Prolouge

Paalala

Ang istoryang ito ay gawa lamang ng aking malikot na isipan. Ang mga karakter, personalidad (dead or alive), lugar, at mga pangyayari ay hindi totoo.

Ang istoryang ito ay bxb o m2m, istoryang tungkol sa dalawang lalaking nag-iibigan.

The right to this story is all reserved to the author. Any part of this story is prohibited to be republish.

©iamtheskywalker

Maraming Salamat po.

Letter from someone,

I am someone who may look tough but have my own predicament I have to conquer, I refuse to share my problems with others and owns it entirely, but things starts to change when he vaguely come to my life.

He has his own scars, a sorrow he needs to strongly conquer, but despite that, he is a ball of sunshine, a rainbow in my rainy days. I find him so tough and courageous that despite his setbacks, he became my inspiration to fight my own battles as well.

The journey to his heart is not a smooth sail, I have to prove my love and compete with three more boys to hold him, carry him, and protect him. Boys who I treasure my friendship with. Although it’s hard, I’d say it’s all worth it.

We are in the same group of friends, and together, we became the knight in shining armor of each other. Our group is honed like a metal in alternate heat and cold to be this sturdy and shiny. With each other, our endeavor might be strong, but a promise to stick with each other is a promise cannot be broken.

This story is a story of friendship, coming of age, discovery, standing your ground, fighting your demons, and most importantly, a story love.

He is Jame Anders Fernandez, and I am his warrior, I am his armor and I am his boyfriend.

Come and join us as we redefine love story in a contemporary world.

Chapter 1

Jame

Unang araw ng eskwela sa Philippine High Academy, isang prestigious private school dito sa Manila. Ang mga estudyante dito ay halos mayayaman lahat, mayroong artista o kaya anak ng mga asrtista, mayroon ding mga anak ng mga politicians, halos lahat ata ng mga anak mayaman eh andito na. Sa kabila noon mayroon din namang mga may kaya lang na umaasa sa scholarship ng school tulad ko.

Istrikto ang school na ito at maraming rules and regulations na kailangang sundin except tuwing araw ng biyernes kung saan walang kahit na anong rules ang kailangang sundin, pero may nakapag-sabi sa akin na ang pinaka-importante mong gagawin ay ang mag survive. Kakaiba ang school na ito ayon sa mga haka-hakang narinig ko pero wala pa akong masyadong impormasyon dahil confedential ito.

“Apo gumising ka na mahuhuhuli ka sa unang araw mo!” Napabangon ako agad sa aking kama nang marinig ang sigaw ng lolo ko. Si lolo Danilo lang ang kasama ko dito sa bahay. Iniwan kasi ako ng tatay ko dito matapos itong nangibang bansa para mag trabaho, samantalang hindi ko naman kilala ang nanay ko.

Pagkabangon ko pa lang ay dumiretso na agad ako sa aming banyo saka ko tinitigan ang sarili sa salamin. Isang maputi, payat, may katamtamang tangkad, at maamong mukha ang tumitig sa akin pabalik. Nginitian ko ang aking sarili at napansing ang tumubo sa aking noo. “Nakakainis naman tong isang pimple sa noo ko, ngayon ka pa talaga tumubo ah.”

Matapos kong maligo ay bumalik na ako sa aking kuwarto para makapagbihis na. Tinignan ko ang orasan at… 7:00 o’clock na! “Naku patay! Late na ako! Bawal pa namang malate sa PHA! “ sabi ko sa sarili kaya nagmadali na akong magbihis at lumabas ng kwarto.

Pag labas ko ay nakita ko si lolo na naghahanda ng almusal at baon ko. Si lolo ko ang naghahanda ng mga kailangan ko. Sobrang bait ng lolo ko kaya naman ay laking pasalamat ko talaga sa kaniya kasi kahit matanda na siya ay inaalagaan niya pa rin ako.

Dumiretso na ako sa hapag-kainan saka umupo para makakain na ng almusal. “Lo bakit di nyo po ako ginising ng maaga” wika ko sa kaniya na kasalukuyang may hinuhugasan sa lababo. “Ah kasi apo ang himbing ng tulog mo tapos hindi kapa kasi nagpapahinga kakabasa mo nang mga libro, kaya pinagpahinga na muna kita” sagot niya.

Nagbabasa kasi ako buong gabi, advance reading kumbaga. Isa akong scholar sa PHA kaya namn pinupursigihan ko ang talaga aking pag-aaral para ma maintain ang grado ko.

Pagkatapos kong kumain ay kinuha ko kaagad ang baon ko at nilagay na sa bag. Didiretso na sana ako palabas ng bahay ng naalala ko ang aking I.D kaya naman ay mabilisan ko itong kinuha mula sa aking kwarto.

Philippine High Academy. Jame Anders Fernandez. Grade 9. Basa ko sa aking i.d. Mabilis ko itong sinuot sa aking leeg saka nagpaalam na sa lolo ko. “Lo una na po ako” paalam ko habang palabas ng pintuan “O sige mag ingat ka apo” tanging sagot lang nito. “Opo.”

Naglakad na ako papunta ng terminal para doon sumakay. Nasa isang simpleng subdivision lang kami nakatira at mula sa bahay namin ay kailangan ko pang lumakad papuntang kanto para doon sumakay sa may terminal.

Ilang sandali pa ay nakarating na ako sa terminal at sumakay na sa isang tricycle. Nakarating na ako sa labas ng academy agad naman akong nagbayad sa driver at kumaripas ng takbo. Habang tumatakbo, tumingin ako sa aking relo, shemay 8:31 na, 31 minutes na akong late. Agad akong pumasok sa gate at mas binilisan pa ang takbo at sa ’di inaasahang pangyayari, kung minamalas ka nga naman…

Boom … nabangga ako sa taong nasa harapan ko at bumagsak ang pwet ko sa semento. “Ouch” mahinang daing ko. Ang malas ko naman yata today. Inangat ko ang aking mukha para makita kung sino ang salarin sa pagkabangga ko. Nang makita ko siya ay agad ko namang binawi ang sinabi ko kaninang ang malas ko. “Shet ang pogi” tili ko sa sarili ko.

Nakatingin sa akin ang isang mestisong lalaki na may matangos na ilong, maputing katawan at hanggang mata na bangs. Masungit ang kaniyang mukha at malamig ang kaniyang tingin. Lakas maka expensive ng itsura ni kuya pero parang masungit ata.

“Ang tanga mo naman! Hindi ka ba tumitingin sa dinadaanan mo?!” galit at pasigaw nyang wika sakin. Makikita mo talaga sa mata nya ang inis. Kung nakamamatay lang ang titig, siguro ay nakabulagta na ako ngayon dito. Masungit nga.

“Sorry” paghingi ko naman ng tawad sa kanya. Ako naman talaga ang may kasalanan dahil sa pagmamadali ko ay hindi ko na napansin na nakaharang pala siya sa dinadaanan ko. “Tsk!” Sabi nya sabay irap sa akin at umalis na.

“Tsk! Karin, gwapo nga ang sama naman ng ugali! Nakakainis” wika ko sa sarili ko.

Tatayo na sana ako kaso natumba ako ulit. “Aray” napasigaw na ako sa sakit. Bigla namang may lumapit sa akin at inabutan ako ng kamay. Nabigla naman ako at inangat ko ang ulo ko para makita kung sino ang nag-mamay-ari ng kamay. Ang gwapo, napapaligiran ata ako ng mga gwapo ngayong araw ah. Maputi, matangos ang kanyang ilong, makinis rin sya, at higit sa lahat, mukhang masiyahin ang isang to. Sa tingin ko mga ilang pulgada lang ang agwat na aming height. Inabot ko naman ang kamay nya saka nagpasalamat. Ang lambot ng kamay nya, halatang mayaman. Inalalayan nya akong tumayo.

“Hey. Are you okay?” tanong nya sa ’kin at halata ang concern sa boses at mata nya. “Ah oo. Thank you!” sagot ko naman sa kanya. “Sorry pala sa inasal ng kaibigan ko kanina ha” sabi niya sa akin habang nagpapagpag ako ng puwet. “Ah kaibigan mo pala yun. Wala yun. Kasalanan ko rin naman kasi.” wika ko rito

Tumango lang sya.“ Nasaktan ka ba?“ “kita mo to napa sigaw na nga ako ng aray syempre nasaktan ako! May sumisigaw ba ng aray dahil sa tuwa? Wala naman diba?” pero siyempre hindi ko sinagot iyan. “Oo. Pero okay na.” Sabi ko nalang sa kanya.

Tumango sya ulit. “Ako pala si Cire Adrian Montemayor. But you can call me Cire. What’s your name?” Inabot niya ang kaniyang kamay “I’m Jame Fernandez” pakilala ko sa kanya sabay tingin sa relo ko. 8:51 na! “I-I’m sorry late na ako…sige una na ako sayo ah”

“Sige” pag sang-ayon nya saka ako tatakbo na sang patungong room,

Kaso …

“Ah yung ka-kamay ko ka-kasi” nauutal kong sabi. Sabay naman kaming nakatingin sa kamay naming magkahawak mula pa kanina. “Oopss… Sorry” sabi nya ng may nahihiyang ngiti sabay bitaw ng kamay ko. Hindi ko na siya kinausap pa at nagpaalam na “Sige… bye” paalam ko sa kanya at kumaripas na ng takbo.

“Bye” narinig kong sigaw nya. At tumakbo na nga ako papuntang room ko.

Cire

Pinagmasdan ko lang syang tumakbo, habang nawawala na sya sa paningin ko.

“Wow grabe ang ganda nya “ wika ko sa sarili ko, alam ko kasing gay sya kaya “ganda” ang ginamit ko, nalaman ko yun sa hinhin ng pananalita nya. Open ako sa kasarian ko at proud akong isang bisexual, bago ko lang nalaman sa sarili ko na ganito ako nang nagagandahan ako sa mga bakla.

Grabe talaga ang ganda nya. Yung mabait at mahinhin na aura, parang ang bait at ang gaan niya lang kasama. Na love at first sight na ata ako. “Teka parang ngayon ko lang yata sya nakita ah. Siguro transferee sya “ wika ko sa aking sarili at iniisip sya habang naglalakad papuntang classroom. Hindi kasi mawala sa isip ko ang mukha niya at parang naka rehistro na ata.

Oo late na ako, alam ko yun. Pero wala akong pake. Palagi naman kaming late ng mga barkada ko. Alam ko namang hindi ako mapapagalitan ngayon kasi adviser ko naman ang mama ko sa star section. Kaya okay lang. Hindi ko na inabala pa ang sarili klo at nalakad na.

“Wait for me baby… kikilalanin pa kita!” ngiti ko sa sarili ko habang iniisip ang mala-anghel na mukha ni Jame at kung paano ko siya kakaibiganin.

Chapter 2

Jame

Bakit ba ang laki ng school na ’to, ang tagal ko tuloy makarating sa room ko.

Habang kumakaripas ako ng takbo ay may nakasalubong akong isang teacher. Napahinto naman ako at napatingin sa kaniya, yung awra niya, nakakatakot parang strikta, eh may takot pa naman ako sa mga striktang mga tao. Tila na bato na ako at hindi na makagalaw sa kaba. Grabe na yung tibok a puso ko dahil ang sama kung makatingin nung guro.

“Ehem. You’re late na iho. I guess by now you already know what we do to students who’s tardy like you” sabi nya sa ’kin ng walang ka emo-emosyon pero yung mata nya ay parang lalabas na sa mga lungga nito. Napansin nya namang hindi ako gumagalaw at nakatingin lang sa kaniya ng may takot sa mga mata “ Ah eh“ sasagot na sana ako ng hindi ko alam kasi hindi naman talaga, tumutulo na ang pawis ko sa sobrang kaba.

“Detention now!” sigaw nya sa akin na ikinalaki naman ng mga mata ko, parang bumubuga sya ng apoy sa lakas ng sigaw nya. Nakakatakot talaga kaya tumakbo ako kaagad papuntang detention, binilisan ko ang aking takbo kasing bilis ng pag tibok ng puso ko. Ganito ba talaga ang mga teacher dito? Siguro menopause na yun sa isip ko.

Pumunta ako dito sa school noong nakaraang araw para kunin ang aking school uniform at I.D. Naisipan ko rin na mag libot libot para hindi ako maligaw pag papasok na ako. Kaya alam ko na ang daan papuntang detention at sa isang kanto ay lumiko ako at napunta na agad sa isang room na may nakalagay na karatulang “DETENTION”.

Pagdating ko sa may pintuan ng detention ay kinalma ko muna ang tibok ng aking puso, hiningal ako dun ah. Kumatok muna ako at ng wala namang sumagot ay pumasok na ako. Pagkapasok ko sa may katahimikang room ay may isang tao akong nakita. Estudyante ang nandoon, natutulog, lakas nga nang hilik eh, “tulog na tulog kuya ah. Pa relax relax lang. Aba’y ginawa pang kwarto itong detention. “ Wika ko sa sarili ko na pinapariggan itong lalaking to. “Kaloka si kuya.”

Maraming bakanteng upuan at napili kong maupo isang upuan ang pagitan namin nung lalaki. Dahil sa wala akong magawa at na miss ko na ang first subject ko ay kinalma ko nalang ang sarili ko at nagpa-ubaya nalang sa daloy na panahon. Inilagay ko sa katabi kong upuan ang aking bag at kinuha ang isang libro doon. The Subtle Art of not Giving a F*ck by Mark Manson.

Mula sa pagbabasa ay sinulyapan ko ang lalaking natutulog at rinig ang mahihinang hilik nito. Nakayuko lang ito at hindi ko maaninag ang mukha, nakayuko nga diba. Itim ang buhok at may kaputian ito, maliban sa suot nitong uniform ay naka suot rin ito ng windbreaker na jacket. Itinuon ko nang muli ang aking atensyon sa pagbabasa at hinayaan na ang lalaking nasa dreamland na.

Ilang sandaling pagbabasa ay hindi ko na narinig pa ang hilik ng lalaki sa tabi ko. Sa sobrang focus ko sa pagbabasa ay hindi ko na napansin na wala na pala ang lalaki sa tabi ko. Ni hindi ko man lang namalayan na umalis siya sa upuan niya. Inilibot ko ang aking paningin sa buong silid at hindi ko na talaga siya makita, hindi rin naman siya umalis kasi maririnig ko naman siguro ang pag-bukas at sarado ng pintuan diba.

Baka kinuha ng multo? Sa isip ko. Sobrang tahimik ng buong room. Pansin ko rin na mas lalong guminaw kaya napayakap ako sa sarili ko. Medyo kinakabahan na ako rito, matatakutin pa naman ako. Sobrang tahimik ng room ng biglang..

“BOO” narinig kong sigaw ng lalaki dahilan para magulat ako. Sa sobrang gulat ay napatili talaga ako “Ahhhhhhhhhhhh” tili ko na parang babae at napapikit pa ako sa sobrang gulat, nakakagulat kasi sobrang tahimik ng paligid tapos biglang may malakas na tunog ang maririnig.

Pagkatapos kong tumili ay bigla na lang akong napaiyak, hindi ko alam kung bakit, siguro sobrang natakot at nagulat lang talaga ako. Patuloy lang ako sa pag iyak at masagana ang agos ng aking luha. Pinakiramdaman ko naman ang lalaki na tila nagulat sa mga reaksyon ko dahil naka tameme lang siya at parang hindi alam ang gagawin niya. Natataranta na siya.

Dali-dali syang umupo sa upuan sa tabi ko at niyakap ako, wala na akong magawa napayakap nalang din ako dala na rin siguro ng sobrang takot. Ang lakas nag tibok ng puso ko nayo. ’Di parin tumitigil ang pag-agos ng mga luha ko. Akala ko kasi may multo na dito eh.

“Shhh it’s okay stop crying I’m sorry” pagpapatahan nya sa akin. Mga ilang sandali pa ay tumahan na ako at kumalas na sa pagkakayakap ko sa kaniya. Hinawakan nya ang magkabila kong pisngi habang pinupunasan ng thumbs nya ang luha sa mata ko at kita ko talaga ang guilt sa mga mata niya.

“Look, I’m sorry, I didn’t mean to do it, its just that I want to talk to you but I don’t know how because you’re so focus on reading your book so I thought I’d just surprise you to get your attention then you scream and cry, so I’m sorry” mahabang pag-eexplain nito sa akin na agad ko namang naunawaan at naintindihan. Pinapakalma ko nalang ang sarili ko at pinapantay ang paghinga ko. Hindi naman ako ganito dati eh, sadyang na trauma lang talaga ako sa mga dinanas ko noon kaya naman ay naging ganoon nalang ang reaksyon ko.

Hindi ako umimik at nakatingin lang sa lalaki sa harap ko. The guilt in his eyes is still present, nakalukot din ang kanyang noo. In fairness may maipagmamalaki din ang itsura ng isang tao. Maputi, maganda ang mga mata at naka clean cut ang buhok. Maangas ang binibigay niyang vibes, yung parang tipong bad boy ganun. Sa hula ko, mayaman rin ang isang to, may kamukha sya, hindi ko lang mawari kung saan ko ba nakita pero parang pamilyar talaga ang hugis at itsura niya.

“Hey are you listening?” Tanong nito sa akin. Agad naman akong nanumbalik mula sa pagkakatitig sa kaniya “yeah” maikling sagot ko naman sa kaniya. Nabuko ka tuloy Jame baka inaakala niya nagawapuhan ka sa kaniya kaya ganyan ka kung makatitig, well pogi din naman talaga siya.

“Ahm ganito nalang, let me make it up to you. Sabihin mo sa’kin kung ano ang gusto mo at gagawin ko para lang mapatawad mo ako, lahat ng gusto mo name it, as long a I can do it” determinadong sabi nya sa akin. Nabigla naman ako kasi parang sincere talaga siya na mapatawad ko siya eh. Mabilis naman kong magpatawad na tipo ng tao kaso lang may pumasok na kasamaan sa utak ko. Napatawa naman ako sa naisip ko. Ha, humanda ka sa’kin ngayon.

“Lahat? Gagawin mo lahat?” paniniguradong tanong ko sa kanya na may malawak na ngiti sa aking labi. Lagot ka sa akin ngayon. Medyo nag-alangan naman siya at tila babawiin na ang sinabi niya “Uhmm O-oo” natatakot nyang sagot sabay  lunok ng laway, hindi rin siya makatingin sa akin.

“Talaga? Sure?” Paninigurado ko pa sa kanya at binibigyan ko pa siya ng pag-asang umatras total ay napatawad ko naman na talaga siya eh. “Oo nga” bakas naman ang iritasyon sa mukha niya kaya sinabi ko na ang ipagagawa ko sa kaniya.

“Okay uhmm gusto ko” napaisip ako habang tinatapik ng hintuturo ko ang  aking baba “maghubad ka” sabi ko sa kanya na kinabigla naman nya. Lumaki ang mga mata niya at kung makikita mo lang ang mata niya ay sobrang natakot ito. Napatawa naman ako sa naging reaksyon niya.

“H-h-ha?” Tanong nya sa akin na parang may takot talaga. Inangat ko naman ang aking mga kilay senyales na sigurado talaga ako. “Maghubad ka” ulit ko sa kanya “ngayon ha. Dito sa harapan ko mismo. Lahat ng damit as in wala ka na talagang ititirang saplot”  dugtong ko pa dito. Natatawa na ako sa reaksyon niya pero pinigilan ko ang aking sarili para he’ll take me seriously.

“Wala namang ganyanan oh” sabi nya sa akin na parang nagmamakaawa. “Kung ayaw mo, edi iiyak nalang ako tapos, may makakarinig sa akin, tapos tatanungin nila ako kung bakit ako umiiyak tapos ituturo kita, tapos mapaparusahan ka dahil bawal ang bully dito sa school” pananakot ko sa kanya na mukhang tumatalab na. Napalunok siya ng laway at desidido na talagang maghubad sa harap ko.

“O sige ito na maghuhubad na basta maghanda ka lang na makita ang super hot kong body” pagmamayabang nya sa akin. Sa build at sa tangkad niya, makikita mo na talaga na may maipamamalaki rin ang katawan niya, para siyang nag gi-gym na. May laman kasi ang kaniyang braso eh.

Wala naman talaga akong planong pahubarin sya. Hindi naman ako ganun ka interesado, pero gusto ko lang makita kung gagawin niya talaga ang sasabihin ko bilang paghingi ng tawad. May maipagyayabang ba talaga ang katawan nya? Parang game face na sya at ready na talagang maghubad oh, kung makatitig din si kuya parang sira naman talaga.

Hindi ko namalayan na sa kaka-titig ko sa kanya eh nakahubad na pala sya ng pang itaas nya. Napatango naman ako at gulat na titig sa kaniya. Aba ginawa niya nga. May maipagmamayabang nga ang katawan. Ay may abs, may pa abs si kuya mo   wika ko sa aking sarili. Bigla naman uminit ang malamig na room at napapaypay nalang ako sa umiinit kong pisngi. Bato-bato ang kaniyang katawan. Lean type ang katawan niya at tama lang sa edad at tangkad niya. Masasabi kong sexy siya.

Maghuhubad na sana sya ng pang ibaba nya nang pinigilan ko na sya agad. Baka kasi may makita pa akong isa pang ulo dito, iba na yun. “Oh stop na!” mabilis kong pagpapatigil sa kaniya. Napatingin naman sya sa akin. “O-okay na. Pinapatawad na kita. Ibalik mo na yang suot mo! Baka-”

“Baka ano?” Tanong nya sa akin na may nanghahamon na ngiti sa labi. “Baka mahuli ka ng mga teacher dito!” Sagot ko sa kaniya na hindi sure. “Sus! Takot ka lang makakita ng ano ko eh” tawa pa niya. “Hindi kaya” pag-tatanggi ko pa sa kaniya. Pero totoo naman, baka makita ko pa yung mga hindi kanais-nais, berhen pa naman itong mga mata ko.

“Magsuot ka na nga ng damit mo” utos ko sa kaniya na agad nya namang sinunod at ibinalik na nga ang kaniyang uniform. Pagkatapos niyang -maisuot ang damit nya ay bigla nyang inabot sa akin ang kamay nya “Ako nga pala si John Vincent Ignacio, grade 10 student. Ikaw anong pangalan mo?” pagpapakilala nya.

Ignacio? Parang narinig ko na ang pangalang yan ah Ah tama si Senator Johnny Ignacio!  Wika ko sa sarili ko. Nahalata nya siguro ang pananahimik ko kaya bigla syang umimik.“Hey” bigla naman akong natauhan nang marinig ang boses niya. “Ah ako pala si Jame Fernandez. Grade 9 student ako”. pagpapakilala ko sa kanya.

“Ignacio? Ka ano ano mo si Senator Johnny Ignacio?” personal na tanong ko rito dahil hindi ko na talaga mapigilan ang aking kyuryusidad. “He’s my dad” sabi nito na parang wala lang samantalang nagulat naman ako “talaga ba? Tatay mo? Alam mo bang fan niya ako” excited na sabi ko naman rito na nagniningning ang aking mata. Napatingin naman siya sa akin at napangiti na siyang ikinapula naman ng aking pisngi at napaiwas sa tingin niya. Kaya pala parang familiar ang hubog na mukha niya, kahawig niya ang idolo kong senator.

Si Senator Ignacio ay advocate ng agriculture at pag popromote ng mga farmers dito sa Pilipinas, kaya ko siya idol dahil I share the same sentiments with him. I also believed that farmers are being under appreciated dito sa Pilipinas amd they deserve the recognition we give to doctors and engineers because or farmers are the reason why we have fpod in our table, and also I see agriculture as the backbone of our economy kaya naman gusto kong maging isang agriculturist someday.

“Teka” pagkuha niya sa atensyon ko kaya napatingin lang ako sa kaniya na kasalukuyang naka upo na sa katabi kong upuan “parang ngayon lang kita nakita dito ah. Transferee ka ba?” tanong nya sa akin.“Ah oo.” Tumango naman sya at tila napaisip. “Okay! Gusto mo sabay tayong mag lunch, para mai-tour kita?” Medyo nagulat naman ako sa paga-aya niya. Kasi may certain bad boy aura siya eh na parang he gives the vibes na you should not dare mess with him or else he’ll break you bones, tsaka isa pa para din siyang, ano… babaero kaya nagulat ako na inaaya niya ako.

“T-talaga ba,hindi ba nakakahiya sayo?” nahihiya kong tanong sa kaniya. Umiling sya.“ Hindi naman. So.. would you like to join me?“ Napaisip naman ako, sabagay hindi ko pa talaga na libot ang buong school kasi nung nakaraan ay sandali lang din ako rito at hindi ko pa talaga nalibot ang buong school, may kalakihan din kasi eh.

Napatango nalang ako bilang pagsang-ayon sa invite niya na kaniya lang nginitian. “Anong section ka pala, para masundo na kita mamaya?” “Uhmm star section ako” imporma ko nalang sa kaniya para di na humaba pa ang usapan. Napapagod na akong mag salita. Ako kasi ay isang ambivert, sometimes i am extro and sometimes intro, at ngayon ay nauubos na ang social battery ko kaya napapagod na akong magsalita.

Kapwa kami natahimik lang nang biglang bumukas ang pinto at iniluwa nito yung teacher na nakita ko kanina na sobrang istrikta ang awra. Sya pala ang teacher na nanghuhuli ng mga late na estudyante. Sya pala yung ano, prefect of discipline. May katandaan na rin siya na parang nasa 50’s. Naka poker face lang siya at naka glasses. Napatayo kaming dalawa ni John Vincent nang humarap sa amin yung teacher.

“Second period will be starting in a few minutes. Your detention time is over. Lunes na lunes pa naman may record na kayo. At ikaw Mr. Fernandez, scholar at transferee ka pa naman, unang araw mo pa lang late ka na agad” pangsesermon ni Ma’am sa amin. “I’m sorry po Ma’am, hindi na po mauulit” paghingi kong tawad rito. “This will serve as your warning okay, just know that three tardiness record can suspend you in this school” imporma nito sa akin na hindi ko na ikinagulat dahil alam ko na ang school na ito ay sadyang strikto talaga.

“And you Mr Ignacio” baling niya sa katabi ko na napatayo naman ng tuwid “Sakit ka talaga sa ulo ko eh no, how many times did you visit the detention last year and it seems like you’ll be doing it this year again. Isang detention pa and I’ll make sure that Senator Ignacio will know about this.” Tahimik lang ang katabi ko. Pasaway nga talaga siya, tama ang impression ko sa kaniya. “You can go now.”

Vincent’s P.O.V

We are heading out of the detention and we’re walking side by side. Pinagbuksan ko sya ng pinto. I don’t know, I just feel the need to be gentle when around him. Spending a short time with him, I learned that he’s soft and sensitive. He is strong at the same time vulnerable, that’s what I thought.

Sudden realization hit me, kanina pa to eh, gingawa ko ang mga hindi ko naman dapat ginagawa, open door for him, hugged him, and comforted him. I’m supposed to be a badboy na maangas, cool, at hindi basta-basta nakikipag kaibigan, pero parang ibang tao ako pagkausap ko sya. I just felt the urge to be this good boy. Anong nangyayari sa akin, I’m getting confuse bruh.

“So hatid na kita?” tanong ko bigla sa kanya. Oh shoot bakit ko sinabi yun eh wala pa nga akong babae na naihatid sa mga room nila eh, sya pa lang talaga. Hindi ko na alam ang nangyayari sa akin. What’s happening to me?

“N-naku ’wag na baka ’di kana makaabot sa second period mo. Alam ko naman kung asaan yung room ko eh, salamat na lang” pagtanggi niya naman sa akin. “No. I insist” pagpupumilit ko pa sa kaniya. But of course he argued “sige na ’wag kanang makulit. Magkabila-an ang building natin baka mapagod ka pa, malayo-layo pa naman iyon.”

Sumuko nalang ako at tumango na sa kaniya. I just want to spend more time with him. But I let it pass since may usapan naman kami kanina na I’ll be touring him around the campus. “Uhmm sige na, pumunta na tayo ng mga room natin. Sige bye!” Pagpapaalam niya saka ito tumungo sa direksyon ng building ng mga grade 9.

“Bye” nalang din ang nasabi ko and I just waited muna sandali just to see him off. Lumingon sya sa akin which caught me off guard. Bigla syang ngumiti at nag-wave ng kamay nya. Yung ngiti niya, ang tamis, parang dinadala ako sa ibang mundo. Bumibilis yung tibok ng puso ko. Umiinit din ang pisngi ko. “Sh*t I’m doomed” I thought to my self.

Hindi ko na namalayan wala na pala siya at hindi ko na maaninag pa kaya’y naglakad nalang ako papuntang classroom namin habang laman siya ng isipan ko. I just smiled thinking that I’ll be seeing him again. “Oh Jame, why are you making me feel this way?”

Chapter 3

Jame

PHA really is something. It’s such a big school. After some time, I safely arrived on time for our second period. Since I am late, at the very first day of school at that, my classmates are already settled with their seats and I am left with the only available chair which is at the 3rd column from the right, the middle column, and the second row.

There are a total of 5 columns and 4 rows, so basically a total of 20 students. I guess that makes sense kasi it is a private school and also costly so the less numbers of students is justified, not unlike the public school where I come from that 1 section houses 40 or more students. I like this better, kaya siguro talagang mahal ang mga private school kasi maliit lang ang bilang ng mga mag-aaral kaya nafo-focusan talaga ng mga guro ang bawat students. Maswerte ako at naranasan ko ito at natanggap ako dito bilang scholar.

As I said, I am an ambivert, so I can choose to socialize on my own terms, gusto ko sanang makipag-kaibigan kaso naalala ko, mga mayayaman pala itong mga kaklase ko, pero ipinagsawalang bahala ko nalang at napag-pasiyahang makipag-kilala sa katabi ko. Para naman kahit isa ay may kasundo ako.

Tumingin ako sa kaniya, kasalukuyan siyang may kausap. I gather courage and greet him “hi.” Naantala ang pag-uusap nila ng katabi niya nang marinig ako, lumingon naman siya sa akin, at laking gulat ko nang…

“Ikaw?!”

“You?”

Magkasabay naming sabi ng parehas na nag register sa amin kung sino ang kaharap namin. Siya lang naman yung lalaking gwapo sana pero masungit na nabangga ko kaya hanggang ngayon masakit pa rin ang pwet ko! Kaklase ko pa siya, at talaga namang katabi ko pa ah. Tsk.

We both observe each other’s faces, na para bang test paper na aming chine-check kung tama ba. I was boiling while looking at him, and he’s like not good seeing me and cold at the same time. There’s this aura sourrounding him that I feel like he’s anti-social type of a person. Sayang ang kagwapohan niya, sungit-sungit niya hmp.

We broke contact when we suddenly hear a voice saying “classmate pala tayo?” I kinda recognize the voice and I felt like I heard it from somewhere. And when I saw the owner of the voice I was surprised. “Classmates pala tayo?” I asked him the same question he asked me.

I look at him, wait ano nga bang pangalan nito.. ah Cire, tama. Yung lalaking tumulong sa aking makatayo kanina.

“Magka-kilala kayo?” tanong naman sa amin ng katabi kong nagulat rin.

“Oo” Sabay naming sabi. “Siya lang naman yung tumulong sa akin matapos akong mabangga ng isang lalaki diyan at sinungitan pa ako imbes na tulungan” pagpaparinig ko naman sa kaniya.

“You’re the one who bumped into me and not the other way around” he defended himself which I think tama nga naman, ako nga yung bumangga sa kaniya. “Well, nagmamadali kasi ako kasi male-late na ako, at isa pa nag sorry naman na ako ah, tsaka sinungitan mo pa ako imbes na tulungan” pagtatanggol ko naman sa sarili ko. “Sungit nito” sa isip isip ko.

“I was minding my own business, you bumped into me, and you expect me to accept your apology right away? I don’t even know you. And one more thing, I’m not the reason why you’re late, why don’t you be accountable of your own behavior, and accept the consequences of you action” mataas na litanya nito na nagpa-tahimik naman sa akin. Ako ang hiningal sa kaniya, ang dami niyang sinabi. Pero tama nga naman ang sinabi niya, kasalanan ko naman talaga. “A-ah eh..”

“Hahaha, stop arguing with Jensen if I were you, hindi ka mananalo diyan, ang dami niyang rason eh, future lawyer kasi” natatawang saad naman ni Cire na nagpa irap lang naman dun sa masungit. Ah Jensen pala name niya. Parang katunog ng Bunsen, Bunsen burner hahaha kaya pala masungit, umaapoy sa kasungitan eh no.

Bigla namang lumapit sa akin si Cire. “If I remember it correctly, your name’s Jame right?” tanong nito na ikinatango ko naman. “Oo, ako nga” sabi ko. “You’re Cire, right?” balik tanong ko naman sa kaniya nang nakangiti lang. Ang sarap niya kasing kausap tsaka pala ngiti pa, hindi tulad nitong katabi ko na mukhang pinaglalaruan ni Anger ang control ng utak niya. Ha! Anger haha. Natawa naman ako sa sarili kong joke.

“Since we’re classmates pala, can we be friends now? “ tanong niya naman na parang nahihiya sa tinuran niya at napakamot nalang siya sa sa kaniyang batok with an akward smile plastered on his soft lips. Ang cute! I find his action cute kaya naman I nod “Oo naman” I smiled at him which he also did. “Yay! Thank you” dagdag niya pa. Napatalon naman ang puso ko sa ngiti niyang abot hanggang mata.

“Mr. Montemayor?” Sabi bigla ng bagong pasok na teacher namin, hindi man lang namin namalayan na nakapasok na pala siya. “Why are you standing there and not on your seat?” Dagdag na tanong pa nung guro namin. Napatingin naman kaming lahat sa kaniya at na hot seat ata siya ni Sir.

“Sorry po sir hihi” sagot nya, nagawa pa nyang mag peace sign at ngumiti lang. “Back to you’re respective seat!” hindi naman galit si Sir pero ramdam ko pa rin ang bigat ng authority sa boses niya, he seems pretty serious. I made a mental note not to be in his nerves.

Tumingin muna sa akin si Cire, at bigla syang ngumiti, nginitian ko rin sya bago siya bumalik na sa kinauupuan niya. Buti pa tong isang to, pala ngiti. Napatingin naman ako sa katabi ko at Nakita itong nakatingin rin sa akin kaya agad ko siyang tinaasan ng kilay at inirap niya naman ako, aba tong lalaking to namumura na sa akin to ah.

The class ended early, we had 4 subject for morning and the same goes to the afternoon. Values, English, Math, and World History ang morning subjects samantalang ang sa hapon naman ay Philippine Literature, Philippine Politics, General Science, and lastly P.E. Mabilis lang na natapos ang klase namin ngayon kasi mostly introduction lang ng teacher at nung subject, kung ano ang syllabus at magiging scope.

I took down some notes syempre, good student yata to. Nakikinig lang ako ng mabuti sa teacher. Habang nag di-discuss sa harap yung teacher, pansin ko itong katabi ko, tingin nang tingin. Sa tuwing tititigan ko naman siya at sinusubukang hulihin ang tingin niya ay agad itong umiiwas at bigla-biglang magsusungit. Problema nito? Hindi ko na lang siya pinansin pa at nakinig nalang. Yun lang yung ginagawa niya whole duration n morning class. Ayos din eh no. Mukha ba akong board?

Tumunog na ang bell indicating lunch and then our last teacher dismissed us. Nagliligpit naman ako ng mga gamit ko nang biglang pumunta sa harap ko si Cire dahilan para matigil ako sa pagliligpit ng aking mga gamit at napatingin sa kanya. “Hey Jame gusto mo bang sumama sa min sa lunch?” Tanong nya sa akin. “Ah no I’m sorry I can’t make it, may kasama na kasi ako sa lunch eh” pagtanggi ko naman sa offer niya. “Maybe next time?” I add when he seems down sa sagot ko, agad naman siyang na cheer nang sinabi ko.

