AMALANHIG

“bilisan mo na kasi nang makauwi na ako, sige ka pag na-inis ako iiwan talaga kita dito”

“ang arte mo naman, dadagdagan ko ng one five ang isang libo, romansahin mo naman ako Tikoy.”

“o ayan na ang isang libo mo, romansahin mo ang mga palaka at kuliglig dito. nawalan na ako ng gana”

’huy Tikoy teka, sige huwag na…kayudin mo na lang ang balon ko, Huy!“

Sa pikon ko sa baklang si Budik ay iniwan ko siya sa kakahoyan sa dis oras na ng hating gabi. Malayo na ako sa kanya at nasa kalagitnaan na ako ng tulay nang marinig ko ang nakakakilabot na sigaw nito na tila ba nakakita ng halimaw o demonyo. Nasundan pa iyon ng mga naka-kanginig na alolong ng mga aso na animoy nagsasagutan. Sa takot ko, hindi na ako nagtangka pang balikan si Budik at kumaripas na ng takbo na walang lingon-lingon hanggang sa makarating ako sa bungad ng ‘baylehan’. Fiesta kasi sa barangay namin ng araw din na iyon.

Pasimple akong bumalik sa mesa ng barkada na parang walang nangyari sabay laklak ng isang bote ng beer. Ngunit napansin pala ni Rino ang ga-butil kong pawis.

“Tumakbo ka ba tol, grabe ang pawis mo ah.”  puna sa akin ni Rino.

“Naiinitan lang kasi ako tol.” sabi ko, ngunit binara ako ni Al nang naupo ito sa tabi ko.

“Naiinitan o nag painit kayo ng baklang iyon? Nakita ko kayo ni Budik na papunta kanina sa may kakahoyan. Susundan ko pa sana kayo kaso tinawag na ako ng mga ito. Magkano ba ang nadale mo sa aswang na iyon pare, share naman diyan” . kuwento ni Al.

“wala nga eh, hindi kami na tuloy. di kami nagkasundo sa presyo kaya iyon iniwan ko.” sabi ko. pero hindi ko na nabanggit pa sa kanila ang narinig ko na sigaw ni Budik.

“binarat ka rin pala ng baklang iyon. akala ko ako lang.” sabat ni Jao

Hanggang sa isa-isa na sa kanila ang nagkuwento tungkol sa experience nila kay Budik na bakla na notoryoso sa amin bilang maninisid ng hito ng mga kalalakihan sa aming barangay.

Lampas na ng alas dose ng hatinggabi gabi ng pinatigil ni kapitan ang pasayaw sa plasa. Kaya nagkayayaan na kaming lima na magsiuwian na.

Ako, si Al, si Rino, si Jao at Buloy.

Ako si Tikoy dise nuwebe at nakatira sa isang malayo at liblib na probinsya dito sa Visayas. Hindi ko na babanggitin ang eksaktong lugar namin dahil ayoko namang dautin ang barangay namin at takutin ang mga may gustong pumunta sa lugar namin lalo na at matatagpuan sa barangay namin ang isa sa kilalang pasyalang mountain resort sa Visayas.

Ang ibabahagi kong karanasan sa inyo ay nangyari sa akin nitong nakaraang taon lang. Na sa kabila ng modernong panahon ngayon may ganito pa palang nag i-exist sa kasalukuyan. At sa maniwala man kayo at sa hindi ito ay totoong nangyari sa amin at lalong-lalo na sa akin.

“tol, pare ingat kayo ni Rino baka mabagat kayo. Habulin pa naman ng bahay iyang si Buloy”. wika ni Jao sa tatlo ng maghiwalay na ang daan namin sa pa krus na daan.

Pakanan silang tatlo dahil magkakalapit lang ang mga bahay nila samantala kami ni Jao sa kaliwa dahil kami naman ang magkalapit.

Nakainom kaming lahat at may kaunting tama na ng kalasingan. Tumuloy kami ni Jao na magkaakbay sa isa’t isa habang pakanta-kanta pang naglalakad.  Sa totoo lang paraan lang namin iyon para mawala sa amin ang kaba at takot.

Bilog kasi noon ang buwan at may haka-haka pa na kumakalat sa lugar namin na may gumagalang amalanhig pag sapit ng gabi at nang-aatang ng mabibiktima para sipsipin ang dugo at taba ng laman. Alam naman namin na panakot lang iyon sa mga bata sa amin.

Pero dahil sa mga natatagpuang patay na mga hayop na wakwak ang mga katawan at tuyong-tuyo na dahil wala ng dugo, maging ang mga matatanda nababahala rin na baka totoo nga ang mga kuwento at iyon ang may dahilan sa nangyayari sa mga hayop.

“paano ba iyan tol, tayo na lang dalawa, baka makasalubong pa natin ang sinasabi ng karamihan na amalanhig?” pananakot pa ni Jao sa akin.

“gago ka talaga, tigilan mo nga iyang pinagsasabi mo alam mo namang malayo pa tayo sa atin.” saway ko sa kanya.

Kabang-kaba na ako ng mga oras na iyon. Hindi kasi mawala sa isip ko ang boses ni Budik na sumisigaw. At pakiramdam ko pa noon nasa tenga ko lang umiikot ang nakakakilabot na sigaw nito.  Panay ang lingon ko sa magkabilang bahagi ng daan.

Matataas kasi na mga kugon at damu ang meron sa kaliwa at kanan ng nilalakaran naming daan. Maliwanag naman ang paligid gawa nga ng tanglaw ng buwan na nagpapaliwanag sa kapaligiran.

Napansin ni Jao ang pananahimik ko, kaya naisipan niya pa akong pagtripan. Nagpaalam ito sa akin na magbabawas lang  saglit kasi sumama bigla ang kanyang tiyan.

“Pakibilisan mo lang  Uy, inaantok na ako.” sabi ko habang pinagmamasdan si Jao na pumasok sa mga talahiban sa gilid ng daan sa unahan ko lang din.

“saglit lang ako tol, ibubuga ko lang ito. Hindi na talaga kayang pigilan.”  tugon ni Jao habang naglalaho na ito sa makakapal na damuhan.

Matataas ang mga kugon na halos lagpas na sa tao, hindi pa kasi panahon iyon ng pagtatanim kaya nakatingga ang mga lupain doon at pinakyaw na ng mga ligaw na damo at mga kugon ang mga bakanteng lupa.

Mahigit sa sampung minuto si Jao sa loob kaya kinabahan na ako. Lalo na ng umihip ang malamig na hangin na tila dumaan pa talaga sa batok ko. Tsaka nakisabay pa sa kilabot ko ang mga alulong ng mga pesteng aso na para bang inaasar ako sa takot.

Nabahala na ako sa kaibigan ko kaya lakas loob kong sinundan si Jao sa loob ng talahiban. Ang sukal-sukal ng paligid na halos hindi mo na makita ang hinahanap mo.

“Jao! tol walang ganyanan! tangnang biro iyan hindi nakakatuwa! Jao ! tol! nasaan ka na! umuwi na tayo!”

Buong lakas kong sigaw na tinatawag si Jao, ngunit malapit na ako sa gitna ng kakugnan ngunit walang Jao na tumugon sa akin.  Hindi ko na mawari ang nararamdaman kong kaba at takot ng mga sandaling iyon kaya napagpasyahan ko na lang na bumalik sa pinagmulan ko, lumabas sa kakugnan at para makahingi ng tulong sa mga kabaranggay namin na hanapin si Jao.

Ngunit sa pagmamadali kong makalabas doon may kung ano ang humila sa aking braso kaya napasigaw ako ng….

“Amalanhig! tabaaaang!!!”

Biglang tinakpan ni Jao ang bibig ko, kaya napahinto ako sa aking sigaw.

“tangna sa gwapo kong ito, pagkakamalan mo akong amalanhig.”  wika nito sabay tumawa sa akin ng nakakaasar.

Itinulak ko si Jao palayo sa akin sa aking galit. Grabe ni-nerbyos talaga ako ng matindi sa ginawa niyang iyon. Parang humiwalay sa katawan ko ang kaluluwa ko sa takot.

“hayop ka tol, tinakot mo ako. Aatakihin ako sa puso sa kalokohan mo gago.” sabi ko , habang lumalakad ako palabas na ng talahiban.

sumusunod naman sa akin si Jao.

“sorry na, ito naman ang kj parang hindi pa nasanay sa akin. uy tol sorry na kasi.” panunuyo nito sa akin.

“ilagay mo kasi sa tamang lugar ang biro. hindi sa ganitong lugar at oras. Hindi ka nakakatawa tol promise. sa totoo lang parang gusto kitang sapakin sa ginawa mo sa akin.” sabi ko.

“edi sapakin mo ako, pero dahan-dahan lang baka magkapilat ang mukha ko. Sayang naman ang puhunan ko sa mga bakla. “ saad pa nito.

Sa kapal ng mga damu hindi ko nakikita ang dinadaanan ko kaya sa di inaasahan, may nasagi ang paa ko na kung ano kaya muntikan na ako napasubsob. Mabuti na lang at maagap si Jao at nahawakan niya agad ako sa braso tsaka nahila palapit sa kanya.

Napasandal ako sa dibdib ni Jao. Napayakap naman ito sa akin ng hindi sadya. Nagpasalamat ako kay Jao sa ginawa niya ngunit iba ang naging tugon niya sa akin.

“tol, trip tayo.”  bulong nito sa tenga ko.

kumalas ako sa mga braso nito nang marinig ko iyon.

“gago ka ba? matapos ang ginawa mo sa akin kanina. Yayain mo ako mag trip? Ano ba nangyayari sa iyo tol?” tanong ko na naiinis parin kay Jao.

“Sige na, na miss ko na iyong ginagawa natin tol. Bakit ikaw tol hindi mo na ba na mi-miss ang mga hagod ko” wika pa ni Jao sa aking sabay , sinibasib ng halik ang likod ng tenga ko at leeg.

mabilis akong ginapangan ng libog sa ginagawang iyon sa akin ni Jao. Napansin ko na lang na himas-himas na nito ang kahabaan ko sa labas ng pantalon ko. Ramdam ko narin sa likod ang matigas na ring tubo ni Jao na kanya ng kinikiskis sa pagitan ng hita ko.

“putcha ka pare, hindi talaga kita matanggihan ang sarap mo mangiliti.” tugon ko na napapaungol na rin sa bawat pag taas baba ng mga halik ni Jao sa leeg ko.

Itinaas nito ang damit ko at agad na pinaglaruan ng kanyang dila ang mga utong ko. Panay mura na ako nun dahil sa sarap ng paghimud sa akin ni Jao. Ako na ang kusang nag bukas ng zipper ko at nag labas ng manok ko sa kanyang hawla.  At habang abala si Jao sa pagromansa sa akin  tinanggal ko na rin ang sinturon nito at binuksan ang kanyang zipper para malaya kong magalugad ng kamay ko ang kulungan nito at mailabas din ang kanyang manok.

“ang libog mo gago, ang tigas-tigas ng manok mo parang sabik na talagang manuka.” sabi ko habang hawak-hawak ko na ang leeg ng kanyang alaga.

“subo na tol pakiusap” hiling nito sa akin.

yumuko naman ako para maabot ng bibig ko ang ulo ng kanyang bunso. Narinig ko na lang ang ungol ni Jao nang lumukob na sa kahabaan niya ang bibig ko.  Sarap na sarap din ako sa pagkain sa kanya nun. Matagal narin kasi nang huli kaming nag-trip nito.

Inangat ako ni Jao at hinalikan ako sa bibig. Para kaming hayok sa puwet ng manok na hindi maawat sa malapot at maalab na laplapan.

“tirahin na kita tol hindi ko na kaya gusto ko nang magpakawala” sabi ko.

“sige tol, barurutin mo na ako, namiss ko na ang mga pakaldag mo sa akin.” tugon ni Jao tsaka tumalikod na sa akin.

Nang makapa ng ulo ng Junjun ko ang butas ni Jao, walang ka gatolgatul na agad kong itinarak ang kahabaan ko sa kanya. Napahiyaw si Jao nang binigla ko ito.  Puno ako ng libog at gigil habang uma-araro sa bukol ni  Jao. Napapikit pa nga ako sa sarap nang may narinig kaming mga kaluskos sa unahan lang namin.

Napahinto ako sa ginagawa kong pag bayo kay Jao.

“narinig mo iyon tol?” tanong ko.

“palaka lang iyon tol di kaya daga na dumaan, sige na ituloy mo lang pag barurot sa akin tol. Focus ka lang sa akin. Malapit na kasi akong labasan.” ang tugon lang ni Jao na patuloy parin pala sa pag jajakol habang naka baon pa ako sa kanya.

Binalewala ko na lang sa isip ko ang narinig namin at sinimulan muli ang pag bayo kay Jao. Ngunit ramdam ko na ang pag urong ng titi ko. Pinilit ko parin na ituloy ang ginagawa ko.  Kahit palambot na ng palambot ang akin todo kaladag parin ako kay Jao.

“tol ano ang nangyari bakit parang hindi ko na nararamdaman ang kuwan mo sa akin?” tanong ni Jao.

“tsaka na natin ito ituloy tol parang iba na talaga nasasagap ng pakiramdam ko.” sagot ko.

“tinatakot mo kasi ang sarili mo tol” tugon pa ni Jao na tila dismayado kasi naputol ang trip niya.

Nagayos kami ng mga sarili namin at nagkasundo na sa bahay na lang nila namin itutuloy ang naudlot naming trip nang muli kaming nakarinig ng mga kaluskos sa unahan lang namin. At sa puntong iyon tila malapit-lapit na lang iyon sa puwesto namin.

kanya-kanyang karipas na kami ng takbo ni Jao palabas sa kakugnan.  Nang makabalik na kami sa daan, habol hininga kaming huminto saglit ni Jao at nakiramdam sa paligid.

“tangna tol pati ako nahawa sa takot mo. grabe parang lumipat bigla ang puso ko sa ngala-ngala” wika ni Jao.

“bahala na tol ,pero iba talaga ang pakiramdam ko kanina doon sa loob.” saad ko.

Nagpatuloy na kami sa paglalakad ni Jao nang muling sumabay sa amin ang mga alulong ng mga aso sa malayo. Kasunod nun ang pag ihip ng  napakalamig na hangin na sadyang nanuot talaga sa mga balat namin.

Nakakapagtaka lang dahil hindi man lang namin napansin ni Jao na gumalaw ang mga dahon sa puno at ang mga damu sa paligid.  Pero sa lakas ng hangin na iyon imposibleng hindi iyon kayang magpagalaw ng mga dahon.

“anak ng tite tol, mukhang tama ka nga…iba na nga ito.” sambit ni Jao nang nagsitayuan ang mga balahibo nito sa batok at kamay.

Naglabas ito ng  balisong na maliit mula sa kanyang bulsa. Ako naman dumampot ng dalawang malalaking bato at hinawakan sa magkabilang mga kamay. Balak na naming tumakbo nun ni Jao nang may narinig kaming boses na tila dumaan sa mga tenga namin.

“akin kayo ngayong gabi.” sabi pa ng boses na malinaw na malinaw sa aming pandinig ni Jao.

Nakakapangilabot ang tuno ng boses  na animoy galing sa ilalim ng hukay.  Nagkatinginan pa kami ni Jao tsaka paunahan na kami ng takbo patungo sa direksiyon ng aming mga bahay.

Diretso lang ang takbo namin at walang lingon-lingon habang sumisigaw ng saklolo. Alam namin na hindi na kami gaano kalayo sa amin pero ang layo-layo na ng tinatakbo namin pero parang hindi naman kami umaabot sa aming pupuntahan.

“tol hubarin natin ang ating mga damit , binabagat tayo!” sigaw ko kay Jao habang hinuhubad ang suot kong damit.

sinigawan ko pang muli si Jao kasi parang hindi niya ako naririnig. Malapit lang naman ang agwat ko sa kanya pero parang hindi niya ako naririnig. Sinubukan ko siyang abutin ngunit tila lumalayo ito sa akin. Nang mapansin ko ang malalim na kanal sa unahan ni Jao. Pansin ko rin na para bang walang paki si Jao na sa kanal na ang kanyang puna.

Sinikap ko na makalapit sa kanya at sinabayan na rin ng dasal. Hanggang sa nahawakan ko ang dulo ng kanyang damit at agad ko itong hinila palapit sa akin. Natumba kami sa putikan.  Laking gulat na lang ni Jao na nakadagan na ito sa akin.

“tol paanong nandito ka? sinusundan lang kita ah” wika nito.

“ako nga sumusunod sa iyo tol ,kasi tuloy-tuloy ka lang sa takbo.” tugon ko.

Ang mas ikinagulat at ipinagtaka pa namin dahil wala na kaming dalawa sa kalsada,

“tangna ano ang ginagawa natin sa gitna ng palayan?” pansin ni Jao.

“tol hubarin mo na ang damit mo, binabagat tayo.” sabi ko kay Jao.

Ang layo na naming dalawa sa kalsada. Muli kaming naglakad ni Jao paalis doon sa may palayan. Tanaw na namin ang kalsada pauwi nang may napansin si Jao sa unahan namin. Hindi ko iyon una napansin kasi nakatuon ang mata ko sa kalsada. Pero ng hilahin na ako ni Jao sa kamay at itinuro ang kanyang nakita ,muli na naman kami binalot ng takot.

Sa liwanag ng paligid kitang kita namin ang isang taong gumagapang sa lupa, nasuot ito ng pangburol na barong. Nakasubsob ang mukha nito sa lupa na tila nginungudngod ang ulo na para bang nais niya maghukay.

“putik tol ano iyan?” tanong ni Jao.

“ewan kung ano iyan.” sabi ko.

paatras na ang lakad naming dalawa, babalik na lang sana kami ng daan nang sa paglingon namin naroon din sa likuran namin ang tao o nilalang na nakita namin at mas malapit na ito sa amin , at nang balikan namin baling iyong na una naming nakita, naroon na naman siya. Nakatayo na ito at nakatingin na sa amin.

“AMALANHIG!!!” sabay naming sigaw ni Jao nang tumambad na sa amin ang mukha ng nilalang na iyon.

Nakakatakot ang mukha niya para siyang bangkay na naaagnas.  Parang zombie.

Takbo lang kami ng takbo ni Jao, hanggang sa natagpuan na lang namin ang aming mga sarili sa harapan ng tubaan ng kanyang lolo. Putlang-putla kaming pareho na sabay na nawalan ng malay dahil sa pagod.

Alas dos ng umaga na kaming nagising ni Jao sa kanila at doon na namin naikuwento sa lolo at magulang ni Jao ang na-experience namin. Ngunit sa halip na paniwalaan, pinagtawanan pa kami ng lolo at ama ni Jao.

“ang tanda-tanda niyo nagpapaniwala pa kayo sa mga kuwento na iyan. walang amalanhig, hindi totoo ang zombie. Marahil lasing lang iyong nakita niyo tulad niyo.” ayon pa sa lolo ni Jao.

“promise lo, kitang-kita talaga namin ang liwa-liwanag ng buwan. Nakakakilabot talaga mukha niya parang bangkay na naaagnas.” sabi ko.

Naguusap pa kami nun nang makarinig kami ng mga ingay mula sa labas. Tumalima naman agad kami para usisain ang pinagkakaguluhan ng mga tao .

“Niyor, ano ang meron bakit ang daming tanod? May mga dala pa kayong itak at sibat” usisa ng lolo ni Jao sa kapitbahay nila.

“Usteng, sumalakay na naman ang amalanhig. At hindi lang hayop ngayon ang binibiktima niya. Tao na. Ang baklang si Budik natagpuang wakwak ang leeg sa bukana ng gubat sa kabilang tulay. At gaya ng mga sinapit ng mga hayop tinuyuan rin ng dugo si Budik.” Sabat ng lalake sa lolo ni Jao.

Napatingin sa amin ang lolo ni Jao, kinuha nito ang naka sampay na itak at sumama sa mga tanod na tinungo ang bukana ng gubat.

“sabi na ngang totoo ang amalanhig ayaw niyo pa maniwala.” sambit ni Jao.

Nagkatitigan lang kami ni Jao.

Dahil sa karanasang iyon hindi na ako nagpapaabot ng gabi sa daan. At nang magyaya sa akin si Jao na lumuwas ng Manila, sumama na ako. At kasalukuyang magkasama kami ni Jao sa isang poultry farm dito sa Tarlac.

Sa kabila ng mga sabi-sabi na kagagawan ng isang amalanhig ang nangyari kay Budik hindi iyon pinaniwalaan ng mga nag-imbestigang pulis. Holdup at pagnanakaw ang nakita nilang rason kung bakit ganun ang sinapit nito. At kung bakit wala ng dugo, ang sabi ng forensic, dahil daw sa laki ng sugat nito sa leeg at sa tagal ng oras bago ito natagpuan kaya naubusan ito ng dugo.

Walang maiturong salarin sa nangyari sa kanya, kaya hindi na nagpursige pa ang pamilya nito mas naniniwala kasi sila na amalanhig talaga ang may gawa nun.

At gayundin ang pinaniniwalaan namin ni Jao.

At sa mga hindi naniniwala sa kuwento ko. Nasa sa inyo iyan,pero ang karanasan ko mismo ang siyang patunay na sa kabila ng modernong panahon ngayon may mga nilalang parin na nabubuhay sa kadiliman.

Lalo na sa tuwing kakagat na ang gabi.

WAKAS

DOPPELGANGER

“Finally naisama mo rin ako dito sa probinsya niyo Stell”

“Paalala lang wala ditong signal, kaya walang wifi. Kaya hindi ka makakapag ML dito. Ako lang at tanging ako lang ang pwede mong laruin at dotdutin dito, ok?.”

“Ang sabihin mo gusto mo lang talaga ako ma solo kaya napilitan ka rin isama ako rito.”

“mamaya na tayo mag usap, may dadaan ng tricycle parahan mo bhe.”

“para kuya, sasakay kami!”

“saan po tayo mga sir?”

“sa Balay na dako kuya”

Sa lugar namin kilala ang ancestral house nila lolo  bilang Balay na dako. Hindi naman ito kasing laki ng mansyon na nai-imagine niyo. Sakto lang laki ng bahay, iyong typical na laki ng bahay noong panahon pa ng mga Kastila. Nakasanayan na lang natawaging balay na dako ito dahil noong kapanahunan ng mga magulang nina lolo ang bahay nilang iyon ang pinakamalaki na sa lahat ng mga bahay na naroon.

Isang buong bahay lang ito na malawak na silong. Gawa sa matitibay at hindi inaanay na mga kahoy ang bahay pati na ang mga kagamitan sa loob. Masasabing mga antigo na nga ang halos sa mga gamit doon. Pero kumpara sa mga mayayaman noong kapanahunan bahay lang ng ordinaryong mamamayan ang ancestral house namin.

Marami man ang nabago sa bahay dulot ng mga nagdaang bagyo, pero ang orihinal na anyo ng bahay ay na preserve pa talaga hanggang ngayon.

Ako si Stell, at ang kuwentong ibabahagi ko ay ang karanasan namin ng boyfriend kong si Felip nang magbakasyon kami sa probinsya ng magulang ko dito sa Negros. Pinanganak at lumaki na kasi ako sa Manila.

Liblib ang baryo kung saan naroon ang ancestral house namin. Abot naman sa amin ang linya ng kuryente pero pagdating sa signal struggle is real may bahaging abot naman ng signal pero mahina. Kaya useless ang cellphone mo kahit gaano pa ito ka mahal.

10 am nang makarating agad kami sa bahay. Agad naman kami sinalubong ng kapitbahay at katiwala na rin nina lolo na si manong Manding.

“ikaw ba si Stell,ang apo ni Lolo Jose?” tanong nito nang sinalubong kami.

“ako nga po manong, boyfriend ko nga pala si Felip.”

“boyfriend? mga bakla kayo? aba sayang naman. Ang gu-gwapo niyong lalake para tumigil lang sa inyo ang inyong lahi.”  komento pa ni manong na tila nanghihinayang pa sa amin ni Felip.

