maaari, ayokong madaliin ang lahat. Dahil kapag madali mong nakuha ang gusto mo, madali rin itong mawawala sa’yo. Hindi ko alam kung bakit naniniwala ako sa ganoong kasabihan. But it’s proven by many people. Mas gusto ko iyong inuunti-unti at pinaghihirapan.

“You’re hating me because others are claiming your title that easily. Why can’t you claim it yourself then? I don’t care what they’ll say or how they’ll react, Symon. All I care about are your words, your thoughts, your reactions, your decisions, your love.”

I understand him if he really wants to do it. But I feel like it’s all too late now to join the competition. There is Syra, my sister. And there is Fabiana, his co-model. I am Symon, I am just his photographer and we’re both guys. I’m outside the criteria.

“Pero ayokong pilitin ka sa isang bagay na alam kong hindi ka pa handang gawin. But please, don’t lose your trust on me. I’m trying to fix it myself.” He kissed me gently, scared that I might get hurt by his touches.

I will be ready for it, soon.

Weeks have passed. The issue about Syra being the unclaimed girlfriend of Troy Torralba tones down as Fabiana Johnson stole the spotlight from her. Hindi ako sigurado kung totoo ang sinabi ni Troy na tumutulong lamang siya sa amin. Although Troy didn’t confirm it, mas pinaniwalaan ng mga tao si Fabiana dahil co-models silang dalawa at reasonable kung magkahulugan ng damdamin.

We get past the issue, but not my mother’s wrath.

“Hindi ka man lang naawa sa kapatid mo?? Napaka-makasarili mo talaga kahit kailan!” Sinugod niya ako sa condo unit. Mabuti na lamang at hindi niya ako naabutan sa unit ni Troy.

“I’m selfish because you’ve deprived me of everything!” Sagot ko sa kanya. I cannot take her hurtful words anymore. Hindi ko maintindihan kung saan nangagaling itong malalim na galit niya sa akin. Galit na nakaipon sa isang malalim na hukay.

“Deprive you of what? You have everything! And who is this Fabiana that’s claiming your supposed boyfriend? You hired her to humiliate my daughter in public!” Dinuro-duro niya ako. Ibang klase kung makapag-conclude ito. Hired her, really?

“Your daughter! It’s always your daughter, Mom! How about your son? How about me, Mom? Kailan naman magiging ako?” I tried to calm down and tone down my voice. Kung madadaan ko ito sa maayos na usapan, bakit hindi?

She smirked evilly. Para bang nakarinig ng isang nakakatuwang biro.

“I don’t have any son. You are not my son.” She crossed her arms on her chest, raising her eyebrow. There is so much resemblance of Syra’s face on her.

“Why, Mom? Dahil b-bakla ako?”

Natigilan siya sa narinig mula sa akin. Alam kong tinamaan siya doon. I can see it in her fierce eyes. Nagkaroon ng matagal na katahimikan. Tanging tunog ng orasan at paghinga namin ang naririnig sa apat na sulok ng kwarto.

“Bakit, Mom? Sabihin mo sakin!”

Her eyes turned upwards. I can see how she’s starting to lose her patience.

“Y-You are not my son. Anak ka ng ama mo sa ibang babae!”

W-Wait, what? Akala ko.. Damn! She’s lying! She’s lying just to get my sympathy! This is so over the line!

“Your Dad cheated on me days after our marriage, Symon. Hindi ko alam kung kaninong babae. I don’t even have the guts to know the slut.”

Ayokong pakinggan ito! Hindi ito totoo! Nagkakamali siya! Pareho sila ni Syra na sinunghaling!

“It took me years to finally forgive your Dad, and that’s when Syra was born. You were born from mistake, Symon. Hindi ka dapat nabubuhay ngayon dito. Wala kang karapatang agawin ang mga bagay na gusto kong ibigay sa anak ko dahil iisa lang ang anak ko.”

Goddamn it, Dad! Fuck! Nanlalabo na ang paningin ko dahil sa mga pesteng luhang namuo sa mata ko. Naikuyom ko ang kamao ko. Dad said I am his son, that’s the truth. But he didn’t tell me that I wasn’t Mom’s son! Fuck! Totoo ba ito?!

“I don’t have the right to say this. Pero mas mabuti nang nalalaman mo para alam mo kung saan ka lulugar!”

Mom went out of the room. Left me hanging with those words that struck my heart. Tore my heart into pieces. I can’t believe this is happening. Isa akong pagkakamali. Dad cheated on Mom, now it justifies her overwhelming anger towards me. Kung hindi ako nabuo, baka siguro isang masayang pamilya sila ngayon. I thought I am deprived, saling-pusa lang pala ako.

“It’s alright.. Hush, baby..” Inalo ako ni Troy nang pareho kaming makahiga sa kama. Sinabi ko sa kanya ang lahat.

“Sobrang tanga ko para ipagsiksikan ang sarili ko sa kanila. Isa akong pagkakamali.. With my existence, I am reliving Dad’s mistake before.. and Mom will not see me as her son anymore..” Hindi ko mapigilan ang mga luha kong parang gripo sa pagbuhos.

Naramdaman ko ang pagsuot ng braso ni Troy sa ilalim ng ulo ko at saka kinalong ako ng kanyang bisig. He caressed my face and wiped my tears.

“You’re still your Dad’s son, Symon. Parte ka pa rin ng pamilya nila sa ayaw at sa gusto nila.” He kissed my tears. Iniyakap ko ang aking kamay sa kanyang katawan at umiyak ako sa kanyang dibdib.

“And Dad didn’t tell me.. Hinayaan niya lang akong manglimos ng atensyon kay Mommy, kahit na hindi naman dapat. I h-hate him..”

He hugged me tighter. Hinaplos niya ang aking buhok upang tumahan ako. Walang tigil ang pagbuhos ng luha.

“I’m such a mistake…a failure..” I bit my lower lip to suppressed the waves of emotional distress.

“Damn, you’re not a mistake to me, Symon.. Maybe others see you as one, pero ibahin mo ako. When you came to my life, everything feels right. You will never be a failure to me, Symon..” And then he lift my chin up and sealed my lips with a kiss.

And just that, I fell asleep in his arms.

Kinabukasan, gumising ako nang wala si Troy sa tabi ko. Nakaramdam ako ng kaunting lungkot nang maabutan ang gusot sa parte ng kamang hinigaan niya. Siguro’y maaga siyang sumibat para sa trabaho.

Inalis ko ang comforter na nakabalot sa katawan ko at aktong tatayo na ngunit nakita ko ang pagdating ni Troy mula sa kusina at bitbit ang isang food tray.

“Morning, baby..” Hinagkan nya ang gilid ng pisngi ko at saka pumatak ng isang halik sa aking labi pagkatapos maibaba ang pagkain.

“Akala ko umalis ka na..” Ngumuso ako at saka napangisi sa tuwa. Just by the mere presence of this man, all my worries are washed away in an instant.

“Nope. Eat first, and then we’ll go.” One side of his lips purse into a cute grin.

Tumango ako at sinunod ang gusto niyang mangyari. Pagkatapos kong kumain ay naligo ako at nagbihis ng usual outfit ko kapag papasok sa trabaho. Nauna na sa parking lot si Troy samantalang ako ay nagmamadaling makababa ng basement.

“Leggo..” Sinuot ko ang seatbelt ko nang makasakay sa shotgun seat ng kanyang sasakyan.

I feel light today. Kahit na umiyak ako buong gabi, pakiramdam ko ay nailabas ko lahat ng sakit at napalitan ng kilig mula sa aking boyfriend. Speaking of him, nakapagtataka dahil nakaporma siya ng suot ngayon. His white button down shirt hugs his upper body, jeans and a pair of brown boat shoes. That is not his usual outfit for work.

Nagulat ako nang madaanan namin ang agency at nilampasan iyon.

“Saan mo ako dadalhin? Troy, I have work today.”

Luminga-linga ako sa paligid at kinikilala kung pamilyar pa ba ako sa mga lugar.

“We’re not going to work today. Nagpaalam na ako kina Madam.” Aniya habang itinatago ang isang sumisibol na ngiti sa kanyang labi.

“What? I thought… where are we going then?”

A malicious grin is plastered on his face. Mas lalo siyang gumwapo sa tagpong ito. Nakakasilaw ang angking kagwapuhan at kakisigan niya. Although his other brothers are same good-looking, there is something in him that I really treasure. He’s not just a pretty face, his behavior and the way he handles me and deals with my mood swings, I can say that he’s really beautifully different from others.

“We’re going to have a date.”

I put all my trust on him. Kung saan man niya ako dalhin, bahala na basta kasama ko siya ayos na. Nawala na ang view ng mga gusali sa daan at napalitan ng mga puno at halamang kulay berde. Nabasa ko ang isang directional road sign at nalamang nakarating na kami sa Laguna.

I don’t have any hint or idea what is his kind of date. And this is the very first time he takes me to somewhere.

After the long hour drive, huminto ang sasakyan sa entrance ng El Pueblo. He opened the window, may dumaang mag-asawa at kinausap niya ang mga ito. Pagkatapos ng maikling usapan ay may itinuro ang mag-asawa sa isang banda. Troy thanked the couple as he started the engine again.

Dumaan kami sa isang intersection at saka kumanan patungo sa isang river bridge. Nalalanghap ko na ang sariwang simoy ng hangin. Malayong-malayo sa hangin ng Maynila na nahaluan ng mga usok ng sasakyan. Finally, natagpuan namin ang isang Resort Hotel.

“One room please..” Ibinigay ni Troy ang kanyang card sa babaeng receptionist. Nakayuko lang ito kung kaya’t hindi nakilala kung sino ang nasa harapan niya.

Walang masyadong tao sa paligid. Tahimik ang lugar at mukhang malinis. Saan kami magdi-date dito?

“Here’s the key to your room, Sir.” The receptionist gave us the key and the card.

“Thank you.” Bati ko rito saka nagpahatak kay Troy hanggang sa makarating kami sa designated room namin.

It’s a standard single room na mukhang kumpleto sa pasilidad. May single bed na dahil sa lawak ay mukhang kasya ang dalawang tao. There are air conditioning, shower room, flat-screen tv, refrigerator, telephone, at may free toiletries din.

“How much is this room?” Tanong ko sa kanya na naupo sa kamang naroon. Tinabihan ko siya kaya malaya niya akong naabot at niyakap sa baywang.

“Don’t worry about the bills, Symon.” Nagtitigan kami. Siningkitan ko siya ng mata at waring binabasa ang isip niya. There is something in his eyes that seems weird.

“Hindi kaya nagtaka iyong babae na isang kwarto lang ang kinuha natin?” Suddenly, that question got me curious.

“No overthinking this time. It’s just you and me.” Isinabit ko ang dalawang kamay ko sa likuran ng kanyang leeg.

Thinking about it makes me wonder how he is doing all of these for me. For my distraction. He knows that I’ve been depressed these days, and he’s doing these things to relieve my stress.

Sandali lang din kaming nagpahinga bago kami nagpasyang lumabas. Troy informed me that we will ride a boat, patungo sa falls na kanyang planong puntahan. Inakay kami ng isang lalaki patungo sa daungan kung saan may rentahan ng mga bangka.

“Sakay na po kayo mga Ser.”

Tinulungan akong makaakyat ni Troy sa bangka.

May dalawang bangkero kaming kasama, isa sa harapan at isa sa likuran. Nasa likuran ako ni kuyang nasa harapan samantalang sa likod ko naman pumwesto si Troy.

“Are you nervous?” Bulong niya sa aking gilid nang magsimulang gumalaw ang bangka kaya napahawak ako sa magkabilang gilid ng kanyang braso.

“Hindi naman. First time ko eh..” Hindi ko makita ang kanyang ekspresyon pero ramdam ko ang pag-alalay niya sa akin.

Mula sa mahinang agos ng tubig hanggang sa naging marahas na ang alon nito. Ngunit hindi na ako naging uncomfortable dahil nasa likuran ko naman si Troy at nakaabang sa akin. Pinagmasdan ko ang angking ganda ng kalikasan. May matatayog na puno at halaman sa magkabilang gilid, nakahilera ang mga ito na parang mga sundalong nakasaludo. Langhap ko sa simoy ng hangin ang pagiging sariwa nito at walang halo ng anomang polusyon.

“Let’s take a picture..” Nilabas ni Troy ang kanyang cellphone na nakabalot sa plastic upang hindi mabasa.

“Ako na ho Ser ang kukuha.” Pag-prisinta ni Kuyang nasa harapan.

Pinausog ako ni Troy upang magkadikit pa kami ngunit hindi siya nakuntento sa espasyong pumapagitan sa aming dalawa. He held me closer while his other arm rests on my right thigh. Napatingin si Kuyang magpipicture doon ngunit inalis din agad nang mapansin ang pagtitig ko sa kanya.

“Ngiti po mga Ser..” We smiled as he captured the shot.

Hindi nagtagal ay nakarating kami sa tinutukoy nilang talon. Naririnig ko na ang bagsak ng mga tubig nito. Troy secretly holds my hand as the two boatmen were busy maneuvering the boat’s direction towards the falls of Pagsanjan.

The crystal waters are majestic! Napanganga ako ng wala sa oras. Hindi ko inaasahang ganito ito nakakabighani. Lumapit pa ang aming bangka doon.

“Maaari ho kayong maligo dito. Safe naman po diyan mga Ser.” Ipinarada nila ang bangka sa isang ligtas na lugar. May nakita akong ilang tao na naliligo, mostly are couples.

“Maaari ba kami doon sa talon?” Tanong ko kay Kuya bago siya makaalis.

“Opo, Ser. Masarap ho doon, para kang minamasahe ng bagsak ng tubig. Sige po!” At saka nagpaalam ang dalawa.

I saw the raft on one side, iyon daw ang sinasakyan kapag tutungo sa ilalim ng talon. Inakay ako ni Troy doon hanggang sa makasakay kaming pareho.

“Safe ba ’to?” Nag-aalangang tanong ko habang nakahawak sa braso niya.

“You’re safe with me..” Bulong niya kaya nakuha niya ang atensyon ko.

Hindi ko mapigilang hindi mapangiti dahil sa sinabi niya. He has a lot of sweet bones in his body. All the time he’s always serious, pero kapag ganitong nagiging romantiko siya ay wala akong magawa kundi ang mamatay sa kilig.

Dinala kami ng agos patungo sa ilalim ng talon. Maingay ang tunog na nililikha ng pagbagsak ng tubig mula sa itaas, nakakabingi pero napapalitan ng ginhawa dahil sa maligamgam na temperatura ng tubig. It’s so relaxing, natanggal lahat ng stress ko sa katawan.

“Damn..” Hinatak niya ako patungo sa ilalim na patungo sa isang kweba.

Nabasa kami ng tubig. Tama ang sinabi kanina ni kuya, na para kang minamasahe ng tubig dahil sa impact nito sa katawan mo.

“Troy..” Hindi ko napansing nakaharap na pala siya sa akin. And under the falls, he kissed me passionately.

Hindi ko namalayan kung gaano ito katagal nangyari. He held me closer which made me clutch his arms and deepen the kiss even more. Hindi na inalintana kung may makakita man sa amin ngayon o sa ginagawa namin, the world has stop and it’s just me and him that matter. No one else. No one.

Chapter 32 [Guilty]

Hindi kami nagtagal doon sa Laguna dahil sa mga trabaho namin. Although it didn’t take a while, nasulit naman namin ang mga oras na pinagsaluhan namin doon. At sobra kong naappreciate ang mga ginawa niya para sa akin.

Not until the latest news are exposed to the media. The headline saying..

“Top Rank Model Troy Nixon Torralba Spotted With Rumored Boyfriend In A Famous Waterfalls In Laguna.”

And guess what? Napuno ng mga text messages at missed calls ang phone ko pagbukas ko nito nang makauwi kami ng condominium. At hindi namin inaasahang maraming reporters at paparazzi ang naghihintay sa lobby ng condominium kung kaya’t hindi kami nakasakay ng elevator at sa hagdan kami napadaan.

“Goddamn it! Who took the picture?” May kausap sa telepono si Troy at ramdam ko ang galit na nanunuot sa bawat tono ng pananalita niya.

Hindi ko inaasahang lalabas ito ng walang pasabi. Sabi nga ng nakararami, walang sikreto ang hindi nabubunyag. At ang litratong kumakalat pa ay iyong naghalikan kami ni Troy sa ilalim ng talon. Malinaw ang kuha sa mukha ni Troy ngunit natakpan ang mukha ko kaya hindi ako masyadong nakilala.

“Erase it! Damn! I will sue whoever did this!” Binaba niya ang tawag at muling tumunog ang kanyang phone sa panibagong tawag.

“No! I will never settle for an interview!” At saka niya muling binaba ang tawag.

Napaupo nalang ako sa dulo ng kama habang pinapanood siyang kainin ng frustration. Ngayon dumating na ang pinakakinatatakutan kong mangyari. Pero may takas pa ba ako? Do I have a choice? Is this a sign?

“Troy..” Pagtawag ko sa kanya ngunit hindi niya yata ako narinig dahil may panibago na namang tumatawag sa kanya.

“That is a private photo! Remove it or I will resign!” Napahinto ako nang marinig kong sabihin niya iyon sa kausap sa kabilang linya. Sinong kausap niya? At bakit siya magreresign?

“Why are you resigning Troy?” Inagaw ko ang atensyon niya nang matapos ang pakikipag-usap.

“The agency should protect us. It’s a matter of privacy. Kung hindi nila ako kayang protektahan, then I’ll better end my contra—”

“You’re not going to do that, Troy. No one’s resigning!” Tumayo ako at pinantayan siya ng tingin. No one’s quitting his job.

Ginulo niya ang kanyang buhok. Hindi na malaman kung ano ang gagawin.

“Then what do you want me to do?” He rested his both hands beside his waist. Mabilis ang pagtaas baba ng kanyang dibdib dahil sa marahas na paghinga.

“Stay silent. I’ll do the fucking interview.” Natigilan siya sa sinabi ko. Yeah, you heard me right. Kung iyon ang makapagpapatahimik sa kanila, edi tatapusin ko na ang issue na ito.

“What?”

“I’ll do the interview. Sasagutin ko ang lahat ng tanong nila. Simple as that.” Lumapit siya sa akin at dinaluhan ako ng nangungusap na mga mata.

“You don’t have to do that if you’re not yet rea—”

“I have no time to prepare myself, Troy! To settle this issue first and foremost, we’re going to admit our real relationship. I don’t have to do this but I need to!”

He embraced me with his bare arms and settled for a tight hug. We’re both frustrated because of these non-ending issues. But there is a way to end this, and that is to name it. Name our relationship whether they give their approval or not. I have learned in this life that you should live yourself without pleasing everybody. I’m so tired of pretending.

Iyon ang natutunan ko mula nang malaman kong hindi ako tunay na anak ni Mom at anak lang ako sa labas ni Dad. I lived my whole life trying to fit in everybody’s boxes. Now, everything has changed. And I’m done trying to fit in other people’s boxes.

I am not just his rumored boyfriend, because I have a name, I am Symon Neil Monteguido. And I am proud to admit that I am gay.

“What happened? Bakit ikaw na ang lumalabas ngayon na kasintahan ni Troy?” Hinarang ako ni Syra nang makalabas ako ng unit kinabukasan.

I am not expecting her presence. What’s her say on this topic?

“Hindi ba iyon naman ang totoo? I’m the real one, Syra.” Lalagpasan ko na sana siya ngunit hindi siya nagpapigil.

“And you used that Fabiana to humiliate me? How dare you!” Sasampalin niya sana ako ngunit hinawakan ko ang braso niya at ibinaba ang kamay niya.

“No one’s humiliating you, Syra. You did that to yourself for claiming what’s mine.” Tumaas ang kilay niyang mapagmataas.

She’s wearing another head-turner dress and a pair of killer heels.

“You selfish faggot!” Muling lumipad sa ere ang kanyang palad. And this time, hinayaan kong masampal niya ako.

“Napaka-makasarili mo! Kahit kailan hindi mo ako pinagbigyan, kuya!” Hinayaan ko siyang bumunghalit ng iyak at pinaghahampas ang dibdib ko.

“You stole the spotlight on me! You are one hell of an attention seeker! Mang-aagaw ka!”

Umirap lamang ako sa ere. Hindi ko na naramdaman pa ang mga hampas at pananakit niya dahil manhid na ako. Sawang-sawa na ako sa mga ganitong tantrums niya.

“Are you done?” Tanong ko sa kanya nang matapos siya sa paghagulgol. Hindi ko na siya hinintay na makasagot at iniwan ko na siya doon sa hallway.

When did I steal other people’s spotlight? When did I become selfish? I know I’ve been asking for my family’s attention and I’m done with it. All I need is my boyfriend’s care and attention. Wala na akong pakialam sa mga sasabihin nila, dahil buong buhay akong natakot na mahusgahan. Dadating ka pala sa punto ng buhay mo na wala ka nang ibang hihilingin kundi ang sariling kaligayahan. I know it sounds selfish but that’s the only way to end this.

“Congratulations. Finally, aamin ka na rin..” Bubulong-bulong sa akin si Brunner habang nagtatrabaho kami. Nabanggit ko kasi sa kanya ang naka-schedule na interview ko mamaya.

Actually, it’s not my interview. It’s Troy’s. Pero ang plano ay ako ang dadating at ako ang sasagot sa mga katanungan nila. And after that, lalabas si Troy at doon namin ihahayag ang totoong relasyon.

“Do you think I’m doing the right thing?” I suddenly asked. But I’m not doubting my decisions, I just want to hear his opinion.

“Confession of love has never been a bad thing, Symon. Huwag kang matakot. Actually, it will be the best thing that you’ll ever do.”

Dahil sa mga salita niya ay nakaipon ako ng kumpiyansa sa sarili. Not that I lack the confidence right now, pero mas lumalakas ang loob ko dahil sa mga kaibigan kong ito.

“I saw the picture, at ikaw agad ang una kong naisip. Ikaw ’yon diba?” Dumating si August at siya naman ang nanggigisa sa akin ng mga tanong.

He knows about my relationship with Troy, so there’s no need to lie or pretend.

“That’s in Pagsanjan, we went there yesterday..” Sinuntok niya ng mahina ang aking balikat. There is an excitement in his eyes. Mukhang mas masaya pa sila para sa akin.

“I’m so happy for the both of you, and I heard you’re going to tell the media?” Kanino naman niya ito narinig? Obviously, si Troy at si Brunner lang ang nakakaalam ng tungkol dito. Malamang kay Brunner niya nakalap ang balitang iyon.

“Yes.”

Niyakap niya ako saglit bago siya nagpunta sa gitna ng podium upang makuhanan ng mga litrato. Nakita ko si Callisto na kumukuha ng litrato, napatingin siya sa gawi ko at nagtanguan lang kami.

“I heard about the news. And gosh, you didn’t tell me there’s something going on with you and Troy Torralba?” Si Madam Reyn na ngayon ang lumapit sa akin. Nagulat ako dahil alam niya ang tungkol doon.

“Your boyfriend told me yesterday. I didn’t know who leaked the photo, I have nothing to do about it. But I’m kind of worried about you and Troy, you know the media and how powerful it is. It will obviously affect your lives and your careers. And he blackmailed me yesterday that he’ll gonna resign if we do not remove the photo.” He held my hand as a sympathy.

So siya pala ang huling kausap ni Troy kagabi? About removing the photos?

“Napag-usapan na namin ang tungkol diyan, Madam. And he’s not going to resign. I-I have a schedule later for an interview.” Napatango siya nang sunud-sunod sa akin. Interesadong malaman ang mga plano naming dalawa.

“We’re planning to end the rumors. I’m going to admit my real relationship with Troy. If that’s okay with the management?” Paghingi ko ng pahintulot sa kanya.

Alam kong isang malaking hakbang itong gagawin ko kaya gusto kong marinig ang mga opinyon nila.

“There is no rule for fraternizing with co-workers, Symon. That will be a big news. That’s okay, Symon. But I’m going to inform you, that admitting your same-sex relationship to the public will not gonna be an easy thing. It will either boost your careers or…it can also ruin your careers. It depends on how people will acknowledge the kind of publicity like this.”

What she said is true. It’s like taking a risk. Maaaring masira ang mga career namin. Maaaring hindi kami tangkilikin ng mga tao. Maaaring mabawasan ang mga offers ni Troy. Hindi lahat ng tao dito sa Pilipinas ay mulat sa homosexuality.

“I just hope it will turn out the way we’re expecting.” He pats the top of my shoulder and smiled sweetly at me.

Whether people acknowledge us or not, I don’t care anymore. As long as I can convey all my feelings, as long as I can express myself, it will turn out good.

Dumating ang oras ng aking interview, with Lionel as the reporter that will ask me questions. I chose him because I feel comfortable with him answering those unanswered questions.

I was isolated inside a room, to prepare myself for the interview minutes later. I keep on praying to gain more courage and fortitude to do this. Nakapikit ako habang nagdadasal nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan.

I saw Syra walked towards me. Sinarado niya ang pintuan at saka hinarap ako nang may sarkastikong ngiti sa labi. Oh, God! Kailan ba ito mananahimik?

“So you are finally breaking your silence, huh?” I don’t have time to argue with her. This will be just a waste of my time. Hindi ko na mababago kung ano ang opinyon niya tungkol dito.

“Do you really think people will concede to your confession? You don’t have any idea what you are trying to do, kuya. Sisirain mo lang ang pangalan ni Troy!”

Oh, come on. Nakakasawa nang pakinggan ang mga hinaing niyang wala sa katwiran.

“Hindi mo hawak ang mga desisyon ko, Syra. Why don’t you mind your own life?” I checked the time on my phone, sana’y tawagin na ako para makaalis na ako rito.

“Dahil isang kahibangan itong gagawin mo! I’m just trying to save yo—”

“Hindi ba kahibangan rin ang ginawa mo noong nagpakilala ka bilang girlfriend ni Troy? Sa ating dalawa, mas hibang ka at sinunghaling pa. And for your information, I don’t need your saving, Syra.”

Mabuti na lamang at tinawag na ako ni Brunner na dumungaw ang ulo sa pintuan. Finally, I can end all of these speculations. Even though I know, what I’m going to do will bring up more issues, at least it’s the truth.

Huminga ako ng malalim nang makalabas sa kwartong iyon. I am about to enter the real world. Kung saan maingay, magulo, at walang katahimikan. But this is the only thing I want, and that is to close the issues about Troy.

“Ready ka na? You can do it.” Pagpapagaan ng loob sa akin ni Brunner na naghihintay sa akin sa labas.

They set up a room where the media are gathered. Ang alam ng mga ito ay si Troy ang iinterviewhin nila, wala silang kaalam-alam na ako ang haharap sa mga ito. Tinahak namin ang hallway kung saan nakasalubong ko si Troy na naghihintay rin pala sa akin. Iniwan kami ni Brunner upang saglit kaming makapag-usap.

“Whatever happens, you know that I’m always into you, Symon.” Hinagkan niya ako sa ulo nang yakapin niya ako saglit.

“I know. Sige na, baka may makakita pa sa atin dito at baka dito pa tayo dumugin ng mga reporters..” Hinawakan niya ang kamay ko at dinala sa kanyang labi. He planted a kiss on top of my knuckles.

“Iuuwi kita pagkatapos dito..” Binigyan niya ako ng nakakalokong ngisi bago niya ako ihatid sa kwarto ng ma reporters.

Taas-noo akong pumasok sa loob. Nakita ko ang mga nakaset-up na camera at microphones na hawak ng reporters. Pero sa gitna ay may dalawang upuan, naroon na si Lionel na mag-iinterview sa akin, at isang upuang nakareserba para sakin. He knows about my plan kaya ngingiti-ngiti siya habang nagtataka ang mga reporters na nanonood sa pagpasok ko. Hinanap nila si Troy sa paligid kung kasama ko ba, maging ang bulungan nila na umaabot sa pandinig ko.

“What is this?”

“Who is he? Where’s the Torralba?”

“I thought we’re meeting with the model?”

“I heard he’s a photographer..”

At kung anu-ano pang bulungan ang naririnig ko sa paligid. Lionel motioned me to the reserved seat for me kaya nagtungo ako doon.

May sinenyas si Lionel sa cameraman na nasa isang gilid. I composed myself, dapat ay hindi ako magmukhang takot. Stomach in, chin up, act like professional Symon.

“Start na tayo..” Bigkas ni Lionel sa akin na kami lang ang makaririnig. Tumango ako at iniwasang mapatingin sa maliwanag na ilaw sa likuran. Lahat ng camera nila’y nakatutok sa amin ngayon.

Nagsimulang magsalita si Lionel, ipinakilala niya ako at ang kanyang sarili. Ipinakilala niya ako bilang photographer at matalik na kaibigan ni Troy Torralba.

“So about the latest news that are spreading today, is it true or just a rumor? Sino ang lalaking kasama niya dito sa litrato?” Ipinakita niya sa akin ang kanyang phone kung nasaan ang kuha namin ni Troy sa Laguna na naghahalikan.

“The photo’s legit. And.. the guy that’s with him was m—”

Hindi ko pa man natatapos ang pagsagot ko nang may pumigil sa amin dahil sa pagpasok ng isang matangkad na babae sa loob ng kwarto. She looks like a classic model, matangkad siya at mukhang sopistikada. Pulang-pula ang pintura ng kanyang labi, at hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng takot nang dumapo ang tingin niya sa akin.

Kasunod niya ay mga pulis. What the hell is this?

“Uhm, excuse me Miss but we’re doing an interview here.” Kinausap ni Lionel ang babae.

The woman looked around everyone.

“Don’t shut the cameras please, it’s okay..” Anito sa isang malambing na boses. Kabaligtaran sa aura na nararamdaman ko sa kanya.

Biglang bumukas ang pintuan sa likuran at nakita ko ang hingal na si Troy doon na mukhang galing sa isang pagtakbo.

“Hello everyone, to formally introduce myself, I am Maristella Evangelista. And I’m looking for Troy Nixon Torralba, my ex-boyfriend who abducted me years ago.”

Dumami ang bulungan pagkatapos naming marinig iyon. WHAT THE HELL IS HAPPENING? This is the woman he’s talking about before? Iyong itinanan niya na hindi na natagpuan?

“I filed a rape and harassment case against him. I have a warrant. Oh! There he is..” Itinuro niya sa mga kasama niyang pulis si Troy na nasa pintuan at agad na pinosasan siya ng mga ito.

Sht. I ordered Lionel to turn off the cameras. Pero huli na ang lahat. Everyone is taking pictures and videos of what’s happening in this very moment. This is another big scoop of news for them!

Rape? Harassment? Hindi ganoon ang pagkakakilala ko sa kanya. Yes, he abducted her but it was consensual! Parehong desisyon nila iyon kaya sila nagtanan. Iyon ang pagkakaalam ko. Nakulong siya noon ngunit napawalang-sala din dahil sa kakulangan ng sapat na ebidensya. Ngunit ngayong narito na ang babaeng ito, everyone will believe whatever comes out from her mouth.

I angrily gave her a questioning look. I don’t know the whole story, but I believe what she said wasn’t true. I believe Troy can’t do that. And what’s her purpose for telling these lies?

“Wait! That’s not true! He’s not a criminal!” Tumakbo ako patungo kay Troy na dinadala na ng mga pulis palabas ng kwarto.

“And who are you?” Nakasunod sa akin ang babaeng nagpakilalang ex niya. She raised her brows at me.

“Maristella..” Troy hissed in an impatient tone.

“Take him, please. He should be in jail.” Hindi ko kayang pakinggan ang mga sinasabi niya.

Yumuko si Troy at hindi na nagawang tumingin sa akin. No, this is a mistake. They can’t take him away from me when I am almost ready to ruin my name a while ago.

Napanood ko ang pagdala nila kay Troy palabas ng building. Sumunod ako ngunit hindi man lang ako kinausap ni Troy. Hinihintay kong sumulyap sya sa akin ngunit hindi nangyari. Nangingilid na ang luha ko habang pinagmamasdan ang pagkawala ng police car kung saan nila isinakay si Troy.

Babalik na sana ako papasok ng building nang mapansin ko ang nakatayong babae sa hindi kalayuan. Syra. She saw me and she immediately walked away when our eyes met. Did she… Damn it! I don’t want to judge and accuse but she seems so fucking guilty. I’m going to get crazy! Baka makapatay ako ng di oras at makasama ko pa si Troy sa kulungan.

That will never going to happen. Gagawin ko ang lahat upang mailabas siya sa kulungan at mapawalang-sala sa kasalanang hindi naman niya ginawa. He doesn’t deserve this kind of dehumanization. He doesn’t!

Chapter 33 [Small World]

Like what others are saying, hindi lahat ng kaligayahan ay nagtatagal. Minsan, lumilipas din at ang masama pa ay pinatikim ka lang nito. Sandaling kaligayahan, almost a dream, that ended a nightmare. And that was it, that was the end of it.

Muntik nang mahulog ang ulo ko sa aking desk, mabuti at nagising agad ako sa saglit na pagkakaidlip. I’m thankful that I have my own office, so no one can see my tardiness here. The walls of my room are painted flesh, just the shade that I want. On top of my desk are pile of folders, markers, a laptop, and samples of company-produced magazines.

Napansin ko ang oras sa aking cellphone at nalamang sampung minuto na ang lumipas at kanina pa dapat ang oras ng pag-uwi ko. It’s 6:10 pm now, nagmadali na ako upang may mapara pa akong sasakyan sa labas.

Lumabas ako ng aking opisina bitbit ang aking coat at laptop bag, lahat ng empleyadong nag-oovertime ay napagawi ng tingin sa aking patungo sa elevator.

“You went out late, Sy? We thought you’re already gone.” Ani Ysmael na nasa kanyang cubicle. Medyo may edad na ito, may asawa at isang anak ngunit hindi kasal. He’s part of my writing team.

“Nope. I accidentally doze off. It’s just a ten-minute gap, don’t worry.” Hinigpitan ko ang kapit sa strap ng backpack ko.

Alam kasi nilang kapag ganitong oras na ay bibihira na ang dumadaang cab sa labas.

“Adios!”

Marami akong naging kaibigan sa kanila. They are welcoming to everyone even to strangers kaya hindi ako nahirapang mag-adapt dito sa Spain. Pinindot ko ang ground floor button nang makapasok ako sa elevator. I saw my reflection on the metal walls, malaki na rin ang pinagbago ng mukha ko. I gained weight, not fats, healthy pa rin naman ang lifestyle ko kahit na hindi ako naggy-gym. Kumapal ang buhok ko, kinulayan ko ito ng kulay tsokolate noong nakaraang dalawang buwan kaya nagmukha akong hindi pinoy.

Ting!

Bumukas ang elevator doors. Nilagpasan ko ang lobby at saka nag-logout sa isang automatic ID scanner. Nagpaalam ako kay kuyang security guard saka lumabas ng gusali. Sinalubong ako ng sariwang hangin ng Barcelona. Uggh. I want to live here forever if that’s possible, or I can make it possible. This place has comforted me when I was alone enduring those heartbreaks. Dito ay tahimik, may kapayapaan, no one judges you, no media everywhere, it’s just an ideal place for peace-finder people like me.

Peace. Hindi iyon madaling makamtan. Noon, hinayaan kong mawalan ako nito para sa isang taong minahal ko. Ngayon, natuto na akong makuntento sa sarili ko. Even though I’ve been loveless for almost a year now, at least I have my own peace of mind. Pumara ako ng isang cab na limang minuto kong hinintay kaya sumakay ako agad at nagpahatid sa aking tinutuluyang bahay.

Sa gitna ng byahe, naalala ko kung gaano katagal na rin akong naninirahan dito. Mag-iisang taon na din. Mag-iisang taon mula noong ipagtabuyan ako ng taong pinakaminahal ko kaya ako napadpad dito. But let’s not talk about that. I have moved on, I kept on telling myself. Sapat naman na siguro ang isang taon para masabi mong nakamove-on ka na diba? Hindi naman ako tanga para umasa pa. He’s just a guy. Napakarami pang lalaki diyan! As if naman mauubusan ako?

“Thank you. Gracias!” Pasasalamat ko sa driver na naghatid sa akin.

Bumaba ako sa tapat ng isang townhouse na tinutuluyan. At bago kayo mag-isip ng kung ano, no to any violent reactions, hindi po sa akin ito. Pag-aari ito ni Franxis De Puato, bilang tulong sa akin at bilang pakonsuwelo na rin dahil sa ginawa niya noon. He lets me stay here with an acquaintance, si Aljer. He’s Portuguese, natuto lang magtagalog nang dahil sa akin.

Pumasok ako sa loob ng bahay. The smell of the airconditioner hits my nostrils as I walk the entrance. I threw my backpack at the top of a sculptural side table. Above is a rock crystal overhead chandeliers giving off an atmospheric lighting to the whole area of the living room. Ilang beses or should I say halos araw-araw ay napapanganga nalang ako sa ganda ng bahay na ito. It’s too luxurious. Pero anong magagawa ko kundi ang magpasalamat nalang at nakaranas akong makatira sa ganitong kagarang bahay.

The white-washed walls are pleasing to the eyes, tinernuhan ng mga puting makakapal na kurtina. The design is sleek, art-themed, and very modern. It has whimsical decors and has complete amenities. Each room has bold colors, the beds are spacious, floors are carpeted, and there is a stylish patio on the back of the house. Sa kusina ay may breakfast nook at self-service bar. Over all, what more can I say?

“Dito ka na pala? Come on, kain na tayo!” Bumaba si Aljer sa wooden staircase habang isinusuot ang kanyang damit. Ang cute pakinggan ng pagtatagalog niya dahil sa matigas niyang accent.

The house is divided into two floors. Sa second floor ay may dalawang bedrooms that serve as our own rooms, a separate room for entairtainment plus inside it is a mini-theater. Doon kami madalas tumatambay kapag day off ko.

“Magbibihis muna ako sa taas. Susunod din ako.” Tumango siya. He’s a happy and lively person. Minsan, nahahawa ako sa kanya kaya nakakalimutan ko ang aking mga problema noon.

Umakyat ako sa taas at pumasok sa aking kwarto. Inside my room is a large walkin closet, standard lamp, bedside table, and a comfort room. I have my own luxury shower room mounted with ceiling and body spray heads, in case you want to know, and there is also my whirlpool tub for maximum relaxation.

Aktong maghuhubad na ako nang mapansin ko ang isang magazine na nakapatong sa dulo ng aking kama. It’s a Filipino magazine kung nasaan nasa front cover ang aking gwapo at magaling na ex. Troy Nixon Torralba again in his prime years of bachelordom. Yes, I can say his name out loud. Anong masama, nakamove on naman na ako sa kanya. Sa cover na iyon ay nakasuot siya ng brown and black stripes polo partnered with ripped jeans, where he looks perfectly dashing. I took a comfortable seat on my bed at binuklat ang pahina kung saan featured siya.

‘One Of The Hottest Bachelors, Still Finding His One True Love?’

Pwe! Finding his one true love? Malamang si Syra na iyon! Pero bakit finding pa rin ang nakasaad dito? Ang bobo ng gumawa ng article na ito. Nagkakalat ng maling balita. Ang dapat na inilalagay sa headline nito ay ‘found his one fake love’, ewan ko lang kung hindi ito tangkilikin ng mga tao.

Inabot ako ng ilang minuto sa pagbabasa sa isang article tungkol sa kanya. May question and answer portion sa dulo na agad kong binasa. It’s a special portion because it tackles about sex and intimacy.

Q: How is the sex life of a Troy Nixon Torralba?

Troy: I have my own ways of coping.

Tangina mo, Troy. Siguro malayang-malaya ka nang makipag-jerjeran sa mga babae pagkatapos mo akong ipagtabuyan? Well, lucky for you! Sana maenjoy mo ang pagiging kalapating malayang lumipad kung saan.

Q: Do you like using props inside the bedroom?

Troy: I’m not really a fan of using props. All I can offer is my magical fingers.

I skipped that part. Although ayaw kong basahin ang sagot niya ay nabasa ko pa rin. Of course, his magical fingers that will take you to another world. Just saying.

Q: What’s your idea of foreplay?

Troy: I don’t want to comment on this topic.

Really? Bakit pa siya pumayag magpainterview kung ayaw naman niyang sagutin ang mga tanong? Useless.

Halos mapatalon ako sa gulat nang bumukas ang pinto at nakita ko ang pagdungaw ng mukha ni Aljer sa siwang nito. Wala talaga siyang kaalam-alam na naistorbo niya ako dahil pangiti-ngiti pa siya.

“The food is ready. Kain na tayo?”

All because I am enjoying reading the article, dinala ko ito pababa sa dining room. Aljer noticed it that’s why his eyebrows met. Sa front cover pa lang ay nalaman na niya kung bakit ko binabasa iyon.

“That bachelor again?” May panghuhusga sa mga mata niya. I can’t help but ignore him.

Nasaksihan niya ang halos gabi-gabi kong pag-iyak noon nang dahil sa lalaking ito noong mga unang araw ng paninirahan ko dito. At inaamin ko, I got so devastated that time of my life. Pakiramdam ko ay kung sino pa ang huling kakampi ko sa mundong ito, ay siya ring naging dahilan kung bakit ko inayawan ulit ang mundong ito.

“I’m just a fan of reading articles, huwag kang ano diyan Aljer. This is one of my hobbies.” I can justify it. Dahil na rin sa nature ng trabaho ko. I am the head of the features writing department sa graphic design firm na pinapasukan ko. Nakasanayan ko nang magbasa ng mga artikulo gaya nito. This is just an inevitable hobby.

“Article about what? Or should I ask, who?” Kumurap kurap siya sa akin. Hindi talaga siya halatang homosexual dahil balbas sarado siya. He’s metrosexual kaya ang hirap punahin.

“Anong who?” Nagsalin ako ng hot chocolate sa aking tasa. May lutong beef na hindi ko alam kung ano ang tawag. Siya ang madalas na nagluluto, ako naman ang tagalinis.

“Anyone in particular?” He purred like a cat. Inirapan ko siya at umambang bubuhusan ko siya ng mainit na tsokolate. May gusto talaga siyang tumbukin na gusto pa niyang ako ang umamin para ako ang dehado.

“What about him? I have moved on, Jer.” Iniusog ko ang aking plato upang magkaroon ng sapat na espasyo para sa pagbabasa ko sa magazine. I have no time reading it dahil abala ako sa trabaho.

“Wala akong binanggit na pangalan. So si ex pala?” Nagtaas baba ang kanyang dalawang makakapal na kilay. I hate how he always interrogates me.

“What now? Everyone’s moved on.” I said as a matter of fact.

“Except for you?” May pahabol pa talaga siya. He’s a graduate of psychology, now I’ve realized where his nature of curiosity came from.

“Aljer, it’s been what? Isang taon na ang lumipas. Do you really think I’m still head-over-heels for this guy just because I read these stuff about him?” Not that I’m reasoning out to get past through this. It’s just that I know myself better than anyone, I can’t let them dictate or name my feelings.

“You’re saying that line like a million times already. Nagtataka lang ako sa’yo, Symon. Why do you keep on reading those articles about him like he wasn’t your ex? I’m just worried for you as your friend. At isa pa, what you’re doing is toxic. Reading that is not healthy, I am telling you. Let’s say nakamove on ka na nga, but what if reading those things about him brings back unwanted feelings, again?”

Sa mga opinyon niyang ganito ay naalala ko ang kaibigan kong si Brunner. Magkaiba nga lang sila ng hitsura. Aljer has this rough and murky appearance.

“Anong mali sa ginagawa ko? I’m cool with it. And I’m not affected anymore. I just want to..” To be updated about what is happening in his life now? Not because I’m curious if he’s successful. Actually, it’s the other way around. I’m rooting for his downfall because of what he did to me.

Aljer gave me a disappointed look. Hinayaan naman din niya ako kalaunan sa aking pagbabasa.

Q: How would you define a good sexual relationship?

Troy: There is no good in any sexual relationship unless there is love involved.

Nice answer. Napangisi ako habang binabasa iyon. For sure, ilang beses na niyang inensayong sagutin ang mga tanong na ito bago pa man ibato sa kanya sa actual interview. That’s how it works behind these scripted papers. Humigop ako sa aking tasa at napansin ni Aljer ang ngising naglaho sa labi ko.

Q: Where is the strangest place you’ve ever had sex?

Troy: Inside a car, I think?

Bigla kong naibuga ang iniinom kong tsokolate. Damn! What the fuck is this question? Kababanggit ko lang kung gaano ito ka-scripted. Now, it is different. It holds a truth. And the way he answered it… obviously, we had sex inside a car but I don’t want to assume that I am the only person he had sex with inside a damn car! And I didn’t expect it was the strangest for him! Damn!

“What the hell? Ano ba ’yang binabasa mo at napapabuga ka pa ng iniinom mo diyan?” I did not mind Aljer’s rants. I’m too much preoccupied with the following questions. I’m thrilled!

Mas ipinagpatuloy ko ang pagbabasa dahil naging mas kuryoso at interesado pa ako sa mga isasagot niya.

Q: What is your favorite way to be seduced?

Troy: I’m not that easily seduced, ever.

Fuck. Gusto ko siyang murahin ngayon dahil sa nabasa. Alam na alam ko ang ikot ng makamundo niyang utak kapag nagsesex kami noon. How come he says here that he’s not easily seduced by anyone? And ever? He’s lying! Or did I assume again? Unless, he faked his expressions over my seductions before?

“O? Bakit nalukot naman ang mukha mo ngayon? Like what you have said, I believe you’re not really affected anymore.” He maliciously grins at me, emphasizing the sarcasm on his hoarse voice.

Kailan ba siya mananahimik? I thought I had achieved peace of mind, but definitely not with him. Not inside this house with him.

“Would you worry about your own life? How about Greg?” I turned towards him, at nasaksihan ko ang pagputla ng kulay niya. Mabilis na nagbago ang kulay sa mukha niya.

Greg is an all-around fixer around this town. He can fix cars, broken pipes, drainages, and even construction. At akala niya hindi ko napapansin ang laging pagpunta nito dito sa bahay?

“What about him? He’s just helping with the broken faucet.” He pouted like a child as if I’m gonna believe him. Busted ko na ang ganyang mga galawan.

“Gaano ba karami ang nasirang faucet at buong linggo ko siyang nakikitang pumapasyal dito?” Now, I hold the power to be sarcastic. Nangingialam kasi siya sa buhay ko, ngayon ipaparamdam ko sa kanya ang tamis ng paghihiganti ko.

“Hindi lang naman iyon ang nasira, Symon. Pati iyong nasirang lawn mower sa backya- wait a minute.. Why do I think there is something dirty playing on in your mind right now? Do you assume that I like Greg?” He crossed his arms as his lips twitched in annoyance. I’m not buying it.

“Well, do you?” Ginaya ko ang pagkurap na ginagawa niya kapag ako ang ginigisa niya ng mga tanong tungkol sa ex ko. It’s payback time!

“Are you crazy? That man is like 37 years old or older than that.”

Napangisi ako nang mas malawak. That’s not the answer I am expecting. And how did he know about Greg’s age?

Lagi kong nakikita si Greg ngunit sa sandaling oras lamang dahil pumapasok pa ako sa umaga. And what can I say based on my observations? Greg is a bulky type man, he’s good looking but I think he has his own family. Silang dalawa lang ang naiiwan dito. Who knows what they were doing those times when I am not around?

“Not bad. You are 27, uso na ang malalaki ang agwat ng edad. Besides, it’s just a ten-year gap.”

Natatawa ako sa reaksyon niya. What’s the matter with him? I’m here supporting whatever is his love life.

“Crazy! It’s so unlikely!” Damn this man. Natatawa nalang ako sa mga reasons niya. So gusto niya nga? Nagwoworry lang siya sa age gap?

Oh how I wish I also have that kind of love na ang pinoproblema lang ay ang age-gap. Hindi sa minamaliit ko ang problema niya, mas matindi pa kasing komplikasyon ang naranasan ko kumpara sa kanya.

“Is he married?” Diba madali kong nailihis ang usapan? Nakalimutan na agad niya na ang pinag-uusapan namin kanina ay ang ex ko. Masayahin kasi siyang tao kaya napakadaling madistract tungkol sa ganitong usapan.

“He’s divorced. He has two kids.” He said while looking down. Iyong tono niya ay parang nawalan na ng gana. So what if he has kids? Mas masarap nga ’yon eh.

I mean, masarap dahil may mga bata. Why am I suddenly self-defensive? At may iba pa bang kahulugan ang sinabi ko? Damn whatever!

“Perfect. Suportahan mo nalang ang mga anak niya.” Natawa siya sa sinabi ko ngunit may pahabol pang hampas sa braso ko.

“Unbelievable. Why’s the topic suddenly changed? I am single but I am happy, eh ikaw? Masaya ka ba kahit na mag-isa ka?” Sinamaan ko siya ng tingin hanggang sa maramdaman niya ang pagtagos nito sa kaluluwa niya.

Do I look like unhappy? I have a stable job, I have money, I have friends, I have a lot of reasons to be happy. My happiness is overwhelming.

“I am contented. I don’t need men just to prove that I am happy.” Hindi kasi iyon ang basehan ng kaligayahan. Ngumuso siya na parang hindi naniniwala sa mga words of wisdom ko.

Inilingan ko nalang siya kung ayaw niyang maniwala. Ipinagpatuloy ko ang pagbabasa sa magazine kahit na medyo nawalan na ako ng gana.

Q: What’s the weirdest thing that turns you on?

Troy: When I get angry. I don’t know why but when someone makes me real angry, it turns me on a lot.

This is somehow true. Pero hindi ko maintindihan kung bakit konektado iyon sa galit niya.

Q: Do you still have feelings for an ex?

This question suddenly piqued my whole attention.

Troy: No, I don’t have.

Sinarado ko ang magazine kahit na may mga kasunod pang mga tanong. I feel like I am digging my own grave. Eh ano naman kung wala na? Ex na nga diba? Ibig sabihin, mutual kami na wala ng nararamdaman para sa isa’t isa. That’s it! Masaya ako dahil pareho kami ng nararamdaman.

Ilang araw ang lumipas, my job has always been hectic. I’ve been handling the writing staff and even the freelance feature writers. I still have to select feature articles for an issue this month.

“Sir, these are the options for the layout.” Inilapag ni Jasmin sa aking desk ang isang folder. She’s my assistant feature writer.

“Thank you. Can you please call Renan to come to my office right now?” She nodded before leaving my office.

Binuklat ko ang folder at sinuri ang iba’t ibang layout na pinagawa ko. These are the different layouts for brochures and for the magazine. Habang chinicheck ko ang mga iyon ay narinig ko ang pagbukas ng pintuan.

“You called for me, Sir Symon?” Nag-angat ako ng ulo. Ibinaba ko ang folder at binuksan ko ang unang kaha ng cabinet sa ilalim ng desk ko.

“I need you to revise this, I like your writing style but please reduce the word count. I need it today, as soon as you’re finished.” I handed him the folder and after that he stormed out of the room.

I grabbed the telephone and called some contact numbers to commission the freelance and in-house writers. Habang nakikipag-usap ako ay bumukas ang pintuan at nakita ko ang pagsilip ni Penelope, one of the designers in her department.

Tinakpan ko ang telephone head upang marinig ang kanyang sasabihin. “The creative director called for a meeting.”

My breathing stopped when I heard what was it. She mean, the new creative director? That Jake De Puato?

“In a minute..” Maikling tugon ko sa kanya.

Dumukmo ako sa desk ko as soon as I ended the call. I’m not in terms with the new creative director because I heard that he had an affair with a Torralba before. Hunter Torralba, to be specific. At nalaman ko iyon kay Sancho na boyfriend niya, pati kay Franxis na kapatid niya sa ama. I knew all about that. I knew how they are all connected.

So as much as possible, ayoko nang magkaroon ng koneksyon sa mga Torralba. Even though he’s just an ex, too. Anyone who’s possibly connected to any Torralba is off my list. I don’t want to interact with them. Not that I’m affected, I just want to live normally and peacefully.

Lumabas ako ng aking opisina at nagtungo sa conference room. Naroon na ang ilang department heads na nakaupo sa palibot ng circular table. Alice, the secretary guided me to my assigned seat.

“Please be seated, Sir. The director will be here in any minute.”

I chatted with some of the head of departments while waiting for Jake. This will be the first time that he called for a meeting. Matagal na rin siyang nakaupo bilang director. Madalas kasi itong may seminars and business trips na pinupuntahan kaya ngayon lang namin siya makakaharap.

“I’m sorry for the delay ladies and gentlemen. are we complete?” Lumingon siya sa lahat ng nasa loob ng kwartong ito.