“Sino bang kasama mo? Eh bago ka lang dito diba, may kakilala ka agad? O baka naman boyfriend mo? Naku Jame kaibigan mo ako dapat sabihin mo sa akin ang mga ganyang bagay-bagay. Hindi ka ba nagtitiwala sa akin?” Mahabang pagsasalaysay naman nito na kunwaring nasasaktan at hawak pa ng kanyang kamay ang kaniyang dib-dib.

“Ang OA mo naman” pangbabara ko dito na nagpatigil naman sa akto niya. “Hft” rinig ko namang tawa ng katabi ko at nang tignan ko ito ay mabilis itong umiwas at tumahimik. “Sira ka talaga. Hindi ko sya boyfriend kaibigan lang. Tsaka wala akong boyfriend no” pagka-klaro ko sa naman sa kaniya.

“Mabuti naman. Kasi liligawan pa kita eh” bulong nito na hindi ko naman maintindihan sa sobrang hina. “Ano?” Takang tanong ko sa kanya. “Ah wala wala” sabi niya naman na may ngiti sa labi. Hindi ko nalang idiniin pa “ah okay” sabi ko nalang saka ibinalik ang atensyon sa pag-aayos ng mga gamit ko.

“Sige Jame, una na kami, halika na bro” paalam nya sa akin at pay aaya nya sa katabi kong pinaglihi ata sa amplaya, ang sungit eh. Tumayo naman ito saka tumingin sa akin saka sabay sila ni Cire na lumabas ng room. Kinuha ko na lang phone ko at naglaro habang nag-hihintay kay JV, sabi niya kasi kanina eh susunduin niya ako dito. Tsaka hindi na ako nakatanggi pa kahit nakakahiya kasi hindi ko pa pala alam saan ang cafeteria nila.

John Vincent

Nakaupo lang ako sa upuan ko at bored na nakatingin sa teacher naming nagtuturo. Lumilipad kasi ang isip ko at excited na mag lunch dahil sa makakasama ko. Ilang sandali pa ay tumunog na ang bell, ang pinaka inaantay kung tunog, ngayon lang ata ako naging masaya sa pag tunog ng bell ah. Bigla nalang akong tumayo bitbit anng aking bag saka umalis sa room at lumabas, ewan ko ba parang excited na akong makita si Jame.

Naglakad na ako patungo sa room nila. Habang naglalakad naman ako ay may nadadaanan akong mga kakilala na siya namang binabati ko, mga kaibigan, mga dating classmate na taga ibang section, mga kasama ko sa varity, at saka yung mga girls na nagpapacute, kinindatan ko naman ang iba sa kanila na ikinapula naman ng kanilang mga pisingi. Mabilis akong naglakad hanggang sa tanaw ko na ang building ng grade 9.

Nang makarating na ako sa building nila ay bigla nalang nagtilian ang mga babae. Naku mga girls nga naman. I flashed them with my smirk and heart throbbing smile and immediately took a confidence boost.

“Si John Vincent ba yan?”

“Ang pogi pogi talaga, my gosh!”

“Ngayon lang sya pumunta dito ah siguro may nililigwan yan. At syempre ako yun”

“Tumabi na kayo, nandito siya para sa akin for sure”

Mga naririnig kong bulungan at tilian, actually hindi nga bulungan eh kasi parang pinaririnig talaga nila. “Alam kong pogi ako, ’wag nyo na ngang ipaalala.” bulong ko sa sarili ko, itong mga taga gade 9 talaga hays. Nginitian ko naman sila saka patuloy na nilakbay ang papuntang room ng star section.

Napaisip naman ako sa sinabi ng isang babae kanina, oo nga no matagal na rin noong huli kong punta dito, nung may nililigawan ako dati kaso nag-transfer na sya eh kaya bye nalang. Dito rin sa building na ito ang room ng mga kaibigan ko, mga grade 9 din sila.

This building is a three-storey building, just like all the other building here sa PHA from grade 7 till grade 12. Grade 9 staffs, officials, and teacher ang nasa ground floor, lahat ng admin stuff nandiyaan at ganoon din naman sa iba pang mga building. Nasa taas naman noon ang room ng mga regular students, at nasa third floor ang mga special programs students like Special Prgram in the Arts, or SPA, mayroon ding Sci-Cur or Science Curriculum, and lastly the star section.

Dumeretso na ako sa elevator. Mag-isa nalang ako sa loob dahil halos nakalabas na lahat ng mga estudyante. Pinindot ko na ang 3rd floor button. Ilang sandali pa ay nakarating na agad ako. Pagkalabas na pagkalabas ko ng elevator ay nagkasalubong naman kami ng mga kaibigan ko na siyang pareho naming ikinagulat.

“Uy bro!” Sabi sa kin ni Jensen saka kami nag bro hug. “Hey” sabi ko sa kanilang dalawa at nag handshake kaming tatlo. “Ba’t naparito ka, sinusundo mo ba kami? Sweet mo naman bro!” Biro sa’kin ni Cire na ikinatawa naman si Jensen.

“Sira ka talaga Cire. Hindi no, ba’t ko naman kayo susunduin eh kaya nyo namang pumunta sa cafeteria eh” sabi ko sa kaniya. “Eh bakit ka nga andito?” takang tanong naman sa ’kin ni Jensen. Hindi kasi ako nagpupunta dito eh at sa cafeteria na kami nagkikitang tatlo kaya gulat na gulat sila.

“Ah kasi may bago akong kaibigan sasabay sya sa’tin ngayong lunch. Susunduin ko lang.” Sabi ko na ikinabigla naman nila. “Wow may sinat ka ba bro?” Tanong sakin ni Cire sabay lagay ng kanyang palad sa aking noo. “Wala no!” Sabi ko sabay iwas ng kaniyang palad.

“Sumusundo ka na pala ngayon, eh sa pagkaka-alam ko kasi yung mga babae mo yung sumusundo sayo eh” biro naman ni Jensen na ikinatawa naman ni Cire. “Ewan ko sa inyo. Bala kayo dyan, basta hintayin nyo nalang kami sa place natin ah” sabi ko sa kanila at tumalikod na ako para makapunta na ako kay Jame. Habang narinig ko naman silang pumasok na ng elevator.

Nang makita ko sa itaas ang karatulang star section ay nakita ko naman sya agd sa loob ng room. Mag-isa nalang siyang nandoon sa room. Napatigil naman ako sandali, ang pogi niya talaga grabe, ang ganda rin at the same time. Nababakla na ata ako nito ah. Lumapit ako at pumwesto sa may pintuan saka kinuha ang pansin niya mula sa paglalaro ng mobile games sa phone.

“Jame” napatingin naman sya sa akin saka siya ngumiti.

Chapter 4

Jame

Busy ako sa paglalaro ng plants vs zombies nang may tumawag sa pangalan ko, nilingon ko yung pinanggalingan ng boses at nakita ko si JV. Ngumiti ako sa kaniya at ganoon rin naman siya. Nilagay ko na yung phone sa bulsa ko saka ako tumayo at lumapit sa kaniya. Sa hindi ko inaasahan ay bigla na lang niya akong niyakap, dahil sa gulat, naestatwa ako sa kinata-tayuan ko, wala na akong nagawa kaya yumakap na lang din. Pinuno ng mahalimuyak niyang amoy ang aking ilong, ang bango niya, citrusy.

Matapos ang ilang sandali ay kumalas sya sa pagkakayakap namin. Bigla naman siyang nahiya at hindi ako matignan sa mata. “Sorry” paghihingi niya ng tawad sa akin. “Okay lang” sabi ko naman sa kaniya. “Ano tara na?” Paga-aya niya sa akin, tumango naman ako, “tara.”

Naglakad na nga kami papuntang elevator. 3 rooms lang iyong nasa floor namin kay narating namin agad agad ang elevator. Taray din nitong school nato ah, may pa elevator. Pagkarating namin sa harap ng elevator ay kinapa ko ang aking bulsa para i-check sana kung dala ko ba ang pitaka ko. “Naku ang wallet ko wala pala dito” wika ko sa aking sarili nang hindi ko ito makapa sa aking bulsa.

Napansin naman ni JV ang pagkabalisa ko. “Hey, is there something wrong?” nag-aalala niyang tanong sa akin. “Uhmm… naiwan ko kasi yung wallet ko sa bag eh” pag-amin ko sa kaniya “balikan ko lang ah” dugtong ko. Nang akma na akong aalis at tumalikod ay hinawakan niya ang braso at pinigilan ako, kaya napatingin naman ako sa kanya.

“Huwag mo nang balikan, ililibre nalang kita” pag o-ofer nya sa akin. Bigla naman akong nahiya kaya “hala naku ’wag na nakakahiya naman sa iyo” pagtatanggi ko sa kaniya. Kakakilala nga lang namin eh magpapalibre na ako kaagad. May baon naman ako eh, sapat naman na siguro iyon.

“No it’s okay. Since it’s your first day here sa PHA, I’ll treat you. And also I want to be your friend” pagpupumulit niya pa sa akin, “pwede naman tayong maging friend ah kahit hindi mo man ako ilibre”

He looked at me with an expresion saying please, nacute-an naman ako sa kaniya kaya umagree nalang ako, “okay” nalang ang nasabi ko. “Okay, do you mean friends na tayo?” Masigla niya namang tanong sa akin. “Okay for libre” sabi ko sa kaniya na agad namang ikinababa ng sigla niya. Pinipigilan ko lang ang tawa ko sa naging reaksiyon niya, para siyang bata, naka pouty lips pa. Sa angas niyang iyan, para siyang batang hindi pinagbigyan ng mama niyang kumain ng kendi.

“Friends na tayo please” pagmamaka-awa nya pa sa akin. Hindi ko na pinigilan pa at natawa na talaga ako sa itsura niya. “But JV, I’m gay. Do you really wanted to be friends with me?” Tanong ko sa kaniya na may paga-alinlangan, “ if you don’t want because of it, it’s okay for me“ dugtong ko pa sa kaniya.

Marami kasi akong istoryang naririnig na ganiyan eh. Pag inamin na ng isa ang tunay niyang pagkatao ay hindi na siya matatanggap. Nakakalungkot lang na ang friendship is limited and restricted by genders which it shouldn’t be. Friendship is supposed to be a meaningful bond between people or group that close the divisiveness with people and be more connected, but sadly, there are people who bases their availability as friend to someone to their gender. That’s just sad.

Inamin ko na sa kaniya agad para at least diba hindi pa kami gaanong close, kaya ko pang maka detach sa kaniya kung hindi niya pala gustong makipag-kaibigan sa katulad kong makulay ang kasarian.

“Of course yes. It’s cool to have a friend like you, I mean it’s nice to be friend with you, I can sense that you are a great person that’s why I want to be friends with you. I. DO. WANT. YOU. TO. BE. MY. FRIEND” sabi niya sa akin na may tuldok talaga ang bawat word para mas dama. Na touch naman ako sa sinabi niya. “So friends?” Tanong niya sa akin sabay abot ng kaniyang kamay para makipag handshake sa akin bilang tanda ng aming pagkakaibigan.

“Sige na nga… friends” sabi ko sa kaniya saka inabot ko ang aking kamay sa kamay niya para mag-handshake, nang magkaabot ang aming kamay ay bigla niya nalang akong hinila at niyakap. Nagulat naman ako doon. Nang mawala ang gulat ay yumakap nalang rin ako sa kaniya. Alam kong hindi lang ako ang niyayakap niya ngayon kundi pati na rin ang aking pagkatao, kung sino man talaga ako at ramdam kong niyayakap niya iyon ng buo. Napangiti lang ako at napupuno ng init ang aking puso.

Ilang sandali pa sa pagkakayakap ay kumalas na ako. “Sorry” sabi niya sa akin, “nadala lang haha” dugtong pa niya. “Ikaw ah, napapadalas na iyang pagyakap mo sa akin. Baka isipin ko tuloy niyan na may gusto ka na sa akin” pagbibiro ko naman sa kaniya na ikinatulala lang niya na parang hindi niya inasahan ang amgiging tanong ko.

Agad ko namang napansin ang paglandas ng hiya sa mata niya at ang pagsibol ng mala rosas niyang pinsgi. Tinapik ko ang pisngi niya dahil natutulala talaga siya, “huy biro lang ito naman” sabi ko at natauhan naman siya. Ngumiti lang siya saka niya ako inaya na, “tara na” sabi nya nalang sa ’kin.

Ngumiti nalang din ako “okay”. Pumasok na nga kami sa elevator na kasalukyang kami lang ang laman.

Ilang sandaling paglalakad pa ay narating na namin ang cafeteria. Ang ganda ng cafeteria nila, parang mall. Isang storey lang ito pero malaki at malawak, sobrang ganda talaga. Nakamamangha, ang ganda ng disenyo. Isa itong glassed-wall building na ang glass ay may pagka tinted pero kitang kita pa rin ang mga tao sa loob. Maganda rin ang landscape ng lugar very neat, para akong wala sa school at parang nasa labas lang.

Pumasok na nga kaming dalawa ni JV sa double glass door, at nung sinabi ko ang ganda ng labas, shemay mas maganda ang loob! Maliwanag dahil maraming mga lights, malamig ang lugar, hindi gaanong maingay tsaka very neat and organize ng mga taong kumakain. May mga plants din dito sa loob, yung mismong dining naman ay maganda rin, may cushion style, mayroon ding mga upuan tulad g sa mga fast food at meron din yung high table tsaka high stool sa may malapit sa bintana. Ang cozy ng ambiance, ang mamahalin ng vibes. Literal na parang restaurant talaga sa loob ng mall.

Bigla ko namang naramdaman ang paghawak ni JV sa aking siko saka ako nito iginuide papunta sa napili niyang puwesto. Ako lang ba ’to o tinititigan talaga ako ng mga tao dito? Yung titig nila parang isa akong kriminal sa mga paningin nila, nahiya naman ako bigla. Is there something wrong with me? The last time I check sa mirror nung elevator ay okay naman ah, wala naman akong dumi sa mukha, bakit kung makatingin sila para may something na sa akin.

Sa sobrang pag-iisip ko sa mga tao ay hindi ko na namalayan ay nandito na pala kami. Nasa isang cushion style table kami kaso lang ang may naka upo na rito. Teka.. “Jameeeee” mahabang sigaw ng isang lalake at excited itong lumapit sa akin. “Cire?” gulat kong tanong rito. Bakit andirito siya?

“Hi Jame bakit ka andito? I mean dito mismo sa amin” takang tanong niya sa akin ng tanong na tanong ko rin sa kaniya dapat. Bigla namang sumali sa usapan namin si JV “teka magkakilala kayo?” mabilis na tumango naman si cire, kulang nalang ay magmumukha na siyang aso sa kakatango niya, “eh siya yung sinasabi kong friend…” dugtong pa nito sabay turo sa akin.

“So sya yung sinasabi mong susunduin mo?” Tanong ni cire kay JV “at siya rin yung sinabi mong susundo sayo?” baling niya naman sa akin. Napatingin ako kay JV, ganoon rin siya sa akin, “oo” sabay naming sabi ni JV.

“Magkaklase kami bro” imporma naman ni Cire kay JV. Bigla namang natauhan iyong isa, “Oo nga no? sabi mo kanina star section ka, nakalimutan ko star section din pala tung mga kaibigan ko.” “Okay umupo na kayo nang makapag order na tayo” biglang pagsabat naman nitong si Mr. Anger na prenteng nakaupo lang at kanina pa pala nakikinig lang sa amin. Yung boses niya parang kambal ni Jack Frost, ang lamig eh.

“Tabi tayo Jame” sabay na sabi naman Cire at JV. Agad na nagsimula ito ng dayalogo mula sa dalawa at baka ma tuloy pa nga sa pag-aaway eh kung sino ba dapat sa kanila ang tatabihan ko. Nag-away lang nang nag-away yung yung dalawa kaya naman napagdesisyunan kong tumabi nalang kay Anger.

Nagulat naman ito nang maka upo na ako saka naman natigil sa pag-aaway yung dalawa nang nakita akong nakatabi kay Jensen. “O bakit dito ka umupo?” cold na tanong naman ng katabi ko. “Bakit, bawal ba? Sayo ba tong cafeteria?” banat ko naman sa kaniya. Anong akala niya, hindi ko siya sasabayan sa parang may regla niyang ugali, eh sa ganoon talaga ako eh. Kung ano ang turing nila sa akin, ganun din ang turing ko sa kanila. Matchy matchy.

Gaya nitong si Anger, cold na nga masungit pa, kaya masungit rin ako sa kaniya. I’m just levelling to their energy and I’ll let them have a taste of their own medicine. I was once a timid, fragile, and ugly weak duckling, but that’s already buried in the past. I promised kasi sa sarili ko na magbabago na ako pagdating ko ng PHA, hindi na ako magpapaka inferior sa iba and I will stand my ground.

Ngayon ang magkatabi na ay ako at si Jensen, saka si JV at Cire na balik na ulit sa kanilang pagiging best friend. Ang bilis namang magbago ng mood ng mga to, siguro pinaglalaruan na naman ng mga emosyon nila ang control na utak nila kaya sila may saltik. Samantalang natahimik naman itong katabi ko.

“Order na kaya tayo guys? Sorry ah gutom na talaga kasi ako eh” pag-aaya ko naman sa kanila. Konti lang kasi ang kinain ko kanina eh dahil malelate na ako. “Ako na ang mag o-order para sayo Jame” alok naman ni Cire.

“Ako na. Ililibre ko pa sya, diba Jame?” Tatanggi na sana ako kasi baka mag-away na naman silang dalawa kaso naalala ko naiwan ko nga pala ang wallet ko. “Oo nga, naiwan ko kasi ang wallet ko eh, sorry” tumango lang naman si Cire kaya tumayo na silang tatlo para mag order at naiwan ako doon mag isa sa tale namin.

Naghintay lang akong makabalik sila at chini-check ko na lang yung phone ko para hindi ako ma bored kaka-antay sa kanila. Habang naglalaro ako sa phone ko ay may biglang kumalabit sa akin, napatingin naman ako sa may ari ng kamay,

“Hey” sabi ng babae. Maputi sya maganda at medyo maliit ang mukha, kulot rin ang buhok nito at naka-style ng bun. Mukha naman siyang mabait kaya nginitian ko siya, “bakit?” Tanong ko sa kaniya. “Uhm bago ka lang dito ano?” tumango naman ako sa kaniya, “kasi… bawal kasi umupo dyan eh para lang yan sa golden trio” imporma niya sa akin.

“G-golden trio?” balik na tanong ko naman rito. Tumango lang siya, “ang golden trio ay binubuo nina Cire, the golden retriever, Jhon Vincent, the striking bad boy, at si Jensen, ang pinaka-cold at matalino. Sa kanila ang pwesto na iyan at walang pupwedeng umupo diyan kundi sila lang.” Naks, sikat pala sila dito sa school, at may title pa. Natawa naman ako kasi parang… ang cringe.

Bigla naman akong natauhan sa sinabi ng babaeng to. “Kaya pala pinagtitinginan ako ng mga tao kanina iyon pala ay dahil sa kasama ko si JV na hindi ko naman alam na sikat pala dito. Na pa face-palm naman ako at natawa sa sarili ko. “Ba’t natatawa ka?” baling naman sa akin ng babae.

“Ah wala, kasama ko kasi yung mga sinasabi mo, kaibigan ko sila” sabi ko rito na agad niya namang ikinagulat, “talaga?!” manghang tanong niya sa akin na parang hindi makapaniwala. Tumango naman ako. “By the way ako pala si Cielo Cardinal. Grade 9, middle section.” pagpapakilala niya sa sarili. “Ah if you don’t mind me asking, what’s your name?”

“Uh I’m Jame Anders Fernandez, Grade 9 star section.” pagpapakilala ko naman sa kaniya. “Uhm who’s your parents? Are they friends with the golden trio’s parents? Are they politician or perhaps celebrity or artist?” sunod sunod na tanong nito sa akin na para bang isang journalist at handa ng iinterview ako tungkol sa buong buhay ko.

“Ah.. no” pag-amin ko rito, “why d’you ask?” tanong ko naman rito. “Eh kasi, walang ibang kaibigan na close iyang golden trio, sila lang talaga, unless nalang kung isa kang elite na katulad nila o kaya ay magkaibigan ang parents niyo” pag imporma naman nito. “Ah ganoon ba” tanging nasabi ko nalang rito.

Tumango lang siya sa akin nang bigla siyang napatingin sa likod ko at bakas ang gulat at konting takot sa mukha niya, “sige Jame ah mamaya nalang. Bye,” mabilis na paalam niya sa akin at bigla ng umalis na para bang sinilihan ang puwet, bago pa man ako makapagpaalam. “Bakit parang namutla siya at parang natatate?” napatanong ako sa aking sarili.

“Hey Jame” dinig kong sabi ni JV. Nakarating na pala ang tatlo. May dala silang mga tray ng pagkain. Pagkalapag nila ng mga tray ng pagkain ay umupo na sila. “Jame this is your food” inabot ni JV ang isang tray sa aking punong puno naman ng pagkain. Nagulat naman ako kasi marami talaga.

“Naku! Ang dami naman nito, pinapataba mo yata ako eh ang liit lang naman ng kain ko. Gumastos ka pa tuloy ng marami, hayaan mo babayaran nalang kita mamaya ah” sabi ko naman rito na agad nitong ikinailing. “Naku wag na Jame. That’s what friends are for” sabi niya naman. Napangiti nalang ako at nagpasalamat sa kaniya.

Kakain na sana ako ng “Jame” tawag pansin sa akin ni Cire. “Bakit?” tanong ko rito. “Ito pala si Jensen” turo niya sa katabi kong si Anger. Bakit may pa pakilala portion ngayon eh kanina pa kami nagsasama nito ngayon lang ako naisipang ipakilala sa masungit na ’to.

Lumingon naman ako kay Jensen sa tabi ko at sinubukang maging isang mabait na tao. “Hi. I’m Jame Anders Fernandez” pagpapakilala ko naman sa kaniya sabay abot ko naman ng aking kamay sa kaniya para maki pag handshake. Kaso…

“Hey” maikling bati nya lang sa akin. Arrghh nako talagang lalaking to tinitest talaga ang pasensya ko ano, hindi ba niya alam na magkasing height lang ang pasensya ko at ang bonsai.

“Sungit!!” galit kong bulong sa kaniya na siniguro kong hindi niya marinig sabay irap. Magtitimpi nalang ako ngayon total ay bago lang ang school year at ayaw kong ma stress sa kaniya.

“What?” Cold niyang tanong sa’kin na hindi ko naman pinansin. Ewan ko sayo wika ko sa isip ko. “Pag pasensyahan mo nayan ha. Ganyan lang talaga sya” natatawang litanya naman ni JV saka sila nagtawanan ni Cire at nag-apir pa.

“Oo nga kain nalang tayo” dugtong pa ni Cire. Kumain na nga kaming lahat nang tahimik. Habang kumakain ay medyo napapansin kong maraming nakatingin sa’min? sa’kin? Hindi ko naman maiwasang mailiang at ma conscious sa mga matang ramdam kong sa aking ang tingin habang ako’y kumakain. Ano bang problema nila? Dahil ba ito sa mga kasama ko?

Naiilang ako at hindi maka focus sa pagkain nang maayos, napansin pala ito ni Jensen. He nudged me, “hayaan mo nalang sila. Kumain kana dyan” mahinang sabi sa’kin ni Jensen na ako lang ang nakarinig and I was instantly comforted by his words. Hindi naman pala siya ganoon ka sungit. Ngumiti lang ako sa kaniya na sinuklian niya lang naman ng tango saka bumalik sa pagkain at ganoon na rin ako.

Chapter 5

Jame

Masarap talaga pag libre ano, talagang nakakabusog. Parag pang ilang araw na supply na ata iyong kinain ko, sa katunayan kasi ay maliit lang ang kain ko, pero dahil nga libre ito ni JV ay I am just grateful enough to finish my food.

Yung tatlo ay nagkukwentuhan lang habang ako naman na katatapos lang kumain, ay nakikinig lang sa mga pinag-uusapan nila kahit hindi ko maintindihan iyong iba. Hindi sila nauubusan ng kwento. Nagkukwentuhan kasi sila sa mga summer trips nalang magpapamilya.

Si Cire na nag spend ng summer sa Singapore kasama ang pamilya niya, siya daw ay may nakababatang kapatid na edad 4 at ate na kasalukuyang nagdadalang tao ngayon. Si JV ay galing din ng State with his extended family kung saan kasalukuyang nakatira ang kuya niyang nag-aaral sa Harvard. Habang si Jensen naman ay nagspend ng summer sa kaniyang grandparents sa Espanya. Kaya pala napaka-strong ng feature niya ay dahil pala yun sa dugong kastila niya.

Hays nakapag-ibang bansa na pala tong mga to, samantalang ako naman ay umuwi kami ng lolo ko sa Gensan, at doon kami nag spend ng aking summer vacation. Masaya ang summer ko sa katunayan dahil nakasama ko ang pamilya namin sa side ng lolo ko tsaka nagkita at nagkasama kami ng mga pinsan at mga kaibigan ko roon. Hindi man kami nakapag ibang bansa, naging masaya naman ako.

Pinag-kuwento nila ako about sa aking summer at sa kalagitnaan ng aking kwento ay napapansin ko ang bigat ng titig ni Jensen sa’kin, kita ko siya sa peripheral vision ko. “Uy bakit mo ’ko tinititigan dyan? Crush mo ’ko no?” Pagbibiro ko sa kaniya na ikinalukot lang naman na kaniyang noo at ikinataas ng kaniyang kilay, “Asa ka!” Pagsusungit nya sa ’kin.

“Eh bakit mo ’ko tinititigan?” Pagpupumilit ko sa kaniya, medyo naiinis na siya pero kinukulit ko pa rin, ang hirap kasi nitong kausapin eh kaya iinisin ko nalang. “Bakit, bawal ba? Ha?” Pagsusungit niya pa lalo sa’kin. Ang sungit talaga nito. Ipinaglihi ata ito sa sakit ng loob eh. “Ang sungit mo talaga eh no, para kang ampalaya na tinubuan ng mukha” sabi ko na lalo niya pang ikinagalit dahil sa tawa ko, namumula na kasi siya sa inis eh haha sarap lang asarin.

Bigla namang nag-salita si JV kaya bigla kaming napatingin sa kaniya, “Ahh, Jame?” “Hmm??” pagbigay pansin ko rito. “Diba, I’ll tour you?” He reminded me which made my eyes glints. Oo nga pala. My nerves were now electrified with the thought, I’m excited, “Come on?” He asked one more time. “Okay!” I excitedly stood up from my chair.

Nag paalam siya sa mga kaibigan nya at pati ako nagpaalam narin. “Bye Cire!” Ngumiti ako sa kaniya at gumanti rin naman sya ng ngiti sa ’kin sabay kaway na kaniyang dalawang kamay. “Bye Mr. Sungit!” Pagpapaalam ko na nakangiti kay Jensen, at tumalikod na. Hindi ko na hinintay pa ang reaction ni Jensen, magsusungit lang naman yun eh lalo na sa tinawag ko sa kaniya. Natawa nalang ako sa mga pinaggagagawa ko.

Lumabas na kami ni JV ng cafeteria. We then started our tour, parang disney land lang ang atake. Our first point was the library and malapit lang sa cafeteria, good location para sa mga kakakain lang at gustong magbasa para pamatay oras ng lunch. Ilang lakad nalang din ang infirmary na next naman ay ang sports field which I think is very good din na magkatabi ang field tsaka ang infirmary in case of emergencies diba.

Nang nakarating kami sa field, my jaw literally dropped on the floor. This is freakin’ huge. Parang kalahati na ata to ng school ko dati ah. “Here sa field ay maraming hiniheld na game kaya malaki, merong soccer for boys and futsal for the girls, baseball, and track in field kasama na ang running.” imporma nito sa akin na ikinatango ko lang. Mapapansin ring ang bleachers sa magkablilang gilid para sa manonood.

“I actually play soccer, and last intrams I was an mvp” wika niya sa akin saka ako tinignan na may pride sa kaniyang mha mata. “Wow, that means you are very good, wala man ako dito last intrams, I will say my congrats pa rin, congrats!” Masiglang bati ko rito. He looked at me adorably saka niya ginulo ang buhok ko. Mas matangkad siya sa akin kaya easy lang para sa kaniyang gawin yun dahil hindi ako makaganti, hmp.

We are bound for our next destination kaya kami lumarga na. Our next stop was the gym, as of this moment hindi na ako na surpresa dahil inexpect ko na na talagang malaki ito, at malaki nga. Ang gym na ito ay may sukat ng dalawang court dahil daw ito ay nagsisilbing volleyball and basketball court. Mayroon namang bleachers sa dalawang gilid ng gym at meron ding magkabilaan entrance and exit. “Jensen and Cire actually plays basketball and they are also part of the varsity.” Sabi nito na ikinatango ko. “Ang sporty niyo pa lang magbabarkada no” manghang sabi ko rito.

“Ikaw, anong sport mo ba?” tinignan niya ako, saka niya tinignan ang katawan ko. “Talaga, tatanungin mo ako niyan, sa katawan kong to?’ tanong ko naman sa kaniya na walang emosyon saka siya sobrang natawa. “Hahaha I’m sorry haha” tawa nito. Nahawa na rin ako sa tawa niya. Lalo siyang gumagwapo sa paningin ko kapag tumatawa siya. Ang linis kasi at ang pantay ng ngipin niya.

“I’m actually a journalist, I do sports article and feature writing, and I also join essay writing competitions” masiglang sabi ko naman rito matapos itong tumawa. “Wow, that’s actually amazing, writer ka pala” manghang sabi nito.

Not enjoying physical activity and joining sports doesn’t make you less of a person or someone who does not maximizes your student times. We could bring pride to ourself and family just as sporty people does. I enjoys writing so much that’s why I have been always in the court side, writing an sports article during intramurals. I also join journalizing competitions in and out of school. I always take pride in my work and field, and I received multiple recognitions from it.

“Feature mo naman ako” biro nito sa akin, “oo ba, ikaw pa ba” sagot ko rin rito na ikinangiti niya. “Asahan ko iyan ah” sabi nito saka kami ngumiti sa isa’t isa. Pagkatapos namin sa gym ay itinour niya rin ako sa bawat building, mula grade 7 hanggang sa senior high school, apparently bawat grade level pala ay may kaniya-kaniyang building.

Habang naglilibot ay nag-kwento rin siya sa pagkakakaibigan nalang tatlo. Mula pala bata ay best buddies na silang tatlo at talaga namang hindi nagkakahiwalay. Bilib din ako sa friendship nila kasi ang tagal na at sobrang tibay pa. Naishare nga din niya na may plano silang tatlo na mangibang-bansa na sila lang, well mayayaman, kaya nagagawa ang gusto. Masaya ako para sa kanila at may kakayahan silang gawin iyon.

Pagkatapos naming maglibot-libot ay nakarating na nga kami dito sa room ko. Tamang tama bigla namang tumunog yung bell. Saktong-sakto lang. “Uhmm, Thank you JV ah.” Sabi ko sa kaniya. “Wala yun, I also had fun touring you” wika rin nito na ikinangiti ko. Medyo napagod man, ay nangingimabaw pa rin sa akin ang saya. “Paano, I’ll get going na” wika nito, “Bye JV” paalam ko pa at sa hindi na naman inaasahan, niyakap niya naman ako, napayakap nalang din ako sa kaniya bilang pasasalamat na rin. Mabilis na tumibok ang puso ko, eto na naman, bumibilis na naman.

Matapos kaming nagyakapan ay dumayo na kami sa aming magkabilang landas. Pumasok na ako sa room at siya naman ay nagsimula ng pumunta sa building nila. Pagkaupo ko sa upuan ko ay bigla naman akong nilapitan ni Cire.

Ngumiti sya sa’kin. “Hey, how’s the tour? Where did you go? How do you find the school, do you like it?” sunod-sunod na tanong niya sa’kin. Natawa nalang ako at malapit na akong masanay sa ganitong personality niya, napaka-jolly at vivacious, kaso nga lang napakaraming tanong.

“I’m fine and I enjoyed the tour so much! Ang ganda ng school niyo at ang laki, talagang pang-mayaman” wika ko rito nang nakangiti.

Mabilis na lumipas ang apat na afternoon subject namin and now we are finally heading home. Ngayon lang namuo ang pagod sa katawan ko, unang araw ko palang to ah. Before we go home ay nag-announce rin ang aming adviser na si ma’am Elen Montemayor, na napag-alam kong nanay pala ni Cire, na bukas daw magaganap ang pagpili ng mga officers namin sa room. I did not dwell with that announcement too much, wala naman akong interest kasi diyan.

Nagliligpit na ako ng mga gamit ko at ready ng umalis nang lumapit naman sa akin si Cire. “Sabay ka na sa’min palabas ng gate?” Pag-aaya niya sa kin. “Okay sure” sagot ko rin sa kaniya. Suddenly, we heard a phone ring, it was Cire’s. “Wait lang ah” sabi niya sa akin saka siya lumabas ng room para sagutin ang kaniyang telepono.

Samantalang ako naman ay tumayo na sa aking kinauupuan at pumunta na sa may pintuan kung saan naghi-hintay si Jensen. Pansin ko dito kay Jensen ah, masungit siyang tao pero hindi naman siya mainipin, mahaba ang pasensiya nya, and I instantly remember what the girl at the cafeteria said earlier, Jensen is an achiever, kaya pala pasensyoso niyang tao, a sign of intelligence.

Tatakbo na sana ako papunta sa pintuan kasi baka naiinip na siya at baka sungitan pa ako noon nang biglang natipalok ako at natumba sa sahig. Ang dulas pala nung sahig bakit naman ako tumakbo, ang tanga ko din kasi minsan talaga eh. “Ouch!” Napasigaw ako kasi masakit talaga.

Dali-dali namang lumapit bigla si Jensen para tulungan ako. “Tanga mo naman” mahinang panenermon niya sakin na hindi ko alam kung galit ba o nagpipigil ng tawa. Talagang ‘tanga’ talaga ang sinabi niya ah, di man lang ‘mag-ingat ka kasi’ o ‘ba’t ka kasi tumakbo’ tanga agad ah.

Inalalayan niya naman akong tumayo, naaawa siguro. Kasalukuyan niya akong tinutulungan nang, “What the” narinig kong gulat na sigaw ni Cire. “Are you okay?” Nag-aalalang tanong ni Cire sa’kin saka siya lumapit sa pwesto namin at tinulungan niya na rin ako. “Okay lang kaso masakit yung ankle ko” sagot ko.

“What happened pala?” Tanong ni Cire.

“Eh kasi ito eh, tatanga-tanga, alam naman na tiles yung floor tumakbo pa talaga” sabi naman ni Jensen sa inis na tono. At talagang ikaw pa galit ah wika ko sa isip ko. “Jame kaya mo bang maglakad?” Nag aalalang tanong ni Cire. Sinubukan ko namang maglakad kaso hindi ko talaga kaya eh. “Hindi eh.”

“Bubuhatin nalang ki—

Hindi na natapos ni Cire ang sasabihin niya dahil kay Jensen, hindi ko talaga ini-expect ang ginawa niya. Pumunta siya sa harapan ko saka ito nag-crouch sa sahig na para bang nagiintay siyang i-piggy back ako.

Hindi naman ako nakapag salita at tila nagulat sa ginawa niya. “Ano pang hinihintay mo, pasko?, bilis na” wika nito kaya naman agad akong sumunod. Nagpiggy back ako sa kaniya saka siya tumayo na at inayos ang pagkakapwesto ko sa likod niya. Sa edad niyang to, malapad na ang likod niya, natural lang siguro kasi matangkad siya eh.