“manong naman,hindi pa ba kayo na inform dito na hindi na po isyu ang ganito? At isa pa hindi dahil parehas kaming lalake eh titigil na ang lahi namin. Baka kayo near ex na, just you know.” tugon ko na napikon sa hirit ni manong sa amin.

siniko ako ni Felip dahil sa sinabi ko.  inirapan lang kami ni manong Manding. Sumunod kami sa kanya sa taas ng bahay. Agad ko hinanap si lolo.

Nasa kusina ito kasama si lola na nagluluto ng ulam para sa pananghalian. Pagkakita sa akin ni lola agad itong lumapit sa akin at niyakap ako. Ako kasi ang pinaka paborito nitong apo.

“parang kailan lang ang liit mo pa ,ngayon mamang-mama ka na talaga. Kamukhang kamukha mo talaga ang tito Silverio mo”

“ayan ka na naman Miling,si  Silverio na naman ang bukambibig mo. Patahimikin mo na kasi ang anak mo. mamaya niyan kung ano-ano na namang kababalaghan ang maiisip mo.”  sabat ni lolo sa usapan namin ni lola.

92 na si lolo at 97 naman si lola ngunit hindi mo pa talaga makikitaan ng kahinaan ang dalawa,malalakas parin at malinaw pa ang mata. Ganun talaga siguro kung malayo ka sa polusyon at matoxic na lugar nakatira. Si tito Silverio ang bunso nila mama. Seminarista at ayon pa kay mama binabae rin daw iyon. Doon nga siguro ako nagmana sa kabaklaan ko. Hindi ko na inabutan pa si tito Silverio pero base nga sa mga luma nitong litrato. Plakadong-plakado ang hilatsa ng mukha at pangangatawan namin.

Kung si mama pa nga, parang nabuhay daw ang bunso nila sa katauhan ko. Pati boses at kung paano ako magsalita parang si tito raw talaga.

“bakit lola, ano ba ang sinasabi ni lolo na kababalaghan? uso pa ba iyan dito?” tanong ko.

“iyang lola mo, nitong mga huling buwan madalas daw pinapakitaan ng tito Silverio mo.At minsan pa nakakausap niya pa di umano. Ang sabi ko baka inuulyanin na siya kaya kung ano-ano na lang ang naiisip at nakikita.” pag tugon pa ni lolo nang lumapit sa amin ni lola.

“eh talaga namang nakikita ko sa bakuran natin si Silverio at nakakausap. Matalas pa ang memorya ko Jose hindi pa ako ulyanin.” ayon pa kay lola.

Mahilig talaga ako sa mga katulad na kuwento kaya na curious ako sa mga na experience ni lola. Kaya nagpakuwento pa ako. Ayon kay lola madalas niya raw nakikita si tito sa may bakuran nakatayo at nakamasid lang sa bahay at malungkot ang mukha. Nagsimula lang daw ang experience niyang iyon ng minsan pinaputol ni lolo ang puno ng ilang-ilang dahil nagpatayo ito ng kural ng baboy sa bahaging iyon. At nung pangyayaring nakausap nito si tito, humiling daw ito sa kanyang na papapasukin daw siya nito sa bahay.

“at iyon ang huwag na huwag mong gagawin Miling hindi natin alam kung anong klaseng elemento iyon baka demonyo iyon at ginagaya lang ang mukha ng anak mo.” mariing bigkas pa ni lolo.

“kaya nga hindi ko na kinausap pa. Dahil duda rin naman ako. Bakit pa magpapaalam si Silverio eh bahay niya naman ito.” saad pa ni lola.

“o siya tama na ang ganyang kuwento, luto na itong nilagang karne ng baka . Stella tawagin mo na ang boypren mo at nang sabay-sabay na tayong kumain.” wika ni lolo.

Nilabas ko sa sala si Felip ngunit wala na ito sa pinagiwanan ko sa kanya. Dumungaw ako sa bintana para silipin ito sa bakuran ngunit wala rin ito doon kaya bumaba na ako ng bahay. Doon ko nakasalubong si Pabling ang bunsong anak ni manong Manding, halos ka edaran ko lang din si Pabling, matipuno matangkad , moreno at kahit laking probinsya makinis ang balat nito at may itsura.

“magandang tanghali sa iyo sir Stell, may hinahanap kayo?“tanong nito

“si Felip iyong kasama ko, baka kako bumaba rito at naglakad-lakad.” sabi ko.

“kanina pa ako rito sa bakuran niyo naglilinis, pero di ko napansing bumaba ang kasama mo.” tugon nito.

Bumalik ako sa taas baka sabi ko, hindi ko lang napansin si Felip.  Pagka akyat ko muli ng bahay napa-dako ang tingin ko sa kanang silid malapit sa sala, nakaawang kasi ang pinto at bahagyang nakabukas. Pumunta ako roon sa pag-aakalang nandoon si Felip. At hindi nga ako nagkamali.

Nadatnan ko si Felip sa silid na iyon na nakahilata sa malapad na kama at nakalihis na pababa ang pantalon nito hanggang tuhod, at pati ang suot nitong brief bahagya naring nakababa kaya sumisilip na ang kulot na buhok ng kanyang junjun. Lumapit ako sa kanya para gisingin ito. Sa isip ko baka gusto na nitong magpalit ng damit ngunit dinaig ito ng pagod kaya nakatulog na. Anim na oras din kasi biniyahe namin bago nakarating kina lolo.

“bhe, sorry nakatulog ba ako?” tanong ni Felip sa akin nang ginising ko ito.

“yes bhe, napagod ka siguro ng husto kasi hindi mo na naituloy ang pagbibihis mo. Hindi mo na natapos ang paghubad mo ng pantalon nakatulog ka agad.” sabi ko pa.

“ha? akala ko…”  hindi na natapos ni Filip ang sasabihin nito nang makita nga na nakalihis na hanggang tuhod ang kanyang pantalon.

“bihis ka na muna bhe, tapos sumunod ka na lang sa kusina.  kakain na tayo.” wika ko pa at saglit muna akong lumabas ng silid para makapagbihis ito.

Nauna ako sa kusina at makaraan sumunod din naman si Filip na pinalitan lang ng sando ang kanyang t-shirt. Nahihiya pa noong una si Filip kina lolo at lola, pero nang malaman nitong ok lang naman sa dalawa ang relasyon namin doon na kumalma ito. After ng tanghalian, sinama kami ni lolo sa kanyang mga pinagkakaabalahan doon. Mula sa kanyang mga gulayan, sa niyugan, at sa katabing lupa na pinangako nito na ibibigay sa akin. Hindi ko napansin ang pananahimik ni Filip habang nag-iikot-ikot kami pero napuna pala iyon ni lolo.

“Filip may bumabagabag ba sa iyo? kanina pa kitang napapansin na wala rito ang isip mo. Nanuno ka ba?” tanong pa ni lolo.

“bhe ok ka lang ba? kung gusto mo balik na lang tayo.” sabi ko, baka kako pagod lang ito.

“never mind’ bhe ayos lang ako, sorry po lolo. medyo hindi lang po ako mapakali sa tao na iyon. Kanina ko pa siyang napapansin na nakasunod sa atin at tinitingnan tayo ng masama.”  saad ni Filip at ibinaling ang tingin sa kaliwang side namin kaya napatingin din kami ni lolo.

Si Pabling pala ang tinutukoy nito. mula kasi sa bahay nina lolo hanggang sa May niyugan nakasunod ito sa amin kaya nagtaka siguro si Filip. Ipinaliwanag naman ni lolo sa kanyang kung ano ang papel ni Pabling doon. Tinawag ni lolo Jose si Pabling at lumapit din agad ito sa amin. Pormal na pinakilala ni lolo si Pabling kay Felip. Ngunit nang akmang kakamayan na sana ni Felip si Pabling nang umatras ito.

“bakit Pabling?, tila nakakita ka ng maligno. anong nangyayare?” tanong ni lolo nang mapansin ang pag atras bigla ni Pabling at sa di mawaring reaksiyon ng mukha nito.

“nakursunadahan ka niya, hindi ka niya lulubayan hangga’t hindi ka niya nakukuha.” biglang bulalas ni Pabling na nakatingin kay Felip.

“hey, taka…ano ba ang pinagsasabi mo. sino ang tinutukoy mo na kukuha kay Felip sa akin? sino?” tanong ko.

“siya”… tugon ni Pabling na nakaturo ang daliri sa likod ni Felip.

Sabay kaming napalingon nina lolo at Felip ngunit wala kaming nakita na kahit na sino, kundi ang malawak na niyugan ni lolo.

Agad na sinaway ni lolo si Pabling na tigilan na ang pananakot sa amin ni Felip.  Sa totoo lang nang lumingon kami bigla na lang nanindig ang mga balahibo ko na hindi ko maipaliwanag.

Balak pa sana namin mangulabo noon kasi gusto ko pa naman kumain ng sariwang buko pero hindi na kami pinayagan ni lolo na tumagal pa sa lugar na iyon. Umuwi kami sa bahay at napagpasyahan nalang namin ni Felip na magpahinga.

“Ang weird talaga ng kinikilos ng Pabling na iyon. Hindi ko lang pinahalata pero kinikilabutan  na ako kanina.” wika ni Felip nang humilata ito sa kama.

“masanay ka na sa mga tao rito bhe, lalo na dun sa ama niyang si manong Manding. Kilalang manggamot iyan dito sa baryo. alam mo na pag mga ganyang tao naniniwala talaga iyan sa mga mali-maligno” sabi ko.

“hindi ako naniniwala sa mga ganyan bhe, walang maligno ,ang meron lang ang malibog na ako. halika bhe, gawa na tayo ng baby.” tugon ni Felip sabay hila sa akin para tumabi sa kanya.

“baliw ka talaga bhe, pero kidding aside happy ako ngayon kasi solong-solo na kita. masasabi ko na talagang akin ka na talaga.” at hinalikan ko sa dibdib si Felip.

“Sa iyo lang naman talaga ako Stell, at wala ng iba pang aagaw sa akin sa’yo. wala na bhe.”  sabi ni Felip sabay halik sa nuo ko.

“I love you bhe”

“I love you too bhe…”

Nang biglang na tumba ang dalawang maleta naming malalaki ni Felip. Mabigat iyon kasi marami kaming dalang gamit. Plano kasi namin isang buwan kami roon kina lolo. Nakasandal ang mga iyon sa pinaka dingding ng silid sa tabi ng lumang aparador kaya imposibleng matumba iyon ng kusa.  Hindi rin iyon kayang itumba ng daga kasi mabigat nga iyon.

Napabangon kami ng sabay ni Felip para tingnan iyon. Nang may napansin ako sa sahig.

“kaninong yapak ito bhe?” tanong ko.

“hindi ko alam wala naman iyan diyan kanina ng maghubad ako ng sapatos.  imposibleng akin iyan kasi naka-medyas pa ako.” sagot ni Felip.

“lalo namang di akin iyan ,kahit nakayapak ako malinis naman itong paa ko.” sabi ko pa.

Narinig pala ni lola ang ingay ng pagbagsak ng mga maleta kaya napakatok ito sa kuwarto namin at pinatuloy ko ito. Ipinakita namin kay lola ang napansin namin.

sariwa pa ang yapak na iyon na may bakas pa ng putik.

“huwag niyo na gamitin itong silid, lumipat muna kayo sa kabila. Doon sa dating kuwarto ng tito Silverio mo.“saad pa ni lola.

Hindi na kami nag usisa pa ,pero gets ko na ang ibig ipahiwatig ni lola sa amin. Hila muli ang mga maleta lumipat kami ng silid. Pagkapasok namin sa dating silid ni tito ,napansin agad ni Felip ang larawan ni tito Silverio na nakasabit sa dingding.

“silid mo pala ito Stell, ang laki pa ng portrait mo dito tapos parang buhay na buhay. tingnan mo ang mga mata parang nakatingin sa atin. galing naman ng nagpinta nito.”

“si tito Silverio iyan bhe, at siya din ang nagpinta ng sarili niyang portrait.  parang ako lang siya diba?” sabi ko.

“as in bhe, parang ikaw talaga.” natawang sabi pa ni Felip.

Inayos na namin ni Felip ang mga gamit sa aparador at tinanggal na lang lahat sa maleta. Pagkatapos nun lumabas muna kami para tumulong kina lola at lolo sa kusina.

Nagtaka kami ni Felip nang maabutan namin sina lolo at lola na nagsasabog ng asin sa loob at labas ng bahay.

“para saan po iyan lola?” tanong ni Felip kay lola.

“panguntra sa mga masamang elemento na naka-akyat at nakapasok na sa bahay na ito.” tugon ni lola na may pag irap kay Felip.

“Felip, nagpakulo ako ng tubig na binabaran ng mga inorasyunang mga dahon at mga ugat na may asin.  Gamitin mo iyon.  Ipaligo mo nang hindi ka na niya malapitan.” wika ni lolo.

Nagtaka kami ni Felip sa sinabi ni lolo. kaya tinawanan lang ni Felip ang utos ni lolo kaya nagalit sa kanya sina lola.

“kung nais mo pa makauwi sa inyo ng  buhay, sumunod ka na lang sa lolo Jose niyo. Ikaw ang natipuhan niya kaya hindi ka niya lulubayan tulad ng ginawa niya noon kay Silverio.”  bulalas ni lola.

Kahit labag sa kalooban ni Felip pumayag narin ito sa utos ni lolo. Sinamahan ko si Felip sa likod bahay malapit sa lumang poso para maipaligo na nito ang tubig na hinanda sa kanya.

Nagkulay kape ang tubig gawa ng iba’t-ibang klase ng dahon-dahon at mga halamang ugat na binabad doon habang pinapakuluan.

“grabe naman sa superstitious itong lolo at lola mo Stell. At sino naman ang kukuha sa akin? subukan niyang lumapit sa akin at hindi siya sasantuhin ng kamao ko.” wika pa ni Felip habang nagtatanggal ng damit.

“sumunod na lang tayo sa kanila bhe, dahil kung totoo ngang na engkanto ka, malaking problema nga iyan.” sabi ko pa.

Kahit diring-diri si Felip sa amoy ng tubig,tiniis niya iyon.  At binuhos ang lahat ng laman ng timba sa kanyang katawan. Malagkit sa balat ang tubig kaya hindi kumportable si Felip.  Bumalik ako sa taas para kumuha ng tuwalya kasi nakalimutan ko.

Mabilis lang naman ako. Pagkababa ko muli para i-abot na sana kay Felip ang bitbit kong tuwalya nang napansin ko na nagpupunas na ito ng  katawan gamit ang pulang tuwalya.

“kanino galing iyang hawak mo?” tanong ko.

“sa iyo, inabot mo sa akin.” tugon nito.

’paano? eh hawak ko pa lang ang tuwalya mo bhe.“ sabi ko.

“imposible, kitang-kita ko mismo ng inabot mo sa akin ito. Nakangiti ka pa nga sa akin eh bago ka umalis.” pagdiin pa ni Felip.

Patuloy ako nag i- insists kay Felip na kakarating ko lang nun at hindi galing sa akin ang tuwalya na pula. Narinig ni lolo ang pagtatalo namin ni Felip at nagtanong ito. Nakita ko sa mukha ni lolo ang pagkabahala kaya hinanap niya kay Felip ang naturang tuwalya. Ngunit nang balikan namin ito sa sampayan wala na ito roon.

Sa hapag kainan habang naghahapunan nagbabala si lolo kay Felip, at maging sa akin.

“takpan niyo mamaya ang ano mang salamin na makita niyo sa silid niyo.  At huwag na huwag niyo papatayin ang ilaw. Miling maglagay ka ng asin sa bintana nila at pintuan. Desidido na siya sa plano niya sa iyo Felip”  wika ni lolo.

“sino ba kasi ang tinutukoy niyo lo? bakit si Felip ang kailangan niya?” tanong ko.

“dahil pinapasok siya ng boyfriend mo sa bahay na ito, pinaakyat niya si  Abun dito.” saad ni Pabling ng sumingit ito sa usapan namin.

“nandito ka na pala Pabling, upo na at kumain.” pagtugon ni lolo kay Pabling.

Ikinuwento sa amin ni lolo ang tungkol sa engkantong si Abun.  Ayon kay lolo, si Abun din ang dahilan sa pagkawala ni tito Silverio noon.

“At sa galit ng lolo mo sa pagkawala ng tito mo, pinaputol at pinasunog ng lolo mo ang puno ng ilang-ilang na siyang tirahan ng engkantong iyon.” dagdag pa ni lola.

“itinaboy na ng mga manggagamot ang engkantong iyon dito. Pero nitong huli lang muli na naman siya nagpakita sa anyo ni Silverio. marahil naitaboy muli ito sa kanyang nilipatan kaya bumabalik dito.” saad pa ni lolo.

“at ano naman ang maitutulong ni Pabling dito lo?” tanong ko.

“nakikita at nalalaman ni Pabling kung nandito sa bahay ang engkantong iyon. At may alam sa pagpapalayas ng elemento si Pabling kaya humingi na ako ng tulong sa kanya.” sagot ni lolo.

Unang araw at gabi palang namin doon pero parang nagbago na ang pasya kong tumagal pa roon. Pilit ko man tinatanggal sa isip ko ang ganung klaseng senaryo, hindi naman maalis sa puso ang pangamba at kaba. Dati ko na naririnig noon kay mama na marami talagang mga elemento ng kalikasan ang naninirahan sa paligid lang ng bahay nila lolo.  Kaya naniniwala ako sa ganun. Pero hindi si Felip.

Napag alaman ko rin kay Felip na nu’ng iniwan ko ito sa sala at pinuntahan ko sina lola sa kusina nakita niya raw ako sa atangan ng hagdan at nakatingala sa bahay.  Kaya pinaakyat niya ako at sabay daw kami pumasok sa kuwarto.  Nahiga raw kami sa kama habang naglalambingan.  Kako imposibleng ako iyon kasi nasa kusina ako nun. Iyon din ang time na inabutan ko si Felip na nakababa na ang pantalon.

“Bhe imahinasyon niyo lang ang tumatakot sa inyo. Walang mga engkanto at maligno, hindi totoo iyang si Abun na iyan.” wika ni Felip na hinahalikan ako sa leeg at tenga.

“pero pano mo ma explain ang nangyari kanina, ang nakita mong ako sa hagdan, ang bakas ng paa sa kuwarto tapos ang nag abot sa iyo ng tuwalya. Bhe sure ako hindi ako iyon. so sino?” sabi ko.

“who ever that is, I don’t care. Kung totoo man iyan gaya ng paniniwala niyo. hindi siya uubra sa akin. hindi siya uubra sa kapangyarihan ng dasal.” tugon pa ni Felip at niyakap ako ng mahigpit.

Hindi ako sanay na matulog na may ilaw pero dahil sa pagod nakatulog kami ni Felip na dilat ang ilaw.  Matagal din siguro akong nakatulog nang magising ako. Nang makapa ko ang cellphone at tingnan ang oras ala una na nun ng madaling araw.

Nakayapos parin sa akin nun si Felip. kaya tinanggal ko ang mga braso nito sa katawan ko dahil ihing-ihi na ako.

Nasa kusina banda ang banyo kaya lumabas ako. Patay ang ilaw sa sala pero nakabukas naman ang ilaw sa balkonahe. Nakasindi rin ang ilaw sa kusina kaya maaliwas parin ang bahay kahit papano.  Hindi ko napansin si Pabling sa hinihigaan nitong sofa. Tumuloy ako sa banyo.

“Ano ang nangyari sa switch dito, kanina lang gumagana pa ito ah. Ang dilim pa naman dito sa loob. Dinala ko na lang sana ang cellphone ko para may ilaw ako.” sabi ko nang hindi gumana ang switch ng banyo.

Binilisan ko na lang ang pagbabawas nun para makabalik agad kay Felip. Kakapagpag ko palang ng junjun ko nang may bumulong malapit sa tenga ko mula sa likod ko. Sisigaw na sana ako nang takpan nito ang bibig ko.

“huwag ka sumigaw ako ito ,si Pabling.”

“ano ang ginagawa mo rito? hindi mo ba alam na may tao rito sa loob?” tanong ko sa mahinang boses.

“alam ko, dahil sinundan kita.” sabi nito.

“sige na alis na diyan at lalabas na ako.”

“sandali lang, hindi ka ba naaakit sa katawan ko? mas hamak namang maganda ang porma ng katawan ko sa boyfriend mo.”  pabulong na wika pa nito sa akin habang hinahaplos-halos ng palad nito ang balikat ko.

“ano ang ibig mong sabihin?”

“alam mo na ang ibig kong sabihin Stell, nag-iinit ngayon ang katawan ko at kailangan ko ng tagapawi ng nararamdaman kong ito. “ saad pa ni Pabling.

Doon ko lang na pansin ng maaninagan ko na siya na wala pala itong suot na damit. Bakla lang ako at marupok ,at hindi naman katangi-tangi ang tulad ni Pabling. Tinablan ako sa pang-aakit niya sa akin. Hindi ko alam kung trip niya lang ba iyon o bet niya rin ako pero hindi na nag matter iyon nang bigla niya nalang ako hinalikan sa bibig.

Ang tindi ni Pablo sa laplapan, halos mawalan ako ng hangin sa lamas ng labi ko ng labi niya. Iba din ang dating nito sa romansahan ,magkahalong kagat, sipsip at dila ang pina-ranas niya sa akin sa paghimud nito ng katawan ko.

“teka Pabs, huwag lang sa leeg baka magtaka si Felip na may chikenfucks ako diyan.”’pagpigil ko kay Pabling nang balak nitong sipsipin ang leeg ko.

Ramdam na ramdam ko ang katigasan ni Pabling dahil sa nagkikiskisan naming chops stick. Isinandal ako ni Pabling sa loob ng banyo at itinaas ang hita ko habang sapung-sapo nito ng kanyang braso.

Napaka-dilim sa loob ng banyo na halos wala akong makita pero kahit nakapikit ako sa sarap, tila kitang-kita ko ang lahat ng ginagawa ni Pabling sa akin.

Muntikan na ako mapasigaw ng bigla ko na lang naramdaman sa loob ko na pumasok ang labanos ni Pabling. Buti na lang maagap ito at pinigilan ng labi niya ang sigaw ko.

sa laki ng itinarak ni Pabling sa akin, kahit na sabihing may enough space na ang card slot ko. Napapa ngiwi parin ako sa tuwing nagkakaldag-bayo ito sa akin.  Ang laki ng tubo ni Pabling.

“malapit na ako” bulong nito sa akin.

“wait lang , sabay na tayo” sabi at nagsimula naring bayuhin ang pipino ko habang nakapasak sa butas ko ang tubo ni Pabling.

Sa ilang pag labas-masok pa nito sa akin. Sabay kami nagpaagos ng katas. At tinapos namin ni Pabling ang tagpong iyon sa masuyong halikan.  Nauna akong lumabas ng banyo at nagpaiwan si Pabling dahil iihi pa raw ito.

Pabalik na ako sa silid namin ni Felip nang makasalubong ko si Pabling nakakapasok lang galing balkonahe. Agad ako pinagpawisan habang papalapit sa akin si Pabling.

“Huwag kang lumapit sa akin maligno, huwag kang lalapit” sabi ko habang paatras ang lakat ko pabalik ng kusina.

“anong maligno ang pinagsasabi mo? Ako ito si Pabling hawakan mo pa ako.”  saad pa ni Pabling na inaabot sa akin ang kanyang braso.

“imposible ,kanina lang kasama kita ah.” sabi ko.

“baka iyon ang maligno, hindi ako.  Galing ako sa balkonahe umiinom ng kape kasi hindi ako makatulog.” ayon pa kay Pabling.

“sa banyo, kanina…kasama kita sa loob.” sabi ko.

“sa loob tayo? magkasama? …at bakit naman tayo magsasama diyan sa banyo? Naku baka gusto mo lang yata maka score sa akin eh. Lagot ka sa boyfriend mo pag nalaman ito.”  natatawa pa na sabi ni Pabling.

Lumapit si Pabling sa banyo para tingnan kung may tao nga sa loob.  Nagulat na lang ako ng napailaw nito ang kanina lang sirang switch.

“wala namang tao dito sa loob ah, ang linis-linis ng banyo. Amoy pinya nga lang.” sabi pa nito.