His skin is paper white, maganda ang hubog ng katawan, at may hitsura. He doesn’t look like a homo to me. Nang marinig ang tugon ni Alice na kumpleto ang bilang namin ay nagsimula na siya.

“I am Jan Kenly De Puato, your new creative director.” He introduced himself. I wonder how he got a Torralba before. Was it the skin? The face? His personality?

“And we’re also one of the top graphic design firms because we’re drawn to projects that challenge our creativity and get us thinking outside the box.” Napatingin siya sa aking gawi habang nagsasalita sa harapan. Napansin sigurong mukha akong pinoy pero iba nga lang ang kulay ng buhok, dahil napansin kong dumapo ang mata niya doon.

Saglit lang at natapos rin ang meeting. It was brief, parang nagbigay lang siya ng mensahe sa amin at bilang pormal na pagpapakilala na rin niya siguro. Nagsilabasan ang mga kasama ko, sasabay na rin sana ako nang tawagin niya ako.

“Head of the features and writing department?” Tanong niya. Napatingin ako sa kanyang likuran kung nasaan ang secretary niya na nagliligpit ng presentation.

“Uhhh, yes sir.” Ani ko sa mababang boses. What does he want from me?

“You’re a Filipino?” Nakakunot ang noo niya at may kaunting bahid ng ngiti sa labi. Anticipating that he’s right.

“No, señor. Definitivamente no.” I answered trying hard to put a hard accent on my tone. At bakit niya tinatanong? I don’t want to interact with him. Never.

Hindi ko nakuha ang inaasahan kong reaksyon mula sa kanya. Ngumisi pa siya na parang may sikretong nalaman.

“Yes, you are. I know how a real spanish sounds like. Mabuti nalang at may kababayan pala ako dito.” Tuwang tuwa siya at tinapik ako sa aking balikat nang magpaalam siya. What? Ganoon kadali niya akong nabisto?

“I’m expecting to meet you again, maybe we can grab a coffee some time? Anong pangalan mo nga pala?”

No. Never. Kasasabi ko lang na ayaw kong makihalubilo sa kanya diba? He had an ex who’s a Torralaba. Anong malay ko kung may koneksyon pa rin siya sa isa sa mga kapatid noon? And does he wants us to become friends? At isa pa, boss ko siya. There is no rule for fraternization but I want to make it as a rule.

“Symon Neil Monteguido.” Tinanggap ko ang kanyang kamay kahit na napipilitan lang ako.

“Monteguido? How are you related to Ralph Monteguido?” Kumunot muli ang kanyang noo. Paano niya nakilala si Raf? Are they friends?

“He’s my cousin. Father side.” Tumango tango siya at napansin kong mas lumawak ang kanyang ngiti.

“Oh! Small world!” May gulat sa ekspresyon ng kanyang mukha. So they are friends?

“So coffee, next time?” Pagbabalik tanong niya.

Uggh! Is this just him trying to be friendly or is he flirting with me? Ang assuming ko shit! Burn, Symon! He’s your boss for your information. There is no flirting!

“Sure..”

Chapter 34 [Recognized]

I’ve been ditching Jake De Puato everytime he’s asking me for a coffee date, I mean just coffee. How did I end up into a conclusion that it will be a date? Maybe, it’s only a friendly gesture since magkababayan kami? Or maybe, he knows something about me or about my past and he wants to intrude? As far as I can remember, I don’t have any business with him aside from him being my boss, there is nothing more to it. And I want it to stay that way.

“So, can you tell us about your unheard story?” Nawala ako sa sariling pagmumuni nang kalabitin ako ni Ysmael.

I almost forgot that we are in the company’s cafeteria, or a restaurant-like cafeteria because it doesn’t look like one. There are smorgasbords on every corner, I can say like supper buffet, and the accomodations are free to all employees. What kind of benevolence, right?

“Just a simple guy, I don’t have much stories to tell.” Hinalo ko ang pagkain na nasa aking plato na hindi ko halos nagagalaw mula pa kanina.

“What are your former job titles? And why did you decide to work here abroad?” Siya lang ang kumakausap sa akin dahil ang ibang kasamahan namin sa table ay may kanya-kanyang mundo.

“I was a photographer.”

I’m not really good at sharing things about me. Pakiramdam ko kasi, the more na nagkukwento ako tungkol sa sarili ko ay mas nauungkat lang ang nakaraan.

“You’re a what? Photographer? I thought you’re just a passionated writer. So what kind of photos you were into?” He asked curiously.

Gaya ng sinabi ko, ayan na nga at hindi na mapipigilan pang maungkat ang mga nakaraan. It all comes down to my field of expertise, and then the photos, and then the models, and finally Troy.

“For a magazine, and random purposes. Uhm, I think I need to go to the comfort room.” Mabuti at hindi na siya nagtanong pa dahil na rin sa pagtayo ko. Nakahinga ako ng maluwag.

Just to inform everyone, I’m not affected okay? Ayoko lang pag-usapan pa ang tapos na. Not that I am bitter because of the results, I am just trying to move forward. There is no sense in dwelling in the past. It just reminds us of how foolish and stupid we were back then, of how worthless the decisions we took, of how we let ourselves fell in love with the wrong people, of how shallow our love were, and of so many fucked up reasons.

“Symon! There you are finally. The director is looking for you..” Natampal ko ang noo nang makasalubong si Alice sa daan ko pabalik ng aking opisina.

“Tell him I’m real busy today. I got a load of work that I still have to finish, you know this month’s issue and everything.. Tell him I’ll come by next time..” I patted her shoulders and turned her body towards the exit.

I told you, I don’t have time for reunions with another Torralba dumplings. What I mean, the people like us that were dumped by the Torralba brothers. I’ve realized it was such a mawkish terminology but hey it sounds cool.

As the days went by, mas sinubsob ko ang sarili sa trabaho dahil kinakailangan na din naman ito ng kasipagan. Lalo na ngayong buwan na puspusan na ang trabaho at oras ng pasahan ng mga articles para sa iba’t ibang sections ng magazine.

“Hi? Como esta?” Nakarinig ako ng mahinang katok sa nakabukas na pintuan. Iniluwa nito si Sancho na naka-white polo na tinernuhan ng itim na coat.

“Sancho! Come in, I am kind of busy with the mag. What brings you here?” Nahanap niya ang sofa sa isang gilid at inokupa ang espasyo doon.

“I’ll fetch Jake, since it’s too early and it wouldn’t hurt to pay you a visit. How’s life?” Napansin niya ang patong ng mga papel at folders sa ibabaw ng desk ko.

“Do I need to tell? I’m loaded..” He convincingly nods at my sarcastic expression.

Pinagsalikop niya ang dalawang kamay at bumuka ang bibig ngunit hindi tinuloy ang sasabihin.

“Are you… happy with it? With your success now?” Nagulumihanan ako sa kanyang tanong. Sinong hindi magiging masaya kung successful ka diba?

“Even though we kind of forced you before because of what Franxis did.” Dugtong niya sa sinabi.

“It’s already done, Sancho. We didn’t expect it to happen but I am happy now. This is not the path that I want, but it makes me happy.”

I don’t think I’m just happy, but I have found my purpose too. Life wasn’t supposed to be happy, it is supposed to be meaningful. So find your purpose. Find your character.

That night, like the usual I went home alone by a cab. And Aljer would always wait for me in front of the doorsteps. He’s always at home because his work happens online.

“Magandang gabi. How was your day?” His smile is seeping through his lips. He always has the energy to exert from all the time. Minsan naiinggit nalang ako dahil hindi siya naubusan ng enerhiya even though he’s doing lesser work than me, he still has the positivities anyone has been deprived of.

“As usual. Nakaluto ka na?” Hindi na ako nag-abalang magbihis at dumiretso ako sa kusina habang nakabuntot siya sa akin.

“Yes! I made piri piri chicken, plus potatoes.” Nakahain ang mga pagkain sa lamesa. Nakita ko ang manok na nasa isang bowl. Ugh, another food recipe from his country again. How I miss the Filipino foods.

“Sweet!”

Kumain kami at pagkatapos ay umakyat na ako sa kwarto ko samantalang si Aljer ay nanonood ng cooking show sa flat screen tv sa living room.

While removing my clothes, I found the magazine that was flipped over on the floor. Habang hinuhubad ang pantalon ay binuklat ko ang pahina nito. I still haven’t finished reading this article about him. Okay, let’s continue then.

Q: At what age do you plan to get married?

Oh! This is gonna be an interesting question. He’s almost 32, right? Or 33? Basta naglalaro lang sa mga numerong iyon ang edad niya ngayon.

Troy: There is no specific age or time. As long as I want to bring someone to the altar, it will happen. But I’m still on the hunt of finding that someone.

Showbiz ng sagot! Bakit hindi pa siya magpakasal sa kapatid ko? Tutal ay uhaw na uhaw naman iyon sa kanya na makasal. O kay Fabiana? Nasaan na ang mga babaeng nakikipag-agawan sa akin noon at bakit hindi nila pikutin ang lalaking ito nang matali na?

Q: Have you ever kissed someone of the same sex?

Uh-oh. This may ruin his credibility, but don’t lie to me!

Troy: Never

Fuck. That was it! That was the end of it! Ang ideny niya ako sa harap ng madla, damn he’s getting on my nerves! I remembered our picture back in Laguna, iyong kumalat sa internet, of course madali nilang nabura iyon at ang alibi nila ay scene lang iyon para sa isang photoshoot that was nothing serious.

I got rid of that magazine by throwing it in the trash can. Just like him, he deserves trash! We didn’t just kiss, we made love! If it wasn’t love for him, then I don’t care!

Fuck him to death! Napaka-sinunghaling niya at manggagamit! What was I, his pastime? A guinea pig to his experiment? Literally I am wishing for his immediate death right now. I want to burn him alive!

Kinabukasan ay sa kinamalas-malasan ay nakasabay ko si Jake sa elevator paakyat sa floor ko. I think his office is on the sixth floor of this building. At masaya at magalak pa siyang nakita ako.

“You’ve been avoiding me! C’mon, I just want to hang out with a kababayan. Labas tayo minsan.” Aniya sa excited na tono. I never thought he’s this jolly, or ganito lang talaga ang pakiramdam na may makilalang kalahi mo sa ibang bansa.

“Hindi ako umiiwas, busy lang talaga. You know, I’m holding a team of writers.” Pinapanood ko ang paglipat ng numero sa itaas. Bakit ang bagal yata ng pag-akyat ng elevator?

“And I’m holding all the departments. Day-off mo ng Sunday diba? Let’s have a coffee. May alam akong masarap na kainan dito.”

I sighed hardly. He’s really persistent. He wants to be friends with me, aside from being my boss, hindi naman siguro masama kung papayag ako sa gusto niya diba? At para matigil na rin siya sa pangungulit sakin.

“O-Okay, Sunday then.”

Natapos ang araw na iyon na katulad ng dati, polishing the designs for the brochures and for the month’s issue for the magazine. Kailangan na kasi itong maipublish next week kaya puspusan na ang pasahan ng mga deadlines.

It’s already 6:30pm, not my usual time of logging out but I have to extend my working hours upang hindi ako ma-rush bukas at sa sabado. When suddenly my phone rang.

“What’s up Jer?” Nalaman kong siya iyon dahil sa ringtone na nakalaan para sa kanya.

“Are you on your way home yet? Aalis kasi ako.” Narinig ko ang pagmamadali niya sa kabilang linya.

“Bakit, saan ang lakad mo e gabi na? Unless it’s a dinner date?” Napasinghap sya sa tanong ko, mukhang natumbok ko ang dahilan kung bakit.

“It’s not a date! Naimbitahan lang niya ako sa bahay niya dahil birthday noong bunso niya.” Nagulumihanan ako sa kung sino ang tinutukoy niya.

“It’s G-Greg, okay? I know how dirty your mind is, Symon so please give me this night.” Bumunghalit ako sa tawa, I really am right about him and that Greg. At napaka-defensive niya eh hindi ko nga agad nakuha kung sino ang tinutukoy niya kung di niya binanggit na si Greg nga.

“Oh! My mind’s not dirty, Aljer. How can you say that?” Panunuyo ko.

“Because I caught you reading your ex’s article about his sex life?”

Napaubo ako dahil sa sinabi niya. Alright, he knows about me reading articles about him but not about the article’s content. Damn. I thought he only has superficial  idea about it, now I learned he’s been observing me.

“H-How did you kno—”

“Of course, kahit isang taon pa lang tayong magkakilala Symon, I feel like I’ve known you for years. And it’s ok with me. Iiwan ko nalang ang key sa ilalim ng paso dito.”

“Alright. Enjoy your date or whatever.” I secretly giggled and ended the call para hindi na siya makaalma pa.

Ngunit pagkatapos ay napasimangot naman ako nang maalalang muli ang lalaking nagtabuyan sa akin at ang mga kasinunghalingan niya. So what if he’s moved on too, that doesn’t erase the fact that he told lies on that article. And besides, he has no right to cover the truth. What an asshole!

Mag-aalas otso na akong nakauwi dahil nahirapan akong maghanap ng cab na maghahatid sa akin pauwi. Ang hirap ng walang sariling sasakyan, nasanay kasi akong hatid sundo noon, but now should be better. Bakit kinukumpara ko ang noon sa ngayon? Masaya na ako ngayon kaya hindi ko na dapat pang pinoproblema ang mga bagay na tapos na. Commuting can be enjoyable, right?

Bago ko hanapin ang susi sa linya ng mga paso ng halaman ay naagaw kaagad ang pansin ko ng isang bouquet ng bulaklak na nasa tapat ng pintuan. Pinulot ko iyon at napansin ang papel na nakasuksok doon na may nakasulat na pangalan ko. So this is for me? It’s a purple hyacinth, bihira akong makakita ng ganitong bulaklak. Sino naman ang maaaring nagbigay nito?

Pumasok ako sa loob ng bahay. Agad akong nagtungo sa patio upang kumuha ng vase na walang laman. Inilipat ko ang mga bulaklak doon. Do I suddenly have a secret admirer? Bigla akong nag-brainstorm, for the past months of living here, wala akong natatanggap na ganito, I don’t have suitors, o kahit sa mga kaibigan ko’y wala ring pinapadalang ganito. Who could it be? Jake De Puato? Oh god, may boyfriend nga pala iyon! Then, who?

Pinagmasdan ko ang pagkakaayos ng mga bulaklak sa vase habang nakapangalumbaba. I suddenly wonder, maybe it is time to let someone in? Maybe I should let myself love again? But does love really is sweeter the second time around? I had so many exes, so technically Troy wasn’t my first, but to me he’s my very first love.

Medyo natatakot nga lang akong ibuhos na muli ang pagmamahal ko sa isang tao dahil baka masayang na naman ito. But replacing it somehow may be the better decision? Kung sino man itong nagpadala ng bulaklak, I know this is not just for friendship.

Maybe letting someone in erases the memories of the former? I’m not that sure but I want to try.

“When did you like flowers? Namili ka?” Nagulat ako sa boses ng kadarating na si Aljer. Bakit ang bilis naman nito makauwi?

“Ang bilis mo? Anong nangyari sa dinner date mo?” I turned to him, trying to cover the flower vase with my body.

“Ayos lang. So you bought these? What kind of flower is this by the way?” Hinawakan niya ang mga bulaklak at inamoy iyon.

“Hyacinth. Nakita ko lang sa labas ng pintuan ’yan kanina bago ako makapasok.” Dahil sa sinabi ko ay agad kong nakuha ang atensyon niya.

“Who sent it?”

Do I need to answer it detail by detail?

“I don’t know. I found it with a note, with my name written on it.” Napasigaw siya at nagtakip pa ng bibig. His eyes grew large.

I saw amusement in his eyes. Bakit pakiramdam ko ay pareho kami ng naiisip?

“A secret admirer then?? Damn you lucky bitch, Sy!”

Kaya naman pagpasok ko kinabukasan ay palinga-linga ako nang dumaan ako sa cubicle. To caught someone that may be looking at me. Holy damn. Am I too assuming? Pagtingin ko ay abala sila sa trabaho. I sighed gloomily.

“Good morning, Sy!” Tanging si Ysmael lang ang nakapansin sa presensya ko. Uggh. Of course he’s not it. May asawa’t anak ito eh, unless he’s trying to cheat?

“Good morning.” Bumawi ako ng ngiti sa kanya.

I’m just too hopeless!

Inabala ko nalang ang sarili ko sa trabaho. At least, I got distracted. Pero sa tuwing maaalala ko ang mga bulaklak ay napapabuntong hininga na lang ako. Oh please! Kung sino ka man, kung may balak ka man sa akin, magpakita ka na! I’m so yearning for this!

Dahil sa hindi pagkapakali ay lumabas ako ng opisina. I need a break. Kung patuloy akong mag-iisip tungkol sa secret admirer na ito, baka sa huli umasa na naman ako sa wala.

Nag-elevator ako upang bumaba. There’s a cafe in the lounge area, mas mabuting doon muna ako nang mahimasmasan ako. Pumasok ako sa loob ng lift at pinindot ang isang numero. I should stop thinking about that secret admirer or whatever he is called. Maybe it’s supposed to be sent to another Symon, hindi lang naman siguro ako ang may pangalang ganoon diba?

Nang nasa tamang palapag na ako ay lumabas ako ng lift upang magtungo kung nasaan ang lounge, ngunit sa hindi ko inaasahang pagkakataon ay nakita ko si Hector na naglalakad patungo sa direksyon ko. W-W-Wait a fucking minute! What the fuck is he doing here?? Don’t tell me… he’s looking for me? Am I hallucinating?

Upang hindi kami magkasalubong ng daan ay tumalikod ako at nagmadaling bumalik sa elevator. I hit the button like a thousand times pero hindi pa rin bumubukas. Nararamdaman ko na ang pagsibol ng butil ng pawis sa aking noo. I don’t know what is his motive, but it is just so bizarre that he’s here in Barcelona, especially dito sa building ng pinagtatrabahuan ko. This is so fucking strange to see a Torralba here!

When the elevator doors finally opened, I immediately hurried to get inside in the most lesser time I could and pressed the close button. I was about to exhale the air that was suppressed in my lungs for a sudden moment when a huge hand stopped the doors from enclosing completely. And this is the time when our eyes met, it became like a slow motioned movie.

His thick eyebrows creased when he recognized who I was.

“Symon? What are you… What are you doing here?” Nagtatakang tanong niya. After that question, his lips started to raise forming a malicious smile on his face especially when he saw the identification card that I am wearing.

He wasn’t expecting me here? So I am not… Damn! When did I become so assuming to all things? Kung hindi ako ang pakay niya dito, then who?

Chapter 35 [Old Flame]

He almost occupied the whole space inside the elevator. I feel suffocated. This is one hell of a Torralba! I can’t just relax, okay?

“You’re working here? Kaya pala matagal kitang hindi nakita.” Aniya sa kalmadong tono na akala mo’y hindi ko ex ang isa niyang kapatid.

“I-I needed to. A-Ano nga palang ginagawa mo dito?” I don’t want to pry with whatever business he’s doing here, pero kailangan kong maliwanagan. I need to know that I wasn’t his business, assuming na kung assuming.

He suddenly gripped his back pocket and took out something. A wallet.

“I need to bring this back to its owner, Jake.”

Oh! Tangina! Bakit kinalimutan ko na na hindi nga lang pala ako ang nag-iisang nilalang dito na konektado sa mga Torralba? Tinampal ko ang sarili. May nanalo na talaga ng award for assumption.

“And also..” Natigil ako sa pakikipag-debate sa aking isip nang may idugtong pa siya.

Kung makatingin siya sa akin ay parang may nakakatuwang meme sa mukha ko. His eyes are a bit filled with delight. Sa ekspresyon ng mukha niya at pagkibot ng kanyang mga labi ay parang may magandang balita siyang ihahatid.

“I am inviting you to my wedding.”

The what?? Ikakasal na siya? Why?

Anong why, Symon?

“C-Congratulations! I didn’t know.”

At saka ko naisip ang maaaring mangyari kapag dumalo ako sa wedding niya. Of course, hindi mawawala doon ang mga Torralba. There’s no way in hell that I will go there! Magkamatayan na pero ayokong makita ang pagmumukha ng Troy na ’yon!

“Since you are here, why don’t you come? Dito naman sa Barcelona gaganapin.” Wala akong nakitang anumang masamang intensyon sa mata niya. He just really wants me to come. No other agendas. But..

“I think I’m busy..” Pinagmamasdan niya ang mukha ko. Nailang tuloy ako.

“Busy ka sa Sunday?”

What? May gagawin ako sa linggo, with Jake. Does he mean this coming Sunday?

“Yes. I mean, I have business with Jake.” Natatawa nalang ako mairaos lang itong pag-iwas ko sa mga Torralba. The award for avoidance is also bestowed on me.

“But I’m inviting Jake too, and he’s not going to say no. Why don’t you come together? That will be a good idea!” Masayang tugon niya. No. He doesn’t have any idea what he’s planning to do. We were both exes, maybe it’s too awkward for us to be there in our ex’s brother’s wedding?

But Jake doesn’t seem affected. But I’m sure he’s going to say no. He is more rational than me. Kung hindi siya pupunta, ibig sabihin magkakaroon ako ng rason upang hindi rin makapunta. Jake’s my lifeline!

“Come on, I don’t think Kuya’s coming. He’s real busy with modelling, if that’s what you are worrying about.”

Kailangan ko nalang magtiwala sa paninindigan ni Jake. He’s the creative director, I’m sure he has lots of possible reasons not to come. And I’m betting on that thread of hope.

“Y-Yeah.. Okay. Just send me the address.”

Malakas ang loob ko na tatanggihan ni Jake kung iimbitahan man siya. I know he won’t fail me.

Nakauwi ako sa bahay bago mag-alas siyete ng gabi. I found Aljer sitting on the stool, looking at the flowers in a vase. Naramdaman niya ang presensya ko nang dumaan ako sa likuran niya.

“What’s with the flowers?” I took a sit on the sofa while looking at him.

“You mean these flowers that your secret admirer sent again?” His smile is teasing me. What? What is he talking about?

“May nagdeliver nito kanina. Sa’yo nakapangalan.” Nilapitan ko siya. I look at the flowers that he probably put in another vase. It’s pink carnation this time. Katabi nito ang vase ng purple hyacinths na natanggap ko kahapon.

So this secret admirer thingy is damn existing? How could this be true? If he really damn exists, why flowers? Hindi naman ako mahilig sa bulaklak. At kung totoo nga siya, bakit hindi siya magpakita sa akin?

Why is he hiding behind these flowers? Anong intensyon niya?

“Ang hirap talaga ’pag gustuhin..” Bubulong bulong si Aljer habang hinahaplos ang petals ng mga bulaklak.

“Baliw! This is kind of creepy, don’t you think?” I have bigger problems than this. If he’s not going to show himself, then I don’t care. Sawang-sawa na akong umasa sa mga bagay na walang kasiguruhan.

“What I think is this secret admirer’s really crazy for you. Maybe this person doesn’t have the courage to face you because he knows you’re going to judge him once you know him.” Napaisip ako sa mga sinabi niya. Why do I feel like he knows who is this secret admirer?

Oh God, please I’m trying my best to stop from assuming. Then if what Aljer said is true, why can’t he face me? I won’t judge him, unless I know this person?

Magsasalita na sana ako nang makatanggap ako ng phone call mula kay Jake. Hindi ako nagdalawang isip na sagutin ito.

“Hindi tayo tuloy sa Sunday.” Pagkarinig ko pa lamang niyon ay napasigaw na ako. What??

“I have to attend a wedding. Maybe, next time? I’m sorry this is urgent.”

At kasasabi ko lang na malakas ang kompiyansa ko na hindi siya dadalo doon. Kung ganoon, mas marupok pa pala ito sa akin? For sure, Hunter Torralba’s gonna be there. How stupid is he?

Hindi ko na malaman kung ano ang magiging desisyon ko. Seriously, I don’t want to come. Kung pupunta ako, para ko na ring sinugatan ang sarili ko. Pero ano bang paki ko? I said I have moved on. I’m not affected. Then why do I fucking feel this way? Why am I being emotional? Why?

Kinabukasan ay naging abala ako sa paghahanap ng regalo para sa kasal ni Hector Torralba bukas. Napakiusapan ko na ang sarili ko na magiging okay lang ako. I just wished Troy will not attend the wedding tomorrow. Dahil hindi ko alam at baka mag-eskandalo pa ako roon kapag makita ko siya.

Isinusuka ko ang pag-uugali niya. I hate him to bits. Even though we had a closure, pakiramdam ko ay hindi pa tapos ang hinanakit ko sa kanya at sa mga nasabi niya. Paano niya nagawang ipagtabuyan ang natatanging taong tumulong sa kanya? Wala siyang utang na loob. At ang mas ikinakainis ko pa ay mukhang masaya na siya ngayon samantalang ako ay patuloy na lumalago ang itinanim kong galit sa kanya.

Kinabukasan, linggo, ang nakatakdang araw ng kasal ni Hector kay.. wait a fucking minute.. Dadalo ako ng kasal gayong hindi ko alam kung sino ang bride? You’re crazy Symon!

“No. Sasama ka sa akin sa ayaw at sa gusto mo.” Buong pwersa kong hinatak si Aljer palabas ng bahay.

“Ano namang gagawin ko doon? I’m not a relative of the bride nor the groom. I’m not forced to come.” Nakagayak siya pero hindi niya alam na kasal ni Hector ang pupuntahan namin.

“Well I am forcing you. Jer, come on. You’re my plus one. Uupo lang naman tayo doon at makikinig sa pari.” Pumara ako ng cab. Wala siyang nagawa nang hilahin ko siya papasok sa loob ng sasakyan.

“Whose wedding is this by the way?” Nagmamarkulyo pa rin siya habang nasa gitna ng byahe.

“Just a long time friend. Malalaman mo kapag nakarating na tayo.” Inayos ko ang ribbon sa ibabaw ng regalong nakapatong sa mga hita ko.

“Long time friend, so matagal mo ng kaibigan? Filipino, I guess?” Nang tumingin ako sa kanya ay nakuha na niya ang sagot na hinihingi.

Then he started to freak out. “Symon, please tell me this is not Troy Torralba’s wedding.”

Muntik akong mabilaukan kahit walang laman ang bibig ko. How could he conclude like that? Wala naman akong hint na ibinigay.

“Do you think I’m dumb to even attend my ex’s wedding?” Prangka kong tanong. I’m not dumb, I am just crazy.

“Well I hope you’re not too stupid to do that.” Sinamaan ko siya ng tingin. I’m not stupid! I’m just emotionally damaged.

Huminto ang sasakyan sa harap ng isang simbahan. Maraming magagarang sasakyan ang nakaparada sa magkabilang gilid. The church is huge. Maraming tao ang nakakalat sa labas lalo na nang makasalubong ko si Hector na may kasamang babae.

“Congratulations again! Best wishes.” Niyakap ko siya. He’s wearing an all white coat and shirt, he’s gorgeously looking handsome as always.

The woman in a long dress beside him looks at me. I bet she’s the bride, pero bakit hindi siya nakasuot ng wedding gown?

“Ah! Symon, this is Jewel Salviejo, a friend. Jewel, this is Symon.” Pakilala ni Hector sa babaeng kasama niya. She looks so elegant and prim.

“Nice to meet you. I’m Symon Monteguido, and this is my friend Aljer Fidalgo.” Siniko ko siya upang kamayan ang dalawang nasa harapan namin. Napansin ko kasing kanina pa siya nakatulala kay Hector.

“Hector Kier Torralba, thank you for coming.” Ani Hector nang tanggapin ang kamay ni Aljer.

“Torralba?” Aljer turned to me with his questioning look. Eyebrows raised at me.

“Yeah.”

Binigyan ko ng isang kurot sa tagiliran si Aljer nang magpaalam sina Hector at Jewel sa amin. Sumunod kami sa kanilang dalawa patungo sa bukana ng simbahan.

“How is he related to your e—”

“His brother.”

“Ohh! So he is the groom? Ngayon naintindihan ko na kung bakit mo ako pinipilit na isama dito.” Inikutan niya ako ng mata. Wala na akong masabi. I just stayed silent.

Hanggang sa makarating kami sa doorway. Ngunit huminto ang dalawang nasa harapan namin kaya napahinto din kami sa paglalakad. Doon ko nakita ang isang nakatalikod na lalaki, at sa harap niya si Jake. But that’s not the whole story because Jake seemed so shocked.

I don’t know where is the tension coming from.

“That’s not my name. And, kuya did you just call him Jake? Siya si Jake?” I heard the man in the black suit spoke. Nasinagan ko ang mukha nito nang gumalaw ito at bumaling kay Hector na nasa kanyang likuran. Oh! This is Hunter Torralba! The last time I saw him he was unconscious in a hospital bed.

At paanong hindi niya nakilala si Jake? Is this an act?

Hindi ako napapansin ni Jake dahil nakatutok siya kay Hunter. I don’t have any idea why they broke up. It must be awkward for them to meet again in a wedding.

“Uhm, Hunter the wedding’s about to start. How about we go inside? I’m so tired with these heels..” Inakay ni Jewel si Hunter na makaalis doon habang nagtataka itong nakatingin kay Jake.

Naiwan si Hector at Jake. Nagpaalam ako ay Hector at bumati kay Jake nang maramdaman kong may pag-uusapan silang seryoso. Inakay ko na sa loob si Aljer. I saw familiar faces inside the church, like Hans and Malcolm. Maganda at engrande ang ayos ng kasal. The aisle is carpeted and every post has white flowers around it.

Naupo kami sa bandang likuran dahil okupado na ang mga upuan sa harap at ang iba’y mukhang reserbado para sa iba pang importanteng panauhin.

Nagpalinga-linga ako sa paligid. I saw Blade with the sleeping baby on his hands. So he kept the baby anyway? Nakahinga ako ng maluwag nang malamang walang anumang Troy akong nakita sa paligid.

“Who is that Hunter? He perfectly looks like the groom.” Aljer’s questions kept me entertained. Mabuti nalang at dinala ko siya rito dahil may nakakausap ako.

“They are identical twins, Hector and Hunter.”

Napansin ko ang mga batang nasa unahan ng pila sa dulo ng aisle. The cermony’s about to start in any minute now.

“Hector is taken. Is there any possibility that his twin brother Hunter is void of any relationships..” Paliguy-ligoy na tanong ng katabi ko. What is he trying to ask?

“Is that Hunter single? Because he looks so damn hot! Tumulo nga ang laway ko kanina buti nahigop ko din agad.” Eww, sinamaan ko ng tingin ang loko. Oh no! My dear friend, don’t you dare get fooled by a Torralba. You don’t want to know what they are capable of.

“Hindi ko alam. He’s single, probably. You saw the other guy earlier, the one named Jake, he was his ex, and my boss in the company I am working for.”

“What a damn small world. So he likes men? God, I can pretty imagine how well he can perform in bed.” He’s already imagining of dirty pornographic things in his mind.

“You don’t wanna mess with these Torralba guys, Jer. I am warning you. Maghanap ka nalang ng iba diyan, o di kaya doon kay Greg.” Agad na napawi ang ngiti niya.

“Because you messed up with a Torralba before? Magkaiba naman tayo ng love story, Symon. Maybe this is my destiny, and maybe not. And please, stop linking me to Greg. I’m done with him.” Now, he got my full attention. What did really happen that night they had a dinner date? I remembered maaga siyang umuwi noon.

“Why? What happened between you and Greg?”

Narinig ko na ang pagsisimula ng saliw ng marahang musika. The wedding ceremony is starting. Naglakad na ang mga bata na nasa unahan ng pila. They are all smiling as they walked the long aisle.

“Nothing happened. Just one kiss, and he said he’s not doing guys.” Pagpapatuloy niya sa kanyang kwento.

“Okay lang ’yan, Jer. Cheer up, marami pang ibang pagpipilian diyan.” I pinched his right cheek, na agad namula.

“Maaari ba akong mamili diyan sa mga Torralba?” Certainly not what I am expecting. If you love yourself, keep away from them.

“No. Never ever choose a Torralba.” May pagka-bitter kong opinyon. Although it sounded ultimately biased because of my experiences before, iyon naman ang totoo at nilalaman ng puso’t utak ko.

I saw Hector and another guy walking last. They are both smiling widely as they hold their hands. Damn. This is a same-sex wedding? I’m honored!

“Kahit isa, pa-try lang?”

Napakurap-kurap ako at kinurot ko ulit siya sa tagiliran.

“Why? You have to give me an unbiased reasons, Symon. I am not convinced. Tell me why?” He’s really pushing and testing my limits, huh. I can give him a hundreds of reasons, but those are all biased.

“They just look like an angel from the outside, but when the time comes and the odds are not in favor to you, iiwan ka lang nila sa ere. Floating in air, like a feather, useless.. worthless… purposeless..” May kadramahang sagot ko. I feel bad for generalizing the whole Torralba guys, but they can’t blame me for what their brother did to me.

Nilason nito ang utak ko na wala ng matinong lalaki dito sa mundo. Meron namang mangilan-ngilan, pero may expiration date rin.

“You’re pointing out that they are all bad boys while we are here in the middle of the wedding of one of them settling down and found his one true love. That’s completely ironic, Symon don’t you think?”

I realized he’s not taking my opinions seriously.

“Alright, Jer. I can’t stop you if you really want it. Then let the flame of love burn you.” He just gave me a sardonic smile.

Yeah, loving a Torralba is like burning yourself in flames. You didn’t know where the fire is coming, and you’ll realize you’re just burning alone.

Before the ceremony ended, kanina ko pa napapansin ang paglingon ng ulo ni Hunter na nasa bandang harapan. Sinundan ko ang tingin niya at nakita ko si Jake at Sancho na nasa tagong parte ng simbahan nakaupo. Jake really looks so depressed and Hunter’s eyes are perplexed, what’s with them?

Nang matapos ang kasal ay nagbatian ang lahat. Nagkumpulan ang mga tao sa dalawang bagong kasal. Nangyayari pala talaga ang happy ending sa ibang tao. But marriage isn’t the key to have a long and lasting relationship. Marriage is just a formality. It’s up to the couple how will they sustain their love for each other.

Napansin ko ang paglapit ni Hector sa kinaroroonan nila Jake at Sancho. Paalis na kami nang harangin kami ni Jack Torralba, nalaman ko ang kanyang pangalan dahil ilang beses na itong binanggit ng pari kanina.

“I’m sorry, you are?” Nagtataka siguro dahil dumalo ako sa kasal nila gayong hindi niya ako kilala.

“Symon Monteguido and here’s my friend Aljer Fidalgo. Inimbita kami ni Hector dito.” Baka sabihin intruder pa kami rito. Maputi din ito at hindi nalalayo ang tangkad sa akin, I’m inches taller.

“Oh, so pinoy ka pala.. Kaanu-ano ka ni Hector?” Bakit parang iba siya kung makakilatis sa akin? Mapanuri ang kanyang mga mata, parang naghahanap ng mali sa akin.

“Kaibigan.” Maiksi kong sagot. Parang hindi pa siya naniniwala sa sinabi ko.

“Okay! Diretso kayo sa reception. There are reserved cars waiting outside to take you there.”

Do I still need to come to the reception?

“Uhm.. Actually we’re not that hungry at kailangan na rin kasi naming umalis.”

“Hungry or not, you’re both coming. Unless, you want me to insist your friend but my husband Hector to force you to come. Don’t worry, masasarap ang pagkain doon at maraming filipino cuisine!”

I noticed how he put an obvious emphasis on the word ‘husband’, teka alam ko ang ganitong mga tono ng pananalita. Binabakuran nya ang asawa niya kahit na kakakasal pa lang nila? At mukha ba akong maninira ng relasyon? Aba judgmental ’to ah?

“Then let’s go! I want to try your foods.” Ngayon ako na ang pinipilit ni Aljer. Sana hindi nalang binanggit nitong si Jack ang tungkol sa pagkaing pinoy, maging ako ay natakam na. Matagal na rin kasi akong nangungulila sa kinalakhan kong mga pagkain.

Hindi ko na namalayan ang oras at nalaman ko nalang na nasa reception na kami. Kanina pa ako palinga-linga, hinahanap kung dumating na ba sina Jake at Sancho, pero mag-iisang oras na kami dito at wala pa sila. Mukhang hindi sila tumuloy. Hunter’s gone too.

“This chicken adobo is so good! I want to learn how to cook this.” Abala si Aljer sa pagkain. May iba’t ibang putaheng pinoy sa kanyang pinggan.

The reception venue is huge, may kanya-kanyang table na nakareserve sa guests. The design of the whole area is cozy with dramatic lightings.

“Try the caldereta, masarap din ’yun..” Nagulat ako sa presensya ni Hector na nasa gilid na ng mesa namin. Hinanap ko si Jack sa paligid ngunit hindi ko na siya makita.

“Really? Babalik pa ako mamaya.” Pinandilatan ko si Aljer, obviously he’s flirting. Flirt with anyone huwag lang itong bagong kasal.

“How about you, Symon? Marami pang pagkain doon. Huwag kayong mahiyang kumuha.” Tinapik ni Hector ang balikat ko.

Actually ang bilis kong nabusog ngayon. Natatakam pa ako sa ibang pagkaing pinoy pero umaayaw na ang tiyan ko. Maybe, I should proceed with the dessert? Biglang nag-play ang tono ng kanta ni Dawin sa utak ko. Damn crazy.

I was about to stand from my seat when suddenly I heard a noise. Parang nagkaroon ng komosyon at ang mga tao’y nasa iisang direksyon ang paningin.

“Happy married life, Hector! Pardon my late arrival..” Tumalikod si Hector sa amin upang salubungin ang yakap ng kadarating na si…

All my senses went nowhere. Dumapo ang mata ko sa bagong gupit na si Troy Nixon Torralba. Balot ng stubbles ang ilalim ng kanyang mukha. He’s just wearing a plain white long sleeves and jeans, but it didn’t mask how sexually appealing he is. Nasubaybayan ko siya sa mga local magazines pero hindi ko alam na ganito na siya katakam-takam sa personal. I mean, he’s always like that but this time is different.

Akala ko ba hindi siya pupunta? Then what is this? Why is he fucking here?

Hindi niya ako nakita dahil natakpan na agad ako ng malapad na likuran ni Hector.

Nang ibalik ko ang mata sa aming mesa ay naabutan ko ang mapagmataas na kilay at mapanghusgang mata ni Aljer. Hindi ko alam kung nakita niya si Troy, but the way how his eyes were focused on me, alam ko na agad kung anong tumatakbo sa isip niya.

Sa peripheral vision ko, inakay ni Hector si Troy sa linya ng mga pagkain. He didn’t really notice me. Not that I’m disappointed, I feel weightless dahil para na naman akong naging hangin kapag nariyan siya sa paligid.

“O? Saan ka pupunta?” Tanong ni Aljer nang akmang tatayo ako at kinuha ko ang pinggan ko. “Uuwi na tayo? Just because you saw your ex?”

I’m leaving because there’s no point in staying here.

“Come on, Sy. Now prove to me that you’re really moved on.” Is he provoking me? I’m happily moved on! Why do I need to prove it?

I saw Troy serving himself a plate.

“I’m not leaving. Kukuha lang ako ng dessert.” I said dismissing my thoughts of leaving this place a while ago.

Damn! Really, Symon? Papatulan mo ito? Sige, tutal nakalimot naman na talaga ako. I should be proud of my success without him. Sometimes you need to eliminate some people in your life to see what’s ahead of you.

I stood proud with my chin up. I gained confidence when I saw Aljer’s eyes cheering me up. Bago ako makaalis ay hinawakan niya ang kamay ko. I looked at him because it feels like he has something to say.

“Never let an old flame burn you twice. Remember that, Symon.”

Chapter 36 [Burn]

Where there’s a flame, someone’s bound to get burned. But I am not stupid to burn myself twice by the same old flame.

FLASHBACK

( A year ago )

Nagmamadali akong lumabas ng sasakyan nang makarating ako sa police station. There are so many people everywhere, mayroon pa akong nasaksihang nag-aaway sa harap ng desk ng isang pulis.

“Troy Nixon Torralba please..” Nagtungo ako sa counter. I found the sheriff writing something on the log book. Malaking lalaki ito at batak ang katawan. Nabasa ko ang pangalan sa kanyang damit, B. Fajardo ang nakalagay doon.

“Hindi maaaring bumisita ngayon.” Tumalikod siya sakin at muling ipinagpatuloy ang pagsusulat doon.

Maingay sa paligid dahil sa dalawang babaeng nag-aaway sa hindi kalayuan at pinapakalma ito ng isang pulis.

“Anong hindi? Kadadala lang sa kanya dito kan– wait! Isa ka sa mga pulis na dumakip kay Troy kanina. Paano kayo napaniwala ng babaeng iyon?” Ngayon ay muli siyang humarap sa akin. Salubong ang kilay at nagtatangis ang bagang.

“Are you his lawyer?”

Natigilan ako sa kanyang tanong. Mukha ba akong lawyer?

“H-Hindi.”

Umiling-iling siya nang marinig ang sagot ko.

“Then shut up. Bumalik ka nalang kapag visiting hours.” Sumimangot ako at sinamaan siya ng tingin.

Hindi ako mapakali habang nasa loob ng mga rehas ang boyfriend ko, again. Alam kong sanay na siyang nasa kulungan pero ako ang hindi sanay! He didn’t deserve to be dehumanized just like that!

Kaya naman nang bumalik ako sa agency ay si Lionel agad ang una kong hinanap. I told him to delete all the possible recorded videos and photos a while ago. Alam kong hindi agad ito kakalat dahil ibebenta pa nila ito sa mas malalaking tv stations upang kumita.

“I don’t have the list of the reporters that attended the interview. Hindi ako sigurado kung makukumbinsi ko silang lahat, Symon.”

He taps my shoulder. My mind is so haywired. Hindi na ako makapag-isip ng tama. Habang nasa loob si Troy ng kulungan ay susubukan kong linisin ang kanyang pangalan dito hangga’t hindi pa pumuputok ang balita.

“Then I’ll convince them. You have their contacts, right?” Isang kabaliwan na itong naiisip ko pero wala na akong ibang pagpipilian. If the news about him being arrested for rape and harassment spreads to the public, I’m sure mahihirapan na siyang makabangon mula rito, or worst baka hindi na talaga.

And the management can’t tolerate this kind of issue that is against the law.

“What are you planning to do?” He’s also worrying. Mabuti na lamang at hindi siya gaya ng ibang reporters na walang pakialam sa mga masisirang buhay kapag inilabas nila ang kanilang nasagap na balita.

I sighed in frustation.

“I’ll buy their silence. Siguraduhin lang nilang buburahin nilang lahat ang record.”

Lionel’s mouth dropped open. Tawagin na nila akong baliw o nasisiraan ng ulo, pero gagawin ko ang lahat upang mapawalang sala ang lalaking minamahal ko kahit na alam naming hindi totoo ang lahat ng akusasyon sa kanya.

“Are you effin’ serious, Symon? That’s gonna bankrupt you!” I know. But sometimes, there will come a time that you need to sacrifice.

Kahit pa lumubig ako sa utang, hindi ako magsisising ginawa ko ito para sa kanya. At kung mauulit ang ganitong pangyayari, ito pa rin ang desisyong gagawin ko.

“And the management won’t allow you to do that. Criminal or not, you are tolerating him at lalabas na parang pinagtatakpan mo siya.” Then what does he want me to do? Do nothing while my boyfriend rots in the prison? Pay for the justice that’s not supposed to be his business?

I’m bringing him justice even if the people around us are afraid to offer him one.

“Wala akong pakialam, Lionel. Let me do this. Call them!”

I know this will cost me a lot of money. But money’s useless if it’s not used to something good.

Kinabukasan ay bumalik ulit ako sa police station. Muli kong naabutan doon ang pulis na nakausap ko kahapon. Ipinatong ko ang aking dalawang kamay sa ibabaw ng kanyang desk.

“Troy Nixon Torralba.” Alam kong pwede na ngayon kaya ako narito. Seryoso siyang nakatitig sa akin nang ibagsak ang log book sa harapan ko.

“Pangalan, petsa, oras ng pagdalaw, pangalan ng bibisitahin…” Inisa-isa niya ang column doon na naintindihan ko naman.

Pagkatapos ay hinatid niya ako sa selda kung nasaan si Troy. Habang tumutungo kami doon ay napapansin kong pamilyar ang dinadaanan namin. Huminto kami sa isang selda. And I realized, this is the same spot where he was held prison before. Agad na napansin ni Troy ang pagdating namin kaya agad din siyang tumayo. Nakahinga ako ng maluwag nang nalamang mag-isa lang siya doon.

“Symon!” Umalis ang pulis na naghatid sa akin.

Kumapit ako sa rehas at pinagmasdan ang malungkot na mukha ni Troy. He looks so stressed. I can’t bear see him like this.

“Anong ginagawa mo dito?” Bungad niya sa akin sa nag-aalalang tono.

“Binibisita ka? Ayos ka lang ba rito? Nakakakain ka ba? I’m sorry kung hindi agad ako nakadalaw.” Hinawakan ko ang kamay niya. Pilit kong tinatagan ang sarili ko dahil alam kong mas mahirap ang pinagdadaanan niya ngayon.

“I’m okay. Don’t worry about me. Makakalabas din ako dito.” Lumapit ako upang mahagkan niya ako.

“Have you talked to your family?”

Napansin ko ang isang parisukat na papag sa isang gilid, iyon siguro ang tinutulugan niya.

“Nope. They are busy with Hunter’s condition, I don’t want to worry them.” Nag-isip ako ng mga paraan kung paano ko siya matutulungan. But as of now, I cannot think straight. That Maristella is crazy!

“Excuse me.” Natigil kami sa pag-uusap nang lumapit ang isang lalaking naka-formal suit kasunod ang isang pulis. Nagkatinginan kami ni Troy.

“Can I talk to Mr. Troy Nixon Torralba? I’m sorry, my name is Attorney Antonio Sandoval, your lawyer.”

Hinatid kami ng pulis sa isang tanggapan. Isang mesa na may pahabang upuan. I convinced them kung pupwede akong sumama. I want to offer them help. And I want to know how the legal system works about his case.

“Republic Act 8353, bagong batas lang ito, an individual can be charged with rape through sexual intercourse, or when the accused tried to penetrate his sexual organ to the complainant’s vagina through force, threat or intimidation, or the woman is below the age of 12 years old, or demented.” Nakinig kami kay Attorney habang sinasalansan ang mga dokumento sa harapan namin.

May katandaan na siya at gumagamit ng spectacles sa pagbabasa.

“That was not rape.” Sabat ko. I know Troy cannot do that! Baliw ang babaeng iyon. Hinawakan ni Troy ang kamay ko sa ilalim ng mesa, pinapakalma ako.

“A person can be charged with sexual assault kahit na sabihin nating walang sexual intercourse o penetration na nangyari, or even if the accused used his fingers or another objects.”

Ipinatong ni Troy ang kanyang palad sa ibabaw ng kamay ko. Sexual assault? No walang nangyaring ganoon! There was no force nor intimidation!

“I did not rape her nor harass her.” Naniniwala ako sa sinabi ni Troy. Tumango-tango si Attorney habang nag-iiscroll siya sa tablet.

“W-Well, there was sexual intercourse because she was my girlfriend that time.” Dugtong niya. Nakikinig lamang ako.

It was really complicated. How could the girlfriend filed a rape complaint against her boyfriend when they were in a relationship? She’s fucked up! Maybe she just wants to ruin Troy’s name. For what? For fame? Insecurity? Money? Spotlight?

“Did you happen to force her to an oral sex?”

Oh God! I don’t want to hear this part pero kailangan dahil hindi kami matutulungan kung hindi namin iisa-isahin ang mga sensitibong tanong na tulad nito. Humigpit ang hawak niya sa kamay ko.

“No.”

Bumuntong-hininga si Attorney at saka hinilot ang kanyang sintido.

“Since there was a sexual intercourse, you cannot be charged with sexual assault. But it would be better if it was just a sexual assault..” Pabulong ang huling pangungusap ni Attorney Sandoval.

“Excuse me?” Hindi ko gusto ang narinig ko. Sexual assault or rape or whatever, he doesn’t deserve to be accused for all of that.

“As you can see, sexual assault is bailable, but rape is not. Rape is a serious thing, punishable by reclusion perpetua to death.”

Napamura ako ng wala sa oras. If I just can talk to that Maristella, pero alam kong hindi niya ako pakikinggan. Kaya nga umabot na sa ganitong punto diba? She’s eaten by anger. But they had closure right?

“Aside from that, I heard that you also kidnapped her.” Wala bang katapusan itong mga paratang na ito? Kidnap isn’t the right term! It was a… It was a consensual abduction? What the fuck?

“I did not. It’s called elopement for fuck’s sake!” Troy hissed in a depressed tone.

Kung nandito lang siguro ang babaeng iyon ay baka kanina ko pa nahablot ang buhok niya at idinukdok sa mesa ang mukha niya. Napakarami niyang pagbibintangan ng rape iyon pang may iniingatang kredibilidad?

“Where did you take her?”

Bumaling ako kay Troy. Nararamdaman kung gaano niya kaayaw pag-usapan ito ngunit kailangan.

“Somewhere in Laguna..” Natuon ang buong atensyon ko sa kanya. Laguna? Where exactly in Laguna? Bakit dinala niya rin ako doon?

“For how long?” Dagdag na tanong ni Attorney.

“Five days.”

Muling umiling si Attorney. What’s in his mind?

“Since you detained her for more than three days, they can also charge you of serious illegal detention.”

Thinking about all of it makes me want to vomit. Seriously, how can we prove that he’s innocent to an issue that happened years ago? Kataka-taka kung bakit ngayon lang ito nangyayari ngunit dahil ang biktima mismo ang nagsusulong ay malakas ang kanilang laban. It is a word of a woman versus a man with a history of delinquency. Sinong papanigan ng batas?

“I have researched about this woman, Maristella Evangelista. She came from a good family, only daughter, and had a stable job before as a promotional model. Her father is a businessman in Spain, while her mother is a bank teller. No record of delinquency.” Binasa niyang muli ang kanyang tablet.

“How about a medical certificate to prove that there were no rape nor harassment?” I suggested.

Attorney Sandoval adjusted his spectacles.

“A medical certificate is not necessary for conviction in a rape case, although it is easier to convince the court if a medical certificate is presented. We can work on that.”

Matapos ang appointment kay Attorney Sandoval ay dumiretso ako sa agency upang i-meet si Lionel.

“I already notified them, and well your plan is working. But I have to remind you, Symon this will going to cost a lot.” Hindi ako aabot sa ganitong desisyon kung hindi ako handa.

“Ok. Thanks Lionel. I will transfer the money to their accounts right away.” Ibinigay niya sa akin ang isang papel kung saan nakalista ang mga bank account details. Binilang ko kung ilan lahat ang nakalista. God. I am going to lose all my savings for this.

Iyon agad ang inasikaso ko buong araw. Nag-loan pa ako sa bangko nang kulangin ang aking pera. Pero hindi ako nag-alangang gawin ito dahil para naman ito kay Troy.

Kinabukasan ay naisipan kong bumisita sa kanyang pamilya. They should know about it. Maybe they can help him although Troy doesn’t want them to worry about his case.

Bukas ang gate kaya malaya akong nakapasok. Naglakad ako patungo sa pintuan ngunit napahinto ako nang mamataan sa nakabukas na bintana si Tito Henry at ang isang lalaking ngayon ko lang nakita. They are in a middle of a conversation, but when I looked at their faces I realized that it is serious. Like there’s a matter of life and death in their discussion.

“Maybe, that is true. I-I don’t know. If you were in my position, it’s hard to look at your son barely existing, lying in a hospital bed with all the machines that keep his body stable. Hindi mo gugustuhin ang ganoong pakiramdam, Jake. Alam kong mahirap para sating lahat ito, pero gusto ko nang tapusin ang paghihirap ng anak ko. Not now, maybe one day, but not for too long. Giving up on your own son is the hardest thing I can do.” Tito Henry said.

What the fuck! Are they talking about Hunter Torralba? Are they planning to disable his life-support? He’s still in comatose, right? Oh God. And he’s Jake na matagal ko nang naririnig? Who is he?

“P-Pero, hindi po ba masyado pang maaga para sumuko? I have read articles about miraculous cases about people surviving coma. Some took weeks, months, and years, but the good thing is they did not give up. If there is a one percent chance out of a hundred that he will be awake some day, then I would gladly risk it. I can still think that maybe he belongs to those one percent of survivors that will live after this.” Nangingilid na ang luha noong kausap niyang lalaki. Para itong nagmamakaawa dahil sa boses nitong mangiyak-ngiyak na. Maging ako ay naapektuhan na rin.