“Oh anong tini-tingin tingin mo dyan?” Pagsusungit niya nang napansin akong nakatingin sa kaniya. Hinilig niya ang kaniyang ulo at nagkatitigan kami sa mata, ang lapit ng mga mata at mukha namin sa isa’t-isa dala na rin ng kasalukuyan naming posisyon. Hindi ko alam ang dahilan kung dahil ba ito sa malapit ako sa kaniya o sa tulong na binigay niya kaya mabilis na tumitibok ang puso ko ngayon. Bigla-bigla rining umiinit ang aking pisngi na para bang kinikilig. Bigla ko namang iniwas ang aking tingin sa kaniya dahil sa hiya. Naku talaga naman Jame, naisipan mo pa talagang lumadi ano, pangaral ko naman sa sarili ko.

“Wala, ang gwapo mo kasi, kaso ang sungit-sungit mo” pagta-taray ko sa kaniya. “Tsk, alam ko” pag mamayabang niya, pero okay sige aaminin ko na, pogi naman talaga siya eh. “Ang yabang” bulong ko na natatawa, hindi ko alam kung narinig niya ba o hindi dahil wala na siyang imik saka siya lumakad na.

Patuloy lang kami sa paglalakad, ah este, si Jensen lang pala at si Cire ang naglalakad kasi buhat-buhat pa rin ako ni Jensen. Tahimik lang kaming lahat at walang imik. Konti nalang rin ang mga estudyante sa campus at may iilang mga tingin akong napapansin na nakatutok sa amin. Hindi ko na lang pinansin pa at pinilit na sanayin nalang ang sarili ko dahil na pili kong makipag-kaibigan sa mga sikat na estudyante dito sa PHA.

Nang makarating kami sa gate ay, bigla nalang nag ring ang phone ni Cire. “Teka lang ha sagutin ko lang to,” paalam niya sa amin. Tumango naman si Jensen bilang sagot. Itong isang to, mahilig siguro ’tong mag-ipon, ang tipid eh, tipid sa salita. Hindi kaya napapanis ang laway ng isang ’to?

Kapwa kaming tahimik lang dalawa at nagpapakiramdaman hanggang makabalik na si Cire.

“Ahm sorry guys, kailangan ko pumunta ng hospital eh, nanganak na daw kasi si ate” imporma niya sa amin na tila nagmamadali. “Ha? O sige okay lang. Bilisan mo kailangan ka ng ate mo. Ingat ka ha” sabi ko naman sa kaniya. “Kayo rin, ingat ha” sabi niya “ bro, ikaw na bahala kay Jame ha.“ “Okay. Paki kumusta nalang ako kay ate Van ah.” sabi naman ni Jensen.

Pagkatapos ng paalamanan namin ay sumakay na bigla si Cire sa kotseng kakarating lang.

“So sa akin ka nalang sasabay” wika naman bigla ni Jensen pagka-alis ni Cire. Nahiya naman ako dahil binuhat niya na nga ako ay siya pa ang paghahatidin ko sa akin sa bahay namin. “Naku wag-” aangal na sana ako kaso tumingin siya sa akin ng matalim na para bang sinasabi niyang ‘sige umangal ka at hahayaan kita dito ngayon’ kaya naman ay wala akong nagawa kundi matahimik at sumunod nalang sa kaniya.

Kasalukuyan naming binabagtas ngayon ang papuntang parking lot kung saan naroon ang kaniyang driver. Pagkarating namin sa parking ay pumunta siya sa kotseng puti na nakaparada. Wala akong ka-alam alam sa mga sasakyan pero itsura palang, alam ko nang mamahalin ang kotseng ito. Binuksan ni Jensen ang door saka niya ako ipinasok roon. Nang maka-upo na ako ay saka niya sinarado ang pintuan at nakita ko na lang siya na umikot hanggang sa bumukas ang kabilang door ng sasakyan saka siya pumasok.

“Sir saan po tayo?” Tanong ng driver niya siguro alangan namang tatay niya to eh sir nga ang tawag. Bigla namang tumingin sa akin si Jensen at tinanong ako, “sa’n bahay nyo at nang mahatid na kita?”

Susubukan ko sanang tumanggi muli sa offer niya at sabihing kahit sa labas nalang niya ako ihatid ay nagsalita na naman siya na para bang nababasa niya ang nasa isip ko.

“At ’wag ka nang tumanggi dahil sa ayaw at sa gusto mo eh ihahatid kita” sabi niya sa akin na may pinalidad na sa boses. Hays ano pa nga bang magagawa ko. Sinabi ko sa kaniya kung saan yung address ko at sinabi niya din ito sa driver niya. Ilang sandali pa ay umandar na iyong sasakyan.

Maganda ang kotse ni Jensen, hindi lang sa labas kundi pati ang loob, ang comfy nito, medyo spacious, malamig ang aircon tsaka mabango, iyong driver naman nila ay naka uniform pa ito. Sa paglilibot ko ng aking paningin sa interior ng kotse niya ay hindi ko sinasadyang napunta ang tingin ko sa katabi ko na kasalukuyan ring nakatingin pala sa akin.

Puno ng pagtatanong ang mukha niya at tila ba nagtatanong kung bakit nililibot ko nang tingin itong kotse niya. Iginaas niya ang kaniyang kilay bilang pagtatanong. Umiling naman ako sa kaniya bilang senyales na wala akong katanungan saka ako ngumiti sa kaniya. Laking gulat ko naman nang ngumiti rin siya sa akin pabalik. “Marunong ka din naman palang ngumiti” sabi ko naman sa sarili ko.

Iyon ang huli kong naalala nang naramdaman ko ang pagbigat ng talukap ng aking mga mata. Tinatablan na ata ako ng pagod, sa haba ba naman ng araw na ito na talaga namang umabot ng limang chapter hays. Ilang sandali pa ay nagdilim na ang aking paningin at tuluyan na nga akong nahila ng tulog.

Chapter 6

Jame

I was woken up by the slight voice and shaking of my body. Agad akong nagmulat ng mata nang mapagtanto kong nakatulog pala ako, hala nakakahiya, baka tumulo pa laway ko jusko. Bumungad sa akin ang gwapo at maaliwalas na mukha ni Jensen.

“Gising na” rinig kong sabi niya sa akin, “O eto na nga. Gising na oh” sabi ko naman sa kaniya. Mulat na mulat na ako at nakita kong nasa labas na pala kami ng subdivision namin. Maliit lang na subdivision ito kaya hindi kasya ang kotse tsaka wala rin namang may kotse dito sa amin eh. Ilang sandali lang ay may nagbukas na ng pinto ng kotse at unang lumabas si Jensen.

Dahil nauna siyang bumaba ay inalalayan niya ako na makababa, na touch naman ako rito at unti-unting sumilay ang kilig sa aking puso. Naku baka masanay naman ako niyan Jensen, ano ba.

Nang nakalabas ako ay dito ko lang napansin na madilim na pala ang paligid. “Anong oras na” tanong ko sa hangin. “It’s 6:30” napatingin naman ako sa katabi ko nang magsalita ito, “ha?” takang tanong ko, eh wala naman akong sinabi sa kaniya. “You are asking for the time, it’s 6:30” sabi nito. Ah okay, tumango nalang ako sa kaniya para hindi na humaba pa.

Nakahawak pa rin siya sa akin hanggang ngayon at naka-alalay parin, talagang ingat na ingat ah. “Kaya ko na” sabi ko naman rito sabay tingin sa kaniyang kamay na nasa aking siko ngayon, napatingin rin siya dito saka niya ito tinanggal na para bang napaso. Agad namang nawala ang init na naramdaman ko rito at tuluyan nang nilamon ng lamig na gabi.

“Sus! Kunwari ka pa eh namumula ka na nga diyan sa kilig” he smirked. Loko to ah, wika ko sa sarili ko. “Asaan dito ang bahay niyo?” tanong nya naman sa’kin habang sinusubukang hanapin ang aming bahay. “Nandun pa sa dulo” turo ko dun sa may malayo, pero syempre joke lang.

“Ang layo naman” pagrereklamo niya. Hindi kasi makapasok ang sasakyan niya eh kaya mula dito sa bukana ng subdivision ay kailangang lakarin ang mga bahay. “Okay na ako. Dito nalang ako, salamat pala sa paghatid” pagpapasalamat ko naman sa kaniya na may sinseredad habang naka-angat ang tingin sa kaniyang mga mata.

“Ihahatid na kita. Baka may mangyari pang masama sayo, ako pa may kasalanan” sabi niya naman. “Kaya mo na bang maglakad?” dugtong pa niya. “Oo, kaya ko na” sagot sa kaniya habang tinataas ang dalawa kong paa ang malaman kung kaya ko na ba itong ilakad.

Mukhang hindi ko talaga siya mapapayag na dito nalang ako ihatid kaya naman imbes makipag-talo pa ako sa kaniya ay pumayag nalang ako dahil wala na rin akong energy para makipag-away. Binagtas na nga namin ang papunta sa aming bahay sa gitna ng malamig na gabi.

◇

kringgggggggg

6:20 a.m

I heard my alarm clock growl, hindi pa sana ako babangon dahil napagod talaga ako kahapon, pero naisip ko na baka malelate na naman ako nito tsaka mababangga na naman tapos mapapapunta sa detention, ayaw ko nang umulit sa ganon kaya kahit labag sa loob ko ay bumangin na ako.

Grabe din talaga yung kahapon eh, yung pagod ko parang pang 1 week na, wag na lang kayo ako pumasok ngayon? haha joke. Eh paano ba naman kasi, umagang umaga nabangga at lumagapak, tapos pag lunch nag tour pa na akala mo naman talagang pumunta ng Disney land, tapos hindi pa talaga natuto ang bading, nagtata-takbo sa room kaya ayun nadulas, kung di ba ga naman ako tanga eh no. “Teka, parang nababaliw na ata ako oh, pinapagalitan ang sarili” wika ko habang tinatahak ang daan papuntang banyo na may bitbit na tuwalya sa aking kaliwang balikat.

Oh I’ve been shakin’

I love it when you go crazy

You take all my inhibitions

Baby there’s nothing holding me back…

I sang during taking bath, this is one of my hobby, singing in the only place I can confidently sing, the shower. Ilaban niyo na ako sa kung saang competition man iyan wag lang talaga sa singing contest nako talagang pati si Anne Curtis mahihiya para sa akin.

Nang matapos na akong maligo ay agad na akong nagbihis at sumabay na kumain sa aking lolo. Habang kumakain ay nagkwentuhan rin kami ng mga bagay-bagay. Dahil sa kaming dalawa lang dito sa bahay ay talaga namang close kami at siya na iyong parang bestfriend ko dahil sa kaniya ko lang sinasabi ang mga nangyayari sa akin dahil nga wala naman akong kaibigan sa dati kong school.

Matapos akong kumain at naghanda ay nagpaalam na ako kay lolo at lumabas na ng bahay patungong terminal. Nakasalubong ko ang kapit-bahay naming si Lisa. Sabay na kaming pumunta sa terminal at papuntang school dahil parehas lang naman ang pinapasukan naming paaralan, scholar din sya tulad ko.

Nakarating kami agad sa terminal dahil malapit lang naman ito sa bahay namin. Paglabas kasi ng bahay ay 5 minutes walk lang ay mararating na namin ang gate ng subdivision at ang labas nito ay highway na kaya hindi na kami nahihirapang humanap ng sasakyan. 30 minutes ang nakalipas at nakarating na nga kami sa PHA at dito na kami naghiwalay ng landas dahil hindi naman kami magka year-level ni Lisa, freshmen pa kasi siya.

Dumiretso narin ako sa building namin at nang ilang sandali pa ay nakarating na ako at agad naman akong pumasok sa elevator. This time ay may kasakay na ako sa elevator kaso hindi ko na sila tinignan at nakayuko lang ako. Focus na focus lang ako nang biglang may umakbay sa akin na akin namang labis na ikinagulat. May nanunumbalik na ala-ala sa akin mula sa nakaraan kaya naman grabe ang tibok ng aking puso. Hindi ko alam kung anong gagawin ko, nararamdaman ko na ang malamig na pawis sa aking noo dahil sa kaba. Nararamdaman ko na rin ang panginginig ng aking mga daliri, sobrang kaba ko na talaga nang,

“ Hi Jame!“ bati sa akin nung umakbay. Tinignan ko naman siya at dito na ako nakapag-labas ng malalim na hininga. Kumalma na rin paunit-unti ang aking puso nang makita ang nakangiting mukha ni Cire. Hays siya lang pala, akala ko kung sino na.

“Hi” bati ko rin sa kaniya na para banag nabunutan ng tinik. He look suspicious by my reaction at alam kong na curios siya pero ipinag-sawalang bahala niya na lang ito na siya namang ipinapa-salamat ko. “Sabay na tayo” sabi niya sa akin. “As if I have a choice” wika ko naman na ikinatawa lang niya.

After a while narinig na namin ang tunog ng bell ng elevator hudyat na narating na namin ang aming floor. We walked side-by-side to our room and as usual tumatalak na naman si Cire, ano pa nga bang aasahan ko sa lalaking to.

Pagkarating namin ay dumeretso na ako agad sa upuan ko at si Cire naman ay doon sa kaniya. Wala pa si Jensen sa upuan nito. Habang nakatitig sa empty seat niya ay dito ko naman naalala iyong paghatid niya sa akin kahapon.

◇

Nagsimula na kaming maglakad sa ilalim ng maliwang na buwan at tahimik na kalsada. Kapwa kaming natahimik na dalawa. Hanggang sa nagsalita na siya at binasag ang katahimikan. “What school did you last attended to and why did you transfer?” kyuryusong tanong nito.

Eto na nga ba. Ang tanong na alam kong hindi ko maiiwasan dahil may magtatanong talaga ng tungkol sa bagay na ito. Hindi pa ako handang sabihin ag dahilan ng aking paglipat, masakit para sa akin na maalala ang nangyari kaya naman pilit kong ikinukubli sa pinakalikod ng aking utak ang alaalang dala ko mula sa aking dating paaralan.

Pansin niya naman ang pananahimik ko. “Ah it’s okay if you would not answer” mabilis na sabi naman nito na tila ba na gi-guilty siya. “Galing ako sa San Pedro National High School” wika ko sa kaniya sabay tingin ng madalian sa kaniya saka umiwas. Yun lana ang sinabi ko at naramdaman ko naman na hindi na siya nagtanong pa at na sense yatang ayaw ko iyong pag-usapan.

Ilang sandaling tahimik paglalakad pa ay nakarating na nga kami sa harap ng aming bahay.

“Ito yung bahay namin” sabi ko sa kaniya habang nakatayo sa harap ng aming maliit na gate sabay turo sa bahay namin. Humarap ako sa kaniya. “Ahmm…” simula ko, “salamat pala ah, sa paghatid at pag karga mo sa akin. Salamat talaga.” I thanked him sincerely.

“Wala yun, Pero may kapalit syempre” sabi niya with matching kindat pa. Wala daw pero merong kaapalit, gulo mo pre. “H-ha? Ano naman yun?” medyo kinakabahan kong tanong sa kaniya. Aba’y kung pera, wala ako noon, ang tanging maibibigay ko lang sa kaniya ay iyong pamasahe ko, tsaka hindi naman siguro pera ano dahil ang baon niya ng isang araw ay pang isang linggo ko na ata.

Tahimik lang siya at tila nagiisip while plastering a smirk on his face. “…kiss” sabi niya. Nabigla naman ako sa request niya kaya hindi ko napigilang mapa sigaw. “Ha?!” Natawa naman siya sa reaksyon ko. “Hahahaha” lakas makatawa naman nito, “joke lang” dagdag pa niya. Nabunutan naman ako ng tinik sa lalamunan sa rebelasyon niya, hays akala ko totoo na.

Umasa ka naman? Tanong ng kabilang side ng utak ko.

“Eh ano nga?” tanong ko sa kaniya. “Bukas ko nalang sasabihin, para surprise. Haha” sagot niya sa tanong ko. “Bahala ka sa buhay mo, pero salama ulit ah” sabi ko sa kaniya. “Sige na. Pasok ka na.” Sabi niya sa malambot na tinig, parang hindi siya nakakapanibago kapag gentle ang boses niya, parang kakaiba. Napangiti nalang ako habang nakatingin sa mga mata niya, ngumiti lang siya at iyon ang huli kong nakita bago ako pumasok ng gate. Pumasok na ako agad sa aming bahay ng may malaking ngiti sa mga labi.

“Hi Mr. Sungit!” Bati ko kay Jensen nang maka-upo ito sa upuan niya. Ay ang sungit, inirapan lang ako. Baka wala lang sa mood. Pinili ko nalang na intindihan siya baka hindi lang kasi talaga morning person. After a while, dumating na yung teacher namin for the first period.

“Good morning class…” panimula ng teacher namin, at nag tuloy-tuloy na hanggang sa umabot na ng lunch. Ako lang mag-isa maglu-lunch ngayon kasi nagpaalam sakin kanina si Cire na may pupuntahan daw sila at kasama na dun si Jensen at JV. Kaya binagtas ko na ang papuntang cafeteria ng mag-isa matapos ang aming last period.

Nang makarating ako sa cafeteria ay may nakasabayan akong babae sa pagpasok. Teka, parang familiar siya. Siguro dahil sa pagtitig ko ay naramdaman niya iyon kaya napatingin siya sa akin. “Oh hi Jame!” Bati niya sa akin. Nag smile lang ako at inalala kung sino siya. Pansin niya siguro ang paga-alangan sa mukha ko kaya “Ah! Hindi mo ko naaalala no? Ako si Cielo yung babae sa cafeteria last time!” sabi niya.

“Ah! Naalala ko na… Hi!” Sabi ko sa kaniya ng bumalik na sa akin yung lunch kahapon kung saan kinausap niya ako about sa inuupuan ko. “Wala ka yatang kasama ngayon?” pansin niya kasi na wala sila Jensen. “Ah may pupuntahan daw eh” sinabi ko naman sa kaniya.

“Gusto mo sabay na lang tayo mag lunch?” Masiglang tanong niya sa akin. Tutal wala naman akong kasama ngayon ay naisipan ko nang pumayag. “Oo naman sige” masiglang tugon ko sa kaniya.

Yun na nga, pumasok kami ng sabay at agad na dumiretso sa counter para mag-order ng kakainin. Ewan ko lang ah pero ang gaan ng puso ko kay Cielo, mabilis ko siyang nakagaanaan ng loob.

My eyes instantly glow when I saw shawarma on the menu. This is one of my favourite food kaya naman hindi na ako nag patumpik-tumpik pa na umorder. Umorder din si Cielo ng pagkain niya. At after kong magbayad at maghintay ng kaunti ay ibinigay na sa akin ang shawarma, talaga namang hindi na ako makapag-antay para lantakan ang isang to.

Nang matapos na kaming umorder at dala na ang aming mga pagkain ay agad na kaming naghanap na mauupuan, swerte naman dahil may 2 seater sa malapit lang kaya dito na namin naisipang umupo. “What’s your order?” pambungad na tanong nito sa akin nang maka-upo na kami.

“Shawarma!” I answered excitedly. I heard my stomach growl, buti na lang talaga at hindi iyon narining ni Cielo kasi nakakahiya, unethical, anak mayaman pa naman ang isang to. “Yuck!” sabi niya. “Hala yuck daw, sarap kaya nito” pagtatanggol ko naman sa shawarma ko. “Okay okay” pagsuko niya naman na tinawanan ko lang.

We then proceed to eating our lunch enjoyably. “If you don’t mind me asking, how did you know the golden trio?” pagtatanong nito. Naalala kong itinanong niya rin ito sa akin noon ngunit hindi ko lang nasagot kasi mabilis siyang umalis. Mabilis naman akong nagpunas ng tissue sa aking bibig saka ako napatanong sa kaniya kung bakit sobrang curios niya.

“Bakit mo naman naitanong?” balik na tanong ko sa kaniya. “E kasi, walang sino man ang lumalapit sa kanila, kasi ang susungit ng mga iyon. At may ibat-ibang attitude na talagang hindi mo magugustuhang malaman” sabi niya sa akin na ipinagtaka ko. Bad attitude?

Habang kami’y kumakain ay ipinagpatuloy niya ang kaniyang kwento habang ako naman ay tahimik lang na nakikinig at abala sa pag-kain ko ng shawarma.

“John Vincent Ignacio is a heartless heartthrob. May reputation na siya rito sa school na player ng girls. Marami siyang nagiging mga babae pero hindi niya naman jinojowa dahil isa siyang d*ck at pinapaikot niya lang sa kamay niya ang mga babaeng magadang natitipuhan niya. Don’t be deceived by his looks, oo nga’t gwapo siya at sporty, pero he is a total heart crusher” Cielo told me with angst evident in her voice.

Napaisip naman ako, eh sa pagkakilala ko kay JV mabait naman siya ah, pero who I am to tell that ba nga naman eh kahapon ko lang naman siya nakilala, pero still, I did not let that information cloud my judgement about JV, he is my friend and so far wala naman siyang ginagawa sa akin and mabait siya.

“Ganun ba?” Tanong ko pero ipinagpatuloy niya lang ang kaniyang kwento. “Cire Adrian Montemayor is a known bisexual, he is termed nga as Apolo eh, you know, the bisexual God. He had multiple commitment with men and women, hindi ko nga lang alam kung may naging jowa na ba siya pero all I know is that he hop from one sexuality to another. May chismis pa nga akong narining na may isang baklang muntik ng nag su*cide dahil sa heartbreak mula kay Cire” She informed about Cire.

So what about his sexuality, do this school have a problem with that? Eh ano naman ngayon kung bi-sexual siya eh sarili niya naman yun tsaka nagpapakatotoo lang naman siya at isa pa wala naman siyang inaapakang tao. Also with the attempted su*cide case, chismis pa lang naman iyon ayun kay Cielo, malay ko ba kung ano talaga ang nangyari, kaya naman kagaya kay JV ay hindi rin nagbago ang impression ko kay Cire.

“How about Jensen?” I asked.

“Yang si Legaspi, wala kaming masyadong alam tungkol sa kaniya. All I know is that he is snobby, cold, habitually quiet, and outstandingly smart. Isa siya sa mga pinapadala ng school kapag academic related competitions and he always brings home the crown, also he is a varsity in basketball, kaya naman talagang he is adorn by the many here, any sexuality, name it.” She said. Napatango na lang ako, kasi naman lahat ng sinabi niya, alam ko na iyon, unang kita ko pa lang sa kaniya yun na ang impression ko sa kaniya eh. Maybe he is just a mystery. Jensen is like a walking jigsaw puzzle and also he’s hard to solve because he’s very unpredictable.

“Ay wait, may chismis pala ako narinig tungkol sa kaniya” sabi ni Cielo na ikina taas naman ng interest ko. “Ano ano?‘’ tanong ko, “di naman halatang excited” sabi niya sa akin which I just rolled my eyes. “I heard that he has an ex-girlfriend whom he loved dearly pero naghiwalay sila” wika niya. Hindi ko naman naiwasang napatanong kung, “bakit daw?” “Yan ang hindi namin alam” wika nito. Naku nakakabitin naman.

After knowing that information all about them, it doesn’t change the fact that I am friends with them. I am happy to be their friend kasi minsan lang may nakipagkaibigan sa akin dahil sa sexuality ko and they all see me beyond that, kaya naman I will look pass their bad reputation and see it myself what they are really like. Mahirap na ang mag judge ngayon at mali iyon, dapat hindi tayo nagju-judge ng mga tao.

Let us also be reminded na kung hate man ng mga kaibigan o kakilala natin ang isang tao, it doesn’t mean that we have to hate them as well. Lalo na kung wala naman silang ginagawa sa atin diba. Hayaan nating ang mga experiences natin mismo ang ating maging criteria sa mga reactions natin sa kanila. After all, we are the author of our own story, we shoud be the one who should sharpen our minds. Also tayo rin ang magdi-define kung ang isang tao ay kaibigan ba o kaaway. Kaya my advice would be, make sure to sorround yourself with good people. A group of fruit in fruit bowl doesn’t know that one of them is already rotting, and malalaman mo nalang kapag nahawahan ka na, so beware.

Chapter 7

Jame

I woke up, took a bath, wear clothes, eat, and bid my goodbye to my lolo. Just the basic things. Walk towards the highway and proceeds to my ride to shool, another basic things. Feels like I get the hang of it, even though it’s just my third day at this school.

I wore my wired earphone and played some music. Just to have something new today.

Now he’s thinkin’ ’bout me every night, oh

Is it that sweet? I guess so

Say you can’t sleep, baby, I know

That’s that me espresso

And just like that, after a few moments, I felt the tricycle stops right in front of the gate. Papasok na ako sa students gate while sa mas malaking gate naman ay mga sasakyan ng most of the population here sa PHA.

Habang naglalakad patungong building namin ay may biglang umakbay sa akin, “Hi Jame!” masiglang bati ni Cielo. Binati ko rin siya at patuloy kaming naglakad. I remembered accepting her request of being friends, and so I thought there’s no harm on expanding my circle, si I gladly accepted it yesterday nung nasa canteen kami. It’s also because I remembered what I promised to myself before. That I will have friends and not be a loner anymore.

Habang kami’y naglalakad may napansin ako sa ’di kalayuan. Si JV, may kasamang babae at nag-uusap sila. Halata naman sa gestures nila na nag fi-flirt sila sa isa’t-isa, sobrang pula na kasi ng mukha ng babae na halatang kilig na kilig, daig pa ang hotdog sa pula. Matamis din ang ngiti niya na repleksyon naman ng kay JV.

Napansin ata ni Cielo na saglit akong napahinto kaya she followed my line of sight. “Yan, ganyan sya ka heartthrob. Isang salita lang ay kuha na kaagad ang babae.” Medyo natatawa niyang salaysay habang tinitignan ang tinitignan ko. Oo nga, I agreed silently.

“Tawagin mo” utos ni Cielo, “ha, bakit naman?” pagtataka ko. “Wala lang” she answered and I mentally sigh. “JV!” pagtawag ko sa kaniya. Hinanap niya saglit ang pinanggalingan ng boses hanggang sa natagpuan niya ako saka siya malawak na ngumiti. Kumaway siya tsaka naman ako kumaway at ngumiti.

Humarap siya sa babaeng kausap niya at tila ba nagpapa-alam habang pansin ko naman ang pagdaan ng lungkot sa mata ng babae. Hindi na hinintay ni JV ang sagot nung babae at agad na itong naglakad patungo sa akin, samantalang yung babae naman ay hindi maitago ang pagka dismaya. She rolled her eyes then walked away.

“Hi!” Bati ko nang nakalapit na siya sa amin. Malawak ang kaniyang ngiti nang makaharap na kami. “Hi!” Excited na bati niya pabalik hanggang sa napatingin siya sa katabi ko. “Ah JV, ito pala si Cielo, friend ko, at Cielo, ito pala si JV, friend ko din” pagpapakilala ko sa kanilang dalawa.

“Hi.” Bati ni JV kay Cielo, when I looked at her, there was uneasiness written on her face. “Okay ka lang ba Cielo?” tanong ko rito. “Seems like your friend is afraid of me Jame” wika ni JV sa akin saka siya tumingin kay Cielo at nagwikang, “Don’t be afraid, I’m a changed man now.” Ngumiti siya.

“Oh okay” sabi ni Cielo, she seems calmer now, “Hello” wika niya na lang. “Are you guys on your way to your building?” tanong ni JV sa amin saka naman kami sabay na tumango. “Hatid ko na kayo” pag-aaya niya, tatanggihan ko na sana kaso tinignan niya ako na para bang nagsasabing wag na akong tumanggi. “Bahala ka” tanging sagot ko nalang sa kaniya saka kami nagkangitian saka patuloy nang naglakad.

Tahimik lang kami sa aming ginagawang paglalakad nang may napansin kaming kasabayan namin. “Bro” tawag pansin ni JV sa pamilyar na maputing tao. Napalingon ito sa amin. “Hey guys” wika niya saka nakangiting lumapit sa amin.

Nang makalapit siya ay nag bro hug naman sila ni JV, saka siya lumapit sa akin at nagyakapan din kami. “Oh I see we have a girl here” pansin niya kay Cielo na siya namang biglang nahiya. “Ah eh hi” pansin ang pagkapula ng kaniyang pisngi at parang hindi siya makatingin kay Cire. “Cire, this is Cielo, my friend, Cielo this is Cire” pagpapakilala ko sa kanila kagaya ng ginawa ko kanina.

“Hello Cielo” maikling wika lang ni Cire saka ipinokus na ang atensyon kay JV at nag-usap sila ng kung ano anong bagay. Nagsimula na kaming maglakad nang may mabilis na tumakbo sa amin at umakbay sa dalawang lalaking kasama namin. “Hello mga pre” wika nito. Tila nagulat naman ang dalawa saka sila nag bro hug at malalawak ang ngiti.

“Hi Mr. Sungit” bati ko naman rito. “Hi Jame” bati niya naman pabalik. Hindi ata siya masungit ngayon ah, malawak ang ngit sa akin eh. “Bro, this is Cielo, Jame’s friend” pagpapakilala ni JV kay Cielo. “Oh hello, nice to meet you, I’m Jensen” inilahad niya ang kaniyang kamay na tinanggap naman ni Cielo.

This day’s just light. Magaan at maaliwalas. I’m liking it here. Sana ganito nalang palagi, masaya at malayo sa problema.

The bell ring, and suddenly, it’s lunch break. The lecture’s smooth and it goes by fast. Agad akong nagligpit ng mga gamit ko, inilagay ko ang mga ito sa aking bag. Nang natapos ako ay bumalik na ako sa aking pwesto and when I turn I saw someone else’s hand and my wallet, both in my desk. Napatingin naman ako sa katabi ko na siyang may-ari ng kamay.

“Bakit na sa’yo ang wallet ko, ha?” pagtataray ko sa kaniya. “Nahulog” wika niya na pasungit rin. I arrogantly “Edi salamat.” “Ikaw pa talaga ang galit ah” sagot niya sa akin na parang di makapaniwala at natatawa pa. Bigla naman akong na guilty. Concern lang naman siya, inaway ko pa. “Salamat” I toned down my voice at hinarap ko siya. Napangiti naman siya sa akin. “Good boy” wika niya nang nakangiti na para bang aso ang sinabihan niya, kulang nalang i-pat niya ang ulo ko.

Kumunot ang kilay ko dahil sa sinabi niya. “What?” pagdepensa niya sa sarili niya. Hindi ko nalang ito pinansin pa at nakakaubos ng good vibes sa katawan ang mood swings niya.

Itong si Jensen, sa tatlong araw na pagsasama namin, parang malapit ko na siyang mabasa. Pero minsan rin na su-surprise pa rin ako sa kaniya. Ang default niya kasing ekspresyon ay poker face, pero dahil sa mga sharp spanish features niya ay parang ang cold tignan, at nagmumukha siyang intimadating. Minsan naman pag hindi ganoon, ay nagsusungit talaga siya, parang naag-aaway ata ang mga emotions sa loob ng utak niya yung parang sa inside out. Nakakunot ang noo niya, magkasalubong ang kilay niya, at ang intense ng mga titig niya.

Pero inaamin ko naman, na ang pogi niya lalo kapag masungit siya. Yung parang serious face, mas nakakakilig. Ah! Minsan rin ang cute niya kapag nakasalubong ang kilay niya at parang confuse look ang nakadisplay sa mukha niya. One time kasi, tutok na tutok siya sa lecture habang napatingin naman ako sa kaniya. Ang cute lang, mukha siyang dolphin na confuse. Minsan talaga nakakakilig siya pero pag naaalala ko ang ugali niya naiinis rin ako, ang sungit kasi talaga eh.

Tumayo ako at tumingin sa kaniya. I stick my tongue out at nag ‘ble’ ako sa kaniya. Matapos kong gawin yun ay tumalikod na ako. Biglang gulat ko naman ng may matigas na bagay akong nabangga. Hindi pala bagay, kundi tao, tao! Ang mas nakakagulat pa ay konti lang ang height difference namin kaya ang labi ko ay malapit sa…sa… baba niya.

“Hey, chill Jame, ang aggressive mo naman, napaghahalataan ka na ah” wika ni Cire saka siya natawa. Umatras ako ng konti at tumingin sa kaniya. He displayed a smug face. Nainis naman ako ng konti so sinuntok ko ng mahina ang dibdib niya. “Ouch hahaha” tignan mo ’to, nasaktan na nga nagawa pang tumawa. Maypagka-baliw talaga itong magkaka-ibigan na ito.

“Puro ka biro” wika ko sa kaniya. Tinaas niya lang ang kaniyang kamay na para bang sumusuko. Napairap nalang ako sa kaniya. “Luch na tayo, let’s go” masiglang pagaanyaya niya. Tumayo si Jensen sa upuan niya at sabay na kaming tatlo na lumabas ng room.

Pagkalabas namin ay maraming tao sa hallway mula sa mga katabi naming section na for sure ay papuntang lunch na rin. Marami talagang pogi at magaganda dito sa PHA, mga RK pa at may class kung gumalaw. Kaming tatlo ay dumiretso na sa elevator.

The elevator closed, and 1 floor down it opened to accomodate new intruders. May kalakihan ang elevator na ito at kasya ang 20 persons. 10 persons lang ang maximum na sumakay per floor para may masakyan pa ang mga regular section sa 2nd floor.

One of the new intuder ay si Cielo at nagkagulatan na nga lang kami nang makita namin siya.“Oh hello guys!” masiglang bati niya sa amin at ganoon na rin kami. Ilang segundo lang ang lumipas ay nagsilabasan na kami sa elevator. “Can I-” sabi ni Cielo na bigla nalang natahimik dahil magkasabay kaming nagsalita “Sumab-” agad kaming nagtawanan dahil dito.

“Ikaw na mauna” sabi ko naman agad. “Can I eat with you guys?” nagaalangan na tanong niya. “Oo naman” wika rin ni Cire saka napangiti si Cielo. “Thank you!” wika niya saka kami sabay na lumakad at tinungo ang daan papuntang cafeteria.

Nang makarating kami sa cafeteria ay agad na kaming pumwesto sa aming upuan na upuan nga ng golden trio. Golden trio my face. Yung golden trio niyo, ang popogi nga mga baliw naman. I can say na grabe talaga ang impluwensya nung tatlo dito sa school namin. Kasi pag dumadaan ako kasama silang tatlo ay parang mga bulateng naasinan yung mga babae. Yung iba, pasimpleng kinikilig, mga dalagang pilipina. Habang yung iba naman ay parang nakakita ng artista.

Gaya nalang ngayon, pagkapasok palang namin ng cafeteria ay napapalingon na agad ang mga tao. Nakakatawa, parang sa mga teen movies lang. Hindi nila pinansin ang mga tao at napili kong ganoon na rin ang gawin. Pagkaupo naming apat ay bigla nalang dumating si JV nang may dala ng tray ng pagkain. Naka-order na pala siya.

Umupo siya sa tabi ko. Basically, 4 seater lang itong pwesto namin. Dalawang magkaharap na couch na pinagigitnaan ng malaking lamesa. Si Cielo ay kumuha ng upuan mula sa kabilang table para doon siya umupo bilang panglimang miyembro.

Pagkalapag ni JV ng pagkain ay may nilagay siyang pagkain sa harap ko na aking ikinagulat. “Para sa iyo Jame” wika niya na malawak ang ngiti. It’s a steaming hot rice and pork tonkatsu platter at may kasama rin mango float as dessert and lemonade. “Bakit nag-abala ka pa, dala ko naman yung wallet ko this time eh” wika ko sa kaniya sabay angat ng wallet ko para ipakita sa kaniya. Napatingin siya dito saka siya natawa.

Ang gwapo niya lalo kapag tumatawa siya, yung tipong badboy looking pero ang cute kapag tumatawa, ganoon na ganon ang itsura ni JV. Napangiti na rin ako sa reaksyon niya. “Hindi, gusto ko lang talagang i-treat ka.” Napangiti naman ako sa sinabi niya. Sasagot na sana ako nang nagsalita si Cire.