Namutla ako sa kinatatayuan ko nang silipin ko ang banyo, wala ngang tao roon. Pero sino iyong naka-anuhan ko sa loob kani-kanina lang. Inusisa ako ni Pabling kung ano ba ang nangyari sa akin.  Sa hiya ko hindi ko na idenitalye sa kanya ang nangyari sinabi ko na lang na nakausap ko siya roon.

Naninindig ang mga balahibo ko sa kakaisip sa nangyari sa akin. Nagpasama ako kay Pabling sa kuwarto. At napasigaw na lang ako nang wala na roon si Felip.  Pina-ilaw ni Pabling ang buong kabahayan at hinanap namin si Felip sa bawat parte ng bahay. Dahilan para magising sina lolo at lola.   Kanya kanya kaming hanapan kay Felip, inumaga na kami sa makahanap sa kanya hanggang sa nakarating na kami sa niyugan ni lolo. Ngunit hindi namin matagpuan ang boyfriend ko.

Kinabukasan nun sumangguni na sina lolo sa bunggaitan na manugtambal mula pa sa kabilang isla.

“Nasa paligid lang ang hinahanap niyo tinatago niya siya sa inyo. Makipagkasundo tayo sa kanya para ibalik niya sa atin ang boyfriend mo.” saad pa ng manggagamot na albularyo.

Hindi ko alam kung paano at kung ano ang ginawa nila ni lolo. Pero sa kung anong hiwaga at himala natagpuan namin si Felip na walang malay sa ilalim ng isang puno ng niyog. Naikot na namin ang lugar na iyon pero hindi namin napansin doon si Felip. Ngunit matapos ang ginawang ritwal ng albularyo, naibalik sa akin si Felip.

“huwag na kayo mag tagal dito Stell, kung maari ngayon din mismo bumalik na kayo ng Manila. Hindi natin alam kung tutupad sa kasunduan ang engkantong iyon.”  sabi pa ni lolo.

“iyon nga ang napag-usapan namin ni Felip lo. Matapos ang lahat ng experience namin dito parang ayaw na talaga namin magtagal dito. Kayo ba lolo,bakit hindi na lang kayo sumama sa Maynila.  Kasya naman lahat tayo sa bahay.” sabi ko.

“narito ang lahat ng alala namin sa lugar na ito apo. Huwag kang mag alala,  nag iisa lang si Abun. mas marami ang kakampi namin.”  tugon ni lola.

“at mukhang type ka pa ng isa sa mga kasamahan nila lola sa bahay, at malamang siya iyong nakita mo na ginaya ang mukha ko at boses.” sabat pa ni Pabling na natawa.

“huwag mo nang takutin ang apo ko Pabling. Sige na Stell puntahan mo na si Fil, gising na yata iyon.” saad pa ni lolo.

Nang araw na iyon nagpahatid agad kami sa bayan.  Sayang at hindi man lang namin na enjoy ang bakasyon namin ni Felip.  Tinanong ko si Felip kung ano ang natatandaan niya sa nangyari. Ang sabi niya lang ako daw ang kasama the whole time na nawala siya. paikot-ikot lang daw kami sa niyugan.  Hanggang du’n lang daw naalala niya.

Sakay na kami ng bus  papuntang siyudad, hindi pa umaalis ang bus sa terminal nun. Pababa sana ako ng bus para umihi nang may kumalabit sa. balikat ko. Agad ko namang nilingon kung sino.  akala ko pa nun konduktor ng bus. Ngunit nagulat na lang ako nang sa paglingon ko isa palang matandang babae ang kumalabit sa akin.

“Hindi siya tulad natin.” iyon ang tanging nasambit ng babae sa akin mabilis itong bumaba ng bus.

Binalingan ko agad ng tingin si Felip sa upuan namin. Tulog pa rin ito. Hindi mawala sa isip ko ang sinabi ng matandang babae sa akin. Kaya sinundan ko ito ngunit ang bilis nitong nawala.

Naramdaman ko na lang ang pag ring ng cellphone ko.

“Hello beh, saan ka na ba? Bakit mo ako iniwan dito sa sakayan ng tricycle? umihi lang ako saglit wala ka na.” wika ni Felip sa kabilang linya.

Nagimbal ako sa sinabi ni Felip, at nang tiningnan ko ang puwesto namin sa bus, wala na roon si Felip. Umakyat ako ng bus at tinanong pasahero sa katapat naming upuan ngunit ayon sa kanya, mag isa lang daw ako sa upuan ko.

Tinawagan ko balik si Felip,  buti na lang may nagmagandang loob sa kanya na ihatid ito sa terminal. Doon na ako naghintay sa kanya.

“uy teka ingat lang sa pag kurot sa pisngi ko baka matanggal na mukha ko niyan.”

“sinisiguro ko lang na totoo ka na ngang talaga. Huwag ka nang lumayo sa akin ha.” sabi ko.

“ikaw nga itong nang-iiwan at kung kani-kanino sumasama.” tugon ni Felip.

“Engkanto iyon Bhe, Engkanto”.

Ang nangyari sa akin at sa amin ni Felip ay hinding-hindi ko talaga nalimutan sa mga karanasan ko sa buhay. Iyon din ang nagturo sa akin na huwag basta-basta magtitiwala sa mga tao sa paligid mo. Lalo na bago pa lang sa iyong paningin. O kahit palagay natin matatagal na.

Ang na encounter naming engkanto ay walang pinagkaiba sa mga scammer na gumagamit ng identity ng iba upang makapambudol o manira ng buhay ng kanyang kapwa para lang sa pansariling interes.

May mga nilalang talaga na tulad nila at ang tawag sa kanila mga doppleganger.  At sa mundo na lingid sa ating mapanlinlang mata. Marami sila na naghihintay lang upang sakyan ang kahinaan mo.

Lalong lalo na kapag kumagat na ang dilim.

WAKAS

KILOMETRAHE 13; KILLER ROAD

“Anak nang…naman pare ano ba itong nirentahan mong van wala na bang mas vintage pa dito? “ Reklamo ni Tim nang makita ang van na kinuha ni Drew para gagamitin sa kanilang out of town trip.

“Uy huwag mong ismolin itong van na ito, naikot na nito ang buong Pilipinas kung naka pag vlog lang ito mas marami pa itong napuntahang lugar kaysa sa atin. At isa pa ilang aksidente na ang nilampasan nito, pero kita niyo naman buo pa at kondisyon pa ang makina. Patay na ang may-ari nito pero iyong van buhay na buhay. At ito na iyong pinaka mura at pasok sa budget natin.” Bida pa ni Drew.

“At proud ka pa na marami ng aksidente ang kinasangkutan ng van na iyan, baka kung ano pang malas ang meron niyan.” Kumento pa ni Bea.

“Hello 5k lang po kaya ang budget natin paalala lang po. Ano ang ini-expect niyo urban N350? Di sana kayo na lang naghanap.” Napikon na saad ni Drew at nag-walk out ito.

“Hayaan niyo na love, mukhang ok naman itong van, though vintage na pero mukhang alaga naman ang isang ito, pati iyong pain wala pang markings at gasgas.”:ayon pa kay Justin na niyakap si Bea.

“ Ok, enough for this argument about the van. Isakay na natin ang lahat ng mga gamit. Masyado ng mahaba ang oras na nasayang natin baka abutin pa tayo ng dilim sa daan.“ Paglapit naman ni Tasha at pinangunahan pag sakay ng mga gamit sa loob ng van.

Ako si Garry 24, isang vlogger at kadalasan sa mga content namin magbabarkada ay travel usually sa mga undiscovered spots dito sa bansa natin. Mga caves, mga talon, gubat, bundok basta we do love nature ganun. Nangyari itong ibabahagi ko way back noong kaka-lift  lang mga covid restrictions sa mga probinsiya. Kaya as a travel vloggers, para kaming mga ibon na pinakawalan sa hawla at nakaranas agad ng freedom to explore the beauty of nature. Pito kaming magbabarkada ang nagplano na simulan ang travel goals namin after covid sa labas ng siyudad. Iibahin ko ang mga name ng lugar para naman safe.

Pito kami ang magkakasama sa trip na iyon. Ako, si Justin ang girlfriend niyang si Bea, si Tasha na pinsan ni Justin, si Tim, si Drew. at si King na boyfriend ko at official photographer slash camera man namin.

Maliit lang van na kinuha ni Drew, sakto lang talaga sa amin at sa mga karga namin. Si Justin at Drew ang nasa front seat dahil salitan sila sa pag da-drive. Magkatabi sa gitna ang tatlo, at napapagitnaan si Bea nina Tasha at Tim. Sa likod naman kami ni King. Mukhang sardinas kami sa loob, buti na lang may aircon ang van at maayos ang aircon. After namin dumaan ng grocery para mamili ng foods, nagpa-fulltank na rin kami dahil napakalayo ng distinasyon namin.

Maaga pa kaming lahat para makaiwas sana ng siksikan sa traffic, pero na stuck parin kami ng ilang minuto bago nakalabas ng siyudad. Kaya alas dose na ng tanghali nasa extension highway palang kami. Malayo pa talaga sa mismong bungad ng kasunod na bayan. Huminto kami saglit sa isang kainan sa gilid ng highway para makapag reload ng mga sikmura namin.

“Babe, ok ka lang ba? “ Tanong ko kay King nang mapansin kong nakakunot ang nyo nito habang sina-scan ang mga kuha niya sa amin nung nag pa picture kami sa van bago kami umalis ng gas station.

“Tingnan mo ito babe, lahat ng kuha ko sa inyo blur lahat, as in wala talagang matino sa mga kuha ko sa inyo. What more creepy here, burado lahat ng mga mukha niyo. Pero iyong van tingnan mo wala man lang ka glitch-glitch ang linaw-linaw pa. Except sa inyo. “

Maging ako tinayuan ng… ng balahibo nang makita ko ang ipinakita ni King sa akin na… na mga kuha niya. Lahat kami walang mukha sa kuha niya iyong tipong may dumaan na something sa lens harapan namin na mabilis na hindi niya nahagip kaya naging parang silhouette ito na tumabon sa mga mukha kaya mistulang nabura kami. Nakapagtataka lang kasi iyong van ang linaw. Nang ipinakita namin ni King sa lahat pinagtatawanan lang kami ng lahat.

“Anong burado eh ang linaw-linaw ng mga kuha natin dito oh, ang laki pa nga ng tawa mo rito.” Wika pa ni Tim

“Anong trip na naman iyan Gar? Takutan ganun? May isang buwan pa para mag-holloween noh. Reserve niyo na lang ni King ang prank na iyan next month para may content kayo.” Sabat pa ni Bea.

Nang tingnan nga namin ulit ni King ang kuha niya, malinaw na ngang lahat at wala na iyong napansin namin noong una ni King.

“Imposible naman iyon diba babe? Ikaw mismo nakita mo iyon diba?” Sabi pa ni King sa akin habang binabalikan muli ang mga kuha niya.

“To make sure na safe talaga ang trip natin, idaan mo muna insan ang van sa malapit na simbahan para ma bless ng pari, at mag dasal na rin tayo while we are on our way.” Saad ni Tasha.

“i-cater naman kaya tayo ng pari para basbasan itong van?Friday ngayon. At baka magtagalan pa tayo sa biyahe at lalo pa tayong gabihin. 12:45 na ng tanghali pero wala pa tayo sa bungad ng San Andres. “ Tugon ni Justin sa pinsan.

“Naku, malayo pa ang simbahan na malapit dito, lihis pa sa daang tinatahak niyo. Saan ba ang distinasyon niyo?” Sabat ng nagbabantay sa karenderyang kinainan namin nang marinig ang usapan namin.

“Sa San El de Fonso watershed natural park ate. Sa malipit na baryo ng Hantik.” Sagot ni Drew.

“Naku may ibang daan papunta dun sa sinasabi niyong watershed. Pero huwag na huwag kayo dadaan ng baryo Hantik baka sa iba kayo dalhin ng daan at hindi na kayo makabalik. “ Saad ng babae.

Kitang-kita namin ang takot sa reaksyon ng mukha nito nang mabanggit namin ang baryo Hantik. Lumapit pa sa amin ang matandang lalake na nagpakilalang ama ng ale. Nagbabala ito sa amin at nagpaalala sa maari naming gawin kapag mapadaan kami sa Kilometrahe trese. Ang tinaguriang killer road dahil sa hindi na mabilang na mga aksidente at trahedyang nangyari sa daan na iyon.

“Kung itong highway na ito ang susundan niyo para marating ang distinasyon niyo, wala pang tatlo o apat na oras marating niyo na ang bayan ng San El de Fonso. Pero ingat lang sakaling malapit na kayo sa kilometrahe trese na tinatawag nila. Kailangan bago pa kayo mapadaan doon bumusina agad kayo ng pitong beses, at magdasal kayo na gabayan kayo na makatawid ng ligtas. Tapos mag hagis kayo ng asin o barya sa gilid ng daan bilang bayad sa buhay niyo. Iwasan niyong lumampas sa lugar na iyon na hindi ginagawa ang bilin ko. Dahil baka hindi pa kayo makarating sa pupuntahan niyo wala na kayo. Hindi sa tinatakot ko kayo, pero marami na ang nangyari sa lugar na iyan. Kaya isaalang-alang niyo ang kaligtasan niyo bago kayo tumuloy.” Ayon pa sa matanda.

“May ibang daan naman kaso aabutin kayo ng anim na oras bago niyo marating ang San El de Fonso.” Sabi pa ng Ale.

“Teh, paano ba namin malalaman na nasa kilometrahe trese na kami? May signage ba? Markings o poster na palatandaan na iyon na ang lugar? “ Tanong ko pa sa matanda.

Natawa ito… “Walang palatandaan o signage na ganun. Dahil wala naman talagang ganung lugar. Nakasanayan na lang tawagin iyong kilometrahe trese kasi nga malas ang numerong trese. Huwag kayo mag alala makikita niyo rin iyon at mararamdaman na malapit na kayo, dahil ang daan mismo ang magsasabi sa inyo. “

“Kalokohan, meron pa bang ganyan? Kung totoo nga iyan bakit may mga bus pa at mga truck na bumabiyahe at tumatawid  ng highway? Kuwentong baryo lang iyan. Kapag may nangyayaring aksidente ina-associate agad nila sa ganyan, pero ang totoo negligence iyon ng mga driver na hindi nag iingat. Anyway thank you manong sa asin. Galing ng marketing strat niyo. “ Tugon ni Justin sabay kuha ng binili naming asin sa karenderyang iyon at bumalik ng van.

“Kayo rin baka, pagsisihan niyo ang katigasan ng ulo niyo. Hindi porket nasa modernong panahon tayo kakaligtaan na lang niyo ang mga nakaraan at nakasanayan. “ Sabi pa ng matanda.

Nang makabalik kaming lahat sa van at nakaalis na sa Kareena iyon. Todo halakhak sina Tim at Drew sa pambabara ni Justin sa matanda kaya sinaway sila ni Tasha.

“Walang masama kung sumunod na lang tayo. Hindi tayo pamilyar sa lugar na iyon. At first time natin dito.” Wika pa ni Tasha.

“Marketing strat lang nila iyon insan para mabilhan sila ng asin. May nakita ka bang mga bahay sa paligid nila? Wala diba? Sino ang bibintahan nila ng asin eh di ang mga sasakyan na dumadaan sa kanila palabas ng siyudad. Diba nga dahil sa kuwento napabili agad kayo ng dalawang plastik ng asin na ang mahal. Mura pa yata ang asin sa grocery store.” Saad ni Justin.

“Benditado at may dasal ang asin na ito kaya hindi ito ordinaryong asin na pang daing. Alam mo Tin, minsan din makinig naman tayo sa mga matatanda dahil bago pa tayo sila na ang nauna sa atin.” Sabi ko.

“K fine, kayo na ang panalo. Whatever that is nasa driver parin ang kontrol ng manibela. Babe pa hiram nga ng phone mo tapos paki on ng map baka lumampas tayo sa tinatawag nilang “ Kilometrahe trese “_natatawa pang sabi ni Justin.

Ayon sa matanda 3 to 4 hours lang ang biyahe namin mararating na namin ang pupuntahan naming bayan. Ngunit mag aalas singko na ng hapon nasa highway parin kami. Nag worry na ang mga babae kasi papadilim na at wala man lang kami makitang bahay o pamilihan sa gilid ng daan. Kahit sign man lang ng tao na makakasalubong o mga bus o kotse na kasabayan wala. Tila kami lang ang nag-iisang van na tumatakbo sa gitna ng kahabaan ng highway kung saan both side ng daan mga matataas na puno na hindi naman pamilyar sa amin.

Walang mga signal ang mga phone namin at maging ang locator map hindi na gumagana. Tumatakbo kami pero hindi umaalis ang posisyon namin sa map.

“I told you! sabi ko na nga ba naliligaw na tayo hindi ka naniniwala. Now what, ano na ang gagawin natin? “ Ang natataranta ng sabi ni Bea kay Justin.

“Shut up please! Paano ako makakapag isip kung ang ingay mo!” Sigaw ni Justin sa kasintahan na si Bea.

“Justin pakibagal saglit ng van, mukhang ito na yata ang sabi ng matanda.Tim may barya ka ba diyan? Maghagis ka sa labas. Ako dito sa kabila. Gar, magsaboy kayo ni King ng asin sa side niyo. “ Saad ni Tasha.

Ginawa nga namin iyon. Ngunit tila lumampas na kami sa kilometrahe trese na tinatawag nila. Past six na ng gabi pero nasa highway parin kami. Ang ipinagtataka talaga namin dahil parang napunta kami sa ibang lugar dahil kakaiba ang tayog ng mga puno at klase ng mga ito na nagmistulang mga bakod na nakahelira sa magkabilang side ng highway.

Nagkasisihin na ang lahat dahil sa nangyari. Nag-away-away na ang lahat sa loob. Ayaw naming makialam ni King dahil wala namang maitutulong sa amin kung pati kami sumali pa sa bangayan.

“Please Justin itabi mo muna ang van. Huwag kayo mag away ni Bea na nag da-drive ka baka lalo tayong mapahamak sa ginagawa niyo.” Saway ni Tasha sa dalawa.

Pagkatabi ni Justin ng van lumabas agad ito ng van. Sumunod naman sa kanya si Bea, grabe ang sermon at paninisi sa kanya. Naiwan kaming lima sa loob habang pinapanood ang dalawa nang biglang napakislot si Tim at napatingin sa bintana na nasa side niya.

“Nakita niyo iyon? “ Bulalas nitong tanong.

Napabaling na ang atensyon namin kay Tim dahil bigla na lang ito namutla.

“Ano ba iyon? Ano ba nakita niyo? “ Tanong ni Tasha kay Tim.

“Iyong tren, iyong malaking tren na dumaan  ngayon-ngayon lang dito mismo sa gilid ng van. Nakakalula ang laki nun. Ngayon lang ako nakakita ng ganung klaseng tren na ubod ng laki at ang liwa-liwanag. “ Kuwento pa ni Tim.

“Kalokohan, baka nananaginip ka lang pare, kanina pa ako nakadungaw dito sa bintana ko kahit ibong wakwak wala akong nakita, tren pa kaya. “ Tugon ni Drew.

Wala talaga kaming napansin o nakita nun, madilim na sa labas ng van nasa side likod ako ni Tim kaya if ever na may makita ito, makikita ko rin pero hindi talaga namin nakita ang sinasabi nitong malaking tren. Natigil lang ang kuwentuhan namin nang may napansin si King.

“Saan na ang dalawa, wala na sina Justin at Bea? “ Bulalas ni King.

Dali-dali kaming lumabas na Lima para tingnan ang dalawa ngunit wala na sila. Parang bula na naglaho sa dilim sina Justin at Bea.

“Magdala kayo ng magagamit natin. Dalhin niyo narin ang mga bags niyo papasukin natin ang kakahuyan hahanapin natin ang dalawa.” Saad ni Tasha.

“Kailangan may maiwan dito sa van, ako na lang magbabantay ng ibang gamit dito.” Ayon pa kay Drew.

Pumayag na kami kasi baka nga may mangialam pa sa mga natira naming gamit sa van. Bitbit ang mga flash lights at iba pang mga gamit, pinasok namin ang madilim at masukal na gubat na iyon sa gilid ng highway.

“Babe huwag kang hihiwalay sa kamay ko kahit anong mangyari. Itong belt ng sling bag ko itatali ko ito sa kamay natin. Whatever happens walang bibitaw. “ Sabi sa akin ni King.

“Ok babe walang hihiwalay, walang bibitaw.” Tugon ko.

“Ka inggit naman ang mga ito, ganito na nga ang sitwasyon nag haharutan pa. Tasha holding hands din tayo. Pangako hindi kita bibitawan. “ Hirit naman ni Tim kay Tasha.

“Tumigil ka Tim, wala ako sa modo para pagpatawa. Pinsan ko ang hinahanap natin. Kung ayaw mo mahiwalay pumagitna ka sa aming tatlo. “ Saad ni Tasha.

Boyish ang datingan ni Tasha, hindi ko masabing tibo ito pero mas astig pa itong kumilos sa mga lalake. Sa kabila ng matitigas na kilos ni Tasha hindi maitatago ang angkin nitong alindog at ganda katangian na matagal ng hinahangaan ni Tim sa kanya. Nagpatuloy pa kami sa gitna ng walang katapusang kakahoyan. Sa tantiya ko noon malayo na ang narating namin mula sa pinanggalingan naming highway.

Sa kalagitnaan ng aming paglalakad napahinto kami dahil sa malalakas na kaluskos ng mga dahon sa palibot namin. Nasundan iton ng nakakakilabot na angil ng kung anong hayop. Dahil doon nag dikit-dikit kaming apat. Talikuran kami habang iniilawan namin ng flash light ang paligid nang mapasigaw si Tim. Isang matandang babae ang nailawan nito ng kanyang flashlight sa malayo. May dalang flashlight din ang matanda habang pasan-pasan sa ulo nito ang bugkos ng mga tuyong sanga ng kahoy. Nagkatilaan pa nang may lumapit na itim na aso sa matanda. Malaki ang aso at matikas ang tindig nito. Umangil ang aso sa amin at tinahulan kami. Sinaway naman ito ng matanda kaya tumigil.

“Sino kayo?! Taga saan kayo?! “ Sigaw na tanong ng matanda sa amin.

“Lola magandang gabi po, naliligaw po kami tsaka nawawala ang dalawang kasamahan namin kaya hinahanap namin! “ Pasigaw ko ding tugon.

“Sumunod kayo sa akin. Lubhang mapanganib ang manatili sa gubat na ito. Bilisan niyo habang hindi pa bumababa ang hamog sa lupa.” Wika pa ng matanda.

May pagdadalawang isip man at duda, sumunod kami sa kanya. Dahil siya lang ang tanging tao na nakita namin sa lugar na iyon. Palabas na kami ng kakahoyan at takang-taka kaming apat dahil isang barangay ang nilabasan namin. Maraming tao, mga bahay, tindahan at may kapilya pa . Doon na kami nakahinga ng normal na nakampante dahil may mga tao at kabahayan na kaming nakita.

Dinala kami ng matanda sa isang bahay, bagamat yari sa mga kawayan at amakan, maganda ang bahay. May kuryente na sa barangay na iyon kaya nakapag charge agad kami ng cellphone.

“Mahina talaga ang linya ng mga telepono dito kaya hindi niyo rin magagamit iyang mga cellphone niyo. “ Wika pa ni Lola ng makita niya kaming nag dudutdot ng aming mga cellphone.

“Lola ano na ba ang lugar na ito? “ Tanong ni Tasha.

“Baryo Hantik, liblib na masyado ito at malayo pa sa highway kaya mahirap talaga itong tuntunin. Hindi lang kayo ang minsan ng kinupkop ng baryo na ito na mga naliligaw. Hindi na mabilang, ang iba nga sa kanila dito na pumirmi at nagkapamilya.” Tugon pa ni Lola.

“Ito na pala ang Hantik ibig sabihin malapit na tayo sa San El de Fonso. “ Wika ni Tim.

“Sa kabilang bayan pa iyon, sa kabilang bundok mula dito. “ Saad ng isang lalake na nasa bente singko ang edad nang umakyat ito ng hagdan.