“He should. Hindi ko alam kung kakayanin ko pa sa susunod pang mga araw. Mula nang mawala si Aileen, nawalan na ako ng pag-asa sa ganitong mga sitwasyon. Ang anak ko, nakaratay sa hospital, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko magising lang siya, I can’t do anything at all!” Niyakap noong Jake si Tito Henry.

Napasandal ako sa pader habang naririnig ang mga iyakan nila. Obviously, I can’t ask for their help now. They are willing to give up Hunter while Troy might face lifetime in prison. This is not the kind of news they want to hear.

“Habang tumatagal at hindi siya nagigising, unti unti rin akong namamatay. Bawat araw na nagdadaan, mas nababawasan ang pag-asang pinanghahawakan ko. If he’ll get tired of fighting, I am willing to end this pain. Kahit na sobrang hirap tanggapin, I still need to give him up.”

Umalis na ako doon bago pa nila ako mahuling nakikinig sa usapan nila. Walang buhay akong umuwi sa condo unit ni Troy. This is all fucked up. This is all mess. Should I tell Troy about the condition of his brother? It wouldn’t be a good idea right now. He should focus in his case and how we can overcome Maristella’s accusations.

Two weeks have passed. Troy’s case was put into trial two times. We can’t prove Troy’s innocence because of Maristella’s good acting skills. Paniwalang-paniwala ang lahat sa kanyang binibigay na statements.

“H-He forced me! He tied me to the bed, and forced himself to me a number of times…” Hindi ko na halos maintindihan ang kanyang sinasabi dahil sa pag-iyak niya.

“Kung ganoon, bakit inabot ito ng ganitong katagal bago ka nagsampa ng kaso laban kay Troy Torralba? It happened years ago, what took you so long?” Attorney Sandoval interrogated her during the trial.

“Because h-he threatened my life and my family’s…”

Nagbulungan ang mga tao sa paligid. Nakita ko ang pag-igting ng panga ni Troy sa galit habang nakatitig kay Maristella. Sinunghaling! Uggh. Bakit ba napakaraming sinunghaling sa mundong ito? At mandadamay pa ng ibang tao. Hindi biro ang ganitong pambibintang dahil buhay at dignidad ng isang tao ang nakasalalay dito.

Nang matapos ang trial ay hinintay kong makalabas ang pamilya ng babaeng iyon. Bumukas ang pintuan at nasalubong ko si Maristella na yakap ng kanyang ina.

“Liar. You have no idea that you’re ruining someone’s life! Troy is innocent, you know that.” Nagulat sila sa sinabi ko.

“Hindi pa ba sapat na ang buhay ng anak ko ang nasira dito? That man is a criminal! We will make sure that he rots in jail!” Dinuro ako ng kanyang nagngangalit na ina.

I hate the word criminal. Masyadong mabigat ang ibinibintang nila kay Troy.

“Maristella, he did not rape you. He was your boyfriend that time right? I know what happened. Hindi mo kami maloloko.” Tumingin ang ina sa kanyang anak. Hindi yata alam na ex ng anak niya ang pinararatangan nila.

“You’re not in my position kaya mo nasasabi ’yan. You don’t know how much pain I had been through!”

And you don’t how much pain Troy had been through too! Gusto kong ipamukha sa kanya na napaka-makasarili niya. Everyone has been through pain, huwag siyang magsasalita na akala niya siya lang ang may pinagdaanan.

Tatlong araw ang nakalipas after the trial, I gave up my condo unit. I also sold my car. All my credit and debit cards hit the rock bottom. At dahil wala na akong sariling condo ay sa unit ni Troy ako tumutuloy. He didn’t know about any of these.

Isang araw, dadalawin ko si Troy sa kulungan kaya nagpasya akong magcommute. I don’t have my car anymore and Troy’s car was in the agency so I had no choice.

“Need a ride?”

Habang naghihintay ako ng mapaparang taxi ay huminto ang isang sasakyan sa harapan ko. Nang bumaba ang bintana ay nalaman ko kung sino iyon, Franxisco De Puato.

END

Taas-noo akong nagtungo sa linya ng mga pagkain. To be able to do this, kailangan kong kalimutan ang lahat ng sakit na dinanas ko noon. I am not the vulnerable Symon before. Nagbago na ako. I’m a new man!

“Miss, where are the trays for desserts?” Tanong ko sa babaeng servant.

“Over there, Sir.” Itinuro niya ang gawing dulo ng linya kung nasaan malapit si Troy na nagsasandok ng kanyang pagkain.

“Thank you, Miss.”

Where did I put my courage again? Parang nawala ito nang makita ko si Troy. Although, he’s extra hot as of this period, I need to act normal in front of him. Titig na titig ako sa kanya habang papalapit ako. Marami talagang nagbago sa kanya. Mas tumangkad siya at mas defined pa ang kanyang pangangatawan. The stubbles on his face made him look mature and full-fledged model.

Aksidente pang naka-serve ang mga desserts malapit sa kinaroroonan niya kaya halos tumabi na ako sa kanya. He did not notice my presence.

I was about to serve my plate some sweets when I heard him say something.

“What do you want?”

What the fuck? After a year of pain and moving on, iyon ang itatanong niya sa akin? What do I want? Pinalalabas pa niyang ako ang may kailangan sa kanya? I looked up at him but he’s seriously looking down on the food tray.

“I told you to stay away.” dagdag pa niya.

Muling nagliyab ang galit na matagal ko nang tinabunan. Yeah, stay away from you? I’m willing to do that! Wala naman akong dahilan para lumapit pa sa’yo! Nanahimik ako. Arguing with him is non-sense.

“You didn’t hear me? I said stay away!” Napatingin ulit ako sa kanya ngunit hindi sya tumitingin sa akin. Sa sobrang galit niya siguro sa akin ay ayaw niyang tignan ako sa mukha. Diring-diri ka ba, Troy?

Disgusto. Iyon ang nararamdaman ko sa kanya.

“Hector invited me here, wala kang karapatang paalisin ako dito.” Matigas kong tugon. Hindi ko masikmura ang pag-uugali niya. Anong karapatan niyang paalisin ako eh imbitado ako dito?

“You’re crazy. Don’t talk to me again!” Anggil niya.

Tumigil ako sa pagsandok ng pagkain at muling tumitig sa kanya. Ako baliw? Siya itong baliw dahil hindi niya alam kung saan dapat ilugar ang galit niya. Dito niya pa napiling mag-eskandalo sa araw ng kasal ng kapatid niya? Siya ang baliw hindi ako! Kapal ng pagmumukha!

“Excuse me? Ako ba ang kumausap sa’yo? Ang kapal talaga ng mukha m—” Hindi ko natapos ang balak na sasabihin dahil bumaling siya sa gawi ko at nasaksihan ko ang pagtanggal niya sa isang earphone sa kabilang tainga niya.

And then I saw the phone on his hand. Don’t tell me.. Don’t tell me he was talking to someone over the line thru that fucking eaphone, and not me??

At narealized kong mukhang ganoon nga.

At tumigil ang mundo… (Moira’s tone)

JUST WHAT THE FUCK ARE YOU DOING SYMON, YOU ONE ASSUMING BITCH!

What a scene! Ang kapal ng mukha ko para isiping ako ang kinakausap niya!

“Am I talking to you?” Kunot na kunot ang noo niya nang harapin ako. Pero napaawang ang labi kinalaunan nang makilala kung sino ako. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. And then an evil smirk rose from his lips.

Matatanggap ko pa kung sa ibang tao ko ito nagawa, pero si Troy Nixon Torralba ito! Tangina kahiya-hiya ako!

Sa hindi sinasadyang dahilan ay nabitawan ko ang hawak kong plato. Nanlumo ako. Pumailanlang ang tunog ng pagkabasag nito. Napako ako sa kinatatayuan ko.

I’m going to burn, really. Burn Symon! I’m gonna burn myself to the depths of hell!

Chapter 37 [Hurt]

What comes easy, won’t last. And what lasts, won’t come easy.

FLASHBACK

Continuation

Hindi na ako nagdalawang-isip pang makisakay kay Franxisco De Puato tutal ay siya rin naman ang nagprisinta. I didn’t expect that he’s still here, so I really assume that he has other agendas for staying here.

“You don’t have work today?” Binuhay niya ang makina at muling umandar ang sasakyan.

“I’m on leave. Besides, I’m visiting someone.” His car’s scent smells luxuriance. The car’s interior looks deluxe and richly appealing.

“Your boyfriend?” Hindi ko alam kung hanggang saan ang nalalaman niya tungkol sa akin. Nakahanap na kaya siya ng ipapalit sakin dahil sa pag-decline ko ng offer niya?

“Yes.”

We didn’t talk that much during the driving, until we parked in front of the police station. Napansin ko ang pagtataka sa mata niya habang nakatingin sa labas.

“Your boyfriend’s here?”

Nakakahiya mang sagutin pero iyon ang totoo. Tumango lang ako bilang sagot.

“Someone filed a case against him. We can’t prove my boyfriend’s innocence because it happened years ago. And he’s really innocent, that woman just wants to ruin his name. I don’t know her real motive.” Inalis ko ang aking seatbelt. Tahimik naman siyang nakikinig sa aking kwento.

“I’m sorry I didn’t know.”

“Just to clean his name so that the issue won’t reach the media, I bought their silence. I gave up my condo, sold my car, I also loaned from a bank, I gave my all but I don’t think we can get past this easily.. And T-Troy had delinquency history, bad records that might reduce our chance..” Nangingilid na ang aking luha. Tinanggap ko ang inabot niyang tissue.

“Thanks..”

Ngayon ko pa lamang narerealize kung gaano ka-kumplikado ang lahat. Ginawa ko na ang lahat. But that woman is a savage. Hindi siya titigil hangga’t hindi nahahatulan ng mas mabigat na kaso si Troy.

“Who filed a case against him?” Napatingin ako sa kanya. Though I know he cannot help me, I still answered him.

“Maristella Evangelista, she filed a rape case against my boyfriend.” Tumahan na ako.

I can’t even fathom the word ‘rape’.

“Evangelista?” Kumunot ang kanyang noo. Tumango ulit ako bilang tugon.

“Is she somewhat related to Mariano Evangelista?” Sino naman iyon?

“H-Hindi ko alam. I don’t know.”

Dumapo ang isang daliri sa kanyang baba at waring nag-iisip. Why do I feel like he knows something that I do not know?

“I have a company investor in Barcelona named Mariano Evangelista. He holds 10 percent of the stocks. He has some illegal businesses there so I’m trying to pull him out.”

I suddenly remembered what Attorney Sandoval said yesterday about Maristella’s family. Her father is a businessman in Spain. Could it possibly be the same person? I don’t think so. Napakalaki ng mundo para mangyari ’yon.

Pumasok ako sa loob ng police station kung saan ang naabutan ko na namang pulis ay iyon ding nakaraan na masungit.

“Kaanu-ano mo ’yong Torralba?” Tanong niya na hindi na siguro nakapagpigil na magtanong. Napapansin sigurong halos araw-araw ay bumibisita ako dito. Pero bakit ang usisero nito?

“Boyfriend ko bakit?” I raised my brows at him. Ngumuso lang siya na para bang kinumpirma ko kung ano ang nasa utak niya.

“Nasa tanggapan sila ngayon.” Aniya habang hinahatid niya ako. Binuksan niya ang pintuan at sa isang parte ay natagpuan ko si Troy na nakikipag-usap ng masinsinan kay Attorney Sandoval.

“What’s happening?” Sumama ako sa kanilang mesa. They did not mind if I interfere their serious discussion.

“Huling trial na sa biyernes. And I’m afraid to say but things may not go the way we’re expecting. Malakas ang laban nila gayong wala tayong katibayan na hindi mo nga siya ginahasa. Plus the serious illegal detention that they are planning to charge you. I’m so sorry.” Iiling-iling si Attorney habang pinagmamasdan kaming dalawang nasa harapan niya.

Nakakapanlumo na marinig ang balitang ’yon. Wala na ba talagang ibang paraan? Kung hindi kami mananalo sa kasong ito, Troy might face lifetime in prison. I cannot accept that.

“It’s okay..” Bulong ni Troy na nakadukmo sa dalawang kamay ang mukha.

“No, anong okay doon Troy? This is injustice. And you might be living here for the rest of your life if you’re going to give up. We will fight this. Nandito pa ako. I will help you.” Pagpapalakas ko sa kanyang loob gayong pati ako ay nawawalan na ng pag-asa.

“Then what do you want me to do, Symon? Paano ako lalaban kung wala akong kalaban-laban dito?” I understand that he’s just frustrated. Pero walang magandang idudulot ang pagsuko. Hindi pa tapos ang laban.

I gave up my condo, my car, my money and my savings just for him. Don’t tell me that he’s going to give up too?

“Don’t you dare give up, Troy.”

“Nasasabi mo ’yan dahil hindi ikaw ang nasa posisyon ko! I’m gonna rot here, okay? It’s better to accept that than to fight a war without any weapon!” Tama ba ang naririnig ko? Sa tingin niya ba gusto ko ang makitang nahihirapan siya?

Dehado man o hindi, we can still have faith.

“I gave up everything for you, Troy. Hindi mo man nakikita pero ginagawa ko ang lahat!” Nakakahiya na dito pa sa harap ni Attorney kami nag-aaway. Pilit kong iniintindi na takot lang itong nararamdaman niya kaya niya nasasabi ang mga ito.

“Then stop sacrificing for me! I did not tell you to do that.” Nasaktan ako sa mga sinabi niya. Stop sacrificing? Ano pang isasakripisyo ko kung naibuhos ko na ang lahat?

“We’re done talking.” Tumayo siya at saka sumenyas sa isang nagbabantay na pulis na ibalik na siya sa selda.

Hangga’t maaari iniintindi ko ang lahat dahil mahal ko siya. He’s not psychologically stable right now, kaya ganoon siya kung mag-isip ngayon. He didn’t mean those words. It’s the fear of facing a lifetime in prison in him talking.

Habang tumatagal ay lumalala ang kondisyon ng kanyang kapatid na si Hunter. Minsan akong bumisita ulit doon at ang naabutan ko ay si Blade na nagbabantay. Nagtataka siya kung bakit mag-isa lamang akong dumalaw doon.

“Where’s kuya?” Bigla akong nakaramdam ng takot. I feel like he’s going to punch me if I tell him lies.

“T-Troy’s in..”

His pair of vivid eyes struck me hard. Mas lalo tuloy akong kinabahan. I need to tell him the truth. At least one of his brothers knew.

“He’s in jail.”

Lumapit siya sakin. Gulat na gulat ang kanyang reaksyon. Walang sikretong hindi nabubunyag. In time, malalaman din nila ang totoo. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko upang hindi ako makatakas sa kanyang interogasyon.

“What did you say?? Bakit.. Holy fuck! Nagsugal na naman ba??” Pilit niyang hininaan ang boses dahil sa natutulog na si Hunter.

“N-No. It’s not what you think. Someone filed a rape case against him.” Kinagat ko ang ibabang labi. Bahala na kung magalit sa akin si Troy dahil sa pagsusumbong. But he needs help!

“What?? Rape??” Napakurap-kurap siya.

Ipinaliwanag ko sa kanya ang lahat. He decided to go to the police station with me but I refused. Kaya siyang mag-isa lamang ang pumunta. I also told him to keep it a secret for now. Their family’s heartbroken because Hunter’s still in comatose state. And it would be redundant to say that it is all messed up.

Hinayaan ko muna siya. Ilang araw din ang pinalipas ko baka sakaling lumamig na ang kanyang ulo. Not until one day, I’ve decided to visit him again. He was just sitting there in front of me, silent and absent-minded. What is he thinking?

“Nagdala ako ng pagkain. Ipinagluto kita. Nagugutom ka na ba?” Sa gilid lang siya nakatingin, hindi ko sigurado kung naririnig niya ba ako o may sarili siyang mundo.

“Troy.. Troy? Hindi mo ba ako kakausapin?” Now he looked at me. There are eyebags below his eyes, a sign of stress. Medyo nangayayat na rin siya dahil siguro hindi masyadong nagkakakain.

“Nagpunta ako dito ako para bisitahin ka at para makausap ka. M-Masama ba ang pakiramdam mo?” Hihipuin ko ang kanyang noo subalit hinawakan niya ang braso ko at inilayo iyon.

“No.”

Napabuntong-hininga ako. Nanlamig ako. I know how hard this is for him lalo’t bukas na ang kanyang huling trial. Maybe he’s too scared because we’re still in lack of evidence.

“Then, are you hungry? What do you want to eat?”

“Can you stop all these bullshits?!” Hinampas niya ang mesa kaya napatalon ako sa gulat. Aktong lalapit ang pulis na nagbabantay ngunit sinenyasan ko na itong ayos lang ako.

“Troy, bakit ka ba nagkakaganyan? I know and I understand that you’re just under stress right now. Pero anong ikinagagalit mo sa akin?” Hindi ko kasi maintindihan. Hindi ko na siya mabasa.

Bakit binabalewala niya na ako?

“You gave up your condo unit? And your car?” Galit na galit siya kung tumingin. Paano niyang… Paano nakarating sa kanya ang mga balitang ito?

“What? Anong sinasabi mo Troy?” I mocked sarcastically.

“Don’t fool me! Why did you do that? For me? I did not force you to sacrifice for me!” Anong ikinagagalit niya kung nagawa ko nga iyon? Hindi ba dapat matuwa siya? Hindi ba dapat magpasalamat siya?

“So what, Troy? Wala akong pakialam kung maghirap ako, ginawa ko ’yun para sayo tapos itong galit mo ang matatanggap ko?” How dare him! Parang lumalabas na walang saysay para sa kanya ang pagsasakripisyo ko.

“Walang pakialam kung maghirap ka? Then why are you flirting with that businessman?!” May gigil sa kanyang tono. What? Sinong businessman?

Why is he suddenly accusing me of things?

“Oh of course, because he owns a firm right? Abroad pa! Hindi pa ako nahahatulan ng mabigat na parusa dito pero nakahanap ka na agad ng iba. Putangina! At iyong mayaman pa talaga, huh?”

Hindi ako nakapagpigil at sinampal ko siya. Doon lamang siya natahimik. All this time, akala ko depressed lang siya kaya siguro siya bugnutin, hindi ko akalaing pararatangan niya ako na isang cheater at gold digger. Buong oras na nasa kulungan sya, wala akong inisip kundi ang kapakanan niya tapos itong mga kagaguhan ang maririnig ko sa kanya? Tangina niya!

I walked out after that scene. Hindi ako umuwi sa unit niya dahil bigong-bigo ako. I feel used. I feel wasted. Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak niya para mag-isip ng ganoon. Stress? Depression? Putangina niya! Hindi sapat na rason iyon para pagbintangan akong.. fuck!

I really need to expect less from people.

Hinatid ako ni Franxisco dahil nagkataon lang! Wala akong ginagawang masama! How dare he judge me when he doen’t know anything?!

Kahit halos wala na akong pera ay nagtungo ako sa isang bar upang lunurin ang sarili sa alak. Upang makalimutan ang lahat. Hindi ko na matandaan kung paano ako nakauwi, nagising nalang ako na nasa apartment na ako ni Brunner.

“Bruho ka, balak mo bang magpakamatay sa alak kagabi? Mabuti nalang at tinawagan ako ng isang kakilala ko, baka sa kangkungan ka na pinulot kung hindi ako dumating doon.”

Hinilot ko ang aking ulo nang ako’y bumangon. Hangover ang kalaban ko ngayon. Shet! Anong nangyari kagabi?

“Anong oras na?” Tanong ko sa kanya habang nagmamadaling bumangon sa kama. Binalewala ang sinabi niya.

“Alas diyes na.”

What? Alas nuwebe ang oras ng trial ni Troy ngayon! Late na ako! Tatakbo na sana ako palabas nang maalala ko ang huli naming pag-uusap kahapon. Masasakit na salita ang binitawan niya sa akin. Mas mabuti siguro kung hindi muna ako magpapakita doon. Sariwa pa rin kasi ang sakit sa dibdib ko na akala ko’y mabubura ng alak kagabi.

“Troy won the case. Umatras daw iyong Maristella sa pagsulong ng kaso. Makakalabas na siya ng kulungan, Symon congrats!”

Iyon ang text message sa akin ni Lionel dahil alam kong dumalo siya sa trial kanina kung kaya’t nagpasabi akong balitaan niya ako. And what? Umatras iyong si Maristella? What happened? Bakit biglang nagbago ang ihip ng hangin? Nakonsensiya?

I’m happy for him, walang halong bitterness. Hindi ko lang sigurado kung paano ko siya ulit pakikitunguhan kapag nakalabas na siyang muli. Is he still angry at me? Or was it just a phase na kailangan naming pagdaanan?

Kinabukasan ay pumasok ako sa agency. Maluwag ang schedule ko ngayon kaya nagkaroon pa ako ng oras para imeet si Franxisco De Puato. He suddenly called me for an appointment, wala akong ideya kung bakit.

Sa isang malapit na coffee shop kami nagkita. Naroon na siya pagkarating ko, nagkakape.

“Please take a seat..” Aniya nang makita ako. Napansin ko ang isang puting folder sa lapag ng mesa.

“Alright, so read this first..” Itinulak niya sa harap ko ang folder. What is it?

“What’s this? Naguguluhan ako.” Binuklat ko ang folder na may lamang mga dokumento. Bawat pahina ay may pangalan ko sa ibaba.

“A contract. You have to take my offer as a features writer. Here is the pen, you can sign it here..” Itinuro niya ang pangalan ko sa mga papel.

“W-Wait. I already declined this offer. And I don’t think I can acce—”

“I help your boyfriend’s case, I’m the reason why Maristella Evangelista acquitted your boyfriend from all the possible charges. I thought you were informed?”

W-What did he say? How could he do that? Paano niyang nabago ang isipan ng babaeng iyon? Was it related to her father’s illegal business?

“Why did you do that?” Nabasa ko ang maitim na balak sa kulay ng kanyang mga mata. Of course, he’s a businessman and he will do every ruthless thing just to get what he wants.

“For you to say yes to my offer. Actually, I’m not giving you any option today. You’re going to sign the contract because I did you a favor.”

Damn. Hindi ko siya inutusang gawin iyon, pero sinamantala niya ang pagkakataon upang pumayag ako sa gusto niya. Although, we both had benefits from this, he’s done me a favor then I should pay back right?

Wala akong karapatang magdalawang isip pa. Like what he said, I don’t have any option. Aarte pa ba ako kung malaya naman na si Troy?

I signed the contract half-heartedly. Ako na ang bahala sa pagpapaliwanag kay Troy tungkol dito.

Pagkagaling ko sa trabaho, alas singko ng hapon ay umuwi ako sa unit ni Troy. Ngunit hindi ko inaasahan ang aabutan ko dahil sa labas ng pintuan niya ay naroon ang mga maleta ko. What the?

Agad kong kinatok ang pintuan. Bakit nasa labas itong mga gamit ko? Nakauwi na ba siya?

“What??” Bungad niya nang buksan ang pintuan. The door revealed his naked upper body, nakabalot ng tuwalya ang ibabang katawan niya.

Pilit kong hindi ma-distract sa kanyang katawan.

“Why are my things here? I don’t have my condo uni–”

“Is that my problem, Symon?” Sumandal siya sa pintuan. May sarkastikong ngisi sa kanyang mukha. What’s happening with this man? Not his problem? Galit pa rin ba siya sakin?

“Troy, boyfriend kita baka nakakalimu-”

“Boyfriend my ass! Why don’t you go to your newfound boyfriend, huh? I’m sure he can provide all your bills.” He rested his hands on his firm waist.

Nanginginig ang kamay ko sa galit kung kaya’t dumapo ito sa kanyang mukha. The second time I slapped him.

“What happened to you? Why are you suddenl—” Umawang ang pintuan at hindi ko na alam kung saang kamay ng diyos ko huhugutin ang galit ko nang makita ko si Syra doon.

I fully understand now why he’s suddenly acting like this. Syra’s specialty: Brainwashing.

“What’s Syra’s doing here?” Nakita niya ako ngunit kumaway lang siya sa akin. Fuck!

“That’s none of your business. I’m not your business anymore, Symon. Go away!” Hindi ko matanggap ang kawalang-hiyaang tinatamasa ko ngayon. In an instant, the tables have turned.

Pinahid ko ang luhang tumakas sa aking mga mata.

“Right! You know what? I’m tired though. Bagay kayo ng kapatid ko, parehong walang utang na loob.” I bet this is going to be my final speech for him kaya lulubus-lubusin ko na. Bawat salita ko ay may diin.

“Wala akong utang sa’yo. You were never there on my last trial anyway. I bet you’re busy with that rich man because you’re expecting me to rot in prison for the rest of my life? Dahil sa pera, Symon? Really ganyan ka kababa?”

When I say lulubus-lubusin ko na, I slapped him for the third time. Gusto ko siyang suntukin at bugbugin.

“Oo! I lost everything because of you asshole! Tangina mo!” Binitbit ko na ang dalawang maleta ko at umalis sa impyernong ’yun.

Those are the final words that I have said to him, a curse. He deserved it anyway. Napaka-walang utang na loob! Walang kwentang sakripisyo! Ang kapal ng mukha niya! Sana pala hinayaan ko nalang siyang mabulok doon sa kulungan! Tapos ngayon ako pa ang magbabayad para sa kalayaan niya? Fuck him!

Arguing with him is nonsensical.

Nakituloy ako sa apartment ni Brunner. Umuwi akong luhaan. Ako itong nagmahal, ako pa ang pinagtabuyan? Walanghiya! Hindi ko matanggap! Nanggagalaiti ako sa galit. Ang sarap niyang sunugin ng buhay!

Why life’s so fucking unfair?!

Hila-hila ko ang mabigat kong maleta nang tahakin ko ang daan patungo sa loob ng airport. Palingon-lingon ako dahil hinahanap ko sa paligid si Franxisco. Kinabahan ako dahil baka iniwan na niya ako. Sabik na sabik na akong lisanin ang lugar na ito.

“There you are..” Nakita ko sa aking likuran si Franxisco. Lumuwag ang aking paghinga nang malamang narito pa pala siya.

Napansin ko ang isang lalaking maputi sa kanyang likuran, hindi niya ako napansin dahil tulala siya. This is Jake, right? Huli ko siyang nakita noong nag-uusap sila ni Tito Henry. Bakit kasama namin ito? What’s his relationship with Franxis?

“Vamonos!”

END

Dumalo ang mga janitor upang linisin ang nabasag na pinggan. I did not notice how he was able to grab my arm in an abrupt way. At nakakapanlinlang ang nakakalokong ngisi sa mukha niya. It looks like he’s a cop and he had just caught the most notorious wanted person in town.

“Bitiwan mo ako!” Bawat bigkas ay may diin at intensidad upang malaman niyang seryoso ako.

I don’t have any business to tackle with him. We were done a year ago. People are poison. He’s a poison that I am not willing to take anymore and that I must avoid.

“Mag-usap tayo.” Binasa niya ang ibabang labi. Shit! Stop making this hard for me please?

“I am not talking to you, Mister. So can you please remove your filthy hand on my arm?” Kaunting taray pa Symon para makatikim ang isang ’to. Hindi niya yata kilala kung sino ang binabangga niya. Kung akala niya’y ako pa rin ang dating Symon na kayang gawin ang lahat para sa kanya, pwes nagkakamali siya.

“Please, let’s talk Symon.” His pleading puppy eyes are very distracting.

“Lumayo ka, naaalibadbaran ako sa’yo. Huwag na huwag kang lalapit sakin dahil hindi tayo close.” Inirapan ko siya at akmang tatalikuran na ngunit hinatak niya ang braso ko kung kaya’t umikot ako paharap sa kanya.

Nauntog ako sa dibdib niya. Muli kong nalanghap ang natural na halimuyak niyang nakalalasing.

“Fuck. I know I deserve all these bullshits, but please let us talk! This time, you’re not going anywhere.” He whispered below my neck, his lips almost touching the surface of my skin.

Nag-ipon ako ng katamtamang lakas upang maitulak siya ng buong pwersa. Dahil nasa likuran namin ang table ng mga pagkain ay nasagi niya ang ilan, muling lumikha ng kalansing ng mga nalaglag na kubyertos at nabasag na pinggan. Napatingin sa gawi namin ang ilang bisita.

Nagulat ako sa aking ginawa, maging siya’y mukhang hindi pa nakakarecover sa ginawa kong pagtulak sa kanya. Huminga ako ng malalim upang panindigan kung ano ang nangyari.

“No, Troy. You don’t own the rules anymore. And I won’t let you close enough to hurt me again.”

Chapter 38 [Loss]

Being single is never a bad thing. Sometimes, loveless is okay. Wala kang sakit sa ulo at sakit sa bulsa. You’re free. You can flirt with anyone without strings attached. And besides, being single doesn’t mean you’re not good enough for anyone, it means no one is good enough for you.

Troy is not good enough for me. Well, almost. But he wasted the chance.

I was busy rewriting a draft when someone knocked. Bumukas ang pintuan at tinignan ko si Jasmin na nakatayo sa harapan ko at may takot sa mga mata.

“Sorry to interrupt you, Sir. But someone is looking for you. He’s down at the lobby.” I already oriented her that no matter what, I will not consider any appointment or meeting for today, but it looks like she didn’t understand my order.

“H-He said that he will not leave if you’re not meeting him, Sir. I’m so sorry I’m just relaying the message.” I crossed my arms. Pirmi ang aking labi, gusto kong iparating sa kanya na hindi ako interesado sa kung anoman ang sabihin niya.

“I-I will convince him to leave, if that is what you want Sir Symon.” Muntik pa siyang matalisod nang magmadali sa paglabas ng aking opisina.

Hindi nila ako madalas na makitang galit o inis o istrikto, ngayon lang dahil sineseryoso ko ang trabaho. Lalo ngayong nagsusulat ako ng draft para sa susunod na issue, nasa dulo ng listahan ng gusto kong mangyari ngayon ay ang maistorbo.

After an hour, muling bumukas ang pintuan ng aking opisina. I did not bother to look who it was, but the sound of her freaking voice told me that it was still my assistant, Jasmin.

“S-Sir, he said that he wants to meet you right now or he wil–” Nag-angat ako ng ulo at tinitigan siya ng masama. No words are needed for her to realize that I am not freaking interested to entertain visitors right now. Not unless, it is the creative director.

“Got it, Sir! I’m so sorry.” Narinig ko ang pagsara ng pintuan.

Damn it! Hindi niya ba napapansing siya ang nagiging istorbo sa akin? Uggh. Dagdag pa siya sa problema ko gayong napakaraming papel ang kailangang irevise. The printing press needs these papers for the week’s catalog. I need to focus! No more distractions.

Nagtimpla ako ng kape bilang pampakalma. It’s been two hours since Jasmin went here to distract me. Mabuti naman at hindi na ulit siya nangulit.

Not until I heard the intercom that is only connected to Jasmin’s.

“S-Sir, I’m so sorry again for the nth time but this man is causing a scene on the ground floor.” Kahit tinakpan ko ang tainga ko ay naririnig ko pa din ang boses. Goddamn! Who the fuck is he?

“A-And I would recommend to meet him, Sir. He’s claiming that he is your boyfriend. He has this sign board with him that says ‘I’m sorry Symon, can we start over again?’.”

Wait, what? My boyfriend? I had no..

“What is this man’s name?” Pinindot ko ang button upang makausap si Jasmin. Suddenly, I’m starting to get annoyed but my fear is greater than my annoyance. Mayroon na akong isang taong naiisip, but I don’t want to assume that he still lingers here in Barcelona. Matagal na dapat siyang umuwi ng Pilipinas.

“Troy Nixon Torralba, Sir.”

Lumabas ako ng aking opisina. Nagsilingunan ang mga nadaanan ko sa hallway, ’yung iba’y biglang magtatago ng ngiti na parang may nakakatuwa. Anong masamang balita ang ipinagkakalat ng hunghang na lalaking ’yon? Makakatikim siya sa akin pagbaba ko, makikita niya!

Nang makababa ako sa lobby ay natagpuan ko ang gago na prenteng nakaupo sa isang sofa. Iyong ibang babaeng empleyado na dumadaan ay napapatingin sa gawi niya at parang mga pusang umiihi kung kiligin.

“Good morning, S-Sir Symon.” Bati ng mga dumadaang empleyado na hindi ko pinaglaanan ng pansin.

Nang makarating ako sa kanyang harapan ay bigla siyang tumayo at agad na ngumiti na animo’y dumating si Santa Claus na kanina niya pa hinihintay.

“Finally..”

Pinandilatan ko ang sign board na nakasabit sa kanyang leeg na may nakasulat na “I’M SORRY SYMON, CAN WE START OVER AGAIN”. What the fucking fuck?!

“Get out.” Babala ko sa kanya. But the way he looks at me doesn’t show that he’s taking my words seriously.

Sa halip ay binaligtad niya ang sign board, at doon ay may nakasulat namang “PLEASE?”. Hindi niya ako makukuha sa mga ganitong paandar. Masyado lang siyang nakakakuha ng atensyon dito. Is this some kind of publicity para makuha niya ang loob ko? Then he will use me to gain attention from everyone here. I’m sure he has other intentions of doing this stupidity.

And he’s not going to get my sympathy, ever!

“I said get out. Or do you want me to call the security instead?” Humalukipkip ako upang isantabi ang anumang emosyon bukod sa galit. I am provoking the deep-rooted anger within me to embrace me.

“Symon. I’m sorry. I want us to talk.” I saw concern in his eyes. But I’m not moved. After someone hurts you, you’re not the same anymore. Hindi na ako katulad ng dati.

“We have nothing to talk about. You already dismissed me a year ago, remember?” I don’t know how the pain remained the same until now as I reminisced about it.

There are wounds that really do not heal on its own, huh? As much as I try to pretend, it is still there.

Halatang hindi niya nagustuhan ang narinig mula sa akin. Ramdam ko ang pagpipigil niya.

“You want to talk? Okay, I’ll give it to you. What do you want to know? Na mayaman na ako ngayon? Yes Troy, nalulunod na ako sa kayamanang tinatamasa ko ngayon. I want to thank you for letting me go, because I had realized that I won’t be successful with you. Masaya na ako Troy, kaya sana maging masaya ka na rin.” All those words are true. Wala akong pakialam kung paano niya tatanggapin ang mga salitang iyon.

“So can you go now? You’re a disturbance here.” Hindi ko alam kung nasaktan siya sa mga sinabi ko. But I want him to feel what I felt before. Gusto kong matumbasan ang sakit na idinulot niya sa akin.

Iniwan ko siya doon at bumalik ako sa aking opisina. I massaged my temples because of that scene.

Ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa kanina, hindi na muling nangulit si Jasmin. Imbes na matahimik at mapayapa, mas lalo pa akong hindi makapag-concentrate. Maingay ang utak ko. Maraming sinasabi. The scene a while ago keeps on bugging me. What the heck? I’m strong on the outside, but deep inside I am crumbling.

Alas singko na nang ako’y matapos sa pag-approve ng designs para sa catalogs. Bitbit ang backpack at ang laptop bag ko ay tinahak ko ang daan palabas ng gusali. Patingin-tingin sa akin si kuyang security guard. Anong problema nito?

Sinalubong ako ng malamig na simoy ng hangin pagkalabas ko. Napatalon ako sa gulat nang mapansin ang biglaang pagtayo ng isang nakaupong lalaki sa isang curbside. Nang mamukhaan ko ito ay agad akong nag-iwas ng tingin. Bakit narito pa itong hinayupak na ito? Hindi ba pinaalis ko na siya?

“Ihatid na kita.” Aniya habang nagpapagpag ng dumi sa kanyang pantalon.

“No thanks.” Gusto ko sanang itanong kung bakit narito pa siya pero hindi ko tinuloy. Baka isipin pang concern ako sa kanya. Dapat na mag-ingat ako sa mga salita ko.

“I insist. It’s getting late. At gagastos ka pa sa pamasahe.” Nakita ko ang nag-iisang naka-park na kotse sa isang gilid. Saan siya nakakuha ng sasakyan dito?

“I can manage the bills. Sa sobrang dami kong pera hindi ko na alam kung paano ko gagastusin.” Making sure it sounded so sarcastic para ipamukha sa kanya ang mga ipinaratang niya sa akin noon. Gold digger? Sige, let’s dig gold.

Umigting ang kanyang panga. What’s his problem with my statement? Eh ganoon naman talaga ang tingin niya sa akin ’di ba?

“Symon, I’m sorry. I mean it.” Lumapit siya sa akin ngunit umatras ako.

“Why do you keep on saying sorry? I’ve moved on, Troy. Don’t make me feel like I’m still wounded because of you. I was, okay? And I hope you realize your mistakes and see how much I tried to understand you.”

Why am I even having this conversation with him? Parang tinupad ko na rin ang gusto niyang mangyari na magkausap kami.

“Oo, nagkamali ako. Kaya ako nandito ngayon para itama ang mga mali ko.” He said seriously.

“Too late, Troy. Maaari mong itama pero pakiusap huwag mo na akong idamay. Move on, Troy.”

“Well, I am not. I can’t just move on!” Ginulo niya ang kanyang buhok. Like there’s a big boulder of rock on top of his chest that he wants to remove. And he can’t get past it because of me.

Naglakad ako nang mamataan ko ang paparating na cab. Pinara ko iyon at walang lingon-lingon akong sumakay doon. Nang makalayo ay doon lang ako lumingon sa side mirror at nakitang nakatayo pa rin siya doon. Hindi ko na naaninag ang kanyang mukha. Hanggang sa mag-agaw ang liwanag at dilim.

Nang makauwi ako ay naabutan ko si Aljer sa sala na naglilinis ng mga flower vase. Naroon pa rin ang purple hyacinths at pink carnations na ipinadala noong secret admirer. Akmang aakyat na ako paitaas nang mapansin ko ang panibagong bungkos ng bulaklak na nakalapag sa mesa.

“Who bought you flowers?” I grilled him. Inamoy ko ang iba’t ibang kulay ng daffodils.

He looks at me like something is off.

“These are not mine. It’s from your secret admirer again.” Napatigil ako sa pag-amoy.

This past few days I’ve been thinking if it’s Troy, but it is impossible dahil noong araw ng kasal ni Hector lamang siya dumating. Nakakatanggap na ako nitong bulaklak bago pa iyon. It’s not him.

Kinabukasan ay nagulat ako nang maabutan si Troy sa kumpanya. Naroon na naman siya sa lobby at mukhang may hinihintay. Nang pumasok ako ay saka naman sya tumayo. Wala siyang suot na sign board ngayon. Naka-white shirt lang siya at jeans. But how could he still manage to look physically and sexually attractive with just a simple shirt and jeans?

“Good morning baby!” Bati niya. Napatingin ako sa paligid sakaling may ibang nakarinig. He’s cheerful today. What happened? Parang kahapon lang ay diniscourage ko siya ah?

Nilagpasan ko lang siya. In my peripheral vision, nakita ko ang pagsuot ng dalawang kamay niya sa bulsa ng pantalon. Hindi ko siya pinansin. I took the elevator and left him there. Bahala siya!

Inabala ko ang sarili sa mga nakabinbing trabaho. But my concentration is failing. It’s not because of him. Hindi kasi ako gaanong nakatulog kagabi, thinking about that secret admirer. Actually, I dreamed of him last night. Matangkad, matipuno, at gwapo raw. Bigla tuloy akong kinikilig ng palihim. Nakakatuwang may nagkakagusto sa akin gayong hindi ko naman siya kilala.

“You’re smiling..” Puna ng isang lalaki na alam ko’y nasa writing department. Nakasabay ko siya sa elevator nang maglunch time. Nabasa ko ang pangalan niya sa kanyang ID. His name is Trevor Salvatorre.

“What?” Ngayon ko lamang siya nakita.

“The smile on your face, it suits you.” Naubo ako nang mapansin ang tattoo sa kanyang leeg na hugis bulaklak na kulay itim. Is it possible if.. he’s the one? The secret admirer?

Matangkad siya, mukhang matipuno at gwapo. Actually mukhang mas matanda siya sa akin ng ilang taon.

“Thank you.” Bumukas ang elevator at pinauna niya akong makalabas.

Naaninag ko sa lobby si Troy, at nang makita niya ako ay tumayo ulit siya at nabuhayan. Umatras ako ngunit hindi sinasadyang nabunggo ko si Trevor sa aking likuran.

“Oh! Sorry!” Wala sa planong lumapit ako sa kanya. Naamoy ko siya, ang bango. Halatang mamahalin ang perfume na ginagamit nito.

“I’m okay. Uhm. Do you want to—” Natuliro ako nang makita ko ang papalapit na pigura ni Troy. Hinintay kong mas makalapit siya upang marinig ang aking isasagot kay Trevor.

“Of course! I want to have lunch with you. I’m already hungry, let’s go?” Kumapit ako sa kanyang braso. Nagtataka lamang siyang napasang-ayon sa akin. Sinilip ko ang nagmamaktol na reaksyon ni Troy sa harapan namin.

“H-Hoy! Where are you taking him?” Boses ni Troy na humabol sa amin. If this will help me get rid of him, then I will need to entertain other boys. I need him to disappear.

“Who is he?” Bulong ni Trevor ngunit nasa lalaking humahabol ang atensyon ko. I want to see him struggle.

Huminto kami sa tapat ng isang sasakyan sa parking lot. I think this is his car. Nakakapit pa rin ako sa braso ni Trevor, takang-taka na siya sa inaakto ko. Aktong bubuksan na niya ang pintuan ng kotse para sa akin ngunit pinigilan ko muna siya nang makita si Troy na papalapit na ulit sa amin.

“Where will we eat? I want to eat in a restaurant. Iyong mamahalin!” Sigurado akong hindi maiintindihan ni Trevor ang lenggwahe ko. Nagpaparinig lang naman ako kay Troy na ngayo’y nakasimangot na.

“I know a chinese restaurant nearby. Do you like chinese cuisine?” Tanong ni Trevor ngunit nanonood ako sa reaksyon ni Troy. Suffer asshole!

“Sure. But do you have money? I mean, I don’t have my wallet today.” Nagpa-cute ako sa kanya. Alam kong kakagat ito dahil boss niya ako. I really need to look like a gold-digger to justify Troy’s accusations.

“I can give you everything you want, Symon. Sino ’tong gagong ito at bakit diyan ka sumasama?” Ngayo’y hindi na nakapagtimpi ang ma-pride na ex ko. Inismiran ko siya. Huwag na huwag niyang tatawaging gago ang ibang lalaki dahil siya lang naman ang gago rito.

“What did he say?” Mukhang nakakaramdam na si Trevor na minumura siya nitong gagong si Troy.

“You’re dating the wrong person, Mr. Salvatorre.” Binasa niya ang pangalan ni Trevor sa ID nito. “I’m his boyfriend.” Proud pa siyang sabihin ’yon.

Trevor’s eyebrows met as he looked at me with questioning eyes.

“Ex-boyfriend.” Pagtatama ko sa sinabi niya. Akala ko ako lang ang assuming sa istoryang ito, meron pa palang isa.

“We haven’t had closure, baby..” Troy hissed seductivey. What’s the seduction for?

“Oh yes, we had. Cheating with my sister was a clear sign of closure, right?”

Ngayon, hindi siya makaimik dahil totoo ang sinabi ko.

“Let’s go, Trev. Forget that stranger!” Hinatak ko na si Trevor upang pumasok sa loob ng sasakyan. Naramdaman ko pa ang paghawak ni Troy sa braso ko ngunit itinaboy ko iyon.

“Fuck! Symon!”

Inutusan ko si Trevor na paandarin na ang kanyang sasakyan na ginawa naman niya. Ngunit nasaksihan ko rin ang pagsunod ng sasakyan ni Troy sa amin. How stubborn is he? At ano ang pinagsasabi niyang wala kaming closure eh ipinagtabuyan niya ako? That’s a definite closure for me! Nangaliwa pa siya!

“That man, he’s really persistent.” Puna ng katabi ko habang nakatitig sa salamin sa itaas. Nakabuntot sa amin ang sasakyan ni Troy.

“He’s gone lunatic.” Komento ko.

Ang bilis nga namang magbago ng panahon. Dati ako ang humahabol sa kanya, now he’s the one who’s chasing me. Follow like a dog, Troy!

We stopped in front of a chinese restaurant, gaya ng sabi niya. Nauna siyang lumabas upang pagbuksan ako ng pintuan. Hindi ko na hinintay kung nakasunod pa ba si Troy at dumiretso kami ng pasok sa loob ng restaurant.

The walls of the restaurant are painted black and red. But there is enough lighting kaya hindi nagmukhang madilim. The crew are all Spanish except for the fat-looking man in the counter who looks Chinese.

We occupied a vacant table. Maraming kumakain. Agad kaming dinaluhan ng isang waiter.

“What’s your order?” Trevor asked.

Nakatitig ako sa pintuan at hinihintay ang pagbukas nito. Bakit ang tagal ng lokong ’yun?

“Symon?”

I turned to Trevor who seemed so confused because of my lack of attention.

“Y-Yeah? Uhm…” Kinuha ko ang menu at namili ng order randomly. Wala naman akong alam sa pagkain ng mga intsik kaya bahala na.

Dumating ang pagkaing inorder namin nang bumukas ang pintuan hudyat ng pagpasok ni Troy na agad kaming nahanap. Nagtama ang paningin namin. Tinahak niya ang kabilang table na almost adjacent sa aming kinaroroonan.

Para akong nanonood ng teleserye habang pinagmamasdan siyang humakbang at maupo.

“How’s the food? Did you like it?” Pinagmasdan ko ang facial features ni Trevor. No question he’s good looking. He easily can attract girls around him.

“Yeah, I love asian foods. Mahilig kasi ako sa mga mamahaling pagkain.” Medyo nilakasan ko ang boses ko. Just enough for Troy to hear it kahit abala siya sa pagpili sa menu. Notice the sarcasm, Troy.

“I can’t understand your language.” May mababaw na ngisi sa mukha ng kaharap ko.

“What I mean is I love to eat in restaurants like this. The food and service are great and I like the ambience.” I told myself to wear a big smile. Ginantihan naman ako ni Trevor ng ngiti. I can tell that he’s really a good man even though I just met him hours ago. But I can tell.

Iisa lang naman talaga ang kilala kong tao dito sa mundo na walang magandang idudulot. Let me give you  hint, he’s here!

“When did you like Chinese foods?” Sabat ni Troy na nakikinig pala sa aming usapan. Huwag kang sumabat kung ’di ka kinakausap! Putanginang ’to!

“So I heard you’re under my department? I saw your name in some articles. So how long have you been writing for the company?” Nag-imbento na lamang ako ng mga katanungan para lang magkaroon kami ng usapan. Distracting myself from the unwanted person near us.

Sa wakas at nanahimik naman siya.

“I’ve been writing for almost two years now. I was a photographer before.” Nakuha ng sagot niya ang buong atensyon ko.

“You were a photographer too?” At doon na humaba ang aming usapan. Napunta sa aking nakaraan ang takbo ng usapan. Napapansin ko na lamang ang mga sulyap ni Troy sa aming dalawa na masayang nag-uusap.

“Your ex-boyfriend looks familiar. Like I’ve seen him before…” Mahinang bulong ni Trevor na nag-lean forward pa patungo sa akin upang hindi marinig ni Troy.

Ngayong nalaman kong photographer din siya dati ay inaasahan ko nang mamukhaan niya itong lalaking ito. Although Troy is a local model, he’s still popular in some countries.

“Maybe you’re mistaken? He is not worth knowing for, Trev.” Bakit ba ang daming pag-uusapan ay tungkol pa sa kanya? Change topic, pwede? Nasisira ang mood ko eh.

Mayamaya ay napansin ko ang dalawang babae na lumapit kay Troy at nagpa-picture with him. What the hell? Hanggang dito ba naman may mga humahanga sa gagong ’to? Lakas talaga ng apog nito!

“I knew it. I’ve seen him once in a magazine. He’s a famous Filipino model, right?” I closed my eyes in frustration.

Saan man magpunta, he can create his own spotlight. That’s Troy Nixon Torralba for you, kahit ihalo mo sa mga perpektong nilalang ay mananatiling nangingibabaw.

“Can we go back, Trev? The time is running and I still have a lot of work to do.” Ani ko nang sabay kaming matapos sa pagkain. Tumango siya ng mabilis at saka kami tumayo. Troy’s eyes went towards me who’s heading the exit.

Nauna akong lumabas dahil nagbayad pa sa counter si Trevor. Nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan ay saka ako muling umayos ng tayo.

“Let’s go.” Ani ko at saka tumungo sa harap ng kanyang sasakyan ngunit hinila niya ako sa harap ng kabilang sasakyan.

Saka ko lamang napagtantong si Troy iyon nang lingunin ko kung sino. Where’s Trevor?

“Let go of me, Troy! Ano bang problema mo?” Nagpumiglas ako sa hawak niya. Ngunit dahil sa angking lakas niya ay naipasok niya ako sa kanyang sasakyan.

“Palabasin mo ako rito hayop ka!” Kinalampag ko ang bintana. Naka-lock ang pintuan kaya hindi ako makalabas.

“Hindi ka makakalabas kahit anong gawin mo. At anong tinawag mo sa akin, hayop?” Wala akong pakialam kung na-offend ko siya or what. Hindi ako mapakali na nasa iisang enclosed space kaming dalawa. Can’t breathe!

“Oo! Bakit, hindi ba?” Singhal ko sa kanya at saka naramdaman ang pag-andar ng sasakyan.

“So you’re admitting that you fell in love with an animal?”

W-What?! What kind of logic does this man has? Tumahimik na lamang ako, hindi ibig sabihin na apektado ako sa huling sinabi niya.

“I don’t want to see you hanging out with that man again, Symon. And what’s with the sarcasms about money?” Pinanood ko ang brasong nagmamaniobra ng manibela. Lumalabas ang mga ugat doon. Really, checking him out Symon in the middle of this war?

“Anong problema mo doon eh ganoong kababa naman talaga ang tingin mo sa akin? You accused me as a gold digger, Troy!” Para kaming mga batang nag-aaway.

“Stop it. I know it’s not an excuse to judge you. I’m deeply sorry about that. And please stop seeing other boys just to get rid of me.”

“You can’t just show up here and order me what to do, Troy! Kailan mo ba maiintindihang wala ng tayo?” Hindi talaga ako makahinga ng ayos dahil katabi ko siya. Ilang dangkal lang ang layo ko sa kanya and the idea is suffocating me!

“We didn’t have any closure, Symon baka nakakalimutan mo? We did not break up.” He said it with raised ego. So anong gusto niyang mangyari?

“So you went here just to have closure? To break up with me?”

Hindi siya sumagot. Instead, ngumisi lang siya na parang asong ulol. Anong ikinatutuwa ng ulupong na ’to? I reviewed the last sentences that I asked and realized how suspicious it sounded.

“Hindi ganoon ang ibig kong sabihin. But why are you asking, Symon? You don’t like the idea of us getting closure?” He teased. Assumero! Matagal na nga kaming tapos para sa akin.

“Sapat na ang mga kasalanan mo noon para maghiwalay tayo, Troy. You cheate–”

“I did not!” Sabat niya. Now he’s a liar too. Bigla kong naalala ang mga kasinunghalingang isinaad niya doon sa kanyang article na nabasa ko sa magazine. He denied me without any hesitations.

“Bakit, Troy? Bukod sa pagiging sinunghaling at manloloko, ano pang hobby mo?” Hindi na siya nakasagot sa mga paratang ko.

Parehas kaming natahimik. Honestly, at this moment I’d just realized that we’re both the same. He’s accusing me of so many things, and I like accusing him too. Hindi kami matatapos sa bangayan kung puro kami ganito.

But what can I do?

“I lost you, Troy. We both lost each other. But look at me now, I’m successful. So losing you was okay.” Ani ko sa mapait na boses.  Nangingilid na ang luha ko ngunit pinipigilan ko dahil ayaw kong magmukhang mahina ulit sa harap niya.

Biglang huminto ang sasakyan kung kaya’t napakapit ako sa aking seatbelt. Huminga siya ng malalim bago ako harapin.

“Not everything you lose is a loss, Symon.”

Chapter 39 [Possession]

Sometimes it takes for you to almost lose someone before you realize how much they really mean to you. Troy lost me, so maybe now he’s struggling because he has just realized how much I mean to him.

I want to admit that he still means to me, but that’s it. I’m done. Our love story was done. Wala na akong lakas ng loob na muling sumubok sa isang bagay na nagdulot lang sa akin ng sakit. Ika nga nila, never run back to whatever broke you.