“E pano naman kami bro, di mo ba kami bibigyan?” Pagrereklamo naman ni Cire sa kaibigan. Umakto pa itong nasaktan. Natawa namin kami sa ginawa niya. Kahit kailan talaga napaka-oa nito.

“Wala ka sa budget ko bro eh” Sagot naman ni JV na siyang mas lalo naming ikinatawa. Napuno ng tawanan ang aming lamesa. I think I found my haven, wika ko sa aking sarili habang nakatingin sa nakatawang mukha ng mga kaibigan ko. Ito ang malaking kulang sa akin sa dati kong school. I hope this circle of mine is something that would last. I promise to keep this circle as strong as a cave, indestructible.

“So friends na tayong lima?” wika ko sa kanila ng kumalma na sila sa tawanan. Bakas ang tuwa sa kanilang mga mukha. “Friends” wika ni Cire saka niya inilagay ang kaniyang kamay sa taas ng table. Sinundan naman ito ni JV at ni Jensen, Sumunod rin si Cielo. Nakatingin silang apat sa akin at ako na lang ang hinihintay. Ngumiti ako sa kanila saka ko ipinatong ang kamay ko sa mga kamay nila. “Friends!”

◇◇

Sometime in the afternoon when everyone is going home.

“So, you’re friends with them na?” A group of three girls waiting for their driver talked to each other “Yes!” reply of the girl with a charming face and bright smile. She raises her eyebrows and smiles even more reflecting her friends’ smile.

Chapter 8

Officers and Clubs

Jame

It’s currently 4:30 in the morning. Gumising ako ng medyo maaga kasi balak ko sanang mag-exercise kasama si lolo Dani. Feel kong mag inat-inat ngayon. Actually matagal na naming ginagawa ito ni lolo, lalo na noong wala pang pasok. Ito din kasi ang naging comping mechanism ko when life struck hard. 

Nag-ayos na ako ng sarili ko at lumabas na ng aking kwarto. Paglabas ko ay nakita ko si lolo na nagsasaing na, niyaya ko naman siyang mag jogging kami. Pumayag naman sya’t maghintay lang daw ako sandali at mag-aayos lang siya.  Ilang sandali pa ay nakapag ayos na si lolo. Sabay na kaming lumabas ng bahay.

Malamig na hangin at bukang liwayway ang sumalubong sa amin paglabas ng bahay. Mabango at presko ang hangin dahil wala pang usok ng polusyon ang hangin dahil maaga pa, isa din sa rason kung bakit maaga kaming mag jogging. Nakasuot ako ng jacket saka track pants kaya hindi ako gaanong nilalamig. Ang ganda ng paligid talag ng ganitong oras, ang ganda ng liwanag ng langit.

Masaya kaming nag-exercise ni lolo, bago kasi kami mag jogging proper at maglibot-libot sa subdivision ay nagi-stretch muna kami ng katawan bilang warm up. Matapos nga noon ay nagsimula na kami sa pag jogging at inilibot na ang buong sangkabahayan. Habang nagja-jogg ay nagkukwentuhan rin kami ni lolo ng kung ano-ano. 

   Matapos naming lumibot at pansin na ang pagliwang ng kalangitan ay napag pasiyahan naming bumalik na. Pauwi na kami habang mahina nalang kaming naglalakad para ma cool down ang aming katawan. Dahil nga ay maliwanag na ay may napansin kami sa kaharap naming bahay. May mga tao roon na parang mga construction worker. 

Nagtataka akong tumingin kay lolo, “Lo ano pong nangyayari dyan?” I asked. “Ah iyan ba, balita ko niri-renovate iyan. Siguro nabili na iyan, ewan ko” sagot lang ni Lolo.  “Ah, kailan pa po?” pahabol kong tanong sa kaniya. “Nung lunes lang apo, hindi mo na siguro napansin dahil maaga kang umaalis.” Nauna nang pumasok si lolo sa bahay habang ako naman ay naiwan.

Maraming tanong na sumusulpot sa isip ko, sa dami ng mga iyon ay kahit ako hindi rin masagot. Hindi rin naman masagot ni lolo siyempre wala rin siyang kamalay-malay. Napatingin akong muli sa bahay na inaayos. 2 storey house iyon. Ka pansin pansin ang kupas na pinta, sadyang niluma na ng panahon. Mataas na rin ang mga damo. Parang bahay ng malungkot ang itsura nito. Matagal na kasing walang nakatira. Marami akong ala-ala sa bahay na iyan at isa isa na nga itong nagre-resurface pero pilit ko lang tinatago. Ayokong mag-relapse ngayon at maalala ang isang tao, ang aga pa para maging malungkot. 

Pumasok na lang ako ng bahay tsaka naghanda na para sa pagpasok sa eskwela. 

◇

Pagpasok ko ng classroom ay dumiretso na kaagad ako sa aking upuan. Nakangiti lang ako dahil good mood ako today dahil nakapag-inat inat ng katawan. Excercise really does fixes and improves our mood kaya naman I make sure that even with a busy schedule, I can still excercise kahit twice or thrice a week, kasama na ang weekends.  

Bago umupo ay napasulyap ako sa katabi kong upuan, nagsusulat siya nag kung ano-ano. Nang mapansin ako ay napatingin siya sa akin at bigla nalang sumimangot . “Luh” nagulat ako sa reaksyon niya. Anong problema na naman nito?

Hindi ko nalang siya pinansin pa para hindi masira ang maganda kong mood na kasing ganda ko, kaya inilapag ko na ang aking bag sa aking chair saka ako umupo. Ilang sandali pa ay tumunog na ang bell ngunit wala pang pumapasok na teacher. Nasaan na kaya si ma’am? Usually kasi kahit wala pa ang bell ay nandiyan na siya.

Wala kaming ginawa kundi ang maghintay sa kaniya. Yung ibang kaklase ko ay nagdadal-dalan sa isa’t-isa. Ako naman ay tahimik lang dito kasi wala naman akong makausap dito sa tabi ko, dahil itong si Jensen ay mukhang inatake na naman ng pagkamasungit niya. Yung kabila ko namang katabi ay may sarili ding mundo kaya wala akong makausap, hays. 

Bago pa ako maburyo dahil 20 minutes na ay wala pa rin si Ma’am. Mukhang nadinig niya atang nabuburyo na ako kaya bigla nalang siyang pumasok. Nagsi-tahimik na ang lahat at nakatingin lang sa bagong pasok naming guro. “Good morning class! I am sorry for being late, I just attended a meeting at the office.” She took a seat and then faced us.

“As I said, I was in the meeting and we talked about what would happen today. Today, the whole school will be half day schedule only because you are about to choose what club will you be participating and joining.” Sabi ni ma’am na ikinatuwa naman ng mga kaklase ko. Samantalang tulad ng katabi ko ay wala rin akong reaksyon. Hindi kasi ’yan uso sa amin sa public school eh. Wala akong kamalay-malay riyan habang ang iba ay puno ng excitement, gaya nalang nitong isang katabi ko na wala namang paki sa mundo kani-kanina lang.

“Before that, I just remember that it is our fourth day of school already and we still don’t have our class officers. Hence, we are having our class officer’s election today.” Dagdag ni ma’am. “So let’s start. The position of president is now open, any nomination?” Panimula ni ma’am saka siya tumayo.

“Ma’am!” My classmate raised her hand. “Yes?” sagot naman ni ma’am. “I nominate Jensen Legazpi for president” sabi naman ng kaklase ko. Agad naman akong bumaling sa katabi ko pero parang wala lang sa kaniya. Siguro ay siya na talaga ang president nitong star section matagal na kaya sanay na siya nano-nominate at talaga namang trusted na siya ng mga kaklase namin.

“Mr. Legazpi is now nominated.” May iba pang ini-nominate ang mga kaklase namin hanggang sa tatlo ang naging candidate for president. Nagsimula na ang botohan at kay Jensen parin napunta ang posisyon dahil 2/3 of the class voted for him at kasama na ako doon siyempre. 

Hanggang sa VP naman ang pinaglabanan. “Ma’am I nominate Jame Fernandez for vice-president” biglang sabi ni Cire na nagpagulat talaga sa’kin. “Hala! Bakit ako?” wika ko sa aking sarili. Tumingin ako kay Cire at kita ko ang nang-aasar niyang ngiti. Sinungitan ko naman siya ng tingin. Itinaas ko ang aking kamao, pinakita ko ito sa kaniya at binigyan ng ‘humanda ka sa’kin’ look. Mas lalo lang siyang natawa dahil sa ginawa ko na para bang nanga-asar. Tsk. Wala pa naman akong kasanayan sa pagiging officer sana naman hindi ako manalo. 

Yun nga ang iniisip ko para hindi ako kabahan pero hindi ko naman inasahan ang sumunod na nangyari. Hindi na sila nag nominate pa ng ibang candidate kaya ako na agad ang nanalo at naging VP. Umikot ang tingin ko sa mga kaklase ko at kita ko ang ngiti sa kanilang labi. “Naku naman, kaya ko ba ito?” wika ko sa nagaalagang boses. Ngumiti na lang rin ako sa kanila na alam kong tabingi dahil napipilitan lang talaga ako. Naku naman oh, napasubo pa.

Napatingin naman ako kay Cire at nag thumbs up sya sakin, kahit anong lapad ng ngiti niya ay inirapan ko pa rin siya. Napatingin naman ako sa katabi ko at dito ko napagtantong magiging part er kami nitong masungit na ito. Nagpatuloy na nga ang election na hindi ko na pinansin pa dahil nag focus nalang ako na ibriefing at ihanda ang sarili ko. Wala na akong magawa kung hindi ay tanggapin nalang at gawin ang obligasyon ko. Hays. 

◇

President: Jensen Legaspi V-President: Jame Fernandez Secretary: Sherleith Ganados Treasurer: Anjie Gomez Auditor: Bryan Jimenes

Yan ang nakasulat sa board ng matapos ang aming naging election. “Parang hindi ko matanggap. Ah!” Pagdadrama ko. “Ang drama mo be, arte” sagot naman ng sarili ko. Eh kasi eh, yung president namin ang sungit, okay naman ako sa kaniya as president namin, ang problema lang is matagal ko siyang makakasama at makakatrabaho sa lahat ng gawain namin dito sa loob ng room dahil vice ako. Ewan ko, naiinis ako na ewan.

Ipinagsawalang bahala ko nalang itong kaartehan ko, total ay may iba pa namang members na mukhang mababait naman kaya okay na rin. Tinanggap ko nalang na ito talaga ang itinadhana sa akin. Napaisip naman ako sa sinabi ni ma’am kanina tungkol sa club. Okay, next problem na tayo.

◇◇

Matapos naming mag lunch, kaming lima ay dumiretso na sa field dahil nandoon nga ang mga clubs. Pagkarating nga namin roon ay medyo nagulat ako sa itsura. Napakaraming mga tent roon at mga booths. Marami ring mga nakakalat ng mga estudyante.

May nakita akong bench na hindi pa occupied kaya itinuro ko ito at umupo na kami roon para tumambay. Napag-usapan naman namin kung anong club ang nais naming salihan.

Unang nagsalita si Cire, “uhm yung akin, tulad pa rin ng dati. Music Club” sabi niya. “May plano kasi akong bumuo ng banda” pagbibida niya. Napa “wow” naman ako sa sinabi niya. Bukod pala sa basketball ay may hilig din pala si Cire sa music. “Talented mo naman” biro ko sa kaniya na sinagot niya lang nang pag smirk. Yabang.

“Oh ’san ka pa, gwapo na nga may boses pa!” pagmamayabang pa niya na tinawanan lang naming lahat. “Tayo bro?” tanong ni JV.  “Yung dati pa rin bro” sagot naman ni Jensen. “Ano bang club niyo?” takang tanong ko naman sa kanila. “Sports club” proud na wika naman ni JV.

“MVP yata to!” sabi naman ni Jensen na halatang nagmamayabang dahil nagawa pa nitong mag flex ng muscle niya. In-fairness, malaman. “Yabang” bulong ko naman para di niya marinig. “May sinasabi ka ba ha?” tumingin siya sa akin. Napaisip naman ako ng kalokohan kaya sumagot lang ako ng, “sabi ko, gwapo ka sana kaso binge!” pangi-insulto ko sa kaniya saka ako malakas na tumawa. 

“Ako guys sa YES-O ako. Kasi, I love nature! #letssavemotherearth!” biglang wika naman ni Cielo kaya napangisi kami sa kaniya, halata na rin kasi namin siya dahil sa tuwing nagkakasama kami ay gusto niyang malinis ang paligid at naishare niya pa nga na as much as possible eco-friendly products ang gagamitin niya. Yun din ang sinabi niya sa amin at naiinspire kami sa kaniya. 

“How about you Jame?” Tanong sa akin ni Cielo kaya napatingin silang lahat sa akin. “Hmm ano nga ba…” wika ko. Dahil nga sa bago lang ako dito sa PHA at wala namang clubs doon sa eskwelahang pinag-aralan ko dati ay napaisip naman ako kung anong club ba ang meron dito na bagay sa akin. “Anu-ano ba ang mga clubs na nandito?” tanong ko sa kanila.

Si Cire ang sumagot. “Well, dito sa PHA merong clubs at organizations. Pwede ka actually na pumili ng isang club at isang organization kung yun ay gusto mo lang. Sa mga clubs we have here, sports club, music club, dance club, math club, english club, science and technology club, board games club, arts club, botany club, and food club.”

“Sa organization naman, merong Student Council, YES-O or environmental protection organization, Red Cross, Charity Org. and lastly Journalism or School Paper Organization.” Dagdag pa ni JV. Bigla namang nakuha ang atensyon ko nung huli niyang sinabi. May club pala para sa ganoon. Ngayon alam ko na ang sasalihan ko.

Napatingin silang lahat sa akin na tila hinihintay ang magiging sagot ko sa kung ano ang sasalihan ko. “Back in my old school, I joined essay writing contest, and competition for feature writing and sports article writing. I really enjoyed writing and that is where I felt I truly belong kaya naman ang sasalihan ko ay Journalism” masayang wika ko sa kanila. 

Nang matapos akong magsalita ay ngumiti sila sa akin at kita ko ang saya sa kanilang mga mukha at kulang nalang ay pumalakpak sila. “Asahan namin ang feature article namin sa school paper ah” biro naman ni Cire. Tumango lang ako sa kaniya at tumawa lang kaming lahat sa kalokohan niya. 

Nang malaman nga namin kung anu-anong club ang sasalihan namin ay nagpasya na kaming pumunta sa kaniya-kaniya naming booth para magpa-register sa mga clubs and orgs. “Kita-kits nalang tayo mamaya guys” wika ni JV sa grupo saka kami naghiwalay ng daan. 

Dahil wala akong kapareha ng sasalihan ay mag-isa akong maglalakad na sana papuntang booth ng sasalihan kong org. Nagulat nalang ako ng maramdaman ko ang bigat ng kamay sa aking balikat at may katabi na akong naglalakad. 

“San punta mo? Diba nandoon yung sa music club?” tanong ko kay Cire. Napatingin siya sa tinuro ko at sumagot, “Oo nga, pero ihahatid muna kita” sabi niya sabay taas baba ng kaniyang kilay habang ngumingisi. “Wow ang sweet mo naman. Kinikilig tuloy ako.” sarkastikong sabi ko sa kaniya at sabay kaming natawa. 

◇

Nang matapos kaming magpa-register ay may ibinigay lang na date sa amin na schedule daw para sa aming orientation. Matapos nga noon ay nagkita muna kami saglit ng grupo saka kami nag pa-alamanan.

Pagdating ko nga sa bahay ay agad akong nagmano kay lolo at kinamusta siya. Okay lang naman daw siya. Naligo na ako at nagbihis kaagad dahil kakain na daw kami. Habang kumakain naman kami ay masaya kong ikinwentoko kay lolo ang lahat ng kaganapan ngayong araw.

Pagkatapos kong kumain ay bumalik na ako sa kwarto ko saka ko naman inabala ang sarili ko sa paggawa ng mga assignment ko at nang matapos ko itong ginawa ay humiga na ako sa aking kama para makatulog at makapagpahinga na. 

Papikit na sana ako ng biglang bumalik sa aking ala-ala ang nangyari  kanina. “Bye!… Ingat ka.” Pagpapaalam sa akin ni Jensen na puno ng lambing ang boses dahil sa mahina lang ito. Ngumiti lang ako sa kaniya at ganoon rin siya. Yun na ang huli kong naalala bago ako napapikit at nilamon na ng dilim.

Chapter 9

Freaky Friday

Jame

Palabas na ako ng bahay, ang usual na inaayos na bahay ay hindi ko nakita dahil hinaharangan ito ng isang malaking truck. May mga taong nagdi-diskarga ng mga kagamitan mula rito. Sa tingin ko ay mga gamit ito ng bagong may-ari ng bahay sa harap. 

May bago na ba talagang titira diyan? Hindi ba pwedeng bumalik nalang sila? The instant I thought about him I immediately discarded his face, it’s weighing my emotion down. Maaga pa naman ngayon, dapat simula pa lang ng araw masaya ka na para good mood ka buong araw kaya dapat iwas sa mga depressing thoughts. 

After I fixed my mental complexities, I shrugged away bad thoughts, move on with my day and started walking my way to the outside world. A while later, I found myself in the same spot 4 days in a row, and what I saw kind of bothers me, altered my brain chemistry. Seems like I’m looking at a different school. Wait, am I on a different school?

“PHILIPPINE HIGH ACADEMY” the sign proudly says the name of the instituition. So, I’m not dreaming, it’s the same school. I confirmed to myself. I sighed and enter the student passageway, a.k.a the gate. When I walked inside, para bang nasa ibang mundo ako. The air seems thicker here, parang a sikip sa lalamunan. 

Umagang-umaga pa lang pero parang uwian na dahil sa emosyon sa paligid. Nakakalat ang mga basura, kalat-kalat rin ang mga estudyante, para bang nagagawa nila ang mga gusto nilang gawin. Meron din akong nakikitang may sigarilyong hinihithit at ang iba naman ay may lumalabas na usok sa bibig mula sa bitbit na electronic cigarette. People here are like once oppressed and after gaining liberty they just seems unbothered of the world’s limitations and borders. What’s happening here.

I see couple straddling their partner’s throat just to get a taste of their saliva. I looked at them sharing body fluids and the moment I was noticed, they snarled at me telling me to f*ck off and mind my own business. Lumaki ang mata ko sa kanila. Parang hindi ata ito yung paaralang pinasok ko kahapon ah. Ang bumungad sa akin ay ang misteryong dala ng biyernes. I watch as the mystery unfolds right in front of my eyes. So ito pala ang sinasabi nilang kakaibang biyernes ng PHA.

The atmosphere’s unsettling, I tried my very best to hide away my emotions and focused on reaching my classroom as fast as I can. I tried not to look on other people doing their business and my eyes were just glued to my feet. Ilang sandali pa ay nasa harap na ako ng building namin at para akong sinilihan sa pwet sa pagmamadaling makapasok sa elevator na maghahatid sa akin sa aming designated floor.

Ilang segundo ang lumipas at bumukas ang elevator. Sa aking pagtapak sa aming floor ay parang nakabalik na akong muli sa PHA, this place’s… just as it was from yesterday. May mga estudyante sa labas, maayos ang mga damit, walang magkasugpong na labi ang meron lang ay mga estudyantelng maayos na nag-uusap, nagtatawanan, at nagchi-chismissan. 

I felt my breathing back to normal, I felt my nerves relaxed but my mind still confused as to what’s happening outside. I composed myself and walk down the aisle until I am in front of our opened classroom door. Parang normal na tagpo rin, gaya ng mga normal naming ginagawa, ganoon ang sumalubong sa akin kakaiba sa sumalubong sa akin sa school grounds. Napahinga ako ng maluwag. Hays.

Pagpasok ko ay may iilan akong mga kaklaseng bumabati na binabati ko naman pabalik. Malawak ang kanilang mga ngiti at peaceful ang aura. Agad na akong dumiretso sa aking upuan at dito ay nakita ko si Jensen na nakatingin lang sa akin. Umupo ako at humarap sa kaniya.

“Are you okay?” tanong niya. Nakalatag ang pag-aalala sa mukha niya. I felt my heart skipped a beat with his concerned eyes and my own softens. “O-oo.” Tumango siya. “Jame Jame. Okay ka lang?” nag-aalalang sumugod si Cire sa aking upuan. Kahit kailan talaga eh no, napaka-oa ng lalaking to. “Cire relax, na on mo na naman si OA, kung makayugyog parang napano na eh no, okay lang ako” wika ko rito saka natigil ang kaniyang pagyuyugyog. A sigh escaped his mouth after hearing what I said.

“I’m glad you’re okay.” “Mabuti naman at ayos ka lang.” Magkasabay nilang sabi. “Teka, ano ba kasi to? Ano bang nagyayari?” naguguluhan kong tanong sa kanila. Puno ng pag aalala ang aking puso. Why do I feel like I’m not safe here?

Tinignan ako ni Cire ng seryoso sa mata saka ito nag explain, “This is what we call freaky friday.” “Freaky friday?” gulong gulo ang isip ko, anong freaky friday? Tumango lamang siya saka nagpatuloy sa sinasabi niya. “This is a tradition in PHA ever since, every first friday of the month, rules and regulations are all banished and simply non-existent. Pwede mo gawin ang lahat ng gusto mong gawin na sa normal days ay pinagbabawal. Smoke, drink, go to school drunk, not wearing your uniform properly, PDA, and bully.” 

“Bully? Bakit pati iyon?” tanong ko naman. Yun kasi ang kinakatakutan ko eh. Bakas ang pagaalala sa mukha ko, nakalukot ang aking noo at magkadikit ang kilay habang umuusbong ang kaba sa aking dibdib. 

“Yes, bullying is allowed during Freaky Fiday, but you might wanna think twice if you do it.” Tumingin si Jensen sa akin saka nagpatuloy, “You see, on regular days, any form of bullying is the highest offense you can do as PHA students, and the person who’s proven guilty of this act is immediately expelled without a doubt. However, during freaky friday, a student might do it without restrictions from the school, just do not forget that someone can do it to you too or someone can get revenge.” He explained while I listened patiently.

Huminga lang siya ng malalim saka nagpatuloy muli sa kaniyang pagi-explain. “Bullying still is the highest offense you can do during this day, however, someone, or I might say, some people, can get to you and not the school.” wika niya na nag-iwan naman sa akin ng malaking katanungan? Sino or sinu-sino?

Seems like they read my mind, they answered, “The eliminators.” Sabay nilang sabi. “Teka teka, ang dami niyo ng binanggit, first of, bakit ba may ganito? Para saan ba itong freaky Friday?” “Ito ay dahil sa founder ng PHA, he was once bullied noong kabataan niya, walang tumulong sa kaniya kundi sarili niya lang rin. He write his own destiny and seek vengeance after those who greatly contributed to his demolishment. Seeking revenge taught him a lesson, kaya naman he used his experience to instill to the student the importance of limiting your own freedom. Seems like the founder gives opportunity to the student to be as liberated as they want, at the same time, he wants the students to learn restricting themselves, that even though we have freedom, we are still bound to limitations.” Sabi ni Cire.

“Kagaya niya, nabully siya ng ibang mga estudyante at yung mga perpetrator niya kung makapang-bully para bang walang bukas, kaya naman nilagay ng founder ang limit of freedom sa kaniyang sariling mga kamay, he goes after them and be his bullies’ grim reaper. However, he too learned that revenge is also limited, he tastes his own medicine, karma also gets to him. Now, he wants his legacy to be remembered. He founded his own school that reprobate bullying but allow it once a month for the sake of practical learning.” Mahabang pagsasalaysay ni Jensen.

Now I am enlightened. Everything seems reasonable and justifiable to me. May purpose naman pala talaga ang freaky friday, pero hindi ko pa rin maiwasan ang matakot at mangamba. “How about the eliminators?” I asked them. “Ang eliminators naman-” “Good morning everyone, not a regular day today, but I hope you can do just fine.” Hindi na nagawang sabihin ni Cire ang nais kong malamang tungkol sa the eliminators nang pumasok na ang una naming teacher para sa araw na ito. Mabilis na bumalik nalang ito sa kaniyang upuan. 

She sat at the table and explained some point to us, “I know all of you are familiar already to freaky friday, but may I remind you, freaky friday is not effective here at the top floor, or the elite sections, as well as other grade levels elite sections. Elite section encompasses you; the star section, science curriculum section, and the special program in the art section. Everything that freaky friday encompasses isn’t allowed here, so you may consider this as your safe space. Although be mindful going out, exception of this special program is only applicable here, thus, you are your own soldier in terms of going outside this zone, as the school is not to be blame for your condemnation.” She looked at us in the eye seriously sending the message.

Kaya pala. Dito ko napagtanto na kaya pala parang gaya pa rin ng dati ang vibes ng top floor, dahil pala iyon hindi epektibo ang freaky friday sa amin. May maituturing pa rin pala akong ligtas na lugar kahit papano. Medyo nabawasan ang aking kaba dahil sa impormasyong ito. “Are we clear?” Our teacher asked. “Yes miss!” we collectively said, then she proceeds to her lectures while I try to organized my displacing thoughts and manage to listen attentively. 

◇

“Lunch na tayo” baling sa akin ni Jensen nang matapos ang aming 4th subject. Tatango na sana ako nang magiliw ngunit agad na sumibol ang kaba sa aking puso nang napagtantong hindi nga pala ito ordinaryong araw sa PHA. Jensen looked worriedly at me, “What’s wrong?” tanong niya sa akin nang mabasa ang pag-aalala sa aking mukha. 

“Freaky friday nga diba? Baka ano pang mangyari sa atin sa labas” naga-alala talaga ako at naisip na mag stay nalang dito hanggang sa matapos ang araw. Pero nga naman, magugutom naman ako, eh delikado din yun.

“Don’t worry, we’re here for you” sumingit si Cire sa usapan namin na hindi ko namalayang nasa harap na pala namin. Napatingin ako sa kaniya at natawa, “sa payat mong iyan?” sumimangot ito sa sinabi ko. “Wala ka bang bilib dito?” pinakita niya ang kaniyang braso at nag flex ito na tinawanan ko. “Hahahaha syempre..” he smirked, “wala” biglang nawala ang confidence sa mukha niya nang marinig ang sinabi ko. 

Parang talong-talo ang itsura niya kaya napatawa kami ni Jensen. “Ah ganoon, you’re teaming against me” wika niya na tumatango-tango na para bang nanghahamon. Tumayo si Jensen sa upuan niya, he looked at me, “We’re here to protect you.” Lumabas ang ilaw sa paligid ni Jensen at naha-highlight ang kaniyang gwapong mukha na may matapang na ekspresyon, kulang nalang ay sumakay siya sa kabayo at talaga namang mukha na siyang prinsipe. 

Sa paraan ng kaniyang pag-bigkas sa bawat salita ay nakabibighani na magtitiwala ka talaga. Hindi ko namalayang nakatulala na pala ako sa kaniya ng matagal, “Hoy” bumalik ako sa aking ulirat nang yugyugin ako ni Jensen. “Ay hahaha sorry” paghingi ko ng pasensya, he smiled then smirked, “napopogian ka na naman sa’kin no?” Pogi? Syempre oo, pero hindi ko sasabihin sa kaniya yun, lalaki lang ang ulo niya, “Lunch na tayo tara, gutom lang iyan” wika ko saka tumayo at naunang pumunta sa door. “Basag bro” rinig kong wika ni Cire na sinundan ng kaniyang pagtawa. Napatawa na lang rin ako at pinatuloy ang paglalakad hanggang nasa kapwa gilid ko na ang dalawa.

Napatigil kami bigla sa aming paglalakad nang may mag ring, Jensen fish his phone in his pocket and place it in his ear, he talked with someone on the phone then after a while the call ended. “Si JV, nasa cafeteria na raw siya, mag-ingat daw tayo” wika nito saka kami tumango ni Cire at dumiretso na sa elevator. 

Nang bumukas ang elevator sa may ground floor ng building ay napanganga nalang ako sa aking nakita, sumalubong sa amin ang mga lalaking nagkakarambolan, nagsusuntukan, nasa lima sila at pinagsusuntok ang kanilang mga kalaban, hindi ko mawari kung sino-sino ang magkalaban at wala na kaming pake roon! Agad na humawak sa aking magkabilang braso ang dalawa at inilayo ako sa lugar na iyon. 

Binilisan namin ang aming paglalakad patungong cafeteria. Kung ano iyang inabutan ko kanina sa gate na aura na paaralan ay iyon rin ang aming nadatnan. Tila ba napakadilim ng paligid kahit maaraw naman. Ang hirap huminga, nakaka-kaba. It appears that this school’s look like a school for naughty kids, it’s giving that idea, everybody gives the impression of being a menace. 

Malapit na kaming tatlo sa cafeteria nang may namataan kaming papunta sa aming direksyon. We stopped on our tracks, we we’re frozen solid and basically glued to the ground where we are. Nabuhay ang kaba sa aming dibdib.  “The eliminators” bulong ni Jensen sa aking tabi na nakatingin rin sa mga taong nasa harap namin. 

Limang lalaki, matatangkad, tila namamalagi sa gym dahil sa bakat ng muscle sa kanilang black shirt. Nakasuot sila ng black mask na yung parang sa mga kidnapper, mata lang ang kita sa kanila. Nakakatakot sila kung tumitig, parang nakakanginig ng laman. Nanginginig na ako sa takot. Hindi ko sila kilala, hindi ko alam ang tungkol sa kanila o kung ano man ang papel nila rito sa letseng freaky friday na ito, pero ang alam ko lang, nakakatakot sila at paparating na sila sa amin na nagpapadagdag sa kilabot na aking nadarama. 

 Humahakbang sila papalapit sa amin habang kami naman ay dahan-dahang umaatras. Dito ko napansin ang maliit na ‘X’ sa kanilang t-shirt kung saan nakapwesto ang kanilang puso. X for elimination. Ano ba kasing ginagawa nila, hindi kasi natapos ni Cire kanina yung sasabihin niya kasi dumating si ma’am eh. 

“Bro, bakit sila lumalapit sa atin eh wala naman tayong kasalanan sa kanila?” bulong ni Cire kay Jensen, bakas ang takot sa kaniyang boses pero naka-display ang tapang sa kaniyang mukha. Nakatingin lang si Jensen sa harap namin at tila kinakalkula ang hakbang na gagawin.

“Ahhhhhh” rinig namin sa malayo, nagulat ako sa lakas ng sigaw, dito na bumilis ang galaw ng grupo at tumakbo na sila papalapit sa amin. Lumawa ang aming mata sa gulat. Lumakas ang tibok ng puso ko at natatakot akong napa-atras at tumakbo pabalik sa aming building habang yung dalawa naman ay tumakbo sa magkabila kong gilid. 

Sumisigaw na ako sa aking isipan sa takot. Nalilito na rin ako at natatakot kung ano bang gagawin ko, lalaban ba o tatakbo nalang. Sa pagkaka-alam ko wala naman akong atraso sa kanila o kahit sa iba, wala akong ginawa! Tumakbo ako nang tumakbo. Napatingin ako sa aking likod at tumatakbo parin sila papunta sa akin, ako na lang mag-isa jusko bakit ba sa ’kin sila sumusunod?! Nakita ko rin sa likod si Jensen na tila hinahabol rin ang the eliminators. Teka bakit niya hinahabol? Bakit ba kami naghahabulan?!

Ahhhhh lalong bumibilis ang kanilang takbo na pumapantay sa bilis ng tibok ng puso ko! Tumutulo na aking pawis mula sa noo at parang luha na tumutulo sa aking mata. Kita ko na ang aming building kaya mas binilisan ko pa ang takbo. Nang malapit na ako sa building ay natanaw ko pa rin doon ang mga lalaking nag-aaway at jusko naman may hawak ng basag na bote ang mga iyon! 

Nalilito na ako at natatakot para sa kaligtasan ko. Ano bang gagawin ko, saan ako pupunta, sa harapan ko nag aaway na mga lalaki, baka madamay ako, sa likod ko naman mga lalaking maskulado na mukhang nambubugbog sa laki ng mga braso. Napapagod na rin ang aking binti at sumasakit ang ulo sa pinaghalong takot at pagod na nararamdaman. Naiiyak na ako.

Malapit na ako sa bakbakan! Ano ba gagawin ko. Malapit na akong mapunta sa mga lalaking nag aaway at malapit na rin akong madatnan ng mga lalaking nakaitim! Diyos ko po! Kinalkula ko ang aking mga options, kanino ba ako magpapagulpi, sa nagaaway na may basag na bote o sa mga nambubugbog. Malapit na sila sa akin! Ahhhh!

Ayoko doon sa may bote, tumigil nalang ako sa pagtakbo at ipinikit ang mga mata ko sa takot. Habang nakapikit ay tumutulo na ang pawis at patulo na ang luha ko. Tatanggapin ko nalang siguro ang tadhana ko. Nanginginig ako sa takot habang inaantay ang aking katapusan. Hinanda ko na ang aking sarili, ito na sila-

Eh? Bakit parang ang tagal? Eh? Binuksan ko unti-unti ang aking mga mata at ang tangi ko lang nakita ay ang humahangos na si Jensen, nakatukod ang dalawang kamay sa tuhod at tagaktak ng pawis, para bang tumakbo sa fun run. Malayo sa iniexpect kong mga lalaking naka itim. Hinanap ko sa paligid ang ‘the eliminators’ bakit wala. 

“Tumigil kayo!” Rinig kong sigaw ng mababang tinig sa di kalayuan. Lumingon ako sa may harap ng building at dito ko nakita ang mga lalaking naka itim na inaawat ang mga lalaking nagrarambolan. Imagine my dissapointment and shock. “Hindi pala ako ang pakay nila?” tanong ko sa hangin. Haaaaaa? 

Tumingin ako kay Jensen, tila nakabawi na siya ng kaniyang hininga. Napahawak siya sa kaniyang sentido. “Hindi ikaw, ang habol nila ay yung mga nag-aaway.” Sabay kaming napatingin sa mga lalaki na ngayon ang bawat isang lalaki ay may hawak ng isang estudyante. Hindi ko alam kung matatawa ako oh ano eh. Ano ba?

He saw confusion written on my face. “The eliminators are the gang who’s responsible for the bullies, they are like the guards or police who will cease the fire or riots like that. However, they are just students like us but no inw knows their identity. I was also baffled on why they were running at you when you didn’t do anything wrong. That’s when I know na they are not after you, they are after the boys on riot that’s why I run after them to tell you. But dang bro, you’re a fricking cheetah man, ang bilis mong tumakbo!” Mahabang pagi-explain niya. 

“Grabe pa naman ang takot ko. Bakit kasi hindi niyo sinabi sa akin ang tungkol sa kanila? Nagmukha tuloy akong tanga!” wika ko sa kaniya. Hindi ko na tuloy alam kung matatawa ba ko oh ano. Ewan ko nalang talaga. Kung kanina naiiyak ako sa takot, ngayon naiiyak ako sa kahihiyan.

“Guys! Are you okay? Jame okay ka lang?” Si JV kasama si Cire na tumatakbo papunta sa amin. “Nasaktan ka ba?” Lumapit sa akin si JV at tila nanay na tinitignan ang anak kung may galos ba. Nag-aalala siya pati si Cire. Nakatingin lang ako sa kanila at tinignan rin nila ako at nagtataka kung bakit wala akong emosyon. Tumagilid ang ulo ni Cire at litong-lito sa akin. “Pft” hindi ko na napigilan ang aking sarili at natawa, “Hahahahahaha” malakas na pagtawa ko na kalaunan ay sinundan rin ni Jensen. Hay ano ba to. Hahahahaha.