“Magandang gabi Lola, mano po.” _paggalang ng lalake kay Lola Esma.

“Siya si Abner, apo ko. Ang tanging kasama ko dito sa bahay bukod sa aso kong si Anino. Ginabi ka rin Abner, may bago ba? “ Tanong ni Lola sa apo nito.

“Naunahan ako, hindi ko naitawid dito Lola” Ang malungkot na sagot ni Abner.

“Mabuti magpahinga na muna kayo, malamang pagod pa kayo sa kakahanap ng daan.” Wika pa ni Lola.

“La, puwede ba namin balikan muna ang kasama namin sa highway? Nagpaiwan pa kasi sa van.” Hiling pa sana ni King ngunit biglang nagalit ang Abner.

“Hindi puwede, dumito na kayo. Nilukob na ng dilim ang lupa, bababa na ang hamog. Hindi na ligtas ang lumabas. “ Saad pa ni Abner.

“Ipagpabukas niyo na lang iyan. Ligtas ang paggala kapag may liwanag.” Sabi pa ni Lola.

“Hindi kami puwedeng mag-relax dito Lola habang nawawala pa ang pinsan ko at ang girlfriend niya. “ Saad ni Tasha na puno na ng pag alala.

May inabot si Abner kay Tasha, cellphone iyon ni Bea at ball cap ni Justin. Natulala na lang si Tasha sa kinuwento ni Abner sa amin.

“Wala ang hinahanap niyo kinuha na sila. At ito lang ang inabutan ko sa daan.”  Ayon pa kay Abner.

Walang linaw kung ano ang mga pinagsasabi sa amin ng maglola. Lahat kami napapaisip kung ano ba talaga ang nangyayari at kung sino ang tinutukoy nilang kinuha kina Justin at Bea. Pinagpahinga nila kami sa isang silid, magkakasama kami roon. Agad na pumasok sa isip namin ni King na baka mga rebelde ang tinutukoy ng maglola na kumuha kina Bea.

“Posibleng ganun nga, liblib na itong lugar tapos bundok pa. Hindi malayong maraming kuta dito ng mga rebelde. Bali-balita kasi na uso sa mga ganitong lugar ang pananambang. “ Pag sang-ayon pa ni Tim sa amin.

“Sana mali lang ang hinala natin. Jusko ang pinsan ko. “ Ang iyak na iyak na si Tasha.

“Gumawa ako ng sandwich, peanut butter lang palaman niyan. Iyan lang kasi meron dito. Kainin niyo.” Pagpasok ni Abner sa aming silid.

Gutom nga kami nun, tubig lang bitbit namin dahil iniwan namin sa van ang mga pagkain. Kanya-kanyang kuha kami ng sandwich at kinain iyon. Iyon na lang ang huli kong naaalala dahil nakatulog na kami. Alam ko nun na katabi ko pa si King bago kami natulog ngunit nang maalimpungatan ako at magising sa kalagitnaan ng dilim wala na sa gilid ko si King ng kinapa ko. Maging sina Tim at Tasha wala na rin sa mga tulugan nila. Napabalikwas ako ng bangon nang may naaaninag akong anino na papasok sa silid. Kurtina lang kasi na manipis ang pangharang dun.

“Sino iyan? Babe ikaw ba iyan? Tim? Tasha? Sino nandiyan? “ Tanong ko.

Nang humawi ang kurtina, napalunok ako ng aking sariling laway nang tumambad sa akin ang hubo’t hubad na katawan ni Abner na papalapit sa akin. Nangingintab ang katawan nito sa tila langis na pinahid sa kanyang katawan. Nakakatuksong pagmasdan ang matipuno at balbon na katawan ni Abner. May itsura si Abner at kahit sinong bakla mapapaluhod at mapapasamba sa laki at haba ng kanyang baston na nakalawit sa gitna ng kanyang mga malalaman na hita.

Hindi ako makakilos sa puwesto ko. Tila na hipnotismo ako sa mga titig sa akin ni Abner. Papalapit ito sa akin at nang magkaharap na kami may binulong ito sa akin na kinabahala ko.

“Huwag mo ng hanapin ang mga kasama mo. Dahil pagkatapos nila, ikaw naman ang isusunod. Pero bago iyan pagsasawaan muna kita. “ Sambit nito sabay pasok ng matigas nitong dila sa tenga ko.

Para akong mababaliw sa kiliti habang ginagalugad ng dila niya ang butas ng tenga ko. Gusto kung man laban dahil pakiwari ko may ginawa silang masama sa tatlo ngunit natatalo ako ng libog ko. Lalo pang tumaas ang libido ko sa katawan ng pinahiga muli ako ni Abner at tinanggalan ng lahat sa aking katawan. Napapikit na lang ako ng mata ng sinibasib ni Abner ang bibig ko ng mapusok ngunit masuyo nitong halik. Ang lambot ng bibig ni Abner. Napapa liyad ako sa tuwing sinasagi nito sa aking bu-rat ang kanyang e-tits. Ang sarap magpaligaya ng bakla ni Abner sukdulan ang sarap na naramdaman ko habang sinasagad nito sa balon ko ang kanyang piko.

Daig ko pa nun ang binabarurot ng tatlong talong ng sabay sa laki ng pangkalkal ni Abner ng hukay. Panay ungol kami at halinghing ng sabay ramdam ko na ang paninigas ni Abner kaya lalo ko pang idiniin ang pagkakasalpak nito ng baril niya sa holster ko. Napakapit ako ng husto kay Abner habang nakayakap nang malapit na ako.

At ilang minuto pang pag taas-baba nito sa akin. Sabay na sumambulat sa mga sarili namin ang aming katas ng paghihirap. Sinaid talaga ni Abner sa loob ko ang dagta niya habang kumakaldag pang nakabaon sa akin. Umuungol parin ito sa sarap, ngunit ang pag ungol na iyon ay unti-unting naging atungal ng isang aso, hanggang sa naging mga pag angil na iyon.

Agad ko rin naramdaman ang biglaang pag lapad ng katawan ni Abner sa ibabaw ko. Kaya napabitaw na ako nang pagkakayapos sa kanya. Doon ko na rin napansin ang biglaang paghaba ng mga balahibo nito sa katawan. Kumapal ito at ang itim-itim. Napasigaw na lang ako sa hilakbot nang makita ko ang pagbabago ng mukha ni Abner, naging…

“ASWAAAAAANG!!! “

“Huy babe gising, babe gising binabangungot ka yata.” Boses ni King ang bumungad sa akin nang dumilat ako.

Agad akong napayakap kay King ng mahigpit na mahigpit.

“Mga aswang sila babe, si Abner nakita ko nagbago ang mukha niya sa harapan ko aswang sila. “ Bulong ko pa kay King na hingal na hingal.

“Anong aswang Babe? Ang gandang lalake ni Abner pagkakamalan mong aswang. Kung sinabi mong engkanto, maniniwala pa ako. Pero Aswang parang malabo. And besides panaginip lang iyon. Narinig kitang umuungol mula sa labas kaya ginising kita. Halika na sa kusina. Nandoon na sina Tasha at Tim kumakain. “ Saad pa ni King sa akin.

“Anong oras na ba? “ Tanong ko.

“10:30 na babe, kanina pa nga kami gising na tatlo. Hinayaan ka na lang namin kasi ang himbing pa ng tulog mo. Actually sila Tasha at Tim talaga ang unang nagising. And you know what babe, ang weird ng dalawa ng inabutan ko sila sa kusina.”  Tugon ni King sa akin.

“Anong weird babe? “

“Di ba nga parang aso’t pusa ang mga iyan. Si Tasha kanina inabutan ko sinusubuan ng suman si Tim. Ang sweet ng dalawa, at hanggang ngayon hayun sa kusina parang tinalo pa tayo sa ka sweetan. “ Ayon pa kay King.

Lumabas ako kasama kay King at tinungo ang dalawa sa kusina. Inabutan nga namin dun ang dalawa nagsusubuan ng suman habang nakakandong pa kay Tim si Tasha. Nasa pugon naman nun si Lola Esma na nag iinit ng tubig.

“Ayos lang ba kayong dalawa? Tim? Tash? “ Tanong ko na nagtataka rin sa sweetness nila.

“Oo naman, sinagot ko na si Tim at kami na. “ Sagot ni Tasha.

“Pakipot pa kasi, may gusto rin naman pala sa akin. Dito ko lang pala matatanggap ang matamis nitong oo, kung alam ko lang. Noon ko pa ito dinala rito. “ Ang masayang dugtong na tugon ni Tim.

“Well congrats, finally Tim hindi ka na hopia kay Tasha. “ Sabi ko pa.

Masaya ako sa dalawa pero pakiramdam ko talaga noon parang may mali na hindi ko naman alam kung ano. Hinanap ko si Abner kay Lola dahil hindi ko ito napansin doon nang biglang pumasok sa loob ang malaking asong itim ni Lola na si Anino. Kakaiba talaga ang laki ng asong iyon parang tao, Dog lover ako at marami akong fur babies sa bahay at alam ko ang lahat ng breed ng aso sa buong mundo. Pero iyong aso ni Lola hindi ko matukoy kung anong lahi. Malaking pagkaaso malalago ang itim na itim na balahibo sa katawan, tayong-tayo ang patulis nitong mahabang tenga malalaki ang ngipin na nakakatakot. Tapos ang mata niya parang mata ng tao tapos pulang-pula. Parang cross breed ng lobo at German Shepherd ang aso pero iba talaga ang lahi niya.

Lumapit ang aso sa akin at inamoy-amoy ang singit tsaka dinambahan ako at dinilaan sa mukha. Halos ka height ko lang din ang aso nung tumayo ito sa akin. Doon ko napansin na lalake pala si Anino.

“Babe mukhang pati aso nalilibugan na sa iyo, tingnan mo ang hotdog niya, lumalabas na. Huy Anino sorry ka na lang akin na itong babe ko. Taken na siya. “ Saad pa ni King sabay himas sa katawan ng aso.

Inangilan ng aso si King kaya sinaway ito ni Lola. Tumalilis namang lumabas ang aso nang pagdilatan ito ng mata ni Lola Esma. Pagkatapos ng almusal namin niyaya na namin ni King sina Tim at Tasha na balikan na namin si Drew sa van at para makaalis na kami. Nagulat kami ni King sa naging tugon ng mga ito sa amin. Iyong tugon na walang ka gana-gana.

“Kayo na ang pumunta kay Drew, maghihintay na lang kami dito ni Tim sa inyo. “

“Ingat kayo sa paglabas, balikan niyo na lang kami rito ni Tasha.”

Takang-taka man hindi na namin pinilit ni King, kita naman kasi namin na parang na glue na ang dalawa sa isa’t isa at ayaw na mahiwalay.

“Kami na ni Anino ang mag hahatid sa inyong dalawa sa labasan.” Wika pa ni Lola.

“Si Abner na lang po Lola, baka mahirapan pa kayo malayo ang highway mula rito” Saad ni King.

“Kahit makipaghabulan pa ako sa mga baboy ramu sa talon, kaya ko pang tumakbo. Hindi porket kulubot na ang balat ko mahina na ang tuhod ko. Tandaan niyo kalabaw lang ang tumatanda. At wala si Abner, may trabaho. “ Ayon pa kay Lola.

Nauuna sa amin ang aso, tapos si Lola, nakasunod naman kami ni King. Ngunit sa aming paglalakad may napansin kaming kakaiba ni King, ang bilis namin narating ang highway. Hindi nga kami pinagod sa kakalakad. Hindi lang namin alam kung shortcut ba iyong dinaanan namin pero ang dali lang talaga namin narating ang highway.

Papalapit na kami ng highway nang mapansin namin ang umiilaw na sirena ng pulis ambulansya at napakaraming tao na naroon sa kalsada ng highway.

“Hayan na ang highway, puntahan niyo na” Wika ni Lola.

Akala namin nakasunod pa sa amin si Lola ngunit nang maka apak na kami ng highway. Paglingon namin wala na sina Lola at ang aso. Wala narin ang mga puno at gubat na kanina lang nilabasan namin. At nang lingunin ko si King, wala narin ito sa aking tabi. Ang daming tao na naroon ngunit ni isa sa mga iyon parang Hindi ako pinapansin. Hinanap ko si King sa kumpulan ng mga tao baka nakiki-usyoso lang. Nang makita ang likuran ng van namin. At nang paikutin ko ang aking paningin sa paligid nasa isang tulay pala kami. At sa baba nun ay ang napaka lalim na ilog. Lumapit ako sa kumpulan ng tao. At doon, natigalgal ako sa aking nakita.

Nakasampa sa gilid ng tulay ang sinasakyan naming van, nakasubsob ang ulo ng van poste ng tulay at wasak ito. At mula sa loob ng van dalawang katawan ang hinugot nila mula sa loob at isinakay sa ambulansya. Napatakbo ako doon nang mapansin ko ang pamilyar na damit na suot ng dalawang isinakay sa ambulansya.

Nakita ko ang katawan ni King na duguan, at maging ang sarili ko.

Para akong napako sa kinatatayuan ko nang makita ko ang katawan namin ni King na isinakay ng ambulansya. Nang bigla na lang may kung anong puwersa ang humila sa akin at nawalan ako ng malay.

The next thing na nalaman ko. One week na pala akong na comatose.

At base sa kuwento ng parents ko kami lang ni King ang buhay. Ang ipinagtaka pa nun nila kung bakit may lamang asin ang mga bulsa namin ni King. Naalala ko pa matapos pala kami magsaboy nun ng asin nagtira kami ni King At nilagay sa mga bulsa namin.

Kinuwento na namin ito ni King sa mga magulang at kapamilya namin at himdi sila naniniwala sa ganun. At ang mga naranasan daw namin ay normal lang iyon sa mga pasyenteng na comatose. Kung saan gumagawa ang isip ng tao ng isang alternatibong mundo kung saan hindi niya maramdaman ang sakit.

Marami man ang hindi naniniwala sa na experience namin pero para sa amin ni King totoo iyon at hindi bunga lang ng aming malikot na imahinasyong o dulot lang ng pagka-comatoss namin.

Ang weird lang din talaga dahil after a month bumalik kami ni King sa karenderyang kinainan namin, pero iba na ang may-ari nun. At ayon pa sa ale ever since daw sila na ang may ari ang puwesto na iyon. At hindi sila nagbibenta ng espesyal na asin ever. Kaya napatanong kami ni King sa sarili kung Sino iyong nagbenta sa amin ng asin.

At nang tingnan namin ang lahat ng barangay, sityo, baryo sa lugar kung saan kami naaksidente, walang baryo Hantik. Kaya nagtataka sila bakit hinahanap namin ang isang lugar na hindi naman nag i-exist.

Today, vlogging parin ang source of income and happiness namin ng babe ko pero hindi iyong tulad ng dati. Travel parin pero this time ibang atake naman.

Sana nagustuhan niyo ang kuwento ko. Hanggang dito na lang. And always remember drive safely.

Keep safe, and be safe

W-A-K-A-S

SWIPE RIGHT

“Look fren, engage na kami ni Harvey at next month magpapakasal na kami sa Thailand. Oh bakit hindi ka happy? akala ko pa naman good news ito sa iyo. Isasama ka pa naman namin ni Harvey dun.”

“happy ako fren, matagal mo nang pangarap na may seseryoso diyan sa  fake mong kepay. Kuwan kasi, naiinggit ako sa lovelife niyo Leo, buti pa kayo may mga kanya-kanya ng partner sa ating tatlo ako na lang ang  bokya.” _

“pero sa ating tatlo ikaw ang pinipilahan ng mga bu-rat. ikaw nga ang panalo sa paluwagan sa ating tatlo eh. At huwag ka mainggit sa amin fren, taglay mo naman ang alindog ng isang diyosa sa katawan ni Adonis. Makakahanap ka rin ng katapat mo, I mean ng perfect much for you soon.”

Ako si Jasper, 34 from Laguna. Itong ibabahagi kong kuwento ay nangyari sa akin five years ago. Isang karanasan na never ko inaasahang ma experience ko sa totoong buhay, na dati ang akala ko sa mga pilikula lang tv lang nangyayari.

29 ako nun at nasa state na ng mind set ko na mag seryoso na sa buhay at talikuran na ang harot at paglalandi. I’m gay, pero iyong pa-bortang gay. Sabi gwapo daw pero hindi naman sa nagbubuhat ako ng sarili pero maraming babae ang nagkakagusto sa akin even my students. highschool teacher ako sa isang public school at senior high ang hinahawakan ko. Aside sa pagiging teacher may ari din ako ng isang milk tea shop sa amin.

Sa mga hindi nakakakilala sa akin, akala nila lalaking straight ako pero sa mga close friends ko lalo na sa dalawa kong bestie na sina Arlo at Leo, tumatalsik ang mga daliri ko. Tulad ko mga pa men din itong dalawa, pero angat nga lang ako sa ganda. At iyon ang nakakalungkot na sampal sa akin.

Sa kabila ng makinis at gwapo kong mukha, ako itong walang jowa sa aming tatlo.

“Trutkangkerk ka talaga sa sinabi na parang turo kung umararo si Felan,fren. Grabe parang nalasog pati pancreas ko sa pag jugjug niya sa akin. Ang haba naman kasi at baliko pa.”  kuwento ni Leo sa akin noong nasa gym kami.

“tangna ka akla, nilawayan ko na sinubo mo pa? so ano ang lasa?” tanong ko.

“masherap, actually hindi lang masherap , super like ko  pa dahil guess what fren, kami na” ang kilig na kilig namang pag amin sa akin ni Leo.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis o maiinggit dahil sila na ng lalaking naka one night stand ko. May nangyari nga noon sa amin ni Felan pero dahil lang sa lasing ako pero hindi ko kasi siya bet kahit yummy ang katawan niya, malaki at mahaba ang bu-rat niya pero hindi ang tulad niya ang hinahanap ng puso ko.  Maitim kasi si Felan, makapal ang bibig ,malaki ang ilong kahit matangos, rough ng kunti ang mukha at ang gaslaw niya lang kasing kumilos. In short wala sa kanya ang hinahanp kong criteria.

Ilan kasi sa mga tipo ko ay mapuputi, makinis ang balat, mukha, chinito tulad ko, matangos ang ilong ,guwapo, maganda ang katawan at matangkad. Plus factor na iyon kung malaki at mahaba ang kargada. Sa dami ba naman ng tarugo na naisubo ko na, hindi na mahalaga sa akin ang kanilang dala, importante maliligayahan ako sa kama at for good ko nang makakasama.

Dahil sa pag nanais na maka bingwit ng perfect jowa, naging laman ako ng  mga gay bar, spa, bath house, club at  gym. Pero lahat all for fun lang ang hanap at walang willing makipag seryosohan. Merong iilan ngunit gaya nga ng sabi ko hindi pasok sa criteria na hinahanp ko. Ayoko namang maging gatasan na lang.

“ok go, jowain mo ako pero dapat sagot mo lahat ng luho ko. You can do whatever you want , if the price is right.” _

“sorry Rex pero relationship ang ino-offer ko hindi scholarship, you can leave now.”  tugon ko kay Rex

“Fine ,aalis ako pero hindi pa tayo tapos. I have all our videos here. Kaya connected pa rin tayo. Subukan mo lang i-reject ako at ikakalat ko ang mga kababuyan mo sa akin. Mauna na po ako sir.”

Kinabahan ako sa pagbabanta na iyon sa akin ni Rex , dahil sa pagiging despirado ko na mahanap ang rightful one, pumatol ako sa aking estudyante.  He has everything na hinahanap ko sa isang lalake. Pero iba naman ang hanap niya.  Sa takot na mabaliktad ang sitwasyon at makaladkad sa kahihiyan ang pangalan ko naging sunod-sunuran ako kay Rex. Swerte na lang at nasangkot si Rex sa isang buy bust kaya nahinto ang pamemera niya sa akin.

Hindi pa ako nadala nun, muling tumibok ang puso ko ng makilala ko si Tod sa gym kung saan ako lagi nakatambay.  Unang kita ko pa lang kay Tod nasabi ko na sa sarili ko na siya na. Naging mas confident pa ako na bet niya rin ako nang pumayag itong mag hotel kami.

“ang sarap mo grabe Tod, nakakabaliw ka. sige pa dilaan mo pa ang kili-kili ko tangna gagi ang sarap.”

“fak me baby,…buntisin mo ako.”  bulalas nito na ikinagulat ko.

“what? bottom ka?” tanong ko.

“yeah why? you think I’m straight?” natawa pang tugon ni Tod.

Umalis ito sa pagkakapatong sa akin at naupo sa tabi ko. Naupo na lang din ako.  Hindi ko inaasahang tulad ko rin pala si Tod.  Tindig, boses at kilos lalaking-lalaki talaga ito. Kaya nabigla  ako nang hiniling niya na buljakin ko siya. At nang kinuwento ko nga ito kina Leo at Arlo tinawanan lang nila ako.

“Bakit di mo na lang kasi pinatulan si Tod. Parehas naman kayong hindi halata keri na iyon. Ang mahalaga lang naman sa iyo diba is relationship at hindi situationship. Kaya why not go for Tod,mukha namang bet ka nun.” komento pa ni Arlo.

“Hanap ng hanap kasi ng straight si Akla,alam naman niyang imposible. “ dugtong pa ni Leo.

“sorry hindi kasi ako tulad niyo na cannibals. Hindi ko ma-take ang lansa mga fren. Bahala na na maging single for good. Basta never ako papatong noh. “ tugon ko.

Talagang hindi ko kayang magpaka top sa kabila ng brusko kong katawan. Mas gusto ko ako iyong binabarurot at nagtuturutot. Ngunit lalo lang ako nainggit sa dalawa kong kaibigan ng malaman ko na umabot na ng five months ang relasyon ni Leo at Felan,at maging si Arlo nakabingwit na rin ng isang afam.

“Ginayuma mo yata ang isang iyan noh? sabi na nga ba may lahi kayong mangkukulam eh.” sabi ko kay Arlo nang pinakilala niya sa akin si Harvey.

Guwapo si Harvey, matipuno at kamukha pa ni Hugh Jackman.  Parang imposible lang na may nabudol na ganun ka gwapong afam ang mukha ni Arlo na hindi naman sa panglalait hindi naman talaga kapansin-pansin.

“sorry ka fren, kasi na taon na naka-tsamba ako ng poging afam na mahilig sa wildlife. Napagkamalan niya kasi akong tarsier kaya hayun na cute-an sa akin. Jinowa ako.” tugon pa ni Arlo na nakipaglandian pa kay Harvey sa harapan ko.

“saan mo ba kasi nahanap iyang si afam?,nang makahanap din ako ng Afam.” sabi ko.

“Gora iyan fren, baka nga sa afam  mo mahahanap ang tunay na pag-ibig. At hindi sa mga mapresyong mga Pinoy na kung makapag deal ng rate akala mo naman ginto ang titi, at oil gas ang tamod sa mahal. Ginagawa ka na ngang ATM , tingin pa sa iyo Sagip Kapamilya foundation.”  saad pa ni Arlo.

“so ano nga? Saan mo nahanap iyan si Harvey?”

“sa dating app fren, mag down load ka ng Friend Finder. Marami dun magsasawa ka sa kakapili. Pag bet swipe right lang ,pag wit swipe left. At pag nag tagpo sa gitna ang swipe niyo grab agad, ganun lang tapos chat-chat na kayo.”  ayon pa kay Arlo.

Wala naman sana akong balak na seryosohin ang ideyang iyon, pero kahit hindi ako magpapaapekto sa nangyayari sa mga kaibigan ko. Pero sa tuwing nakikita ko ang kanilang mga post sa social media hindi ko maiwasang hindi mainggit sa kanila

Gabi nun at bored ako, wala akong magawa at hindi pa inaantok kaya naisipan kong subukan ang app na sinabi sa akin ni Arlo. Ngunit hindi ko nahanap sa download app ang dating app na nabanggit nito. Maraming dating app fun pero hindi ko alam kung alin ang ida-download ko.

Lalo lang ako na bored sa kakahanap. Iniwan ko saglit sa kama ko ang phone ko para lumabas ng kuwarto dahil nag crave ako ng instant pancit canton na may itlog.