“Good morning, Senyor!” Bati ni manong security guard nang pagbuksan niya ako ng glass doors. Tumango ako sa kanya at naglog-in sa scanner.

Napatingin ako sa gawi ng lobby, actually I am expecting to see Troy there but much to my dismay he is not here today. Where possibly is he? Hindi kaya bumalik na siya ng Pilipinas? Nasaktan ba siya sa mga sinabi ko? Napagtanto na ba niyang wala siyang pag-asa sakin? Na hindi na ako babalik sa kanya?  Na ang kapatid ko talaga ang mahal niya at hindi ako?

“Uhm, where is.. did you possibly see a man here, uhm tall, masculine, handsome and Filipino-looking. He was here few days ago.” Tinuro ko pa ang sofa na madalas inupuan ni Troy noong narito siya.

“You mean your novio? No senyor I did not see him today.” Naubo ako nang marinig ang akusasyon ni manong. Of course, ipinakalat nga pala ni Troy dito noong isang araw na boyfriend ko siya.

Nakuntento na ako sa sagot ni manong. Maybe, he really left Barcelona. Then good for him. I hope he finds his happiness. I should get back to my own life and stop worrying about useless things. I must move forward.

“Good morning!” Bati ni Ysmael nang makasalubong ko siya. Sinubukan kong hanapin ang cubicle ni Trevor ngunit mukhang hindi pa siya dumarating.

“Where is Mr. Salvatorre?” Napatigil sa ginagawa si Ysmael nang tanungin ko siya. Nagtataka kung bakit bigla akong nagkaroon ng interes kay Trevor.

“He’s not here yet, should I call him?”

“Yes please. Later in my office. Gracias.”

Binati ako ni Jasmin nang makarating ako sa aking opisina. The smell of the air conditioner attacked my nostrils. Binalikan ko ang mga papeles na hindi ko natapos kahapon. Malapit nang magkatapusan ng buwan kaya inaasahan na ang company brochures and catalogs. Inuumpisahan ko na rin ang issue for the next month.

Finished and revised na ang lahat ng articles, ang kulang nalang ay ang photography para sa backgrounds and covers. I called one of the on-site company photographer and asked her about the outputs.

“I’m so sorry, Symon. But one of the male models is sick that’s why the shooting was delayed. But we are currently working on it now.” Kapag ganitong nagkakaroon ng delay, dapat maaga pa lang ay ni-notify na agad nila ako. I can call someone that might help them.

“Where are you now?”

Isinulat ko sa isang sticky note ang address ng studio nila. I don’t have much work to do today dahil ang mga litrato nalang ang kulang. Bago ako makalabas ng opisina ay nakasalubong ko si Trevor na aktong tutungo sana sa aking opisina.

“Mr. Salvatorre!” Ngumiti ako ngunit unti-unti ding napawi nang hindi ko nakitaan ng pagkagalak ang kanyang ekspresyon.

“Ysmael said you called for my presence? How can I help you?” He asked in a very formal tone like we did not hang out yesterday like friends. Now, he acts cold.

“I just.. want to say sorry about what happened yest—”

“It’s okay. That’s all, Sir?” Napakunot ang aking noo sa kalituhan. Why is he suddenly acting so distant? Parang kahapon lang ay nasasakyan niya ang mga kalokohan ko. Huli kaming nagkita doon sa chinese restaurant mula nang…

Wait.. May nasabi ba sa kanya si Troy doon bago siya lumabas ng restaurant at hatakin ako palayo? Did he say something that might change his interaction with me?

“Did you have a conversation with Troy while I’m outside the restaurant?” Now, I’m suddenly curious to death. May hinala na akong nabubuo sa utak ko. I’m so sure there was a foul play that happened that’s why he’s acting like this.

“You’re mistaken.” He denied. Hindi siya makatingin sa akin ng diretso. Alam na alam ko ang galawan ng mga nagsisinunghaling.

“What did he say?” Pangungumbinsi ko sa kanya. I crossed my arms and asked him the second time with a warning.

He really doesn’t have the guts to admit.

“Technically, I’m your boss Trevor. I don’t want any liar under my department, so if there is something you can say, say it now.” Kung hindi pa man din siya matakot sa akin kung gagamitin ko ang kapangyarihan ko. I can fire him. Pero siyempre, hindi ko gagawin iyon dahil wala akong sapat na dahilan. I’m just scaring the shit out of him.

“H-He paid me.” Bumuga siya ng hininga at napakamot sa ulo.

WHAT?????

“He paid me and he blackmailed me. He warned me that if I do not back off, he will send me to prison and will file a case against me.”

Putangina! I did not know he’s that ruthless just to get me back. But what’s the purpose of that when he’s already left Barcelona? What’s the motive behind?

“Of what charges?”

Troy is insane. Ex-convict kasi siya kaya walang-wala na sa kanya kung mandadamay siya ng ibang tao. Wala akong maisip na maaaring ipataw sa kanya upang kasuhan niya si Trevor. Or was it just a threat and nothing more serious?

“Adultery. He said that he is your husband.”

Nabilaukan ako sa nalamang kagaguhan. Adultery, really? Eh siya nga itong rapist ’di ba? Tangina niya! And when did he become my husband?

“There’s no way in hell he can do that. I’m sorry, Trev. And thanks for telling me the truth.” Tinapik ko siya sa balikat at saka siya nilagpasan.

My anger is overwhelming. I can feel my nerves bursting open and spitting fire. How can he do that if he’s not here, ’di ba? It’s an empty threat. Unless, he still lingers here?

I went to the photoshoot site. And as soon as I manage to get a sight of the light stands, reflectors, cameras, background stands, and everything felt nostalgic to me. All of a sudden, I miss being a photographer. That is really my passion, I’m happy doing it. But practically, most passions cannot support us financially all the time. So we need to leave it even if we don’t want to.

“Symon, we’re really sorry for the del–” Sinalubong ako ng nakausap ko kanina sa telephone.

“It’s okay. I just want to check it. You can deliver me the outputs since I am here so that we can save more time.”

I eyed the sea of people around. Mas malaki ito sa studio namin noon sa agency. At mas marami ang staff and crew dito, lahat sila’y empleyado ng PDSI. Lahat sila ay nakasuot ng parehong uniform bukod sa mga modelo.

“Okay! We’re starting in a few minutes.” Anunsiyo ng babaeng photographer kaya nagsikilos ang lahat. Nagsilabasan na ang ilang modelo, pero natuon ang paningin ko sa huling dumating.

The mighty Troy Nixon Torralba walks like a Roman God with his gladiator-themed outfit. W-Why is he here? He’s not an official model of the company, kaya papaanong naririto siya at isa pa sa mga modelong kukuhanan ng litrato?

“Excuse me, w-why is that man here?” I asked one of the makeup artists near me. Tinuro ko pa si Troy gamit ang index finger ko.

“Ahh, he’s the substitute model since one of ours is sick.” Sagot naman niya.

Hirap na hirap akong lumunok habang pinagmamasdan siya hindi kalayuan sa akin. The other male models are wearing the same warrior outfit, but he’s the only one who stands out among the rest. The ripples of muscles that are equally placed around his body are getting more defined as he moves. To be honest, I must say  he doesn’t need to wear that warrior outfit just to look one. He’s a living modern warrior physically.

“He’s so guapo, no crees?” Parang bituing kumikinang ang kanyang mata habang nakasilay sa direksyon ni Troy.

Habang masama akong nakatitig sa kinaroroonan niya ay aksidente namang napalingon siya sa gawi ko. Nagtama ang mga mata namin. Bigla akong napako sa kinatatayuan dahil sa kuryenteng dumaloy sa aking mga ugat. Seriously? Amidst the distance, how can he still affects me so much?

Hindi ako nagbigay ng anumang intensyon pero siya na itong kusang lumapit. Bawat hakbang niya ay sumisikip ang dibdib ko. Tila kinakapos ng hininga. Papalapit na siya ng papalapit.

“I wasn’t informed that you’re going to be here today, checking on me.” His both hands rested on his iron-clad pelvis. Nakakapikon ang ngisi sa kanyang labi. So proud! So full of air! Pero tangina, ang guwapo pa rin ng hayup!

“I wasn’t informed too that you’ll file an adultery case against Trevor if he won’t back off? What am I, your possession?” Napawi ang kanyang ngisi nang marinig ang balitang nanggaling sa akin. Oo, alam ko ang mga kagaguhang pinaggagawa mo behind my back!

“I’m still your boyfriend, Symon.” Aniya sa matigas na tono, iyong tipong hindi matitibag.

“Oh, really? I thought my husband, like what you said?”

Napaawang ang kanyang bibig sa panunuya ko. Titig na titig siya sa akin habang kinakagat ang kanyang labi sa inis o sa galit, I don’t fucking know!

“And you bought his silence? Really?” Napailing-iling ako sa pagkadismaya.

“Yeah, like how you bought the media’s silence before Symon.” Gumalaw ang kanyang panga. He can’t compare that because what I did is way different to what he’s doing now. I did it for sacrifice, eh siya para lang makuha ako?

“Troy, why are you doing this? We’re already over. Hindi na ako babalik sa’yo dahil ikaw na mismo ang nagtabuyan sa akin.” May hinanakit sa sinabi ko pero hindi ko hinayaang maaninag niya sa mukha ko ang ekspresyon.

“I did that for you! Because… damn..” Ginulo niya ang kanyang buhok dahil sa hindi malamang kadahilanan. Anong pinagsasabi niya?

“For me? Ipinagtabuyan mo ako for what? What will I gain if you’ll push me away? I can’t find the logic, Troy!” Napapatingin na sa amin ang ilang napapadaang staff. Kinalma ko ang sarili.

“You will, someday..” Aniya, kumbinsidong may nalalaman siya na hindi ko alam.

“No, Troy. Huwag mo na akong gambalain. Tahimik na ang buhay ko rito. Gumulo ang lahat nang dumating ka. Mas mabuti siguro kung mananahimik ka na rin.” Humalukipkip ako. Hindi na ako makatingin sa kanya dahil baka bawiin ko lang ang mga salitang iyon kapag nakita ko ang mga mata niya.

“I can’t just keep my silence while you’re away from me, Symon.” Panghahamon niya. Talagang determinadong makabalik sa akin. Bakit ako, bigla akong napatanong sa aking sarili. Ang dami namang iba riyan! Iyong tunay na babae at maganda at kayang magluwal ng anak. Kaya bakit ako, Troy?

“Isang taon na tayong malayo sa isa’t isa, Troy. So why just now? Bakit ngayon lang, Troy? Bakit ngayon ka lang nagpakita? Siguro kung nagpakita ka sa akin ng mas maaga, baka napatawad pa kita. Because I was so vulnerable that time, that maybe a word of sorry from you will be okay. But now is different, Troy. Marami nang nagbago. Pati pagmamahal ko sa’yo lumipas na katulad ng panahon. I’m trying to move forward but I can’t do it because you are here reminding me of how I am still wounded because of what you’ve done, because of you..”

“Models!”

Tinalikuran ko na siya nang tawagin na sila upang mag-umpisa sa photoshoot. Nagtago ako sa likuran kung saan natatakpan ako ng mga audience. Hindi na niya ako sinundan. Siguro naman malinaw na sa kanya ngayon. Tumatak na siguro ’yon sa utak niya. Sapat na siguro ang speech ko?

Kahit kagustuhan ko nang umalis sa lugar na ito, hindi maaari dahil kailangan ko pang tapusin ang session para makuha ko na ang outputs. Inaliw ko nalang ang sarili sa panonood sa photshoot. Troy really stood out. He doesn’t look affected. Parang walang epekto ang makabagdamdamin kong mga salita kanina.

“Coffee, Senyor?” May dumaan na isang staff na may dalang tray.

“Gracias.” Tumanggap ako ng isa. Tamang-tama itong kape para magising na ako sa ilusyong ito.

Nagtagal ang photoshoot ng higit sa tatlong oras. I was so bored dahil wala akong ibang marinig sa paligid kundi ang mga papuri kay Troy. Kung gaano ka-perpekto ang kanyang mukha at kung gaano siya kakisig. Nang matapos ay lumapit sa akin ang head at ibinigay sa akin ang isang laptop.

“Siento mucho for waiting, Sir.” She vowed to me before heading off.

Tumayo na ako sa aking kinauupuan. Pinagpagan ko ang aking puwitan dahil sa matagal na pagkakaupo. Binati ako ng mga naiwang staff at maintenance nang tahakin ko ang daan palabas sa studio.

Natunghayan ko sa parking lot ang naghihintay na si Troy sa tapat ng kanyang sasakyan. I don’t want to assume na ako ang hinihintay niya, pero base sa pagtitig niya sa akin, ako talaga e. Hindi talaga natututo ang isang ’to? Ilang beses ko na siyang pinagtatabuyan pero wala talagang epekto sa kanya. Why is it so unfair?

“Symon.”

Naglakad ako patungo sa kanya. I’m so fucking tired of convincing him to go away.

“Ihahatid na kita.”

Dahil pagod na akong umangal ay pumayag na ako tutal ay wala naman akong sasakyan. Sinalubong ako ng natural na halimuyak ng isang Troy Torralba pagkasakay ko sa shotgun seat. His addicting scent of musk and mint percolated the car’s interior.

Hinatak ko ang seatbelt ngunit ayaw nitong magpahatak. I struggled pulling it out until a warm hand covered mine. I was not informed that we are already inches closer.

“W-What do you think you are doing?” Mababa at mabagal kong nasabi. His face registers so clear to me. My eyes are stuck on that prominent jawline and his oh-so-holy-tender lips.

“Helping you put your seatbelt on.” Nakatingin siya sa itaas ng ulunan ko. Nakatulala lang ako sa mukha niya at sa kanyang leeg.

I gulped hard. It really kills me when he’s this fucking close.

Sinimulan niya ang makina nang maikabit ko ang aking seatbelt. Mabilis ang kanyang patulin sa kotse. Pasulyap-sulyap lang ako sa kanya habang seryoso siya sa pagmamaneho. What is he thinking?

“Baka mapanis ako.” He murmured na hindi ko gaanong naintindihan.

“What?”

Naglaan siya ng isang sulyap sa akin bago ibinalik ang tingin sa daan.

“You think I did not notice? Kanina ka pa tingin nang tingin sakin.” He said with a hint of tease. What kind of game is he now playing with me?

“Nanibago lang, ang tahimik mo e. I wonder what’s on your mind.” Tangina, status lang sa facebook? Ano ito, Sy? Pabayaan mo nga ang hudas na ’yan!

Itinuon ko na ang aking paningin sa harapan upang hindi na ito kung saan-saan dumadapo. Para siyang isang kandila at ako ’yung malanding gamu-gamong paikut-ikot sa apoy niya.

“You don’t want to know what’s on my mind.” Aniya na dumagdag sa pagka-misteryoso niya.

“Stop threatening Trevor. He’s innocent.” I tried to be as casual with him. Walang magandang patutunguhan kung lagi kaming mag-aaway.

“If he will leave you alone then.” Umirap ako sa ere. Wala kasi sa lugar ang pagiging possessive niya. We’re not in a relationship anymore so why possess me?

“Stop the possession, Troy. You have no right to choose who I want to be with.” Dadaanin ko nalang sa mabuting usapan kaya sana ay mapakiusapan ko siya.

“I’m just helping you. That guy is not good for you.” Like how you were not good to me, really Troy? You’re not helping because you are not a good guy too.

“Nagsalita ang butihing ehemplo ng isang lalaki.” Bulong ko saka napangiwi dahil hindi maatim ng sikmura kong i-digest ang mga salitang nanggaling sa bibig niya.

“May sinasabi ka?” Kinunutan niya ako ng noo at kilay. Nagpalitan kami ng masasamang tingin.

“When are you leaving Barcelona?” Okay, let’s talk about his plans. Para mas lalo siyang mabadtrip. Bakit nagtatagal pa siya rito at saan siya tumutuloy?

“I don’t have any plans yet.” At talagang nakangiti pa siya nang sabihin sa akin iyon. So may plano pa siyang manatili dito?

“How about your job? Your girlfriend or wife?” Hanggang ngayon nagtataka pa rin ako na hindi pa sila nagpakasal ni Syra. Tutal ay nauna na ang honeymoon nila noon bago ko lisanin ang Pilipinas.

“I can find work wherever. And you know that I don’t have any relationship with anyone other than you.” He consecutively winked at me after saying that out loud and proud.

“Troy, let’s make it clear okay? I…” My phone beeped. Sinilip ko muna at nabasa ang message ni Aljer, tinatanong kung nasaan na ako.

And then, magically I thought of something wicked on how to get rid of this man all of a sudden.

“I have a boyfriend.” Pagbibitaw ko sa kanya ng balita. Humalakhak ako sa aking isipan. Bakit ko nga lang ba ngayon lang ito naisip?

“Yeah, I’m not buying it.” Aniya na nakangisi pero may nakakatakot na gigil sa paraan ng paggalaw ng kanyang panga.

“I’m serious. I did not tell you because I know it will hurt you. But just to be clear, taken na ako. So stop chasing me, Troy. Actually, we’re on the verge of planning for our marriage.” I am suddenly proud of my fast thinking. I already set up the plans on my mind and how I am going to prove it in his face.

“You’re kidding.”

“No, am not.” Buong kumpiyansa kong sagot.

Ngayon nagtagal ang kanyang pagsulyap sa akin. Naninimbang ang tingin.

“Oh come on, baby. You cannot fool me with a nonexistent boyfriend.” He teased like a devil. He can sense that I am faking it just to rid of him.

“It is not my problem if you believe it or not. I’m just saying, na mayroon nang ibang nagpapatibok sa aking puso. And if you’ll respect that.”

Maanghang siyang tumitig sa akin. It’s not my problem, Troy. I hope you’ll fall to my trap. Please, bite the bait!

“Prove it, then.”

Sure! Fuck! All I have to do is to act my best. Ang dapat na sa kompanya ako didiretso, ay nagpahatid ako sa aming townhouse. Just to prove it to his face.

“You live here?” Nabasa ko ang pagkamangha sa kanyang mga mata. Of course, who would expect that I am living in this luxurious domicile, right?

“Yes, we’re residing here with my loving boyfriend.” I did my best to make it sound so unfeigned.

Inalis ko ang seatbelt ko nang maipark niya ang sasakyan sa tapat. Nakita ko namang lumabas din siya ng sasakyan at sumunod sa akin habang ako’y papasok sa porch.

“This is a joke, right?” Ramdam ko sa boses niya ang kaba. Oh dear Troy, brace yourself because you are about to witness how miserable your life is.

Bago ko buksan ang pintuan ay tinignan ko siya ng nakakaakit at saka kinindatan.

“To see is to believe.”

Malawak ang pagkakabukas ko sa pintuan revealing the large living room. Where Aljer is handsomely sitting in one of the dark couches we have, holding a bouquet of flowers. He beamed a smile as soon as he saw me.

“Finally, Symon! Look..” Dali-dali siyang lumapit sa akin at ibinigay sa akin ang palumpon ng mga rosas. Nakasunod lang sa akin si Troy.

“Do I have to ask? Of course your secret ad–” Madali kong pinutol ang sasabihin niya na maaari kong ikabuking.

“Ohhhh! You’re so sweet my love! You always surprise me with flowers!” Niyakap ko ang bouquet at inamoy ang mga pulang rosas. I pinched Aljer’s cheek and smiled at him exaggeratedly. Takang-taka ang reaksyon niya.

Then he immediately noticed Troy’s presence behind me. Pinandilatan ko siya na umakto sa kagustuhan ko. Napaawang ang kanyang bibig nang makilala kung sino ang lalaking kasama ko. Of course, how many times had he seen Troy’s perfect face in the local magazines that he caught me reading?

“Uhm, Troy meet Aljer, my existent boyfriend.” Deeply emphasizing the word ‘existent’.

Biglang naubo si Aljer kaya agad akong dumalo sa kanya at hinaplos kunwari ang kanyang likuran. Sa akin nakatingin ng kuryoso si Troy kaya hindi niya napansin kung paano ako pinanlakihan ng mata ni Aljer. Nagpalitan kami ng mga tinging may lihim na senyas na kami lamang ang nagkakaintindihan.

“Really?” Naagaw ni Troy ang atensyon naming dalawa. Ngumuso siya at humalukipkip. Pinaglalaruan ng isang daliri ang kanyang labi habang palipat-lipat ang tingin sa amin.

Of course, he should buy it because Aljer has boyfriend-like appearance, plus his gestures and actions are still masculine so there’s no holes to be found. He’s the perfect fit for this job!

“Aljer Fidalgo, I’m Symon’s b-boyfriend.” Agad siyang nakatikim ng siko sa akin dahil sa putragis niyang pagkautal. Naglahad siya ng kamay kay Troy ngunit hindi man lang tinanggap ng loko.

Sa halip ay nakangisi lamang ito ng mapanganib.

“Hindi ako naniniwala.” Pinal niyang pahayag. Kinagat ko ang aking labi at palihim na nanggigil.

“Excuse me?” Siniko kong muli si Aljer upang manahimik.

“Troy, we don’t care about your opinion. We’re deeply and madly in love with each other, right Jer?” Kunwari pa akong nakipagtitigan ng sweet at niyakap ang kanyang braso kahit na umaalma ang kanyang mata dahil sa pandidiri.

“Y-Yes, my love Symon. Of course, you are my one true lov—”

“Kiss him.” Troy demanded na pareho naming ikinagulat. Muling inatake ng ubo si Aljer. Sht.

“What?” I asked offended.

May matinding ulap ng kadiliman sa kanyang mga mata.

“Kiss so you can prove it to me. True love, huh?”

Uh-oh! No way. I’m literally caught off-guard. Putangina! Bakit hindi ko ito naisip? Paano? I’m doooooomed!

Chapter 40 [Vulnerability]

“Kiss so you can prove it to me. True love, huh?”

Nakakapanlumo ang mga kaakit-akit na mata ni Troy habang nakahalukipkip at animo’y may patibong na nabubuo sa kanyang utak.

A kiss doesn’t prove if it is true love or not! Gusto kong isigaw sa pagmumukha niya. Bakit biglaang kailangan kong patunayan sa kanya na totoong boyfriend ko nga si Aljer, hindi pa ba sapat ang acting skills namin? Kapani-paniwala naman kami ’di ba? At bakit kailangan ng confirmation mula sa kanya eh ex ko lang naman siya?

“T-That’s silly, Troy. A kiss won’t settle anything.” Why am I even stuttering? Half-meant but I just really want to avoid it.

Tumayo ako ng tuwid at ipinwesto ang kamay sa likuran ni Aljer, pinisil ko ang kanyang likuran at sinenyasan na sumakay lang sa aming plano. Hindi mangyayari ang halik na hinihingi ng unggoy na ’to.

“May mawawala ba? Or are you scared because you are really not in a rel—” Agaran kong pinutol ang balak na sabihin ng hunghang na alam ko na ang karugtong.

“M-My boyfriend’s conservative!” Palusot ko. Sht!

Pinandilatan ako ni Aljer, tila hindi sang-ayon sa naisip kong palusot. Napakaraming maaaring maisip iyon pa! Awtomatikong umarko ang isang kilay ni Troy na medyo inexpect ko na Conservatism, talaga ba Symon?

Aljer looked at me with disgust. Nabasa ko ang pandidiri sa kanyang mga mata. We both know na malayong-malayo siya sa depinisyon ng pagiging konserbatibo.

“Y-Yes. We are planning to get intimate after marriage. I grew up in a traditional family.” Nakahinga ako ng maluwag nang sa wakas ay gumagana na ang utak ni Aljer. Ngayo’y lumawak na ang ngisi sa mukha ko at nakaramdam ng papasibol na pag-asa.

“That’’s right!” Pagsabat ko, confirming my fake boyfriend’s words.

But the look on Troy’s face is still insensible. Bakit ba napakahirap nitong kumbinsihin? Kitang-kita naman sa mga pagmumukha at linyahan naming dalawa na we are one happy couple. Plus the bouquet I am holding that signifies our sweetness. Lahat ng tao maniniwala bukod tanging siya lang ang nagbibingi-bingihan at nagbubulag-bulagan.

“Conservative?” May panunuya sa kanyang tono habang hinihimas ang ilalim ng kanyang mukha.

“And you are conservative too?” Turo niya sa akin.

Putangina mo Troy manahimik ka na! Bakit na-offend ako doon? Alam ko sa sarili kong hindi ako conservative pero dahil nanggaling sa kanya ay napipikon ako.

Goddamn you Troy Nixon Torralba! I hope you burn your soul to the depths of hell!

“Y-Yes.” Sagot ko at binatukan ang naubong katabi ko. Hindi ba talaga ako mukhang conservative?

Alam kong malayo rin ako sa depinisyon ng pagiging konserbatibo pero kung magsisinunghaling na din naman ako, lulubus-lubusin ko na. Hindi man ako conservative pero at least ’di naman ako rapist katulad niya! Excuse me!

“Really?” Troy displayed an annoyed but amused smirk on his face that I want to rip because it’s more annoying to me.

“Really.”

Nakipaglabanan ako ng titigan sa kanya. The tension is so obvious that I feel like the surroundings faded and it’s just the two of us that are left in this cruel world.

“Alright! No kiss then.” Isinuot niya ang dalawang kamay sa loob ng kanyang mga bulsa at bumuntong hininga nang hindi makuha ang gusto.

Finally, you’ve learned how to deal with things that you cannot win. Sometimes, losing is not a sign of weakness. Sometimes, it’s a brave thing. But clearly in front of me, Troy is not yet ready to waver his flag. God, why did you create these egotistic people?

“When’s your marriage then?”

I can sense the hidden agenda behind the interrogation.

“We don’t have the date yet.”

“This coming December, most probably.”

Sabay pa kaming sumagot. Nagkatinginan kaming dalawa ni Aljer dahil sadyang tinitigan ko siya ng masama. Anong December? Stupid! Can you just shut up?!

“Seems like you have a misunderstanding.” He said with a devious grin. Damn, shut the hell up too, Torralba!

“Actually he wants it in December, but sadly my schedule will be hectic on that month so we’re still undecided.” Pag-agap ko sa posibleng hinalang nananalaytay na sa utak niya.

“Yes, still undecided. Si, si, si..” Parang asong tatango-tango ang katabi ko. Binigyan ko pa siya ng isang masamang pukol. You’re being so obvious boy!

Mas binibigyan niya ng dahilan si Troy para maghinala.

“Invite me then.”

Alright. Iyon lang pala. Pupwede naman kaming magpadala sa kanya ng pekeng imbitasyon anumang oras. At puwede rin naming patagalin. It depends on us not on you, Troy. You think you’re winning the game but you didn’t know I have the master plan.

Sa sumunod na araw ay ipapasa nalang namin sa printing press ang mga kopya ng catalogs and brochures. At siyempre, ang cover photos ay ang kagalang-galang na si Troy Torralba. Isipin mo, sub model lang siya pero siya pa ang napiling ibalandra sa mga cover ng mga ito. How unjust, right?

“Ooh lala mama mia! Who is this gorgeous man?” Narinig ko minsang tanong ni Ms. Sherlee, ang aming art director nang makita niya ang tapos nang i-print na magazine. And obviously, she’s referring to one and only Troy Nixon Torralba, the hottest roman gladiator on the front cover.

“Just somebody..” I said giving less importance.

“Somebody with a sexylicious body to die for? If I’d known him, I’m gonna regret it for the rest of my life for not bedding him.” Hindi ko alam kung ako pa rin ba ang kausap niya pero sa tingin ko nagmo-monologue na siya.

I’ve bedded him for like how many times, and now I’m regretting it. You don’t know what he’s capable of, girl. You’re gonna regret it for the rest of your life if you’ll try to involve yourself to him. He’s like a quicksand that is hard to get out of once you’ve fallen into it.

Maaga akong nakauwi dahil mabilis natapos ang printing ng mga brochures at catalogs. Unang sumalubong sa akin ang mukha ni Aljer pagkapasok ko ng pintuan. Hindi ko maintindihan kung bakit patingin-tingin siya sa aking likuran na parang hinahanap ang aking anino.

“Without the ex?” Tanong niya kaya nakapagtamo siya ng batok sa akin. Kaya naman pala, hinahanap niya ang ulol kong ex-boyfriend. At papaano mangyayari ’yon kung ayaw ko nang makita ang pagmumukha nun?

“Why are you expecting I’m with someone?” Nilampasan ko siya at saka tinahak ang daan patungo sa kitchen area.

“Because the last time, you brought home an ex. You cannot blame me if I’m gonna expect another one, or the same one?” His eyes annoyingly twinkled, hindi ko namalayang nakabuntot pala siya sa akin.

Nagsalin ako ng malamig na tubig sa baso upang ibuhos sa pagmumukha niya, pero siyempre biro lang ’yon dahil mas bagay na asido ang isaboy sa kanya.

“Hindi ba mas masaya kung wala akong dala para hindi ka na mahirapan sa pag-pretend na boyfriend ko? When I looked at your eyes, it’s obvious na diring-diri ka.”

Naubos ko ang isang basong tubig, ibig sabihin ay nakapagpigil akong ibuhos iyon sa kanya.

“Why not? I’m starting to like it. And he’s obvious too, huh. Kulang nalang ay itapat niya ako sa araw para patunayan na fake ako. Pagsabihan mo nga ’yon, obvious na obsessed sayo.”

Pakiramdam ko ay masusuka ako sa sinabi niya. I already knew how possessive Troy was, but this time he became ultra possessive. He’s insanely obsessed.

Umakyat ako sa aking kuwarto upang doon magmukmok at para hindi na ako gambalain ng isa dito. Isa pa siyang obsessed, obsessed sa relasyon ko kay Troy at sa mga impormasyong pilit niyang kinukuha sa akin. Ibinagsak ko ang aking mabigat na katawan sa malawak na king-size bed. Tiningala ko ang kisame dahil sa pagka-blangko ng aking isipan.

But certainly, there is someone who keeps popping on my mind. Distracting me in a whole different level. All my rational thoughts faded in an instant and making me unable to grab the last strand of my rationality.

It was already midnight, pabaling-baling ako sa higaan dahil ayaw akong dalawin ng antok. And I don’t fucking know what’s keeping me awake. I don’t even feel lethargy, ang nararamdaman ko’y para akong nakalaklak ng ilang baso ng energy drinks at gising na gising pa ang diwa ko.

Bumaba ako sa kwarto upang magtungo aa kusina at kumuha ng malamig na tubig. Malamig na tubig para mahimasmasan ako. I checked the time on my phone. Nilakad ko ang sala habang umiinom  ng tubig nang maaninag ko ang isang anino sa may bandang garden. Anino ng isang tao ang naaninag ko.

Dinakip ko ang nahablot kong walis tambo at tahimik na lumapit sa pintuan ng garden. Binuksan ko ng kaunti ang pintuan upang silipin. Papalayo na ang anino kaya’t madali kong binuksan ang pintuan at hinabol ang anino. Sa dulo ng garden ay may tagong lagusan patungo sa entrada ng bahay. Bitbit ang walis at ang pilit na tapang ay hinabol ko ang anino hanggang sa matagpuan ko ang isang lalaki sa dilim na nasa harapan ng pintuan habang may hawak na kung ano.

“Aljer?”

Nang mapansin nito ang presensya ko ay napatalon ito sa gulat at walang pag-aatubiling kumaripas ng takbo. What the fuck? He’s not Aljer. This trespassing thief is so obvious! Kumaripas din agad ako ng takbo upang habulin ang burglar na ito.

“Stop! I’ll call the police if you won’t stop!” Nakalabas siya ng gate nang walang kahirap-hirap. How the fuck did he do that?!

“Sht!” Nakalabas kami sa daan pero wala akong balak na pakawalan siya. Mabilis siyang tumakbo ngunit kompiyansado akong mas matulin ako.

Nang makalapit ako ay hinablot ko ang dulo ng damit niya kung kaya’t hinatak ko siya ng buong pwersa. Halos mabuwal siya dahil doon. Hindi kalayuan ay may streetlight kaya nakita ko ng bahagya ang mukha ng lalaki. Mukha pa siyang teenager na hindi alam kung ano ang kanyang ginagawa.

“Who are you? Why are you in my house?”

Bumangon siya ngunit kinwelyuhan ko siya upang takutin. Hindi ako bayolente pero nang malaman kong medyo bata pa itong magnanakaw na ito ay naisip kong kaya ko itong sindakin.

“Speak now or I—”

“Someone paid me to do this! I’m so sorry! I was just doing the job!” Aniya sa natatakot na boses.

What? I don’t understand. Ano ang trabahong tinutukoy niya? Someone paid him for what? Sa isang banda ay napansin ko ang bagay na dala niya kanina. Nagkalat ang mga petals sa daan, at ang bouquet ay halos nasira na. It took me a minute before I can realize and deduce what was going on.

“The secret admirer..” Bulong ko sa sarili.

“Someone ordered me to bring the flowers.” Dugtong pa niya. His apologetic eyes caught me.

So this answers everything. Except that he is not the secret admirer, he’s paid by this anonymous person.

“Hyacinths, carnations, red roses, you’re the one who brought those?” Tanong ko sa kanya upang masagot ang lahat ng katanungan ko.

He nodded consecutively. Then the question is, sino ang nag-utos sa kanya nito?

“Who’s your boss? Bring me to him.”

Sinamahan niya ako sa taong nag-utos sa kanya. Ilang beses ko nang naitanong sa kanya kung sino ito ngunit ang laging isinasagot lang niya ay hindi niya alam ang pangalan.

May halong kaba at excitement akong nararamdaman. I don’t know if I really want to know who’s behind it, or I am expecting that he’s a good guy? Kung ganoon, bakit kailangan niyang mag-utos sa iba? Bakit hindi niya ako kayang harapin?

Dinala ako ng lalaki sa isang five star hotel. Wow, mukhang mayaman ang gago. Naghintay ako sa isang tabi habang nakikipag-usap ang lalaki sa babaeng receptionist. I saw some middle-aged guys who enters the wide glass doors of the hotel. They are all businessman-looking guys. I can smell the golden cards hidden in their pockets.

There’s a huge intricate chandelier above which lights the whole area, kaya malaya kong nakikita ang mga lumalabas at pumapasok na guests.

“I met him here, but I don’t know his name.” Bumalik sa akin ang lalaki.

“You took an order from someone you do not know?” May pagka-prangka kong tanong sa kanya. Tinitigan ko ang bouquet na dala ko, nalagas na ang ibang bulaklak dahil sa pagkalaglag nito kanina.

“I’m so sorry. But he paid me a big amount of money, that’s why I could not deny the offer.” Anito sa mababa at malungkot na tono.

Napabuntong hininga ako. I can’t fully blame him dahil napag-utusan lamang siya. Lumapit ako sa counter upang makausap ang babaeng receptionist.

“Ahm, miss can I have a look at your list of guests? I am looking for someone but I don’t have the name, so I’m thinking of finding any familiar name on one of your guests?” Pinagsalikop ko ang aking dalawang kamay sa kanyang harapan.

“I’m so sorry Sir but I cannot give you the list. It is a strict protocol of the hotel.” Paghingi niya ng paumanhin.

I know about the protocols, I’m just trying my luck.

“Then at least, can I know who checked out here for the past few weeks. I really need to find this certain person.” Pagmamakaawa ko. I pouted my lips to make it more awful.

“I’m sor—*

“Please?”

Kumurap-kurap ako at nagpa-cute. Hindi ako gwapo pero charming ako ayon sa mga naririnig ko. Alam kong bibigay rin itong babaeng ito.

“I will take a look, but I won’t promise anything.”

I waited as she scanned the computer on her desk. Hindi na ako makapaghintay na malaman kung sino ba talaga itong secret admirer ko. And what should be the first thing that I’m gonna do once his identity’s been revealed? Yayakapin ko ba siya? Hahalikan?

“We had Benjamin Cuellar, Isabel Echeverria, Luciano Soler…” Nakinig akong mabuti sa mga pangalang binabanggit ng babaeng receptionist.

“Nicholas Smith, Hector Kier Torralba, Mari–”

“Excuse me, Torralba?” Pag-uulit ko. Tama ba ang narinig ko? Nagtatakang nakatingin sa akin ang babae saka muling ibinalik ang paningin sa screen ng computer.

“Yes, Hector Kier Torralba checked out last Monday.”

Coincidence ba ito? Punong-puno na ng mga kongklusyon ang utak ko pero ayaw kong paniwalaan. So after the wedding, they checked out from this hotel together with Jack?

“Gracias, miss.”

Hinarap kong muli ang lalaking napag-utusan.

“The man who paid you, was he tall, dark and handsome?” Describing Hector in front of him. His eyebrow creased in disagreement.

“Yes. But he was not dark.”

Oh! So clearly, Hector is out. Pero bakit ko naman paghihinalaan ang isang taong kakakasal lang? As if Hector’s attracted to me which is not possible! If he wasn’t dark, then..

Inakay ko ang kasama kong lalaki, dinukot ko ang phone ko sa aking bulsa at hinanap ang isang litrato. I found a copy of the latest magazine cover kung saan ang cover ay si Troy.

“Was he the one who paid you?” I showed him the picture on my phone. I want to clarify that it wasn’t Troy. He has the intentions but I don’t like it if it was him.

Matagal niya itong tinitigan bago sumagot.

“Si! Si! Si! He is!” Itinuro niya pa ito gamit ang kanyang isang daliri.

(Si = Yes in english)

Goddamn it!

“Are you sure? Look closely, maybe you’re mistaken..”

Isa itong pagkakamali!

“No. I’m sure it was him!”

Wala na akong magagawa kung iyon nga ang totoo. I can’t believe it! He fooled me once again! Pero kung siya nga iyon, paanong nakatanggap ako ng bulaklak bago pa man siya makatungtong dito sa lupa ng Barcelona? Napakarami kong katanungan pero nabalot na ako ng inis at poot.

Bumalik ako sa harap ng babaeng receptionist na napatalon pa sa gulat.

“Is there someone in here named Troy Nixon Torralba?” Ipinatong ko ang dalawang kamay ko sa ibabaw ng counter at pasimpleng sinisilip ang computer screen.

“Uhm, no Senyor.” Mabilis niyang tinignan ang screen bago sumagot. I am not convinced. My fucking intuition’s telling me that he’s here.

“Then who’s in Hector Kier Torralba’s room now?” I sound so obsessed of throwing her questions.

“I cannot provide you more informations, I’m so sorry Senyor.” She dismissed before entertaining the other guests.

“Damn “

Naiintindihan ko na ang lahat. This is one of Troy’s foolish games again. To win my heart again? Curse him! Ang akala ko’y panibagong pag-ibig na sisibol ay maglalaho pala na parang bula.

Pinaalis ko na ang lalaking napag-utusan ni Troy. Pagala-gala ako dito, naghihintay na magkaroon ng himala. Hindi ko magawang umalis. I’m so curious to death. Gusto ko siyang komprontahin. But this lady receptionist won’t let me.

And when I said miracle, natuwa ako nang makita ang palabas ng elevator na si Hunter Torralba. So this really is the lair of the Torralbas, huh. At saan naman ang punta nito ngayong madaling araw na?

Sinundan ko siya na nagtungo sa harap ng counter at inilapag ang sa tingin ko’y isang keycard at saka umalis. Hindi iyon napansin ng babaeng receptionist dahil may kausap pa ito sa telepono. I tiptoed and secretly stole the keycard. I’m damn sure it leads to his room. Troy has told me that he’s staying in a hotel but I don’t know if this is the hotel he’s referring.

Luckily, on top of the keycard is the room’s number. Bitbit ang bouquet ay nagtungo ako sa elevator. Narinig ko ang pagtunog ng elevator nang makarating ako sa tamang palapag. The lights on the hallway are dim but I can still manage to look for the room number.

Voila! I found the room and immediately swiped the keycard until it opens. Damn! I feel like a thief!

Patay na ang ilaw ngunit ang tanging liwanag ay nagmumula sa isang salamin na pintuan na sa tingin ko ay banyo. Narinig ko ang bagsak ng tubig doon, meaning there is someone here. But how sure I am that it’s Troy? Crazy! Baliw ka na, Symon! Why did I fall to the art of assumption again?

Nang biglang tumahimik ay nakaramdam ako ng kaba. Nakakabingi ang katahimikan. Tumakas ang liwanag nang naaninag ko ang pagbukas ng pintuan ng banyo. And a masculine silhouette went out. I gulped and almost bit my tongue.

Agad akong hindi napakali at saka ako naghanap ng matataguan.

“Who’s there?”

Holy sht! He noticed my presence! I suddenly regretted entering here!

Tumakbo ako sa pintuan upang makalabas subalit mabilis ang mga pangyayari. Namalayan ko nalang na nasa ibabaw na ako ng kama at mayroong mabigat na nakadagan sa akin.

“Fuck! Who are you?” He hissed in the most dangerous tone but I find it attractive.

Mas lalo akong nanahimik nang mabosesan ito. Above me is my secret admirer, Troy Nixon Torralba.

“Get off me!” Tinulak ko siya ng buong lakas. Nabuwal siya sa sahig ngunit nakatayo rin naman agad at daling binuksan ang ilaw.

Nasilaw ako sa liwanag kaya napatakip ako ng mukha. Naramdaman ko ang paggalaw ng kama. He held both my hands as he puts it down revealing my face.

“Symon?”

His eyes filled with surprise but gradually his lips turned into a beguiling smile. Damn! Anong ikinakatuwa nito? Gusto kong mainis sa pagmumukha niya pero ang gwapo talaga eh!

At saka ko lang din napagtantong hubo’t hubad pa siya. Putanghamnida! Oh lord, what have I done to endure this holy temptation? His huge manhood helloed to me, assuming that I’ll give it back. Uminit ang pisngi ko sa kahihiyang naiisip. I hate my fucking vulnerability when it comes to him. And how can I resist this type of man?

Oh no! Gather back your senses, Symon!

Chapter 41 [Again]

[ Read at your own risk ]

“What are you doing here?” My eyes are searching for him frantically as I threw him the question. Nakakasilaw ang liwanag ng ilaw pero mas nakakasilaw ang kanyang katawan.

Maagap niyang nakuha ang body towel at ibinalot sa kanyang baywang. Sa wakas, natakpan na ang kailangang takpan. Hindi magandang view at epekto ito sa katinuan ko.

“Should I be the one asking that question? Anong ginagawa mo dito, Symon? Sinisilipan mo ba ako?” Walang pag-aatubiling hinablot ko ang malaking unan at ibinato sa pagmumukha niya.

“Oh! Fuck!” He groaned in an overrated pain.

“Tangina mo! Bakit kita sisilipan eh ilang beses ko nang nakita ’yan?” I screamed angrily, releasing all my suppressed anger for him.

The waves of emotions in his face did not change. Still, looking merciless and spiteful.

“So what’s your motive then, huh? You missed me?” A seductive smile rose from his lips. Missed him? In his dreams, posible pa!

Looking at him from my distance made me tremble not in fear but in attraction. Attraction that is illegal and forbidden. He acts like he knows that he’s the predator while I’m just a dust of his prey. Ganoon kalaki ang agwat ng antas namin.

“Come here..” I invited him to come closer as I pointed my index finger out and motioned him towards me.

Dumapo ang tingin niya sa aking daliri bago bumalik muli sa aking mga mata. In his eyes, there is a pool of desire that I want to yearn but I keep on ignoring. Ang hirap talagang mag-galit-galitan sa isang taong gusto mong yapusin at damhin, ano?

“What?” Naguluhan siya sa aking mensahe.

“I said come here. I want to show you something..” I played with my tongue to make my words a little bit sexy. I looked at him like he’s a real roman gladiator and I am his obedient servant.

He rested his both hands on his steel pelvis as he walks slowly closer to me. Hindi natanggal ang pagkakatuon ng tingin niya sa akin, animo’y nilalabanan ang panghahamon ng mga tingin ko. He’s so good at this, attracting people even doing nothing.

“Closer..”

Nakaupo ako sa edge ng kama at nang makalapit siya sa aking harapan, tiningala ko siya. Nasilaw ako sa kanyang sinag. He stood like a formidable statue in front of me.

Wala siyang kaide-ideya kung ano ang balak kong gawin sa kanya. Poor Troy, tsk tsk.

Nang makuntento ako sa kanyang distansya ay inabot ko ang bungkos ng mga bulaklak na dala ko at walang takot na hinampas siya nito.

“Fuck you, Torralba! I knew your secret! Ang kapal ng mukha mong padalhan ako ng mga bulaklak!”

Gulat na gulat siya sa aking ginawa kaya hindi agad sya nakailag. Pinaghahampas ko siya sa dibdib, braso, at sa mukha. I wish the stems of the flowers had thorns to hurt him even more. I want to hurt him so bad!

“What the fuck?! Ow! Stop! Masakit!” Nakarecover din naman siya at nahawakan na niya ang aking palapulsuhan at pinigilan ako.

“Napaka-manloloko mo! Ilang beses mo nalang ba akong gagaguhin, huh?! Flowers, really? Sa tingin mo lalambot ang puso ko dahil sa mga bulaklak na ’to? Fuck you!” Nagpumiglas ako. Nakuha niya ang boquet na guray-guray naman na ngunit ginamit ko na ang aking mga braso at sinaktan siya.

I am not a violent person but I’m turning into one because of him.

“Ang kapal ng mukha mo! Leave my life alone, Torralb–!”

“QUIET! FUCK!” Natahimik ako nang sigawan niya ako. Hindi ko namalayan kung paano nya ako naipako sa kama at ngayo’y mahigpit niyang hawak ang dalawang kamay ko.

Our faces are few inches closer now, I can almost hear his frantic breathing. His eyebrows are tied up like a knot as he stares at me painfully. Silence filled the room. Hinahabol ko ang aking hininga, ganoon din siya.

“What flowers are you talking about?” The expression he displayed is so serious. Natawa ako ng pagak sa kanyang pagmamaang-maangan.

Kailan ba siya magiging tapat sa akin?

“Liar. Oo, ilang beses na akong nagpakatanga sa’yo Troy pero hindi ako bobo! You can’t just fool me over and over again.” Like how you hurt me over and over again. Makabagdamdamin kong litanya.

Subalit matigas pa rin ang kanyang ekspresyon. Hindi natitinag sa mga rebelasyon ko.

“What bullshit are you talking about, Symon? What about the flowers?” My anger skyrocketed even more.

Minsan napapaisip nalang ako, why do people always lie to me? Like how Mom and Dad lied to me about my real identity that I am not Mom’s son. Am I undeserving to know the truth? Kaloko-loko ba ako? Maybe nasa akin ang problema?

“Nakuha mo pang mag-utos ng iba para lang gawin ang mga kagaguhan mo! You even paid a big amount of money for these useless things. Napakasama mo!”

I cannot breathe properly because his face is so close to mine. Nakakasilaw ang kanyang liwanag. And the scent of mint and body wash filled my nostrils.

“What? Hindi ko maintindihan. Are you accusing me of something that I didn’t do?” Hindi na ako makagalaw dahil ang buong bigat niya ay nasa akin.

“Y-You sent those flowers! I thought it was an admirer but you ruined it! Damn it!”

Napapatingin ako sa depinadong katawan niya sa bawat galaw niya. Ang basang buhok niya ay tumutulo na sa kama. How can I feel hot and cold at the same time?

“I did not send anything! Bakit naman ako magpapadala ng bulaklak sa’yo kung alam kong hindi ka naman mahilig doon? Kung mayroon man akong ipapadala sa’yo, litrato ko o kahit ako nalang! Tutal sa akin ka naman mahilig!”

What the?! Was that a joke? Am I supposed to laugh? I bite my tongue because of disgust. Hindi ko kayang sikmurain ang kanyang sinabi.

“Conceited asshole!” Singhal ko sa mukha niya.

Gustong-gusto kong bumangon ngunit hindi ko magawa. Kahit walang saplot sa katawan at tanging towel lang ang tapis, napakabigat niya. Ingat na ingat pa akong madikit sa balat niya.

“And you’re a trespassing voyeur.” He beamed devilishly.

How dare he call me a voyeur?! Tanginang ’to! Napakasama ng ugali niya! Bakit ba ako nainlove sa taong katulad niya? Ang tanga tanga ko!

“At paano ka nakapasok dito? You’re stalking me, huh?” Sige, buhatin pa niya ang kanyang bangkuan! Ngayon aakusahan naman niya ako bilang stalker? Eh siya nga itong ex-convict diyan!

“Kapal! I borrowed your brother’s keycard.” Nag-iwas ako ng tingin sa kanya. Reasonable naman ang palusot ko. It was partly true. I borrowed it without him knowing.

“From Hunter? When did you become close to him?” Alam na alam niya talaga kung kailan ako nagsisinunghaling. Why is it so unfair? Why do I always feel guilty when I’m lying to him?

“Whatever! Get off me! Naaalibadbaran ako sa pagmumukha mo!” His body moved and the thread of muscles on his torso is defined even more.

“Sa katawan ko ayos lang, ibig sabihin?” Pinagdikit niya ang dalawang kamay ko na nasa bandang ulunan ko na, gamit lamang ang iisang kamay. Ang isang malayang kamay niya ay dumapo sa ibabaw ng tuwalyang nakatapis sa kanya.

“W-What are you doing?” Natutuliro na ako dahil sa kanyang mapanlinlang na ngisi.

He sensually bit his lower lip while deliriously looking at me. At saka unti-unti niyang inalis ang pagkakakapit ng towel sa katawan niya.

WHAT THE FUCK!

“N-No! Stop!”

Hindi ko siya napigilang alisin ’yon kung kaya’t malayang tumambad sa aking paningin ang kanyang kahabaan. This is insane! What’s he planning to do, rape me?

“It’s your fault, Symon for bringing yourself here. Now, I want a taste..” Nakatitig na siya sa aking labi.

Nagtaasan ang aking mga balahibo sa katawan. There’s no way in hell that he can get what he wants! I won’t let him! Ever!

“Rapist!”

Umigting lalo ang kanyang panga.

“The hell I am.” He smirked like a retarded evil.

“No! This is an assault.. you rapist! Helpppp! Tulun–uhmmp!”

Immediately my lips are sealed with his. All my worries and doubts are washed away in an instant. He kissed me passionately, plundering his tongue inside my mouth. Lumuwag ang pagkakahawak niya sa akin na hindi ko na napansin.

And after a brief but fiery kiss.

“I’ll stop if you want me to. It’s your choice, Symon. We can savour this moment together you know, without strings attached. What do you think?” I got lost in his eyes and my rationality left me unaware.

“Stop resisting me, Symon. Because we both know that you’re aching for this. You’re still aching for me.”

Nakawala ang mga kamay ko sa kanyang hawak. He did not mind it. Like what he said, he lets me. He left me the option. If I want to let him in again, but no expectations. There’s no doubt that I still long for his touch, his kiss, the warmth he’s giving me, and the aching feeling that I only feel with him.

What is this? Is this still love? Or anger? Revenge?

“I want your lips..” I murmured unconsciously.

Did I really say that? Do I really want him? Teka!

“Good boy.”

Hinila niya ako pataas upang magpantay ang aming mga mukha. He caressed the inside of my shirt as he attacked my lips again. Ginawaran niya ako ng makapigil hiningang halik na sa kanya ko lamang nararamdaman.

He dragged my mouth into him, as I helped him unbuckle my belt. My mind is full of anticipation, he grazed my thighs as he removed my pants. Relentlessly, he pulled my hips into his, encircling my legs around his pelvis. Sht! Am I really doing this again?

This is a trap! My mind’s been telling me but my body won’t act on its own. It was like I’m paralyzed, hypnotized more so.

I gave in to the gentle persuasion of his kisses. Kisses that I yearn for almost a year now. The muscles on his arms flexed, looking rigid and virile. As much for resistance, there’s no left in me but lust.

“I want to be inside you, is it okay?” I don’t know why he’s asking for my permission even when I’ve already offered my legs wide open for him.

“Do what you want, Troy..” I grabbed the back of his head and tasted his lips once more. His greedy mouth took bold possesion of everything in me.

Nawala na ako sa tamang katinuan. All my senses fade. Ang gusto ko na lamang mangyari ay ang angkinin niya akong muli.

“I want to fuck you hard, Symon.” It sounded more like a question rather than a statement. He’s asking me if I want to let him fuck me hard.

Is than even a question?

“D-Do it your way, Troy.”

I guess I’ll just have to endure it. Tumigil siya sa paghalik sa akin at pinadapa ako ng posisyon. I have no sight of what’s going on, naghintay na lamang ako sa anumang mangyayari.

I felt him leaving kisses around my naked back. Pahapyaw ang mga halik kung kaya’t bitin na bitin ako sa kanyang ginagawa. He moves so slow, exploring the texture of my back.