◇

Nang matapos ang araw at matapos kaming magpa-alam sa isa’t-isa ay natagpuan ko na naman ang aking sarili sa gate ng eskwelahan at nakatingin sa sign ng pangalan ng instituition. I remembered what we did this day, it’s a roller coaster of emotion. I smiled. Indeed, such a freaky friday.

Chapter 10

Jame

Malamig na hangin, katamtamang sikat ng araw, at mainit na gatas na pinaresan ng tinapay ang salubong sa akin ng sabado ng umaga. Payapa at walang iniisip na school activities. Salamat rin dahil mula sa stress at kaba kahapon, makakapag-pahinga na ako ngayon.

Nasa bakuran namin ako ngayon, sa likod bahay kung saan may mga pananim na gulay. Pechay, talong, radish, malunggay, at camote. Mga hilig naming gulay. Hilig rin kasi namin ni lolo ang magtanim at nakakawala ito ng stress, ang saya rin kapag may ani kana, yung tipong ang sarap nitong kainin dahil alam mong fresh ang mga gulay dahil ikaw mismo ang nagtanim.

Habang ako ay umiinom ng gatas dito sa dining area sa likod bahay, ang lolo ko naman ay inaasikaso ang mga pananim, tumitingin ng mga peste at nagdidilig. Pumipitas din pala siya para sa magiging agahan namin. Isa kasi ito sa mga hobby niya, ang pagtatanim. Sa kaniya ko namana ang green thumb ko. 

“Apo bumili ka nga ng tomato paste pagkatapos mo diyan” rinig kong utos ni lolo. “Opo” sagot ko naman. Binilisan ko na ang pagkain ko para makabili na sa labas.

Akmang isasara ko na  sana ang gate nang biglang may narinig akong sumigaw ng pangalan ko. “Jame!” Nagulat ako sa lakas nito. Nang makita ko kung sino ang sumigaw ay mas nagulat ako. Lumuwa ang aking mata at hindi makapaniwala sa kung sino ang nakikita ko ngayon.

Isang matangkad, maputi, at may pinakamatamis na ngiting kilala ko. Hindi ako makapaniwala ngayon. Nakanganga lang ang bibig ko habang siya naman ay tawa ng tawa sa reaksyon ko. I can’t believe how grown up he is now! And the fact that I’m seeing him. He’s here!

“Kurt?” Hindi ko makapaniwalang tanong sa kaniya. “Kamusta kana?” Tanong niya sa akin. “Ikaw ba talaga yan?” Tanong ko ulit at hinawakan ang kaniyang magkabilang pisngi para tignan ang buo niyang mukha. He’s really grown, I almost didn’t recognize him.

“Yes, it’s me!” Masiglang wika niya. I can’t contain my happiness right now, niyakap ko siya na agad niya namang tinanggap. We’re both reflecting each other’s smile.

“Okay lang ako, ikaw, kamusta ka na?” “Eto gwapo pa rin” pagmamayabang niya. “Hindi ka talaga nagbago, ang yabang mo pa rin!” Ginulo ko ang buhok niya na halos hindi ko na magawa dahil sa tangkad niya.

Mas tumangkad at mas pumuti siya ngayon. Well, sa loob ba naman ng ilang taon na hindi kami nagkita, malamang ang rami ng nagbago sa amin. Isa lang talaga ang hindi nagbabago, ang tamis ng ngiti niya. Masayang masaya ako na narito na siya ngayon.

Kurt Luis Tejano, siya ang childhood friend ko. Nag migrate sila sa Singapore noong mga 8 years old kami. Na assign kasi roon ang daddy niya at matagal tagal kaya naisipang doon nalang sila maninirahan

“I’m so glad that I meet you right now, pero bibili pa kasi ako ng tomato paste eh, pasok ka kaya muna sa loob, bibili lang ako saglit” wika ko sa kaniya nang maalalang may inutos pala sa akin si lolo. “Sabayan na kita, na miss kita eh” sabi pa niya kaya naman sabay na kaming naglakad papunta sa tindahan. Naramdaman ko ang bigat ng kaniyang braso nang nagsimula kaming lumakad. S“Uy marunong ka pa rin mag tagalog ah, akala ko magaala-afam ka na eh hahaha.” “Tagalog pa rin naman kasi ang gamit namin sa loob ng bahay kaya hindi ito nawala sa akin” sagot niya naman sa biro ko. 

Si Kurt ay di naman gaanong maputi at di rin naman maiitim noon, kaso iba ata ang hangin doon sa Singapore eh kaya naman mas lalong tumingkad ang kulay niya.  Syempre gwapo siya given his brown eyes, makapal na kilay matangos na ilong at syempre yung lips niya, full and kissable.

Sa tagal naming nagkalayo, akala ko mag-iiba na siya pero ganoon pa rin pala, walang pagbabago, makulit at mapang-asar pa rin, mga bagay na nagkakasundo kami. Habang naglalakad ay wala kaming ibang ginawa kung hindi ang bolahin ang isa’t-isa at magtawanan, parang kahapon ko lang siya huling nakita, kung ano ang bond namin noon, ganoon pa rin ngayon. Ang saya lang, nakakapuno ng puso.

Habang papunta sa tindahan ay nakasalubong namin si Lisa. Hindi niya maalis ang tingin sa kasama ko. Kulang nalang ay kumislap ang mata niya na para bang christmas lights. “Anong tinitingin-tingin mo dyan ha?” Sabi ko kay Lisa nang hindi nito mapigilang ngumiti. “Ang gwapo naman niyang kasama mo!” Kinilig na wika niya na halatang nagbublush. “Pakilala mo naman ako” dagdag pa niya sabay lagay ng kaniyang buhok sa likod ng tenga.

“Kurt this is Lisa, kapitbahay ko. At Lisa ito naman si Kurt, kai— “boyfriend niya”sumingit si Kurt at bigla namang tumili si Lisa na wari’y kinikilig. Hinampas ko naman  si Kurt sa braso niya. Kahit kailan talaga tong lalaking to oh.

“Sana all! May jowa!” Tili ni Lisa. Naku itong babaeng to, paniwalang paniwala rin, “naku! ’Wag mong intindihin yang loko-loko nayan. Nagbibro lang yan” sabi ko naman kay Lisa. Nanlilisik naman ang matang tinignan ko si Kurt sabay hampas ulit sa braso niya.

“Aray! Ang sadista talaga ng babe ko!” sabi niyang may nakakalokong ngiti habang hinahaplos ang braso niyang hinampas ko.

“Mabuti pang umalis nako dito, baka mamamatay ako sa sobrang kilig.” Paalam naman ni Lisa at umalis na habang kami naman ay dumiretso na sa tindahan at bumili ng tomato paste. Hindi na kami masiyadong nagtagal dahil alam ko hinihintay na ako ni lolo, mainipin pa naman minsan iyon, tumatanda na kasi.

“Halika pasok ka muna, for sure matutuwa si lolo na makita ka” inaya ko si Kurt na pumasok muna kaso ay uuwi na raw muna siya, mamaya nalang daw kami magkita ulit at may aasikasuhin pa siya. Actually, kararating lang daw nila ngayon at hindi pa nga siya nakapag-ayos ng mga gamit sumugod na siya agad dito sa akin. 

“Jameeeeee!” mula sa gate namin ay rinig ko na ang sigaw ni lolo “Nandito na po!”  sigaw ko at minadali na ang pagpasok saka agad kong ibinigay ang tomato paste niya. 

◇

Nagising ako sa pagtawag sa akin ni lolo. “Apo gising na, nandito si Kurt.” Nang marinig ko ang sinabi niya ay mabilis na tumakas ang tulog sa aking sistema. Hindi ko na namalayang nakatulog pala ako, naglinis kasi ako ng bahay kanina kaya ayun, napagod. 

Agad akong lumabas ng kwarto at nadatnan ko nga si Kurt na nakaupo sa aming sofa sa sala. Teka, bakit ba nandito siya? Ay hala, may lakad nga pala kami ngayon! Kaya pala parang pormang-porma ito. Although simple lang ang kaniyang damit, minimal kung baga, pero dahil sa angkin niyang kagwapuhan ay ang lakas pa rin ng dating. 

“Hindi ka pa bihis?” tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, nahiya naman ako bigla, feeling ko jinajudge na niya ang buong pagkatao ko. “Sorry ngayon lang ako nakagising eh” paghingi ko ng tawad. “Oh ano pang tinutunganga mo diyan? Magbihis ka na” utos nito saka ito tumawa, “ito na nga, sabi ko nga diba.” Agad akong nagtungo sa aking kwarto para makapagbihis. 

Isang simpleng white shirt at beige pants ang aking isinuot na pinaresan ko naman ng puting sandals. Nang makitang maayos at presentable na akong tignan mula sa salamin ay lumabas na rin ako agad. 

Sa aking paglabas ay nakatulala lang sa akin si Kurt, nakalapit nalang ako sa kaniya ay ganoon pa rin ang tingin niya. Napano tong lalaking to? Namaligno na ata to. “Hoy!” Agaw pansin ko sa kaniya. Mabilis naman siyang nagising at agad pinamulahan ng mukha. 

Dahil maputi siya, kagaya ko ay mabilis at klaro talaga kung mamula ang aming mg pisngi. Ang kay Kurt nga lang, hindi lang ang pisngi ang namumula sa kaniya kundi pati ang noo. Isa sa mga rason kung bakit nalalaman ko agad kung ano ang nararamdaman niya. 

Ang ibig sabihin lang ng pamumula ng kaniyang noo ay kinakabahan, nahihiya, o kinikilig. Bakit naman siya kakabahan sa akin, bakit rin naman siya mahihiya eh makapal ang mukha nito, baka naman?

“Saan tayo pupunta?” Basag niya sa katahimikang namayani sa aming dalawa. Alam ko na nililihis niya lang ang usapan dahil alam niya na alam ko ang dahilan kung bakit mamumula siya. Hindi ko na lang pinagtuunan ng pansin ang bagay na iyon at pinalagpas nalang baka mamaya magmukha na siyang kamatis. “Kung saan mo gusto” ang tanging nasagot ko sa tanong niya. 

“Nandiyan pa ba yung park?” tanong bigla ni Kurt sa gitna ng aming paglalakad. Tila umilaw ang bumbilya sa utak ko nang marinig ang tanong niya. Tama yung park! “Oo, nandoon pa rin, gusto mo punta tayo doon?” masiglang tanong ko naman sa kaniya. Bigla namang nakulayan ng saya ang mukha niya. “Sige tara!” 

Yun na nga ang naging plano, tinahak namin ang daan papuntang park. “Naalala mo pa ba dati, doon tayo naglalaro?” Tanong ko sa kaniya nang bumalik sa aking ala-ala ang paglalaro namin doon nung mga bata pa kami. Natawa nalang siya bigla, siguro may naaalala rin. “Hahahaha syempre naman!” 

“Nadulas ka pa nga noon sa damuhan eh, nung naglalaro tayo ng habulan at malakas ang ulan” pagkukwento niya na hindi mapigilang matawa.  Napangiti rin ako nang maalala iyon. “Eh ikaw nga, nung umakyat ka sa puno ng malunggay para kunin yung shuttlecock mo, eh alam mo namang di matibay yun tuloy natumba yung puno ng maluggay kasama ka” pagkwento ko na sabay naman naming tinawanan. Sumasakit na ang tiyan ko at halos hindi na ako makahinga dahil sa tawa ng tawa. Si Kurt naman ay nagiging kamatis na rin sa sibrang pula. “Ang pangit ng itsura mo dun hahaha!” dagdag ko pa na mas lalo naming ikinatawa.

Para na kaming mga baliw doon, tawa lang kami ng tawa na tila walang pakialam kung may makakita man sa amin, nasa  kalsada pa naman kami. Kaya gusto ko kasama lagi si Kurt at kaya ko siya bestfriend dahil kahit ano nalang talaga tinatawanan namin. Kahit nga pinapagalitan siya ng parents niya at ako naman ay ni lolo, pinagtatawanan pa rin namin ito hanggang sa mawala ang sakit ng mga palo sa amin. 

Konting paglalakad na lang ay narating na nga namin ang parke. May mga batang naglalaro roon. Hapon na rin kasi at wala ng init kaya naman ang daming bata na ang naglalaro rito. May mga batang nagi-slide, may mga nakalambitin rin sa monkey bar, at mga batang nagtataas-baba sa see-saw. Isa lang ang makikita mo sa parkeng ito, iyon ay ang saya.

Matagal na rin akong hindi nakakapunta dito, wala na rin kasi akong kalaro simula noong umalis sina Kurt, wala naman akong ibang kaibigan at kaedad. Looking at the smiling faces of the children playing, it reminded me of how fun we used to be when we were kids and the only thing that matters to us is fun and enjoyment. No problems at all. 

Nang napalingon ako kay Kurt ay ganoon rin ang emosyong nakadisplay sa mukha niya. Nakangiting nakatingin sa mga batang naglalaro at tila nagpiplay sa kaniyang isipan ang mga ginagawa namin dito noon. 

Napansin kong nabakante ang swing kaya naman dumiretso ako rito at umupo. Si Kurt naman ay mabilis na nakapwesto sa likod ko para iswing ako. Nakangiti lang ako habang humahampas sa aking mukha ang hangin dulot ng pag swing. Dito ko na realize na may rason pala kung bakit hindi ako nagsi-swing ng si Kurt ang tumutulak. Mabilis na lumaki ang aking mata at narinig ko ang halakhak na mala-demonyo ni Kurt.

“Kuuuurt!” Malakas akong sumigaw dahil sa takot, ang mahina niyang pagtulak kanina ay lumalakas na ngayon. Para na akong mahuhulog. Lalabas na yata ang puso ko sa kulungan nito dahil sa kaba. Habang kinakabahan ako ay siya namang ikinatawa lang ni Kurt. “Humanda ka talaga sa’kin! Ahhhhhh” tumitili lang ako habang tawa lang siya nang tawa at hindi parin tumitigil sa pagtulak. 

Mabuti nalang at hinaplos ata ng kabutihan ang puso niya at hindi niya na pinatagal pa ang paghhirap ko, hininto na niya ang pagtulak habang ako naman ay pinapakalma ang nanginginig kong puso. “Hindi ka pa rin nagbabago Jame, hanggang ngayon takot ka parin sa pagswing” wika nito na tumatawa pa rin. 

◇

Natagpuan nalang namin ang aming mga sariling nakaupo sa isang upuan na gawa sa kahoy. Luma na rin ito at talaga namang sinusubok ng panahon. Dito rin kami umuupo dati sa tuwing nagpapahinga kami galing sa paglalaro.  Tulad ng pagkakaibigan namin ni Kurt, buo pa rin at matibay ang kahoy na ito na labis ko namang ikinatuwa. Tila ba punong puno ang aking puso ngayon ng saya dahil finally, may bestfriend na ako ulit. 

“Kamusta ka na pala Pots?” tanong niya matapos ang katahimikang namagitan sa aming dalawa. Mabilis akong napangiti at napatingin sa kaniya. “Hindi ko alam Pits eh” sagot ko sa kaniya. Pits at Pots, ang tawagan namin sa isa’t-isa. Malayo ang aking tingin, sinusubukang hindi bumalik sa aking ala-ala ang aking mga nakaraan. Sa tuwing naaalala ko ang mga iyon ay hindi ko talaga maiwasang manginig dahil sa sakit na dinaranas ko. Pero hindi ngayon ang tamang panahon para doon. 

Nakatingin lang sa akin si Kurt at kita sa mukha nito ang pag-aalala. Nakakunot ang kilay at seryoso ang mukha. Dito naman pumasok sa isip ko ang isang kalokohan. “Nung iniwan mo kasi ako, nagbago na ang lahat, wala na akong kaibigan, naging malungkot ang buhay ko” wika ko saka pinahid ang luhang tumakas sa aking mata. 

Bigla namang lumandas ang kaba sa mukha ni Kurt at parang hindi na niya alam ng gagawin dahil sa pag-iyak ko. Natataranta na siya and it takes me thousand efforts not to laugh with his emotion right now. Kahit kaila talaga ang bilis niyang paniwalain eh. “H-hoy, sorry na. Alam mo naman ang dahilan diba, hindi ko rin naman ginustong tumira roon at iwan ka.” Naguilty naman ako bigla kaya naman, “Hahahahaha” biglang pagtawa ko.

Ang lungkot sa mukha niya ay napalitan ng pagtataka hanggang sa na gets na niya ang ginagawa ko. “Artistahin ka pa rin talaga hanggang ngayon ah” wika niya saka niya ako kiniliti. Hindi ko naman inaasahan iyon. Malakas akong tumawa dahil sa pangingiliti niya. Nang makahanap ng pagkakataon ay bigla akong tumakas sa bisig niya. “Halika dito!” wika niya saka niya ako hinabol. 

Naghabulan kami sa park at paikot lang ng paikot. Yung ibang mga bata naman ay tila natutuwa na may mga matatandang naglalaro rin. Sumali pa nga iyong mga bata sa amin, si Kurt ang taya at takbo lang kami ng takbo. Napuno naman ng tawanan at kasiyahan ang buong parke, parang noon lang.

◇◇

Sa loob ng isang parke ay nakatambay sa isang upuan na gawa sa kahoy ang dalawang magkaibigang mga bata. The playground is empty, just like their hearts. Ang isa ay maputi at ang mga mata nito ay natatago ng kaniyang mahabang bangs samantalang ang isa naman ay may pagka kayumanggi ang balat na naka pangporma ang suot.

Bakas ang kalungkutan sa mukha ng dalawa. Ang lungkot na ito ay dulot ng kanilang nalalapit na paghihiwalay. Walang magawa ang dalawa kundi ang tanggapin na lang ang nakatakda para sa kanila. 

“Pots” wika ng batang nakaporma ang suot. “Pits” himig ang lungkot sa boses ng batang may bangs. “Alam mo namang ngayon ang alis namin diba?” Tanong nito na may lungkot rin sa boses. Tila hindi nila magawang ngumiti at abot sa mga mata ang sinisigaw ng kanilang mga puso. “O-oo.”

“Ngayon na rin matatapos ang pagkakaibigan natin” dagdag pa nito saka napayuko at tinatago sa bangs nito ang mga matang naluluha. “Ano ka ba, hindi matatapos ang pagkakaibigan natin, hindi ngayon, hindi bukas, hindi magpakailanman.” Sagot naman ng isa na hindi rin mapigilang malungkot. 

“Talaga? Promise mo yan ah” wika noong Pots. “Oo, at sa pagbalik ko rito, liligawan kita!” wika nung Pits na sinusubukang pasayahin ang naiiyak na niyang kaibigan. “Pero Pits, magkaibigan tayo at—” hindi na natapos pa ni Pots ang sasabihin niya ng marinig nila ang pagtawag ng tatay ni Pits sa kaniya.

Ito na nga ang naging huling pagkikita ng dalawa. Kapwa malungkot at kapwa sawi. Hindi man nila alam kung kailan ang muli nilang pagkikita, ang alam nila, ay magtatagpo pa rin ang landas nila.

Naiwan ang batang may bangs sa loob ng parke. Parkeng walang laman, tulad ng puso niya. Nakatingin lang iti sa kakaalis na kaibigan. Nang tuluyang di na matanaw ang papalayong mag-ama, dito na tumakas ang mga luhang pinipigilan niya kanina.

“Bye Pits.”

Chapter 11

Me and the Four Boys

Jame

Pagkapasok ko sa school ay ibang PHA ang sumalubong sa akin. This place screams a total beehive because students’ are as busy as a bee. May mga nakasabit na mga bandiritas na iba’t-iba ang mga kulay sa paligid at kasalukuyang may mga estudyanteng nagsasabit sa mga lugar na wala pa nito. 

Mukhang busy ang lahat sa pagsiset-up ng mga tents and booths para sa iba’t-ibang activities. You can see students everywhere, scattering the whole place with their presence. The place reeks excitement and anticipation. 

Tomorrow is a big day for PHA. Tomorrow is the foundation day of Philippine High Academy and it’s an understatement if we say we’re only excited, because we are thrilled and ecstatic for tomorrow’s event. We don’t know what’s in the sleeve of the school admins bet we are up for it!

Nasa gitna lang ako ng field at nakatingin nang biglang nagdilim ang paningin ko. May kamay akong nararamdaman sa mga mata ko. Dahil sa dilim at wala akong makita, mabilis na sumulong ang kaba sa aking dibdib. Bumibilis ang tibok ng aking puso. Hindi, hindi! Hindi pwedeng nandito sila para guluhin ako ulit! Ayoko ng mangyari ulit yung dati!

Sobra na akong kinakabahan at parang hirap na akong huminga. Pinilit ko lang na pakalmahin ang sarili. Teka, nandito nga pala ako sa PHA, wala sila rito. Nagsimula na akong kumalma nang may maamoy ako. Kilala ko ang may-ari ng pabangong ito, hindi lang iyon, dahil naamoy ko rin ang pianaghalong perfume at ang kaniyang natural body scent. 

Tuluyan na ngang nawala ang kaba at takot sa aking dibdib nang hindi lang iyong amoy na iyon ang nagpapatunay na hindi masasamang tao ang nagtakip ng mata ko. Naririnig ko rin ang mga tawang pilit na tinatahimik. 

“PagHindiNyoInalisAngKamayNyoSakinSisigawTalagaAko.” Mabilis kong wika sa kanila. 

“Ano?!”

“What?!”

“Huh?!”

Sabay-sabay nilang sabi. And my hunch is right, it’s the golden trio. Kilalang kilala ko ang amoy ni Jensen dahil magkatabi kami sa classroom. Dinadala ng hangin ng aircon ang amoy niya patungo sa ilong ko. 

“Ahhhhhhhhhhhh!” sumigaw ako ng napakalakas at namalayan ko na lang na lumiwanag na ulit at muli ay nakikita ko na ang paligid. Mabilis na natanggal ang kamay sa aking mata nang sumigaw na ako. Takot pala kayo ah.  “Tulong! Tulong! Mga kidnapper ahhhhhhh!” Dagdag ko pang sigaw habang yung tatlo naman ay lumalayo na sa ’kin. 

Pinagtitinginan na ng mga tao ang pwesto namin dahi sa sigaw ko. Puro defensive naman at tila nahihiya ang itsura nung tatlo. 

“Huy ’di a!” Rinig kong sabi ni Cire na nahihiya na. “Pft hahahahaha.” Tumingin sila sa akin na tila naiinis sa ginawa ko. Lalo naman akong natawa sa mga reaksyon nila. Huwag niyo kasi akong unahan sa mga ganiyang pakulo niyo hahaha. 

“Lakas ng amats nito” tawang sabi ni JV. Natatawa na lang rin siya habang si Cire naman ay napakamot sa ulo niya. “Hi guys” biglang sulpot naman ni Cielo. Nakipag-apir ang tatlo sa kaniya habang nagyakapn naman kami. 

“Ano-anong pinaghahandaan niyo para sa foundation day?” tanong ni Cielo. Nabaling ang atensyon namin sa kaniya. “Sa amin kasing mga yes-o na assign ang cleaning and maintenance” dagdag pa niya.

“Tutugtog kami ng banda ko bukas para sa opening” masiglang wika ni Cire. Basa sa mukha niya ang excitement para sa gagawing pagtugtog bukas. “Wow, that’s amazing!” wika ko naman na excited na rin para sa kaniya. 

“Sa amin wala pa, pero nagpatawag ng meeting ang president namin mamaya. Mamaya ko pa malalaman kung ano ang gagawin.” Sagot ko. “Sa amin–” hindi na naipatuloy pa ni JV ang sasabihin niya dahil agad ko na siyang pinigilan. 

“Naku ’wag kanang magsalita, alam naman naming wala kayong gagawin. Sports club kayo, eh hindi naman kailangan sa foundation day.” Sagot ko sa kaniya na siya namang tinawanan ng lahat. Tumawa rin si JV at sumagot na lang ng “Grabe ka ah” naoffend na sabi ni JV sabay pout.

“Totoo naman bro. Hahahaha” pag sang-ayon ni Jensen sa akin sabay lagay ng kaniyang kamay sa balikat ni JV para aluin ang kaibigan. “O sya tara na” sabi ni Cielo.

Maglalakad na sana kami nang may marinig kaming sumigaw. “Babe!” sigaw ng isang pamilyar na boses. Agad akong napatigil at napansin naman ito ng mga kasama ko kaya napatigil na rin sila. Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses at dito ko nakita ang kaibigan kong tumatakbo papunta sa akin. 

Nasabi ko na ba na dito na mag-aaral si Kurt sa PHA? Kung wala pa, well ngayon alam na. Kagaya ko ay nakasuot ito ng uniform namin. Malinis tignan sa kaniya at litaw na litaw talaga siya dahil bukod sa maputi, ang ganda rin ng hulma sa kaniya ng uniform. Bagay na bagay sa kaniya. Ang clean niya tignan, parang model. 

Nagtataka ang mga kasama ko kung bakit ako tumigil at bakas iyon sa mga mukha nila. May malaki kasing question mark na nakasulat sa mga noo nila. “Babe” tawag sa akin ni Kurt nang makarating na siya sa harap ko. “Babe?” magkasabay na tanong naman nung tatlo. Kahit kailan talaga tong si Kurt, walang hiya eh. 

“Oh?” Sabi ko sa bored na boses bilang salubong sa kaniya. “Ganyan ba ang bungad mo sa boyfriend mo? Nakakatampo ka naman. Dito pa naman ako nag-aral dahil nandito ka tapos ganiyan lang reaksyon mo” wika ni Kurt sabay pout na tila nagpapa-awa. Oo na cute ka na, tigilan mo na iyan baka makalimutan kong kaibigan kita.

Mabilis na nagbago ang mukha ko at mula sa bored ay sumigla ito. Malapad ang aking mga ngiti sa kaniya na para bang mapupunit na ang aking mga labi. “Welcome sa PHA Kurt! Sana maging happy ka rito!” Wika ko na parang bang nagwi-welcome ng bisita sa isang resort, natawa naman si Kurt sa ginawa ko. “Ganyan ba? Ganyan ba ang gusto mo?” wika ko sa bored na tono na ulit. 

“Hahaha tama na, yakapin mo nalang ang boyfriend mo dali” pag-uudyok ni Kurt sabay bukas ng kaniyang mga bisig para payakapin ako. Akmang yayakap na sana ako nang marinig ko ang mga kasama ko. “Boyfriend?” Sabay namang sabi ng tatlo sa iba’t-ibang emotion at pitch. Gulat na gulat ang mga itsura nila. 

Natawa naman ako sa mga itsura nila, parang binuhusan kasi ng malamig na tubig. Humarap ako sa kanila at pinakilala ang bestfriend ko. “Guys siya pala si Kurt–” pinutol agad ni Kurt ang sasabihin ko. “Boyfriend niya” sabay turo niya sa akin. Humarap ako sa kaniya at sinuntok ng mahina ang bicep niya, napahawak naman siya rito at sorry ang tingin sa akin. Yan ang napapala mo. 

“B-boyfriend m-mo?” Hindi makapaniwalang tanong ni Cire. “Hindi no, mahilig lang talaga yang mang-asar. Kaibigan ko from Canada. Kababata actually.” Inexplain ko sa kanila. Parang nabunutan naman ng tinik ang mga itsura nila. Relieve na relieve ah, malalim kasi ang mga buntong hininga nung tatlo. Si Cielo naman ay nakatingin lang kay Kurt. 

Pinakilala ko sila sa isa’t-isa at nagkamayan naman silang lahat. They gave a warm welcome to Kurt with their warm smiles. “Do you play sport?” biglang tanong ni JV. “Ah yes I do, I actually play badminton, archery, fencing, and basketball sometime.” Sagot ni Kurt.

Marunong din ako mag badminton, iyan kasi ang palagi naming nilalaro ni Kurt noon, hindi nga lang pang competition yung akin.

“Wow, you’re sporty” wika ni JV na pinagpasalamat naman ni Kurt.

“How about music bro?” tanong rin ni Cire. Ano ba, interview ba ito. “Umm I actually play guitars; acoustic and electric, I also play a bit of piano” sagot ni Kurt na ikinaluwa naman ng mata ni Cire. “Yabang” bulong ko sa hangin. Narinig iyon ni Kurt at pinagtawanan lang ako saka malambing na ginulo ang aking buhok. 

Napansin iyon ni Jensen at tila mabilis na dumaan ang inis sa mukha niya, kumunot sandali ang noo niya at nagdikit na naman ang mga kilay niya. Mabilis itong nabura at bumalik na ulit sa poker face niya. Hindi ko na lang din inintindi iyon at inalis ang tingin sa kaniya. 

“Wow, ang talented mo naman pala, sali ka kaya sa banda namin? Kailangan kasi namin ng isa pang electric guitarist eh” pag-aaya naman ni Cire. Ngumiti naman sa kaniya si Kurt at akmang sasagot na nang pinigil siya ni JV. “Sa amin ka nalng sumalo bro, sa sports club. Marami kang alam na sports tsaka matangkad ka at marunong maglaro ng basketball, for sure pasok ka kaagad sa varsity” paguudyok rin ni JV na tila nakikipag kompetensya kay Cire. 

“No, sa akin ka sumali bro mas kai-”

“Sa sports ka nalang bro-”

Naguunahan na nga ang dalawa sa pag invite kay Kurt at tila pinag-aawayan pa ng dalawa ang kaibigan ko. Bigla namang nataranta si Kurt at pinigil ang dalawa. “Ah guys, I’m gonna join arts club actually” wika niya na ikinatahimik naman nung dalawa. Habang kami naman ay nagulat rin. Nakanganga nga rin si Cielo habang nakatingin kay Curt. 

“You do arts din?” tanong ni Cielo. “Yes, I paint and I draw, but I’m still on the process of mastering it and I wanna enhance it further as to why I want to join the arts club” explain ni Kurt. Wow, nagpipaint din pala siya.

“What can’t you do? You are gifted Kurt” di makapaniwalang tanong ni Cielo. Mabuti naman at naitanong niya iyon, ganoon din kasi ang tanong ko. Ang galing naman at nitong bestfriend ko, 16 palang to ah, bakit parang ang tanda na niya sa rami niyang alam gawin.

Tinitigan ko lang si Kurt at nakita kong mabilis na lumandas ang lungkot sa mga mata niya sa sinabi ni Cielo. Nakita ako ni Kurt na nakatingin sa kaniya kaya naman mabilis niyang ibinalik ang kaniyang masayahing mukha at malapad na ngumiti sa akin. May napansin man ako sa kaniya pero ipinagsawalang bahala ko nalang ito at piniling ngumiti na lang pabalik sa kaniya. 

◇

Naisipan naming pumunta at tumambay nalang sa cafeteria dahil ang morning classes ay inallocate para sa pagpiprepare ng mga students para sa foundation day tomorrow. Habang lumalakad kami papuntang cafeteria ay may tumawag na naman sa akin.

“Uy Fernandez.” Tawag sa’kin nung isang babae. “May meeting tayo right now. Punta ka nalang doon sa may hq ng School Journ.” Wika nung babaeng nakilala ko bilang secretary pala namin. Nung nag orientation kasi ay nagbotohan na rin ng magiging officers namin. At ako, well, ako lang naman ang muse. Charot! Wala akong ganap haha. 

“Sige po” tanging nasabi ko lang sa babae bago siya umalis. 

“Guys punta muna ako doon ha, bawal pa namang ma late sa amin” paalam ko sa kanila. “Kurt sumama ka nalang muna sa kanila ha, kita nalang tayo mamaya.” Sabi ko kay Kurt na ikinangiti lang niya. Tumalikod na ako sa kanila at naglakad na. 

“Pwede niyo ba akong samahan sa arts club?” Narinig kong wika ni Kurt sa kanila. Hindi ko na narinig pa kung ano ang mga naging sagot ng iba sa kaniya dahil malayo na rin ako.

◇◇

Pagkalabas ko ng headquarter namin ay saktong tumunog ang bell indicating lunch. Dumiretso na ako sa cafeteria, for sure nariyon na din ang iba.

Bale ang club pala namin ay dalawa ang gagawin. Hati ang aming club. May mga naka-assign na sa school paper and sadly hindi ako nakasama, pero okay lang din, naiintindihan ko naman kasi bago pa lang ako. It just left me hoping to be one of them soon.

Ang grupo kung saan ako napabilang ay ang aming booth. Tinatawag itong “unknown booth.” Bale kami ay magdideliver ng mga gamit sa mga taong pagsisendan namin, at ang taong yun ay ang napili ng aming client. Parang logistic lang.

The catch is, hindi namin sasabihin kung sino ang nagpadala, pero kung ang dalawang tao ay nagpadala sa isa’t-isa, that’s the time na ipapakilala namin sila sa isa’t-isa. Kami na din ang bahala sa magiging date nila.

Exciting at nakakakilig talaga! Edi sana all nalang sa mapapadalhan.

Habang naglalakad papuntang cafeteria ay naramdaman ko nalang ang presensya ng taong sumabay sa akin bigla. Tinignan ko siya na agad ko rin namang binawi nang makitang nakatingin rin pala siya. Bigla naman akong pinamulahan sa hiya.

“Sabay na tayo” maikling wika niya sa monotone na tono.

Hindi ko alam kung anong isasagot sa kaniya kaya napaisip ako, dahil sa walang presence of mind ayun! Lagapak sa lupa. Nakakahiya! Bigla akong natapilo at nasubsob ang katawan sa lupa. Nang mga oras na iyon hinihiling ko na lang sa lupa na sana bumukas siya at lamunin na lang ako. Nakakahiya talaga. Sa harapan pa talaga ng masungit na ito.

“Pft. Hahahahaha” malakas na tumawa si Jensen. Nakakainis! Hindi man lang talaga nahiya sa lakas ng tawa niya ha. Tumawa pa talaga muna bago ako tulungan.

Natawa nalang din ako sa sarili kong kalampahan saka ako tumayo kahit na nahihiya. “Hahahaha” Alam ko kasing maraming nakatingin sa akin kaya tumawa nalang ako. Hanggang sabay kaming natahimik.

“Bakit ka naman lumangoy. Wala namang tubig.” Ngingiti niya pa habang tinutulungan nya akong magpagpag. “Matagal-tagal na din kasing hindi ako nakakapag swimming eh kaya nag-imagine nalang ako. Hahahaha” sabay kaming natawa sa biro ko.

Habang nagpapagpag ng sarili ay namalayan ko na lumapit siya sa akin at pinunasan nya yung noo kong puno ng buhangin gamit ang likod ng palad niya. Sweet.

“Tanga kasi” bulong niya pagkatapos niya pagpagan ang noo ko. “Buti hindi nasira ang ganda mo?” “Ha?” Tanong ko sa kaniya dahil hindi ko narinig iyong binulong niya.

Pagkarating namin sa cafeteria ay nandoon na nga silang lahat. Dahil may  dagdag na miyembro sa aming grupo lumipat na kami ng upuan, sofa type pa rin pero kasya na kaming anim. Kinwento ko rin sa kanila kung ano yung booth namin.

Si Kurt naman ay sumali na rin sa arts club. Napaka diverse ng grupo namin sa totoo lang, mayroong athletes, musician, environmentalist, journalist, at ngayon may artist na rin. Now this is what you call beauty in diversity.

Pagkatapos naming kumain ay dumiretso na kami sa room namin. Kasama ko sila Cire at Jensen siyempre dahil magkaklase kami habang si Kurt naman ay kasabay din pala namin ng floor, sa special program in the arts ang section niya. Si Cielo din ay tumungo sa section niya. Si JV naman, ayun may kasama na namang babae. Classmate niya daw palusot niya pa eh alam naman namin na isa na naman iyun sa magiging biktima niya.

Pagdating ko sa room ay agad na akong naghanda para sa first class namin ng hapon.

Sa kalagitnaan ng mga lectures ay napapansin ko itong katabi ko. Nakasimangot lang kasi siya kanina eh, pero maya’t maya ay ngumingiti. “Baliw ba’to?” Sa isip ko lang. Parang baliw, nagtatransition siya sa poker face niya tapos maya’t maya ngingiti at pinipigil ang pagtawa. Baka may naaalalang nakakatawa.