Pabalik na ako sa aking silid bitbit ang canton na niluto ko na may itlog nang mapansin ko na panay ilaw ng screen ng phone ko. Kaya inilapag ko agad ang canton sa side table ko at dinampot ang phone ko.

“Ano ang nangyayari sa phone bakit nag gi-glitch, tapos puro puti na lang.  Na virus na yata ang phone ko sa kakalikot ko kanina.” Sabi ko.

Iyon ang naisip ko nang makita ang nangyayari sa cellphone ko, nagmistulang tv ang phone ko habang nag gi-glitch at puro puti na lang ang nakikita ko. Hanggang sa bigla na lang ito namatay. Hindi naman ito lowbat kaya nagtaka ako.

Bubuksan ko na sana ang laptop ko para doon na mag FB nang muling gumana ang phone ko at kung kanina purong puti, this time purong pula naman.  Nang tingnan ko ito isang prompt ang lumabas, parang welcome message after nun lumabas ang isang logo ng app.

‘SWIPEPICK’  isang gay dating app na never ko naman nai-download.  At tulad din ang process nito sa sinabi sa akin ni Arlo. Hindi pa man ako nakapag navigate sa naturang app, bumungad na agad ang mga nakakalibog na larawan ng mga kalalakihan na halos lahat Naka hubo’t-hubad. Parang may sariling buhay ang app na kusa na lang gumagalaw na parang pinapakita sa akin kung ano ang meron dun.

Nakakaloka lang, kasi maglalaway ka sa ibat-ibang laki ,haba at hugis ng talong na nakabilad dun. At ang mga lalake dun ang gagwapo at mukhang may mga lahi. Larawan pa lang nila, tinigasan agad ako. Parang adult gay site na nga ang tingin ko dun at hindi dating app.

“wear your headphones for extreme and wild experience”  _biglang bungad ng isang guwapong lalaking AI na nakadevil suit outfit.

Nagulat ako ng nagsalita ang app na iyon through that AI guy. Iyong tipong kinakausap niya ako. Sumunod naman ako at agad na kinonek ang earphones ko.

“select your language, and location” ayon pa sa AI.

Ang creepy lang kasi iyong boses ng AI parang hindi boses AI parang totoong tao at iyong boses niya na ri-retain sa utak ko na para bang nagsasalita talaga ito sa tenga ko. Nang pinili ko ang Filipino at ang Philippines. Bilang nag iba ang ambiance ng app, maging ang mga lalake napalitan ng mga Asian look guy, pero grabe ang gu-gwapo rin at lumalaban ang mga kargang manok.

“Magsimula ka na,nakahanda na sila para piliin mo.” _ at nagtagalog na naman ang AI.

Dagdag pa sa nakakalibog na vibe ang erotic sensual sound sa background ng app na iyon. Hanggang sa may isang larawan ng lalake ang humatak ng atensiyon ko.

-*-

Parang may kung anong gumalaw sa daliri ko na agad pinindot ang profile picture ng lalake na may user name na Devon.  Sa larawan palang ,tila lahat ng mga nakalista sa qualification na gusto ko sa isang lalake taglay niya na. Napa swipe right ako. At nagulat na lang ako ng tumunog na notification bell. Iyon pala nag met ang swipe namin. Doon na nag appear sa screen ng phone ang chat box tapos naka-online ito.

Unang nag message sa akin si Devon.  Gusto nitong makipag video chat sa akin.  Nagulat ako dahil ang bilis niya. Pero na excite din ako na makita siya on cam. Dahil in doubt din ako kung siya ba talaga iyong nasa profile niyo o hindi.  Pumayag ako sa gusto niya. At napalunok talaga ako ng laway nang pagkabukas nito ng cam, tumambad agad sa akin ang hubo’t hubad nitong katawan na nakahiga sa kama.

At napamura talaga ako sa tayong-tayo nitong upo.

“Ako lang ba ang maghuhubad dito? hindi ka ba naiinitan sa suot mo na iyan?” tanong na nito sa akin habang humahagod nito ang kanyang katawan.

Para akong puppet na sumunod naman sa kanya, hindi ako sanay na may ka vidjakolan pero nagawa ko dahil sa mga pag uudyok sa akin ni Devon.

“Hindi ako marunong sa ganito, paano ba?” tanong ko.

“ipikit mo na lang ang mga mata mo at isipin mong,…kaharap mo ako ngayon. Ako na ang bahala sa iyo. Paligayahin kita.” tugon nito sa akin.

Napapikit naman ako at ini-imagine na nasa harapan ko siya na walang suot. Hawak ko pa nun ang cellphone ko nang maramdaman ko na lang na may kumuha nun sa kamay ko. Iminulat ko na sana ang mga mata ko para silipin iyon nang …

“huwag ka nang sumilip, makiramdam ka na lang. Ramdamin mo lang mga hagod ko, ang hininga ko at ang mga paghaplos ko sa iyo.” wika nito sa akin.

Ewan ko kung paano nangyari pero habang nakapikit ako tila ramdam ko talaga na may mga kamay na humahagod at humihimas sa katawan ko. Pati ang mga pagbuga niya ng hangin sa tenga at mukha ko. Ramdam na ramdam ko.

Nilabasan ako sa unang subok ko na makipag vidjakol sa isang tao na kakamet ko pa lang sa isang app. Kinabukasan ikinuwento ko iyon kay Arlo. Ngunit nagtaka ako dahil hindi ko ma open ang app na iyon sa phone ko.

“baka under maintenance ang app fren kaya hindi mo mabuksan. Pero parang hindi naman ito iyong app na ginamit ko fren.” sabi ni Arlo

“iyon nga eh, ewan ko nga bakit na download na iyan diyan. Siguro na pindot sa kaka-scroll ko kagabi ng apps. Pero grabe fren first time ko talaga makipag vidjakol , at ma experience iyon.”  saad ko.

“Ayan ka nanaman fren ,hindi ka na nadala baka naka-record na naman iyong vidjakolan niyo tapos peperahan ka na naman.” paalala pa sa akin ni Arlo.

“Iba si Devon fren, at feeling ko siya na iyong hinahanap ko.” sabi ko.

“Ang tanong, magkikita ba kayo niyan. Baka hanggang app affair lang iyan fren.  Huwag ka muna mag invest ng feelings.Baka umasa ka sa wala.” dagdag pa ni Arlo.

Sa kalagitnaan ng kuwentuhan namin ni Arlo napalingon ako nang may tumawag sa pangalan ko

“Jasper Gumban?”_

Nagulat ako nang makita ko sa likuran ko si Devon.  Maging si Arlo napanganga nang makita si Devon in flesh and real. Hindi ko alam kung paano na laman ni Devon na nandoon kami ni Arlo sa coffee shop na iyon sa bab ng gym na tinatambayan namin. Grabe mas guwapo pa sa artista si Devon in person. Naka all black ito.  lose fit na black shirt kaya bakat ang matipuno nitong katawan, tsaka black pants na fit din sa kanyang legs.

Tulala akong nakatingin lang nun kay Devon, doon palang parang gusto ko na maghubad at magpapaararo na sa kanya. Halata kasi ang hulmado nitong umbok sa pagitan ng kanyang mga hita. Pati si Arlo hanggang hanga sa tindig ni Devon. At may kotse ito.

Inimbita ako ni Devon na  mamasyal nang araw na iyon. Kaya wala nang paalam kay Arlo at sumama agad ako sa kanya.

“Ano ang ginagawa natin dito sa parking lot ng isang mall? “ tanong ko kay Devon nang pumarada kami sa dulong parte ng paking lot ng isang mall.

“Are you haven’t tried this one?” tanong nito.

“nang alin?” tugon kong tanong.

“car fun in public” sagot nito sa akin.

Kinabahan ako sa binabalak ni Devon na gagawin namin. Hindi tinted ang bintana ng kotse nito kaya kung ano man ang gagawin namin sa loob siguradong makikita kami sa labas. Ngunit hindi na ako nakatutol nang bigla na lang ako siniil ng halik ni Devon sa aking bibig.

Mabilis na nagtanggal ng damit si Devon at binaba ang kanyang pantalon. At muling na langtad sa akin ang mala labanos sa kinis nitong taru-go kahit maugat. Tayong-tayo ito at nagmamalaki sa tigas.

“suck it… please” utos nito sa akin.

Tumalima naman ako sa pagsubo ng kanyang labanos. Punong puno ang bibig ko sa laki nun at halos mabilaukan ako ang idiniin nito ang ulo ko sa harapan niya. Napapaubo at naluluha pa nga ako sa kada taas-baba ko sa kahabaan niya.

Hinila ako ni Devon at muling nakipagtagisan sa akin ng halik,parang mapupuspos ang labi ko sa tindi ng pag ngasab niya rito. Salitan kami ng laway habang nag i-espadahan ang mga dila namin sa isat-isa.

Pinaghubad ako ni Devon ng suot ko , habang niroromansa niya ang katawan ko. Himod, dila, kagat ,sipsip. Iyon ang mga naranasan ko sa pag brutsa sa akin ni Devon. Hanggang sa inihiga na nito ang upuan ko.

Tsaka na ito pumuwesto sa harapan ko. Pinaangat niya sa akin ang magkabila kong hita na parang nakabukakang palaka.  Napapikit na lang ako nang bigla na lang may lumukob sa matigas kong kabute.  Kinakain na pala iyon ni Devon.

Sa galing nitong sumisid ng hito, parang lalabasan na ako. Nakapikit parin ako nun sa sarap. Hanggang sa namalayan ko na lang ang pagtarak nito ng kanyang labanos sa aking lagusan. Daig ko pa ang na first time sa laki nga ng kargada ni Devon.

Nagpakalunod kaming dalawa sa aming mga pawis na nuoy halos magkahalo na.  Sabay kaming nagpakawala ng init sa katawan ni Devon. Hingal na hingal itong napayakap sa ibabaw ng katawan ko.

Nagulat na lang kami nang may kumatok sa bintana ng kotse ni Devon. Nang tingnan ko.  Nabahala ako dahil nakita ko ang guard ng parking lot na iyon na sinisilip ang loob ng kotse. Ang ipinagtataka ko lang tila wala itong nakikita. Parang hindi niya kami nakikita ni Devon na magkapatong sa lang sa loob.

Napansin ko na lang na ngumingisi lang si Devon. Alam ko hindi tinted ang sasakyan ni Devon kaya imposibleng hindi kami nakita ng guard.Pero hindi ko na iyon pinansin.

Pagkatalokod ng guard mabilis kami nag bihis ni Devon at umalis doon sa parking lot na iyon. Hinatid muli ako ni Devon sa mismong gym kung saan inabutan pa namin si Arlo na kasama na si Leo. Ako lang ang bumaba sa kotse ni Devon ,nagpaalam ako na hindi ko man lang nakuha ang cell number ni Devon.

“Huy fren nakaalis na si Devon, nakatulala ka pa rin diyan. Guwapo diba. Finally nakita ko na ang the right one for me.” sabi ko kay Leo nang mapansin kong nakatingin parin ito sa papalayong kotse ni Devon.

“Lumayo ka na sa kung sino man iyon fren habang hindi pa huli ang lahat.”  tugon ni Leo sa akin.

“yes fren ,huwag ka nang makipag ugnayan sa nilalang na iyon. At burahin mo na ang app na dinawnload mo.”  dugtong pa ni Arlo.

Kita ko sa mga reaksiyon ng mukha nila ang takot at pangamba pero hindi ko iyon pinansin sa halip ang dating nun sa akin inggit. Dahil higit na mas guwapo ang napunta sa akin .

“akala ko ba mga kaibigan ko kayo, pero bakit ganyan kayo? ayaw niyo ba akong sumaya? Kung ayaw niyo kay Devon para sa akin. Puwes ako gusto ko. Handa akong masira itong pagkakaibigan natin alang-alang sa kaligayahang ko.” sabi ko pa.

“fren hindi tao ang kinahuhumalingan mo,sana makinig ka naman. Iyong reaksiyon ko kanina, hindi dahil sa nagu-gwapuhan ako ayon sa inaakala mo. Kundi nagulat ako sa nakita ko sa kanya. May sungay siya fren , nanlilisik ang dilaw niyang mata na nakatitig sa akin. Pulang-pula ang kanyang balat na parang dugo. Demonyo siya fren.  Iyon ang totoo. kaya ko agad tinawagan itong si Leo dahil may third eye siya at mas makikita niya at mararamdaman ang sinasabi ko.“ayon pa kay Arlo.

“fren please, akin na ang cellphone mo, may titingnan lang ako.”  sabi pa nun ni Leo.

Ngunit sa halip na makinig sa dalawa. Nagalit ako sa mga pinagsasabi nila kay Devon. Hindi ako naniniwala nun .At lalong ayoko maniwala sa ganun. Hindi ko ibinigay kay Leo ang phone ko. Pumara ako ng kotse at iniwan ang dalawa. Nagalit ako sa kanila.

Pagkauwi ko ng bahay agad ko sinubukang buksan muli ang app ngunit hindi talaga ito gumagana. Bandang 6:00 na ng gabi nang muli itong naayos. Agad ko hinanap ang account ni Devon sa loob ng app ngunit hindi ko na ito makita, nawala narin ito sa previous chat box na ginamit namin. Problemado ako kung paano ko muling makakausap si Devon.

Nang maramdaman ko na lang na may humahagod na sa mga balikat ko, pababa sa mga braso ko.

“Bakit mo pa ako hahanapin diyan kung nandito na ako sa tabi mo.”  bulong ng isang pamilyar na boses sa tenga ko.

Napalundag talaga ako sa kama ko nang sa paglingon ko naroon na sa kama ko si Devon na Naka hubo’t hubad. Umatras ako palayo sa kanya. Doon na lumukob sa akin ang takot at kaba.  Ako lang noon sa kuwarto ko. Naka sara ang pinto at bintana kaya imposibleng may makapasok na  iba na hindi ko alam. At ang ikinagulat ko ay kung paano nandoon na sa likod ko si Devon ,eh ako lang nun ang nasa kama.

“paano ka nakapasok? paano ka napunta diyan?” takot na takot kong tanong habang umaatras palapit sa pinto ng silid ko.

“bakit ka lumalayo, akala ko ba gusto mo ako. di ba nga ako ang matagal mo nang pinapangarap at ninanais na mapasaya magpakailanman? pero bakit parang natatakot ka ngayon?” tanong din nito sa akin.

“hindi ikaw si Devon, paano ka na punta dito? huwag kang lalapit, sisigaw ako.”

“walang tutugon sa sigaw mo, hindi ka nila maririnig. Halika ,hindi mo ba na miss ang ginawa natin kanina. Tara , gawin natin muli. Paliligayahin kita. Ipaparanas ko sa iyo ang sarap na kailan man ay hindi mo pa natitikman sa buong buhay mo.”  wika pa nito sa akin habang papalapit ito sa akin nun.

Nanginginig na ako sa takot habang pilit na binubuksan ang door knob ng silid ko hindi ito naka-lock pero hindi ko mabuksan. Sumisigaw na ako nun ng tulong ngunit parang walang boses na lumalabas sa akin. 

Papalapit na noon sa akin si Devon habang unti-unting nagbabago ang kanyang anyo. Naging nakakatakot na itong nilalang.  Sobrang nakakatakot na halos hindi ko matingnan. Pulang-pula ang katawan nito na animoy naligo sa dugo,  nanlilisik sa galit ang kulay dilaw nitong mata, may matutulis na ngipin habang nakalawit ang kulay berde nitong dila na parang ahas tsaka May malaki itong sungay na parang sa baka.

Ipinikit ko na lang ang mata ko sa tindi ng takot,dahil hindi ko na nun maigalaw ang aking katawan. Taimtim ako nag dasal nun. Dahil iyon na lang talaga ang maka-kapitan ko sa mga sandaling iyon. Isinuko ko na lang sa panginoon ang kaligtasan ko nun.

Hanggang sa narinig ko na lang ang mga pagkatok at pagtawag sa akin nina Arlo at Leo sa labas ng aking pintuan. Pagmulat ko ng mata ko wala na sa harapan ko ang kung sinong nilalang man iyon na nagpakita sa akin. Dun ko na nabuksan ang pinto. At nang makita ko ang dalawa niyakap ko na lang sila ng mahigpit at napaiyak sa takot at pasasalamat.

“sorry mga fren,at hindi ko kayo pinili at pinaniniwalaan, sorry talaga.” ang nasambit ko na lang.

“It’s ok fren iwanan mo man kami, pero never kaming tatalikod sa iyo. Hindi hindi ka namin papabayaan.” tugon sa akin ni Leo.

“Truthfulness iyan fren, wala mang jowa…nandito naman kami , at nag take out pa kami ng pari for you .I mean para maitaboy ang kung ano at sinong elemento man iyong luminlang sa iyo, at balak ka pa yatang tangayin palayo sa amin.” saad pa ni Arlo.

Bukod sa pari, kinabukasan nun nag pa arbularyo rin kami. Hindi ako naniniwala sa ganun pero dahil sa na experience ko pumayag na rin ako.  Pero higit dun sa tingin ko talaga powers talaga ng prayers ang nagligtas sa akin.  Ibenenta ko ang phone ko na iyon matapos ko pina reformat. At bumili ng bago.

Sa awa ng Diyos hindi na nasundan ang experience ko na iyon. At dahil na rin sa nangyari hindi na ako nag attempt ulit na sumubok na makipagsapalaran sa mga dating Apps. And luckily nakahanap rin ako ng lalaking hindi lang basta tinayuan sa akin kung hindi pinanindigan talaga ako na maging kanyang karelasyon at two years stronger na kami together. Wala man sa kanya ang lahat ng qualifications na hinahanap ko noon sa lalake, actually hindi nga siya kagwapuhan but what matters to me now is hindi siya FAKE, WALANG FILTER, HINDI AI AT TOTOONG TAO SIYA AT MAHAL NIYA AKO AT MAHAL KO SIYA.

Really true love waits, hindi iyan basta hinahanap at dinadampot lang sa kung saan.  At higit sa lahat hindi lang lalake ang makakapagpasaya sa atin. Nariyan ang mga kaibigan natin, kapatid,pamilya lalong lalo na ang mismong sarili natin.

Hanggang dito nalang sana hindi niyo maranasan ang naranasan ko. Nag swipe right sa maling tao.

W-A-K-A-S

MASAHISTANG ASWANG!

“sir tapos na po tayo. baka gusto niyo mag extend. Magaling po ako.”

“paano ba ang extend? add on service ganun ba? like foot spa?”

“extra service po sir, iyong ibang klaseng hagod.  iyong napapaungol ka ng husto sa sarap.” bulong pa ulit ng masahistang lalake sa akin.

“magkano naman kaya? baka mahal?” tanong ko.

“two five lang sir, all the way na. discounted offer ko na iyan kasi first timer ka.”  sagot nito sa akin na mas idiniin pa ang bibig sa tenga ko.

“naku mahal pala, one five iyong extra ko eh. tsaka na lang pagbalik ko.”

“puwede na iyan sir, ano sisimulan na natin. tumihaya ka na sir ako ang bahala sa iyo.”

First time ko pumasok sa isang spa massage at first time ko rin nakaranas ng paganun sa loob. May mga naririnig ako na may mga spa massage daw na nag-o-offer talaga ng ganun pero kalimitan tinatanggi naman ng mga staff nila kapag nagtanong ka na.  Nagulat ako nang tumambad na sa akin ang hubo’t hubad na masahista, nilalaro na nito ang natutulog pa niyang junjun. Pero kahit pa na tulog iyon halatang may laban sa palakihan at pahabaan ang ano nito. Nilagyan na nito ng essential oil ang papatayo ko ng junjun tsaka sinimulan na itong himasin at masahiin ang kahabaan ko. Mabilis ako ginapangan ng libog at agad tumindig ang manoy ko.

“pa’no mo na laman na ano ako?” tanong ko habang patuloy lang sa pag-laro sa akin ang masahista.

“bilang lang po ang straight na kumukuha at nagre-request ng lalaking masahista dahil mas preferred nila mga babae. Sa ungol ng kliyente namin binabase kung ano siya. At two years ko nang trabaho ito sir kaya sa hagod ko palang alam ko na.”

Ang lambot ng mga palad ng masahista ko na bumabayo sa junjun ko. Pinahawakan niya sa akin ang kanya na hindi parin matigas para daw ganahan lalo ako. Sabi ko matagal ako labasan at baka mapagod lang siya sa kakabayo sa akin. Nagulat ako nang sumampa ito sa hinihigaan ko tsaka dinapaan ang katawan ko. Akala ko makikipag espadahan ito sa akin ngunit sa halip , pinagitnaan niya ng mga hita niya ang nakatindig kong junjun tsaka inipit. Ramdam na ramdam ko ang init ng balat niya na tumatama sa akin na lalong nagpaigting ng aking libido sa katawan. Nang magsimula na itong umindayog sa ibabaw ko lalo pa akong nasarapan. Unang beses ko rin naranasan ang ipit hita style na iyon.

Umuwi akong solve sa first time sexperience ko sa spa massage. At ang unang beses na iyon naulit pa ng naulit hanggang sa naisipan ko nang i-content iyon sa channel ko. Nag re-review ako ng mga services ng mga massage clinic,spa,at  resorts na may pamasahe at himas. At dahil na rin sa hilig kong magpahimas at magpalamas ng katawan sa mga masahista nagiging source na rin siya ng income ko at same time libre na ang masahe ko.

Ako si Enzo 37, ng Batangas. At ang ibabahagi kong kuwento ay mismong naging personal na karanasan ko na never in my life inakala kong mararanasan ko. Nang dahil sa hilig ko sa masahe nakatagpo ako ng isang hindi pangkaraniwang pangyayari sa buhay ng isang tao sa panahon ngayon kung saan moderno na at progresibo na lahat. Sisimulan ko ang kuwento ko nang may nabasa akong comment sa isa sa mga posted video ko sa aking channel.

“don’t tell me na si seryosohin mo iyan? Baka magtampo ang ibang mga followers at viewers mo niyan. Sanay sila na mga bortang men ang kahaguran mo sa video. Baka magulat sila pag may makita silang guramax sa content mo”  saad ng kaibigan ko na videographer ko rin.

“Eh di hahanap tayo ng hindi gurang na manghihilot, sigurado naman na meron diyan. “ sabi ko.

“legit na tradisyunal hilot nga diba, at mga matatanda lang ang may expertise sa ganyan. Iyang sinasabi mong may alam, natutunan lang din nila iyan sa matatanda. At iba talaga ang kredibilidad ng manghihilot pag matanda ang gumagawa.” giit pa ni Lyndon.

“Eh di hahanap tayo ng matanda. Wala namang masama kung ilihis natin ng kaunti ang tema ng content ko. At kuwan kasi ,medyo napaisip din ako sa punto nung nag-comment. Dahil sa mga nagsusulputang nga massage center, nakakalimutan na ang tradisyonal nating hilot. May mga iilan na tumatangkilik parin pero hindi na ganun ka hype ang demand sa service ni kumpara sa noon.” sabi ko.

Base lang naman kasi iyon sa obserbasyon ko. Laking 90’s ako at noon talaga sa tuwing may lagnat ka, sinat, bale ,ubo, sipon ,ang talagang takbuhan ng mga magulang noon ay hilot. Sikat na sikat ang isang Baranggay kung meron doong nakatira sa inyong lugar na magaling manghilot. Sa Thailand buhay na buhay parin ang tradisyon nila sa pagmamasahe,at dahil sa na preserve nila at napagyaman ang kaalaman na iyon, lahat ng spa sa Pilipinas isa sa highlight ang Thai massage. Meron man nag i-offer ng tradisyunal Filipino hilot pero hindi naman iyon ang authentic at legit na paraan. Parang upgrade version lang.

Sa tulong ni Lyndon naghanap kami sa online. Humingi kami ng mga suggestion kung saan pa kami makakatagpo ng nagpapraktis pa ng tradisyunal at legit na hilot. At karamihan sa mga comments ,nasa mga probinsya,sa medyo pabundok na.

“we have here five options, dalawa sa Visayas, isa dito sa malapit lang sa atin, at dalawa rin sa lower part ng Mindanao.  Alin dito ang pipiliin natin?” tanong sa akin ni Lyndon.