“Damn..” I feel how scarcity is eating me.

Hinaplos ng isang kamay niya ang matambok kong puwitan. Wala akong magawa kundi ang ibaon ang aking mukha sa ibabaw ng kama upang pigilin ang impit na mga ungol kahit wala pa naman siyang itinutuhog sa akin. I’m already delirious and wet. His expert tongue travelled down my back down to the apex of my buttocks.

I heard him mockingly chuckled fascinated by the soft roundness of my butt.

“Sht! Just fuck me already, Troy..” My mind got haywired and I cannot think straight anymore.

He flinched and laughed a little that made me more annoyed because of the anticipation. Not too long, ibinuka niya ang dalawang pisngi ng aking puwitan at naramdaman ko ang mainit na dila niyang naglaro doon.

Goddamn to the nth power! May ibabaliw pa ba ako?! How could he be so fucking good at this?!

His lips grazed the ripe bud, his tongue seeking entrance. Napapatuwad na ako dahil sa pagsulong ng kanyang mukha sa aking lagusan. I cannot contain my satisfaction that I just wish that I can yell all my moans of lethargic passion.

Nalukot ko na ang sapin ng kama at naitulak ko ang mga unan dahil sa hindi maipaliwanag na pagkakagambala. Sa tingin ko’y naalis na yata ang bedsheet dahil sa pagkakahatak ko. Damn, Torralba!

“Oh god! Troy! How can…you be so…gooood .. at this..” Pahinto-hinto ang aking pagsasalita dahil sa paghahabol ng hininga. Para akong hinahabol ng kabayo.

The feathery touch of his tongue on my hole made me lose my consciousness. I arched my back as his tongue continued to probe my bud recklessly.

“If you let me in your life again, you’re gonna experience this again.”

Bumalik ang kanyang halik sa aking likod. Sa wakas ay tinantanan na niya ang aking lagusan. Pakiramdam ko’y mamamatay ako sa sarap kung magpapatuloy pa ito ng mas matagal.

“You can’t feel this with other guys, Symon. Just with me. Kung papayagan mo ulit ako. Kung hahayaan mong mahalin kita ulit. Just come back to me. And I’m willing to make you feel like this, anytime..”

Nakarating siya sa aking leeg at ibinulong ang mga salitang iyon. My mind won’t function much, because now his index finger is probing me below replacing his tongue. His erection bumped against my butt, as he penetrates me with his fingers aggressively.

“Come back to me, Symon..” Nilakasan niya ang pagpasok ng kanyang daliri nang banggitin ang aking pangalan.

“Ohhh! Yess.. fuck..” Napapatirik na ang aking mata sa makamundong pagnanasa. Wala na akong alam sa mga kaganapan, tanging pagnanasa na lamang.

“Promise?” Him biting my earlobes. And then he struck me again with his playful finger.

“Yeah! Sht! Ummmpp..”

Without drinking any alcoholic liquor, I got intoxicated. How was that?  His husky voice whispered wants and needs. Binibitin niya ako, tangina. At wala naman akong magawa kundi ang magdeliryo sa paunti-unting pagpasok ng kanyang daliri sa lagusan ko.

“Please, fuck me… now… I’m going crazy..” Impit ang boses kong binitawan iyon.

“Promise me you won’t leave me again..” Him coaxing me to abandon my doubts.

May matigas na bagay akong nararamdamang tumutusok sa aking likuran. Dumudulas ito at nang-uudyo. How can I think straight if he’s luring me? Damn! But I like it! Fuck!

Symon’s gone! Completely vanished!

“Answer me..”

His primitive shaft is announcing at my entrance, waiting for my approval. What answer? May itinanong ba siya?

His cock’s pulsating, searing need and teasing my tiny hole. I can feel his weight above me, I was like a prison held captive by his adamant chest.

“Oh yeah! Fuck! Whatever! Do me now!” My frustration’s overwhelming. I’m so beaten by my desire. Iwinaksi ko na ang lahat upang ituloy na niya ang nais kong mangyari.

Now, without any hesitation, he pushed his long shaft deep enough to strip away my restrain, stealing my sanity, and sufficing my hunger. Fuck! Isang taon akong walang ano! Puta! Pakiramdam ko virgin ulit ako! Ganito pala kasakit!

“Oh holy shhhhh! Fuck! Ummmmmpppp!”

Hindi siya nagmamadali ngunit bawat bayo niya ay nagigimbal ako sa pwersa nito. Napapatilapon ako kung kaya’t inalalayan niya ako at ipinakong muli ang aking mga kamay upang mapirmi ako.

Breaching my defense, I complied with his forceful rhythm. Sa una’y masakit ngunit napapalitan ng sarap kinalaunan. His throbbing arousal is digging enough that my mouth has been filled with unadulterated moans of ecstatic pleasure.

“Sht! Fasterrrrrr! Uggghh!”

There is an equal intensity as he pummels me. Acute surge of desire enthralls us both. Napapaungol na ako nang walang pakundangan. I missed this surreal feeling. The way his body pushes against me, the way his voice and eyes held narcotic power, the way he took my breath away, the way my body convulses when we’re making love, are all surreal. And I thought it will remain as memories. Hindi ko hiniling na maramdaman ulit ang ganito.

“Oh fuuuuck! I love you, baby..”

He nipped my earlobe, he keeps on pounding and pushing. Nabasa na ang sapin ng kama dahil sa tubig o pawis na nagmumula sa init na nililikha namin. With rapid and shallow breath, we’re both panting.

“Dammmmmn! Here I come.. Fuck!”

Naramdaman ko ang pag-igtad niya at pagkapit sa aking balikat. His member grew thicker, caught me unaware about his shattering climax. Sharp spasms of need brewed in, as he fell on my back languidly.

We both fell asleep without cleaning ourselves. Pareho kaming napagod sa aktibidad na iyon. Pero bago iyon, nakatulog ako ng may kuntentong ngiti sa mga labi.

Nagising ako na may mabigat na bagay ang nakadagan sa dibdib ko. Pagmulat ko ng mga mata ay nagulat ako sa aking nasaksihan. May katabi akong lalaki na nakayapos sa akin. Hindi ako makagalaw. Dahan-dahan kong inalis ang brasong nakatabon sa aking dibdib at saka tahimik na bumangon.

I feel sore down there, what happened?

Nagulat ako nang makatayo ako. I have no clothes. Sht! And when I looked at the man in the bed, it’s Troy sleeping soundly. What the fuck happened? Why is he here? And where am I?

And then my head hurt, flashes of memories last night came into view. I let him. I really did let him.

FUCK SYMON!

Madali kong hinanap ang mga kasuotan ko sa sahig, napansin ko ang oras sa wall clock, it’s 5:45 am. Sobrang aga pa kaya tulog pa ang hayup. Nang maisuot ko ang aking sapatos ay tinungo ko ang pintuan at tahimik na lumabas, nag-iingat na hindi lumikha ng ingay.

Tinakbo ko ang elevator. Sobrang lamig ng pakiramdam ko nang makapasok sa loob. I caressed my arms, mapupula ang mga ito simbolo ng isang marahas na pangyayari. Pinilit kong kalimutan iyon. I feel stupid again. Hindi na ako natuto. Palagi nalang ba akong talunan sa istoryang ito?

Lumabas ako ng hotel at nag-abang ng taxi. Papasikat na ang araw ngunit ang aking nararamdaman ay pagkalugmok. I fell for his trap again. Again and again!

The one year length of moving on became nothing with just one night. That fast, uggh! Vulnerable Symon! Bakit ba napakahina ko pagdating sa kanya? Paano niyang napapasunod ang utak at puso ko nang walang kahirap-hirap? How can he invade my rational self and corrupt all my thoughts?

Nabahala ako sa malakas na kabog ng aking dibdib. I put my hand above my chest, and there I found the answer to my questions.

I fell in love with him again.

Chapter 42 [Go Back]

I did not fall in love with him again.

Tanga na kung iisiping ganoon nga ang nararamdaman ko. Dahil ang totoo, hindi nawala ang pagmamahal ko sa kanya. Let’s just say that I masked my real feelings towards him by inflicting pain on myself. I acted like I’m still wounded. I have tried all sorts of pretension just to look okay.

I always accuse him of being a liar, when in fact I am the great pretender in this story. Terrible liar. Hinalikan ka lang, bumigay ka din agad? Hinalikan ka lang, tumuwad ka na agad para sa kanya? Symon, ang rupok mo! Kailanman hindi ka naging matatag. Hindi ka natuto. Pinapairal mo pa din ang kahinaan mo.

Paano ba maging matapang?

“Sir, the board likes the magazine! Everyone’s celebrating!” Maligayang tono ni Jasmine nang pumasok sa aking opisina bitbit ang balitang iyon.

“That is great.” Bulong ko sa mababang tono.

“Are you coming, Sir Symon? The team’s celebrating. Of course, you’re coming!” Deklara niya kahit na wala namang natanggap na sagot mula sa bibig ko.

Hindi niya napansin ang pagkaseryoso ko dahil balot siya ng excitement sa magaganap na celebration. Ganito sila lagi kapag naaaprubahan sa itaas ang hardwork namin, celebration. Kadalasan, dito lang din sila sa loob ng kompanya nagdidiwang.

Lumabas siya ng aking opisina at ako nama’y nakabalik sa aking pagmumuni-muni. I really need a drink. I want to get lost. I want to escape this world badly. I want to be reborn and start my second life. If it’s only possible.

Tinapos ko ang aking gawain para sa araw na ito. I feel having a hang-over kahit na wala naman akong iniinom. Everytime I’m gonna remember what happened last night, I feel tension. Sexual tension. Pinagpapawisan ako ng malagkit. How could this man holds so much power and dominance? I don’t think anyone can resist him. Same effect on me. Siguro, normal lang ito?

But he’s my ex! Hindi normal ’yun, Symon! Isa iyong katangahan, kabobohan, at karupukan! Para saan pa ang tinapos kong degree kung magpapakatanga lang pala ako sa isang lalaki? I’m such a disgrace!

“Ysmael, where are the people here?” Napansin ko ang nawawalang mga empleyado nang lumabas ako ng opisina.

“Preparing for the celebration. You’re coming right? You were never absent, come on..” Nagliligpit na pala sya ng kanyang mga gamit at saka ako inakay patungo sa elevator.

“I thought we’re celebrating here? Where are we going?”

Naging abala siya sa pagtitipa sa kanyang phone. Dito kami madalas magdiwang sa aming department, kaya nakapagtataka ngayong wala sila rito.

“There’s a high-end bar somewhere nearby, that’s where we’re going to party!” Aniya gamit ang maligayang tono ni Jasmine kanina.

And then suddenly, I think the odds are in favor to me. Kasasabi ko lang na gusto kong magliwaliw, this is gonna be the best time for that.

“Only the writing department will be there. Oh, how I missed night outs, party and booze…” Pagkukwento ni Ysmael nang sumakay ako sa kanyang sasakyan.

Aniya’y ihahatid na niya ako tutal malapit lang naman ang pupuntahan at iisa lang ang aming destinasyon. Yes, naeexcite na rin ako sa party. How I loved bars and parties back then. And my throat’s been dry this past few months, magpapakasaya ako ngayong gabi!

Nasa labas pa lang kami ng isang high-end bar ay dinig ko na ang malakas na trance music. My nerves are pulsating in anticipation. Matagal ko nang hindi nagagawa ito. Tonight, no to stress, no to worries, no to Troy Nixon Torralba. I’m gonna be a new person!

“Leggo..” Inakbayan ako ni Ysmael nang maipark niya ang kanyang sasakyan.

We entered the bar that is filled with smoke and dancing lights. The loud music is banging my eardrums. Napakaraming tao sa paligid, may kanya-kanyang business. Ang iba’y nag-iinom, ang iba ay nagsasayaw at nakain na ng sistema. Ysmael guided me to our table kung nasaan ang ibang kasama namin.

“Wooo! Sir Symon in the house, let’s give him a drink.” Ani Jasmine na nakapagpalit ng kasuotan. Malayong-malayo sa sekretarya ko na mukhang takot na pusa.

“I’m not a hard drinker.” Pagpapaalala ko bago pa man nila balaking painumin ako ng kung anu-anong inumin na hindi ko kilala.

“Don’t worry, you can endure it!” Sabat ng isang babae sa writing team. Malalakas ang boses nila upang hindi masapawan ng maingay na musika.

“Alright.”

Katabi ko si Ysmael at Jasmine sa magkabilang gilid ko. Hinanap ko si Trevor sa paligid ngunit wala siya. Abala si Ysmael sa pakikipag-usap sa babaeng katabi niya na malagkit ang tingin sa kanya. Uh-oh, you’re targeting a married man, girl.

“Where’s Trevor?” Tanong ko kay Jasmine tutal ay siya ang pinakamaingay ngayon sa aming table. Lahat ng dumadaan ay kinakausap niya. Tinamaan na yata.

“Ahm, I invited him to come. I don’t know! He’s probably late.” She sipped on her glass of margarita.

Marami kaming nakapalibot sa table. Karamihan ay lalaki, bilang ang mga babae. May mga finger foods sa mesa, ngunit mas lamang ang mga bote ng alak. Nakinig nalang ako sa maingay na musika habang pinanonood ang mga tao sa dancefloor. I looked at the dark liquid on my glass, hindi ko alam kung ano ito pero masarap ang lasa.

Dahil silang lahat ay may kausap at sariling topic ay tumayo ako upang pumunta sa malawak na counter. Hindi naman nila napansin ang pag-alis ko kaya ayos lang.

Lumapit sa harap ko ang bartender at tinuro ko sa kanya ang paborito kong inumin. He gave me a small version of glass and poured the liquor in it. Once again, I eyed the dancing crowd while sipping on my glass.

“New here?”

Nilingon ko ang isang lalaking tumabi sa akin. He ordered the bartender a drink. Matangkad ito, hapit ang black long sleeves sa matipunong katawan. Teka, ako ba kinakausap nito?

“Ahh, yeah. First time here.” Naubos ko ang aking alak kaya’t nagpasalin uli ako sa bartender.

Umayos siya ng pagkakaupo. Ako nakaharap sa dancefloor, siya naman ay sa likuran ko nakaharap.

“The name’s Pietro, by the way.” Naglahad siya ng kamay sa akin. Masyado siyang gwapo para tanggihan kaya tinanggap ko ang kanyang kamay.

“Symon.”

He has this smoky eyes, actually he perfectly looks like a playboy. Ang hindi ko lang alam ay kung bakit sa dinami-dami ng magagandang babae dito sa loob ng bar, ako ang kinakausap niya.

“I’ll buy you a drink.” Aniya saka tinawag ang bartender.

“No. I can pay. You don’t need to.” Nagbabaka sakaling mabago ko ang kanyang isipan. I don’t want to owe anyone, ever. Dahil pakiramdam kong ang lahat ng bagay at pagmamagandang-loob ay lagi nang may kapalit.

“Lemme.” He chuckled sexily for my disapproval. His moves seem so apparent. Alam na alam ko na ang ganitong galawan.

But I don’t want to assume again. Let’s not spoil the moment, okay? I went here to have fun. Maybe, I can find a little fun with this man. Pietro’s his name, huh?

“So Pietro.. Why are you here tonight?” Tinanggap ko ang panibagong baso ng alak na inumin.

“Why do you think guys are going in a bar?”

I know how this works. He’s playing logic with me. I’ve known how to play this game before, if he thinks he can outdo me.

“To drink most probably? To have fun? To womanize?” His jaw moved and his lips rose. Anong nakakatuwa sa sinabi ko? Iyon naman talaga ang mga pangunahing dahilan, ’di ba?

“I didn’t come here to womanize.”

There is an intense humor in his eyes. So the answer is, to have fun?

“Okay. You’re here to have fun.” Tinungga kong muli ang alak. Gumuguhit na ito sa aking lalamunan.

May mainit sa loob ng aking tiyan na hindi ko maintindihan. Maybe, it’s because of the alcohol? Sa sobrang tagal ko nang walang tikim sa alak, mabilis na akong tamaan.

“You know what, why don’t we dance?” He offered his hand to me. Hindi na ako nakaalma nang hatakin niya ako.

Nakipagsiksikan kami sa dagat ng mga tao. Hindi ako nahirapan dahil pinrotektahan niya ako sa maaaring bumangga sa akin. Nang makahanap ng espasyo ay pareho kaming nagpakalunod sa ritmo ng masayang tugtugin.

“This is fun! Right?” Aniya saka ipinatong ang dalawang kamay ko sa ibabaw ng kanyang malapad na balikat.

“Yeah!”

Umiikot ang paningin ko ngunit hindi ko inalintana iyon. Mas lamang ang kasiyahan ko. I feel like a feather, so light. And in front of me is a hot stranger sexy-dancing with me. His eyes bore into me, only me. The way he gazed at me is so enticing.

“You’re too pretty to be a boy..” He murmured sensually as he steps closer.

I don’t know how to react. Simula pa lang ay alam ko na kung ano ang motibo niya sa akin. Will it hurt if I try? Will it hurt if I give in? Maybe, this is the best distraction the lord has sent to me?

“And you’re too handsome to ignore..”

Naglagablab pang lalo ang kanyang mapusok na tingin sa akin. It’s okay to loosen up, Symon. Magpakasaya ka naman kahit minsan. You deserve this kind of things. You deserve to be happy. I choose to be happy.

Alam ko na kung saan ito mauuwi, kaya bakit hindi na tayo mag-shortcut doon?

“Why can’t we contin–”

Nakumbinsi ko na ng buo ang aking sarili ngunit hindi ko naituloy ang gustong sabihin dahil sa mainit na presensya sa aking likuran ang biglang sumibol. I can’t see it, all I know is it’s a man, and he’s grinding his sex behind me. He is sensually and slowly keeping up with the music.

“You’re not the one night stand type, Symon. Don’t you dare continue what you’re going to say…” It whispered behind my ear, I got shivers all over my body when I heard its familiar soothing voice.

“T-Troy?”

Hinatak ako nito paikot upang maiharap ako sa kanya. Troy Torralba, it is! What the hell is he doing here? I blushed when I remember our last encounter. It was on bed! At tinakbuhan ko siya kinaumagahan!

“At your fucking service..”

He managed to grip my buttocks behind just to keep me closer. Ang dalawang kamay ko ay nakalapat na sa kanyang dibdib, nakaposisyon na umalma sakaling may gawin siyang hindi kanais-nais.

“How did you just magically appear everywhere?” Parang mapapaos ang boses ko. Despite the loud echo of the music, nagkakarinigan pa rin kami.

Di umano, biglang naglaho ang lahat.

“Symon?” I heard Pietro’s voice behind me.

Oh crap! Dumating lang itong lalaking ito, nakalimutan ko nang may kasama nga pala ako! I turned around and saw Pietro’s astonished look.

“Pietro! Uhm..” I looked at the two of them. Pietro’s waiting for me to say something while Troy is killing him with his stares.

“The man you’re with has a boyfriend, dude. And he’s bound for marriage, right Symon?” Sabat ni Troy na ikinakulo ng aking dugo.

Parang nawala ang kalasingan ko at napalitan ito ng inis. Walang katapusang inis para sa lalaking ito. Paano niya nagawang gamitin ang kasinunghalingang iyon laban sa akin?

“I-Is that true?” Pietro looked at me with disgust.

“Yeah, uhh no! It’s not what you think..” But before I could even convince him, he turned his back on me.

Naiwan ako sa lalaking pinakaiinisan ko. Does he really need to always interfere with my life? Lahat nalang ba ay pakikialaman niya? Wala na ba akong kalayaan?

“Damn! Don’t you dare touch me!” I groaned at him before leaving him.

Sinubukan kong sundan si Pietro, but unfortunately couldn’t manage to follow him. Nawala na siya sa paningin ko. Naupo ako sa isang curb side sa labas ng bar nang makaramdam ako ng hilo.

I feel frustrated again. Wherever I go, sumusulpot ang hinayupak na iyon. Should I go to another country? May lugar bang hindi niya ako kayang sundan?

“Symon!” Ayun at nakasunod na nga! Ugggh! Hindi na ako makapagtimpi. Gustong-gusto ko na siyang sabunutan at kalbuhin.

“Why are you sitting there?” Na-realized niya siguro kung gaano ako kasagwa sa pagkakaupo ko sa gutter.

“Ano bang pakialam mo kung sa gusto kong umupo o tumayo? Can you just leave me alone?!” Singhal ko sa kanya upang masindak siya.

Hindi ako umalis sa pagkakaupo. Nagpapalipas ako ng pagkahilo ngunit dumadagdag siya sa aking stress.

“Leave you alone? Dito? This is an isolated place, baka may mang-bastos pa sa’yo rito.” Tumabi siya sa akin ngunit nanatili siyang nakatayo. Nakahalukipkip habang pinagmamasdan ako.

“Ikaw lang naman ang bastos sa buhay ko.” I hissed.

Umiling-iling ako at kinatok ang aking ulo. Speaking of bastos, biglang nag-flashback ang mga nangyari sa amin sa apat na sulok ng kanyang kama.

That was an orgasmic memory, and I must bury it down.

“May sinasabi ka?”

Hindi ko siya pinansin. Talking to him would just lead to nonsense arguments. Habang naglalabas ako ng mga hinaing tungkol sa kanya sa aking isipan ay naramdaman ko ang pagyakap ng tela sa aking balikat.

“Baka lang lamigin ka.” Aniya saka ko nalamang hinubad niya ang suot na jacket at ipinatong sa aking likuran. Nagkatinginan kami ng matagal dahil doon.

Umismid ako. Fuck. This is one of his seduction games again.

“No need. Hindi ako nilalamig.” Inalis ko ang jacket niya at akmang ibabalik sa kanya.

“I insist. Ayaw mo sa jacket ko? O gusto mong ako ang yumakap sa’yo?” His eyes say it all. He’s luring me. Alam na alam niya kung paano ako pahuhuluging muli sa kanya.

“Pervert.”

Hinayaan ko siyang ibalik ang jacket sa aking katawan. Nakakatawang isipin, ilang beses ko na siyang ipinagtabuyan, pero heto pa rin siya at ginugulo ang tahimik kong buhay. Pero noong siya ang nagtaboy sa akin palayo, agad akong pinanghinaan ng loob at binitiwan siya. Siguro nasa akin ang problema dahil ako ang una at mabilis sumuko? Is it about perseverance?

Alam kong kung mahal mo ang isang bagay, ipaglalaban mo anoman ang mangyari. Ibig sabihin, gaano niya ako kamahal at hindi niya ako magawang sukuan? At ibig sabihin ba, dahil mabilis ko siyang sinukuan ay hindi ko siya minahal?

“Mukhang ang lalim ng iniisip mo..”

Ngayon ay sumalampak na rin siya sa lupa gaya ko. Kahit hindi ko siya paglaanan ng tingin ay alam kong nakatitig siya sa akin. Siguro’y nagtataka siya sa biglang pananahimik ko.

Hindi ako sumagot. Wala naman kaming dapat pag-usapan. We’re done already. Siya lang naman itong nananatiling hibang sa pag-iisip na may pag-asa pa rin siya sa akin.

“You left, after we made love.”

Mababa at may halong lungkot ang kanyang pagkakasabi.

“We made sex, iyon lang ’yon Troy.” There’s no making love that happened if the feelings were not mutual.

“Para sa akin hindi.” Umigting ang kanyang panga sa pagkakasabi niyon.

Pumailanlang ang nakakabinging katahimikan. Malamig ang simoy ng panggabing hangin ngunit wala nang mas lalamig pa sa nararamdaman ko ngayon. Nakakapagod din palang magmahal, ano? Nakakapagod tumakbo, magtago, magkaila, lumimot, paulit-ulit nalang at hindi nagbabago.

“I-I know I have told you so many lies, hindi ko na nga mabilang kung ilang beses, but I did not lie when I told you I wasn’t the one who secretly sent you flowers..” he started to open that topic. What? Don’t tell me this is another lie?

Kung hindi siya ang nagpadala noon, edi sino?

“It was Hector.” he said na para bang nabasa ang malaking question mark sa aking utak.

No. He’s kidding right? Why would Hector…

“Believe it or not, it was him. I did my own investigation. He paid that errand boy to send you the flowers and to lie about me being the one behind it. It was a trap. Damn, Hector..” he curses silently.

So that answers why I had received flowers before he can even set his foot here in Barcelona? Hector has been here for a long time setting their wedding, but why did he do that? Unless there’s a motive?

Hindi ako makapagsalita dahil sa rebelasyong nalaman.

“Ayokong magsinunghaling sa’yo, kung gagawin ko man ay para din sa kapakanan mo iyon. But I would never lie to you about my sentiments… my feelings…” It is starting to sting me with emotional pain again.

Nangingilid na ang luha ko pero pinipigilan ko. I have told myself that he is not worth the tears. He is not worth anything.

“Then why were you with my sister the day you threw me away like garbage, huh?”

Ayoko na sanang magtanong pa, lalo na ang mga sensitibong bagay na ito. Balak mo bang patayin ang sarili mo, Symon? Alam mo naman na ang kasagutan diyan, at iyon ay dahil hindi ka na niya mahal.

“S-She came up at my door, hindi ko alam kung bakit. But she told me that she has an important thing to admit…”

Fool. How could he be so foolish with my sister? At naniwala naman siya!

“Bullshit.” Pag-ismid ko.

Nangingilo ako sa galit. Hindi ko matanggap na napakaraming tao ang naloko ng kapatid ko.

“I had to push you away..” He blurted out just to take that off his chest.

I stopped myself from speaking, because this will just make it look more complicated and will just inflict me more emotional torture as I peel off the layers of the truth.

“I-I had to push you away, though it broke my heart, was the best thing I could do for your safety..”

When did pushing someone away become the best thing? I can’t fuckingly comprehend his reason. Nasaan ang lohika doon? For my safety? Bakit kailangan akong iligtas kung wala namang kapahamakan?

And he thinks that pushing me away won’t cause me harm?

“I can’t believe you.” Tumayo ako at naglakad palayo.

Hangga’t maaari ay pinahid ko na ang luhang tumakas sa aking mga mata bago pa man niya ako mahabol at malamang umiiyak ako. I can’t believe he did that just for my fucking safety.

“Your life was in danger, Symon.”

Naiwan sa ere ang aking paa sa paghakbang nang matigilan sa kanyang huling sinabi.

“Still, it is. But you are in real danger, Symon.” dugtong pa niya sa tonong alam kong walang bahid ng kasinunghalingan.

Wala akong maintindihan. Danger? I lived my whole life peacefully so how come I am in danger? Muli akong naglakad palayo pero ang sunod na sinabi niya ang nagpatigil sa akin.

“Your father’s dead.”

Nagpaulit-ulit iyon sa aking pandinig. Hindi ito magandang biro. It can’t be!

“Don’t say that!”

“Your father died the day before my last trial noong nasa kulungan pa ako. Your sister told me. And it was a damn complicated story why I had to push you away.” Hinahabol niya ang kanyang hininga na para bang hirap na hirap isiwalat ang mga katotohanan.

Dad died?? H-How? Paanong hindi ko nalaman ang mga ito?! I am his son! Fuck!

“Intentionally, your father had consigned your name in his last will and testament after your mom cheated on him back then. At hindi iyon nabago hanggang ngayon. So it turned out that your father left your mother with nothing, even a single dime. That was why your sister came to me, to ask for my help.”

Hindi ko malunok isa-isa ang mga salitang namutawi sa kanyang labi. Lumapit siya sa akin at hinawakan ako sa magkabilang balikat.

“She heard how your mother was planning to keep you out of the story, even if it means your disappearance or death, just to claim what she thinks is hers. Your mother wants to get rid of you, and I’ve known how you accepted that businessman’s job offer abroad, and I thought it was the best way for you to be safe. To be out of the country..”

It breaks my heart how I just learned these things now. Isang taon na ang nakalipas. Natuto akong mamuhay na may tanim ng galit sa kanya at sa mga taong nanakit sa akin.

“At alam kong hindi ka aalis kapag sinabi ko sa’yo ang katotohanan. You would risk your life just to see your father, even when your life is in danger. And I didn’t want to risk you, and tell you that I can protect you even when I’m dealing with my own case. So I had to push you away. Tinatanggap ko ang galit mo. Because you deserve to get angry at me by not telling you the truth and about the death of your father. I’m so sorry..”

Tinalikuran ko siya at doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan kong luha. Pinahid ko at hinarap ko syang muli. Wala na akong pakialam kung ano ang hitsura ko ngayon.

“How much am I supposed to receive?”

If Dad trusts me of his money and properties, then I’m willing to abide by his wishes.

“Three-fourth of his estate. The remaining is for your sister.”

Goddamn it! I wasn’t expecting it to be that big! Seriously? That’s the reason why Mom became histerical? It was kind of unjust, but we cannot change that because it’s stated validly.

“I want to go back. I’m going back. I will face it.”

Tinalikuran ko siya. I ran away as fast as I could. I have made my mind. There’s no turning back. Let’s settle this once and for all.

Chapter 43 [Suspicious]

The warm but polluted air of Manila welcomed me as I walked out from the airport. It all feels nostalgic, but I always remind myself that I did not come here for a vacation, I came here to claim what I deserve.

I restrained myself from sightseeing, dahil matagal ko naman nang nakita ang mga kapaligiran dito. Naghintay ako ng mapaparang taxi nang maramdaman ko ang mabigat na brasong umakbay sa akin.

“Ginugutom na ako, why don’t we eat first?”

His hands cradling on my arm as I feel the weight of his sturdy arm on my shoulders. Kailan pa nakasunod itong lalaking ito sa akin? Wala talaga siyang balak na humiwalay sa akin, huh? Tinignan ko ang hila niyang maleta.

“You followed me?”

Actually, it’s too obvious to even ask that question. Nakisabay pa yata ng flight ang loko. Pero bakit hindi ko naman siya napansin sa loob ng eroplano?

“Yeah, I don’t have any business left in Barcelona when you’re not there. Ikaw lang naman ang rason kung bakit ako naparoon.” he took his time relishing the sardonic face I am giving him.

His gaze went to my baggages.

“Ako na ang magdadala para ’di ka mahirapan.”

Hinayaan ko siyang agawin sa akin ang maleta ko. Bahala siya kung balak niyang magpaka-PA ko ngayon, tulong na rin ito para hindi ako mapagod.

Paparahin ko na sana ang paparating na taxi nang may humintong sasakyan sa aming harapan. It’s a range rover. Bumaba ang salaming bintana at nakita ko ang nakasuot ng rayban na si Blade. He grew stubbles that made him look hotter, not that he was not hot before, now his hotness went extreme. Hot daddy will be his best definition.

“Ang tagal mo! Kanina pa kami rito..” Ani ng nagmamaktol na si Troy habang ikinakarga ang mga bagahe namin sa likod. Teka, sundo ba namin ito?

Pinauna niya akong sumakay. Sa passenger seat ako pumwesto. Nagulat naman ako nang balak na tumabi sakin ni Troy.

“Bakit diyan kayong dalawa? Ano ako, driver niyo?” Sarkastikong tanong ni Blade na hinubad pa ang rayban shades upang makita kami sa kanyang likuran.

“Just fucking start the engine, Blade!” Anggil ng katabi ko. Dismissing any of his brother’s rants.

“Doon ka na sa harap, Troy. I’m fine here..” I suggested just to stop their childish debate. Jusko, pati ba naman upuan pagtatalunan pa nila? Just how juvenile are they?

“No, I want to sit here.” pagmamatigas ni Troy saka isiniksik ang sarili sa akin. The passenger seat is so wide pero nagsisiksikan kami sa isang lugar.

Tinitigan kaming dalawa ni Blade na mukhang naoffend sa huling sinabi ng kapatid.

“Troy, lumipat ka na nga. Ang sikip na dahil sa’yo!” Tinulak ko ang mukha niya palayo sa aking balikat dahil pilit siyang sumasandal at yumayapos sa katawan ko.

“So what? Gusto ko ng masikip.” Aniya. Naubo ako ng wala sa oras. Pinamulahan ng mukha nang kuryosong tignan ako ni Blade, hinihintay ang reaksyon ko.

That has two meanings, you piece of shit!

“Fuck off, kuya! Dito ka na, mas maluwag dito!” Sinubukan siyang hatakin ng kapatid mula sa distansya namin.

“Ayoko ng maluwag! Mas kumportable ako sa masikip!” I tried ignoring his obscene sentences, but it keeps repeating on my mind. Hindi ko alam kung matatawa ako o magagalit. Damn you, Troy!

“Troy, doon ka sa harap uupo o ako ang tatabi sa kapatid mo?” Panghahamon ko kaya bigla siyang nagising. Nakapikit na kasi siya at nagpapanggap na tulog.

Mukhang masarap pa namang tumabi kay Blade ngayon. Ikaw ba namang may makatabing hot daddy, aayaw ka pa? Oo nga, ako nalang kaya ang tumabi kay Blade?

“Fine! I don’t like your idea, though.” Malinaw ang pagkakalukot ng mukha ni Troy nang lumabas ng pintuan at lumipat sa shotgun seat.

Kinindatan ako ni Blade dahil napasunod ko ang loko. Takot naman palang tumabi ako sa ibang lalaki, nag-iinarte pa.

Sa wakas ay binuhay na ni Blade ang makina at pinaharurot ang sasakyan. I rested my head on the car seat, nagpapahinga dahil sa napakahabang biyahe sa himpapawid.

“So when is the wedding?”

Napalingon ako kay Blade na biglaang nagtatanong ng ganoong sensitibong bagay. How did he know about the fake wedding?

“We’re still planning the date.” Sagot ko. I have to remind Aljer about creating fake wedding invitations. Uggh.

“Planning the date? Kuya, you should marry him as immediate as possible. Tumatanda ka na!” Pambubuska ni Blade kay Troy.

Nagtataka akong napatingin kay Troy. What the heck? So Blade’s thinking about my wedding with this delusional ex of mine? Just how pathetic is that?

“Hindi pa ako matanda!”

“I’m marrying someone else, Blade. Not your brother. Just to clarify.” I can see how shocked his facial expression was when I saw it on the front mirror.

“Woah woah woah! What? I thought you’re marrying him, Kuya? Why didn’t yo–” Tinapalan ni Troy ang bibig ni Blade gamit ang isang kamay nito.

“Shut up! I didn’t tell you that.” Troy hissed in desperate tone. Ano itong rebelasyong ito?

“But you told me on the phon—asdfghjkl.” Muli niyang tinakpan ang bibig ng kapatid nang makapiglas ito.

Nagtimpi ako ng inis at idinaan na lamang sa pagtulog ang init ng ulo ko. Hindi ko na sila pinansing dalawa dahil nasisira lang ang mood ko. I did not come here to have fun with them, I came here for a mission.

Our car stopped in front of a restaurant. Nauna akong lumabas at hinintay nalang ang dalawa na makasunod.

“Let’s go?” Blade asked but I didn’t nod.

“Pwedeng mauna ka na sa loob, Blade? I need to have a brief talk with this man in private please.” Nagpalipat-lipat ang tingin niya sa aming dalawa, waring iniisip kung bakit kailangan naming mag-usap.

“Okay.” Aniya at saka kami iniwan doon sa parking lot.

Nang mawala sa aking paningin si Blade, hinatak ko ang isang tainga ni Troy patungo sa isang tagong parte.

“Aww! The fuck? Let go of my ear!” Kahit nagngangawa na siya sa sakit ay hindi ko siya pinakawalan.

“Bakit ipinagkakalat mong magpapakasal ako sa’yo??” Interogasyon ko nang hindi binibitiwan ang tainga niya. Lintik lang ang walang ganti.

“So fucking what? Kung doon din naman ang tungo natin! Fuck, let go!” Mas hinigpitan ko ang pagkakapingot sa kanya nang marinig ang punyetang dahilan niya.

“As if makikipag-balikan ako sa’yo?! Kahit pumuti ang uwak, hinding-hindi mangyayari ’yon!” Lumakad ako upang mas magdusa siya sa sakit ngunit naging agresibo ang huling galaw niya kaya nakawala siya sa malupit kong mga daliri.

“I’ll make you eat your words someday, huh!”

I threw him evil stares while cursing him inside my head. He’s so full of himself! Assumero!

Dahil sa inis ay iniwan ko siya doon at sumunod nalang kay Blade sa loob ng restaurant. Hindi porket alam ko na ang katotohanang pinagtabuyan niya ako for the sake of his benevolent purpose, ay babalik na ako sa kanya with arms wide open. Kung ganoon ang inaakala niya, pwes nagkakamali siya. Hindi ganoong kadali ang lahat! Marami nang nagbago! Marami nang nasaktan at naloko! Tama na!

And besides, hindi ko pa napapatunayan kung totoo nga ang sinasabi niya. I still need to see and talk to Mom and Syra. If Mom’s really determined to kill me then why am I still alive? Why am I still breathing? She could hire assasins to follow me in Barcelona, why it didn’t happen?

But whatever! Reasons aside, hindi na ako muling susugal sa kanya!

“You look… teka nag-away ba kayo ni kuya?” May sa-manghuhulang tanong ni Blade nang inokupa ko ang upuang nasa tabi niya.

“Bakit kami mag-aaway? We have nothing to fight about! Wala kaming dapat na pag-awayan Blade!” I exhaled exaggeratedly just to keep my frustrations away. Hinabol ko ang aking hininga, determinadong pakalmahin ang sarili.

“Okay? Defensive..” Hindi ko narinig ang huling salita niya dahil naagaw ang atensyon ko ng pagpasok ni Troy sa pintuan.

It was like slow-motion, he walked like a knight in shining armor, a modern warrior equipped with compassion and valiance.

Hindi ko siya pinansin o pinaglaanan man lang ng tingin nang umupo siya sa aking tabi. Bale pinagitnaan nila akong dalawa, kaya naman ang mga mata ng ibang kumakain ay nasa direksyon na namin at parang kami ang ulam sa kinakain nilang kanin.

“O, ba’t ang pula ng tainga mo kuya?” Napansin pa iyon ni Blade nang sulyapan ang kapatid.

Imbes na makahinga ako ng maluwag, ay mas nahirapan akong sumagap ng hangin dahil nasa gitna ako ng dalawang malalaking tinapay na ito.

“Wala ’to.”

Hindi ko magawang umusog dahil konting galaw ay magkakadikit ang aming balat ni Troy, kung kaya’t kay Blade ako palihim na sumisiksik.

Which was, napansin naman ng magaling na si Troy. Kinunutan niya ako ng noo, nagtataka kung bakit kay Blade ako dumidikit.

“Naka-order ka na ba?” Bulong ko kay Blade na may tinitignan sa counter. Pasimple kong inaamoy ang halimuyak ni Blade at infairness, amoy masarap na lalaki.

Damn!

“Yep, ilang minuto nalang darating na rin ang mga pagkain natin.” Kay Blade lang ako nakatingin, dahil may hindi magandang view sa kabila.

“Blade..” Pagtawag ng asungot. Hindi ko siya tinignan.

“Bakit kuya? Gutom ka na ano?” Nakatawang tugon ng kapatid.

“Ang sikip dito, pwede ka bang umusog pa doon? O kaya doon ka nalang sa kabilang upuan, mukhang nasisikipan itong si Symon eh.” May ngisi sa labi ni Troy ngunit ang mata ay may bahid ng pagbabanta nang lingunin ko siya.

Tama bang idahilan pa ako?! Fuck off, Troy! Shut your fucking mouth dahil hindi ka nakakatulong sa kapayapaan ko!

“No, ayos lang ako Blade. And besides..” lumingon akong muli kay Troy at tinaasan siya ng kilay. “Gusto ko naman ng masikip..” Imitating his words inside the car a while ago.

Nagtagis ang kanyang bagang dahil sa paggalaw ng kanyang panga. What can you say, Troy?

“Really? Masikip, huh?” His smile turns into a malicious grin and the color in his eyes became darker.

“Then..” Umusog siya palapit sa akin. Napako ako sa aking kinauupuan nang magdikit ang aming mga balat. Causing me to feel those electric currents again.

“Masikip na ba?” He whispered sensually. Hindi ako makatingin sa kanyang mga mata. God! Pinapatulan niya talaga ang mga sarcasm ko!

Hinayaan ko siya sa gusto niya hanggang sa dumating ang mga pagkain namin. Inisa-isa kong tignan ang mga masasarap na pagkain, narinig ko na ang pag-ungol ng tiyan ko. Hindi dahil sa gutom ako, kundi dahil sabik na akong makatikim uli ng pagkaing nakagisnan ko. Ang pagkaing pinoy!

“Let’s eat!” Blade announced.

Naunahan ako ni Troy na alisin sa napkin ang aking mga kubyertos at saka ito ibinigay sa akin. I did not mind him and I busied myself from eating. Nahirapan akong sumubo ng pagkain dahil sa mga matang nakamasid sa aming table. Of fucking course, Troy the famous model is here. I even saw highschool girls glancing at us then giggling like stupid kittens.

“Ugghh..” I groaned inwardly, removing my eyes on the obvious paparazzis and onlookers.

“What?” Troy murmured, akala’y may nakain akong mali o hindi kanais-nais.

Hindi ako umimik. Baka lumaki pa ang ulo nito kapag sinabi ko sa kanya. He seems too oblivious about the penetrating stares directed on us, maging si Blade ay walang alam. What’s wrong with these guys?

“So how’s your baby boy, Blade?” Pagsisimula ko ng topic para lang hindi ko mapaglaanan ng pansin ang isang lalaki sa gilid ko.

“He’s doing good.” Aniya na ngumiti nang siguro’y maalala ang anak.

I don’t want to ask more if they have already done DNA testing, to prove that the baby is his biologically. I just assumed that it’s like that.

“I’m sure you’re going to be a good father. What’s his name again?” Mas lumapit pa ako sa kanya dahil nararamdaman ko ang kamay ni Troy sa aking likuran, in a protective gesture.

“Bullet.”

Ohh. What a strange name.

“Have you hired him a sitter?” Troy intervened kaya napatingin na ako sa kanya. As much as possible, gagawin niya talaga ang lahat upang makasali lang sa usapan namin ng kapatid niya.

“Many applied, but it seems they all have the same own agenda other than the babysitting..” Hindi ko naintindihan kung anong ibig niyang sabihin.

I heard Blade’s goal back then rooting for the mayor’s position. Is he a mayor now?

“What other agendas?” Tanong ko na naguguluhan.

Troy looked at me with sarcastic stares. Na para bang ang tanga ko dahil hindi ko nakuha ang ibig sabihin. What are the other agendas they are talking ab.. Oh! Napatitig ako kay Blade at pinagmasdan siya, of course marami nga ang mag-aapply bilang nanny kung ganito ba naman ang ama ng bata! I got it!

“Father-sitting..” Sagot ni Troy sa aking katanungan kahit na naunahan ko nang masagot ito sa aking isipan.

“Damn you, kuya.” Blade cursed at him dahil sa panunudyo ng kapatid.

“Why don’t you hire male babysitters then? Para masolusyunan mo ’yang problema mo.” Suhestiyon ni Troy na may mapang-asar na ngisi.

The suggestion was just hilarious, pero may punto siya kung nahihirapan nga naman siyang maghire ng babae.

“I’ll think about it.”

Hindi kami nagtagal doon, nagpahatid ako sa bahay upang komprontahin si Mom tungkol sa last will and testament ni Daddy. Troy insisted to come with me but I rejected his offer. Labas siya rito. I can do this and I want to do it alone.

Walang masyadong nagbago sa aming bahay. Malago pa rin ang bermudang nakalatag sa lupa na mukhang alagang-alaga ng aming bagong hardinero na kuryosong tinitignan akong lakarin ang parking lot.

“Ano hong pakay nila?” Anito pero dire-diretso ang pasok ko sa malawak na gate. Wala akong ganang kausapin ito ngunit hinarangan nito ang daan ko.

“Ser, teka ho trespassing ho kayo..”

Ridiculously, I suppressed my laughter. Hindi ako kilala nito, obviously, baguhan pa siguro ito. Mukha pa itong bata, maganda ang pangangatawan, I think his age is ranging from 30-35.

“Bakit ako magti-trespass sa sarili kong bahay?” Sarkastikong tanong ko.

I remembered Troy informing me that I own three-fourths of Dad’s estate, possibly inclusive of this house. Natatandaan kong pinag-ipunan ito ng matagal ni Dad bago nabili, so technically Mom owns nothing but my sister.

“Baka nagkakamali ho kayo ng address? Si Mam Diana po ang may-ari nito.” Hindi ko alam kung bakit naiirita ako sa hardinerong ito gayong wala naman siyang alam.

“Which is my Mom. No, biologically not my mother. But this house is under my name, kaya padaanin mo ako.” Nilagpasan ko siya ngunit hinawakan ako nito sa braso kaya nadungisan ako ng kanyang maruming kamay.

“Ser, wala hong anak na lalaki o bakla si Mam. Kung maaari ho, lumabas ho muna kayo.” Saka niya ako inakay paalis. I’m too much offended by his foul words.

“Wait, iniinsulto mo ba ako? Baka kasi hindi mo ako kilala, ako si Symon Monteguido. Anak ako ni Solomon Monteguido. At ikaw, wala akong pakielam kung anong pangalan mo, at wala kang karapatang insultuhin ako.” Umeeksena masyado itong hardinerong ito, humanda ito kapag nakuha ko na ang bahay na ito.

“Matagal na hong patay si Ser, kaya paano pa sya magkakaanak ’di ba?”

Nalaglag ang panga ko sa kanyang sinabi. Was that a joke? Am I supposed to laugh? Gaano kalala ang kabobohan nito? I don’t want to degrade him or his economic status, pero hindi ko talaga masikmura ang mga sinasabi niya. Mas matatanggap ko pa kung mananahimik nalang siya.

“Call your Mam Diana, then.”

Hindi ko nalang ito pinansin pa at naghintay na lamang sa labas ng gate. I don’t have time to argue with this stupid gardener. Hindi kumbinsido ang lalaki at parang walang balak na sumunod sa utos ko.

“Sino ’yan Kuya Jim?”

Nabuhayan ako ng loob nang marinig ang pamilyar na boses ng aking kapatid. Lumapit si Syra sa kinaroroonan namin, I saw her doe eyes and upturned lips. Hindi na makapal ang kanyang makeup kagaya ng dati.

“K-Kuya?” She mouthed.

“Mam Syra, trespassing ho itong lalaking ito. At inaangkin niya ho na sa kanya raw ang bahay na ito. Tatawag na ho ba ako ng pulis?” Singit ng punyetang hardinero na parang hindi narinig na tinawag akong kuya ni Syra. Wala ba itong common sense?

Kumulo ang dugo ko pero hinayaan ko ito. Once I got a hold of this house, I’m gonna fire him.

“Papasukin niyo po, Kuya Jim. He’s my older brother.”

The stupid gardener waited for atleast ten seconds before opening the gate again. Tinaasan ko siya ng kilay sa inis.

“Sigurado ho kayo, Mam?” Dugtong pa ng hardinero nang makapasok ako. Sinamaan ko na ito ng tingin. Seriously, ganito ba itong makitungo sa mga bisita? Alam nang kapatid ako ni Syra, nagtatanong pa?

“Opo, Kuya Jim. Anak po siya ni Daddy sa ibang babae.” Sumunod ako kay Syra patungo sa loob ng bahay.

Nakahinga ako ng maluwag nang mawala sa paningin ko ang nakakainit ng ulong hardinerong iyon.

Wala ring pinagbago ang interior ng bahay. Only that the wall colors seemed repainted, and there are new furnitures dwelling around the living room.

“Ahm, I’ll call Mom, nasa library kasi siya. Would you like coffee or juice?” Pinagsalikop niya ang dalawang kamay at parang nahihiyang tumingin sa akin.

What happened to the old Syra? Bakit mukha siyang takot na pusa? Where’s the bitching?

“Tubig nalang.” Naupo ako sa sofa at narinig ang pagtawag niya sa isang kasambahay. Tiningala ko siyang umakyat sa second floor upang tumungo sa library na dating opisina ni Daddy.

Mayamaya ay dumating ang isang maid na dala ang isang basong tubig na hiningi ko. She puts it on top of the wooden table in front of me.

“Where’s Nanay Guillerma?” Napatigil ito sa paghakbang nang magtanong ako. Mukhang bago lang din itong kasambahay na ito.

“Matagal na pong wala si manang dito.”

What? Did she retire? Maliit pa lang ako, nandito na siya sa puder ng mga Monteguido. Bakit biglaan itong aalis?

Bago pa ako magpahabol ng isa pang tanong ay narinig ko na ang mga yapak galing sa itaas. I saw Mom’s affronted stares at me. Bumaba siya ng grand staircase with her arms crossed.

“What are you doing here, Symon? I thought you’ve been gone for good.”

She looked at me with contempt. Gone for good? So mas pabor talaga sa kanya kung wala na ako?

“And now I’m back for good, Mom.” I regretted calling her Mom because it felt like she wasn’t one for me.

“There’s no good if you’re the one coming back.” She never sits, she just stood there in front of me like I should pay respect or whatever.

I gritted my teeth. Hindi pa rin siya nagbabago. I don’t know why she’s so angry toward me. Or insecure dahil sa akin iniwan ni Dad ang mga ari-arian at hindi sa kanya?

“I came back to claim what I deserve, and what Daddy had left for me.” I ignored her rage. Walang magandang patutunguhan kung papatulan ko ang galit niya.

“Too confident. Solomon left nothing for his bastard son.” I tasted disgust in her words.

Liar. Hindi ko pa man napapatunayan, pero alam kong nagsasabi ng totoo sa akin si Troy. I noticed Syra’s presence while she followed down.

Yeah, this bastard son that deserved the estate.

“Not until I talk to the executor.”

Hindi nagbago ang ekspresyon sa kanyang mukha. Hindi man lang natakot o nagulat. What’s on her mind?

“Then talk to him, if you can..” Iyon ang huli niyang sinabi bago muling umakyat sa itaas. She called Syra to follow her.

If I can? That sounds suspicious. What did she do?

Chapter 44 [Seduction]

I’ve been calling the executor’s contact number the attorney gave me but the operator’s always telling me that the phone number is out of reach. Ang pangalan ng executor ni Dad ay Avelino Montenegro, the attorney told me that he’s a good friend of my Dad way back in their college days. But the only thing that the attorney could give me was his phone number. Not even his address or other contact informations.

Dumukmo ako sa nag-iisang desk sa loob ng aking kwarto dito sa hotel na tinutuluyan ko. I cannot afford to avail another condo unit here since wala naman akong balak na magtagal dito. I just need to talk to the executor. After I settled everything, babalik din ako sa Barcelona.

Then suddenly I got my hopes up when I heard my phone beeped for a message.

Troy:

Can I call?

Too much expectation can kill, really. I ignored his message. Akala ko ay kung sinong importante na ang nagpadala ng mensahe, iyon pala’y siya lang.

I reached for the cup noodle that was set aside beside me, waiting for the warm water to cook the noodles. Since I don’t have much appetite tonight, nagtiis ako sa cup noodles. May pambili naman ako pero tinatamad akong magluto o magpadeliver ng kahit ano.

The message tone got my whole attention again.

Troy:

I’ll call then..

Bahala siya kung ano ang gusto niyang gawin sa buhay niya. I have so many problems to worry about and he’s the least person I want to talk to.

He kept his word and seconds later, my noisy ringtone broke the silence of the room. I completely ignored it and waited for it to cease.

He doesn’t know when to quit. I already told him that I have no plans on coming back to him, bakit hindi niya maintindihan ’yon?

In his tenth attempt to call me, pagod at iritado kong sinagot ang tawag niya.

“Hindi pa ba malinaw na ayaw kitang kausapin? Troy, I have so many problems right now, pupwede bang huwag ka nang dumagdag?” Hinilot ko ang aking sintido habang pinangangaralan siya sa kabilang linya.

Binuklat ko ang mga folders na ibinigay sa akin ng attorney. These are Daddy’s files na maaari raw makatulong sa akin. But these are just files about payments, tax returns, and other dossier of financial records.

“Can I visit you?” Aniya sa kabilang linya, ignoring my words a while ago. His voice is sensually husky, how is that? Is this some sort of a trick again?

“No.”

I skimmed the files thoroughly, even though my mind is focused on somewhere.

“Can I come in?”

“No–what??” Napaangat ako ng tingin at inintindi ang huling sinabi niya.

And then I heard the door creaked and his head protruded. Nasa tainga ang phone niya nang bigkasing muli ang mga salitang “Can I come in?”

Nilawakan niya pa ang awang ng pintuan at ipinakita sa akin ang bitbit na paperbag. May brand ng isang pamosong restaurant doon. He came in even without my permission.