Hindi ko na lang siya pinansin pa at tinuon ko nalang ang atensyon ko sa binabasa kong notes nang maalala ko kung pano siya tumawa kanina. Ansarap lang pagmasdan nung pantay-pantay niyang ngipin. At nung saya na makikita mo sa mata niya na minsan lang. Hiw I wish I could see him smile always.

Napangiti ako.

Chapter 12

Foundation Day

Jame

Thrill and festive, the words that this day describes. Everyone has a wide smile plastered on their faces. Every student from junior high to senior high, even though differentiated by age, one thing’s common, fun and enjoyment. 

Foundation day is one of the events that every student anticipates, here at our school or even others. It is one day full of entertainment, excitement, and celebration.  The school is vibrantly decorated with flag, bandanas, booths, and merry students. This place reeks happiness. 

We are all gathered in the field, it’s 7 a.m and the event’s about to start. Since it’s foundation day, of course we don’t have classes whole day. This day is purely for student’s fun. Lahat ng estudyante ay nakatipon sa field, sa harap ng built stage, at isa na kami roon. Nasa harap pa talaga kaming tatlo ni Cielo at ni Kurt. 

Malaki ang stage at may naka set-up na ritong mga instruments, mayroon ding malaking LED sa likod para naman makita ng mga estudyante kahit sa malayo naka pwesto. Parang concert na concert talaga. Meron ding mga malalaking sound system. May budget!

Ganito ba talaga kapag private school, may budget sa mga ganito. Isa na naman ito na idadagdag ko sa listahan kung bakit maganda ang PHA. Nagdiwang ang lahat nang umakyat sa stage ang aming president or school owner. Ngayon ko pa lang siya nakita, ang gwapo niya pa rin sa edad niya. Feeling ko mga nasa early forty’s na ito. Ang gwapo niya pa rin at halatang maalaga sa katawan. 

“Good PHA everyone!” bati niya sa masiglang tono na nagpasigla din sa amin. “Excited na ba ang lahat?” tanong niya na sinagot naman ng mga estudyante ng “yes!” Ngumiti si Sir saka ipinagpatuloy ang kaniyang speech. 

“Today marks the day of the establishment of Philippine High Academy. Exactly 25 years ago, an academy of excellence and greatness was founded on this very location. For that, we all have someone to thank to, my late grandfather, Mr. Philip Enriquez. Today is the school’s silver anniversary.” Malaki ang ngiti ng president nang maghiyawan ang mga estudyante, “Wow, 25 years na pala itong school!” rinig kong sabi ni Kurt sa aking tabi. 

“As we all know, this school is built for a reason, to teach us an important lesson in life, and I think everyone already knows that. My grandfather’s legacy is pass on to the next generation until I get to hold it. For my 5 years of being the president after my father, I can say PHA houses the most amazing and extraordinary disciplined students! I’m sure my grandfather is smiling upon us right now.”

“This day will be full of fun and excitement, and I, Lawrence Enriquez, your very charming president haha” nagsitilian ang mga estudyante dahil sa joke ni Mr. Enriquez, “welcome you to, the Philippine High Academy’s 25th Foundation Day!” Agad na sumabog ang daylight fireworks bawat kanto ng stage at sumabog ang palakpakan ng mga estudyante. Masayang masaya ang lahat. Masaya rin ako syempre, dahil nararanasan ko ito ngayon. 

Lalong sumabog namang ang palakpakan at hiyawan nang lumabas sa stage ang banda ni Cire. “Ahhhh ang pogi ni Cire!” rinig kong sigaw ng babae sa likod ko. Ang gwapo nga niya! Nakasuot ito ng denim jacket at white pants, may bandana ring nakatali sa ulo niya. Ninety’s ang motif ng banda nila, lahat naka jeans and denim wear. 

Lima silang lahat, may drummer, dalawang electric guitarist, pianist, at si Cire na main vocal nila pero may nakasabit ring electric guitar sa kaniya. Ang pogi na nga, ang talented pa. Pumwesto na sila sa kani-kaniyang mga instrument at si Cire naman ay nasa center sa harap ng microphone. Ngumiti pa nga lang ito ay ang lakas na ng hiyawan ng mga estudyante, tipong nakakabingi na. 

Nagulat na lang ako na nandito na pala sina JV at Jensen. “Saan kayo galing?” tanong ko sa kanila. “Sa backstage, piniprep si Cire, kinakabahan daw kasi” sagot ni JV. “Wow ang sweet niyo naman” sagot ko saka natawa. “Talaga” tanging naisagot ni JV saka kumindat sa akin. Luh.

“Uh hello everyone” paunang bati ni Cire saka siya napangisi dahil sa malakas na hiyawan ng mga tao. Ang ingay haha pero okay lang nakakaya pa naman ng eardrum ko. “Happy 25th Foundation Day! I am Cire Adrian Montemayor, and this is Exotic Galaxy!” Sumabog na naman ang mga sigawan at tilian. Nagsimula na nga ang beat sa drum na lalo namang nagpa-excite sa aming lahat.

Sa totoo lang masayang masaya ako, kasi naiixperience ko yung mga ganito, tsaka masaya rin ako para kay Cire kasi nagagawa niya yung mga gusto niya tulad nalang ng pagpe-perform.

Nang magsimula na silang tumugtog ay nag tilian ang lahat dahil sa pamilyar na kanta. “Ahhh One D!” excited na wika ni Cielo at tumitili na rin. Ako naman ay hindi na mapigil ang saya ay nagsisitalon na kami ni Cielo. 

You’re insecure, don’t know what for

You’re turning heads when you walk through the door

Don’t need makeup to cover up

Being the way that you are is enough

Lahat ay masaya at nakikiindak sa tugtog ng musika. Gwapong gwapo si Cire sa kaniyang pag kanta, ang popogi rin nga mga ka banda niya, walang tapon. Required ba na pogi ang mga ka banda niya?

Nakikisabay na nga ang lahat sa pagkanta kasama na kami ni Cielo. “Everyone else in the room can see it” pagkanta ko na sinundan naman ni  Cielo, “Everyone else, but you, ooh.” Kapwa kami nakangiti sa isa’t-isa. 

“Baby, you light up my world like nobody else” sumabay na rin sa pagkanta si Jensen at nagkatinginan kami. Hindi naman sa pagiging assuming ano pero parang sinasabi niya iyon para sa kin, nangungusap kasi ang kaniyang mga mata, nakangiti din siya sa akin, nagpapapogi ang loko. 

“The way that you flip your hair gets me overwhelmed” si JV naman ngayon! Kumanta din siya at nakatingin sa akin, kumindat pa talaga. “But when you smile at the ground, it ain’t hard to tell.” Kinalabit ako ni Kurt kaya naman napatingin ako sa kaniya saka siya kumanta nang nakatingin lang sa akin. Dahil hindi ko sila maintindihan kung bakit nila iyon ginagawa ay itinuon ko na lang ang aking  atensyon sa kumakanta sa stage. Pero ganoon rin pala ang aking nadatnan. Nakatingin ng malalim sa akin si Cire at kinanta ang parteng “You don’t know, oh-oh, You don’t know you’re beautiful” madamdamin rin ang kaniyang pagkanta saka siya kumindat na ikinatili ng mga tao. 

Nararamdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi, for sure pulang-pula na ang mga ito. Bumibilis din ang tibok ng puso ko, sumasabay sa indak ng tugtog. Kinikilig na ako, feeling ko tuloy ang ganda ko. Natawa nalang ako sa sarili ko at sinubukang itago ang kilig sa pamamagitan ng pagsabay sa pagkanta. Paborito ko kaya itong kantang ’to, bukod sa I love One D, cinover rin ito ng favourite kong kpop boy group na enhypen! Double kill!

◇

Naka tatlong kanta ang ‘Exotic Galaxy’. Parang nag concert na talaga sila. Kumanta sila ng Universe by Coldplay at Shut up and Dance by WALK THE MOON. Masiglang masigla ang mga tao at puno ng saya ang field. Nang matapos na ito ay excited pa rin ang mga ito parang hindi napapagod. Ako, pagod man pero kinakaya pa rin dahil may gagawin pa kami sa booth. 

Narito na nga ako ngayon sa aming booth. Isa itong malaking tent. Maraming mga tao rito ngayon mga nasa 15 or more ata kami ngayon at nahahati sa aming mga task. Mayroong mga nasa reception or iyong tumatanggap ng mga client at yung mga regalo nila. Mayroon ding cashier na naka assign doon. 

The process of our ‘uknown booth’ is simple. In the reception area, our client will give our staff the details of the person they will be giving the gift to, also the gift, and the payment. The gift will be sent to the gift-wrapping staff and then the other personnel will be sending the gift to that person, and surprise, I am one of the delivery staff. 

Meron din pala kaming extra-offer which is the letter writing. Pwede kang mag pasulat ng iyong liham, yung aesthetic ganon. Ilang sandali pa ay dumagsa na nga ang mga estudyante sa aming booth. Mukhang marami ang inlove ngayon ah. 

150 pesos ang bayad rito, and knowing the students of this school, barya lang ang ito sa kanila. Akala ko nga mamahalan ang mga estudyante nito at walang client itong booth namin pero hindi pala. Oh, the things we do for love.

Operation sending love, begins! Lima kami sa isang grupo na maghahatid at, may listahan kaming dala ng aming pagbibigyan at yung mga regalo para sa kanila. Mabilis kong napaggaanan ng loob ang mga kasama ko. Magaan lang silang ka-trabaho. Mga rich kids pero hindi naman masusungit. 

Jensen Legaspi -  tsokolate

Cire Montemayor - 

bulaklak

Aleyah Gontiñas - 

bulaklak at make-up

Hikaru Tadamashi - 

damit

Tinignan ko ang listahan ng aming pagbibigyan at ibibigay. Unang una talaga ang lolo mong masungit. Isa din dito si Cire, for sure hindi lang ito ang kaunaunahang matatanggap nila. Sa dami ba naman ng mga humahanga sa kanila, siguro mamayang uwian ay marami ng bitbit ang mga ito. 

Aleyah Gontiñas

17 - Grade 12

Siya ang aming unang pagbibigyan. Papunta na kami sa building ng mga grade 12 at ipinagtanong namin kung sino itong babaeng to. Tinuro kami ng aming pinagtanungan sa isang babaeng may kahabaan ang buhok, petite, at medyo tanned skin. In fairness maganda siya, pilipinang pilipina ang ganda. Mukha rin siyang mabait dahil nakangiti ito sa amin ngayon. 

“Hi, are you Aleyah?” Tanong ni Jane, isa sa mga kasama ko. “Ako nga” the girl responded. “We are from the uknown booth, someone gift you this.” Si Anthony, sabay bigay ng regalo na may puting ribbon, may liham din iyon na para sa kaniya. Ang sweet.

“Hala oh my, kanino po galing?” tanong niya. Nagulat siya at tila kinikilig dahil hindi niya mapigilan ang ngiti  “Its from unknown. Hindi namin pwedeng sabihin kung kanino galing.” Ang sabi ko naman. Inabot ko sa kaniya ang papel o resibo bilang patunay na na-receive na niya ito. “Pakipirma nalang po dito.” Sabi ko. Nang makapirma na kami ay agad siyang nagpasalamat. “Salamat.” “Salamat din po.” Yun lang at umalis na kami agad.

◇

“Uy Jame diba kilala mo si Jensen Legaspi?” Tanong sa akin ni Hiro. Tinangoan ko naman siya. “Siya kasi ang last na pagbibigyan natin. Alam mo ba kung saan siya ngayon? Para ’di na tayo mahirapan sa paghahanap.” Dagdag pa niya.

The only information that we have is their grade level, and we did not expect that delivering gift could be this hard and time consuming. We don’t know where the heck universe put them. Kaya pala we are working in groups para mas madali ang paghahanap, pero kahit ganoon mahirap pa rin pala talaga.

Katulad nalang ngayon. Nasa huling tao na kami ng aming pagbibigyan. “Ah hindi eh” sagot ko sa kaniya. Pero wait, parang may regalo ang destiny. Nakita ko na papunta sa amin si JV. Tinawag ko siya. “JV.” Nagulat pa nga siya, hindi niya inaasahan ang presensya ko. 

“JV. Nakita mo ba kung nasaan si Jensen?” Tanong ko. “Nasa room niyo siya. Bakit?” Sagot niya. Hay salamat, a bit of information. “May ihahatid kasi kaming regalo eh” sagot ko naman. “Wala bang sakin diyan?” tanong niya pa sabay tawa. “Wala no. Lumandi ka pa, nang marami kang gift na marereceive haha” biro ko rin sa kaniya. Natawa siya, pero mabilis na rin akong nagpaalam nang maalalang may trabaho pa pala kami. “Ah sige salamat ah.” Sabi ko.

Ngumiti naman siya. “Sige kita nalang tayo mamaya.” Umalis na nga kami at tinungo ang room namin. Pagkarating namin sa room ay nandito nga si Jensen. Nakaupo lang siyang mag-isa roon at tila walang pake sa kasiyahan sa labas. Naglalaro lang siya ng mobile game.

“Psst oy. Mr. Sungit! May nag papabigay sa’yo oh.” Sabay abot ko sa kaniya ng regalo. “Salamat.” Maikling sabi niya sabay balik na sa kaniyang ginagawa na para bang wala lang. Kahit kailan talaga tong tao na ’to. 

“Yabang ah di man lang tinanong kung kanino galing.” Pagpaparinig ko. “Rinig kita oy. Hindi ko na tinanong alam ko naman sa iyo galing to.” Sabi niya with full confidence sabay ngisi na nang iinis. “Uy hindi ah! Ang swerte mo naman yata. Galing iyan sa admirer mo or fan mo ewan. Pina pabigay lang. Galing kami sa Uknown booth” Pagi-explain ko. Yabang  nito, ginawa pa nga akong fan, tse.

“Okay.” Maikling sagot lang niya. Ewan ko sa lalaking to, minsan nakakainis na rin itong pagiging masungit niya eh. Kinalma ko na lang ang aking sarili at piniling maging mabait at umalis na lang ng hindi napapadapo ang kamao ko sa gwapo niyang mukha. Sayang kung susuntukin ko lang.

◇

It’s 12 o’clock and I am tired. Half pa nga lang ng araw pero ang pagod ko pang whole day na. Ang daming nagpapadala, mabuti na lang at marami rin kami. Pero okay lang, kasi nakikita ko yung mga ngiti sa mga taong binibigyan namin ng regalo, nakakawala din ng pagod at mapapangiti ka nalang din.

Sa mga pinag bibigyan namin eh nanguguna talaga ang golden trio. Maraming nagbibigay sa kanila na mga taga-hanga. 

Nakaupo lang ako sa camping chair ngayon sa loob ng tent at nagpapahinga nang lumapit sa akin si Hiro. May dala itong kumpol ng white and purple flowers. Nakaka inggit naman iyong pagbibigyan niyan. Paborito kong bulaklak kasi ang orchids eh. Siguro ay iaabot niya ito sa akin para ipadala. 

“May nagpapabigay sa iyo.” Sabi niya. “Ha?” Kulang nalang ay lumuwa ang mata ko nang ibigay sa akin ni Hiro ang bulaklak. “P-para sa akin?” tanong ko. Hala paborito ko pa naman to. “Baka kapangalan ko lang, baka hindi talaga sa akin” paninigurado ko naman, mabuti na iyong sure ano. 

“Jame Anders Fernandez” pakita sa akin ni Hiro at binasa pa nga iyong listahan ng pagbibigyan ng regalo. “Oo nga sa akin nga, pero teka sino ang nagbigay?” tanong ko naman na ikinatawa niya. “Seryoso ka? Nagtanong ka talaga hahaha nakalimutan mo na bang nasa uknown booth tayo” pagtawa nito. Oo nga no, hindi nga pala pwedeng sabihin, sorry lutang lang. 

“Sabihin mo na sa akin, secret lang natin” pagkumbinsi ko pa sa kaniya. “Hoy bawal iyon, nasa terms and conditions natin iyon. Tsaka hindi ko rin naman alam, inabot lang naman sa akin iyan. You know, yung nasa reception yung binigyan niya kaya sila lang nakaka-alam. Pero huwag mo na ring tangkain, for sure hindi rin naman nila sasabihin” mahabang litanya ni  Hiro saka siya nagpaalam at umalis. “Ang dami mong sinabi” wika ko nang masiguradong hindi niya ako narinig. 

“Nakaka-overwhelm naman. Kanino kaya galing to?” Tanong ko sa sarili ko nang maiwan na akong mag-isa rito. Nakakakilig. Parang tumatalon ang puso ko ngayon sa tuwa. Ahhh! I screamed internally. First time ko kasi mabigyan ng bulaklak, tsaka favourite ko pa talaga. Ngaýon hindi na ako maiinggit, may nag regalo na sa akin, huh. Who you kayo sa akin.

This is my fave because this flower represents love, beauty, elegance, and strength. I like this in purple and white talaga. Naalala ko kanina may nadaanan akong flower shop na may ganitong flower, bibili sana ako para sa sarili ko kaso may pinag-iipunan ako ng pera ko kaya pikit mata akong umalis sa store at ipinagpatuloy na lang ang paglalakad. 

Salamat nalang sa sender nito dahil nawala talaga pagod ko. Hays. Hindi mawala wala sa labi ko ang ngiti. Kinikilig kasi talaga ako eh. Sumisigaw ang kaloob-looban ko. Dinala ko ito sa aking ilong at inamoy. Tumunog na rin ang bell indicating lunch kaya naman lumabas na akong tent dala ang aking flowers at dala ang ngiti sa aking puso.

◇

Meanwhile ay may isang lalaking nakamasid lang sa isang lalaking may hawak na kumpol ng bulaklak na orchids. Napangiti ito nang makita ang lalaking may malawak na ngiti sa mga labi. 

◇

3rd Person

6:00 o’clock in the morning that day…

Habang naglalakad si Jame papuntang PHA ay napatingin siya sa isang bagong bukas na flower shop at dito ay nakita niya ang isang kumpol ng mga orchids. Makikita sa kaniyang mukha ang saya at pagkamangha sa mga fresh na bulaklak. Ilang sandali pa ay inalis na niya ang kaniyang tingin dito at lumakad na. Dahil siya ay echosera na tingin ng tingin wala namang pambili.

Sa kabilang dako naman ay may nakatingin lang sa kaniya na isang binatang lalaking nasa loob ng kotse. Napangiti na rin ito habang nakatingin lang kay Jame. Napag-alaman nito na mahilig pala si Jame sa orchids.

Chapter 13

Jame

Time is fast paced- they say, that’s why we need to treasure and not waste it because it will never comeback, you just need to move forward with it. I moved forward with it, now 1 year later, I am now on my last year of junior high school. Grade 10. 

Life is hard but my friends made it easier. I learned a lot or lessons that made me stronger. My journey is not smooth sailing, rather, a rocky road. Even with that, I learned to appreciate life even more, through ups and downs. 

Maraming nangyari sa aming grade 9 years at lahat ng iyon ay ginawa namin ng magkasama, walang iwanan. Ang aming pagkakaibigan ay pinagtibay ng bawat pagsubok na magkasama naming hinarap. They’re not just my companion, they’re my soldiers. We flock together like a pride of lion ready to barge on any danger.

Nandito ako ngayon sa park sa loob ng school. Benches under me, green grass cooling my eyes, and shadow of green trees that protects me from the heat of the sun. Malamig ang hangin dahil nasa lilim ako. Ito ang naging tambayan namin, maraming mga alaalang nabuo. Saksi ang parkeng ito sa lahat ng saya, lungkot, at takot na hinarap namin. 

Looking back to it, I must say I became stronger, but little did I know, a great wave of wickedness is about to come. I know sooner or later I will have to face my demons, right now I think I can already face them, but in all honesty, I still think that I’m not capable deep inside. 

From this day forward, a lot of surprises are about to reveal itself. New challenges to face and conquer. Love and confessions may arise. But one thing’s for sure, I will be ready for it. I am not who I’m used to be, this version of me is much knowledgeable, fiercer, and bolder. Well, that’s what I said to myself. 

New school year comes with new obstacles to overcome and shackles to break. This is a new chapter.

Unang araw ng grade 10. Unang unang araw at hindi ko inaasahan ang makikita ko. Nandito na sila. Sumibol ang kaba sa aking dibdib nang mamataan sa ’di kalayuan ang tatlong taong papalapit sa akin. Papalapit sa buhay ko upang manggulo. 

Bad memories rush to my brain like a flood of electricity. Intensifying by the steps they garnered. The beat of my heart is fastening by the moment. I am doing all my might to not let those memories tarnish the new one I created. But I can’t help it, they’re rushing to me, and I can’t control them no more ’cause the perpetrator of those ill memories are now in front of me. Looking hungrily at their prey.

2 gays and 1 girl. Raised eyebrow and glaring daggers onto me. With every moment passing, the intensity of their gazes is amplifying. They must really really hate me. 

“Hi sissy” wave ng isang bakla sa akin. Medyo may katangkaran at maitim ang kulay. “Its’s nice to see you again” dagdag ng babaeng naka glasses, maganda pero mukhang tanga sa hairstyle niyang ’di maintindihan. “Are you glad to see us too? Huh?” Smiled their leader. They look like the typical mean girls, group of three in a classic higschool hollywood movie. Walang originality. 

They are smiling widely yet there’s venom on their voice. How can I be glad that these 3 bitches are back into my life and right here smiling fraudulently in front of me. 

“Of course…” sagot ko nang may ngiti rin sa aking labi “not” sunod kong wika sabay pagkawala ng ngiti sa  aking labi at ganoon na rin sa kanila. Nakaupo lang ako sa bench habang nakatayo silang tatlo sa harap ko. “Bakit ba kayo nandito sa PHA?” Tanong ko sa kanila. They smiled devilishly. “To intentionally hurt and make your life a living hell” sabi ni Lei, their feisty and deceiving leader. 

Matapos sumagot ay nagsitawanan silang tatlo. Lei, Katy, and Ken. Matapos magtawanan at ako’y tarayan, umalis na lang sila bigla. Nabuhay ang iba’t-ibang emosyon sa aking puso. Kaba, takot, inis, at challenged. 

Hindi ako makapaniwalang nagtransfer lang talaga sila dito sa PHA para lang gawing miserable ang buhay ko gaya ng ginawa nila noon. Malaki na ang nagbago sa loob ng isang taon. Hindi na ako ang dating Jame na mahina at hinahayaan lang ang mga taong apihin siya. I put my game face on and smirked. Try me F*ckers. 

Matapos ang ilang sandali ay dumating na ang mga kaibigan ko. Galing sila ng cafeteria, it’s currently lunch time. “Bakit ganyan mukha mo?” Agad na tanong ni Cielo sabay lapit at umupo sa tabi ko. “Bakit?” tanong ko pabalik. Ano bang nangyari sa mukha ko? “Eh parang nakakita ka ng multo eh.”

Inabutan naman ako ni Kurt ng strawberry shake na agad kong tinanggap sabay upo sa kabilang tabi ko. Habang si Cire naman ay umupo sa damuhan at yung dalawa ay nakatayo lang at nag-uusap. “10 minutes na lang pala, 1st period na” agad na wika ni Cire matapos tumingin sa kaniyang relo. 

Agad kaming nagsitayuan at binagtas na ang daan papunta sa aming building. Syempre iba na ito dahil grade 10 na kami.  Pagkarating namin sa aming room ay agad na kaming umayos, ilang sandali pa ay tumunog na ang bell hudyat ng aming paunang klase sa hapon. Sumunod naman ay ang pagpasok ng aming teacher sa aming Biology Class.

Matapos mag discuss ang aming teacher ay nagbigay siya agad ng quiz. Grabe ka naman ma’am, masyado naman po kayong mabilis. “Ready your 1 whole sheet of paper for our quiz.” “Hey.” Kalabit ni Jensen sa ’kin habang kumukuha ako ng papel sa bag ko. “Ano?” “Papel nga,” wika niya na para bang kailangan ko pang magpasalamat na sa akin siya humingi. 

“Wow ah! May pinatago ka?” “Dali na kasi” “Oh” sabay abot ko sa kaniya ng papel. “Yaman yaman, walang papel” bulong ko naman sabay itinago ang pad paper ko sa loob ng bag. “Narinig kita oy” ganti niya. “Aba’y dapat lang” sabi ko rin. Hmp.

◇

Nagulat na lang ako nang paglabas ko ng aming room ay agad na sumalubong sa akin ang tatlong peste sa buhay ko. “Hi Jame!” Bati ni Kent sa akin. Siguro kailangan niya pa na magsanay pa lalo sa pagngiti niya, halatang kasing fake eh. 

“Hi Jensen. Hi Cire” medyo kinikilig namang sabi ni Katy sabay kaway sa dalawa. Umaktong kinikilig rin ito habang iyong dalawa naman ay tila walang pakialam sa kaniya.  “Bakit na naman kayo andito?” Tanong ko sa kanila. 

“Wala naman gusto ka lang naming makita. How sweet of ours. Right?” sagot naman ni Katy sabay tawa at nag apir silang dalawa ni Kent. Kahit kailan talaga tong babae to. 

“Us kasi yun! How sweet of us.” Pambabara naman ni Lei sa maling grammar ni Katy. “Bobo mo talaga! Duhhh” Siya pa talaga ang umaaway sa kaibigan niya. Well ano pa nga bang aasahan ko kay Lei eh matagal naman ng masama ang ugali niyan. Palibhasa mayaman at spoiled ng parents kaya sanay na nakukuha lahat ng gugustuhin niya. 

Tsk. “Gagawa talaga kayo ng paraan ano para mabwiset niyo lang ako.” Wika ko sa kanila sa mataray na tono. Napangisi naman sila sa akin. Hindi inaasahang kaya ko ng makipag-sagutan sa kanila ngayon. Kasi, I figured out that the best way to deal with your enemy is by mirroring their attitudes and behaviors. Let them have a taste of their own medicine. 

“I just want to say good luck to you para sa lahat ng gagawin namin sayo. Baka kasi umiyak ka lang ng umiyak eh, gaya noon.” Litanya naman ni Lei sabay pagtawa nilang tatlo. “Let’s go guys” aya ni Lei sa kanila matapos niya akong pagbantaan. 

“Wait!” Sigaw ko naman at nakuha ko nga ang atensyon nila. Sabay silang lumingon sa akin.

“Bring it on!” Sabi ko naman sa kanila sabay kindat. “And Katy” baling ko kay Katy, inayos niya ang pagpwesto ng kaniyang glasses sa kaniyang ilong, “Huh?” “I just want to say na you’re not dumb just like what they say” naka ngiti kong wika sa kaniya. Ngumiti naman siya bilang tugon ngunit agad rin itong naglaho nang marinig ang sunod kong sinabi. 

“You just lack intellectual acuity.” Sabi ko. Napakunot naman siya. “Anong ibig sabihin no’n?” Tanong niya. “Bobo parin pinahaba ko lang. Hm” sabi ko nang naka ngiti sabay lumakad na. Lumandas ang inis sa kaniyang mukha habang yung dalawa naman sa likod ko ay mabilis na tumawa. “Basag” wika ni Cire sa nakakalokong tono. 

“Hindi ko kayo uurungan” wika ko kay Lei nang malampasan namin ito saka ipinagpatuloy na ang paglalakad. I sighed.

Chapter 14

Jame

Palabas na ako ng gate nang may narinig akong busina na nagmumula sa isang motor na itim. It’s a big bike and it looks so cool! I’m dreaming to have one of that actually. It’s just so manly. Bakit naman nandito ito sa harap ko? Papansin ka kuya? Nangiinggit ata to ah. Hindi ko rin maaninag ang mukha nung lalaki kasi naka-suot ito ng helmet pero kapareha ko ito ng uniform. 

Dahan dahang tinanggal ni kuyang naka big bike ang kaniyang helmet, unti unti lumabas ang maputi nitong balat. Mukhang gwapo. Teka bakit parang nag momoment si kuya para bang nasa movie. Ang cliché naman ata nito. 

“Bilisan mo na nga d’yan, anong oras na oh.” Tuluyan ng natanggal ang kaniyang helmet at dito ko nakita ang buo niyang mukha. “Kurt! Bwiset ka” sabi ko sa kaniya pagkalapit ko habang napatawa lang ito sa kalokohan niya. “Wow, angas ng motor natin ah” wika ko at chineck ang kabuuhan ng kaniyang motor. “Regalo nina mommy at daddy, para hindi  na raw ako mag commute” wika niya. 

“Pots ’lika na” sabi niya. “Dyaan?” Turo ko sa motor. “Syempre! Saan mo pa ba gusto? Ah pwede rin namang ako nalang sakyan mo” mapagbirong sabi ni Kurt sabay taas baba ng kanyang kilay. “Loko ka ah!” Sabi ko na natawa sa biro niya. Patalon akong sumakay sa motor niya. Excited ako, first time kong makasakay ng big bike!

Agad niya naman akong inabutan ng helmet. “Let’s go?” tanong niya. Smiling from ear to ear I said, “Let’s go!” Pinatakbo niya ito ng matulin. Matulin na para bang puso ko ngayon dahil sa tuwa at adrenaline. 

◇

Masaya ang unang oras ng umaga ko. Hindi pa rin kasi ako maka get over sa pagsakay ko sa big bike. Bigla nga lang naglaho ang ngiti ko nang makita ko na naman iyong tatlo. Kahit saang sulok sila na lang talaga ang nakikita ko, nakakarindi na. 

“Hi Jame” bati ni Kent. “Hello” bati ko rin pabalik sa mabait na tono. Siyempre hindi naman ako kasing sama nila diba. Hindi naman nila mababago kung ano ba talaga ako dahil lang sa gusto nila akong awayin. 

“Ganda mo naman ngayon” puri naman ni Katy. “Syempre naman.” Confident kong sabi. Mabilis na lumandas ang inis sa mga mukha nila dahil sa sinabi ko. “Ugh. You should’ve said thank you. That’s a compliment.” Asar namang sabi ni Lei. “You guys aren’t complementing me, you’re stating a fact.” Sabi ko na nakatingin sa kanilang mga mata at hindi nagpapasindak. Rinig ko naman na mahinang napatawa si Kurt sa likod ko.

“Alam niyo, mauna na ako. Bago ko pa tuluyang masira ang araw niyo dahil sa kagandahan ko.” Nagsimula na nga akong lumakad at iniwan silang nakanganga na tila hindi makapaniwala sa iniwan kong mga salita. “Ciaó mi amigas.” Wika ko nang malampasan ko na sila. 

“Angas mo ah” wika ni Kurt na hanggang ngayon ay natatawa pa rin. “Siyempre, hindi ko sila uurungan” matapang kong sabi. I sighed again. Relieving myself from stress and worries. I just cannot let them break my confidence after taking so long of building it. 

◇

Matapos ang aming klase ay dumiretso na kami agad sa cafeteria para makapag lunch. Agad na kaming pumwesto sa aming usual na seat. Tatayo na kami para magorder na sa counter nang bigla ko na lang naramdamang dumaloy sa aking katawan ang malamig na tubig. Napasinghap ako at ganoon na rin ang nga kaibigan ko.

It’s so cold. Basang basa ang tiyan ko pababa. Agad namang humingi ng tawad ang freshmen na nakatapon sa akin ng tubig. Naiiyak na ito. Naluluha ang kaniyang mga matang nakatingin sa akin. “I’m sorry po” wika niya. 

Naramdaman ko naman ang mga matang nakatingin sa akin. Nakuha na pala namin ang atensyon ng mga tao sa loob ng cafeteria. Agad namang nagsilapitan ang apat sa akin. “Hala, okay lang. Huwag ka ng umiyak, aksidente lang naman ang nangyari.” Wika ko sa bata. Tumulo na kasi ang luha sa isa niyang mata. Naaawa ako. 

“T-talaga po?” Sabi nung bata. “Oo sige na punta ka na doon. Mag ingat ka nalang sa susunod okay.” Sabi ko sabay ngiti sa bata. Nagpahid ng luha ang bata saka ito ngumiti sa akin. Humingi pa ito ulit ng tawad saka ito umalis na.

“Ayos ka lang?” Tanong ni JV na alalang-alala. “Oo ayos lang. Tubig lang naman to eh.” Sabi ko sabay ngiti sa kaniya. “Gusto mo bang magpalit? May extra pa ako doon” Sabi naman ni Jensen. “Huwag na. Salamat. Matutuyo din naman to eh.” Ngumiti ako sa kaniya. 

Nag-order na nga kami at masayang kumain. Hindi ko nalang inintindi pa ang basa kong damit. Matapos kong kumain ay nagpaalam ako sa kanila at pumunta ng CR dito sa cafeteria. Sumabay naman sa akin si Cielo.

Habang papalapit kami sa comfort room ay naririnig namin ang mga tawanan na nanggagaling sa loob. Parang pamilyar ata yung mga boses. Nagkatinginan kami ni Cielo. Parang nag-uusap ang aming mga mata. Dahan-dahan kaming lumapit at idinikit ang aming mga taenga sa pintuan ng cr.

Eavesdropping is wrong. I know, but I feel there’s something wrong with the people inside that I just need to know. 

◇

Sa loob ng CR

“Have you seen his face? Shook na shook” pagtawa ng isang baklang nakatingin sa salamin at kasalukuyang naglalagay ng tint sa kaniyang labi. “Right, Kent” Pagtawa din ng babaeng nakasuot ng eyeglasses sabay apir niya naman kay Kent. 

“Pero bait baitan pa rin ang arte niya sa harap ng golden trio, kahit kailan talaga ang plastic niya, feeling mabait” naiinis na wika ng kanilang leader. “Sinabi mo pa, Lei.” Pag sang-ayon sa kaniya ni Kent. 

“Sinigurado mo namang hindi ka nila napansin kanina Katy diba?” baling ni Lei sa kaibigan niya. Lumabas ang malaking ngiti sa labi ni Katy at masayang siyang sumagot, “oo naman, hindi nila napansin ang pagtisod ko doon sa bata.” Nagtawanan silang tatlo dahil dito na para bang mga kontrabida sa mga teleserye. 

“Alam niyo na ang gagawin natin mamaya okay?” Paninigurado ni Lei habang inaayos niya naman ngayon ang kaniyang buhok. Kasalukuyan siyang nagpapaganda sa harap ng salamin. “Yes naman. Kapag papasok na siya ng CR sa may building nila, ila-lock at gugulpihin natin siya.” Sagot ni Kent. Napangiti naman silang lahat sa masama nilang plano habang si Katy naman ay pumalakpak pa. “Stop that Katy, para kang baliw” wika ni Lei, “Do I look pretth na ba?” dagdag niya pa na ikinatango naman ng mga kasama niya at kaniya kaniya na silang papuri sa leader nila.

◇

Rinig na rinig namin ang lahat ng pinagsasabi nila. “Sila pa yung may kasalanan kung bakit natapunan ka kanina” wika ni Cielo sa tabi ko. “Mamaya nalang tayo mag CR, baka maabutan pa nila tayo” wika ko kay Cielo sabay alis namin sa nakasaradong pinto ng palikuran. Baka malaman pa nilang alam na namin ang pinaplano nila.

Bumalik kami sa cafeteria na parang wala lang nangyari. “Bakit parang ang tagal niyo?” Tanong ni mister sungit. “Shh” wika ko sa kaniya, masunurin naman siya at tumahimik nga. Tumingin ako sa suot kong relo, may tatlumpong minuto pa bago mag 1st period. Tamang tama.

“Guys sa park tayo.” Sabi ko na agad rin naman nilang sinang-ayunan. 

“Tara” sabi naman ni JV. Papalabas na kami ng cafeteria nang maramdaman ko ang pagbigat ng aking mga balikat. Naka-akbay pala sa akin si JV. Hinayaan ko na lang ito at nagkangitian kami. 