“ito, parang bago lang sa akin ang lugar na ito. Tamang tama isla siya, baka may mga resort dito na puwede nating pagbakasyunan after.” sabi ko.

“sure ka? ayaw mo dito sa malapit sa atin? land travel lang ito, anytime makakauwi agad tayo.” komento pa ni Lyndon.

“kunwari ka pa, ang sabihin mo ayaw mo lang mapalayo sa jowa mo. O sige na isama mo na si Natan, nang may taga buhat tayo ng gamit “

“noted friend and thank you.So kelan ang lipad natin pa Visayas?”

Doon nga ang naging distinasyon namin sa isang probinsya sa Visayas, ngunit ang pupuntahan talaga namin ay isang maliit na isla na hiwalay sa probinsiyang iyon. Hindi naman siya masyadong malayo actually tawid dagat lang. May kalayuan ang biyahe mula airport patungong port, may tatlong oras din mahigit. And from. that port aarkila kami ng bangka patawid sa pupuntahan naming isla. Hindi naman kami na buryo sa biyahe kasi ang gaganda ng mga tanawin sa daan. Iba talaga ang ambiance pag probinsya, peaceful at nakakakalma. At iyon ang sa akala namin.

“isuot mo itong kuwentas.” wika ni Kulot nang inabot sa akin ang kuwentas na may palawit na parang medalyon na maraming ukit na simbolo at latin.

“Para saan? nakita mo ba na nagsusuot ako ng kuwentas? ibigay mo na lang kay Lyndon mahilig iyan sa mga abubot sa katawan.” sabi ko at ibinalik muli kay Kulot ang kuwentas

Ngunit naging mapilit ito, at tinakot pa kami.

“mga dayo tayo sa lugar na ito, at hindi natin alam kung ano ang makakasalubong at naghihintay sa atin sa pupuntahan natin. Kaya kung gusto niyo pa makabalik ng buhay tanggapin niyo na ito.”

Kaibigan ni Natan si Kulot, kabarkada  kilala din naman siya namin dahil anak siya ng kilalang manggagamot at albularyo sa lugar nila Lyndon. Ayon kay Lyndon may third eye at marunong din sa panggagamot itong si Natan. Hindi naman siya dapat kasama sa lakad namin. Hinila lang ito ni Natan para may kasama ito. No choice naman ako, nandoon na eh at sagot naman ni Lyndon nag trip nito.

Kahit kating-kati ako sa palawit ng kuwentas sinuot ko na lang din.  Slightly na niniwala pa naman ako sa mga naririnig kong mga kuwentong probinsiya. Pero since wala pa naman akong nakikitang proff na totoo ang mga iyon kaya seventy-thirty tayo diyan until we had this trip.

Nasa port na kami nun ,ngunit nagtaka kami kasi ang daming bangka na naroon ,pero wala man lang ni isa sa kanila ang may gusto na ihatid kami sa isla. 

“sure ka ba na dito talaga ang  sakayan papuntang isla? Baka naman hindi rito.” sabi ko kay Lyndon.

“kaka pm lang nung nag recommend sa akin ng islang iyon, ang sabi dito raw. Saglit lang at tatawagan ko.” tugon ni Lyndon.

Hindi pa man nakakapag-dial si Lyndon nang may sumabat na mama na bigla na lang sumingaw sa tabi namin. Wala ni isa sa amin ang nakapansin sa kanya. Ngunit si Kulot iba ang titig nito sa mama na iyon.

“Ano ang kailangan niyo sa isla?” tanong pa nang mama.

“Maghahanap lang po kami ng mga taga roon na gumagawa pa rin ng tradisyunal na hilot. May nakapagsabi kasi sa amin na marami daw dun.”   tugon ni Lyndon.

“ganun ba,kayo lang bang apat?”

“yes po kuya, kami lang po.” sagot ko.

“naroon ang bangka ko sa dulo. sumunod kayo sa akin.”

Sumunod naman agad kami sa mamang iyon. Napansin lang nun namin na ang seryoso ng mukha nito. Hindi man lang ngumiti sa amin kahit kunti. Naglalakad kami nun habang nakasunod sa lalake nang lapitan kami ng isang ale, at inabot sa amin ang isang supot ng asin.

“mag baon kayo ng asin sa isla. Kakailanganin niyo iyan. At huwag kayo basta-bastang tatanggap ng pagkain sa kahit na sino roon. Pagkarating niyo dun, hanapin niyo si Tiban magtutuba. Kilala siya roon.” bilin pa ng ale sa amin.

Nagtaka kami bakit inabutan kami nun ng asin at binalaan.  Slightly kinabahan ako pero hindi na lang din ako nag pahalata sa lahat. Dumikit ako kay Kulot at pabulong na tinanong sa kanya kung ano ang ibig sabihin ng aleng iyon. At ang tugon niya lang sa akin…

“Mainit ang nararamdaman ko sa paligid ibig sabihin may mga hindi tulad natin dito. Kaya mag ingat na lang tayo.”

Mabilis lang namin narating ang isla mga fifteen minutes lang.  Bumungad agad sa amin ang mala-boracay na ambiance ng isla. Malinaw ang tubig dagat na halos tanaw na sa ilalim ang mga corals at mga isda. At ang nakakahalinang white sand na parang asukal sa puti.  Walang mga bahay sa bungad ng isla. Wala rin kaming nakitang mga tao nang papalapit na kami. Ngunit nang duma-ong na ang bangka na sinasakyan namin  bigla na lang nag si labasan ang mga tao, mula sa kung saan.

“Ganun talaga rito, sa tuwing may dadaong na bangka. Mga lokal iyan dito. Siya nga pala, nasabi naba sa inyo ng asawa ko kung sino ang hahanapin niyo rito?” 

“sinong asawa kuya?” tanong ko.

“ang nag-abot sa inyo ng asin. Siguro naman pinaalalahanan niya na kayo. Sundin niyo na lang nang walang may mangyari sa inyo. walang signal dito. Hanggang kelan ba ang itatagal niyo rito?”

“tatlong araw kuya, pero kung may mahanap kaming resort dito. Baka magtagal kami ng mga ilang araw pa.” sabi ko.

“May isang resort nga dito, magpasama na lang kayo kay Tiban. May kalakihan din itong isla at maraming mga lugar dito na magandang puntahan. Iyon nga lang mag ingat kayo. At bilin sa inyo sundin niyo.” Sabi pa ni kuya bago ito bumalik sa kanyang bangka.

Mabait naman pala si kuya, seryoso lang talaga ang mukha niya. Nakiusap na rin kami sa kanya na siya na lang din ang susundo sa amin. Ngunit ayon sa kanya si Tiban na lang daw ang bahala sa amin. Hindi naman kami nahirapan sa kakahanap sa sinasabi nilang si Tiban dahil siya pala ang tumatayong kapitan ng isla na iyon.

Agad kami nagpahatid kay Kapitan Tiban sa sinasabi nilang resort. At sa bungad pa lang ng resort alam mong may kamahalan ito.  Private resort daw iyon at politiko ang may-ari.  Ngunit bago kami iwan ni Kapitan Tiban sa resort na iyon may paalala pa ito sa amin.

“Liban sa mga pagkain dito sa loob ng resort, nungka na kayo tatanggap o kakain ,maging uminom ng kahit ano na bigay sa inyo of alok sa inyo ng mga tao rito. Kung maaari pumirme na lang kayo rito sa loob ng resort. Kung gagala man kayo, ako muna ang pupuntahan niyo nang masamahan ko kayo.”  Bilin pa nito.

Malaki at magara ang resort, hindi rin boring kasi maraming foreigner na mga guest that time. Maraming tao. Nagkaubusan nga din ng room kaya sa iisang kuwarto na kaming apat. Nagpapahinga na ang tatlo nun sa kuwarto namin pero ako iba agad ang hinanap ko sa resort na iyon.

“excuse me miss may massage spa ba kayo rito?” tanong ko sa babae na nasa front desk ng resort.

“yes po sir, tradisyunal hilot po ang offer namin  dito.  Kaya wala pong Swedish,Thai, and other oriental massage po sir. Pure Filipino tradisyunal hilot.”

“ay ang galing, perfect naman. no need na pala kami maghanap pa dito sa isla.  ok lang ba na i-content namin ang tradisyonal hilot massage niyo rito?“sabi ko.

“vlogger ka po ba sir?”

“yes miss, sana ok lang sa management niyo, libreng promotion na rin sa resort niyo.” sabi ko.

Pumayag din naman ang resort at dahil sa pagiging content creator ko, nalibre pa ang stay namin sa resort na iyon. Sinama ako ng isang staff sa resort na iyon sa kanilang massage area. Grabe ,ang ganda ng area, para kang masasabi mo talagang Pilipino touch lahat. Mula sa gamit at Desenyo ng paligid pinoy na pinoy. Ngunit napansin ko lang lahat mga babae ang kanilang masahista.

“wala bang lalake sa kanila? babae lang talaga lahat ng masahista niyo rito? tanong ko pa sa staff.

“meron naman sir, kaso wala siya ngayon nag day off. Siya lang iyong nagiisa naming lalaking masahista rito. si Norberto”.

Hindi rin naman ako natuwa, pangalan pa lang kasi nag expect na ako na matanda, ngunit nang pinakita sa akin ng staff ang larawan ng Norberto na iyon sa catalog nila. Hindi lang dugo ang nabuhay sa akin pati ang kalibugan ko.

“as in ang gwapo niya. Kaya nga ni-request ko agad na pagkabalik niya ako agad ang magpapa…i…yot  ay magpapahilot sa kanya. Napatanong nga ako kung lokal ba talaga iyon kasi parang latino ang mukha,mabalbon pa. Pero sabi ng staff lokal talaga siya.” kuwento ko kay Lyndon.

Pati siya nagkainteresado din na makita ang sinasabi kong masahista.

“Di kaya aswang iyan?, “ biglang sundot na tanong ni Kulot ng lumapit sa amin ito ni Lyndon sa pool.

Naka-topless ito at first-time ko itong nakitang nakaganun. Maganda rin pala ang katawan nito, yummy din. Gwapo naman si Kulot kaso na wewerdohan lang ako sa kanya. Para kasing naiwan pa sa nakaraan ang mundo nito. Tumabi ito sa amin ni Lyndon at nagbabad na din sa pool.

“nakipagkuwentuhan ako sa staff kanina. Kaya naman pala ganun ang banta sa atin ng bangkero at ng asawa niya na pati ang kapitan dito ganun rin sa atin. Dahil ilang mga dayo na pala sa islang ito ang nawawala at sa hanggang ngayon hindi pa nakikita o alam kung bakit hindi na sila nakabalik.” kuwento pa ni  Kulot sa amin.

Sumingit din sa usapan si Natan na lumapit sa amin na may dalang apat na bote ng beer.

“kaya mahigpit sa mga guest ang resort. Pinagbabawalan na ang sino man na lumabas pa ng resort bago mag alas singko ng hapon. Ayon pa sa mga kuwento ng staff May Aswang daw na gumagala sa islang ito. Biro niyo sa taong ito buhay pa pala ang ganitong mga kuwento dito sa kanila. “ natawang komento pa ni Natan.

“ano naman daw ang mukha ng aswang?” tanong ni Lyndon.

“iyon lang ,walang makapagsabi kung ano ang mukha nun. wala rin kasing nakakita sa kanila sa sinasabi nilang aswang.” sagot ni  Lyndon.

“kaya mag-ingat kayo sa pagbibintang sa tao lalo kana Kulot. Makakumento kang aswang ang tinutukoy naming masahista akala mo naman may alam ka sa mga aswang.” sabi ko.

Tumahimik si Kulot sa sinabi ko. Akala ko wala na itong iriribate sa akin. Ngunit napa-kuwento pa ulit ito. Ayon pa raw sa alam niya maraming uri at klase ang mga aswang.  May mga aswang na walang kamatayan, iyong hindi tumatanda. Iba sa mga aswang na nilalarawan ng mga komiks ,libro o ng mga pelikula. Dahil sa totong buhay daw ang mga aswang ay mga imortal. At karamihan sa kanila nabubuhay na nuong simula pa ng sibilisasyon. Kaya natatangi ang mga angkin nilang alindog at anyo.

Kahit pilitin kong ayaw matakot sa kuwento ni Kulot,  hindi iyon nawala sa isip ko.  Nang sumunod na araw muli kong pinuntahan ang staff ng resort na in-charge sa spa na iyon. Agad ko hinanap at kinamusta kung bumalik na ba iyong male masseur nila. Ngunit ang sabi hindi pa raw ito babalik sa kaniyang duty dahil may importante pa raw itong ginagawa. Bagsak balikat ko nun.  Ang aga pa nun kaya niyaya ko ang tatlo na mag ikot-ikot sa isla, allowed naman ang lumabas ng resort as long na hindi kami aabutin ng hapon. At gaya nga nang bilin ni Kapitan,sa kanya agad kami pumunta. At tila ang Universe talaga ang bumulong sa akin na gumala dahil ang lalakeng hinahangad ko ang bumungad sa amin nang dumating kami sa bakuran ni Kapitan Tiban.

“siya iyan, siya iyang tinutukoy kong masahistang lalake  sa resort.” bulong ko kay Lyndon.

“totoo nga ang yummy niya, pasok na pasok sa lalamunan friend.”

Panakaw na kinuhanan ni Lyndon ng video at picture si Norberto na nuoy nag biniyak ng buko kasama ang apo ni Kapitan.  Makaraan lumabas din si Kapitan sa kanyang bahay. At nang makita kami agad itong lumapit sa amin. Napabaling na rin sa amin si Norberto at lalo lang nahumaling ako sa kagwapuhan niya nang lumitaw ang dimples nito ng ngumiti ito sa amin.

“kapitan ngayon lang namin napansin ang dami mo pa lang pa niyog dito, nag crave tuloy kami ng buko. baka naman puwede mo kami alokin . Bibili kami.” biglang hirit ni Lyndon kay kapitan.

“ito iyong tubaan ko, pero kung gusto niyo talaga ng buko marami dito. “

“eh iyong buko niya, puwede ba iyan?” pasimpleng hirit pa ni Lyndon na may paturo kay Norberto.

Ipinakilala sa amin ni Kapitan si Norberto. Doon ko nalaman na hindi pala talaga lokal sa lugar na iyon si Norberto. Pero dating residente ng isla ang lolo niya, napunta lang doon sa isla si Norberto ng mamatay ang lolo niya. Mukhang mabait si Norberto bungad pa lang ngiti agad tugon nito sa amin. Napa-kuwento nga agad ito sa amin sa buhay niya nang malaman niya ang pakay namin sa islang iyon.

“malayo dito sa mga tao ang bahay ko, nasa gitna pa nitong isla sa gubat sa dating bahay ng lolo at lola ko. Madalas lang ako dito kina kapitan dahil nagtatrabaho ako dito sa tubaan niya.”  kuwento pa nito.

“akala ko ba nagmamasahe ka roon sa resort?” tanong ko pa.

“minsan lang ,mga babae talaga kasi ang masahista nila roon. Kapag marami ang nag re-request tsaka lang ako pumupunta ng resort. “ sagot nito.

“alam mo kung sa mga siyudad mo iyan gagamitin ang expertise mo sa pagmamasahe o hilot papatok ka. Bukod sa galing mo may itsura ka may tindig siguradong pipilahan ka.” dagdag ko pa.

“Gustuhin ko man pero talagang hindi ko na talaga maiiwan ang islang ito.” ayon pa kay Norberto.

Mabilis kaming nagkapalagayan ng loob ni Norberto. Kaya nasabi ko agad sa sarili ko na bibigay din ito sa akin. Nakipag pustahan pa ako kay Lyndon na bago kami lilisan ng isla magiging kami na ni Norberto. Buong araw nun siya ang kasama namin na mag-ikot ikot sa isla. Pumayag naman si Kapitan kasi kilala naman nito si Norberto. Pinakita sa amin nito ang tinatagong ganda ng isla, nagkaroon tuloy kami ng instant tour guide.  Tricycle ni Kap ang gamit namin. Si Norberto ang driver at naka-backride ako sa kanya. Magkatabi naman sina Natan at Lyndon sa sidecar tapos nasa likod nila nun si Kulot. May kalakihan din naman talaga ang naturang isla bukod pa sa nakaka-relax nitong ganda. Inabutan na kami ng hapon kaya napahirit na si Kulot na bumalik na kami ng resort. Hinatid naman kami ni Norberto.

“hindi ka pa ba mag ri-report sa resort?” tanong ko sa kanya.

“bukas na , magkita na lang tayo dito muli bukas.” sagot pa ni Norberto sa akin.

Nakakakilig ang mga titig nito sa akin na tila ba tumatagos sa laman ko. Malagkit kung makatingin sa mata ko si Norberto iyong tipong takam na takam itong lantakan ako. At sa maikling oras na nakasama ko siya pakiramdam ko nahanap ko na ang the one for me. Habang kumakain na kaming apat ng hapunan nun napuna ni Kulot na hindi ko suot ang kuwentas na ibinigay niya sa akin.

“hindi ko iyon ibinigay sa iyo na walang dahilan. Proteksyon mo iyon.” medyo galit nitong pagkasabi.

“proteksyon naman saan? sa mga sinasabi mong aswang?maligno? kung gusto mo kunin mo sa bag ko at idagdag diyan sa leeg mo. Walang ganun iyon dito.” tugon ko pa na may pagtataray sa kanya.

“alam niyo kayong dalawa, para kayong aso’t-pusa kapag magkaharap baka saan na mapunta iyang bangayan niyong dalawa. May kasabihan nga diyan the more you hate the more you love. Baka magulat na lang kami kayo na pala ang nag-aaswangang dalawa.” may pa-irap pa na hirit sa amin ni Lyndon.

Hindi na lang kami nagpapansinan ni Kulot. Hanggang sa nakabalik na kami sa aming silid. Maaga kaming nagpahinga nun dahil balak na namin simulan ang content kinabukasan nun. Nagising na lang ako sa ingay ng mga tao sa labas na rinig pa sa loob. Nang lingunin ko ang kama nina Kulot wala ito roon at si Natan lang ang nakita kong mahimbing na natutulog, tulog din si Lyndon. Lumabas ako para silipin ang ingay sa labas.

Inabutan ko sa veranda si Kulot na nandoon at nakatingin sa baba.

“Ano ba ang meron bakit nagsilabasan ang mga guests?” usisa ko.

“May tatlong Koreanong guests na hindi pa nakabalik ng resort. Ayon sa isang  kasama nila na humahangos pa nang bumalik dito. Isang halimaw daw ang nakaharap nila at dumale sa tatlo nitong kasamahan. Kaya ayan nagwawala sa management sa baba.” kuwento pa ni Kulot.

“Halimaw? seryoso ba siya?” napangiti ko pang tanong.

“Aswang, aswang ang sa tingin ko ang dumale sa mga koryanong iyon.”

“ayan ka na naman sa pa aswang mo.   Baka kung anong hayop lang iyon, di kaya napagtripan lang ang mga koryanong iyan.” sabi ko pa.

Mangiyak-ngiyak pa nun ang lalaking Koreano na nakikipag diskusyon sa management ng resort. Problema nga lang talaga sa resort at sa isla mismo ang komunikasyon. Hindi kasi abot doon ang signal ng mga network kaya hindi agad makakapag take ng call kapag emergency. May land line naman sa resort. Naihingi na rin naman agad ng tulong sa mga otoridad ang naturang pagkawala ng mga koryano ngunit dahil tawid isla pa. Hindi agad dumadating ang tulong.  Kinabukasan muling nabulahaw ang lahat sa resort nang malaman na natagpuan na ang mga nawawalang Koryano.  At lahat sila mga bangkay na ng matagpuan. Kalunos-lunos at karumaldumal ang sinapit ng kanilang mga katawan. Ginutay-gutay ang mga laman nito na parang pinagpiyestahan ng mababangis na hayop, at ang higit sa nakakasuka pa dahil warak ang mga dibdib nito at wala na ang mga puso pati ang mga atay nito. Dahil sa pangyayari nang araw na iyon maraming guests ang nagpasyang lisanin na ang resort sa takot lalo na ang mga foreigner.

“Eh tayo? sasama ba tayo sa mga aalis friend. Sagot na raw ng coast guard ang bangka pa balik sa mainland ng probinsya.” wika ni Lyndon na nagsisimula ng magligpit ng mga gamit nila ni Natan.

“safe naman tayo sigurado dito sa resort. Hindi na lang tayo lalabas. Tapusin na muna natin ang shoot tsaka na tayo uuwi. Sayang naman ang ginastos natin kung mauuwi rin lang tayo sa nganga.” tugon ko.

“so itutuloy parin natin ang content?  after what happened dito sa isla. Hindi naman kaya madamay pa tayo sa bad image ng lugar. Lalo na itong resort.” pagdadalawang isip pa ni Lyndon.

“Eh di hindi na lang natin sasabihin ang eksaktong lugar nitong isla. Focus na lang tayo sa hilot. Iyon naman talaga ang content ng channel ko.” sabi ko.

“hindi ka ba natatakot sa nangyari? sa mga usap-usapan dito? Sa aswang thing na iyan. Baka bigla na lang natin ma encounter iyon dito.”

Sa takot, natakot din ako. Pero sabi ko safe naman kami siguro sa resort. Total nakapag-ikot-ikot narin naman kami sa isla pumermi na lang kami sa resort. Kaya napagkasunduan namin na mag stay pa dun.

Ang dating maingay at masayang ambiance ng resort nang dumating kami ay bigla na lang naglaho ng magsilisan na ang lahat ng mga guests. Maging ang mga crew at staff ng resort kaunti na lang din ang natira dahil nga sa wala ng mga guest. Kami na lang talaga ang naiwan doon. Kinausap pa kami ng manager kung tuloy pa ba daw kami sa content despite sa nangyari. Sabi ko naman na tuloy padin kami.

Naging pabor pa nga sa amin na kami na lang ang naiwan doon kasi naikot pa namin ang kabuohan ng resort na walang abala.

“sir sabi ni madam since kayo lang naman ang naiwang guests namin. Maari po kayong pumili ng room na gusto niyo para hindi naman kayo siksikan dito sa iisang room. May maliliit na villa na puwede niyo pang lipatan if you want po for free po. Except sa food.”

ikinatuwa ko ang magandang balita ng staff sa amin. Lalo na si Lyndon na masosolo na rin si Natan.  Naiwan sa silid na iyon si Kulot samantala kami ni Lyndon lumipat sa magkahiwalay na villa. Marami kaming nabuong content ng araw na iyon. Pati seafood mukbang nagawa pa namin. Hindi parin bumabalik ng resort nun si Norberto.  Kaya ako na ang kumusang hanapin ito. Lumabas ako ng resort na hindi na nagpaalam kina Lyndon.

“Nagpaiwan pa pala kayo sa resort akala ko sumama na kayo sa mga umalis kahapon.” bungad ng kapitan sa akin ng makita niya akong papalapit sa maliit niyang tindahan.

“hindi po kasi kami tapos sa pakay namin dito. Tatapusin na muna namin ang paggawa ng content tsaka kami uuwi.” sabi ko.

“alam niyo naman siguro ang nangyari,iyon ang dahilan kung bakit pinapaalalahanan talaga namin ang mga dayo dito. Dahil kahit ano’ng pagbabago at modernisasyon pa ang tinatahak ng mundo natin may mga bagay parin na hindi nakakusad sa panahon lalo na ang mga nagkukubli sa lilim ng dilim.”

“aswang ba talaga ang umaatake sa mga dayuhang nawawala rito kapitan?” tanong ko.

“hindi ko masabi pero iyon ang bulong-bulungan dito noon pa. Ngunit tumanda na lang ako hindi naman napatunayan. May mga bagay na mahirap ikuwento at bigyan ng kasagutan. Mga pangyayaring mahirap ipaliwanag kaya mag-ingat parin kayo.” ayon pa kay Kapitan.

Habang naguusap kami ni Kapitan bigla kong napansin si Norberto na papalapit ito sa amin. Duguan ang hubad nitong katawan,mga braso at ang maong nitong suot na pantalon. Bigla akong kinabahan. Lalo na nang mapuna ko ang hawak nitong malaking kutsilyo na may bahid din na dugo.