Kailan pa siya nasa labas ng pintuan? And how the hell did he know about this hotel? Bakit lahat nalang ng tungkol sa akin ay nalalaman niya? Stalker ba ito?

Pumasok siya. Agad na naningkit ang mga mata ko sa kakisigan niya kahit na plain white shirt at jeans lang naman ang suot niya. Nothing particularly special nor noticeable in his clothes. Eyemagnet lang talaga ang hinayupak.

“Troy, what is the meaning of this?” Pagtataray ko sa kanya kahit na naaakit na ako sa mukhang masasarap na pagkaing laman ng paperbag.

“I brought you food.” He smiled genuinely that’s why I felt a little guilty. But I didn’t told him to do these boyfriend-duties for me! Fuck! Wala sa tamang lugar itong ginagawa niya.

“May pagkain na ako.”

His eyes went after the cup of noodles I am solitarily enjoying. I was never a recluse, pero kung siya lang din ang makakasama ko salamat nalang. Besides, the view of his chest and the veins on his neck are not a good sight to behold.

“I meant real food. Like, what is that? Tinitipid mo ang sarili mo sa cup noodles?” Aniya na parang nang-iinsulto dahil wala akong kakayahang bumili ng mas katanggap-tanggap na uri ng pagkain.

“So you’re judgemental now?”

Inalis ko ang pagkakapako ng paningin ko sa kanya at bumalik sa pagbuklat ng mga folders na kalaunan ay hindi na nagsink-in sa akin. Nasisira ang focus ko dahil sa lalaking ito na walanghiyang binuksan ang paperbag at inihain sa lapag ng desk ang katakam-takam na pagkain.

He’s fucking hacking my system!

“Eat.” Kinuha niya ang mga folders sa harapan ko at isinantabi iyon upang masunod ang gusto niya.

As much as I need this, ayaw kong sanaying muli ang sarili ko sa mga ganitong bagay. Like what I said, marami pa akong problema na kailangang unahin, I don’t want him to do these things for me because love is my least priority right now.

“Bakit, Troy? Bakit mo ginagawa ang mga ito? Tell me.” I crossed my arms in front of him evading the lovely sight of foods on top of the desk.

“You know the answer to that. Ikaw ang tatanungin ko Symon, bakit pilit kang nagbubulag-bulagan? Hindi ba obvious na bumabawi ako sa mga nagawa kong kasalanan?” Humalukipkip din siya at pinantayan ang nanghahamon kong tingin.

“It just doesn’t make sense, Troy. Wala na akong pakialam sa mga nangyari in the past, I want to move on. How can I move forward when you’re always here and there, everywhere I look?”

“I’m not stopping you, Symon.”

But his mere presence is stopping me. Ruining my system so it won’t function. There is so much power that is held between his irises that tells me he won’t easily falter. A warrior indeed.

“Your boyfriend’s a fake. And the marriage plans too.” Aniya na animo’y ibinato ang isang eksplosibong bomba. I did not show any reaction.

“How di–”

“The flowers. You lied to me about it. It was Hector, right? Kaya noong gabing pinakilala mo sakin ang boyfriend mo, you told me he gave you the flowers. When in fact, it was an act to get rid of me. To make me believe that you’re taken.”

Alam naman pala niya na plano kong layuan niya ako, so why is he still insisting himself to me? Bakit ayaw niyang sumuko?

“So what now? Ano sa’yo kung wala nga akong boyfriend?” Ilang beses akong napalunok dahil sa langhap ng pagkain sa gitna namin. Bahala na kung malaman niya ang totoo, pagod na rin naman akong magpanggap.

“Move on from the past. We’ll start anew.” He said it like it was all that easy.

Yes, I want to start a new life but not with him. I’m so tired of all his baggages of issues. Ang tanging gusto ko na lamang ay ang matahimik at mapayapang buhay.

“It wasn’t easy, Troy.” I want him to open his eyes and see that I am not the same susceptible Symon a year ago.

I chased him, hindi ko ipagkakaila iyon. I chased for his heart, stupidly manipulated cupid to shoot the both of us with the arrows of love. But I did not expect it to be this painful. True that we were both struck by his arrows, so now we’re both bleeding.

“Nobody said it was easy, Symon..”

With all the gathered strength and hope, I glanced at him as he holds both my hands, clasping it warmly.

Nobody said it was easy…

Love was never easy. Walang nagsabing magiging madali ang lahat pagdating sa pag-ibig. When you love someone, not all closed doors will open because some will stay locked, not all flowers will bloom because some will wither, not all stars will sparkle because some will stay in darkness, not all wounds will heal because some will still hurt.

Nobody said it was easy…

No one ever said it would be so hard…

“Uhmm.. Let’s eat?”

I was still lost in my own thoughts when he spoke. Parang may kung anong parte sa utak ko ang naliwanagan. Parang nabawasan ang bigat ng mga nakatabong bato sa aking dibdib.

Sabay kaming napatingin sa mga pagkaing binili niya. Dahil sa napatagal naming titigan ay nakaramdam ako ng awkwardness. We’re supposed to be eating and not talking about those hopeless things.

Habang kumakain kami ay ipinagpatuloy ko lang ang naudlot kong gawain kanina kahit na hindi ako makapagfocus. Nakakabusog itong biniling pagkain ni Troy, hindi ko pa man nakakalahati ay nakaramdam na ako ng pagkabusog.

“Anong hinahanap mo?”

Suddenly, Troy started asking while he’s gulping down the coca cola in can. That was so sexy it looked like he was just shooting a commercial video.

“Files, anything that can help me find Dad’s executor.” But as I hover through the folders ransacking every little detail kept me in madness. This is close to impossible!

O baka naman patay na itong taong hinahanap ko? Did Mom does something terrible to him?

“What will you do if you find him?” He’s still sipping in his coke. Inabot ko ang sprite sa isa pang can at iyon ang ininom ko.

“Take back all the things Dad had left for me.”

Siya ang naglinis at nagtapon ng mga pinagkainan namin dahil abala ako sa ginagawa. I’m checking Dad’s bank accounts nang mahagip ng paningin ko si Troy na hinugasan sa sink ang ginamit naming mga pinggan at kubyertos. Obviously, a man like him does not fit in a kitchen setting, pero dahil nga isa siyang modelo ay madali siyang makapag-adapt sa kanyang paligid. With that wide sexy back that his plain white shirt hugs, kahit na paghuhugas lang naman ng pinggan ang ginagawa ay nakakawala ng katinuan.

I feel like the garter of my underwear is starting to loose.

The hell! Bank accounts, Symon! You were supposed to be studying these papers! Where am I? Here I am doing a serious matter while my eyes drift on its own wherever that goddamned body of his lingers. You should be ashamed of yourself again, Symon! Ikaw na ang pumakyaw nang magpaulan si Lord ng karupukan! Damn yourself!

“Can I help?” Pinilit kong ipirmi sa mga papel na hawak-hawak ko ang mga mata ko nang tangkang lumapit ni Troy pagkatapos niya sa paghuhugas.

Concentrate. Stay focus. Eyes on the papers! You’ll get through this hell.

“What kind of help can you offer?” Tanong ko nang hindi tumitingin sa kanya, dahil kapag ginawa ko ay mawawala na naman ako sa tamang katinuan.

This man is a fucking attention-wrecker! Does anyone agrees with me?

“Depends on what you need, you know I can ease your tension. You look tired reading all these papers.” Kumuha siya ng isang pahina at nakikitingin na rin.

His arm moved, emphasizing every stout vein he has.

“I’m not tensed..” Depensa ko.

Do I look tensed? Kailan pa ako nakaramdam ng tensyon? Nagpapatawa ba ito? Sobrang kalmado ko kaya!

Bigla niyang hinawakan ang kamay kong ipangkukuha ko sana sa isang folder dahilan para mapahinto ako at mapatingin sa kanya. Now, the tension intensifies. I’m not tensed because of rummaging these folders but because I feel tension against him.

Sexual tension.

“You need to release the energy..” His words came out sensually, or was it just me?

“W-What did you say? Bastos!” I literally understood what he meant.

Release the energy? Fuck! Of course!

“Anong bastos sa sinabi ko? I just meant that you don’t need to rush, take your time and breathe. What else are you thinking?” Dahil doon ay pinamulahan ako ng mukha.

What the fuck. Hindi talaga siya magandang impluwensya. Lahat ng sinasabi niya nagiging marumi sa loob ng utak ko. Kailangan ko yata ng translator kapag siya ang kausap ko para hindi ako napapahiya.

Gaya nga ng sinabi niya, I took a pause to breathe in and out.

“Wala ka pa bang balak na umuwi, Troy? Gumagabi na, baka wala ka nang masakyan.” Kunwaring pag-aalala ko upang lumayas na siya sa pamumuhay ko.

Kumuha ako ng sign pen at inilista ang mga bank account details ni Daddy maging ang mga address ng ilang properties na pag-aari niya. Mayroong resthouse sa Surigao at meron namang townhouse na nasa Aklan.

“I have my own car.”

I looked at the list and sighed. Napagtanto kong mukhang matatagalan pa ako rito sa Pilipinas kung ise-settle ko pa ang lahat ng ito. Hinilot ko ang likod ng leeg ko dahil sa matagal na pagkakangawit.

But I did not notice Troy went behind me and his warm hands caressed my back replacing my hand.

“T-Troy! Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?” Hindi ko alam pero para akong kinikiliti ng mga kuryenteng dumaloy sa katawan ko mula nang masahihin niya ako.

“What I think is it’s just a massage. Unless you’re expecting me to offer you service other than just massage?” This time I know that it has another meaning. Sumosobra na itong bastos na lalaking ito!

Is he even expecting me to always give in to him everytime he tries to seduce me? No! I maybe fragile, but  I am not stupid.

“B-Bastos! You are seducing me! Huh! Akala mo hindi ko napapansin kanina pa?!” Singhal ko sa kanya bago itaboy ang mga kamay niya sa pagmasahe sa aking likod.

“Sedu—what??” Kumunot ang kanyang noo sa pagkabigla.

“Doing these boyfriend duties, huh? Buying me foods? Helping me with my problems? Kunwari ka pang naghuhugas ng pinggan pero ang totoo nang-aakit ka lang! I’m not stupid okay? I’m better than what you think!”

I’m so proud of myself that I can express that all to his face! Hindi na niya ako maloloko ng paulit-ulit!

“Anong sineseduce, Symon? Of course, I want to keep you healthy so I brought you foods dahil nag-aalala ako sa’yo. And what the fuck about me washing the dishes? How the goddamned fuck could it be related to whatever seduction you are thinking??”

The gap on his forehead widens as his eyes are filled with absolute objection. Confident ako na pinaglalaruan niya lang ako pero hindi ako makasagot.

“Stop fooling me.. I know you and how this cliche seduction of yours works!” I hissed in gritted teeth.

Nagmukha siyang intsik dahil sa pagkakasingkit ng kanyang mga mata habang nakapameywang.

“I AM NOT SEDUCING YOU.” Aniya sa malalim at seryosong boses.

Hindi na ako makaimik. Ang init ng nararamdaman ko ngayon na feeling ko’y ang kulang na lang ay ang umusok ang mukha ko.

“It’s not my fault if I unintentionally made you attracted or seduced, but to make up for it, I’m willing to be responsible. Pananagutan ko kung ano mang sekswal na atraksyon ‘yang nararam—’

“Unbelievable!”

Hindi ako makapaniwala. Naloko na! Habang nagpipigil ako ng inis ay siya naman itong nagpipigil ng tawa. Gusto kong pilipitin ang leeg niya at hatakin ang mga litid doon.

“If you can’t really help it, we’ll do something about it.”

“Fuck you, Troy. Lumayas ka na nga dito! Hindi ka nakakatulong sa mga problema ko ngayon!” Imbes na maasar ay aliw na aliw pa siya sa mga sinasabi ko.

“You’re blushing.”

“Oo dahil namumula ako sa galit!” Para na akong dragon na bumubuga ng apoy.

Lalo pa akong nagulumihanan nang hubarin niya ang a na t-shirt. Pagkatapos ay ngumisi ng pagkalawak-lawak. Tangina nito!

“GET OUT!”

Pinagbabato ko sa kanya ang mga folder dahilan upang kumalat ang mga papel sa sahig. Tumayo siya at inilagan ang lahat ng tangkang pananakit ko sa kanya. Tumayo ako at tinulak siya hanggang sa makarating kami sa pintuan.

“What?? I’m just helping out!”

Hinatak ko ang sinturon ng pantalon niya dahil wala akong mahatak na damit sa kanya. Binuksan ko ang pintuan at itinulak siya palabas.

“Gago! Lumayas ka!” Malakas kong isinara ang pintuan at saka nagmartsa pabalik sa aking desk.

Hingal na hingal ako at naghabol ng hininga. Damn that fucking asshole! Mahalay na lalaki! Ang dapat sa kanya ipa-rape sa mga baklang multo eh! Para madala siya!

Pinulot ko ang mga nalukot at nagkalat na papel sa sahig pero nahagip ng paningin ko ang puting shirt na hinubad niya. Naiwan pa rito. Pinulot ko rin iyon at ilalapag sana sa isang couch nang makaramdam ako ng ibang klaseng kamunduhan.

Nanginginig ang kamay ko nang tangkain kong amuyin ang kanyang damit. Fuck! Ang bango. Amoy masarap na lalaki. Isang minuto ko iyong inamoy-amoy nang biglang naibato ko ito dahil sa muling pagbukas ng pintuan.

Sumilip si Troy sa awang at nagtatakang tumingin sa akin.

“U-Uhh, I think I forgot my shirt.”

Dumapo ang mata niya sa damit niyang nasa sahig na muli. Putangina ka, Symon! Muntik ka pang mahuli! Kahiya-hiya ka!

Kung sakit siguro itong pagiging marupok, sa tingin ko hindi na ako gagaling kahit lumaklak pa ako ng anumang gamot. Mahalay siya, marupok ako. Sapat nang rason iyon para lumayo sa kanya. Delikado na ito. Kung hindi siya ang lalayo, pwes ako ang iiwas. I hope it’s a good idea. Sana. Sana lang..

Chapter 45 [Competition]

Aside from all of the things that I need to fulfill and need to think of, nakahanap pa rin ako ng oras upang magliwaliw. Nagtungo ako sa isang pinakamalapit na bar sa condong tinutuluyan ko ng pansamantala. Pinaglalaruan ko ang maliit na baso kung saan sinalinan ko ng tequila.

It is eight in the evening, malakas ang trance sa loob ng bar kung kaya’t natagalan akong mapansin ang tumatawag sa aking phone. Ini-slide ko ang screen nang bumungad ang pangalan ng aking matagal at matalik na kaibigan.

“What’s up, Brun?” my not so excited introduction.

[Where are you? Bakit ang ingay ng background mo?]

This is the first time that he was able to call me. Madalas noong nasa espanya pa ako ay palaging skype ang way of communication namin. Hindi ko alam kung paano niya nasagap ang balitang nakauwi na ako ng Pilipinas.

“I’m in the palace, why did you call?” inubos ko ang laman na alak sa aking baso.

Kanina ko pa napapansin ang mata ng isang lalaking nakaupo sa hindi kalayuan ang pagawi-gawi ng tingin sa kinaroroonan ko.

[Come over here, hindi ka man lang nag-message na nakauwi ka na pala rito? Bakla ka talaga!]

Umiwas ako ng tingin doon sa lalaki at saka sinikop ang aking shoulder bag.

“Because I don’t want to bother you, nasaan ka ba ngayon?” Tumayo ako sa aking kinauupuan ngunit pagtalikod ko ay humarang sa aking daan ang lalaking nagmamatyag sa akin kanina pa.

He looked like an old rich man, maybe in his early 40s. Ugggh, I don’t have time for this.

“Hey, what’s your name little boy?”

Hindi ko alam kung bakit medyo naasar ako sa paraan ng pagtawag niya sa akin. Do I look like a little boy?

[Narito ako sa Taguig, I’m in an event. I’ll text you the address.]

“I’m not a little boy, at excuse me kuya nagmamadali ako. If you’ll excuse me?” Ngumisi lamang ito at saka pagkatapos ng limang segundo ay nagbigay ng daan.

Pumara ako ng cab at agad na sumakay doon. Kaunting alak lamang ang nainom ko, kung kaya’t malinaw at matino pa naman ang pag-iisip ko. I’ve been stressed out this past few weeks, tungkol sa mga bagay na kailangan kong asikasuhin, even daddy’s executor is not showing up. May ginawa nga ba talagang hindi kanais-nais si Mommy sa taong iyon? Is he even alive?

After the 15 minute drive, huminto ang sasakyan sa labas ng isang exclusive village or building na pinaligiran ng barricades na ginto. Lumabas at bumaba ako ng sasakyan, dumaan ako sa parking lot kung saan napansin ko ang hilera ng mga sasakyan. I even saw a familiar car, but I did not give a damn because I have other agendas to attend here.

Habang mas pumapasok ako sa loob ay naririnig ko ang malakas na musika at maliwanag na ilaw sa isang bahagi. Nagmadali ako sa paglakad upang masaksihan kung anong kaganapan iyon. Nang mas makalapit ako at mas nadinig ang musika, may malawak na pool sa isang bahagi kung saan may mga banyagang naliligo, sa lupa ay nakahilera ang mga upuan, at sa gitna ay isang stage na pahaba. Nakagayak ang mga ilaw at palamuti. Ang mga taong nakaupo ay nagmistulang audience, sa ibaba ng stage ay may parihabang lamesa at doon ay may nakaupong piling tao. Bago pa man ako makalapit doon ay may humatak na sa aking braso.

“Bakit ang tagal mo? Halika doon tayo sa backstage!” Si Brunner na humahangos at inakay ako sa bandang likod.

“What kind of event is this? At bakit ang daming tao doon?” Pumasok kami sa isang tent kung saan kaming dalawa lamang.

“Search for fresh male models ito para sa ramp modelling. I’m the stylist for one of the contestants. Grabe, namiss kitang bakla ka!” Saka niya ako niyakap. Pagkabig niya sa aking likuran ay nakita ko ang malawak na salamin sa harapan, this is probably the dressing room for the contestant.

“I missed you too, Brunner..” Ginantihan ko siya ng yakap. Inalala ko kung gaano niya ako natulungan noon ng sobra noong lugmok ako dahil sa isang lalaki.

Isa ito sa mga bagay kung bakit nananatili akong buhay, kahit na pinagkaitan ako ng magandang lovestory at pagtanggap ng pamilya, puno naman ako ng pagmamahal sa aking mga kaibigan.

“So ano na bang balita sa’yo? And what’s with the color of your hair? Gumwapo ka alam mo ba ’yon? At naggygym ka na rin ba, gumanda kasi ang hubog ng katawan mo?” Aniya isa-isang tanong habang iniikutan niya ako na para akong mannequin sa isang shopping mall.

“And I heard what happened with your dad, sorry. I bet that’s the reason why you went back here?”

Pinaupo niya ako sa isang reclining chair. I looked at his worried face. Tumango-tango ako bago magsalita. I remembered suddenly all Troy’s confessions back then, how he pushed me away just to protect me. Ipinaliwanag kong lahat iyon kay Brunner, samantalang pigil na pigil ang pagtulo ng luha ko. I don’t want to cry, it means weakness. I’ve been weak for the rest of my life.

“Ibig sabihin, maayos na ulit kayo ni Troy? Nagbalikan na kayo?” I saw a glint of hope in his eyes.

Marahan akong  umiling-iling. Kasasabi ko lang na huling priority ko ngayon ay pag-ibig. I came here for a different reason.

“Why not? His reasons were valid naman pala.”

I know. Saka ko na pag-iisipang mabuti kung paano ko siya pakikitunguhan ng ayos kapag tapos na ang lahat. Another headache is my least priority right now.

After ten minutes of talking, bumukas ang tent at pumasok ang isang babae. Her eyes went directly towards Brunner, humahangos ito at parang galing sa isang marathon.

“The event is starting in five minutes, pero hindi pa dumarating si Chris. Anong gagawin natin?” Napanganga sa nalamang balita si Brunner, sapo ang ulo at saka napaupo sa isang banda.

“Did you call his manager? Fuck, inaasahan ko na nga bang mangyayari ito. That asshole!” Brunner hissed in anger, humalukipkip at saka tumayo.

“Hindi sumasagot eh, what will we do now?” Nagkatinginan silang dalawa saka lumipat ang tingin ni Brunner sa akin. Nagtagal ang tingin niya sa akin waring may iniisip na seryoso.

“Brenda, naiisip mo ba ang naiisip ko?” They both looked at me looking weird.

“Perfect! Who is he by the way? Is he the replacement model?” Biglang lumapit sa akin iyong babae at saka ako inikutan, pinagmasdan ang kabuuan ko.

“What are you doing?” Naweirdohan na ako sa ginagawa nilang pagtitig sa akin. The woman touched my hair and even sniffed it.

“Symon, since you’re already here, can you do me a favor?” Brunner’s eyes twinkled.

Ipinaliwanag nila sa akin kung ano ang nangyayari at kung ano ang balak nilang ipagawa sa akin, which is completely an insane idea!

“What???? Bakit ako? Anong alam ko sa pagmomodel?” I insist habang lumalayo sa kanilang dalawa.

Chris is one of the contestants of this ramp modelling, kung saan sila ang naka-assign na stylist at photographer. Ngunit hanggang ngayon ay hindi pa nakakarating ang kanilang modelo kung kaya’t kinukumbinsi nilang ako muna ang pumalit habang wala pa ito. Ridiculous!

“Sy, please! I’m begging you as a friend, please help us. Wala na akong ibang maisip na paraan kundi ito lang. Pakiusap..” He held my hand at balak pang lumuhod ngunit pinigilan ko lamang.

“Fuck, do I have any other choice! O sige, bahala kayo. Gawin niyo na ang dapat na gawin sa akin!”

In just a blink of an eye, inayusan nila ako. Ani Brenda, iyong babaeng hairstylist, ay kaunting ayos lang daw ay pwede na akong sumalang. They provided me information about the event, the mechanics and the portion of the competition. Sa introduction ay sports attire, kung kayat pinag-suot nila ako ng maikling shorts, hapit na shirt at cap. Then Brunner handed me the badminton racket, ibinulong niya sa akin ang mga pose at anggulong kailangan kong gawin kapag nasa stage na ako mamaya.

Nang magsimulang tumugtog ang malakas na elektronikong musika, pumila na ako sa hilera ng iba pang kasali sa kompetisyon.

“You can do it, Symon. Magpa-cute ka lang sa mga judges.” Hindi talaga tumigil si Brunner sa pagpapalakas ng loob ko. Hindi naman sa kinakabahan ako pero unang beses ko itong gagawin at wala akong karanasan sa ganitong larangan kaya pakiramdam ko ay maduduwal ako anumang oras.

“Alright. This is a one time favor, Brunner. Hindi na ito mauulit.” Inismiran ko siya.

I’m the second to the last out of the seven contestants. When it is my turn, umakyat ako sa podium at agad akong nasilaw sa spotlight na tumama sa aking mata. Binalewala ko iyon at lumakad ako hanggang sa makarating sa gitna. I did some poses, acted like smashing a shuttlecock and then smiled to the judges in front of me. 

The audience waved some balloons and cheered for me even though they don’t know me at all.

May limang judges na nakaupo sa harap, all of them are men. Aksidenteng gumawi ang mata ko sa huling judge na dumating at inokupa ang pang-anim na upuan.

He’s wearing a black tux,  very formal for the event but who knows, maybe this is a famous man. I can see the curves on the fitted black pants,  well sexy.

And then our eyes met, his irises locked into mine. My jaw dropped in an instant,  as well as his. Agad na nagsalubong ang kanyang mga kilay.

Troy Nixon Torralba is one of the judges!

Pareho kaming gulat nang magkatitigan. Narinig ko ang paswit sa aking likuran, nakita ko ang nakausling ulo ni Brunner sa backstage at sinesenyasan akong masyado na akong nagtagal sa gitna. It’s already the turn of the last contestant kung saan naubos ko na yata ang oras.

Bumalik ako sa backstage, hindi ko matandaan kung paano ko nahila pabalik ang kaluluwa ko nang makita ang presensya ni Troy doon bilang hurado. Fuck you Brunner, why didn’t you tell me that he’s a part of this event!

“Kung sinabi ko nang maaga, magbabackout ka. I know you, Symon. Please, tapusin lang natin itong event uuwi na rin tayo.” Aniya nang pangaralan ko siya sa aming tent. Tagaktak ang pawis ko kanina pa dahil sa init na aking naramdaman.

“This better end early, Brun. I don’t have time for this.”

Lalo na ngayong nalaman kong narito ang lalaking iyon. He doesn’t seem happy nor sad a while ago, walang reaksyon sa mukha niya bukod sa gulat. I don’t know how to remain normal. Baka mamaya bigla na lamang akong himatayin doon sa gitna.

Dumating ang second round ng competition, ang swimwear round. And the only thing that I am supposed to wear is swimming trunks. Medyo binago lang ni Brenda nang kaunti ang ayos ng buhok ko. I feel uncomfortable wearing this alone in front of many people.

“Swimwear nga diba, anla namang magpantalon ka roon?” Pamimilosopo lamang ang nakukuha ko kay Brunner nang umangal ako.

“This is perfect! Ang puti ng legs mo parang babae! And in all fairness, may bumabakat!” Tinampal ni Brunner ang bunganga ni Brenda dahil sa kanyang sinabi.

I didn’t mind the both of them. Dahil abala ako sa pagpapakalma ng sarili ko.

“You already know how to work it out later, don’t forget to seduce the judges. All of them are discreet bisexual, you know what I mean…” Siniko ko si Brunner bago ako muling pumila sa likod upang maghintay sa aking turn.

Ang lalaking nasa harapan ko ay kanina pa napapatingin sa akin. Gwapo ito actually, lahat naman ng kasali rito ay walang kapintasan sa mukha at katawan.

“I’m Randy, bago ka rito? You’re a new face.” Naglahad siya ng kamay at wala naman yata sa lugar kung hindi ko paunlakan ang pagmamagandang loob niya.

“Symon, sub lang ako rito.”

Randy’s super tall kaya halos matakpan niya ang maliwanag na ilaw sa harapan.

“Oh really? You’re actually good, napanood kita kanina. And it seems like nakuha mo agad ang puso ng madla.”

I was not born to be in front of the camera, I was born behind it. Remember that I was a photographer before, at kahit kailan ay hindi ko pinangarap na maging modelo.

Magsasalita pa sana ako ngunit tinawag na siya upang sumalang sa stage. Yumuko ako upang tignan ang paa kong nakayapak. I can do this.

Nang tawagin ang numero ko ay muli akong umakyat sa podium upang salubungin ang paalis na si Randy. Lumakad ako ng tuwid hanggang sa makarating ako sa gitna, damang-dama ko ang mapanusok na titig ni Troy ngunit hindi ko siya pinapansin. I did some poses, flexes and even winked at the gorgeous guy in the middle while the crowd is shouting my name.

Like how the hell did they know my name??

Aksidenteng gumawi ang tingin ko kay Troy at nanalangin na sana’y hindi na lamang nangyari iyon. Nagliliyab ang kanyang paningin habang gumagalaw ang kanyang panga. Nakahalukipkip siya’t kita ko ang pagbakat ng mga ugat sa kanyang braso,  which is very impossible to say dahil natatakpan ito ng sleeves ng tux niya.  He’s literally killing me with those sharp stares. Pero hindi lamang iyon ang ginawa niya, dahil napansin ko rin kung paanong naglakbay ang kanyang mata mula sa aking paa paakyat sa aking mukha. I felt a lot of fucking goosebumps all over my body.

Para akong nakasalang sa electric chair,  ganoon ang nararamdaman ko ngayon!

Nakumbinsi ko ang sarili na lubayan siya ng tingin at nag-iwan ng matamis na ngiti sa ibang hurado. I cannot even imagine how I was still capable of doing that.

Literal akong bumuga ng hininga pagkatungo ko sa backstage.

“Ang galing mo! Nararamdaman kong ikaw ang mananalo tonight! When did you learn those things?” Sinalubong ako ni Brunner na dala ang susunod kong kasuotan.

“What kind of things?” Inabot ko ang face towel upang punasan ang pawis sa aking katawan. I was set on fire by someone a while ago.

“Those seduction thingy, you know what I mean.. May pakindat-kindat ka pa dun sa isang judge!”

Those came out naturally, and I don’t know why I felt like doing it. Wala naman akong pakialam kung ano ang kahahantungan ng patimpalak na ito, ang mahalaga’y matapos ito sa lalong madaling panahon.

Bawat bahagi ng kompetisyon ay may ten minutes interval bilang pag-piprepara sa mga kasali. Brunner received a phone call from someone kaya saglit itong lumabas. Brenda is styling my hair while I played with my phone. I tried taking some pictures of myself.

“Can I have a moment with him?”

Suddenly, I heard a man’s voice. Napalingon ako kay Troy na biglang nag-materialize sa loob ng tent. Brenda left me alone with this man.

Ang kaninang maluwag na tent ay biglang sumikip nang pumasok itong lalaking ito. He can occupy a whole damn space, this is so fucking crap!

“Why are you here?? “

Iyon ang una niyang tanong sa akin habang nakapameywang. He stood there like a professor preaching his stupidest student.

“Hindi ba dapat ako ang magtanong sa iyo niyan? Anong ginagawa mo dito sa backstage?” He never paid attention with my question but silently hissing and walked back and forth in front of me.

“Fucking jesus! At napaka-ikli at hapit pa niyang suot mo! What are you thinking, Symon?!”

Woah woah woah! Anong ikinagagalit nito? Bakit lagi nalang may problema ang isang ’to?

“That was a swimwear round, Troy. Anong gusto mo, mag-jogging pants ako? At pumunta ka pa talaga dito para mag-eskandalo? You lost your sanity once again, Torralba!”

Ginulo niya ang kanyang buhok. Sayang ang suot niyang itim na tuxedo, gwapo na sana siya kung hindi lang nagmamarkulyo.

“And you even winked to that fucking asshole! Huh! That man is even twice my age! For what, Symon? Tell me!” Wala na talaga sa lugar itong galit niya.

This is a total bullshit!

“That was publicity, Troy! At ano bang pakialam mo? Kikindatan ko kung sino ang gusto kong kindatan!” He cursed and cursed until he threw something. I think it’s a chair or something.

“Do you even have any idea how they are talking about you, and how they are eager to fuck you?” With all the seriousness on his voice, he asked me that insane question.

“W-What?”

Pulang-pula ang mukha niya sa hindi maikubling emosyon.

“Stupid. Get clothed and leave. I will wait for you at the parking lot.” Aniya nang hindi hinihingi ang aking sagot. Just like a boss he went out of the tent and god knows where he goes.

The competition is not yet finished. It’s not professional to leave the people whose still expecting for my appearance. Pero hindi ba’t ako rin naman na ang may gustong matapos na ito sa lalong madaling panahon?

“Troy!” I even called him right after he stormed out pero mabilis na naglaho ang demonyo.

Ugh! What should I do? Now, I’m receiving all the confusions! Paano niyang nasabi ang bagay na iyon? Those judges are eager to fuck me? Did he bother to include himself, or not?

Ilang minuto nalang ang nalalabi at masisiraan na ako ng ulo.

“I’m so sorry for the delay, Sy.. Hey, you looked so weird, anong nangyari?” Dumating si Brunner sa loob ng tent with the phone on his hand.

“Nothing, gaano pa katagal matapos itong event?” I asked.

“Maybe in an hour? I don’t know, medyo matagal din ang announcing of winners. At oo nga pala, nakarating na si Chris just a minute ago.. “

Who is Chris?

Oh, fuck! Yeah, he is the real contestant! Paano kong nakalimutan agad iyon?

“Good. I’m leaving now.” Tumayo ako upang hanapin ang aking kasuotan kanina.

I need to get out of this place immediately!

“What? Seryoso ka ba, Symon?”

Do I look like joking? I’m not even supposed to be here!

“He’s leaving, with me.” And a sudden baritone voice stormed in.

We both looked at Troy’s serious-as-hell face.

Oh, Lord! Can this situation gets any better?

Chapter 46 [World]

I walked out from the tent and the cold night wind embraced my skin. Medyo basa ang buhok ko dahil sa mga produktong inilagay ni Brenda kanina.

I raised my head down to make sure that no one can see me. I exposed myself to these people a while ago naked, and now I’m afraid someone might kidnap me here. Natawa ako sa naisip, as if I am a kid.

I almost freaked out when someone gripped my hand. Until the moon’s light hit his face, this insane man is trying to steal my hand.

“Let go of my hand, ginawa ko na ang gusto mo at heto aalis na ako!” Hindi niya pinakawalan ang aking kamay at sumunod lamang ako sa kanyang malalaking hakbang.

“This is kidnapping! Pakawalan mo ako, Troy!” I smashed his back but he won’t budge.

He’s stronger than a statue, and here he is pulling me with his steel hand.

“Nagpapatawa ka ba, Symon? I’m your ex-boyfriend and soon to be husband, how narrow your mind is to think this is kidnapping?” That was smooth!

Hindi ako natuwa. Ang kapal lang! Kulang na lamang ay posasan niya ako upang hindi makawala. Well, his hand is better than a cuff. But kidding aside, ayokong sumama sa kanya!

“Then what? This is abduction, or whatever you call it! I’m so tired of this bullshit, Troy!”

Nagpumiglas ako. Dumako pa kami sa madilim na parte ng parking lot kung nasaan ang pamilyar na sasakyang napansin ko kanina.

“I’ll never get tired of you, Symon.”

Ipinasok niya ako sa kanyang sasakyan. It was never my intention but I had no choice. This is getting manipulative. He is caging me! Why did he even bother himself to assure I’m gonna leave this place? Why can’t he just leave me alone and mind his own business?

“I don’t want to go with you, Troy. Why can’t you seem to understand that?”

Binuhay niya ang makina ng sasakyan.

“Cause you don’t understand too that I will do everything to keep you safe..”

And the car went out of the parking.

“And you think I’m safe with you?”

I cannot believe how his mind works. Lahat ba ng lalaki ganito? O siya lang? Lalaki din naman ako pero hindi ako ganito mag-isip.

He’s acting like a superhero when he’s the villain in my life.

“You’re safe with me, well not in the bed but you will be safe.”

I almost died out of laughter. Napakabaliw ng lalaking ito. Kung ganyan siya magsalita, wala siyang pinagkaiba dun sa iba pang judges na siniraan niya kanina.

“I don’t need protection, Troy..” I can defend myself, hindi naman ako babaeng teenager para bantayan niya lagi.

“Right. That’s why I’m not using any protection with you, dahil alam kong iyon ang gusto mo.” He glanced at my direction at may nakakasuklam na ngisi sa kanyang labi.

What the fudge! Muntik akong mabulunan sa sarili kong laway! He’s transforming the conversation into something else! This man is… ugh!

Why does every man can turn every conversation dirty?

“Puta, can we stop this conversation? Mas lalong nag-iinit ang ulo ko sa’yo, Troy..” Bawat salita ay may gigil na kasama.

“Kanina pa ako nag-iinit dahil sa’yo..” Bulong niya habang hirap na hubarin ang kanyang tuxedo.

“Excuse me?”

“What?” Maang-maangan niya. His lazy hand controlling the steering wheel while his other hand removing his coat.

“Can you just focus on driving? Mamaya madisgrasya pa tayo.” My eyes steady on the road.

“How about you helping me hindi yung puro ka angal diyan?” Nalaglag ang panga ko sa gulat. What did he say? Inuutusan niya ba ako?

“At bakit naman kita tutulungan? I owe you nothing!”

The coat was not successfully removed from his body.

And then, after one minute he stopped the car and parked it on somewhere.

“Why did we stop?” Tanong ko, medyo naguguluhan.

He did not say anything but hastily removed his coat. Revealing the white polo only.  I am aware that the aircon was on, pero tagaktak ang pawis ko.

“Can you hold this for me?” Inabot niya sakin ang hinubad na coat.

Uggh. Whatever.

Kinuha ko ang kanyang coat at ipinatong ko sa aking hita. Inikutan ko siya ng mata at nanahimik na lamang.

Lumarga ulit kami at makalipas ang ilang minuto ay nagmarkulyo naman ang aking tiyan. Ilang oras na nga pala akong hindi kumakain. I was in the bar hours ago but that was alcohol, not real food.

“Can we at least..”

He glanced at my direction swiftly.

“Uggh.. nevermind.” Mautal-utal kong bigkas.

“Can we at least what?”

“No, nothing.” I murmured. As I have said,  I owe him nothing and I don’t want to owe him anything.

“You want to say something..” He insisted. Bakit ba hindi marunong makinig ito? Kasasabi ko lang na nevermind eh.

“I’m just.. ugggh… can you just drive?” Humalukipkip ako upang pagtakpan ang nag-aalburutong tiyan.

“You’re just what, Symon? I will die out of curiosity because of you.. Bakit hindi mo nalang sabihin?” He’s starting to get persistent and his voice is so worried.

“I’m fucking hungry! Masaya ka na?” I blurted out.

I just want to inform everyone that I’m not usually like this,  irritated, annoyed or whatever. Hindi ko maintindihan kung bakit napakaarte at mabilis mag-init ang ulo ko kapag kasama ko ang lalaking ito. Like a spoiled teenager. The heck!

“Ohh my baby’s hungry. Alright, let me feed you then..” He teased with that irritating smirk on his face.

Sarap niyang sakalin upang maubusan ng hininga! Tangina, talaga! Nag-aapoy na ako sa galit pero yung pakiramdam ko para akong saranggolang nakalutang sa hangin. This is so fucking weird.

He opened the map on his phone at doon naghanap ng malapit na kainan. We went on a drivethru upang mas mabilis.

I let him order the food while I’m skimming the messages on my phone.

“Uhm, anything else Sirrr??” Mala-pusang tanong ng babaeng empleyado.

“Do you have anything else to offer?” Inabot ni Troy ang paperbag, akala ko nakaorder na siya eh bakit nagtatanong pa ng iba ’to?

“Uhmm, you can try po yung McFlurry namin sirrrr..”

Hindi ko na mabilang kung pang-ilang irap na ang nagawa ko. Diretso lang ang tingin ko habang naghihintay na matapos ang usapan.

“Masarap ba ’yan?” Troy asked in a flirty tone of his voice.

PUTANGINA!

“A-Ang alin po, sirrr?”

Ay baka yung luto ng nanay mo gurl! Hindi ako mapanglait sa mga estupido pero ang obvious naman kasi ng tanong inuulit pa!

“Your uhm.. what’s that again, McFlirtyy?”

Nadidinig ko na ang pagkaputol ng pasensya ko.

“Hahaha si sirrr nagpapatawa.. McFlurry po yun. Would you like to get one po?”

PUTANGINA NIYO MAMATAY NA KAYONG DALAWA! HALIPAROT!

“No, miss! Okay na kami! We need to go!” Humarap na ako sa kanilang dalawa.

“Uhm, sige po. Thank you sirrr, balik po kayo!”

Oo babalik talaga ako dito at kakaladkarin ko ang buhok mo!

Sinamaan ko ng tingin ang aking katabi upang bumalik sa pagmamaneho. Nasa gitna namin ang paperbag na may lamang pagkain pero parang nilayasan na ako ng aking gana.

I don’t want to be a rude customer. They can flirt all they want as long as I’m not hearing any of it.

“Akala ko ba ginugutom ka?” Aniya nang mapansing hindi ako gumagalaw sa aking pwesto.

I kept silent. Kinukubli ang mga murang gustong-gusto nang lumabas sa bibig ko.

“Symon, lalamig yung pagkain..”

Wala akong pakialam. Kung kakainin ko ’yan, maaalala ko lang kung paano magsalita ang babaeng iyon ng ‘sirrrr’ nakakairita lang!

“Hey babe..”

Wow. As in, hindi ko na kaya. Tatawagin niya akong babe pagkatapos makipaglandian sa harapan ko? Sinong inuulol nito?

“Hey..” he tried to touch me pero umiwas ako.

“Don’t touch me.”

Tumingin nalang ako sa bintana sa aking gilid. I can see small drop of liquid on the mirror. Mukhang nagbabadya ang isang ulan.

“What the, kanina ang ingay-ingay mo,  ngayon naman ang tahimik mo.”

Hindi ko siya pinansin. Mas mabuti nang mamatay ako sa gutom kaysa sa mamatay ako sa konsumisyon sa kanya.

“Symon! Look at me, fuck!”

He held my arm just to force me to face him.

“Stop touching me! And stop calling me babe! Wala namang tayo!” The expression on his face darkens.

“Now, you’re angry. Ibinili na nga kita ng pagkain mo, what’s wrong with you?” There is nothing wrong with me!

“Nawalan na ako ng gana! Ibalik mo nalang ’yang binili mo!”

This whole conversation is pointless! Bakit ko pa kasi pinatulan ang isang ’to? Sana nanahimik nalang ako magdamag nang pumayapa ang buhay ko.

“I can’t return this back to Trish.”

“Who’s Trish?”

Woah woah wait a second…

“The girl who gave us this food a while ago?”

W-W-Wait! Ang tinutukoy niya ba ay iyong babaeng kung makatawag ng ‘sirrrrr’ sa kanya akala mo pasmado ang dila?

“And you also knew her name? Are you serious, Troy Nixon Torralba???” With all the sarcasm in the world I said it.

“Yeah, I saw it on her nameplate. Wait, are you jealous?”

“And why would I?”

“Just admit it, nagseselos ka.” May putanginang ngisi sa kanyang mukha.

Kahit tamaan ako ng kidlat ngayon, hinding-hindi ako aamin na nagseselos ako.

He immediately stopped the car in the middle of nowhere.

“Jealous mo mukha mo! Magsama kayong malalandi!” Binuksan ko ang pintuan sa gilid ko at lumabas.

“Jesus! Where are you going?”

Binuksan ko ang pintuan sa backseat at doon napiling pumwesto. Hindi ko maatim na manatili sa tabi niya. Mas magiging tahimik at payapa ang kaluluwa ko pag malayo ako sa kanya.

“Bakit lumipat ka diyan? Why are you even jealous with the girl? Maghahabol ba ako sa’yo ng ganito kung may iba akong gusto?” Aniya habang nakasilip sa akin sa backseat.

“Habulin mo kung sinong gusto mo, wala akong pakialam kaya tantanan mo na ako Torralba!”

“You don’t care while you’re ranting there endlessly…” Bubulong bulong pa ang damuho.

Hindi na ako nakipagsagutan pa sa kanya upang hindi na humaba ang pag-uusap. Pumikit na lamang ako at nagkunwaring natutulog. I did not hear him say anything after that,  he just turned on the radio and a soft pop music plays.

Iyon lamang ang musikang naririnig ko hanggang sa biglang huminto ang sasakyan sa gitna ng daan.

“Why did we stop?” Umayos ako sa pagkakaupo at tinignan siyang seryosong nakatingin ng diretso sa daan.

“You know that I fucking love you, Symon.  Kahit pa mamatay ako sa kahahabol sayo,  I even dropped down my pride just for you, why can’t you let yourself love again?”

My jaw locked in an instant, did not expecting those words from him. He stopped from driving just to blurt those words out?

“L-Look Tro–”

“Nope. I know you still love me, I’m still there..” Tinuro niya ang dibdib ko, particularly to where my heart is.

“What’s the matter with you that you can’t just love me?”

Kasabay ng bigat ng nararamdaman ko ay ang pagbagsak ng tubig mula sa kalangitan.

“I-I love you Troy but–”

“But what? Bakit laging may dahilan?”

Nagulat ako nang lumabas siya ng saskyan at tumabi sa akin sa backseat. I cannot take it anymore, we’re inches closer that I can almost hear his breathing and his rapid heartbeat.

Then he held my hand and put it right on top of his chest.

“Can you feel it? That’s how my heart beats fast whenever I look at you. I can’t even imagine my life without you.”

“Love is my least priority right now, Troy.”

“Oh that’s bullshit.”

“I have so many things to do.”

He smirked like a serial killer ready to stab his victim.

“You can do those things with me.”

I’m out of reasons, oh crap! Kailan niya ba ako tatantanan?

“I have a boyfriend.”

What the eff, Symon??

“Yes you will..” He answered without removing his nasty stare.

“Anong sinabi mo?” Kinunutan ko siya ng noo. Napatingin ako sa kanyang labi na nang-eengganyo.

“You’ll have a boyfriend, and a husband soon..”

Umusog pa siya hanggang sa magkadikit ang aming mga mukha.

“Troy…”

“Please, Symon..”

We’re about to kiss when I a strong flash of light striked my eyes.

And then it happened so fast.. A huge truck hit our car.

I saw myself on the ground, limp and almost lethargic. I felt numb, all over my body. And saw Troy’s body covered with blood.

“T-Troooooy!” I yelled but there is no sound coming out from my mouth.

Gumapang ako sa lupa hanggang sa makarating ako sa kanyang kinaroroonan. Wala siyang malay. I held his head and his right arm, bumuhos ang aking luha habang pinagmamasdan ang maamong mukha niya na ngayo’y nabahiran ng dugo at luha.

“W-Wake up, please.. I’m so sorry…” Sunud-sunod ang aking hikbi.

I want him to leave me alone but not leave this world.

“Wake up! Wake up!”

Hinabol ko ang aking hininga nang magising ako at bumangon. I saw Troy’s worried face as his damp hair falls on his angelic face.

Pinagmasdan ko ang kapaligiran. Light colored walls, abstract paintings, lampshade, modular wardrobe, and the black wide bed that I am sitting on.

Pinunasan ko ang natirang luha sa aking mukha.

“You’re dreaming, ayos ka lang ba?” he caressed my face. He’s half-naked, a white towel hugs his hip.

Hinawakan ko ang mukha niya, ang buhok niya, ang kanyang ilong, pababa sa kanyang labi. He is all true. It was a nightmare?

“I heard you screaming while I’m in the shower, nakatulog ka kanina sa backseat kaya I brought you here. Shit, I’m dripping..”

Medyo basa na ang parteng inupuan niya dahil sa basang katawan. Akma siyang tatayo ngunit hinatak ko siya at binalot ng yakap. I felt his cold skin but I did not mind it.

I just want to feel his presence.

Gulat pa siya nung umpisa ngunit gumanti na rin siya ng yakap. How I missed him, his touch and his hug. I almost lost him. But I didn’t know it was just a nightmare.

A nightmare that could turn into a reality if I still push him away.

I held his wrist and feel his pulse throbbing.

“What happened?” he asked while reluctant to look at me.

“You were in my dream. A-And you almost… I mean, you died.”

He sighed.

“Did I? Maybe it’s a sign, you know. I will really die if I can’t have you.” I pinched his forehand softly.

“Bakit basang-basa ka?” I turned to him and I realized how the answer to my question was obvious.

“Di ako natapos mag-shower, I heard you moaning loudly that I thought other guy was banging you.”

Like what the fuck? Banging me? Are you serious?

Napabuntong-hininga ako sa kawalan.

“Was some other guy banging you on your dream though?”

Now I pinched him harder. He groaned in so much pain.

“I was just kidding, fuck!”

I have no time for jokes, this insensitive dirty-minded jerk!

“Maligo ka nga ulit dun!” Tinaboy ko siya at tinampal ang kamay niyang dumapo sa hita ko.

His upper body is extremely distracting.

“Samahan mo ako..”

“Gusto mo sapak, Troy?” Pinakita ko ang kamao ko.

“Gusto ko ikaw.”

Bumangon ako at hinatak ang haliparot na lalaking ito pabalik sa kanyang bathroom. Sabay tulak sa kanya papasok at sinarado ang pintuan.

“Open this door! Dammn!”

Iniwan ko siya doon at saka bumalik sa sala. This place is not familiar, this is not his condo unit before. I went to his closet and ransack every corner, mabuti at wala akong nahanap na kahina-hinalang gamit.

After an hour, we are eating on a small circular table. Unfortunately, as much as I would like to hate it, we’re eating the food he ordered from the fastfood.

We ate silently not until he broke the silence.

“Why did you join the competition earlier?”

“I did not, it was a favor. I was a substitute.” I continued eating.

“Even so, kung nanatili ka doon baka nasuntok ko na ’yung huradong kinindatan mo.” He murdered the fried chicken on his plate.

“It’s just a show, Troy. Ginagawa mo rin naman yun, to a lot of girls actually..” hindi ko alam kung bakit may pait akong naramdaman sa huling sinabi.

“I can’t argue with that, but I can’t help it when you tries to flirt with everybody except me.”

He pouted like a discouraged kiddo.

“That was just flirtation, Troy. Don’t compare it to a stronger emotion.”

What am I even saying? Fuck. I am giving him hints.

“Anong ibig mong sabihin?” he asked seriously with his eyes never leaving mine.

Oh god help me. Now, I can’t stay firm on my seat.

“Like infatuation versus love, Troy. Dapat matagal mo na ’tong alam, hindi niyo ba napag-aralan ’yan sa school?” Dinaan ko na lamang sa kaunting pagbibiro upang gumaan ang usapan.

“Who said so? I know the difference, you’re infatuated to those assholes and you love me with your stronger emotion, gets ko naman..”

Tinampal ko ang gilid ng kanyang labi nang siya’y ngumisi.

Tumayo ako sa aking kinauupuan at lumapit sa kanya. Tiningala niya ako. I sat on his lap, he almost jumped out of shock.

I’m not infatuated to anyone. I have never experienced that. I only experienced love. Real love that came once in lifetime.

And that lifetime happened so fast.

“S-Symon?”

I stared at him with all my heart.

“Troy, I want you to be a part of my world but I don’t want my world to just revolve around you…”

“You’re my damn world, Symon.”

“I don’t want to, Troy..” I traced his lips with my fingers as I moved down my head closer to his face.

And then inch by inch, our faces went closer and our lips met. I gave him a sensual kiss. A kiss that leaves sensation all over his body.

“Hindi lang sa’ting dalawa umiikot ang mundo, Troy..”

He reached for my lips for one more time.

“I don’t need the whole world to love me, just you..” he murmured in between our kisses.

We both looked at each other’s eyes. Now all I see is a lifetime. The people who wants to stay in your life will always find a way. And he always find his own way towards my heart.

Chapter 47 [Assurance]

[ Read at your own risk! ]

Nagising ako sa mabigat na brasong nakapatong sa ibabaw ng dibdib ko. I knew exactly who it is when I saw the veins around it. Hindi ako bumangon at hinayaang nakahiga habang pinagmamasdan ang payapang natutulog na si Troy.

He really looks harmless when sleeping, those lashes of him that are enough to be satisfied by the view of it.

“Good mowmmming…” he groaned as he blinked an eye.

Napaiwas ako ng tingin. He’s topless and he did not realize how he used me as his comforter.

“Good morning.” Marahan akong bumangon kahit na hindi natanggal ang kanyang mabigat na braso sa aking tiyan.

“Nakatulog ka ba ng maayos?” Nakahiga pa rin siya habang hinahaplos ang aking tiyan. He traced circular lines around my stomach, medyo nakiliti ako sa kanyang ginagawa.

“Yeah, how about you?”

Damang-dama ko ang lamig ng temperatura sa paligid. But I’m starting to feel warm because of this guy beside me.

“I will be, as long as you’re in my arms.”

Tinulak ko ang pisngi niya nang akmang bumangon at hulihin ang labi ko para makahalik.

“Ang aga pa para diyan, Troy.” sumimangot siya na parang batang naagawan ng hotdog.

“Bakit, dapat ba sa gabi lang maaaring humalik? I can kiss you whenever I want because you’re mine, Symon. You can’t say no to something that will benefit us both.”

I was amazed by his conclusion. Parang siya lang naman ang nakaka-benefit sa mga galawang ganoon. Knowing boys and their testosterones. I just realized na kasali nga rin pala ako doon.

“I will take a shower first, bahala ka kung anong gusto mong gawin diyan.” Tumayo ako at saka nanguha ng extra towel sa cabinet.

“I still don’t understand why you’re so detached of me. Is there something wrong with me? Am I too clingy?” Aniya habang pinapanood akong kumuha ng mga toiletries.

You’re not just clingy, you are extremely clingy Troy.

“There’s nothing wrong with you, Troy.”

Because everything is wrong with me. I’m still taming the feelings that I have for him. It’s growing bigger and stronger that I might blow up if I don’t keep it to myself.

“Then why are you still captive?”

Nagulat ako nang nasa likuran ko na pala siya kung kaya’t napaharap ako. He pinned me through the door of the cabinet.

“The Symon that I knew before is not like this, confined and pushy. You were head over heels with me before, did you.. did you fall out of love with me?” May hinanakit sa tanong na iyon base sa tono ng kanyang boses.