◇

“Guys, hindi pala aksidente iyong natapong tubig sa akin kanina, sila pala ang mag gawa noon” wika ko sa kanilang nang makarating na kami sa aming tambayan sa park. “Sinong sila?” Tanong ni Cire. “Sina Lei, Katy, at Kent.” Sagot ni Cielo. “Narinig namin sila kanina sa may CR, pinatid pala ni Katy yung bata kaya natapon kay Jame ang dala nitong tubig.” Dagdag pa ni Cielo. 

Tumaas ang tensyon sa atmospera matapos nilang marinig iyon. “Isa pa, they were plotting something against me.” Sabi ko. “What?” Si Jensen na nakasalubong na ang kilay ngayon. “As per them, they’re going to imprisoned me in the CR and physically abused me there.” Sagot ko sa kanila. Kahit na alam ko na ang gagawin nila at kaya ko na itong maiwasan ngayon ay natatakot pa rin ako. Alam kong nararamdaman nila iyon sa aking boses. 

Nanghina ako at nanginginig na pero pinipigilan ko pa rin ang aking sarili. “Paano nalang kung hindi namin sila narinig kanina ni Cielo, they’re really going to hurt me” wika ko sa nanginginig na boses. Lumapit sa akin si Kurt at hinaplos ang aking likod. His hand was circling my back and it’s giving me some kind of relief. Reassuring that I’m safe with him.

“Don’t cry. We are going to do something about it. “ Wika ni JV. Himig sa kaniyang boses ang determinasyon. “I actually do have a plan in mind” pagpresinta naman ni Cielo. Lahat naman kami ay napatingin sa kaniya. “Let’s hear it.” Sabi ni Jensen. 

◇

Matapos ang aming pagplano ay bumalik na kaagad kami sa aming kaniya-kaniyang room. Ako at si Jensen lang ang magkasamang pumasok sa room dahil magkasama ngayon sina Cire at Cielo na kumuha ng puting tela para sa aming gagamitin mamaya. 

“Pansin mo ba si Cielo kanina?” biglang tanong sa akin ni Jensen nang nasa may pintuan na kami ng aming room. “Hmm. Bakit?” Tanong ko. “Napansin ko kasing namula siya kanina noong inaya niya si Cire kanina para sabayan siyang pumunta sa stock room.” Chismis niya. 

“Napansin mo din pala iyon?” Tanong ko. “I think she likes him” Jensen concluded. Nagkibit balikat naman ako. “Hmm.”

◇

The time has come. The bell’s ring was heard in the four corners of our room. We looked at each other and send message through our eyes. Nauna nang lumabas sina Cire and Jensen. 

“Kailangan nating maiparating sa kanila na nauna ng umuwi sina Cire at Jensen, so they would think you’re vulnerable Jame.” Alala kong sinabi ni Cielo kanina. So this is part of our plan. Kailangan nalang talaga nilang kumagat sa plano. 

Minutes had passed. Inayos ko na na ang aking mga gamit. Ako na lang mag-isa sa room at oras na para lumabas ako. Pagkalabas ko pa lang ng room ay sumalubong na sa akin si Katy. I acted surprise to see her. “Oh Katy.” 

“Uh Jame,” she started shyly, inayos niya ang kaniyang buhok saka nagpatuloy, “Can you help me, I think there’s something wrong with the CR.” Himala mukhang maayos ata ang grammar niya ngayon ah. Dito pa lang halata ko na talaga ang plano nila, praktisado eh. Natawa nalang ako sa isip ko. 

I acted naturally. “Ha, ano bang nangyari? Bakit ako ang hinihingan mo ng tulong saan ba ang mga kaibigan mo?” tanong ko naman sa kaniya. “Ikaw nalang kasi ang nandito sa building eh. Umalis na sina Lei at Kent.” Nagmamakaawa ang kaniyang tono. Umakto naman akong naawa sa kaniya. 

“Tara, I’ll help you.” Naglakad na ako kasama niya. “Thank you ah. Ang bait mo naman pala Jame” wika niya, ngumiti lang ako sa kaniya. You should actually be surprised. Mabait ako even with the trauma and hurting that you brought to my life before, you should definitely question it by now. 

Habang naglalakad kami sa hallway ng dahan dahan patungong cr ay may bigla akong narinig na mga footsteps. They’re here. Everythings going according to plan. Natural lang ako na naglalakad at parang wala lang sa akin ang nangyayari. Malapit na kami sa may CR at naririnig ko na rin ang mga footsteps na pabilis na papunta sa akin. 

“Huli ka!” Rinig kong wika ng taong nasa likod ko sabay kuha ng aking mga kamay. Naramdaman ko na lang na magkabuhol na pala at mahigpit na itong nakatali. “Ano ba? Bitawan mo nga ako” pag-iiglas ko sa hawak ni Lei. “You’re just as clueless as you were before, hindi ka na natuto Jame, tsk.” 

“Sumama ka sa amin ngayon.” Sabi ni Kent. Tinulak nila ako papunta sa CR. “Anong gagawin niyo sa akin?” Natatarantang wika ko. Nanginginig na ako at unti unting namumuo ang malamig na pawis sa aking noo. 

“T-teka saan niyo ko dadalhin?” Takot na takot ang boses ko, nangingini-nginig pa ito. Malapit na kami sa pintuan ng CR nang lahat kami ay napatigil dahil bigla nalang na off ang ilaw. Dahil uwian na nga, madilim na talaga ang building kapag pinatay ang ilaw. Ilang sandali pa ay umandar itong muli. Napansin ko silang paling-linga sa paligid, tila nakikiramdam. 

Ipinagsawalang bahala nila ito at tinulak ako ulit para masimulan ang paglalakad nang namatay muli ang ilaw. Natigil na naman kami sa paglalakad. Ramdam ko na ang pawis ng kamay na humahawak sa akin. The lights turned on. “Ahh Lei? Anong nangyayari?” Rinig kong wika ni Katy sa tabi ko. 

“May sira ba ’tong building na to?” wika naman ni Lei na tila naiinis na. The lights turned off once again and the moment it was open, yung dalawa nakadikit na sa akin. Unti unting nanginginig ang katawan nung dalawa. 

“Patuloy niyo na iyan.” Utos ni Lei. Labag man sa loob ng dalawa ay tinulak pa rin nila ako at pinalakad. Isang hakbang palang namin ay namatay na agad ang ilaw. On. Off. On. Off.

The next time the light turned on, may figure na na nasa harap namin. Nakatayo lang ito at nakabalot ng kurtina. “Ah!” mabilis na napasigaw si Katy at dumikit sa akin. Sa pag off at pag on muli ng ilaw ay wala na ito. Siya namang nagpatakot ng husto sa amin. Parang totoo talaga ah.

“Ano yun. Lei, ano yun?” natataranta na si Kent. Takot na takot ito. Humihigpit na rin ang kapit ng kaniyang pawising kamay sa akin. Sinulyapan ko naman si Lei at para siyang binuhusan ng malamig na tubig, malaki ang mata niya at hindi siya makagalaw. He was frozen in place.

The light turned off and we heard a step advancing toward us. It was creepy! Kung hindi ko lang talaga alam ang plano namin for sure ay matatakot talaga ako. Sa muling pag on ng ilaw ay nandoon na naman iyong ‘multo’. Sa pag off ng ilaw ay naririnig namin ang hakbang. Sa muling pagsindi ng ilaw ay nariyon ulit ang ‘multo’ pero mas malapit na.

Napapapikit na sina Katy at Kent. Nakadikit din sila sa akin at tila sinisiksik ang sarili. “Mommy” naiiyak na si Katy sa puntong ito. Muling namatay ang ilaw at humakbang muli ang multo habang ako naman ay nadadala na rin sa pag-atras nila Kent. Sa pag abante ng multo ay ganoon din ang pag-atras nila. Hanggang sa bumilis na ang  paglakad ng multo. 

“Waah!” Sa muling pagbukas ng ilaw ay tatlong multo na ang nagpakita. Isa sa harap at dalawa sa magkabilang gilid. “Ahhhh” nagsisigawan silang tatlo at hindi na talaga nila makayanan ang takot ay mabilis silang nagtakbuhan at nag-uunahan pa. Tumakbo sila patungo sa hagdan sa kabilang side ng building. Habang binabagtas ang daan ay pinatay-sindi naman ang ilaw na mas lalong kinalakas ng mga hiyaw nila. Natatawa nalang talaga ko. 

“Takot din naman pala kayo” wika ko habang nakatingin sa papalayong magkaibigan. Ilang sandali pa ay nawala na nga ng tuluyan ang tatlo. Natawa ako sa katakutan nila. Pero bigla ring nawala ang tawa ko at mabilis itong napalitan ng pagtataka nang hindi pa rin umaalis sa pwesto nila yung tatlong taong nakatabon ng puting tela. 

“Ah guys, tapos na, wala na sila” wika ko sa kanila. Mabilis namang sumibol ang kaba sa aking dibdib ng sabay sabay na humarap sa akin ang tatlo. “Guys they’re not here anymore, cut your act already” wika ko na hindi na natutuwa.

Biglang lumakas ang tibok ng puso ko nang maisip na, what if ‘the eliminators’ itong kaharap ko ngayon? Napaatras ako sa aking kinatatayuan ng dahan-dahang humakbang ang tatlo papunta sa akin. This is not how I remember the plan would go! Lumaki ang aking mata at parang gusto ng tumakbo ng puso ko dahil sa takot. Nanginginig na rin ang mga kamay ko. 

“Hindi magandang biro to guys!” wika ko sa kanila. Hindi pa rin talaga sila tumitigil at humahakbang pa rin talaga sila papunta sa akin. Ahhhh. Sumisigaw na ang puso ko. Paatras ako ng paatras at naisipan ko na talagang tumakbo. Tumalikod na ako sa kanilang tatlo. Pero agad akong napahinto nang sa aking pagharap ay bumangga nalang ang katawan ko sa matigas na katawan.

Napatingala ako sa taong bumangga sa akin at laking gulat ko nalang nang ang sumalubong sa akin ay yung kaparehong mask ng eliminators. “Ahhhhh” napasigaw nalang talaga ako sa takot. Naiiyak na ako at hindi ko na alam ang gagawin ko. 

Gustuhin ko mang tumakbo ay hindi ko naman magawa kasi mahigpit na nakayakap sa akin ang eliminator. “Help! Ahhhh” Tumulo na talaga ang luha ko dahil naririnig ko pa rin ang hakbang nung tatlong tao sa likod ko. 

Kumakawala na ako sa yakap ng lalaki sa akin. Naguunahan na ang mga luha kong lumabas sa mga mata ko. Nanginginig na ang buong kalamnan ko. Mahigpit ang pagkakayakap sa akin. Ayaw talaga akong pakawalan. Nahihirapan na akong huminga dahil sa takot. When did things went like this. Help! I closed my eyes and struggled for my freedom.

I cried silently as memories of before hunt me, rushing to me, and revealing themselves. Memories that tarnish my soul.

Chapter 15

Jame

2 years ago

Darkness surrounding me. Salty tears staining my face. Evil laughter behind the locked door. Locked in the stockroom and I am feeling prickling on my skin, going up from my feet. I am claustrophobic! Being locked on this tiny space is killing me. I have indescribable panic within me and my heartbeat’s erratic. My inside is shouting to get out here. 

“Bye Jame” boses ni Lei, sinundan naman ito ng tawanan ng dalawang tao. “No no no!” sumisigaw na ako dahil takot na takot na talaga ako. Instead of listening to my plea they laugh even more, like a despicable human being they are. “Ahhhh” I shouted out of frustration and fear.

What put me in here you may ask, well, this is how I end up here.

I am a timid and aloof teenager. I’ve got no friends and spent most of the time on my phone or in the library. I know I’m such a nerd. I am a scholar of this public school kaya I really need to excel in my academic para maipagpatuloy ang pag-aaral ko. For that I am subjected to be bullied. 

Bullies are after me, or should I say, they are after me. Holding the book I borrowed and on my way to the library to return it, I was stopped by my nightmare, personified. “Ah huh” Leighton Javier the cruelest human being I’ve known with his two ugly minions. Kenturi Reyes and Katlyn Reyes, they are actually cousins, they share the same bad blood. 

“At saan ka na naman pupunta?” Tanong ni Lei na may ngiti sa kaniyang labi. “Ah s-sa l-library” sagot ko naman habang nakayuko. Wala pa silang ginagawa sa akin takot na takot na ako. Kasi alam ko, sooner or later, may gagawin na sila. Another act of their evilness. 

Hindi ko nga rin sila maintindihan eh, wala naman akong ginagawang masama sa kanila, in fact inniwasan ko nga sila. Pero ewan ko kung anong magnet ang nagdidikit sa amin at palagi nila akong nakikita. Minsan they bully me verbally, most of the time physically. 

If you were to ask bakit hindi ako pumapatol, well aside sa pagiging patpatin ko, si Lei kasi ang anak ng may ari ng school, hindi lang ng principal ah, may ari talaga. Wala namang magawa ang mga teacher at principal sa pinag-gagagawa nila sa akin dahil takot sila sa parent ni Lei. Sometimes I just cry silently away from the limelight. I have no soldier with me, completely in solitude.

“Subukan mo lang magsumbong, tanggal talaga ang scholarship mo” ang lagi kong maririnig sa kaniya kaya naman kahit ang lolo ko walang ka-alam alam. It pains me, so much. Kahit gustuhin ko mang pumatol at patigilin sila ay hindi ko rin magawa, tatlo sila at mag isa lang ako, anong laban ko sa kanila? 

“Pasalamat ka wala akong oras sa iyo ngayon kundi…” wika ni Lei saka niya ako tinulak sa aking balikat. Malapit naman akong natumba kung hindi ko lang sinuportahan ang sarili ko. “Tara na nga girls” dagdag niya pa saka niya ako tinarayan at umalis na. Yung dalawa naman ay nagsisitawanan pa habang kinuha ang dala kong libro saka ito itanapon. Nag apir ang dalawa saka sila sumunod sa leader nila.

Wala na akong nagawa kundi ang pulutin ang mga librong natapon at pinagpagan ito. Simpleng pangbu-bully palang itong ginagawa nila ngayon. Marami na silang ginawang mas sakim pa dito. Tinataponan nila ako ng tubig, tinataponan ng itlog at binabasag sa ulo ko, kasabay pa ng harina minsan, ginawa ba naman akong pancake.

Minsan rin binubuhos iyong laman ng basurahan ng room sa akin. Pinapahiya nila ko sa maraming tao, sa harap ng mga estudyante na kapwa ko ay wala ring magawa.

Para akong naka red tag sa totoo lang. Palaging ako ang pinagdidiskitahan nung tatlo, wala ring nagtangkang tulungan ako dahil takot na madamay, baka sila pa ang isunod na ibully. Tumulo ang pinipigilan kong luha habang binabagtas ko ang daan patungong library, agad ko itong pinahid. 

“Naku Jame naman, hindi ka pa ba sanay sa kanila” wika ko sa aking sarili. I am strongly stopping more tears to flow. “Matapang ako, hindi ako mahina.” Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko hanggang sa umurong na ang aking mga luha. Hays.

◇

That day, I joined a competition, with Lei as my competitor for the championship. Yes, you guessed it right, it didn’t turn out well. 

“And the winner for the essay writing competition is… Jame Anders Fernandez! Around of applause please.” I am beyond shock by the teacher’s announcement. Me? I won? Hahahaha. It’s my first time joining this contest and I didn’t except to win. Shock was clearly written on my face. 

“Jame, come here on stage to receive your medal” rinig kong wika ni Ma’am kaya naman napatayo na ako sa kinauupuan ko. Habang papunta sa stage ay nadaanan ko ang table ni Lei. Nagpupuyos ito sa galit, pulang pula na ang kaniyang balat at masama ang tinging pinupukol sa akin. Parang toro na nga ito at konti na lang ay may lalabas ng usok sa ilong niya.

Tuluyan na nga akong umakyat sa entabledo saka ako binigyan ng medal at certificate. Ito ang taunang essay writing competition at si Lei ang nanalo noong nakaraang taon kaya naman naiintindihan ko ang galit niya sa aking pagkapanalo. Humarap ako sa stage suot ang aking medal saka tumama sa akin ang flash ng camera. Malaki ang aking ngiti, proud sa aking mauuwing karangalan. Puno ng palakpakan ang buong room, mga taong masaya para sa akin, pwera lang sa isa. 

“Jame, dahil ikaw ang nanalo ng essay writing competition this year, ikaw rin ang magiging pambato ng school sa nalalapit na division wide essay writing contest” wika ni Ma’am sa akin. Labis naman akong natuwa dahil dito, agad akong nagpasalamat sa kaniya. Naging madali lang ang aming pag-uusap dahil hapon na rin natapos itong contest at kanina pa ang uwian namin talaga. Sa katunayan ay kami na lang ang tao dito sa conference room, well, ako na lang, lumabas na kasi yung teacher.

Papalabas na rin sana ako ng room na iyon at malapit na sa pintuan nang marinig ko ang mahinang usapan sa labas. Hindi maayos ang pagkasarado ng pinto kaya naman rinig na rinig ko ang mumunting usapan sa labas. 

“I heard that the winner of this contest will be the candidate of our school to the division wide essay writing competition next month” boses iyon ni Kent. “Oo nga eh” sagot naman ni Lei. “Sadly, hindi ikaw ang nanalo Lei” boses iyon ni Katy. “Pinapaalala mo pa talaga” pagtataray ni Lei. “At ang masama pa noon, si Jame pa talaga ang nakatalo sa iyo” wika naman ni Kent saka ito natawa. 

“Diba ito iyong unang pagsali niya, nanalo siya kaagad at tinalo ka Lei” dagdag pa ni Katy na sinasabayan na ngayon ang pagtawa ng pinsan niya. “Humanda talaga sa akin yang Jame na iyan, nang dahil sa kaniya mapapahiya ako sa buong school!” Ramdam na ramdam ko ang umaagos na galit sa boses ni Lei nung mga oras na iyon. 

Hindi na muna ako lumabas at hinintay ko na muna silang umalis. Baka pag makita ako noon lalong magalit at baka kung ano pa ang gawin niya. Hindi rin naman sila gaanong nagtagal doon at narinig ko na ang papaalis nilang mga hakbang. Makalipas ang ilang sandali ay lumabas na ako. 

Madilim at tahimik na school ang sumalubong sa akin. Wala ng mga estudyante sa paligid at naka-on na ang mga ilaw. Minadali ko na ang umalis. Suot ko pa rin ang aking medal at bitbit ko sa aking likod ang aking bag. 

Habang mag-isang naglalakad ay may naririnig akong mga yabag sa paligid. Tumingin ako sa aking likod ngunit pagharap ko ay wala namang tao kaya nagpatuloy ako sa paglalakad. Ilang sandali pa ay nariyan na naman iyong mga hakbang at papalapit ng papalapit ito sa akin. Lumingon muli ako sa aking likod pero ganoon pa rin, wala pa ring tao. 

Malapit na ako sa gate nang may narinig akong yabag na malapit na talaga sa akin na siyang nagpakaba na talaga sa akin kaya naman mabilis akong humarap para makita ko kaagad kung sino iyon. Nagulat naman ako sa nakita ko. “Awwe ang cute mo naman.” It was a kitten! Akala ko kung ano na. Mabilis na tumakas ang kaba sa aking puso nang makita ang maliit na pusa.

Lumuhod naman ako para kunin ito. “Hahaha” hawak ko na ang pusa nang may narinig akong tumawa sa likod ko. Hindi man lang ako nabigyan ng pagkakataon na makita kung sino iyon dahil naramdaman ko na lang ang panyo na tumakip sa aing ilong. Kumabog ng malakas ang aking dibdib, iyon na ang huli kong naalala bago bumagsak ang aking katawan at tuluyan nang dumilim ang paligid. 

◇

I felt a hard slap on my cheek kaya nagising ako. Bumungad sa akin ang nakangiting mukha ni Lei habang yung dalawang alalay niya ay nasa likod. Tumingin naman ako sa paligid at dito ko nakita ang mga walis, mop, at iba pang mga gamit panglinis which made me conclude na nasa stock room kami ngayon. 

Maliit ang space dito at apat na tao kaming nasa loob. Makikita ko naman sa bukas na pintuan ang dilim ng gabi. Dito ko na namalayan na nakatali pala ang aking mga kamay sa likod. Nagpumiglas ako at nagsimula ng magpanic. “A-anong ginagawa ko rito?” Tanong ko sa kanila, bakas ang takot sa boses.

“Bakit ba ang pabida mo Jame ha? Bakit sumali ka pa sa contest na iyan, ayan tuloy hindi ako ang nanalo. For sure namang ako dapat ang nanalo kung hindi lang dahil sayo” galit na panimula ni Lei. 

Ah dahil pala ito sa essay. Hindi ako sumagot sa kaniya kasi either way magagalit pa rin siya sumagot man ako o hindi. “Ayaw mong sumagot ah” “Ah” napasigaw nalang ako saglit nang kumaliwa ang mukha ko dahil sa malakas niyang sampal. Nagsitawanan naman iyong mga kasama niya.

Pumatak ang isang luha sa aking mata dahil sa sakit. “Ano bang ginawa ko sayo ha Lei, bakit palagi mo na lang akong sinasaktan?” pagtatanong ko sa kaniya saka naman pumatak ang isang luha sa kabila kong mata. “Simple lang. Dahil ayaw ko sayo. Pabida ka, feeling matalino, at pinagmumukha akong bobo. Palagi mo nalang sinasagot ang mga tanong ni Ma’am na sa akin tinatanong. Palagi mong inuungusan ang mga score ko sa quix at exam. Papansin ka!” 

“At ngayon, inagaw mo pa sa akin ang essay competition at ang karapatang lumaban sa division wide contest!” Dagdag niya pa na nagpupuyos sa galit. “Hindi ko naman kasalanan kung mas magaling ako sayo.” Hindi ko alam kung saan ko nahugot ang lakas ng loob at sumagot ako kay Lei.

Ikinagulat naman nila ito. “Bobo ka daw Lei.” Katy is feeding his anger. “Mas magaling naman pala siya sayo Lei.” Kent is igniting Lei’s flame of madness, and I watch as this fire was fueled and grow into a monster. Namula ang buong mukha ni Lei sa galit. “Ah!” ang tanging naging reaksyon ko nang sinampal na naman niya akong muli. Sampal. Sampal ulit.

Nalasahan ko na ang dugo sa aking labi kasabay ng lasa ng aking luhang dumadaloy. “Argghh!” Galit na galit si Lei. “Mas magaling ka pala ah. Tignan natin ang galing mo ngayon!” Sabi niya saka siya tumayo. Lumukob naman ang kaba sa aking dibdib nang maisip na baka iwan nila ako dito. Hindi pwede!

“I’m gonna let you taste my wrath. Mabubulok ka dito!” wika niya. “And this, this is my medal” Dagdag niya pa sabay hablot ng medal na nakasabit sa aking leeg. He looked at me in the eye, pity was not in his eyes, rather pure wrath and disgust. “Bye Jame”  boses ni Lei, sinundan naman ito ng tawanan nung dalawa. 

They locked the door and the darkness fully sorrounded me as panic and fear engulfed my body encapsulating me to utmost anxious despair. “No no no!” sumisigaw na ako dahil takot na takot na talaga ako. Instead of listening to my plea they laugh even more, like a despicable human being they are. “Ahhhh” I shouted out of frustration and fear.

I heard their fading footsteps, away from me. Naguunahan ang mga luha sa pagpatak habang ang aking puso ay gusto ng kumawala. Nanginginig ang aking katawan, ni hindi ko man lang mayakap ang aking sarili. I felt my claustrophobia triggering and I had hard time breathing.

“What did I ever do to them to deserve this?” I cried and cried. “Bakit kasi ang hina mo Jame, hindi ka marunong lumaban. Matalino ka pa naman sana pero ang sarili mo hindi mo man lang kayang ipagtanggol.” Panenermon ko sa sarili ko. “I’m sorry I’m too weak to fight. I’m sorry that I can’t fight.” Humahagulgol na ako hindi katulad ng dati na tahimik lang kung umiyak.

“Ahhhhhhhh” I screamed and cried like the world’s ending. I scream on top of my lungs, and I cried drying all my body fluids.  “I do not deserve this! When could I ever be strong to shelter my self?” Napahiga na ako sa maduming sahig, kasama ang mga walis at mop. Nakakulong sa loob ng maliit na kwartong iyon. “Ahhhhh.”

◇

“Ahhhhh.” I screamed while my eyes are closed. Scared to find myself back at that same confined space again. “Jame! Jame!” I heard a familiar voice while my body is forcefully shaken. Jensen? Minulat ko ang aking mga mata at ang bumungad sa akin ay ang naga-alalang mukha ni Jensen. “J-jensen?” Bigkas ko sa kaniyang pangalan gamit ang nanginginig na boses. 

“It’s me.” Yun lang ang kailangan niyang sabihin para mapanatag ang aking loob. Yumakap ako ng mahigpit sa kaniya that I refused to unclasp it. I was holding him dearly like my life depended on it. “Andito na kami okay” rinig kong wika niya habang maingat na hinahaplos ang aking likod.

“Are you okay Jame?” bakas ang alala sa boses ni Cire. Bumitaw na ako sa yakap ko kay Jensen matapos ang ilang sandali. “Ano bang nangyari?” Tanong pa ni JV. “Sorry Pots wala kami dito, may nagkulong kasi sa amin sa baba kanina eh kaya hindi namin nagawa iyong plano sana natin” dagdag pa ni Kurt. 

“Oo nga Jame, narinig nalang namin iyong mga sigaw nung tatlo kanina kaya naman nagpursigi na kaming tumakas baka ano ng nangyari sa iyo.” Cielo reasoned out. “Nakulong kayo?” Tanong ko sa kanila. Mabilis silang tumango habang nakakunot ang kilay sa akin. “Eh s-sino yung n-nandito kanina?” My voice is fading out of fear when realization hit me.

“T-the eliminators” wika ko sa kanila. “Ha?” sabay sabay nilang sagot. Tumayo naman ako mula sa aking pagkakaluhod. Kinwento ko sa kanila ang buong nangyari kanina na kanilang labis na ikinagulat. 

“May kumuha nga rin ng mga telang gagamitin sana natin kanina. Hindi nga lang namin naaninag kung sino kasi mula sa likod kami hinuli at piniringan pa ang aming mata bago kami i-lock.” Imporma ni Cire. “What’s more important now is you are safe Jame.” Wika naman ni Jensen. Lahat sila ay napatango.

Clichè man kung sabihin pero unti unti ng nawala ang kaba ko dahil sa kanila. Kasama ko sila at hindi na ako nagiisa pa. May karamay at may kasangga na ako ngayon. Nagyakapan kaming lahat. Sa loob ng building, sa gitna ng gabi, at sa ilalim ng maliwanag na buwan.

Chapter 16

Cire Adrian

I have with me in my hands a paper bag. While entering the school I spotted Jame. He’s walking alone, in the direction towards our building. He’s looking lovely today, just like any other day. He is a breath of sunshine. He is just so sunny and vibrant. Feels like he is the sun’s light illuminating the world for us humans to visibly see the colors. He’s got that effect on me.

“Jame” I called him, and he stopped. I close the huge distance between us by running. I was short of breath the moment I am in front of him. His smile is contagious, I just felt the wrinkles on my lips that’s caused by my smiling too.

He just looks heavenly up-close. I saw the wrinkles forming in his forehead and the slowly meeting of his eyebrows. I am probably creeping him out right now. I just can’t help looking at him! Can you blame me? “Ah hi” that’s all what I mustered saying. I can’t find the words I’m rehearsing at the back of my mind on my way here.

“Hi hahaha bakit ang tense mo?” he smiled at my awkwardness. I then laughed, it’s slowly relieving me of the tension. After a moment, I finally brushed the tension away and confidently talked to him. “I have a gift for you, here.” I gave him the paper bag I’m holding. There’s this meeting eyebrow again designing his face with confusion. He looks cute when his confused. I laughed on my mind. Since when did being confused look cute. I’m probably losing my mind right now.

“Para saan to? Hindi ko naman birthday ah?” “We did shopping kasi yesterday. I saw that and I instantly thought of you, that’s why I bought it.” I smiled proudly and smiled even harder when I saw the tinge of pink spreading his cheeks. “T-talaga? Ano ba to?” He shyly asked. “See for yourself.” I encouraged him.

He opened the paper bag, and his eyes open widely. There’s a smile on his face that’s speedily spreading to my face as well. My heart skips a beat due to his smile. Dang, I feel proud. I feel ecstatic that he liked my gift. His eyes smiled brightly that it is shining whenever it is hit by the sunlight.

We were at the mall yesterday. We passed by the toy store for my baby pamangkin. He’s 1 year old now. We strolled around and bought a toy for him. I was instantly pulled by a stuff toy. It is minions and as big as a throw pillow. I remembered Jame saying that he admired minions because of its cuteness. “I have a collection of Minions stuff at home.” His eyes shined brightly while talking about his minion’s stuff and how he got ’em.

“Oh my. Thank you!” I smiled. He looked like that star-eyed emoji right now. He’s smiling from ear to ear. There’s no need for a confirmation anymore if he liked my gift or not. The way he is hugging it and holding it dearly like his life depended on it is already enough of a confirmation to me.

What he did next caught me off guard. My eyes widen as I feel the heat coming from his body. He hugged me tightly that I was frozen in place. My heart is racing and beating irregularly right now. After a liitle while, I regained the full control over my body and reciprocated the hug. We we’re just comfortably hugging, in the middle of the school. Yeah, right?

John Vincent

Mga taong nagkukwentuhan at kumakain, ceiling fan na umiikot para bigyan kami ng hangin, kape na malamig at cake na nasa mesa, at babaeng maganda. Yan ang mga nasa harap ko ngayon pero parang lumilitaw ang aking kaluluwa at wala dito ang isip ko.

“Vincent, are you listening?” rinig kong tanong ng babaeng kasama ko. Andrea? Anita? Anjie? Ano nga bang pangalan nito. “H-ha?” “Ang sabi ko nakikinig ka ba?” Pag-uulit nito. “Ah sorry may naiisip lang, ano nga ulit iyon?” pagkaklaro ko naman at binigay na sa kaniya ang atensyon ko.

“Kanina ka pa ganiyan ah. What’s happening to you ba?” Maarte nito pagpupuna sa akin. Well, kanina pa nga ako ganito. Pinipilit ko namang ilugar ang sarili ko, yung utak ko lang talaga lumilipad kung saan saan. Kung sino sino ang sabihin mo. Wika ng aking sarili.

“Oh ayan ka na naman. You are out again” parang naiirita na ito. Bakit ba ang arte nito? “Sorry sorry, I’m all ears now” sabi ko naman sa kaniya sabay tingin na sa kaniya. Nagsalita na siya at may kinukwento tungkol sa vacation niya sa Paris. Dinala ko ang straw ng aking iced coffe sa aking bibig saka ako sumipisip dito at sinubukang makinig sa kwento ni Althea, or Analyn, ah basta.

“So yun na nga, nagpunta kami sa Paris for our summer vacation…” Hindi ko na narinig pa ang sinasabi niya dahil nakuha na naman ang atensyon ko nung taong pumasok sa cafeteria. Nasa harapan ko lang kasi ang door at hindi masiyadong malayo sa pwesto namin kaya kitang-kita ko ang ang mga pumapasok.

Ang aliwalas ng mukha niya. Hindi man siya nakangiti pero mapapangiti ka pa rin dahil ang kalmado lang ng mukha niya. Iyong hindi mo na kailangang makita siyang nakangiti para malaman mong mabait siya. May certain aura siyang naaatract ka. “Teka lang Angela ah” wika ko saka ako tumayo papunta sa counter kung saan pumunta yung pumasok kanina.

Pipigilan pa sana ako nung babae pero desidido na talaga akong umalis. “My name’s Anna. Asshole!” rinig ko na lang na sabi niya in the background pero hindi ko na pinansin pa dahil nakatingin lang ako sa taong kasalukuyang umoorder.

Nang makarating na ako sa counter ay saktong magbabayad na siya. “Ako na po magbabayad” sabi ko sa sales lady sabay lapag ng aking card. Naantala naman si Jame sa pagbunot ng pera sa kaniyang wallet. Napatingin lang siya sa akin na tila gulat na gulat. Hindi na rin siya naka-angal pa dahil kinuha na nung babae yung card ko saka ito ini-slide.

Kumindat naman ako kay Jame at napansin ko ang pagsibol ng kulay rosas sa kaniyang mga pisngi. Napangiti na din ako dahil nahahawa sa matatamis niyang ngiti. Sinabayan ko siyang mag meryenda ng kaniyang shawarma. Favourite niya nga talaga ito, sa loob ba naman ng isang taon naming pagkakaibigan, ito lang order niya, wala kasawaan.

Habang kumakain ay nagkukwentuhan lang kami. I even offered to order him some more food which he respectfully refuse. While he is talking about how he is obsessed with shwarma, I was just there, sitting, looking at him, and thinking how I am so obsessed with his smile. Hindi na lumilitaw ang kaluluwa ko, cause it’s just right here, in front of me.

Jensen Archiel

I was focusing on what our teacher is discussing. I am currently at the classroom obviously. Listening to never ending, boring, afternoon lessons. Hays. “Alam mo, maaga kang tatanda niyan kakakunot ng noo mo.” I heard my seatmate said. I rolled my eyes at him. “Nakadikit pa ang mga kilay mo.” Pansin niya pa sa kilay ko.

Napabaling na ang atensyon ko sa kaniya ngayon dahil successful na siya sa pagkuha nito. Nakangiti lang siya sa akin. Unti unti ko namang nararamdaman ang pag ease ng tension sa noo ko dahil sa kaniya. “Yan. Wala na iyong kunot” dagdag niya pa na malawak na ang ngiti ngayon.

He always have my face’s reactions on check everytime. I always heard him complain pa how masungit I am. He even calls me Mr. Sungit! Well it made me smile sometimes whenever he calls me that. My inside’s stirring when he calls me that. It made me, what’s the word again? Uh yes, kilig.

Napangiti na naman ako habang nakatingin lang sa kaniya at iniisip ang reaksyon niya tuwing sinusungitan ko siya. Nakakatawa lang. “Ayan, ngumingiti na siya.” Pansin niya pa sa pag ngiti ko. Hindi ko man lang namamalayang napapangiti na rin pala ako. Hindi ko na nga napigilan pa at tuluyan na ngang kumawala ang malaking ngiti sa labi ko. Lalong lumawak naman ang ngiti ni Jame dahil dito.

His eyes is twinkling just like how bright his aura is. I always feel serenity whenever I see him pero I am having a different reaction on the inside when I see his smile. My mind is rambling, my tummy is churning, and my heart is erratically beating. It’s amazing how he makes me feel every emotion in the world by simply smiling.

“Masungit ba talaga ako?” Tanong ko sa kaniya on a calm tone. Mula sa pagkatitig sa aming teacher ay napalingon siya sa akin. “Hmm. Masungit ang mukha mo, pero hindi ka naman masamang tao” He simply answered and shrugged his shoulder. “Mas gwapo ka din minsan kapag masungit ka” sabi niya saka siya natawa. His perfect set of teeth showcasing itself.

Natawa na rin ako sa banat niya. “Gwapo pala ah” sabi ko na tila nanunudyo sa kaniya. Bigla naman siyang nahiya. Cute.

Ever since we’ve been friends, he always complains about how grumpy I am. I was just grumpy on the outside okay, but on the inside I’m smiling, always, specially when I’m with him, and with my friends too hehe.

He always gives me reasons to smile, kapag nagsusungit din siya sa akin pabalik, kapag pinapatahimik niya ko, at kapag hindi na niya ako pinapansin dahil sa pagsusungit ko. Nakakatawa na nakakatuwa ang mga reaksyon niya.