“Kap, tapos ko na po nakatay ang baboy nalinis ko na rin, ano ba ang gagawin natin sa mga lamang loob nun?”  wika ni  Norberto nang lumapit ito sa amin.

“hayaan mo na kay Boljak iyon, ipapagawa ko ng bopis at dinuguan ang mga iyon.  Maraming salamat, basta sa ihawan talaga ng hayop maaasahan ka talaga.” tugon ni Kap.

“May kinatay kayo Kap?” tanong ko.

“oo nagpakatay ako ng baboy, hindi mo kasi naitanong birthday ko ngayon. Hindi ko kayang patayin ang alaga kong baboy kaya pinakatay ko na dito kay Norberto. Siya ang takbuhan ng mga taga rito sa tuwing may ipapakatay na hayop. Malinis kasi itong gumawa.” ayon pa kay Kap.

Kumalma ako at nakahinga ng maayos nang marinig iyon kay Kap.  Napabati na lang din ako ng happy birthday kay kap. Nagpaalam na nun sa amin si Norberto para maglinis daw ito ng katawan. Tumambay pa ako kina kapitan na kunwari gusto ko pa makipagkuwentuhan sa kanya ngunit ang totoo nun ay hinihintay ko pa talaga si Norberto na bumalik.

Nabagot ako kasi ang tagal ko na dun pero hindi pa bumabalik si Norberto kaya tinanong ko na si Kap kung saan ba umuuwi si Norberto.

“napakalayo pa mula dito ang bahay ni Norberto, nasa gitna pa ng gubat. Delikado na puntahan lalo na sa hindi kabisado ang lugar. Maraming makamandag na ahas dun.”  ayon pa kay kap.

Sa kabila ng babala nito sa akin , binalewala ko iyon.

“ayaw ba talagang pumermi, magpapa-litson ako.”

“babalik na po ako sa resort Kap baka hinahanp na ako ng mga iyon.” ang sabi ko.

At alibi ko lang iyon. Sa katigasan ng ulo ko at sa kalandian ko sinuway ko ang babala ni Kap. Lakas loob kong binaybay ang bukana ng gubat. Nakakatakot nga ang kakapalan ng gubat nila dun. Ang lalaki ng mga puno parang pa rain forest na. Ewan ko nga ba bakit tila may bumubulong talaga  sa akin na pumunta sa bahagi nun ng isla.  At dahil nga sa hindi ako pamilyar sa lugar, nahulog ako sa maliit na hukay doon.  Napasigaw ako sa takot buti na lang may biglang humablot sa aking kamay. Nang mapatingin ako kung sino…nawala bigla ang takot ko. 

Tinulungan ako ni Norberto na maiangat mula doon sa hukay.

“ano ba ang ginagawa mo? tapos mag-isa ka lang, hindi mo ba alam na delikado ang gubat para sa mga tulad mong dayo? Baka bigla mo na lang makasalubong dito ang kinakatakutan nilang aswang.” saad nito.

“hindi ako naniniwala na may ganun. at may araw pa naman.  Balak ko kasi hanapin ang bahay mo kaya nagpaturo ako kay kap.” sabi ko.

“sana hinintay mo na lang ako kina kap. Doon naman ang punta ko ngayon , di kaya doon sa resort.” tugon pa nito.

“hindi na kasi ako makapaghintay na ma experience ang iyut…ibig ko sabihin ang hilot ng mga taga probinsya kaya sinadya na kita.” sabi ko sabay parinig sa kanya.

“akala ko ba, doon natin gagawin iyon sa resort?”

“iba pa iyon…pero bago sana, gusto maranasan ng personal mula sa iyo ang hilot ng tayo lang dalawa.Puwede ba iyon Norb?” tugon ko sabay dakma at himas sa harapan ni Norberto.

Napamura talaga ako sa isip ko, hindi man lang tumutol si Norberto nang himas-himasin ko umbok sa pagitan ng kanyang mga hita. Naramdaman ko pa ang pagkidlat nun nang marahan kong pinisil iyon. Ginapangan ako ng matinding libog sa katirikan ng araw.

“huwag tayo dito, baka madaanan tayo ng mga tao at makita tayo. Halika doon tayo sa bahay ko. Sumunod ka sa akin.”  saad nito sa akin.

Parang lumilipad ako sa hangin nang marinig ko iyon kay Norberto. Nasa kalagitnaan nga ng gubat ang bahay nito. Yari lang sa kahoy at kawayan ang bahay nito. Ngunit nakakamangha ang desenyo. Parang bahay ng isang artist. Masyadong open ang bahay niya, nasa labas ang lutuan nito at ang maliit na sala nito na maraming mga antigong rebulto ng mga anghel  at maskara mula sa ibat-ibang lugar.  Pansin ko rin ang malalaking painting ng mga hubad na tao na nakakalat  lang sa bawat sulok. Mga samot-saring mga wind chimes na kumakalansing sa bawa’t ihip ng malamig na hangin.  Bagama’t nasa gitna ng gubat ang bahay Norberto, malinis ang bakuran nito na may mga bakod na gawa sa mga patay na sanga ng mga puno na pinagbuhol-buhol .

“gawa mo lahat ito?” tanong ko.

“ang mga chimes at ang mga antigong mga rebulto at mga banga na iyan pagmamay-ari pa ni lolo, pero itong mga paintings, ako ang may gawa niyan. Pampalipas ng oras, at pantanggal na rin ng buryo. “ tugon nito.

“wow artist ka pala, sabi nila basta artist daw mahilig din sa laman. Kaya ba lahat ng mga subject mo mga nakahubad na tao?” pahaging ko pang sabi.

“Nakakatuwa kasi ang mga tao, ang dami nilang pagkakaiba pero nagkakasundo sa iisang bagay. Ang tawag ng laman. “ tugon pa sa akin ni Norberto sabay hubad ng damit nitong pantaas.

lumapit sa akin si Norberto at kinuha ang mga kamay ko at inilapat sa mga dibdib niya ang mga palad ko. Ang init ng balat ni Norberto at gumapang iyon sa mga daliri ko hanggang sa bawat hibla ng mga ugat ko. Pina himas niya sa akin ang matitigas at mabalbon nitong dibdib.  Habang hawak ang mga kamay ko unti-unti niyang pinapalakbay ito pababa sa kanyang puson hanggang sa abot ng kanyang karug.

“ano ang ginagawa Norb?” pag maang-maangan kong tanong.

“Batid ko na ito ang totoong sadya mo sa akin. Kaya pagbibigyan kita sa kagustuhan mo. Gawin mo sa akin ngayon ang lahat ng gusto mong gawin sa akin. Hahayaan kita na magpakasawa sa katawan ko. Busugin mo ang sarili mo sa akin. Dahil pagkatapos ako naman ang magpapakabusog sa iyo.” saad pa nito sabay pasok ng kamay ko sa loob ng pantalon niya.

Nagulat ako ng may gumalaw sa parting iyon kaya agad ko hinugot ang kamay ko mula dun at napaatras.

“ano iyon? ahas?” tanong ko na may pagkabahala.

“akala ko ba, hindi ka takot sa ahas. Ayaw mo ba tikman ang ahas ko.”

Napamura na lang ako nang biglang inilabas ni Norberto ang nasa loob ng kanyang pantalon. Parang ahas nga sa laki at haba ang karga nitong batuta. Nangingintab ang malaking  ulo ng junjun nito. Matikas ito at tayong tayo na tila ba naghahamon ng laban.  Pero kahit na tumambad na sa akin ang loob nun. Hindi maalis sa isip ko ang nakapa ko kanina na kumislot. Parang buhay iyon na bigla na lang gumalaw.

Tuluyan nang naka hubo sa harapan ko si Norberto. Sino bang bakla ang hindi maglalaway kapag nakabilad na sa harapan mo ang isang Adan na ubod ng sarap at nakakatakam ang katawan.  Nagtanggal na rin ako ng lahat ng saplot sa katawan ko at wala rin akong itinira. Agad niluhuran ang  nakahain sa aking saging na saba. Sabay subo ng deretso. Kakaiba ang lasa ng kahabaan ni Norberto, lasang buko ng isla. Panay ungol lang ang tugon ni Norberto sa bawat pag baon-hugot ko ng bibig ko sa mataba at mahaba nitong saba.

Inangat ako ni Norberto mula sa pagkakaluhod at ginawaran ng maalab na halik sa aking bibig. Hindi naman ako nagpatalo at nakipagsabayan ako nakakapasong laplapan naming dalawa. Hayok na hayok sa lapaan ng labi si Norberto kung makasakmal ng bibig ko. Naramdaman ko pa ang sakit ng labi ko ng kinagat niya ito. Nalasahan ko pa ang dugo mula doon pero ikinatuwa pa niya ito at lalo pang sinipsip ang dugo mula sa sugat na nilikha niya sa bibig ko.

“ang tamis ng dugo mo tangna, lalo akong ginaganahan sa iyo.”

Nagulat na lang ako nang bigla nalang may pumasok sa butas ko. Nagtaka ako kung paano iyon nagawa ni Norberto na hindi manlang itinaas ang mga hita ko. Imposible namang humaba nang gano’n ang tarugo niya at kusang pumunta sa likod ko. Ngunit sa puntong iyon balot na ako ng libog kaya hindi ko na iyon pinansin. Hindi ko rin kasi matanggal ang ulo at ibaling sa iba kasi ayaw paawat ni Norberto sa kakalapa ng bibig ko. Tila taga may sariling buhay ang titi nito, kakaiba ang kislot at galaw nito sa loob ko. Ngunit di na mahalaga sa akin iyon dahil sa dulot nitong sarap at kiliti nagpatangay na lang ako. Nilabasan ako nang makailang ulit dahil sa ginagawang pagbayo sa akin ni Norberto. Ngunit siya hindi pa nagsawa sa akin.

“Malapit ako, hayan na…sasabog na siya…augh ahhhhhhhhhh tang…nah…ang sarap mo ooohhhhhh!”  bulalas na sigaw nito nang sumambulat sa loob ko ang masagana nitong katas.

Ramdam ko ang dami nun kasi umagos pa ang ilan sa mga hita ko. Ang init ng ibinuga niyang dagta sa akin. Iyon ang huling naalala ko at nawalan na ako ng malay.  Samantala pabalik na nun sa resort pinaghahanap na pala ako ng tatlo kasi hapon na wala pa ako. Inabot na sila ng gabi sa kakahintay sa akin ngunit wala pa rin ako. Kaya kahit madilim na at delikado nagpasya si Kulot na hanapin ako sa isla, nagpatulong ito kay kapitan. Sakto namang marami pang kasamahan nun si Kap dahil kaarawan niya. Kaya sumama na rin ang mga ito sa pag hahanap sa akin.  Una raw sumagi sa isip ni Kulot noon si Norberto kaya nakiusap ito kina kap na pasukin nila ang gubat at subukan akong itanong kay Norberto.

Nang magkamalay na ako nun, ikinagulat ko ang naging ayos ko, Hubo’t hubad ako na nakatali sa isang malaking tadtaran na nakadipa habang nakatali ang mga kamay at paa sa mahabang mesa kung saan ako nakapatong sa tadtaran. sigaw ako ng sigaw nun kay Norberto ngunit wala ito roon. Nabalot na ako ng takot nun at panay na lang ako dasal para sa kaligtasan ko.  Hindi ko alam kung ano ang nangyayari pero sigurado ako nun na hindi maganda ang naghihintay sa akin.

“ang aga mo namang nagising, kamusta ang tulog? “ wika ni Norberto na nakatayo na sa paanan ko.

Hubo’t hubad din ito habang naka-ngising nakamasid sa akin. Inisip ko pa nun na baka fetish niya iyon at gusto niya na mag ala-fifty shades of Grey kami. Kaya sinakyan ko pa ng biro ang sinabi niya. Saglit na nawala ang kaba ko dahil nga ang tumatakbo na sa isip ko ay jugjugan ulit lalo na nang mapansin ko na naglagay na ito ng tila langis sa kanyang katawan. Matapang ang amoy nun, nakakasuka ngunit hindi ko na iyon inalintana. Giliw na giliw pa ako habang pinagmamasdan si Norberto na himas-himas ang buo nitong katawan na pinaliguan niya ng langis.

“mag hihilutan na naman ba ulit tayo?” nakangiti ko pang tanong nun.

Hindi tumutugon sa akin si Norberto at patuloy lang sa kanyang ginagawa.  Nang bigla na lang itong umangil na parang hayop. Nagulat ako nun ,kasi nakakakilabot ang nilikha nitong tunog.  Naudlot lamang ang ginagawa niya nang makarinig ito ng mga pagtawag ng tao na papalapit sa kanyang bakuran. Tanaw ko ang paligid kasi nga bukas ang palibot ng kanyang kusina.Walang dingding.

Rinig ko na may inusal na mga salita si Norberto tsaka iniwan ako roon. Nang bumalik ito, may damit na ito. Nagtaka lang ako bakit hinayaan lang ako nito sa ganung ayos.

“Huy Norb,alisin mo ako rito baka makita ako nila na ganito ang ayos ko Huy!” sigaw ko pa kay Norberto nang makita kong sinalubong nito sa kanyang bakuran ang grupo nila kapitan.

May mga solo, at mga matutulis silang kawayan na dala, para bang maysusuguring aswang. Napansin ko rin si Kulot na kasama nila. Rinig na rinig ko pa ang usapan nila dahil ga dipa lang nun ang layo ko sa kanila. Ang nakapagtataka lang parang hindi nila ako nakikita at naririnig.

“May kakatayin ka palang baboy ngayon Berto, nadisturbo ka pa yata namin. Kanino ba iyang baboy, ang laki naman?.” tanong ng isang lalake na kasama ni Kapitan.

“Pinapaihaw ng taga resort, pang sahog sa mga putahe roon,gabi na nga nang hinatid dito sa akin.” tugon ni Norberto.

Kinabahan ako sa narinig ko, paanong baboy ang nakikita nila eh ako ang nakahilata sa ibabaw ng tadtaran na iyon. Pansin ko na pasulyap-sulyap na sa puwesto ko si Kulot at makikita ko sa mga pagbuka ng bibig nito na may sinasambit ito. Sumisigaw na ako nun at humihingi na ng tulong pero lingid sa akin iyak pala ng baboy ang naririnig nila.

“Bakit ba kap, may ronda ba kayo ngayon? Sayang sasama sana ako sa inyo kaso may trabaho eh.Ano ba ang sadya niyo at umabot pa talaga kayo dito sa akin?.” tanong ni pa ni  Norberto

Pansin ko na  pinagpapawisan ito, malamig ang ihip ng hangin nun kaya may kutob ako na gawa ni Kulot ang pagpapawis nito.

“Iyong kasamahan kasi nila sa resort,Iyong Enzo ang pumunta kanina sa akin. Eh hanggang ngayon hindi pa nakakabalik ng resort. Eh alam mo naman kahapon lang may nabiktima na namang taga resort dito ang aswang at ayaw na naming may madagdagan pa, kaya sumama na ako sa paghahanap. Hindi ba nagawi dito iyon sa iyo?”  saad pa ni Kap.

“Naku buong araw po akong natulog kanina kap pagkagaling ko sa inyo, pasensya na po kap wala po akong napansin o nakitang nagawi rito.” sabi pa ni Norberto.

Mangiyak-ngiyak na ako sa kakasigaw nun na nandoon lang ako sa harapan nila ngunit balewala talaga. Paalis na sina kap nun at kabang-kaba na ako nang magsalita si Kulot .

“Baboy ba talaga ang iihawin mo pare? o baka nagbaboy-baboyan lang iyan?” tanong ni Kulot kay Norberto.

Natigilan sina kap sa sinabi ni Kulot. Napansin ko nun na tila tinablan ng takot si Norberto.

“ilantad mo na sa amin ang kaibigan ko kung ayaw mo na ako mismo ang maglalantad sa iyo sa lahat” wika pa ni Kulot na may tapang at galit ang boses.

“teka Noy,ano ba ang sinasabi mo?” pagtatakang tanong ni kap kay Kulot.

“humanda kayo kap kasi nasa harap lang natin ang matagal ng salot sa isla niyong ito. Kaya ikaw kung ayaw mo pakawalan ang kaibigan ko, magkakasubukan tayo.” saad pa ni Kulot.

Napaatras si Norberto nang maglabas ng kung ano si Kulot mula sa kanyang bag.Hindi ko masyadong kita iyon mula sa perspektibo ko pero dahil sa bagay na iyon, bigla na lang namilipit sa sakit si Norberto at pagkakuwan ay nag bago ito ng anyo. Humaba ang mga biyas at mga kamay nito, maging ang mga daliri at mga kuko.  Naging purong itim ang katawan ni Norberto na nabalot ng makakapal , maitim at mahahabang balahibo. Mabalasik ang anyo nito at lubhang nakakatakot. Iyon na siguro ang tinutukoy nilang aswang kung anong uri iyon hindi ko alam.  Para siyang Werewolf na parang hindi kasi hindi naman kawangis ng aso ang mukha nito.

Ang kaninang matatapang na mga  kasamahan ni kap ay kanya-kanyang karipas na ng takbo nang masaksihan nila mismo ang pagpalit anyo ni Norberto. Iilan na lang sa mga ito ang naiwan kasama si kap Tiban.

“Sa wakas nakaharap ko na rin ang matagal nang lumapastangan sa pamilya ko. Ikaw lang pala hayop ka. Tinuring pa naman kitang anak pero salot ka.” Ang nagngingitngit na noon sa galit na si Kapitan.

Pasugod na nun sa kanila ang aswang nang may sinaboy sa kanya si Kulot napaluhod ito at tila namilipit lalo ng husto sa sakit. May kung anong bagay na sinasaboy sa kanya si Kulot habang inuusalan niya ito ng mga salitang hindi ko maintindihan.  Nang mapansin nang iba na napahandusay na sa lupa si Norberto, doon na siya pinagtulungang sasaksakin ng pinatulis na kawayan sa katawan.  Rinig na rinig ko pa nun ang angil ni Norberto na tila nagmamakaawa nang hinugot ni kap ang dala nitong itak sabay bigwas sa leeg ng aswang. Tumilapon sa lupa ang ulo nito nahumiwalay na sa nangingisay na katawan ng manghihilot na aswang.

Doon nagwakas ang buhay ni Norberto.

At nang binudburan na ako ni Kulot ng asin, doon lang ako nalantad sa kanilang mga mata. Todo hagulgol na lang ako na napayakap na lang kay Kulot nun at nagpasalamat dahil inabutan pa niya akong buhay.  Ang nakapagtataka lang nun, nang balikan na namin ang lugar kung saan naiwan ang katawan ni Norberto, wala na ito at tanging mga kawayan nalang na nakabaon sa lupa ang naiwan maging ang ulo nito hindi na mahagilap nina kap. Laking pasalamat ni kap kay Kulot dahil sa wakas naiganti rin nito ang asawa at anak na biniktima rin dati ng aswang. Napagpasyahan nila ni kap na sunugin na lang ang bahay na iyon ni Norberto.

Wala nang content na nangyari dahil dun. At sa nangyari sa akin tinigil ko na ang channel ko at nagnegosyo na lang kasama si Kulot. May magandang epekto rin sa akin ang nangyari kasi doon ko nakilala ang isang tao magpupuno pala talaga ng kulang sa buhay ko, si Kulot. Dahil sa parehas kami coffee lover at tattoo artist. Sa ngayon tatlo na ang branch ng coffee slash tattoo shop namin.

Pero sa tuwing binabalikan ko ang tagpong iyon, hindi ko maatim na isipin na minsan sa buhay ko ay nakipag jugjugan ako sa isang aswang.

May mga bagay sa buhay natin na akala natin tama dahil napapasaya tayo nito, pero hindi pala lahat ganun.Minsan dahil masyado tayong lunod sa pagnanasa sa mga bagay na gusto natin hindi na natin iniisip ang maling dulot nito sa atin at ang posibleng masamang hatid nito sa seguridad ng sarili at buhay natin. Iyon ang natutunan ko sa karanasan kong iyon. At sana may naiwan din ako sa inyo.

Hanggang dito na lang.

WAKAS.

BOARDERS

“itong floor na lang na ito ang may bakanteng kuwarto. Lima ang bakante rito, ikaw na bahala kung alin sa mga iyan ang kumportable ka. Kasama na sa upa ang tubig at kuryente. May sariling mga kalan at kusina ang bawat unit. Kaya puwede ka mag luto kung gusto mo. Siyempre ikaw na mag provide ng gasul. Siya nga pala, maraming luma na sa mga silid dito kaya kung may sira kang makita hayaan mo na. Mura lang naman ang renta. Pero ok pa ang pundasyon ng gusaling ito kahit anim na sunog na ang pinagdaanan nito.”

“Minsan na pala nasunog ang transient building na ito Manang?”

“Anim na beses na pero kita mo naman parang walang nangyare, buo parin ang building. Huwag ka mag aalala,safe ang lugar na ito. Malapit pa sa lahat, hospital, palengke, simbahan mga mall at sa sakayan ng bus.”

“Pansin ko nga, kaya nga nang makita ko ang lugar na ito, nagustuhan ko agad ang location. Teka sandali lang Manang, sabi mo lima ang available na kuwarto rito. Para saan naman ang silid sa pinakadulo ng hallway?”

“Dating silid iyan ng anak ng naunang may-ari nitong building. Dati pinapaupahan iyan kaso mukhang madalas minamalas. Diyan kasi lagi ang pinagmumulan ng sunog. Ewan nga ba bakit diyan lagi. Simula nun ginawa ng storage ng mga basura at tambakan ng mga lumang gamit ng mga tenant. Kung may mga gamit sa silid mo na hindi mo naman kailangan, itambak mo na lang diyan. Hindi naman iyan naka lock.”

Ako si Warren 30, tubong Bulacan. Bagong dayo sa lugar na ito. Isa akong field reporter at researcher ng isang local tv station at na assigned lang dito sa Visayas para mangalap ng estorya na ipi-feature sa isa sa mga segment namin for halloween. Itong experience ko nangyari seven years ago pa. I was 23 at baguhan pa lang sa field na iyon.

Simulan ko ang kuwento noong unang araw ko nun sa naturang transient building.  Malaki ang transient building na ito may anim na floor at bawat palapag may anim na unit maliban sa unang floor kung saan ginawang karenderya ng may-ari ang kalahati. Naroon din sa unang palapag ang receiving area at ang counter.

“Excuse me miss, si Manang Susing?” Tanong ko nang lapitan ko ang babae na nagbabantay ng counter.

“Wala si Nang Susing sir, umuwi sa anak niya. Kung may concern kayo relay niyo na lang sa akin.”

“Hindi kasi gumagana ang shower sa unit ko tapos iyong gripo hindi rin magamit. Kanina lang sagana pa iyon sa tubig nang i-check namin.” Sabi ko.

“Baka napihit lang ng taga maintenance namin ang main valve ng connection sa unit mo. Jerick! Paki tingin naman ng linya ng tubig sa taas!” Sigaw nito sa isang lalake na nag-aayos ng motor sa labas.

Si Jerick , ang stay-in maintenance ng building na iyon. Magka-edad lang kami ni Jerick kaya siya ang una kong naging close sa unang araw ko sa lugar na iyon. Sumama ako sa kanya para tingnan ang linya ng tubig ngunit nang suriin namin nakabukas naman ang lahat ng valve sa main source ng tubig. Ako naman ang sinamahan nito pabalik sa unit ko para tingnan naman ang gripo at ang linya ng mga tubo sa banyo ko.

Nasa tapat palang kami ng pinto nang mapansin na agad namin ang lumalabas na tubig sa siwang ng pintuan sa baba, kaya agad ko itong binuksan. Nagulat na lang kami nang makitang basa na halos ang buong sahig dahil sa pag apaw ng tubig sa lababo at sa banyo.

Tinungo agad ni Jerick ang gripo tsaka pinatay ang tumatagas na tubig ganun din ang shower at gripo sa loob.

“Baka nabarahan lang ng kalawang ang mga daluyan ng tubig sir, kaya hindi agad tumulo ang tubig. Kita niyo naman kung gaano ka lakas ang tubig dito.” Saad nito.

“Siguro nga, paano ba ito nagkalat pa ako sa unang  araw ko.”