Hindi ako nakasagot agad. I’m just thinking.  Inurong ko ang dila sa kadahilanang nahihiya ako. Of course, I did not fall out of love. It even grew. And now I can’t stand to face him because of all the bullshit reasons I made up just to fake all the feelings I had for him.

I think not everyone can relate to what I’m saying. Maybe those who gave their partners a second chance. There’s still this feeling na baka muling masira, muling magloko ang tadhana, muling pagpapakatanga. Is second chance worth trying for?

“Hindi mo na ako mahal..” he concluded once again with such lonesome face that I can’t bear with anymore.

“Of course, I fucking do.” I answered without thinking.

“You do? Bakit ako maniniwala sa’yo?” humalukipkip siya.

Hindi ko alam kung talagang nasasaktan siya o baka pinipilit niya lang akong palayain ang sarili.

“You don’t even want to kiss me. You’re tired of me.”

“Bullshit, Troy! Don’t say that!”

Nawawalan na ako ng pasensya.

“Siguro kailangan ko lang tantuhin sa sarili ko na nakaraan na lang ako sa buhay mo. I understand that you’re incapable of loving me back.” tumango tango siya.

“Can you just shut up, Troy! Those are complete bullshit! Of course I’m still in love with you! Pero hindi na katulad ng dati! Dahil ngayon mas lumala! I’m afraid of losing someone who I already lost a long time ago. And now you’re back, I’m scared I might lose you again.”

Napayuko ako. Hindi ko namalayan ang pagtulo ng mga luha sa aking mata na bumabagsak sa puting tela ng tuwalyang hawak ko.

“I was a risk taker before, and now that I learned my lesson, I want to take those risks one at a time. I can love you Troy, but I don’t wanna risk you.”

“I’m willing to bet everything, Symon. This is not about risks, this is about choices. Every action there is a risk, but the point is how you are going to choose and make decisions to save anything from those risk.”

Is it really about the choices? What if you choose the wrong answer?

“If you really love me Symon, then you should be fucking willing to take those risks because that’s what I did before.”

He left me with those words that are ruining every second of my life. I found myself here at a bar, drinking up to my heart’s content. Pinaikot ko ang maliit na baso sa aking mga daliri, my eyes are getting dizzy but my mind is still conscious to what’s happening around me.

Totoo ngang kapag ikaw ay namomroblema pagdating sa puso, ang una mong lalapitan ay ang alak. Not because you want to forget everything, but because you want to feel light. I wanna feel like I don’t have to care for anybody. I want to be free.

But being free without him, uggh that sucks!

The taste of the tequila ran down my throat. Napangiwi ako sa pait. Why do I feel like this? Maayos naman ang lahat, he loves me and I love him, why can’t I let myself fall once again? What’s stopping me?

Suddenly, a random guy with glasses sat at the stool beside me. Napatingin siya sa aking gawi at agad na nag-alis din ng tingin. I noticed a book that he’s holding on his left hand. Bakit magdadala ito ng libro sa loob ng isang bar?

Pinanood ko siyang umorder ng isang beer.

“Excuse me..” I don’t know why I need to ask him.

“Yes?” Nakakunot ang noo nito. He looks like a college heartthrob.

“Is that a book?” sabay turo ko sa parisukat na bagay na kanyang bitbit.

“Does it looks like a pillow? Of course, this is a book.” he answered lazily like I’m the stupidest person he had ever met.

“Why do you have to sound sarcastic?” What’s the matter with me? Bakit kusang nagsasalita ang bibig ko?

“I’m just sarcastic to stupid people..”

Excuse me? Ako ba ang sinasabihan niyang stupid?

“I’m not stup—”

“Yes you are. By the looks of you, you don’t seem to have a boyfriend. That’s why you are stupid.”

Woah, this is the first time I have encountered a very straightforward person. At bakit kailangan niyang idamay ang mga personal na bagay rito? He doesn’t even know me. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ko pa siya kinausap, maybe because of boredom?

“Anong connect ng walang boyfriend sa pagiging stupid?” I just don’t get it.

“So tama ako na wala ka ngang boyfriend?” he smirked like a psychotic patient confined in a mental hospital.

“Oh, just shut the fuck up.” Nag-iinit na ang dugo ko. Bakit pinapakialaman niya ang aking personal na buhay?

“You’re the one who couldn’t shut the fuck up. Stop noticing things about me, you’re just attracted..”

What the fuck??! Gusto ko siyang sakalin ng alambre dahil sa mga pinagsasabi niya. I’m not fucking attracted to him! Tangina, ang lakas naman ng loob niyang sabihan ako ng ganoon! Ang kapal ng mukha!

“Hindi nga kita kilala, paano akong maaakit sa’yo? You’re not even my type. And for your fucking information, I have a boyfriend so get lost!” Tinungga ko ang baso at inubos ang laman na alak.

“Then call him!” Aniya at tinungga ang beer na nasa harap niya.

“What?”

“Call him and tell him that some guy’s messing with you. Sige magsumbong ka!”

Huh! Ang lakas ng loob niyang utusan ako! Damn! I feel irritated that I need to win this argument. Hindi ako makakapayag na apak-apakan niya ang dangal ko.

Padabog kong hinugot ang cellphone sa aking bulsa at dinial ang numero ni Troy. Humanda ang asungot na ito at makikita niya ang hinahanap niya!

I’m never leaving his eyes as I wait for Troy to pick up the call. Lintik lang ang walang gant—

“The phone number you have dialled cannot be reached, please try your call later.”

“Pfft.”

Fuck. Napahiya ako dun ah. Putangina!

“My b-boyfriend is kinda busy, so yeah.. Aalis na ako, nasira na ang gabi ko.”

I grabbed my things and stormed outside of that effin’ bar. I’m really pissed off! Anong ginagawa ng punyetang Troy na iyon at hindi man lang sinagot ang tawag ko? Dati naman isang ring lang at sinasagot na rin niya agad.

Mukhang napagod na nga yata siya sakin.  I feel helpless. Why do things have to be like this?

Hindi ako tuluyang umalis at naupo na lamang ako sa gutter. Wondering what to do next. I feel lost. I can’t pick myself up again. Iyong parang wala ka nang pupuntahan. Iyong pakiramdam na wala ka nang ganap sa mundong ibabaw. Isa ka na lamang kaluluwang pagala-gala sa paligid.

I picked up my phone and checked any notifications but I found none. I exhaled the air I am breathing, this is too much.

I found myself at my condo unit. Hindi ko man lang naabala ang sarili na magbihis, humilata ako sa ibabaw ng kama at tumulala sa kisame. I wanted to do something but I cannot name what is it. Has anyone felt like this before?

I am the most bored human being in the whole world. I enjoyed the deafening silence when someone ruined it in an instant.

“Damn! Nandito ka lang pala!” he rushed his way towards me.

Bigla akong naguluhan. Kinusot ko pa ang aking dalawang mata sakaling nananaginip ako ng gising.

“W-Why, what happened?”

I saw the look on his face. Pulang-pula ito at pawis na pawis.

“Can you fucking explain this?” Itinaas niya ang kamay at doon ay nakilala ko ang cellphone na hawak niya.

“You went to a bar and left it outside?”

He looks like a strict father preaching his son how to keep his things properly.

“I didn’t know I lost it. Baka nakalimutan ko, I’m sorry.”

I saw how tired his eyes even though he’s completely worried about me.

“Tsk.”

Hindi ko maalala na naiwan ko iyon sa labas ng bar kanina. Gaano ba akong kalutang at pati isang mahalagang bagay ay naiiwan ko?

“I missed your call, may nangyari ba?”

Wala namang nangyari, actually. Umiling-iling nalang ako bilang tugon.

Lumapit pa siya at naupo sa gilid ng kama. He caressed my cheek, napapikit ako at dinama ang init ng kanyang palad.

“I still love you..” I murmured, saying it out without hesitation.

I opened my eyes, he stared at me like I’m the most precious thing in this world. How could someone like him makes me feel these emotions that humans are incapable of holding.

Nakakatuwang isipin na ganito talaga ang pakiramdam kapag nasa ilusyon ka ng pag-ibig.

“Mahal pa rin kita, Troy. Just so you know.. “

I looked at his teary eyes, his smile so genuine that I almost gasped.

“I’m shaking because of fear, but I still love you..” I started confessing.

Hinagkan niya ang aking noo at hinawakan ang dalawa kong kamay.

“I’m a complete mess, but I still love you..”

He kissed the tip of my nose.

“My mind’s haywired and I have so many self-issues, but I still love you..”

He cupped both of my cheeks and looked at me directly in the eyes.

“I’m always out of control, but I still love you..”

Lumunok ako ng malalim hanggang sa unti-unting lumapit ang mukha niya sa akin.

“I don’t fucking care at all, Symon. I love you because you are Symon. My Symon.. So shut up and let me kiss you..”

He finally sealed my lips with his. Lumundo ang aking likuran at awtomatiko akong naagawan ng lakas. Unti-unting dumikit ang aking likuran sa malambot na kama habang inaatake niya ako ng halik.

“T-Troy..” Tinapik ko ang malapad niyang balikat.

“Ano na naman ba ’yon, Symon?”

I bit my lip because of raging shame.

“Natutusok ako nung ano mo..” nginuso ko iyong tumitigas na tubo sa ibabaw ng hita ko.

“Nung ano?”

Wala siyang kaalam alam sa tinutukoy ko.

“Your… yung ano mo kasi, nabubuhay..”

Pabalik-balik ang tingin niya sa ilalim niya at sa mukha ko.

“My what??”

Ugggh. Minsan talaga mababaliw ka nalang dahil sa kaewanan ng taong mahal mo.

“Never mind it, I’ll just endure it.” Hinatak ko ang batok niya upang mahalikan siyang muli.

Habang mas umiindayog ako sa kanyang kailaliman ay siyang pagtibay ng kanyang maselang bahagi. Naglakbay ang kanyang mainit na labi sa gilid ng aking mukha, sa ilalim ng aking tainga, hanggang sa makarating sa leeg. Those fiery kisses we shared are just enough to make an explosion.

“Oh damn, I miss this..” he held my back and ran his tongue on my shoulder blades.

“Ohh shitt! Tuu-Trooyyy..”

Tangina para akong asong humahalinghing. I did not imagine I would be like this again. His emerging tool is lighting up the fire inside me.

“God, your moan is killing me…” he bit my lower lip and in a blink of an eye, sinira niya ang suot kong boxers.

“F-Fuck..”

Kiniskis ko ang aking kaselanan sa ibabaw ng kanyang nagmumurang alaga. I can’t wait but to blurt out all the raging emotions and defy my self-control.

Am I ready to do this again with him?

He attacked my lips once again, never leaving my almost naked body while he is still fucking clothed. I wanna rip his shirt and throw it far away.

“Did you miss me, baby?”

“Magsisinunghaling ako kapag sinabi kong hindi.”

Pinaglaruan ko ang kanyang buhok sa aking mga daliri. I traced his lips using my thumb.

“Troy, are you even aware that you’re still clothed while I’m almost naked?” I wanted to point that out just for him to notice.

Ngunit ang ginawa lang niya ay ngumisi at saka kinuha ang aking kanang kamay at ipinasok sa loob ng kanyang pantalon. I almost jumped out of surprise, not because of what he did but because of what I felt. His throbbing and pulsating vessel. I gulped consecutive times.

“He also misses your touch..” he referred to his oh-so-fucking-hard-cock.

“You’re so damn hard, Troy.”

“I’m always hard for you, baby.”

And then out of excitement, I grabbed his shaft and played with it. Nagtaas baba ang aking kamay habang nasa loob ito ng masikip niyang pantalon.

“Puta..” he groaned hard.

He invaded my lips again as I maneuver my fingers around his shaft. I can already feel the veins around it.

Nang hindi siya makapagpigil ay hinubad na niya ang suot na tee shirt at pantalon. He’s staring at me deeply while he unbuckles his belt seductively. Pagkatapos niyang mahubad ang sinturon ay kinuha niya ang aking dalawang braso at iginapos ito paitaas.

“What the fuck are you doing, Troy?”

Itinali niya ang mga kamay ko sa headboard ng kama, sakto ang pagkakahigpit ng sinturon sa aking mga braso.

“Don’t worry, this won’t hurt.”

Hinatak niya ang dalawang binti ko upang tumuwid ako sa pagkakahiga. Ang una niyang pinuntahan ay ang labi ko at saglit na hinalikan, bumaba sa aking pisngi at leeg, he inhaled the scent of my body like an addict. He reached my nipples as he suck on it while waiting for my reaction.

“Oh f-fucking…”

I’m out of words. I just translated all of my extreme pleasure into moans.

He made sure that I’m completely naked from head to toe. Pinagparte niya ang aking mga hita at doon ay yumuko siya at kinain ang…

“Putangina.. Uhmmm.. Oh jesus!”

He rimmed my ass. As he continuously cups my ass, his expert tongue is doing all the hellish goddamn work. Hindi ko maipirmi ang aking dalawang hita at kada gagalaw ako ay pinipigilan niya ng kanyang mga kamay.

Umabot ng labinlimang minuto ang pangyayaring iyon. Hinabol ko ang ang aking hininga.

“Satisfied?” Nakangising tanong niya nang umahon at inihanda ang kanyang nagmamalaking kargada sa paglusob sa aking kweba.

“Fuck you, Troy. Don’t ask me.”

Sa mukha ko pa lang siguro ngayon ay halata na kung gaano ako nasarapan at nawalan ng ulirat sa makamundo niyang ginawa.

“Hindi mo ba nagustuhan?”

I don’t know why he still need to ask this stupid question, or is this man teasing me?

Hindi ako sumagot at inismiran siya. Ngunit nagulat ako sa biglaang pagpasok ng kargada niya sa kaloob-looban ko nang wala man lang pasabi.

“Is this better, baby?”

Ngunit pagkapasok ay ganon na lamang, hindi siya gumalaw o sumulong. The roundness and hardness of the steel is pulsating inside of me.

“Are you mine now?”

I didn’t hear what he said.

“Damn, Troy… You’re goddamn big!”

Inilapit niya ang mukha sa akin.

“Hindi kita babayuhin hangga’t hindi mo ako sinasagot.”

W-What?? Ano ba ang katanungan niya? Putanginang lalaking ito! Kailan pa nauso ang question and answer bago magtalik?

Kating-kati na ako. Gusto ko nang gumalaw siya at dalhin akong muli sa ibayong mundo.

“Damn you, just fuck me ’til it’s done!” hindi na ako makapaghintay pa.

“I will not give you what you want if you cannot provide what I need, Symon.” he caressed my face as I struggle from the anticipation.

“What do you fucking need then?”

He exhaled and his face became serious.

“Assurance.”

His baritone voice is so calm, there was no sarcasm in his tone and I felt like this is one hell of a serious conversation while we’re in bed.

“Assurance for what?”

I’m not a total numb, of course I know something about it but I just want to hear it all from him.

“From you? I’m damn tired of all the games, Symon. Gusto kong magsimula ulit tayo, iyong seryoso. I need assurance that you will stay loyal with me, assurance that you will not leave me again, assurance that I will start a family with you being your husband, assurance that we’re on the same page, assurance that no matter what, Symon you will love me for the rest of my life. Assurance, Symon.  Is it too much to ask?”

Nakatulala lang ako sa kanya habang sinasabi niya ang lahat ng mga salitang iyon. I feel like I’m on cloud nine all of a sudden.

Looking at this man, saan pa ako makakahanap ng katulad niya? I felt emotional, like it all dawned on me.

And then I realized…

“No, it’s not too much to ask, Troy.. Actually, it’s all what I asked for.”

Chapter 48 [Montenegro]

It’s all what I’ve asked for. May mga bagay talaga o pangyayari sa buhay natin na binabalewala lang natin, ngunit hindi natin alam na ito na pala ang makapagpapabago sa lahat.

Love is the most influential thing in this world. You can change someone’s life because of it. Gaano man kahigpit ang pagkakasarado mo sa iyong puso, matutunaw at matutunaw ang kandadong kumukulong dito.

Everyone can love, but not everybody’s  loved back. But it’s not the end of the world, we have to believe that there’s still someone out there who’s waiting… and will provide the love that you deserve.

The love that you deserve, saan mo nga ba mahahanap ito?

Look at your surroundings…

You don’t have to find it..

You just have to wait for it.

“Symon, aren’t you done yet?”

Natigil ako sa pagmumuni habang lumalagaslas ang patak ng tubig sa aking mukha nang marinig ang marahas na katok sa pintuan.

“Nakita mo na bang lumabas ako? I’m not done yet!”

Minasahe ko ang aking buhok hanggang sa bumula ang shampoo na pinahid ko.

Everyone deserves the love the way we give it to others.

“Bakit kasi hindi nalang tayo nagsabay magshower? Edi sana nakatipid pa tayo sa tubig!” his voice is getting impatient.

I can’t find the logic in it. Kung magsasabay kaming maligo, mas aksayado sa tubig iyon dahil paniguradong dodoble ang oras na magtatagal kami dito sa loob. I know how Torralba’s hormones work, it has been my expertise.

“Can’t you wait??” nagmadali na akong magbanlaw dahil nakakahiya naman sa lalaking ito.

Medyo natagalan rin ako dahil sira ang gripo sa ibaba, kailangan pang pihitin ng ilang beses para gumana. This needs to be fixed.

“Tsk..”

After almost 25 minutes or so, ako’y natapos rin sa mga ritwal. Pagbukas ko ng pintuan ay walang tao sa labas.

“Nasaan na ang damuhong iyon?” napatanong ako sa aking sarili.

Nakatapis ako ng tuwalya nang maglakad ako patungo sa bedroom, at doon ay naabutan ko ang katawan ni Troy na nakahilata sa dulo ng kama habang nakapulupot pa ang tuwalya sa leeg. Nakatulog na ang loko.

“Troy..” I softly tapped his cheek.

“Hmmm…”

“Magshower ka na, tapos na ako..”

Nanatili siyang nakapikit. Napagmasdan ko nang high-definition ang kanyang mukha. Tangina, ang gwapo talaga ng damuhong ito. Why is the world so unfair?

Noong nagpaulan siguro si Lord ng kagwapuhan, palaboy-laboy ito sa daan.

“Hmmm..hmmmmmmm….”

At iyong totoo, may balak pa ba itong gumising?

“Troy, magshower ka muna bago ka matulog..” inalog ko ang kanyang balikat.

Nang hindi pa rin gumising ang loko ay hinayaan ko na. He must be tired.

It’s been a week after we have opened up a new beginning. I’m still trying to count the number of my days left being here, dahil may naghihintay rin naman akong trabaho sa Barcelona. Ngunit hindi pa namin napag-uusapang muli ang bagay tungkol doon.

Nagbihis ako at naghanda ng makakain. I am already preparing the dinner when the bell rang. I’m in Troy’s condo unit so who will be visiting him in this time of the night? Sounds off, but well let’s see.

“Bakit ang tagal mong magbuk– oh hey Symon! H-Hindi ko alam na narito ka pala?”

Tumambad sa aking harapan si Kuya Blade, in his formal wear. May hawig sila nung bunso nilang kapatid ngunit heaven nga lang talaga ang pangangatawan nito.

“Oo kuya, naparito ka?”

Teka, napagtanto kong ipinasa ko lang sa kanya ang katanungan niya sa akin.

“Pasensya na sa istorbo, I just need to speak with my brother. Is he here?”

Mukhang galing ito sa isang opisina or something, I smelled the scent on him, very same with my boyfriend’s scent. Iyong amoy na pinaghalong alak at pabango.

“Troy’s here, pero nakatulog eh. Pasok ka muna kuya.”

He welcomed himself inside, siguro’y naglalagi na rin ito noon dito.

“Bakit iyon matutulog kung narito ka pala? Tinulugan ka?” may ngisi sa labi niya habang inookupa ang sofa sa isang tabi.

“Unfortunately, gigisingin ko na rin iyon ngayon kasi magdidinner kami. Kumain ka na ba? Sumabay ka na samin.”

Hindi naman siya nahiyang tumango. He stood up like a warrior in the middle of a battlefield. How could these Torralba men do that? Mga diyos ba ito na nagpapanggap bilang tao?

“Sige, magbabanyo muna ako. Naiihi na ako eh..” he chuckled sexily then he went to the bathroom.

While he’s still in the bathroom, tinapos ko ang paghahain ng dinner sa mesa. Mabuti na lamang at sobra itong pagkain.  Magtutungo na sana ako sa kwarto upang gisingin si Troy nang marinig ko ang hiyaw ni Kuya Blade sa di kalayuan.

Dali-dali akong dumalo at nakita siya sa loob ng banyo. Nabasa ang suot nitong polo, at may talsik ng tubig sa kanyang pantalon.

“Anong nangyari?”

“Sira pala itong gripo, bigla na lamang sumirit eh. Tsk tsk..” pinagpagan niya ang damit at pantalon sakaling matuyo.

“Oo sira ito pero kailangan mo lang pihitin ng tatlong beses para gumana..” Pumasok din ako sa loob at nag-squat upang ayusin ang gripo.

“Bakit hindi niyo iyan pinapaayos sa tubero?”

Medyo nahirapan akong pihitin dahil basa na ang hawakan.

“Ewan ko ba sa kapatid mo, abala siguro sa ibang gawain at nakalimutan nang ipaayos…”

Ginamit ko ang buong lakas ng aking katawan mapihit lamang ang gripo hanggang sa ikaapat na ulit.

“Finally, ugggh…”

Dumaloy ng maayos ang tubig sa gripo pagkatapos. Naghugas ako ng kamay at pinunasan ang mukha ko na pinagpawisan.

“I didn’t know you were that good at fixing things..”

Tumingala ako sa kanya na nakangisi pa rin ngunit hindi ko napansin ang pagkakaalis ng ilang butones ng kanyang polo.

“AND WHAT IS THE FUCKING MEANING OF THIS?????”

Nang bigla di-umanong napatingin ako sa labas at nasaksihan kung gaanong gulat na gulat ang mga mata ni Troy. Kagigising kung kaya’t napakusot ng dalawang mata.

“Hey, kuya akala ko tulog ka?” Blade disregarding how his brother’s eyes turned into beast-like.

“T-Troy..”

“You two… fuck! Blade what the fucking fuck are you doing here naked?? And you Symon… tangina! Putangina!”

Nagdeliryo na siya sa kung ano mang kabalahuraan ang naiisip niya. Oh my god! I looked at my position and realized how it’s awkward to look at. Me kneeling down, his brother naked, dripping wet, inside the bathroom, uggh!

“Lumayo ka nga sa putanginang ’yan! Blade, tangina ako pa ang ginago mo?!” nanggagalaiting tanong ni Troy habang namumula sa galit.

But Blade seemed unaffected and confused.

“Troy! Tumahimik ka nga! Ang dumi ng utak mo! We’re not doing anything wrong!” hindi man lang ako pinansin ng damuho at agad na kinwelyuhan ang nakababatang kapatid.

Okay, Troy is older but damn Blade is bigger and thicker. I know both of them can murder each other, but I don’t wanna wait for this moment to get bloody.

“Sumagot ka! Dammmn!”

“Kuya, what’s wrong with you? I was just taking a pee..” hindi ko alam kung bakit mas lalong nagliyab sa galit ang isa.

“You’re taking a pee, so ipinapakita mo pa ’yang putanginang ari mo kay Symon???  ganon ba ang ibig mong sabihi—”

“Jesus, Troy! Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Bitawan mo nga ’yang kapatid mo! Wala kaming ginagawang masama!” tinampal ko ang braso ni Troy.

Pinakawalan niya ang kwelyo ng kapatid ngunit hindi humupa ang galit na nananalaytay sa kanyang dugo.

“Then what are you fucking doing then? Ano, naglalaro kayo ng bahay-bahayan diyan sa putanginang banyo?? Lumuhod ka pa para serbisyuhan si tatay?? Putangina!” dinuro niya ako.

I cannot even imagine how his mind works. He seemed so frustrated and agitated at the same time.

I want to burst out in laughter but I kept my sanity and my seriousness. While Blade’s just poker face, si Troy naman ay parang aatakihin anumang oras.

“Shut up! Look how dirty you sound, Troy! Nakaluhod ako kasi inaayos ko ’yung sirang gripo sa loob ng banyo mo!”

Tumahimik naman ang loko ngunit hinahabol pa rin ang hininga at biniyayaan ng masasamang tingin si Blade na ibinabalik ang pagkakabutones ng polo.

“At nabasa yung damit niyang kapatid mo kaya ’yan nagpapatuyo! Kung totoong gagawin nga talaga namin gaya ng naiisip mo, jusko naman Troy aba’y maglo-lock naman kami ng pintuan!”

Biglang bumaling ang mapusok na mata niya habang naka-cross arms.

“Which will never happen, Troy! C’mon, ngayon pa ba kita lolokohin?” dugtong ko.  I never mean it but well I want him to realize that if we were really fucking behind his back, then at least we know privacy and security.

Gumalaw ang panga niya. Lumapit na ako sa kanya at niyakap siya.

“Subukan mo lang, Symon…” pagbabanta niya na mukhang nakaahon na sa maruming pag-iisip.

“Kung susubok man ako, siyempre sa ibang tao naman at hindi sa kapatid m—just kidding..” I zipped my mouth shut when he stared daggers at me again.

“At ikaw, iihi ka lang nang-imbita ka pa ng kasama??” baling niya kay Blade.

Muntik na akong matawa ngunit pinigilan ko agad nang samaan ako ng tingin nitong si Troy.

“The hell kuya, ano bang sinasabi mo? Symon’s just doing me a favor.” inayos nito ang cuffs ng kanyang polo.

Nakapirmi sa iisang linya ang labi ni Troy, mukhang hindi pa rin kumbinsido.

“If I ever caught you again with him like this, manghihiram ka ng mukha sa aso.” Pagbabanta nito saka ako hinila patungo sa sala.

Seryoso at hindi pa rin ngumingiti ang isa kahit ilang minuto na ang nakalipas at kumakain na kami ng hapunan.

“You should start fixing the faucet in your bathroom.” Blade suddenly suggested.

Nahirapan akong nguyain ang karneng kinakain ko dahil sa tensyong pumapagitan sa amin.

“I never used it kaya hindi ko alam. You don’t command me inside my territory, Blade.”

Binatukan ko ang damuho. Masyadong rude, ang sarap sakalin. Kain na kain ng selos.

“Just saying.. Symon’s got good hands by the way..” Pinanlakihan ko ng mata si Blade. What the hell are you saying? Hindi niya ba alam na mas pinaiigting niya ang inis ng kanyang kapatid?

“And his hands are mine, just saying too..” Troy smirked but sarcastic and dangerous.

“Why are you so defensive kuya? Kahit kailan naman hindi kita inagawan.” Blade pouted and smiled at me like there is something in his mind that we are not aware of.

“Touch what’s mine and you’ll lose a hand.”

Woah. Ibang klase kung makapagbanta ito. I know that this jerk’s consumed by jealousy the reason why he’s acting like this.

“Don’t you have trust with your partner?”

No, no, no.. Blade.. Please stop. You’re making it more complicated.

“Of fucking course, I have. Sa’yo ako walang tiwala, I know you Blade..”

What? May masamang intensyon ba ang taong ito eh kapatid niya ito?

“You don’t know me well..” Blade murmured as he sips on the glass of water.

“But I know about your toy…” Troy murmured as well.

Teka, bakit parang kung makapag-usap ang dalawang ito ay parang wala ako sa harap nila? Hello, my presence still lingers here.

“He’s not just a toy..”

“So what is he, then?”

I am not knowledgable of what they are talking about. What about toy? Sino bang pinag-uusapan nila?

“It’s out of your business, kuya.”

“I will never mind your own business if you keep away from what’s mine.”

Nagtitigan silang dalawa, like there is some sort of a hidden conversation between their eyes going on.

“Then keep away from what is mine, too.”

Mabilis natapos ang gabing iyon at ngayon ay tatlong araw ang nakalilipas. Nasa loob ako ng kotse ni Troy isang dapithapon, hinihintay ko siya dahil may magandang balita raw siyang sasabihin.

I raised the volume of the radio a little bit,  binabaan ko ang car seat at pumikit. What are my plans now? About my life, my career, my love, my unfulfilled goals here. Nalalabi na ang mga araw ko dito sa Pilipinas. I should do something about the house. Daddy left me the house, it’s mine so why the hell I can’t have it?

Narinig ko ang pagbukas ng pinto at doon ay pumasok si Troy sa loob.

“What?”

Naweirdohan ako sa ngiti sa kanyang labi.

“Read this..” Sa likuran niya ay nanggaling ang isang brown envelope.

Walang kaalam-alam sa kung ano ang nilalaman nito, binuksan ko ang envelope at nilabas ang isang papel.

I don’t know why I’m getting nervous.

It’s a letter, rather invitation from a man named Avelino Montenegro. Wait what?

“This is dad’s executor. Wait, how did you get this?” Malapit na akong maluha dahil sa mga nabasa sa liham.

Iniimbitahan ako nito patungkol sa last will and testament ni daddy, paano siya nahanap ni Troy?

“When I heard that he is your father’s executor, I thought he is related to someone I knew way back. And I learned that this executor is the grandfather of my friend.”

Oh my god! This is the answer to everything! Like what I said before, kung sino pa iyong pinagtatabuyan natin minsan ay sila pa pala iyong makakatulong sa iyo. I’m genuinely happy and I can’t contain my emotions.

“T-Thank you for this..”

Ngayon umiiyak ako hindi dahil nasaktan ako kundi dahil masaya ako. I have never felt like this before.

“I did it for you, Symon.”

He hugged me tightly. I really love this man even how dirty his mind is or how jealous he is, he’s still the best man I’ve ever known.

Hindi namin pinalagpas ang oras at kinabukasan ay nakipagkita ako sa executor ni daddy. He is an old man but looks rich and stable. He discussed all of the properties dad left under my name. Nag-iwan rin si daddy kay Syra, at kay Mommy ay walang natira.

“Last time I saw you, you were just five years old. Ngayon ay nakikita kong maayos ang pagpapalaki sa iyo ni Solomon.” he said while putting down his eyeglasses after the discussion.

“Pasensya na ho kung hindi ko kayo maalala, madalas rin ho kasing wala ako sa bahay.”

Of course, naglayas ako before and went independent. Almost all of our family friends, ang alam ay si Syra lang ang anak ni daddy at mommy. I was just the bastard son who bears my father’s name.

It was a brief discussion. Bago kami umalis ay nakasalubong namin ang isang matangkad na lalaki. He is good looking and looks wealthy.

“Sup, bro. Tagal nating hindi nagkita ah?” nagkamayan silang dalawa. Napatingin sa akin iyong lalaki.

“And I bet you are the Symon?”

How did he know me? Napatingin ako kay Troy, of course nabanggit na siguro ako nitong lalaking ito sa kaibigan niya.

“Ako nga.”

“I’m Priam Montenegro, your boyfriend is my college batchmate. We were in the same team back then.” Naglahad siya ng kamay. Aabutin ko na sana ngunit may binulong muna si Troy sa akin.

“I don’t like the way he’s looking at you..”

“Symon Monteguido, so you are the grandson of my father’s executor?” Tinanggap ko ang kamay nito at binalewala si Troy.

“Yeah, nice to finally meet you.”

“Ehemm…” Troy coughed for a moment.

This Montenegro guy is awesomely hot, I can tell. But I don’t care because I already have my awesomely hot boyfriend beside me. I don’t need another one.

“Nice to meet you too, bro. But we have to go, thank you for the appointment with your grandfather.”

Inakay na ako ni Troy na animo’y bagahe ako at siya ay sasakay na sa eroplano.

Nang makaupo siya sa driver’s seat ay binuhay niya ang makina at saka pinaharurot ang kotse.

“He said you were in the same team before?” bigkas ko habang nagmamaneho siya.

Naka-waze kami at naghahanap ng malapit na makakainan.

“Yeah..”

Ang tipid namang sumagot nito.

“Didn’t know you played ball before, campus crush ka siguro noon sa school niyo.” Iniimagine ko iyong hitsura niya noong nag-aaral pa siya. Noon pa man siguro ay sukdulan na ang kasarapan niya.

“I did not, I was in a swimming team before.”

Oh? I did not expect he’s a swimmer.

“Kaya pala ang galing mong sumisid.” I can’t help but to pout because I can’t contain my laughter.

“Damn, sa’yo lang naman ako sumisisid.”

Putangina! Kahit wala akong kinakain ay para akong nabulunan. Ibang klase talaga itong bumanat, nakakalibog.

“Ginugutom na ako, Troy. Matagal pa ba?” pag-iiba ko ng usapan.

“Pwede mo naman akong kainin, libre pa. “

Nabatukan ko siya nang wala sa oras. Mamaya ko siya kakainin, sa ngayon pagkain muna dahil literal na gutom na ako.

“Ano bang problema mo, libre naman ako masarap pa. You can’t deny that.”

“I want real food, okay na? Parang gusto ko ng pasta…” naglalaway na ako sa mga naiisip ko.

“Gusto mo carbonara? Haluan natin ng gatas ko. Aray ko puta!” Hinampas ko ang braso niya at saka kinurot ang kanyang leeg.

“Hindi ka pa titigil? Nakakadami ka na ah?! Nag-iinit na naman ang ulo ko sa’yo, Troy.” kinuha ko ang phone niya at nagsearch ng malapit na makakainan.

“Mainit din naman ang ulo ko sa’yo, if you know what I mean.” He intendedly bit his lips while saying that.

Napapairap nalang talaga ako sa ere sa ka-horny-han niya.

“Gusto mo talagang masaktan, ano?” hindi pa yata nakuntento sa batok at kurot ko sa kanya.

Sinusubukan ako ng lalaking ito.

“Sige lang, saktan mo lang ako hangga’t gusto mo. Mamaya ikaw naman ang sasaktan ko with pleasure..”

Putangina! Langya talaga ang hudas na ito! Nanahimik na lamang ako upang hindi na madagdagan ang maruming pag-uusap na ito. Ang tino-tino kong makipag-usap pero hinahaluan niya ng kalaswaan. Ugggh! Kapag hindi ako nakapagpigil, siya talaga ang kakainin ko diyan.

Nakarating kami sa isang italian restaurant. Hinintay kong makapag-park kami bago ko siya imbiyernahin.

“Ang gwapo nga pala nung friend mo kanina. Ano ulit name niya, Priam?”

Now it’s my time to piss him off. Untimano nagbago ang ekspresyon sa kanyang mukha.

“What did you say?”

“Halika na gutom na ako..” Pilit kong pinigilang tumawa at saka naunang lumabas ng sasakyan.

“What did you fucking say?”

I even heard him cursed when I left him inside the car. Kadalasan talaga sa mga mapang-asar ay pikon.

I left him and entered the restaurant without looking back.

Serves you right, Torralba.

Chapter 49 [Better Place]

“And what the heck are you even doing here sa pamamahay ko??”

Mom immediately wanted to dismiss me as she saw me standing in front of her. May lakas pa siya ng loob na pagtaasan ako ng boses gayong hindi naman sa kanyang pag-aari ito.

“Correction mom, pamamahay ko.” I feel like it’s already nonsense kung igigiit ko pa ito sa kanya when I have all the papers to justify my ownership on this house.

Behind me is Mr. Avelino Montenegro, holding all the folders and papers I have already signed to finalize the transfer of the property to my name. He was able to legalize it, and to make sure that I have all the power, I did not forget to bring some policemen if she insists her nonsense claim.

“Estupido! You did nothing for this house! Ako ang nangalaga ng lupaing ito mula nang mawala si Solomon, kahit noong nabubuhay pa siya. What’s written on his last will is a complete bullshit!”

Nakikinita ko na ang paglabasan ng ugat at litid sa kanyang leeg. She’s fuming mad because she already knows it’s the end for her.

“I was with your husband when he wrote his last will, Mrs. Monteguido. And we have to abide by his words, as what is stated on this letter. This whole property is already under Symon’s name, Solomon’s biological son.” The executor supported me.

Syra is beside Mom, nakayuko lamang at hindi alam kung ano ang gagawin.

“Bullshit! That’s fake, most probably! You can’t just steal everything from me by those papers! I can sue you all for these!”

I wasn’t even shocked of what I’m hearing from Mom, actually I fully expected it. When I learned that she is not my biological mother, nawala ang lahat ng natitirang pasensya ko para sa kanya.

“This is valid, Mrs. Monteguido. I have witnessed it and he put his signature on this papers.” The executor added.

Mom’s rage filled the house and I can’t bear see her like this, losing her calm.

“That’s forged! You think I will believe you??”

Mas matigas pa sa bato ang paniniwala niya. Why can’t she just accept the truth? Na walang iniwan sa kanya si Daddy?

“Believe it or not Mom, this house is mine. “

Those are my final words. Kaunting pagmamatigas niya pa ay baka ipahatak ko na siya sa mga pulis na kasama ko.

“You own nothing, bastard!” Mom yelled in full annoyance and anger.

“Can you just stop it, Mom?” Nagulat ako nang biglang sumabat ang nananahimik na tupang si Syra. She raised her voice to Mom which she unusually does.

“S-Syra? What did you say?” Bumaling sa kanya si Mommy at pinagtaasan ng kilay.

I don’t know what’s gotten into Syra’s head and why she’s acting like this. She started the act when I first visit them weeks ago.

“Because you are being ridiculous, Mom. Why can’t you just accept the fact that there is nothing we can do. It’s all over, Mom.” I saw how genuine her eyes, and I was captivated by it.

Hindi nakasagot si Mommy at nakita ko ang pagtulo ng kanyang pinipigilang luha. I was neither bothered nor affected.

“Accept the defeat, Mom. We can still start anew.”

When Mom cannot handle it anymore, she rushed her way up to the grand staircase. Susundan sana siya ng mga pulis ngunit pinigilan ko.

“You can go, I can handle this.” I announced to them, leaving this matters to me.

“How about your mother? Is she…” the executor is worried about it.

“Please, leave it to me.”

Tumango siya at iyong dalawang pulis. I just brought them to scare Mom which I think did not work, dahil mas takot pala siya kay Syra.

Umalis sila at nagtungo palabas ng bahay.  I noticed Syra still standing on her position and looking like a tamed cat.

“I-I’m sorry, for Mom’s words, and for everything.” Panimula niya.

I know and remember all of the terrible things that she had done before, the pain is still there but it’s weird that I’m feeling okay with it. At least, she knows when to accept defeat. I know many people still bear the scars of their painful past, just like me, but I am still grateful for those people who have sinned us before but trying their best now to make up for it.

“Do you mean it?” I know she mean it, I was just teasing her.

Syra’s not born evil. She was just influenced by the things that were given to her without her asking for it. She’s just a spoiled bitch, but the good thing is she’s learning. That’s what I believe.

“I-I know, you think I’m lying. But still, I know what I have done wrong to you Kuya. I still see you as my older brother, and I’m so sorry if my presence bothered you and made you suffer for a long time living with us.” I was touched by her words.

Before, I wanted to strangle her neck so bad that she will leave me alone. I did not expect these words from her, at least she’s trying.

“It’s all in the past, and I’m thankful that you’re aware of your mistakes. It’s not too late to change, Syra. Bata ka pa, marami ka pang matututunan.”

I saw the crystal tears ran down her cheeks while trying hard to put a smile on her face.

“I know, kuya. I-I’m really sorry.. Don’t worry, I’ll be better I promise.” Pinunasan niya ang kanyang luha.

“Don’t be sorry, tanggap ko na ’yun and kung hindi mo siguro ginawa ang mga bagay na ’yun, hindi rin ako matututong tumayo sa sarili kong mga paa. You made me stronger, Syra.”

It’s completely true. Every person you meet has a purpose in your life. Some will come to test you, to give you lessons, to challenge you, to teach you, and to love you. Syra came into my life to bully me and make my day a living hell, but that is not all, in return I was able to learn how to be strong. And it’s always give and take, I was also able to give her a lesson.

“Can I hug you, kuya?”

She awkwardly laughed as she asked that question.

“Sure, come here..”

She hugged me and I returned it tighter. There’s something in me that I don’t usually feel. Parang may isang missing piece sa puzzle na nadagdag at napunan ang kulang.

“Thank you for accepting my apologies..” She cried on my chest.

I pat her back. It’s not hard to forgive if we just open our hearts.

When the night came, I stayed at Troy’s condo unit even though I have mine. Lagi naman din kasi akong pinipilit ng isang ’to na dito tumuloy.

“Have you thought of staying here for good?” one time he asked me while we are cuddling.

“I-I still haven’t. I have a very stable work Troy, hindi ko pa alam kung kaya kong bitawan iyon.”

I put my hand on top of his chest and toyed with the small hairs on it.

“You can find a stable job here, I will help you.” He left a soft kiss on my neck, inhaling whatever scent I possess.

“I don’t know, Troy. I will think about it.”

This is one of the hardest decisions couple encounter during their relationship. Working decisions. Iyong iba nagsasakripisyo kahit na malalayo sila sa isa’t isa, some stay with each other and gets contented with what they have. Is it about the value? Or what should I prioritize first? Dapat ba akong mamili kung alin ang mas mahalaga? I know Troy’s my most valued thing right now, but I do have to lose other things just because I love him? Do I really have to sacrifice?

But what is the real definition of sacrifice? Losing something to gain another thing? If I choose my work, then does that mean I have to lose Troy? Why can’t we have both?

“Think about it now. It’s up to you, Symon. It is your decision, wherever you go, I go.”

And his words are kind of unfair to him. His decisions depend on mine. Ganoon ba talaga iyon?

“If you are the one to choose, Troy. What will you choose?”

Natigil siya sa paghaplos sa akin at tinitigan ako ng seryoso. He did not even think about it because I already saw the answer through his eyes.

“I will always choose you, of course..” And of course, that’s also biased. This is the answer by those who are blinded by love. I’m not saying that I’m not blinded by love, I’m more than that actually, but I want to measure all of the possible options and things to consider before I make any decision.

“Bakit ako?”

I mean, if you will choose work then you will have money. But money is worthless if you don’t have love. But love alone and without money, you cannot live. Just try to be realistic.

“Do you really have to know why?”

The question seems off, I know. But I want to look at his perspective. Oh, biased perspective I guess.

“Just answer the damn question, Troy.”

He paused for a moment.

“Alam mo naman na ang magiging sagot ko diyan. As long as I have you, Symon it’s all worthy. I can fucking find another job but I cannot find another you, got it?”

I was kind of amazed or rather mesmerized by his answer. There’s some logic in it. Bakit hindi ko naisip iyon? We can always find job or money everywhere, but the hardest is finding another one to love because mosf of the time, love is once in a lifetime.

“And even if I have all the riches in this world, you’re the only treasure that I need, Symon. Ikaw lagi ang pipiliin ko tandaan mo ’yan.”

I bit my lip and pulled his nape for a kiss. Now, I realized something, no scratch that, he made me realize something.

Kinabukasan ay nakabalik ako sa bahay. I mean the house that I own now. Pagdating ko ay wala na si Mommy at Syra, I remembered my conversation with Syra and how I asked her to stay in this house. But she refused. She said Mommy still needs her. So I let her go.

Nakapila ang iilang natirang kasambahay nang pumasok ako sa loob ng bahay. There are three maids and one guard. Kung nagtatanong kayo kung nasaan na ang bastos na hardinerong naka-enkwentro ko before, well I dismissed him yesterday bago pa man ako makabalik ngayon.

Nagpakilala sila isa-isa. Nagpakilala rin ako, dalawa sa kasambahay ay kilala na ako dahil dati na silang manggagawa dito. I discussed some of the things that I want to change and I want to observe. First is respect, and then followed by duties, privacy, and so on and so forth.

Bago ako matapos ay napatingin silang lahat sa aking likuran. I thought so. Dumating na ang bisitang hinihintay ko. I rushed to her and kissed her, she hugged me almost teary-eyed.

“Mabuti po at pinaunlakan niyo ako Manang Guillerma.”

I don’t know the reason why Mommy dismissed her before, but now I want her to have the job that she deserves.

“Aba ay namiss kita, para na rin kitang anak. Gumandang lalaki ka pa lalo. Saan ka ba nagpunta ng napakatagal?”

I explained to her just the superficial things why I left and why I came back. We chatted for an hour to catch up, pagkatapos ay nagtungo ako sa itaas sa dati kong kwarto.

It’s still the same, ang pinagkaiba lang ay naka-boxes na ang ibang gamit na naiwan ko. Medyo maalikabok pa dahil sa tagal na hindi nalinis. I believe Mommy ordered the maids not to clean my room. I sighed but at least, I have this house now. I remembered dad.

“Maraming salamat, dad. I promise that I will take care of this house moving forward.” Nahiga ako sa aking kama na walang bed sheet.

It’s so good to feel home. Finding home has been difficult for me, but now the doors are open and everything feels like home.

Now, I’m on the aspect of my life that anything could make me happy. Pakiramdam ko’y wala na akong kailangang hilingin pa dahil kusa nang lumapit sa akin ang mga biyaya. I did not ask or hope for this, and I did not expect things to turn out like this.

I was in a deep slumber when I felt a hand on my forehead. Nagmulat ako ng mata at kumurap-kurap. Troy’s face is blurry, hanggang sa luminaw ang rehistro ng kanyang mukha.

“This room is not yet cleaned, bakit dito ka natulog?” Tinabihan niya ako nang bumangon ako sa kama.

“This is my room..” nakatulala ako sa kung saan. Wala na akong gustong idugtong pa sa aking sinabi dahil mukhang wala pa ako sa tamang katinuan.

“Dito ba sa loob ng kwartong ito mo ako pinagpantasyahan?”

Unti-unting bumalik ang katinuan ko nang kurutin ko siya sa tagiliran.

“I did not, nagcocondo ako dati diba? And besides, I’m not fantasizing about you, you’re not even a fantasy.” mapait kong tugon upang mapawalang-katotohanan ang kanyang argumento.

“Why not? I did fantasize about you, Symon.” him in a serious tone.

“Because you’re always horny, pati yata cells sa utak mo napalitan na ng sperm cells.”

He frowned right after hearing what I said. I pinched his cheeks until it become sore.

“I’m not horny, I’m just urged.”

Anong pinagkaiba nun?

“That’s just the same, Troy.” I pinched again his cheeks hanggang sa pumalag siya at hawakan ang dalawang kamay ko.

“It’s different. Horny are those sexually craved asshole. I’m craving for sex but I’m not an asshole.”

Pinakitaan ko siya ng poker face dahil walang kakwenta-kwenta ang sinabi niya. Mas may halaga pa kung mananahimik siya.

“Ewan ko sa’yo. Kumain ka na ba ng dinner?” Sinuklay ko ang aking buhok gamit ang daliri.

Bumangon ako sa kama at saka inayos ang nagusot na damit. While Troy’s observing my movement, hindi siya natinag sa pwesto.

“I want to eat…” he said while maliciously looking at me.

“Anong gusto mong kainin?” Tatawagin ko nalang si Manang sa ibaba upang ihanda ang aming makakain.

“Hindi ano, sino..”

Mabuti na lamang at may malapit na hanger sa aking kinaroroonan kung kaya’t madali ko siyang nabato nito.

“Asshole! Bahala ka sa buhay mo!” Habang ako’y nagngangalit ay siya namang tatawa-tawa hanggang sa makaalis ako ng kwartong iyon.

Iniwan ko siya doon. Nakakabaliw kasama ang lalaking ’yun. Napakaharot, ang sarap bugbugin.

After an hour, tapos na ang paghahain ng mga katulong kung kaya’t ipinatawag ko si Troy sa isang kasambahay. I am already occupying one of the chairs na nakapalibot sa malawak na dining table.

“Anong ginawa mo dun at bakit ngayon ka lang lumabas?” tanong ko sa kadarating na si Troy.

“Masama bang manatili sa kwarto mo?” prangka niyang sagot.

Hindi naman sa masama, pero nagtataka lang ako na hindi siya lumabas doon pagkatapos kong umalis kanina.

“Kumain na kayong dalawa.. naku ang mga batang ito.” Ipinagsandok kami ni Manang Guillerma ngunit ako na ang naghain ng sariling pagkain.

Dumako siya kay Troy at pinagsilbihan ang hunghang.

“Ilang taon na ho kayo, Manang?” Troy started entertaining Manang while pouring him a glass of water.

“Ako’y magsisisenta na iho.”

Maaaninag ang mga puti sa buhok nito, at ang kulubot nitong balat ay kumikinang kapag natatapat sa ilaw.

“What’s sisenta?” Troy in a curious tone.

“Sixty, Troy. Jusko, nag-aral ka ba?” that’s the only time na ako ay sumabat na sa kanilang usapan.

Sinamaan niya ako ng tingin dahil palihim akong ngumisi.

“Nag-aral naman ako, wala na kasi akong ibang natutunan kundi ang mahalin ka.”

Narinig ko ang saglit na singhapan ng ilang kasambahay sa isang sulok. Naghagikgikan dahil sa narinig nila mula kay Prinsipe Troy.

“Corny mo.”

Idinaan ko sa pagtusok ng ilang beses sa hotdog ang kilig ko.

“Mahal mo naman..”

Putangina talaga kapag nagiging sweet ang loko. Tangina, kahit magka-diabetes ako ayos lang kung mamamatay ako sa taglay na ka-sweet-an nitong lokong ito.

“Stop it, Troy. Can you let me eat my food? “

“Titigil lang ako kapag ako na ang kinain mo.” halos mabulunan ako sa nalunok na hotdog.

Anak ng hudas naman talaga!

Manang immediately handed me a glass of water. I drank up to my heart’s content. Narinig ko ang bungisngis ng mga kasambahay at saka lamang sila natigil nang titigan ko sila ng matalim.

“Humanda ka sakin mamaya..” pagbabanta ko sa kanya matapos ipunin lahat ng inis ko sa kanya.

“Yeah sure. Maghahanda rin ako.”

Umayos siya sa pagkakaupo, wala talagang nabubuong matinong usapan kung ang lalaking ito ang kakausapin mo. Mas maganda pa yatang makipag-usap sa pader kaysa sa kanya.

After the dinner, tumulong si Troy sa pagliligpit ng mga pinggan at kubyertos which he unusally does. Siguro’y upang pagaanin ang trabaho ni Manang. Ako naman ay nagtungo sa balcony, while sipping on a glass of red wine.

Pinagmasdan ko ang view sa madilim na kalangitan hanggang sa kumikinang na mga ilaw mula sa mga nagtataasang gusali. Now, I own this house and this property. This is not the life that I hoped for, but this is the kind of peace that I’m seeking.

Although malamig ang simoy ng hangin, nawala ang epekto nito mula nang may humaplos at bumalot na braso sa akin, hugging me comfortably from the back.

“Bakit mag-isa ka rito?” he asked while sniffing on my shoulder blades. Medyo nakiliti ako dahil sa kanyang balbas.

“Why, dapat ba nagdadalawa ako rito?” I sarcastically murmured the reason why he bit my neck softly.

“Damn.. Even your sarcasm makes me horny..” nagsitaasan ang balahibo ko sa katawan.

I feel the bulge on my back, I’m ignoring it because I want to feel his warmth more.

“Every man is naturally horny.” I don’t know how I could say that.

“So you’re horny too?”

I never intended to include myself, yes I have my urges but I know how to handle it. Most of the guys kasi ay mas pinagagana ang ulo sa ibaba kaysa sa itaas.

“Not most of the time, because I know how to control it.” Hinawakan ko ang mga brasong nakapulupot sa aking katawan.

I traced the outline of his forearm veins.

“I can control myself, but not when I’m with you. Can we have sex here?” he answered.

Muntik ko nang maibuga ang nainom kong red wine dahil sa request niya. Sa balcony niya talaga ako balak kainin?

“Never, stop what you’re planning Troy.”

Kumalas ako sa kanyang pagkakayakap. Nakita ko ang pagkalito sa kanyang mukha habang tinititigan ko siya ng maigi.

“But I know a better place. Let’s go..” hinatak ko siya paalis doon sa balcony.

I heard his soft curses while I’m pulling his arm.

Chapter 50 [Own Family]

Iniligpit ko ang mga folders at mga papel na nakasalansan sa ilalim ng aking drawers, I safely transferred them to a box. Maging ang iba’t ibang uri ng panulat, at kung anu-ano pang kagamitan sa ibabaw ng aking desk, ay itinabi ko sa iilang boxes na dala ko.

Barcelona, Spain.

This place had been my escape from the things and from the people who ruined me back then. Dito ako nagsimula, nagkaroon ng bagong kaibigan, at bagong trabaho. Now, I’m gonna leave this place not because I want to but because I needed to.

I will surely miss this place.