His pout looks so cute whenever he does and it always made me laugh and poke him, which in turn made him more upset, which also made me laugh even more.

Even when life’s harder on my side and sometimes I feel lonely, I just wanted to go to school right away because it means I get to see him again. It’s the little things he do that makes big effects to me. “Baka matunaw naman ako niyan” rinig kong sabi ni Jame. Hindi na namalayan na nakatitig lang pala ako sa kaniya. I shrugged it out and feel my eyebrows linking again as I returned listening to the teacher’s discussion.

Kurt Luis

Kakababa ko lang galing sa elevator at dumiretso na ako kung saan naka park ang aking motor. Sabay kaming umuuwi ni Jame at sa akin na siya sumasakay, I mean sa motor ko hehe. Sinilip ko kanina yung room nila, hindi pa tapos ang discussion and I just drop him a message na dito ko na lang siya hihintayin.

Naglalakad lang ako at tinatamaan ng afternoon sun. Nagkalat rin ang nga estudyante. May mga napapatingin sa akin at may ngumingiti, may mga kumakaway rin. Well, sa tangkad ko ba namang to, hindi pa ako mapapansin. Ngumiti lang din ako sa kanila para hindi naman ako mapagkamalang masungit.

“Ugh” I groaned when I felt a heavy body on my back. I heard a giggle from someone who back ride me. “Hahahaha.” It was Jame, the sweetness of his laugh is very much registered to my brain already, so I didn’t have hard time recognizing who I was carrying right now.

Inayos ko ang pagkakasakay niya and hold him carefully in his butt para hindi siya mahulog. “Tapos na pala klase niyo?” Tanong ko sa kaniya saka ako patuloy na naglakad. “Oo, katatapos lang. Binilisan ko ngang umalis kasi ayaw ko namang paghinatyin ka” he answered. He then encircled his arms at my neck to hold and secure his self.

“Pots it’s okay for me to wait okay, ngayon ka pa ba mahihiya sa akin” I reassured him using a calm voice, just like how calm I am feeling when I’m centimeter apart from him. “Nakakahiya kaya, nakikisakay na nga lang ako paghihinatyin pa kita.” I sensed concern and sincerity from him. This is why it’s okay for me to wait, kasing bait at kasing pogi niya ba naman ang hihintayin ko. I smiled silently.

Si Jame yung tipong tao na kahit sino pwedeng magkagusto sa kaniya. Kapag magkasama nga kami, lahat na ata ng gender napapalingon talaga sa kaniya, mapa babae man o lalaki. Head turner kumbaga, pero despite that, he doesn’t seem to notice it. Hindi niya masiyadong alam kung anong ganda ang taglay niya. He is demure, behave, and well mannered.

Hindi din siya gaanong malambot kaya kahit mga babae, nagkakagusto sa kaniya. He is soft on the inside though, he is very respectful and kind. He is also vulnerable despite being strong minded. Kaya naman I made a promise to myself to protect him. I love him as my bestfriend. However, things are changing. I kinda feel something different to him na. But I still don’t know pa eh. I am still on the process of navigating my feelings right now.

I’ve had multiple relationship when I was at Singapore so I know what is this already. Its just not so solid because Jame’s a man, and he is my bestfriend for God sake. Pero hindi rin naman malabo na mahulog ako sa kaniya, ang hindi ko lang alam, kung masasalo ba niya ako.

Hanggang sa narating na nga namin ang parking area. Agad ko na siyang ibinaba at hinila na ang aking motor at inikot ito. Kinuha ko ang helmet na nakapatong sa isang manibela nito at isinuot iyon kay Jame. I secure it and make sure na nakalatag talaga ng maayos ang helmet at hindi na matatanggal pa. He smiled and blushed a little. “Thank you” mahinang pagsasalamat niya at tila nahihiya pa. Ginulo ko naman ang taas ng helmet niya gaya ng paggulo ko ng buhok niya minsan.

I wear my own helmet and ride my motorcycle. Bumigat naman ang motor ko kaunti sa pagsakay ni Jame rito. “Ayos ka na Pots?” paninigurado ko. “Ayos na ayos. Lezgo!” Everytime he is riding my motorcycle malaki talaga ang ngiti niya. Yung excitement noong unang sakay niya rito ay hindi pa rin nawawala hanggang ngayon. It made me smile on the inside.

Pinihit ko na ang susian para i on ito and bombed the manibela. The motor roaring, and I felt my own body rocked as well when Jame circled his arm around my abdomen. Para akong nakukuryente sa tuwing ginagawa niya iyon. I smiled widely, closed the shield of my helmet, and started our journey. 

Jame Anders

After what happened yesterday, this is supposed to be another normal day. However, this day is just a little sweeter. I don’t know what’s up with these people. They’re smile just gotten bigger, and the twinkle in their eyes when I see my reflection in their irises, it’s like they are having their own northern light in their eyes, it just shines.

I just reminisce what happened today as the wind breeze brushing my body from riding Kurt’s big bike. What’s up with these four boys huh?

Memories of yesterday’s event resurfaced. I am safely recovered now after the trauma I experienced yesterday. Gladly, my friends helped me overcome it. I have friends now, I have them now.

Also, this Jame right here is more stronger and courageous. With friends as my soldiers behind me and with my self-love as a weapon, my bullies are just a part of a greater me that will surface. This is now my story of overcoming my demons.

Chapter 17

Jame

“INTRAMURALS 20XX”

Pagkapasok pa lang namin sa school eh malaking banner ng intramurals ang sumalubong sa amin. Agad na nabuhay ang excitement sa aking puso dahil dito. Intrams na! It will be full of fun and heck of sports and others event. For sure every student will be busy na naman.

In the classroom, intramurals were the talk of the town. I can see the excitement drawing in the faces of my classmates. They were talking about it until the teacher’s come.

“Well, I can see the excitement in your eyes students. Are you all excited?” Masayahing bati ng aming teacher. And our collective answer is of course “yes!” Umingay ang aming room dahil doon. “For formalities sake, I will announce to you about our incoming intrams.”

“The Intramurals 20xx will be a celebration of our individuality and uniqueness. Everyone is given the opportunity to showcase their innate talents and skills. It will be a week-long fun and sport games event. This Intramurals is an empowering event for the students of PHA.” Sabi ni Ma’am.

“There will be a various event for the students. Sports events, Vocational events, Academic events, and Arts events. A competition between the grade levels. The whole event will be of course cover by the official publication of PHA, MENSAHERO by the journalism club. Everyone is highly encouraged to join and share their talents. Have fun and enjoy!”

Clap and cheers were heard in the four corners of our classroom. The excitement in our eyes and hearts were fueled even more. Our hearts were screaming of rejoice for the upcoming event.

“This year’s theme is fauna. This will be the official team for each grade levels” she said then proceeded to write in the board the official teams.

Grade 7 - Roaring Lions Grade 8 - Mighty Marlins Grade 9 - Slithering Phytons Grade 10 - Soaring Eagles Grade 11 - Confident Stallions Grade 12 - Courageous Bulldogs

“Today will be half day classes only for the afternoon is allotted to club meetings. Let’s get started for today’s discussion.” Wika ng aming teacher saka niya pinatay ang aming excitement dahil sa kaniyang pagtuturo. We are left with no choice but to listen to her. I set aside my excitement and attentively listen to the lecture.

I’m currently now at my seat busying myself in taking notes and at the same time listening to the teacher’s lecture. After a while, the first subject is already done. “Jame” rinig kong pagtawag sa akin ng isang lalaki. “Oh Cire?” tanong ko kay Cire na nasa harapan ko na pala. “Pwede mo ba akong samahan mamaya after lunch?” “Saan ba?” Tanong ko.

Ngumiti siya ng malimit na tila nahihiya. “Sa music room.” Nagtataka man kung bakit niya ako kailangan doon ay hindi na lang ako nagtanong pa dahil nakita ko na na papasok na ang aming next teacher. “Okay sige” ang tanging naisagot ko. Ngumiti lang siya at umalis na.

Matapos naming mag lunch ay nag kaniya-kaniya na kami. May mga meetings kasi kami at ang iba naman ay magre-register sa mga gusto nilang salihang event. Si Jensen at Cire ay of course sa basketball. Actually nga, Jensen and Cire were recruiting Kurt for the basketball team pero sabi nga ni Kurt noon he is pursuing his passion in the arts kaya naman he will be joining a painting competition.

Si JV sa soccer, syempre. Si Cielo naman ay sasali ng Poster making contest. Habang ako naman ay sasali ng essay writing competition at the same time ay magcocover ng whole intramurals event as part of the journalism club pero mamaya ko pa malalaman ang magiging role ko, sa meeting.

Dahil nga mamaya pa naman ang meeting namin ay sumama muna ako kay Cire. Inaya niya ako kanina sa hindi ko malamang dahilan. Kaya naman ngayon ay binabagtas namin ang papuntang headquarters ng music club nila.

“What’s your favorite color?” Pag-oopen niya naman ng topic. I was taken aback kasi naman tahimik lang kaming naglalakad tapos ngayon out of thin air magtatanong siya. I then recovered quickly and answered him, “Uhm I like brown, all shades, and also white, yes yes I know. White is not a color, but bakit ba, eh sa favourite ko yun eh.” Mahabang litanya ko na tinawanan lang niya. Baka kasi i-judge niya ako sa pagpili ko ng white, kaya inunahan ko na siya.

“You are so defensive. Okay okay, you like white, I accept it okay hahaha” he smiled dearly at me. Uhm, what’s up with him. Why is he looking at me like that? What is that emotion I can read in his eyes? Is that admiration?

I shake the thought away in my mind. “How about you?” Balik ko sa tanong niya. “What’s your favorite color?” He answered, “I’d go for, uhm, cyan. It’s just so cool in the eyes.” “I agree.” I said while nodding.

“How about your favorite song?” Tanong niya pa. Hmm what’s up with him today. What’s the questioning all about? Interview ba to?

“I do have many favorite songs, but the song that always come to my mind whenever people ask me about my favorite, is the song perfect.” Sabi ko naman habang ngumingiti at humarap sa kaniya. “Perfect by Ed Sheeran?” Tanong niya. “No, Perfect by One Direction.” Pagka-clarify ko.

“Oh.” Sabi niya. Magtatanong pa sana ako about sa favourite song niya kaso nakarating na kami sa may pintuan ng room. He fish the key on his pocket then he insert it on the lock and the door has open widely.

“Ano bang gagawin natin dito?” Tanong ko habang papasok na kami sa loob ng room. He opened the lights, and I was at awe when I see the room. Pinagsawa ko ang aking mata sa ganda ng mga instruments dito. Minsan ko na rin kasing ginusto ang matutong tumugtog eh. Kaso wala nga lang kaming pera pang enroll sa mga classes at wala rin naman sa pamilya namin ang marunong.

The room was spacious, and the instruments are neatly organized. There is a grand piano near the window, and a keyboard beside it. There were string instruments on the rack such as, acoustic guitar, bass guitar, electric guitar, violin, and ukelele. May drum set rin, lyre, and micropohone stands on the side.

He did not answer my question, instead he made his way to the grand piano and sit on the chair. Wala naman akong ginawa kundi ang tumayo at panoorin siya. He lifts the lid, and the keys of the piano was revealed before my eyes. Cire was both serious and careful.

He looked at me and signal for me to come. Dahan dahan akong lumapit sa kaniya. He tapped the space beside him signaling me to sit there which I willingly obliged. There was a subtle smile on his face and a glint on his eyes, while I on the other hand is still a bit confused.

He put his finger on the keys and gracefully pressing it until a note escaped. He does that continuously until the notes became a full music. It took me a while to decipher what he’s playing and imagine the shock written on my face as I recognized it. I look at him surprised which he just responded by smiling.

It’s my favorite song!

Hindi lang siya nagplay, kumanta din siya. My heart is filled with both appreciation and admiration to someone who is playing right now and touching my hearts with every note escaping in the connection of his fingers and the keys.

I might never be your knight in shining armour

I might never be the one you take home to mother

And I might never be the one who brings you flowers

But I can be the one, be the one tonight

He sings it like he meant it. Like he meant every word in the song. This is both dramatic and romantic.

When I first saw you from across the room

I could tell that you were curious, oh, yeah

Girl, I hope you’re sure what you’re looking for

’Cause I’m not good at making promises

He occasionally looks at me and I feel the connection rapidly growing between the both of us. There is magic bursting in the air, the sparks and the musical notes is dancing together. Sari-saring emosyon ang makikita sa mga mata niya. Is he like, confessing something?

But if you like causing trouble up in hotel rooms

And if you like having secret little rendezvous

If you like to do the things you know that we shouldn’t do

Then, baby, I’m perfect

Baby, I’m perfect for you

My heart is beating erratically. I so much love this song and it is sing and played especially for me. A tear escaped my eye as he finished playing. We are just looking at each other and sitting there calmly. A thick atmosphere surrounding us. There was full of love in Cire’s face.

“Jame.”

“Cire?”

“Ever since the day we meet, I can’t get my eyes off of you. We’ve been together for over a year already as a friend, and in that year my feelings for you blossomed and grows each day. It’s like a flower, progressing each day and continuously growing by watering it with your smile and kindness. And now, I finally sorted it out and it’s already so big to hide it.”

This Cire in front of me is completely different from the Cire that I know and been together with for a year already. Occasionally, I meet this version of Cire, for example when the time he gifted me a minions stuffed toy, and the other gifts he showered me. And now, he is gifting me with his love.

“I’ve liked you Jame, heck I even think I’m in love haha” he laughed his nervousness out. I have sensed this coming, hindi naman kasi ako tanga para hindi mapansin yung mga ginagawa niya dati pa. I even think na I am well prepared for this time to come, for him to confessed.

Pero iba pa rin pala kapag nasa sitwasyon ka na. Halo halo ang mararamdaman mo, may saya pero may kaba rin.

“Alam mo namang first time may gumawa sa akin nito diba?” Tumango siya bilang sagot sa tanong ko. “First time na may magpahayag ng pag-ibig sa akin. Bata pa ako kaya naman hindi ko pa alam ang mararamdaman ko. Hindi ko nga alam kung ready na ba akong sa mga ganito.” I confessed to him.

“I am completely aware of that. Hindi rin naman kita pinipilit kasi hindi naman ganoon ang pagmamahal, hindi ito pinipilit kundi kusang nararamdaman. And I am here to guide you with this. Just please give me the chance to show you how much I am willing to go under just to express my feelings for you. Please” wika niya sa mahinahong tono. Puno ng pag-iingat.

“Hindi ko alam anong gagawin at mararamdaman ko ngayon actually pero, I also believed that life doesn’t have to be figured out all the time. I guess this time of our life, we also need to explore to know what’s best for us. Even though I am scared for what will be the result of this, I will give you a chance.” Sabi ko sa kaniya.

Lumawak ang ngiti sa kaniyang labi hanggang sa nahawa na rin ako nito. Masayang masaya siya na he even goes speechless right now. Natawa na rin ako sa itsura niya na parang hindi makapaniwala sa sinabi ko. Nakanganga lang siya. “T-thank you Jame, thank you talaga” wika niya saka niya ako mahigpit na niyakap. Napayakap na rin ako sa kaniya.

“Pero Cire, you need to promise me ha. Kahit ano mang maging resulta nito, magiging magkaibigan pa rin tayo.” Sabi ko sa kaniya matapos naming magyakapan. “Oo naman. Promise ko yan.” Sabi niya. “Pwede payakap pa ulit?” Biro niya saka kami nagtawanang dalawa.

Sa hindi inaasahang pagkakataon ay may isang babae ang kasalukuyang nasa harap ng isang bukas na pintuan. Right before her eyes is two guys sitting beside each other and laughing. We don’t know what she saw, but clearly sadness and disappointment was clearly evident in her eyes.

A teacher pass by and greeted the girl. “Oh Cielo what are you doing here iha?” Tanong ng guro. Cielo was surprised to see the teacher and she immediately wiped away the tear staining his pink cheeks. “A-ah w-wala po Ma’am.” She excused.

“Uhm, can you help me with something iha, I need help with this kasi eh.” Cielo shifted her emotions from sad to happy. She put a thick faćade and smiled brightly in front of the teacher. Despite a heavy heart, she obediently said, “Yes ma’am” wika niya saka sumunod na lumakad sa teacher.

She took one last glance to the people inside and walked away.

Habang yung dalawa naman sa loob ng music room ay palabas na rin ng room at hindi man lang naabutan ang babae.

Nasa loob na ako ng headquarters ng journalism club at papasimula na ang aming meeting. Hinatid ako kanina ni Cire dito kahit sinabi ko naman sa kaniya na huwag na, pero matigas talaga kasi ang ulo noon eh.

“Hello everyone, thank you for your presence. I am Klaus Vermont, and I welcome you to the journalism club, intramurals 20xx meeting.” Panimulang bati ni Kuya Klaus sa amin which we applauded him for.

Si Kuya Klaus ay isang grade 12 student, and he has been the president ever since he was grade 10. Which means wala pa ako dito ay siya na ang president. Well, every year naman eh nagvovote kami, pero kuya Klaus keep getting re-elected. I commend him for his passion in journalism, he is a feature writer like me.

Kuya Klaus has this leader aura in him. He is very professional, but he is very approachable. He is the epitome of filipino nerd, he is an academic achiever, handsome, and popular. He’s got it all, pogi na nga matalino pa.

I aspire to be someone just like him. He is basically my inspiration when it comes to writing. I admire his works because the writing is so clean and well organized, the way he plays with the words is just chef’s kiss.

Besides being the president of the club, he is also the editor-in-chief of the official publication of the PHA which is the ‘MENSAHERO’.

Mensahero is always active in terms of school paper publication and social media broadcasting. Mensahero has been official for 5 years already. In terms of announcement and student advisory, the Mensahero is always on the go.

“So, as I was saying, Intramurals is just around the corner. It will be next week, and this week is solely dedicated for the preparation. Today’s meeting agenda is all about delegation of work assignment.” He started and we attentively listen to him.

“For the whole intrams’ week, we will be only active in our social media page. All happenings and events will be posted there, walang mintis. Then after the intrams week, I will be choosing what I am going to involve in our school paper’s intramurals edition. Am I making myself clear everyone?” We all said “yes” to him.

He continued, “You guys group yourself according to your departments. Seat by your department. Photojournalist, videographer, feature writers, editorial writers, cartoonist, sports writer, news writer, and layout artists.” Sumunod kami sa kaniya at umupo kasama ng aming co-department writers.

Konting batian at kamustahan ang naganap hanggang sa tumahimik na ang lahat when everyone’s settled already. “Now that you are already seated by department, I am going to assign you an event or sport.” Yung nga ang ginawa ni kuya Klaus. Inassign niya kaming lahat.

Ako ay na assign sa sports, at basketball pa talaga. Makikita ko na naman yung mga lalaking yun, hays. Feature article ang gagawin ko. Nasa akin na raw kung isang tao o grupo ang ifi-feature ko. Okay naman sa akin dahil may experience naman ako sa ganito, sa volleyball nga lang yun noon. Pero gaya ng ginawa ko noon, magli-learn na lang ako ng anything about basketball.

“You are going to send your article in a pdf file to your department heads and it will be send to the editors and then lastly to me so publish your works.” He instructed.

“I wanna say good luck to everyone. This job is not easy but with great confidence and trust, I know you guys will slay it. Go make your pen as a tool to share your talents to the whole PHA.” Kuya Klaus said as a closing spiel. Which he do everytime. At the end of every meeting, he will always motivate us like a great leader he always has been and always put a smile to our face.

“Mensahero-”

“-Let’s send!”

Hello guys, if you like this story, you are free to check out my other story entitled Hacienda del Salvador . It is like a mature version of Me and the 4 Boys, for sure you will love it.

Here is the link:

https://www.wattpad.com/story/252965116?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=iamtheskywalker

Chapter 18

Jame

Pagkatapos ng aming meeting ay tamang-tama na uwian na. Papalabas na ako ng headquarter nang makasabayan ko si Kuya Klaus. “Oh Jame” bati niya sa akin. “Kuya” bati ko pabalik saka kami nag apir. Hindi kami ganoon ka close ni Kuya Klaus tulad ng pagkakaibigan namin nila Jensen, pero nag-uusap rin naman kami minsan.

Actually nga eh parang mag kuya lang ang relasyon namin. Humihingi din ako ng advice sa kaniya minsan. “Kamusta ka na?” “Okay naman po kuya” sagot ko. “Ayos lang ba sayo yung basketball bilang subject mo?” Tanong nito. “Oo naman po, sa katunayan nga po eh ang mga kaibigan ko ay naglalaro noon. Tsaka magi-study narin ako ng mga basketball rules.” 

“Mabuti naman kung ganoon. Basta kung may kailangan ka ah, nandito lang si Kuya Klaus at iba mo pang Kuya, okay?” sabi nito na nagpangiti naman sa akin. “Salamat po kuya” ang naging tugon ko habang siya naman ay ginulo lang ang buhok kobago kami naghiwalay ng landas.

Habang papalakad na ako papuntang gate ay nakasabayan ko si Cielo. Tinawag ko siya at nagulat ito sa pagkita sa akin. Humabol ako sa kaniya para sabay na kami pero tila nagmamadali ata siya. Ilang sandali pa ay nakasabayan ko na siya.

Parang may iba ata kay Cielo ngayon. Matipid siyang ngumiti sa akin at hindi makatingin. May nakatagong lungkot rin sa kaniyang mga mata. “Hi” masiglang wika ko sa kaniya. “Hi Jame” wika niya pabalik. Parang may something talaga eh.

“Okay ka lang ba?” Tanong ko rito na malimit niyang sinagot “oo naman hehe.” Nagtataka man ay hindi ko na idiniin pa baka hindi niya lang kaya pang ikwento ngayon. “Ah sige Jame mauna na ako ah, nagmamadali kasi ako eh.” Hindi na niya hinintay ang sagot ko at mabilis na siyang lumakad palayo. 

Napako naman ao sa kinatatayuan ako, naiwan ako roon ng puno ng pagtataka. Hmm.

A group of three people are now laughing with each other. They are looking at someone who’s standing still and dumbfounded by his friends’ behavior. A sly smile formed in Lei’s lips. 

I’m here at our school’s gym. I am sitting on the benches at nanonood ng practice nila Jensen. It’s grade 10 versus grade 11. Basicallly it is Jensen and Cire’s team versus JV’s. Yes you read it right. JV joined the basketball kasi hindi daw enough ang players ng soccer para magkaroon ng per grade level competition kaya sa basketball nalang siya sumali.

They are now preparing for the incoming intramurals. Kahit noon pa bilang mga varsity ay nagpapractice na talaga sila pero hindi lang ako masiyadong nanonood. Ngayon kasi ay nag request si JV na manood ako sa hindi malamang dahilan. Bilang isang mabait na kaibigan eh syempre sumunod ako, si JV pa naman minsan ay matampuhin, kagaya ni Jensen.

Speaking of JV, I don’t know what’s wrong with him today. I’m confused as hell. Paano ba naman kasi, everytime he shoots the ball in the basket, he would smirk and wink at me. Parang nagpapasikat. Oo na, alam ko  namang magaling siya pero ano bang silbi ng pagpapasikat niya.

Ako at si Kurt nga lang ang nandito at nanonood kasi hindi namin mahagilap si Cielo. May kukunin sana ako sa bag ko pero pagbukas ko rito ay napangiti ako sa bumungad sa akin. It was a red rose courtesy of Cire. Binigay niya sa akin kaninang umaga.

“Anong ngini-ngiti ngiti mo diyan?” pangu-usisa ni Kurt at pilit sinisilip ang laman ng aking bag. Napa-puot nalang ito nang inilayo ko ang aking bag sa kaniya. Natawa naman ako sa reaksyon niya. It was at that moment when the buzzer buzz signifying the end of the game. 

I saw at the court Jensen and Cire’s team rejoicing for their win. Nagchicheer din ang mga mangilan-ngilan na supporter nilang kasama namin ngayong nanood. Sabay kaming bumaba ni Kurt. 

Pababa pa lang ako ng hagdan ng sinalubong na ako ni JV. “Jame.” “Yes JV?” tanong ko naman sa kaniya. “ Pwede bang mag stay ka muna, may sasabihin lang ako.“ May kaba akong nababasa sa mukha niya at parang nahihiya rin sya. Napano naman ang isang to. 

“Sure sure.” Sumang-ayon ako sa kaniya and I saw the relief came accross his eyes. “Jame!” masiglahing bati ni Cire sa akin. “We won!” Malaki ang ngiti ni Jensen at sabay kaming lumapit sa kanila. “Congrats!” Bati ko rito at akma sana nila akong yayakapin nang mabilis akong lumayo sa kanila.

“Ah hehe, baka nakalimutan niyong pawisan kayo” wika ko sa kanilang dalawa at dito sila natigilan sa pag-abante. Natawa nalang silang dalawa at kapwa walang magawa. “Tara na, uwi na tayo?” Tanong ni Kurt sa akin. “Uh may sasabihin pa kasi si JV eh” sagot ko sa kaniya. “Ako na lang ang maghahatid kay Jame bro” baling ni JV kay Kurt. 

Mabilis naman akong napalingon rito. “ Sigurado ka?“ tanong ko. Seryoso naman itong ngumiti sa akin. Napatango na rin ako. Ano ba kasi ang sasabihin nito? 

Ilang sandali pa ay nagpaalam na nga sila at kami na lang ni JV ang natitira rito. Umalis na rin ang iba pang manonood at mga players kaya solong solo namin ang buong gymnasium.

Humarap siya sa akin. “Uhm Jame.” “Hmm?” “Babalik ako, magbibihis lang ako sandali ah, okay ka lang bang mag-isa rito?” Tanong nito. Inilibot ko ang paningin sa loob ng gym, magiisa ako, pero hindi naman madilim at open din yung exit kaya kampante ako, “oo sige” yun lang at mabilis na itong tumakbo papunta sa  player’s room.

Ako na nga lang mag-isa sa loob ng malaking gymnasium. Napa upo ako at naglaro nalang ng mobile game habang nag-aantay.

Ilang sandali pa ay nagulat nalang ako sa pagkapatay ng ilaw. Agad na sumibol ang kaba sa akin. Napatingin ako sa exit, open pa rin iyon. Papatayo na sana ako para lumabas dahil natatakot ako na baka maulit na naman yung nangyari noon. Pero iba ang sumunod na nangyari.

Pumaibabaw sa loob ng gym ang pamilyar na musika.

You’ll be safe in my romance, babe, uh

Label’s fading but

I see you cravin’ for more

You’re denying it

But you ain’t controlling your actions

Keep me guessing but

Don’t keep me waiting for us

Napabalik ako sa pag upo at takang taka kung ano ang nangyayari. Bumukas ang ilaw. Pero hindi ko pa rin alam kung nasaan na si JV. Babaliwalain ko na sana ang kanta sa pagaakalang nagpapamusic lang ang operator nang biglang bumuhos ang mga balahibong kulay puti.

Oh, I live to appreciate you

Take all the love that I give

All that I wish is for you to take me

But I taste the lies on your lips

I count the days when we’re in love

’Cause I only matter when he’s not around

Oh, but I live to appreciate you

Take all the love that I give, mhm

Dahan dahan itong lumilipad sa buong gym. Dumapo naman ang isa sa aking ilong, may sinalo rin akong isa gamit ang aking kamay hanggang sa nagklat na ang mga balahibo. Tuwang tuwa naman ako, parang may nagpi-pillow fight lang.

Mula sa mga nagsisilaglagang mga balahibo, napunta ang aking paningin sa lalaking bigla nalang lumitaw sa gitna ng court. Si JV! May dala itong kumpol ng puting rosas. Ano na namang ganap ’to?

Malaki ang ngiti nito habang humahakbang papalapit sa akin. Nakatingin lang siya sa aking mga mata. Nakasuot na rin siya ng puting polo shirt at khaki na pants. Malinis at gwapo siyang tignan rito. Parang may popormahan ata ito.

Pero teka, eh ako lang naman mag isa dito eh. Doon ko na nahiwatigan ang dahilan sa likod ng mga ngiting iyon. Hanggang sa nakalapit na siya sa akin. Inabot niya ang aking kamay at iginiya ako papunta sa gitna ng court kung saan patuloy parin ang pagbagsak ng mga puting feathers.

Inabot niya sa akin ang bulaklak. Tinanggap ko naman ito kahit bakas ang pagtataka sa aking mukha.

“Jame Anders Fernandez” banggit niya sa buong pangalan ko. Nagkatinginan kami sa mata. Basang basa ko sa kaniyang mga mata ang positibong awra.

Why does it feels like I’m in a romantic movie. Yung sa mga teleserye lang nangyayari. Lakas maka ladying lady naman ng atake nito.

“I know na nagtataka kana kung anong nangyayari, but let me please speak first” tumango ako sa pakiusap niya. Nasa kaniya lang ang buo kong atensyon. Handang makinig sa kung ano mang sasabihin niya. 

John Vincent

After days, weeks, and months of confusion and adjustments, I have finally come to a realization.

I have always been confused as to why my heart beats in an irregular manner whenever he is near me. My heart skips a beat everytime he smiles at me. And when he’s not physically around, he never get out of my head. He’s living in my mind rent free.

I’m always euphoric when I see him. I felt good when I pay for his meals. I felt my own wide smile when he smiles at me. It makes me want to cuddle him and keep him always with me.

That all leads me to this very moment. That “him” is currently in front of me. Holding a boquet of white roses, standing in the middle of fleeing white feathers. He looks superficial and ethereal. Wait, is he even real. Isn’t he an angel in disguise.

“You always makes me smile. You consistently make my hear beat fast everytime you are near. You occupy my mind and never let me forget how good you looks. You are so innocent at the same time strong. You never failed to make me proud of your kindness.” I started as he just listens attentively.

“I’ve been in a state of confusion Jame. I knew I was straight as a pole, but I guess that pole is made of weak metal, cause you managed to bend it.” I laughed and he did too. I continued, “I don’t even know paano mo nagawa yun o kaya kailan mo ako tuluyang nabali. Kasi Jame, baling bali na ako sayo.”

There was a moment of silent after that. Nakatingin lang ako sa kaniya at pilit binabasa ang reaksyon sa kaniyang mga mata. Alam kong gulat siya sa mga nangyayari, pero wala eh, tinamaan na talaga ako.

“Gusto kita Jame” I directly confessed to him. “Gustong gusto.”

“Ah ah” hindi siya makapagsalita. Bakas rin ang hiya at gulat at kilig sa mga mata niya. Natawa nalang ako sa ka-cutan niya.

“Hindi mo kailangang magsalita agad Jame. Hindi ako ganito noon at kilalang babaero pero maghihintay ako sayo. Para mapatunayan na totoo itong nararamdaman ko sa iyo. Basta hayaan mo lang akong ligawan ka Jame.” Sunod kong sabi sa kaniya.

May pag aalangan naman niyang sinabi ang sunod niyang litanya, “thank you for liking me JV. I appreciate your confession, I really do, but…” Kinabahan naman ako sa pangbibitin niya. Naku naman, mukhang marereject pa ata ako ngayon.

Jame

“But what?” he asked with a concern in his eyes. “Hindi mo naman ako kailangang gustuhin agad eh, hindi naman iyon ang dahilan kaya nag confess ako. Ang gusto ko lang eh malaman mo yung nararamdaman ko at hayaan akong patunayan iyon.” He added.

Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa kaniya at magiging sapat na ba itong dahilan. “It’s Cire.” Dumaan ang pagkalito sa kaniyang mga mata nang binanggit ko ang pangalang iyon. “Cire? Bakit, kayo na ba?” nakakunot ang kaniyang mga kilay. 

“H-ha? Hindi!” Mabilis kong pagkaklaro. “Ano kasi…” “Kasi” di makapag-antay niyang sabi. “Nangliligaw na siya sa akin.” Mabilis kong sabi sabay pikit dahil takot ako sa magiging reaksyon niya. Katahimikan ang namayani sa aming dalawa. 

“Pfft” rinig ko ang kaniyang pagtawa kaya napamulat ako at nagtatakang tumingin sa kaniya. “Yun lang naman pala eh.” “Anong yun lang? Hindi mo ba naiintindihan yung sinabi ko? Sabi ko nangliligaw na siya sa akin” pag-uulit ko. 

“Eh ano naman” takang-taka naman ako sa sagot niya. “Alam mo Jame, okay lang naman iyon. Naniniwala naman ako na karapatan mong magkaroon ng choice kung sino ang gugustuhin mo talaga. Pwede naman kaming mangligaw ng sabay. Nang sagayon ay makilatis mo kung sino talaga ang karapat-dapat sa iyo” seryosong saad niya.

Naliwanagan naman ako sa sinabi niya. “Pwede pala iyon?” tanong ko. Bahadyang napangiti si JV sa tanong ko. “Your innocence’s so cute haha. Oo pwede yun. Yung iba nga eh sinasabay ang jowa, ikaw pa kaya na manliligaw pa lang naman.” 

“Sabay-sabay ng jowa, gaya mo. Diba?” Natawa ako at ganoon rin siya. Napakamot siya ng batok at tila hiyang hiya. “Hoy, ay Jame haha. Alam mo bang hindi pa ako nagkaka-jowa.” Ako naman ngayon ang napanganga at nagulat sa sinabi niya. 

“Marami akong babae oo, pero hindi pa ako nagkaka-jowa. Babaero at chickboy ang tingin sa akin ng mga tao, hindi ko rin naman sila masisisi doon. Hopeless romantic akong tao. Gutso ko ay espesyal ang magiging una kong jowa experience, yung talagang mahal ko.”

“Kaya ako pa iba-iba ng babae dahil hinahanap ko iyong taong gusto ko talaga at mamahalin ko.  Pero akalain mo nga naman, hindi ko pala sa babae mahahanap iyon. Sa iyo.” Dagdag niya pa.

Siguro bato na lang talaga ang hindi pa kikiligin sa sinabi niya. Eh paano ba iyan, hindi naman ako bato. “Naks, ang lakas mo naman!” Natatawang saad ko. Natawa rin siya. “So… ano na ang sagot mo?” 

Napaisip ako. Tama naman iyong sinabi ni JV. Karapatan ko naman talagang magkaroon ng choice kung kanino ako unang susugal sa pag-ibig. Siguro dahil dito ay makikilala ko sila at makikilala ko rin ang sarili ko. Malalaman ko rin kung handa na ba talaga ako para rito. 

I smirked at him and smiled devilishly. Napalayo naman si JV at tila natatakot sa tingin ko. “Papayagan kita…” “Talaga?!” tatalon na sana siya pero, “kung…” mabilis namang nawala ang kaniyang ngiti at bumagsak sabay ng kaniyang mga balikat. 

“Kung ano?” Tanong niya. “Kung mai-shoot mo itong bola.” Sabi ko naman sabay sipa nung bolang nakakalat papunta sa kaniya. Yumuko siya at kinuha ito. “Yun lang naman pala eh. Kaya ko yan, saan ba, sa 3 points?” He confidently says. 

“Dito.” Kumunot ang kaniyang kilay sa sinabi ko. “As in dito talaga? Jame nasa gitna tayo ng court oh.” Parang dismayado siya. “Parang ayaw mo yata eh” sabi ko. “Hindi, kaya ko. Susubukan ko para sa iyo” mabilis niyang agap at pumwesto na. 

Inexcercise pa niya ang katawan niya at ini-aim ang ring. Nang handa na siya, kinuha na niyang muli ang bola. He was left with the decision to shoot his shot, literally. 

Kita ang seriousness sa mukha niya at tila focus talaga. May iilang butil na rin ng pawis sa ulo niya. Bilib rin naman ako sa lalaking ’to.

Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa at isinalay nalang sa bola ang kaniyang tadhana. He bends down slightly, up his hands and aimed for the ring. He shoots the ball, and both our eyes follow the ball’s projectile.

I smiled.