“Is this really final?” tanong ng malungkot kong sekretarya habang bitbit pa rin ang planner na madalas niyang dala.

I saw how lonely her eyes, even though puro utos lang naman ang pinagawa ko sa kanya noon. We’re never friends but we were always together because of her job.

“Come on Alice, you’ll also love your new boss.” pagpapagaan ko sa kanyang loob.

I filed my resignation letter a week ago. It’s a shock to all of them but I explained clearly the reason why I’m leaving this country.

“But I haven’t met him yet.” she pouted like a kid.

I sighed extravagantly. Of course, naghahanap na agad ang company ng papalit sa akin bilang head ng features department. I recommended someone to Franxis, and although the position doesn’t correlate to his field of expertise, I got his approval. But still, I need to get the director’s approval too.

Speaking of the director, tinatahak ko na ang daan patungo sa kanyang opisina. Bitbit ang box na naglalaman ng aking kagamitan, ibinaba ko ito saglit upang kumatok sa kanyang pintuan.

Director’s Office, says on the plate at the mid-top of the wooden door.

I never heard him responded so I opened the door slowly.

“Subukan mo lang talaga! Uuwi din naman ako sa susunod na linggo, hindi ka ba makapaghintay?” he’s talking to someone over the phone but I can see the frustration in his face.

Jan Kenly De Puato-Torralba, his nameplate at the top of his desk, with golden outline each letter on his name.

“Hi.” bati ko ngunit mukhang hindi ako nito napansin.

“At ano itong nababanggit ni Allen na madalas ginagabi ka ng pag-uwi?”

I acted like I’m not hearing any of it. May ideya na ako kung sino ang kausap niya sa kabilang linya, ayoko na lamang magbanggit ng pangalan.

“And what about the boys?”

Inokupa ko ang receiving couch sa gitna at hinintay na lamang matapos ito sa pakikipag-bangayan este pakikipag-usap sa telepono.

“Subukan mo lang umuwi ng late kapag inuwian kita diyan, makakatikim ka talaga saking lalak- hello? fuck!” he hissed.

Mukhang binabaan pa yata. Tsk tsk. Ayaw ko nalang makialam.

“Excuse me?” pag-agaw ko ng kanyang pansin.

From his distorted face turned into the casual and professional look. Parang hindi frustrated kanina, ah?

Tumayo siya sa kanyang upuan at lumapit sa akin.

“I’ve never heard of your arrival, Symon. What can I do for you?” Niluwagan niya ang kanyang kurbata at napansin ko ang pawis sa gilid ng kanyang mukha (from the heated conversation).

“I just want to get an update from my recommendation for my replacement.”

Pinagmasdan ko ang kabuuan niya, maputi pa rin at makinis gaya ng dati. Sobrang linis niyang tignan.

“Uhh yeah, I reviewed his credentials. Though I still need to consider other qualifications, but I believe he’s qualified for the position.”

Tumango-tango ako. Mamaya ay tatawagan ko si Aljer upang ibahagi ang magandang balita. Noong una’y ayaw pa niya sa aking binabalak ngunit wala ring nagawa.

“Maraming salamat, Jake.”

Pagkatapos ng maikling pag-uusap ay hindi ko alam kung bakit nakatitig lang siya sakin at parang may gusto pang idagdag sa sasabihin.

“I heard you’re going back to the Philippines?” pinagsalikop niya ang kanyang dalawang kamay.

I don’t have any idea where this conversation is heading. But I feel there is something he needs to say.

“Y-Yeah, bukas ang flight ko pabalik.”

Nakapag-book na ako ng ticket noong nakaraan and Troy is expecting for my arrival tomorrow. He did not force the decision I made. It was all my decision.

“And I heard, Troy is your boyfriend?”

Napapalunok na ako ng sunud-sunod. Naiilang ako sa mga katanungan niya.

“Yes.”

“I’m happy for you. I know what you’re going through, and taming a Torralba is such a pain in the ass, but you know it will be worth it in the end.” he smiled at me, now I’m beginning to feel comfortable.

Siguro dahil boss ko siya ay kaya ako medyo hindi kampante. But now, he’s not my boss anymore.

“Yeah, I can relate. Pain in the ass, that’s a fact.” nagtawanan kaming dalawa.

“Mine is much harder, hanggang ngayon pinapaamo ko pa rin ang isang Torralba. But I know he will never leave my side, he will never break his words..” he added.

I know he’s having problems right now with his husband, based on the previous convo I heard a while ago. Madalas pa rin kaya kaming mag-aaway ni Troy kung napako na kami sa isa’t isa?

Nagpaalam ako sa kanya at pinasalamatan naman niya ako sa mga bagay na naibahagi ko sa kompanya. I bid also my farewell to Ysmael, Trevor, and Sancho. I will surely miss them all.

I will treasure all the moments I had with each of them.

Nararamdaman ko ang luhang gustong pumuslit sa aking mga mata nang ihatid ako ni Aljer hanggang sa airport. Hila-hila ko ang aking bagahe samantalang bitbit ni Aljer ang backpack ko. I can also feel he’s about to cry any minute.

“So this is farewell..”

I hate damn farewells. But hey, this isn’t goodbye yet!

“No goodbyes, just see you soon.” I said as I welcomed his hug.

“So you really fell for that guy, huh. That’s true love.” aniya.

Medyo namumula na rin ang kanyang mga mata. Sa tinagal ng pag-stay ko rito ay siya ang lagi kong nakakasama. He saw my devastation, and he witnessed how I stood up again. He saw my ups and downs. I’m really grateful that I met him.

“Yeah.”

Everybody has that one person that they’ll never lose feelings for.

“Pakabait ka dito, ha? We’ll skype or facetime. I will miss you, Jer..”

I kissed him on the cheek as I walked away. He waved his two hands while smiling from ear-to-ear. What a wonderful experience.

Nakabalik ako ng Pilipinas pagkatapos ng ilang oras na paghihintay. Ani Troy ay susunduin niya ako dahil didiretso kami sa kanilang bahay.

“Dito nalang po kuya, salamat..” pagpapasalamat ko sa staff na nagbuhat ng bagahe ko hanggang sa parking lot.

I waited for a minimum of six minutes until a familiar car parked in front of me. Kahit hindi pa bumababa ang salamin ay kilala ko na kung kanino ito. Bubuksan ko na sana ang pintuan sa tabi ng driver’s seat ngunit nagulat ako nang lumabas mula doon si Blade.

“Sorry, lilipat lang ako. Dito ka na.” aniya saka nilahad ang daan sakin papasok. Ikinarga niya ang mga bagahe ko sa likuran habang ako’y diretso ang pasok sa loob.

Troy immediately welcomed me with a tight hug and smack from him.

“Damn, I miss you..”

It’s the same feeling, Troy. One week kaming hindi nagkita kung kaya’t sabik kami sa isa’t isa.

“I miss you too.”

Pinagmasdan ko ang suot niya. Ang gwapo ng kumag. Naka-striped polo, loose ang first three buttons kaya may pasilip sa kanyang chiseled chest. He’s also sporting a white summer shorts.

“Ang gwapo naman ng boyfriend ko..” I smiled sweetly as I press his cheeks.

Natigil lamang kami sa intimate moment na iyon nang umubo ng slight ang nasa likuran. We almost forgot that we have his brother’s presence here.

“Inuubo ka? Baka hawahan mo pa si Symo—”

Agad kong pinigilan ang sasabihin ni Troy dahil mang-aalaska na naman. Kapag siya naman kasi ang inasar, ang bilis mapikon.

He helped me put my seatbelt on.

“Where are we heading?” tanong ko na lamang.

“Sa school..” sagot ni Blade.

What school? Nagpabaling-baling ako sa kanilang dalawa. May senyasan silang hindi ko maintindihan.

“Seriously Blade? Dadaan pa tayo ng school?” prangkang tanong ni Troy sa kapatid.

I don’t also understand why we need to go to a school. Blade’s dark and sharp eyes went warmer, even though his jaw is clenching.

“Saglit lang kuya. May pasok iyon at out na niya ngayon. I told him dadaanan ko nalang siya.” Blade answered in a bit of annoyance.

Magkasalubong ang kanyang kilay. Si Blade iyong tipo ng lalaki na laging mukhang seryoso, iyong tipong mukhang mananapak anytime dahil sa laking bulas.

At teka, ano bang pinag-uusapan nila. I mean, sino? Sino ang susunduin?

“Ano ka, boyfriend?”

“Fuck your own business!” Blade hissed.

“I will fuck my business later.” tugon ni Troy saka saglit na bumaling sa akin at saka pinaandar ang sasakyan.

Okay. I did not mind the two of them. Natahimik naman silang dalawa during the time na bumibiyahe kami. May kalayuan kasi ang airport sa kanila at sa school na tinutukoy nila.

I played a music from spotify para naman gumaan ang aura sa loob ng sasakyan. An electronic music from Khalid played.

After few minutes, bumagal ang andar namin dahil tumigil ang kotse sa tapat ng isang mataas na gusali. Tiningala ko at nabasa ang pangalan ng escuelahang iyon.

“School of Medicine?” basa ko habang nakatingala doon.

Walang bumaba sa amin. I glanced at Blade who’s typing something on his phone while we’re waiting for a miracle.

“Sino ang hinihintay natin dito?” naglakas loob akong tanungin ang katabi ko na nakabusangot ang mukha dahil sa matagal na paghihintay.

“The babysitter.”

What?

“Babysitter nino?” hindi ko talaga magets kung sino o kung kilala ko ba ito.

“His babysitter.” sabay nguso niya sa kapatid na nasa passenger seat at ngayo’y  nakasilip na sa bintana.

“Fuck you, Troy. You’re a goddamn malicious human being.” narinig pala kami ni Blade at iyon ang ibinulalas niya.

Tumahimik saglit si Troy at nagslouch sa kanyang kinauupuan. Pinaglaruan na lamang niya ang aking kamay at padampi-damping hinalikan iyon.

Kakaunti na lamang ang lumalabas sa escuelahan dahil hapon na. We waited for at least five minutes. Ramdam ko ang pagkabagot ng katabi ko kaya tinapik ko ang mata nitong bumabagsak na dahil sa antok.

“There he goes.. Flash the headlights, kuya.” utos ni Blade.

Umayos sa pagkakaupo si Troy at sumunod din naman na walang alinlangan.

Napatingin ako sa tinitignan niya. Sa waring gate ng naturang paaralan ay may lumabas na isang lalaki. Naka-puting uniporme pa ito at backpack.

When the headlights flashed, binaba ni Blade ng kalahati ang tinted na salamin sa kanyang gilid. Hanggang sa mapansin ng lalaking iyon ang kinaroroonan ng sasakyan namin. Tumakbo ito patungo sa amin.

“This is the much-awaited part..” bubulong bulong si Troy ngunit nakatanggap na naman siya ng mura sa kapatid.

Kung umasta naman itong si Troy akala mo ay hindi panganay, siya pa ang malakas na mang-asar at siya rin naman ang pikon. Si Blade pa ang sumusuway sa kanya.

At bakit ba inaasar nito ang kapatid? May hindi ba ako nalalaman dito kay Blade?

Lumabas si Blade at pinagbuksan ng pintuan ang lalaking iyon. Hanggang sa makapasok ito sa loob ay pinagmamasdan ko lamang siya. Para akong nanonood ng telenobela sa pagtutok.

“Hi, sorry kung natagalan po ako..”

I went self-conscious when I saw how healthy his skin is. Maputi ito, mas maputi pa kay Jake. At makinis, maganda rin ang hubog ng katawan, katamtaman lang. Medyo singkit ito, mukha siyang anak ng isang mayamang chinese tycoon.

And he looks young. Like he’s just in his early twenties.

“We can go now.” Utos ni Blade sa kapatid nang makapasok sa loob.

May multong ngisi sa labi ni Troy nang pansinin ko siya. Ano bang nakain ng mokong na ito at may topak ito ngayon?

“Kuya, start the damn car.” pag-ulit ni Blade dahil sa kabagalang kumilos ni Troy.

Binuhay niyang muli ang makina at saka kami bumalik sa pagbiyahe. Tahimik lamang silang tatlo kaya binasag ko ang katahimikan.

“Who are you babysitting by the way?” I asked while staring at the rearview mirror.

“Who else?” Troy murmured

“Shut up, kuya.”

Pinapanood ko ang dalawa sa likuran gamit ang salamin sa harapan. Nagkatinginan silang dalawa, tinuro ng lalaki ang sarili hindi sigurado kung siya ang tinatanong ko.

“I-I’m babysitting Bullet.”

Who’s Bullet? Oh! Natampal ko ang sarili dahil muntik ko nang makalimutan na may anak nga pala si Blade. And that’s Bullet, naalala ko pa kung gaano ka-cute ang baby niya before.

Just random things lamang ang tinanong ko hanggang sa tamaan ako ng pagod at antok. I told Troy to wake me up once we get to their house.

It felt like an hour when I was tapped by someone on my arm. Dahan-dahan akong nagmulat ng mata at ang mukha ng lalaking pinakamamahal ko ang unang bumungad sa akin. His disheveled hair and the soft stubbles on his face are a sight to behold.

His upturned lips rose for a smile.

“Kanina pa tayo nakarating.” anunsiyo niya ngunit wala akong naramdamang urgency sa tono ng boses niya.

“Bakit hindi mo agad ako ginising?” I’m almost slouching on my seat. Umayos ako ng upo at kinapa ang aking mukha kung may laway ba na tumulo.

“I was just watching you sleep..” Nakatukod pa ang kanyang baba sa kamay na nakasandal sa manibela.

May kung ano na namang kulisap ang nagsiliparan sa loob ng aking tiyan.

Luminga na lamang ako sa paligid kung saan napansin ko ang hilera ng mga sasakyan na nakapark kasunod namin.

“May mga bisita kayo?”

Nagtataka akong nagtanong sa kanya ngunit siya’y parang walang pakialam at tamad na nagmamasid sa akin.

“Yeah, mostly Hector’s colleagues.” Aniya at saka binuksan ang pintuan sa gilid niya at bumaba ng sasakyan.

Sumunod ako sa kanya. Hinintay niya akong makalapit sa kanya at saka niya hinuli ang aking kamay upang hawakan iyon. Pinagsalikop niya ang aming mga daliri.

“Si Hector? May okasyon ba?”

Pumasok kami sa kanilang bahay. Hindi ko napansin na renovated na ang kanilang tirahan. Bago ang mga pintura at mukhang mas lumaki. I even saw new furnitures inside the living room.

“His baby’s birthday.”

Kakaunti ang tao sa living room dahil aniya’y nasa garden daw ang karamihan. Troy never missed to hold my hand as we walk into the garden area.

Sa bukana pa lamang ay kapansin-pansin na ang kombinasyon ng kulay white at pink na mga lobo, at banderitas na kulay itim at pula. Sapat ang mga tao sa paligid, it’s not overcrowded.

Una kong nakita si Blade na nakatayo malapit sa pool kausap si Hector. Nasaan na ang lalaking kasama namin kanina? Bakit wala siya rito?

“Kuya!”

Napansin ng dalawa ang pagdating namin. Nagkamayan si Hector at Troy. Hector’s such a handsome guy, kumikinang ang pagka-tan ng kanyang balat. Tall, dark, and handsome sa madaling salita.

“Symon? Long time..” he hugged me but in just a brief second only dahil hinigit na rin ako ni Troy pabalik.

This man is so possessive, I told myself.

“Where’s your baby?” lumingon si Troy sa paligid sakaling makita ang hinahanap.

“Upstairs, inaayusan pa ni Jack.”

Inaya nila kaming maupo sa isang reserved table. May super buffet na nakalatag sa kabilang dako, kahit malayo ay natatakam na ako sa masasarap na lutuin.

“Gutom na yata itong si Symon, pakainin mo muna.” puna ni Hector sabay ngiti sa akin.

Si Blade ay may kausap sa telepono. Hindi ko nakikita ang bunso at isa pa nilang kapatid.

“Busog pa sakin ’yan..” bulong ni Troy na ako lang yata ang nakarinig.

“Ano ’yun?” walang kaalam-alam na tanong ni Hector.

Pinadausdos ko ang kamay ko sa ilalim ng table hanggang sa makarating ito sa tagiliran ni Troy.

“Aray ko puta!”

Pinandilatan ko siya ng mata pagkatapos kurutin. Hayop na ito. Mabuti na lamang at hindi narinig ng kapatid niya ang sinabi ng walanghiyang ito.

“Are you hungry?” napilitang tanong niya kahit na pinapatay ko na siya ng mga masasamang tingin.

“Kaya kong kumain mag-isa!” pagtatampo ko at saka tumayong mag-isa at lumapit doon sa super buffet na kanina pa kumikislap sa mga mata ko.

Narinig ko ang kanyang mahinang tawa saka sumunod sa akin.

“Ang cute mo talaga ’pag nagsusungit..” aniya habang ipinapatong ang kanyang braso sa aking balikat.

“So lagi mo akong bubwisitin para magmukha akong cute sa paningin mo?” dugtong ko habang nakahalukipkip.

“You’re always cute. I don’t just get it why I’m so damn attracted when you’re this frustrated.”

Ewan ko sa lalaking ito kung anong klaseng gatas ang pinainom sa kanya noong bata siya at ganito ang mga nalalaman.

Sabik na sabik akong baliin ang buto niya sa braso pero mas nanaig ang gutom sa akin kaya hinayaan ko na. He’s still chuckling while teasing me, I don’t know why he loves to do that.

Nagsalok ako ng iba’t ibang putahe sa aking plato, pinilit kong pagkasyahin ang mga iyon.

“You’re that hungry? Sana sinabi mo kanina para nakadaan tayo sa drivethru. Ayaw ko ng nagugutom ka.” aniya nang mapansin ang gabundok na pagkain sa aking pinggan.

“E sa ngayon lang ako nakaramdam ng gutom. Ikaw, hindi ka pa ba kakain?” Bumalik kami sa aming table.

Sunod lamang siya ng sunod sa hakbang ko. Napansin ko ang ilang babaeng napapatingin sa gawi ko, o ng lalaking nasa likuran ko.

Wala na si Blade doon pagbalik namin. Si Hector naman ay kumakausap ng ibang panauhin. Napansin ko ang dalawang batang nagtatakbuhan, I think they’re on their elementary days. Magkamukha silang dalawa at ang gugwapo.

“Hey kiddo, what’s up. Where’s my brother?” tinawag ni Troy iyong isa. Lumapit ito sa kanya.

Abala ako sa pagkain samantalang pinapanood ko sila.

“Daddy is inside, my birthday too is near Tito. Will you buy me a gift?” kumikinang ang mga mata nito.

Tito? So pamangkin niya ito, it must be… hmmm.. supling ni Hunter?

“Yeah, of course baby. What do you want for your gift?” patuloy na pang-uuto niya sa bata.

I never watch Troy with kids, pero hindi ko alam na mahilig din siyang makipagkulitan sa mga bata.

“I want a big dinosaur. I want an argentinosaurus!” manghang-mangha ang bata habang inilalarawan nito gamit ang dalawang kamay kung gaano kalaki ang kanyang tinutukoy.

“Argin-what?”

“Argentinosaurus, Troy. That’s one of the biggest dinosaurs in history.” paliwanag ko sa kanya kaya bumaling siya sakin.

Kinunutan lamang niya ako ng noo.

The boy smiled at me, ang ganda ng mga ngipin nito pang-commercial ng toothpaste.

“Alright, I will find that toy baby. Okay?” ginulo niya ang buhok nito habang tuwang-tuwa ito.

“Gunther!”

Nakita ko ang magandang babaeng tumawag sa bata.

Nang marinig iyon ay saka pinakawalan ni Troy ang batang lalaki.

“Damn, these kids are way smarter than me.“aniya saka ako natawa sa binulalas niya.

Hindi man siya ganoong katalino, mahal ko pa rin siya.

“I know.”

Sinamaan niya ako ng tingin nang sumang-ayon ako. Anong problema nitong hinayupak na ito?

“At least you know how to pleasure me..” sabi ko na lamang bilang pambawi.

He did not expect that. May kung ano na namang emosyon ang bumalot sa kanyang mga mata. Alam kong sa mga ganitong uri ng topic siya nabubuhay.

“Cause I was born for that.”

Muntik na akong mabilaukan sa dinagdag niya. Putangina!

Nanahimik ako nang makabalik si Blade sa table namin. Naaawa talaga ako sa manggas ng kanyang damit, malapit na kasing bumigay.

“Where’s Bullet?” pansin ng katabi ko.

Nagkibit balikat siya at aktong tatayo na sana ngunit nakita ko ang dumating na lalaking karga ang isang baby.

“Oh, there he is.” puna ni Troy saka tinuro ang kinaroroonan ng baby ni Blade.

Napatingin kaming tatlo doon. That white guy is looking good holding the baby. Papalapit ito sa amin.

“Oh god, look at him.. he’s so wonderful.” I said mimicking a little voice while staring at the baby who perfectly looks like him.

“Yeah..” sang-ayon ni Blade ngunit nang tignan ko ay nakatingin naman sa lalaking may karga ng kanyang anak.

Nalaglag ang panga ko. What’s happening with this world?

Mabuti na lamang at naagaw ang pansin namin nang umingay sa paligid dahil sa pagdating ni Jack habang buhat ang isang baby. I think she’s around 3-4 years old or so. Agad silang pinalibutan ng mga tao at saka kumanta ng happy birthday song.

While watching them bigla kong na-imagine, what if ako naman ang magka-baby? Ano kaya ang opinyon ni Troy for adoption? Magiging mabuti kaya akong magulang? Because I was raised on a not-so-good family setting, magiging responsable kaya ako bilang parent? Handa na ba ako para doon?

“What are you thinking?” napansin siguro ni Troy ang pananahimik ko pagkatapos ng kanta. Titig na titig ako sa baby na kalong ng mga tao.

Giliw na giliw ang mga tao sa baby. Even Troy is smiling genuinely while watching them.

“Nothing.”

Dahil magkatabi kami ay pinatong niya ang kanyang kamay sa nakababa kong kamay. Napatingin ako sa kanya nang gawin niya iyon.

“We’ll have our own family one day, pangako ’yan.”

Hindi ko alam kung bakit para akong naiiyak sa kanyang sinabi. I thought matatapos ang istoryang ito dahil wala na akong ibang mahihiling pa. Ngunit may kulang pa pala..

A family.

My own family.

Our own family.

“How many babies do you want?”

I want a baby, I don’t care how we get them either thru adoption or surrogacy.

“I want five.”

Gusto ko ng marami at masayang pamilya, dahil doon ako naging salat.

“Ganoong karami?”

Hindi naman siya nagulat. Hindi lang siguro makapaniwala na gusto ko ng lima.

“Bakit, ayaw mo ba?”

He smirked and kissed my cheek gently. He chuckled sexily.

“What Symon wants, I will provide.” aniya habang ibinubulong iyon upang kami lamang ang makarinig.

Now, I’m getting emotional. I can’t wait to have a baby and create our own family!

“I love you, Troy Nixon Torralba.” gumanti ako ng halik sa kanyang labi.

“I will love you for the rest of my life, Symon Neil Monteguido and I will make you a Torralba soon.”

Then we exchange sweet and passionate kisses never-minding the people around us.

Now, the chase is done. It started with a mysterious mask, followed by ecstatic pleasure, and now it ends with us together. I never believe that I could have a happy ending, at first. But as long you hope, it will come true.

“Let’s start making babies..” aniya saka ako hinatak paalis sa lugar na iyon.

Oh, damn!

Epilogue

Troy

I looked down on the floor, bumalik ang alaala ng nakaraan. I still fucking regret what happened, hindi ko dapat ginawa iyon.  I looked up at the metallic prison bars wondering how it deserve to surround me. I should be caged, I shouldn’t be around people because I’ll just hurt them.

I was devastated, hindi ko ipagkakaila iyon. Sugal at alak ang naging adiksyon ko upang makalimutan ang sakit na aking nararamdaman. Dahilan ng aking pagkalubog sa utang.

“Dude, I know you’re earning a lot from doing photoshoots, but you know this is a big amount of money you’re asking.” Sinubukan kong humingi ng tulong sa iilang kakilala ko sa agency. No one helped me.

It was my fault, anyway. I should deal with it. Ang mayamang business tycoon na inutangan ko upang makapagsugal ay naniningil na ng kapalit ngunit wala akong maibigay. I got beated also by his men because of it. Binigyan ako ng palugit na isang linggo at kung hindi ako makabayad ay sa kulungan ang uwi ko.

“As much as I would love to, pero pare wala akong ganyang kalaking halaga.” ani Charlie na isang kaibigan at batchmate ko noong kolehiyo.

We’re in a bar and this is the only place I could think of. I wanna forget everything and start all over, but I know it’s not going to be easy. Nilunod ko ang sarili sa alak, hinihiling na makalimot sa mga problema kahit panandalian lamang.

“I’m sorry, pare.” tinapik niya ang aking balikat.

Tumango ako bilang tugon. I can’t think of anything right now. Saan ako kukuha ng ganitong kalaking halaga? Kahit magpakamatay ako sa pagtatrabaho ng isang linggo, hindi ko pa rin makakalahati ang isang milyong utang.

Inilabas ko ang phone sa aking bulsa, I scrolled down the contact lists, I was so tempted to call any of my brothers to get help but fuck I don’t want them to get involved too. I can’t risk anyone just to get rid of my fucking debt!

“But I am thinking of another way, you could get a huge amount of money but it will not be easy…” bulong ni Charlie pagkatapos ng pangatlong shot ko ng whiskey. Nakuha niya ang buong atensyon ko.

“Try me.” hamon ko.

“Have you heard of Hellish Paradise Bar?” tanong niya.

Hindi nagsink-in sa akin ang kanyang sinabi.

“Helli-what?”

And that’s how everything started.

Tama si Charlie, kumita nga ako ng malaki roon. But damn, I wasn’t informed that that’s an exclusive bar for men who likes men! And someone even drugged me, the fuck, and forced me to wear a goddamn mask. I told myself that this is gonna be the last time I’ll do terrible things like this. Just for the sake of money, damn!

Natigilan ako sa aking iniisip nang mapansin ang anino na nanggagaling sa labas ng aking selda na umabot na sa kinaroroonan ko. Kunot ang noong tinignan ko kung ano iyon.

And there comes a guy, standing in front of me. Nagtagpo ang aming mga mata. He looked so shock about something that he even covered his mouth with his hands.

What the fucking fuck is his problem?

I got out of the prison because of him. I took advantage of it even though I don’t know him at all.

“Ang sungit nito! Bakit hindi ka na lang magpasalamat dahil sa akin ay nakalabas ka na sa maruming kulungan na ’yun? You owe me one! Hindi mo dapat sinisigawan ang taong tumulong sa’yo. Nakakasakit ka ng damdamin ah?”

Hinarap ko siya. Isinuot ko ang aking itim na jacket at saka siya pinagmasdan. Nasa labas na kami at naaarawan, animo’y kumikinang siya sa puti dahil sa sinag ng araw.

“Sino ka ba sa buhay ko? Hindi naman kita kilala. Yeah, I owe you one at babayaran din kita. So that we’re quits.”

This man is irritating me. Sino ba ito? Ang lakas ng loob niyang kausapin at pakialaman ako. I don’t fucking know where he got that courage.

“Ako si Symon Neil Monteguido, at may utang ka sakin.”

Humalukipkip siya sa aking harapan. His name doesn’t ring any bell. Pilit kong inalala kung isa siya sa mga nautangan ko noon, ngunit hindi. Ito ang unang beses na nakita ko siya! Kung ganoon, anong utang ang pinagsasabi nito?

“Utang? Fuck. Utang na naman? Wala akong naaalalang umutang ako sa’yo. It’s also the first time I heard your name.”

Mas lalo akong naguluhan nang mariin niya akong sinuri mula ulo hanggang paa. His eyes are so seductive, the second thing I noticed about him.

“Hindi pera, kundi kaluluwa! We made love before, hindi mo ba naaalala?”

What? Nagpapatawa ba ito? Bakit naman ako…

“Ridiculous. Bakit ako papatol sa isang katulad mo?”

I could still remember his face when I said that to him. He looked so hurt but angry at the same time. I have no time for him, lalo na nang mawalan ako ng trabaho. That fucking agency who only save their own asses, fuck!

That time, I got so pissed off with my life. It felt like everything is going down for me. The world’s being unfair.

“Aissh! Putangina!” Sinipa ko ang isang gulong ng kotse. I rested my hands on my waist at tumingala. This frustration is killing me.

“Depressed?”

Sumulpot ang isang lalaki. When I look at his face, I remember him. Dinuro ko siya nang makilala.

“Ikaw na naman?! Why can’t you leave me alone? You’re an obvious stalker!”

Sa dinami-dami ng problema ko, dumagdag pa itong bubwit na ’to! A goddamn stalker for god’s sake, really?

“I’m not a stalker. You owe me, remember?”

I don’t even have any money left, I did not even tell him to pay for my fine. What is this? Ano ba talagang pakay nito sa akin?

“Wala akong ibabayad sa’yo! Kaka-resign ko lang sa trabaho.”

Napanguso siya. He looks so carefree and it feels like he doesn’t have any problem to worry about while I am here almost wanting to give up life. We are living in a complete different worlds.

“You were fired, you did not resign.” he said as a matter of fact. Kumunot ang aking noo.

How did he..

“You just know that and you’re saying you are not a stalker? What are you then?”

May kinuha siya sa kanyang bulsa at inabot sa akin ang isang card.

“Call me.”

Hindi ko tinanggap iyon. Never. I don’t fucking care. I just want him to leave me alone.

“I have no time for that.”

“You will. Keep it.” Kinuha niya ang kamay ko at ipinatong doon ang calling card. I felt the warmth and softness of his hand, suddenly he pulled away.

“Para saan to? I already said I have no time for this sht! May problema pa akong kailangang ayusin! And you’re not helping!”

“Be my model, I’m a photographer by the way. Elegantesse Agency. I’ll be waiting for your call.” Iyon ang huli niyang sinabi bago niya ako talikuran at maglakad paalis.

This is the very first time I’ve ever met a person like him, tenacious and so… clingy…

I looked at the card he gave me, Elegantesse Agency, never heard of it, but sounds legit. Pinag-isipan ko iyon ng mabuti, even though I dislike the idea but there is no any other option left. So I took it.

“Okay. So, ibig sabihin lang nito na araw-araw na tayong magkikita. Right? Let’s forget about the past, I want us to start again.”

What is he saying? This guy’s a total ridicule.

“Us?” I asked, mocking him.

His soft-looking lips twitched.

“Oo, tayo. Symon Neil Monteguido, and you are?” he reached out his hand for a handshake.

His eyes twinkled for a moment, bumaba ang tingin ko sa kanyang mga labi. Tinitigan ko iyon bago magpasyang tanggapin ang kanyang kamay. Once again, I felt the softness of his hand, immediately dismissed the idea afterwards.

“Troy Nixon Torralba, why am I bothering to introduce myself when you already knew me in the first place..” silently murmuring while shaking his hand.

“Let’s be friends!”

I never wanted to be his friend, in the first place. I don’t have time for this. I just wanna start all over again and do my job.

I’m the kind of man who’s willing to risk everything just to get what I want. I never really wanted to be a model, as a kid I just wanna be a great dad to his kids and raise a family. But since my face and body pay all the bills, I realized it wasn’t that bad to use my asset.

“C-Can we start?” Nauutal niyang tanong.

We started doing the photoshoots. Now, I’m sporting a cowboy outfit. I’m completely topless, the stylists are doing the magic. Pinaglalaruan ko sa aking kamay ang cowboy hat nang marinig ang tanong ng aking photographer, Symon.

Napangiti ako dahil sa obvious na pamumula ng kanyang mukha. I even caught his eyes on my body, savouring like a starving animal.

“Sure..”

Inayos niya ang setup ng kanyang camera.

“Okay. We’ll start. You can do any poses you want.”

I did some poses, made it sexier in purpose cause I know he’s enjoying it.

“Is there a problem, Sy?” the lady asked.

“No, Madam. Uhm, T-Troy can you do those poses again? I want you to make it more seductive and tempting. Your shoulders are kind of stiff, lower it down. Then face the camera as if you’re facing your girlfriend.”

“Okay.”

Alright, hinahamon ako nito. I looked straight in his eyes, never leaving it, and flexed my muscles even more. I’m not even looking at the camera, I was just focusing on his eyes.

“Oh my God. Cottons please! What happened Symon? Are you okay?” Hinawakan niya ang labing nagdurugo.

“I’m okay, Madam. Aksidente lang na nakagat ko ang labi ko. Malayo naman ito sa bituka..” Tinanggap niya ang bulak na ibinigay.

I stared at him, watched him seriously. Why, Symon? Did you accidentally bite your lip?

“Are you sure?”

“Yes, let’s go back to work.”

As days went by, we worked together every second. He’s always so curious about me, but I just let him talk. Madalas kapag magsasalita siya ay napapatingin lang ako sa kanyang mapupulang labi.

Like damn, why am I even thinking about that?

“Hindi mo ako narinig? I said I didn’t kill her.”

One time, he accused me of something. Hindi ko alam kung saan niya napulot ang balitang iyon. Some of it is true, but not completely true.

“Wala ako sa lugar para pagkatiwalaan ka. Alam mo Troy, akala ko ikaw na eh.. Your rarity interests me so fucking much! I didn’t know that this is a bait. Lapit ako ng lapit sa’yo, na hindi ko alam na ikaw pala yung uri ng taong dapat nilalayuan.”

He looked so hurt, something inside me hurt too. I don’t know.

“Wala akong sinabing lumapit ka sakin. Don’t tell me, kasalanan ko pa rin yun? I also thought, you’re the only person who can put his trust on me. Pero nagkamali ako. You’re one of those people who judged me while not bothering to know the whole story. I’m out of here.”

That’s one of things I hate, judgment from other people. Madaling kumalap ng impormasyon ngunit paano ka nakasisigurong iyon ang katotohanan?

I almost trusted him, because he always asks and listens. But I didn’t expect that it will turn out the other way around. He turned out just like everybody else. That’s why I never trusted anyone.

“Hey! What the fuck! Bakit umiiyak ka?” I stopped from driving.

Bumagsak ang mga luha sa kanyang mata.

“A-Am I that disgusting to you, Troy?” Nanginginig niyang tanong.

Kanina lamang ay inis at pagtitimpi ang nararamdaman ko, ngayon ay bigla itong naglaho nang makita siyang umiiyak.

“No. Is there any disgusting thing about you?”

I can’t understand how we ended up like this. No, I mean why did I end up like this?

“Then why do you hate me so much?” Sinuntok niya ang aking dibdib, mahina lamang iyon kaya’t hindi ako gaanong nasaktan. It’s even more painful to see him like this and asking me the most stupid question.

“I don’t hate you..” I sighed heavily. Na para bang may mabigat na bagay ang nakatabon sa aking dibdib.

“I just hate the idea of you being interested to others.”

Our eyes met. Fuck, Troy what’s gotten into you? I don’t fucking know how I was able to say that. But it’s been on my mind the past few days. How he’s able to like me then like other guys the same time.

“Damn. Forget it!” Muli kong binuhay ang makina at pinaharurot ang sasakyan.

Hindi ko na dapat pang sinabi iyon. Para saan, Troy? Sabihin mo nga? Am I… Am I fucking jealous?

“Are you saying to only like you?”

Hindi ako umimik. This man is nuts, kung magkakagusto lang din siya sakin ay seryosohin na niya. He can’t like other douchebag out there. If he likes me, then like me alone! Ayaw kong nakikihati!

“From now on, you’ll only like me. I forbid you to look at other man, unless it’s me. Only me, Symon.”

I don’t know what I was doing. I was supposed to like women, but here I am getting horny with this bastard.

“Close your eyes, Symon paano ka makakatulog niyan?” we shared a bed.

Ibayong pagpipigil ang ginawa ko. Tangina! I can’t be like this everytime we’re this close.

“Troy, do you like me?” Diretsahan niyang tanong. Dumilat ako mula sa pagkakapikit.

“I don’t like you.” Sagot ko na walang pagdadalawang isip.

If he has any fucking idea, ‘like’ is for kids. Goddamn it!

“Then why are you here if you don’t want me in your life?”

Sumimsim ako. Hindi ko inalis ang nakayapos kong braso sa kanya. Tinitigan kong mabuti ang mga mata niya kahit na liwanag nalang ng buwan ang tanging ilaw.

I badly wanna kiss him, but I keep on telling myself that this is not the time yet. I need to wait.

“I don’t just like you, Symon. I am falling in love with you, silently and dangerously.”

And right then and there, I fell in love with him.

One time, I received a message from Hector.

Hector:

Your Symon is here.

Muntik ko pang mabitawan ang iniinom kong tubig nang mabasa iyon. Hector is in Barcelona, Spain right now with his fiance for their upcoming wedding. Maging si Hunter ay doon dinala habang siya’y nagpapagaling mula sa pagkaka-coma ng matagal.

Jake is there, according to some investigator that Hector hired. Is he planning something with the two? Hunter lost his memories and Jake has been gone for a long time.

I typed in a reply.

To Hector:

Don’t fucking lie!

Kinagat ko ang aking mga kuko habang parang timang na naghihintay sa reply ng aking kapatid.

Hector:

He’s here. And looks like has a new man.

Ibinagsak ko ang aking phone. Tangina! Huh! Really? After I saved him from… damn! This is not possible! He can’t like someone other than me!

Agad akong nakapag-book ng flight patungong Espanya. I’ve been reading an article from the company he’s working on. Yeah, my Symon’s succesful in his work. That’s my baby.

My flight got delayed a couple of hours, the reason why I was late for Hector’s wedding. Nang dumating ako’y tapos na at nasa reception na ang mga bisita.

Unang pasok ko sa venue ay siya agad ang hinanap ko. He’s with Hector.

Damn.. I.. I miss him.

“Happy married life, Hector! Pardon my late arrival..” lumapit ako at binati si Hector. It seems like Symon didn’t see me dahil umalis siya nang kami na ang magkausap ni Hector.

Inakay ako ni Hector sa mesa ng mga pagkain. I’m secretly glancing at Symon who went back to a table with a foreign-looking guy. Is that his new boyfriend?

“Why are you late, kuya?” Hector asked while I eyed a specific table.

“Where is his boyfriend? Is that..” kinuyom ko ang aking kamao.

“Troy, you need to calm down. Kumain ka muna.” napatingin ako sa kanya at saka tumango na lamang.

Nakaramdam ako ng gutom ngunit parang iba ang gusto kong kainin sa ngayon. I looked at their table, he’s busy talking to that foreign guy.

Nang tumayo siya upang magtungo sa mga pagkain ay tumayo rin ako. Humahakbang ako palapit nang palapit sa kanya. He’s getting some cupcakes. Napatingin ako sa kanyang buhok at ang kulay nito. Handa na sana akong tanungin siya kung sino ang ipinalit niya sakin nang may tumawag sa aking telepono.

Syra calling…

Damn. Ano na namang gusto ng babaeng ito? Saglit kong sinagot ang kanyang tawag.

“What do you want?”

I heard her tone of excitement, as usual.

“Where are you? I heard you went out of the country, is that true?”

Can’t she mind her own fucking business?

“I told you to stay away.”

“Fine! But I need to know your whereabouts!”

I’ve been evading and ignoring her calls and texts before, and now is the last time that I will fucking respond. I’m so tired of her childishness.

“You didn’t hear me? I said stay away!”

“Hector invited me here, wala kang karapatang paalisin ako dito.” I heard someone said from the background, not sure.

“Why didn’t you tell you’re leaving? Edi sana sumama ako sa’yo!” Syra’s frustrated voice left me irritated.

“You’re crazy. Don’t talk to me again!”

I ended the call. That child is crazy. I sighed and went back to what I was doing.

“Excuse me? Ako ba ang kumausap sa’yo? Ang kapal talaga ng mukha m—”

Bumaling ako sa aking likuran. Natutop ko ang dila nang matagpuang nakatitig na pala siya sa akin. Those eyes once again, giving me spark that I long after he’s gone. Ang buong atensyon niya ay nasa akin.

Hindi niya natapos ang balak na sasabihin, inalis ko ang earphone na suot upang mas marinig siya.

His eyes went down to the phone I was holding and then up again at my eyes.

“Am I talking to you?” Kunot na kunot ang noo ko nang harapin siya. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa. And then I smirked like an evil.

His face is now getting more reddish just like how I liked it before. He’s stunned from something I do not know.

And then, suddenly we heard a crash. Nahulog mula sa kanyang kamay ang plato at ang mga piraso nito’y kumalat sa sahig.

What the fuck?

Dumalo ang mga janitor upang linisin ang nabasag na pinggan. I grabbed his hand while he’s standing in front of me habang wala siya sa kanyang sarili.

“Bitiwan mo ako!”

“Mag-usap tayo.”

I took the opportunity to talk to him. We need to settle everything. Marami kaming kailangang pag-usapan.

“I am not talking to you, Mister. So can you please remove your filthy hand on my arm?” pagsusungit niya.

“Please, let’s talk Symon.”

“Lumayo ka, naaalibadbaran ako sa’yo. Huwag na huwag kang lalapit sakin dahil hindi tayo close.” tinalikuran niya ako nang walang sabi ngunit hinatak ko ang kanyang kamay dahilan upang tumama siya sa aking katawan.

Damn, this scene is making me so horny.

“Fuck. I know I deserve all these bullshits, but please let us talk! This time, you’re not going anywhere.” I whispered below his neck, my lips almost touching the surface of his skin.

I suppressed the temptation that I’m feeling. Nabigla ako nang itulak niya ako dahilan upang mapaatras ako. Nasagi ko ang mesa at nahulog ang ilang pinggan at kubyertos. Napatingin sa gawi namin ang ilang bisita. I saw Hector and Jack’s attention on the both of us but they never get close. Tinanguan ako ni Hector, I know that he knows how we badly need to talk.

I looked at Symon. Gulat siya sa mga pangyayari. We’re both stunned. Goddamn it! I just want to talk to him, why can’t he let me?

“No, Troy. You don’t own the rules anymore. And I won’t let you close enough to hurt me again.”

That hurt me. It was the most painful word that I heard and sadly it was for me. Once again, I felt devastated and feel like everything is still falling apart.

“Do you know who I am?” tanong ko sa lalaking minsang lumalapit sa kanya.

Umiling-iling ito sa takot. I stepped closer and gave him a warning.

“I’m the husband of the man you’re dating. Now, if you value your life, you need to back off man.. or would you like me to press charges against you for adultery?” inayos ko ang kwelyo niya habang sinasabi ang mga salitang iyon.

“I-I’m sorry…” paghingi nito ng paumanhin. Mukha itong umamong tuta.

“Good.”

Like I said, I’ll risk every fucking thing just to get my hands on the things I own.

“I don’t want to see you hanging out with that man again, Symon. And what’s with the sarcasms about money?” we’re inside the car and I’m gonna take that fucking Trevor out of the picture.

“Anong problema mo doon eh ganoong kababa naman talaga ang tingin mo sa akin? You accused me as a gold digger, Troy!”

“Stop it. I know it’s not an excuse to judge you. I’m deeply sorry about that. And please stop seeing other boys just to get rid of me.”

“You can’t just show up here and order me what to do, Troy! Kailan mo ba maiintindihang wala ng tayo?”

I smirked and laughed like a devil. We are not over, Symon. If you want a recap honey, I’ll tell you every goddamn page of our love story and how we never had a closure.

“We didn’t have any closure, Symon baka nakakalimutan mo? We did not break up.”

“So you went here just to have closure? To break up with me?”

Mas lalo akong napangisi. Why did he sound like he doesn’t like the idea of us breaking up? Bakit, Symon? Sabihin mo sakin.

“Hindi ganoon ang ibig kong sabihin. But why are you asking, Symon? You don’t like the idea of us getting closure?” I teased.

“Sapat na ang mga kasalanan mo noon para maghiwalay tayo, Troy. You cheate–”

“I did not!”

I was never a cheater. Yeah, I’m possessive but I don’t cheat. I lied maybe, but it was for his goddamn safety.

“Bakit, Troy? Bukod sa pagiging sinunghaling at manloloko, ano pang hobby mo?” Hindi na ako nakasagot sa mga paratang niya.

Parehas kaming natahimik.

“I lost you, Troy. We both lost each other. But look at me now, I’m successful. So losing you was okay.” Aniya sa  mapait na boses.  Nangingilid na ang kanyang  luha.

Yeah, I was in a lot of failed relationships but I never got hurt like this. Losing me was okay. I am never worthy of anyone’s love and being loved back.

“Isang taon na tayong malayo sa isa’t isa, Troy. So why just now? Bakit ngayon lang, Troy? Bakit ngayon ka lang nagpakita? Siguro kung nagpakita ka sa akin ng mas maaga, baka napatawad pa kita. Because I was so vulnerable that time, that maybe a word of sorry from you will be okay. But now is different, Troy. Marami nang nagbago. Pati pagmamahal ko sa’yo lumipas na katulad ng panahon. I’m trying to move forward but I can’t do it because you are here reminding me of how I am still wounded because of what you’ve done, because of you..”

He’s telling me how wounded he is while I am here, already dead. A tear rolled down my face. I never cried. Never. Fuck! Fuck!

“What bullshit are you talking about, Symon? What about the flowers?”

Galit na galit siya nang pumuslit siya sa aking tinutuluyang kwarto. Hindi ko rin alam kung papaano siya nakapasok dito, it’s a secured hotel and the door can only be opened with an access card.

“Nakuha mo pang mag-utos ng iba para lang gawin ang mga kagaguhan mo! You even paid a big amount of money for these useless things. Napakasama mo!”

Katatapos ko lang magshower at tumatagiktik pa ang tubig sa aking katawan.

“What? Hindi ko maintindihan. Are you accusing me of something that I didn’t do?”

“Y-You sent those flowers! I thought it was an admirer but you ruined it! Damn it!”

“I did not send anything! Bakit naman ako magpapadala ng bulaklak sa’yo kung alam kong hindi ka naman mahilig doon? Kung mayroon man akong ipapadala sa’yo, litrato ko o kahit ako nalang! Tutal sa akin ka naman mahilig!”

That night, I felt him again. He’s the only person that I want to possess.

“Hector, can you explain about the goddamn flowers you’re secretly sending to Symon?” I called him after the day Symon confronted me about it.

“W-What is it? Hindi ko maintin—”

“Oh bullshit! Hector!”

Binaba ko ang tawag. I just want to know if he’s really the one sending those flowers and not any other asshole in this city. Hector loves to play like a goddamn cupid even when we were little.

That’s how I knew that he’s lying when he told me he already has a new boyfriend. The flowers that his fake boyfriend gave to him came from Hector.

“Kiss him.” I demanded na pareho nolang ikinagulat. The foreign guy coughed like he’s being suffocated by the idea.

“What?”

“Kiss so you can prove it to me. True love, huh?”

Symon’s also a risk taker, he’s willing to lie just to get rid of me, which is not very helpful.

“Ginugutom na ako, Troy. Matagal pa ba?” pag-iiba niya sa usapan.

“Pwede mo naman akong kainin, libre pa. “

Nabatukan niya ako nang wala sa oras.

“Ano bang problema mo, libre naman ako masarap pa. You can’t deny that.”

Nakita ko kung paano sumiklab ang apoy sa kanyang mga mata. I know that he wants me too.

“I want real food, okay na? Parang gusto ko ng pasta…”

“Gusto mo carbonara? Haluan natin ng gatas ko. Aray ko puta!” Hinampas niya ang braso ko at saka kinurot sa aking leeg.

“Hindi ka pa titigil? Nakakadami ka na ah?! Nag-iinit na naman ang ulo ko sa’yo, Troy.” kinuha niya ang phone ko at mukhang doon maghahanap ng makakainan.

“Mainit din naman ang ulo ko sa’yo, if you know what I mean.” I bit my lip. Natatawa ako na nalilibugan sa kanyang reaksyon. That’s why I love teasing him, pumupula siya na parang kamatis at ang sarap buntisin.

“Gusto mo talagang masaktan, ano?” pananakot niya.

“Sige lang, saktan mo lang ako hangga’t gusto mo. Mamaya ikaw naman ang sasaktan ko with pleasure..”

Tinawanan ko siya ngunit bugbog naman ang inabot ko sa kanya.

“We’ll have our own family one day, pangako ’yan.” I said, now that we’re together I am seeing myself settling down.

“How many babies do you want?” I asked.

I kissed his temples and hug him from the back.

“I want five.”

He wants five babies?

“Ganoong karami?”

Pinagmasdan ko ang gilid ng kanyang mukha at muling hinalikan ang ilalim ng kanyang tainga.

“Bakit, ayaw mo ba?”

I smirked and kissed his cheek gently.

“What Symon wants, I will provide.” ibinulong ko na tipong kami lamang ang makaririnig.

“I love you, Troy Nixon Torralba.” hinalikan niya ako.

“I will love you for the rest of my life, Symon Neil Monteguido and I will make you a Torralba soon.”

Then we exchange sweet and passionate kisses neverminding the people around us.

Now, the chase is done. He chased me then I chased him after.  It started with a mysterious mask, followed by ecstatic pleasure, and now it ends with us together.

“Let’s start making babies..”

We were in an exclusive restaurant. Hector and Jack are kindly chatting with each other. Hunter and Jake are usually fighting. Tinawag ko ang waiter upang magdagdag ng mga inumin. It’s been a year since I married the love of my life.

“Look at the pictures…” nakitingin ako sa tinuro ni Symon. The photo of us kissing at the front of altar.

“Sweet..” nakangiting komento ni Jack. Napatingin ako sa kanya, nasa kandungan niya ang anak nila ni Hector.

“I’m gonna stay here for a week, Hunt. Medyo matagal na rin iyon.” pagtatalo ni Jake at Hunter.

Hunter frowned nang hindi makuha ang gusto. They’ve been having problems about work dahil si Jake ay roon pa rin sa Barcelona napiling magtrabaho. And Hunter can’t keep on seeing him occasionally.

“Hindi ka ba maaaring mawala roon kahit isang buwan?” tanong pa nito sa asawa.

“That’s a big no, Hunter. You know I can’t leave work for that long.” they both sighed.

Ang katabi kong si Jack ay tumayong bigla.

“I need to go to the washroom, uhm can you hold Alector for me?” Jack asked me while holding their baby. I looked at Hector who’s talking to someone over the phone.

“Sure.”

I held baby Alector. His eyes are so pure and innocent, hawig na hawig ni Hector. I watched Symon played with him.

“We’re gonna have our own baby real soon..” I kissed him in the cheek and we both smiled at each other.

“We will have five babies, just like what you wanted.” tinawanan ako ni Jake nang marinig ang sinabi ko kay Symon.

“Five? Are you sure?” Jake asked, bit of shocked.

“Yeah. That’s what he wants, and I’ll give him that.” tumango si Jake sa aking sinabi.

Even though it’s been a year since our marriage, we’re still planning and earning before creating our own family. We both know how hard it is to pay bills. Lalo’t malaking pamilya ang aming inaasam.

Symon stared at me like it’s still the first time that we meet. He’s igniting something inside me and I’m gonna cherish that my whole life. Nakabalik si Jack kung kaya’t binuhat niya si Alector mula sa akin. Pagkatapos ay naramdaman ko ang kamay ni Symon na sumalikop sa aking kamay.

Aktong may sasabihin ako sa kanya nang biglang may lalaking lumapit sa aming table. He’s wearing a black parka jacket but I was stunned when I looked at his face.

He smiled sweetly at me, then to Symon.

“It’s been a long time, Troy Nixon..”

Everyone in the table looked at the man in front of us. Symon greeted and even extended his hand for a shake.

“I’m Symon, seems like you know my husband..” napatingin ako sa kanyang ngiti na may ibang kahulugan.

Hindi na ako makangiti. Damn.

“Yeah, absolutely I do know him. By the way, I’m Morgan…” pakilala nito at saka tinanggap ang kamay ng aking asawa.

Damn, I’m not feeling good about this.

“Nice to meet you, Morgan. Anyway, are you one of his friends? Ito kasi ang unang beses na nakita kita.. sorry..” bahagyang natawa si Symon sa kanyang sinabi.

Hector and Hunter both looked at me suspiciously. They also feel that something is about to be revealed.

“No, it’s fine. I’m his ex-boyfriend..”

Damn!

“Morgan..” I called him but I was caught by Symon’s questioning look.

“And the brother of the woman he abducted years ago. I hope you can still remember me, Nixon.”

~ Fin

Masked Pleasure

March 26, 2020

End of Book

1

You can proceed now with Torralba Series #4: Forbidden To Taste, see you there!