“Tutulungan na kita maglinis sir,  konkreto naman ang sahig dito kaya hindi na aabot sa baba ang tubig. Kukuha lang ako ng mop at mga basahan sa baba.” Sabi pa nito at lumabas na ito ng kuwarto.

Hinayaan ko lang na bukas ang pintuan nun, para makapasok agad si Jerick. Ako naman gamit ang mga nadampot ko na mga lumang damit sinimulan ko nang linisin ang mga natapong tubig sa sahig. Abala na ako sa paglilinis nang may narinig akong pag sara ng pinto. Malakas ang pagkasara nun na tila ba galit at parang nagdadabog ang gumawa nun. Napasilip ako sa labas ng pinto ng silid ko  sa pag-aakalang si Jerick lang iyon. Ngunit nakakabingi ang tahimik ng pasilyo. Walang ibang tao. Pabalik na ako sa loob ng magsalita si Jerick. Hindi ko tuloy naitago sa kanya ang totoo kong pagkatao. Ang linis kasi ng tili ko dahil sa gulat. Bumawi ako at ibinalik sa normal ang boses ko.

“Pasensya na sir at nagulat kita. Dala ko na ang mop at mga basahan lilinisin ko na ang silid niyo.” Sabi nito na pigil ang pagtawa na nakatingin sa akin.

Discreet bi ako, ngunit minsan kapag nauunahan ng gulat, hindi ko maiwasang hindi mapatili at mapasigaw. Kahit ilihim ko pa ang sarili ko sa iba batid ko na huling huli na ako ni Jerick. Pansin ko iyon kasi madalas niya ako sinusubukan kung kakagatin ko ba ang inaalok nitong saging. Ginabi na ako nun ng uwi sa kakaikot sa lugar.  Walang tao sa counter at iilan lang ang kumakain sa karenderya. Doon na rin ako naghapunan dahil tinamad na akong magluto. Habang kumakain ako isang customer sa katabing mesa ko ang panay titig lang sa akin. Nakaupo lang iyon doon at hindi naman kumakain. Malungkot ang mukha nito. Titig na titig ito sa akin na para bang gusto niya akong lapitan. Nginitian ko siya ngunit ganun pa din ang emosyon ng mukha niya. Inalok ko siya ng kinakain ko.

Habang ginagawa ko iyon ,  napansin ko naman ang  nagbabantay sa karenderya na takang-takang nakatingin sa akin. Inutusan nito ang isa sa mga serbidora para lapitan ako at alamin kung may kailangan pa daw ba ako.

“Naku wala, inaalok ko lang sa lalaking iyon ang pagkain ko.” Sabi ko sa serbidora

“Sinong lalake po sir?, kayo lang naman po ang customer namin ngayon. Nakapag bill out na po ang iba kanina at nakaalis na.” Tugon ng babae sa akin.

“Ayon ang lalake sa mesa na nasa likod mo.” Sagot ko na nginunguso pa ang nakatingin sa aming lalake.

“Si sir naman, malayo pa po ang November 1. Wala naman pong ganyanan. Nananakot na kayo niyan eh.”

Pansin ko ang pangingilabot ng babae sa harapan ko na pabaling-baling ang tingin sa likod nito. Natawa ako at bumalik sa kinakain ko. Ngunit nang tingnan ko muli ang puwesto ng lalake wala na ito roon. Nalaman ko rin sa namamahala ng karenderya na wala ngang tao sa mesang tinuturo ko. May kaunting nginig sa loob ko ngunit hindi naman ako natakot, dahil hindi naman nakakatakot ang mukha ng lalake, guwapo pa nga ito at mukhang may lahing Koreano. Biro ko pa sa sarili ko, kung ganun lang din ka guwapo ang mga multo kahit aaraw-arawin pa nila ako sa unit ko ok lang.

“Anak ng titi” bulalas ko nang magulat ako sa pagsingit ni Jerick sa likod ko.

“Be careful what you wish for sir, baka sa hiling mong iyan hindi ka nila patulugin.” Saad pa nito.

“Alam mo ilang araw pa lang ako rito, pero parang ninerbiyosin na ako sa mga panggugulat mo. Bakit ka ba sipot ng sipot sa likod ko? Wala ka bang trabaho?” Tugon ko na kinikimkim ang pagkapikon.

“Wala nga sir eh, wala pa kasing reported na sira mula sa mga tenant. Kayo baka may ipagagawa kayo,di kaya i-utos available po ako 24/7. Mura lang naman po ang serbisyo ko. Kalidad na sulit pa. Lahat ng trabaho name it expert tayo diyan. Kahit masahe kung gusto niyo sir marunong din ako.”

“Ka iyu-tan sa kama kaya mo?” Sabi ko na hindi naman iyon seryoso. Nainis lang talaga ako kaya iyon ang nasabi ko para tigilan na ako ni Jerick.

“Game sir, iyon lang ba? Kaya iyan.”

Nabigla ako ng pumayag ito sa biro ko. Alam kong salat sa pangangailangan si Jerick, ngunit hindi naman ako iyong tipo na basta na lang kakagat sa ganun. Lalo pa at may pangalan akong pinoprotektahan.

“Tatawagin na lang kita kapag taglibog na ako.” Sabi ko at iniwan ito tsaka pumasok na ng silid ko.

Nasa banyo ako nun at naliligo nang makarinig ako ng mga pagkatok sa pintuan ko. Agad na pumasok sa isipan ko si Jerick. Sinigawan ko pa nga ito mula sa banyo hanggang sa nawala na ang mga pagkatok. Nagpatuloy ako sa pagligo. Nag sasabi ako nun ng mukha nang muli naman ako nakarinig ng malalakas na katok mas malakas na kaysa noong una. Halos sisirain na nito ang pinto ko sa lakas ng pagkatok nito.  Mabilis ako nagbanlaw at nagtapis ng tuwalya. Galit akong lumabas ng banyo para bulyawan ang sino mang nambubulabog ng katok.

Ngunit nang nasa may pinto na ako biglang nahinto ang mga pagkatok. Agad ko binuksan iyon at ipinagtaka ko na wala man lang tao sa labas. Tahimik ang pasilyo. Walang ibang tao kundi ako lang. Bigla akong nakaranas ng paninindig ng mga balahibo sa katawan na para bang may dumapong hangin sa aking mukha pero wala naman. Kinalibutan ako nang sandaling iyon. Pabalik na ako  sa loob nang mag bukas ang pinto ng isang kuwarto na katabi ng storage room sa dulo. Bumukas iyon ngunit wala man lang akong nakitang tao.

“Jerick ikaw ba iyan? Naku tigil-tigilan mo na ang pananakot sa akin dahil hindi ako natatakot. Akala mo siguro madadala mo ako sa ganyan. Humanda pag nagkita kami ni Manang Susing isusumbong talaga kita.” Pasigaw kong sabi habang nakatingin sa direksyon ng pinto na iyon.

Ngunit minuto pa ang nagtagal walang Jerick na lumabas. Nainis na ako nun kaya lumapit na ako sa silid na iyon  para palabasin si Jerick. Nasa tapat na ako ng pinto nang umilaw ang ilaw sa loob. Nagulat ako. Dahan-dahan kung tinulak ang pinto. Akmang papasok na ako nang may nagsalita mula sa likuran ko.

“May kailangan ka?” Tanong sa akin ng lalake na nakatayo lang sa likod ko.

Malutong na mura ang nasambit ko sa kanya sa gulat ko. Hindi ko man lang namalayan na nasa likod ko na siya. Tagaktak ang pawis ko sa kaba dahil sa gulat. Nang mahimasmasan ako. Napatitig ako ng mabuti sa kanya. Doon ko naalala ang lalaking nakita ko sa karenderya sa ibaba.

“Ikaw iyong nakatingin sa akin kanina.” Sabi ko.

“Ernesto,” tumango ito at nagpakilala sa akin.

“Warren pare, ako ang umuupa diyan sa unang silid. Pasensya na at muntik ko na mapasok ang silid mo. Akala ko kasi walang tao. Nagtaka ako kasi bumukas na lang ng kusa.” Paliwanag ko kay Ernesto na manghang-mangha sa kagwapuhan nito sa malapitan.

“Sira yata ang doorknob kaya siguro kusang nagbukas. Mukhang hindi ka pa yata tapos maligo, may sabon ka pa sa tenga mo.” Napangiting tugon nito sa akin.

“Mukha nga, nakakahiya tuloy. Sige pare balik na ako sa silid ko. Sakaling may kailangan ka, kumatok ka lang. Nice to meet you pare.” Sabi ko habang paatras na bumalik sa kuwarto ko.

Napako talaga ang mga mata ko sa kagwapuhan ni Ernesto. Maputi at parang Koreano sa kinis ang kutis at balat. Pagkapasok ko ng silid balik banyo agad ako para tapusin ang paliligo. Gusto ko makausap at makakuwentuhan pa muli si Ernesto kaya sumilip ako sa labas at tinignan ang ang kuwarto nito. Nakapatay na nun ang ilaw niya kaya inisip ko na baka tulog na ito.

Nakahiga ako sa kama ko ngunit hindi ako madapuan ng antok. Si Ernesto ang pumapasok sa isip ko. At upang antukin ako naisipan kong simulan ang pagdraft ng gagawin kong kuwento. Binuksan ko ang laptop ko at inihanda na ang mga slides ko. Magsisimula na ako nang tumawag sa akin ang kasamahan kong reporter.

“Kamusta na ang trabaho natin diyan baka kung ano-ano pa niri-research mo diyan ha, alalahanin mo three weeks lang ang stay mo diyan. By October tapos na iyan. Alam mo namang marami pang edits ang gagawin sa materyal na isa-submit mo.” Bungad agad ni Bea sa akin.

“Kung sinamahan mo sana ako rito eh di ang dali ng trabaho. Alam mo namang hindi ko forte ang mga ganitong subject. Isang mag-iisang linggo na ako dito pero parang wala namang interesting stories dito. “

“Naku marami kaya diyan, ang mga na possess na estudyante diba diyan iyan?”

“Sa karatig probinsya iyon at na featured last year.” Sagot ko.

“Maraming ancestral house diyan at mga ruins since Spanish era. Malamang mga hunted na ang mga iyan.”

“Ito nga iyong ginagawa ko ngayon pero parang wala namang special sa topic. Gawan ko na lang ng kuwento. Bahala na kung hindi magustuhan ni boss, ang importante may mai-submit ako.” Saad ko.

“Alalahanin mo nakasalalay sa research mo na iyan ang status mo. Last chance mo na ito so make out your best. Naniniwala akong kaya mo. May enough time ka pa para patunayan ang sarili mo.”

Si Bea lang ang tanging naniniwala sa kakayahan ko. Kaya kahit parang gusto ko nang bumitaw na ka angkla parin ako. Patapos na ang video call namin nang may napansin ito sa likod ko.

“Friend may ka roommate ka ba diyan sa room mo? Para kasing may someone na dumaan sa likod mo. Hindi ko lang na hagip ang mukha pero parang galit ang mukha niya.” Ayon pa sa pagditalye ni Bea sa nakita niya.

“Parang gago ito. Paano naman ako magkaroon ng kasama eh ako lang mag-isa dito sa kuwarto ko. Alam mo hindi nakakatulong sa stress ko ang mga pananakot mo. Sige na ba-bye na, at gagawa pa ako ng draft.” Tugon ko.

Ako na ang tumapos sa usapan namin. Sa totoo lang kinilabutan ako nang mga oras na iyon. Kahit pa noong hindi pa nabanggit ni Bea ang nakita niya. Simula pa lang naramdaman ko na nun na tila may nakatingin nga sa akin mula sa likuran ko. Hindi ko na nagawa ang plano kong gawin. Nawalan na ako ng focus. Nagpa sound trip ko gamit ang phone ko. Nilakasan ko ang volume para mawala ang kaba ko. Kampante naman ako na walang may magrereklamo kasi wala namang umuupa sa katabi kong unit. Tapos malayo naman iyong silid ni Ernesto sa silid ko. Alas dos na ng madaling araw ako nakatulog.

Kinabukasan nun hinanap ko si Jerick sa kahera. Tatanungin ko sana ito kung siya ba ang nagtititrip na kumakatok sa silid ko. Ngunit nagtaka ako sa sinabi sa akin ng babae.

“Kahapon pa po umuwi sa kanila si Jerick at hindi pa po bumabalik hanggang ngayon sir. Bakit sir may ipapagawa ba kayo? Nagkaproblema na naman po ba ang gripo niyo?”

“Wala naman miss, sige salamat na lang.” Sagot ko na takang-taka sa sinabi niya.

Paanong wala doon si Jerick eh kagabi lang nagkausap pa kami. Nalito na ako nun ngunit nagsawalang bahala na lang ako. Sa isip ko baka hindi lang napansin ng babae na naroon pa hanggang gabi si Jerick sa building. Abala ako sa laptop ko nang marinig ko ang boses ni Manang Susing. Malungkot itong kinakausap ang mga nandoon sa karenderya. Lalapitan ko  na sana si Manang Susing nang tumabi sa akin si Ernesto.

“Ikaw pala pare, hindi agad kita napansin. Kakain ka ba?” Tanong ko.

“Hindi nilapitan lang kita para sabihan ka na mag-ingat ka sa kanya.” Sabi nito.

“Kanino ako mag-iingat pare? Sino ba ang tinutukoy mo?” Tanong ko muli, nagtaka na ako nun.

“Ayaw niyang lumalapit ako sa iyo. Galit siya sa iyo baka may gawin siyang hindi maganda.“ayon pa kay Ernesto.

Doon na ako na curious at same time na wi-werduhan sa mga pinagsasabi ni Ernesto sa akin. Napansin ko na lang na nakatingin sa amin ang lahat maging si Manang Susing. Nakaramdam ako ng ilang. Sobrang lapit lang kasi ni Ernesto sa akin at halos idikit na nito ang mukha niya sa mukha ko kapag kinakausap ako. Pabulong pa kasi ang sabi sa akin.

“Pare ang mabuti pa sa taas na lang tayo mag-usap. Mukhang iba na ang titig nila sa atin. Baka isipin nilang mga bakla tayo at dito pa naglalandian.” Sabi ko kay Ernesto.

Napangiti ito sa sinabi ko. Gumanti rin ako ng ngiti. Nagpasya kaming ituloy nalang sa balkonahe ng silid ko ang usapan namin. Umalis kami ng karenderya at tinungo ang silid ko.

Ang gaan ng pakikitungo ko kay Ernesto. Nasa loob na kami ng silid ko.

“Kailan ka pa dumating dito pare?” Tanong ko.

“Nang araw na dumating ka.” Sagot ni Ernesto, nagtaka ako dahil nang araw na iyon ayon kay Manang walang ibang tao na umuupa sa mga silid sa floor na iyon. At sinilip ko pa mismo ang mga silid doon isa-isa. Pero baka kako gabi na nang dumating nun si Ernesto kaya hindi ko napansin.

Matipid ang mga sagot at tugon nito sa akin. Ngunit kalaunan naging makuwento rin ito. Kaya nalaman ko na may karelasyon ito dati na umuupa rin sa silid na inuupahan ko ngayon. At nagulat ako nang banggitin nito na lalake ang naging karelasyon niya dati. Kaya napatanong agad ako kung ano ba siya.

“So pansexual ka? Base kasi sa pag describe mo sa sa sarili mo parang ganun ka. At itong naging karelasyon mo ay isang bi. Nasaan na siya ngayon?”  Tanong ko pa.

“Wala na siya, umalis na lamang siya isang araw at hindi na nagpakita kailanman.” Ang malungkot na sagot nito sa akin.

“Kaya siguro ganun ang mukha mo nang makita noong una, siguro naalala mo sa akin ang boyfriend mo. Kasing guwapo ko ba ang boyfriend mo dati pare?” Sabi ko.

“Kamukha mo, sa totoo lang parang bumalik sa akin ang nakaraan nang makita kita. Akala ko ikaw ay siya. Pero nang malaman ko na iba ka nalungkot ako. At naisip ko na kinalimutan na talaga ako ni Nestor.” Ayon pa kay Ernesto.

“Magka-match pa pala ang pangalan niyo. Pero alam mo gago ang boyfriend mo kung kinalimutan ka na lang niya at iniwan na walang dahilan. Pero teka lang pare, balik tayo sa binubulong mo sa akin kanina. Sino ang tinutukoy mo na mag-iingat ako sa kanya, sino siya?”

Sasambitin na sana ni Ernesto ang pangalan na tinutukoy nito nang biglang may kumatok sa pintuan ng silid ko. Ang lakas na parang gustong sirain ang pinto. Sa isip ko baka si Jerick na naman iyon kaya agad kong binuksan. Ngunit gaya nang nauna , walang tao sa labas. Tahimik ang hallway.

“Kailangan ko nang umalis.” Sabi ni Ernesto at nagmamadali itong pumasok sa kanyang silid.

Iba na ang nararamdaman kong iyon. Iba na ang naiisip ko. Kaya bumaba muli ako para kausapin si Nang Susing sa kakatwang nararanasan ko sa floor na iyon. Inabutan ko ito sa receiving area na may kausap na lalake, Moreno ,gwapo at malaki ang katawan. Pansin ko iyon dahil naka suot lang ito ng sando na maluwag tapos shorts. Napatingin sila ni Manang sa akin habang pababa ako nun ng hagdan.

“Siya nga pala isa siya sa mga umuupa dito, nasa six floor siya. Tenant din siya rito. Kaya kung may iutos siya sa iyo gawin mo. Sir Warren, si Mario nga pala bagong maintenance natin dito.” Nagpakilala ni Nang Susing sa akin sa lalake.

“Bago? Pinalitan niyo na si Jerick Manang?” Tanong ko.

“Hindi mo pa ba alam ang nangyari sa kanya? Wala na si Jerick. Alas diyes ng umaga naaksidente ito, sumalpok ang dinadala nitong motorsiklo sa isang truck ng tubo. Sa lakas ng pagkabangga halos hindi na makilala ang mukha ni Jerick. Pauwi sana iyon sa kanila dahil birthday ng kapatid niya at tatay.” Kuwento pa ni Manang.

“Pero kagabi lang kasama ko pa dito at kausap si Jerick Manang. Kinukulit pa nga ako nun.” Sabi ko.

“Ano? Imposible dahil umaga nangyari ang aksidente. Diyos ko kinilabutan tuloy ako sa sinabi mo. Malamang kaluluwa na lang ni Jerick ang nakausap mo kagabi. Nagparamdam sa iyo si Jerick.” Ayon pa kay Manang.

Lalo lang lumakas ang hinala ko na si Jerick ngang talaga ang kumakatok na iyon sa pintuan ko. Sabi ko pa sa sarili ko, baka galit si Jerick sa akin kasi tinarayan ko ito. Hindi ko na naikuwento pa kay Manang Susing ang experience ko. Nang araw din na iyon pumunta ako ng simbahan para ipagdasal ang kaluluwa ni Jerick at para hindi na niya ako gambalain. At buti naman dahil sa mga sumunod na araw hindi ko na naranasan ang mga pagkatok.

Nagsasampay ako noon ng mga nilabhan ko sa rooftop nang lapitan ako ni Mario. Wala itong pang-itaas na suot at naka-shorts lang. Gusto kong sunggaban ng mga sandaling iyon ang papandisal at pamonay nito habang papalapit sa akin na Naka ngiti. Ngunit super kontrol ako nun dahil lalaking straight ang peg ko doon.

“May kailangan ka pare?” Tanong ko.

“Wala naman sir,”

“Warren na lang, hindi naman ako guro para tawaging sir. Magka-edad lang naman tayo pare. “Sabi ko at gumanti ng ngiti kay Mario.

“May inayos lang akong kawad ng kuryente sa taas, tapos napansin kita rito. Sa katunayan, may itatanong talaga ako sa iyo. Dapat noong isang araw pa. Kaso naunahan lang ako ng hiya.” Sabi nito.

“Bakit ka naman mahiya? Go pare, sabihin mo na sakin kung ano iyang itatanong mo?”

“Bukas ba ang third eye mo?”

Nagulat ako at nagtaka sa tanong niyang iyon. Hindi ako aware sa ganung bagay sa sarili ko pero nang mabanggit ni Mario ang napansin niya sa akin kinilabutan ako. Nabahala sa halip na natakot.

“Bukas din ang third eye ko kaya may nakikita ako na hindi nakikita ng mga normal na mata ng tao. At nakikita ko, na madalas may nakasunod sa iyong kaluluwa. Pero hindi ko naman siya nakikitaan na may masamang intensyon sa iyo, sa halip sa tingin ko pinuprotektahan ka pa nga niya.” Dagdag pa ni Mario.

Sineryoso ko ang sinabi na iyon sa akin ni Mario dahil nga minsan ko na nakaharap at nakausap ang kaluluwa ni Jerick nang hindi ko alam na kaluluwa na pala iyon. At dahil doon nagkaroon ako ng ideya para research ko. Sabi ko bakit pa ako lalayo kung dito mismo sa inuupahan ko makakasagap ako ng kuwento. Lalo pa at na-experience ko na mismo. Inihanda ko na ang mga gagamitin ko sa araw na iyon. Sinigurado kong maayos ang handy cam ko at gumagana. Doon ko na rin pinakilala kina Manang Susing na isa akong reporter at kumakalap ng estorya ng kababalaghan para sa halloween episode ng aming programa.

Sa pagtatanong ko sa kasaysayan ng building na iyon nalaman ko ang malagim  na kuwento ng anak ng dating may-ari ng building na iyon. Ayon pa sa residente na matagal na sa lugar na iyon at katapat lang ng transient building. Isang residential building ito dati bago ginawang paupahan ng mag-asawang Trejos.

“Nag aaral ng law noon ang anak nilang si Vincent. Napakagwapo ng batang iyon. Mabait at madalang lang kung lumabas diyan.  Hanggang isang araw nagulantang na lang ang lahat ng matagpuan itong naliligo ng sariling dugo sa sarili nitong banyo at wala ng buhay.” Kuwento pa ng babae sa akin.

“Pinatay po ba? O nagpakamatay?” Tanong ko.

“Ang sabi pinatay daw, may kuwento namang nag suicide. Hindi naging malinaw ang dahilan. Hindi narin kasi pinaimbestigahan ng mga magulang ang nangyari. Pagkatapos nun, ibenenta na nila ang building sa isang kamag-anak at ginawa ng paupahan. Malapit lang kasi dito ang mga university at mga mall kaya swak talaga para sa mga estudyante at mga trabahante ang puwesto niyan.” Dagdag pa ng babae.

“Diba ang sabi naka-anim na sunog na ang building na iyan?” Tanong ko.

“Oo, pero doon lang naman sa ika-anim na palapag madalas nangyayari ang sunog. Kaya maayos parin ang tayo niyan. Hanggang napunta na kay Manang Susing ang titulo ng gusali.”

“Bakit, ano ang nangyari sa dating may-ari?” Usisa ko.

“Ang sabi nabaon sa utang dahil sa sugal ibenta ang titulo sa asawa ni Manang Susing. Sa anong malas inatake sa puso, kaya ngayon si Nang Susing na ang nagpatuloy diyan. Tapos ginawang kainan ang ibaba.“sagot ng babae.

“Sa nangyaring mga sunog, meron bang mga namatay o naging biktima nun?” Dagdag kong tanong.

“Si Diego,ang bunsong anak ng may-ari. Siya ang naging biktima ng naunang sunog. Patay na ito at lapnos na ang katawan ng ma-recover noon ng mga bombero sa kanyang silid. Na ayon sa pagimbestiga sinadya nitong sunugin ang sarili.” Sabi nito.

Nagtanong tanong pa ako roon sa mga tao sa paligid at doon ko nalaman na silid kung saan natagpuang sunog ang katawan ng isang Diego ay ang dating silid din ng isang Vincent na natagpuan ding patay. Sa naturang silid din na iyon madalas nagsisimula ang sunog. Bumalik ako ng transient building para doon na naman kumalap ng testimonya kung nararanasan din ba nila ang kakatwang bagay na naranasan ko. Itinanong ko rin sa kahera kung bakit wala masyadong umuupa sa ikaanim na palapag. Sa pagtatanong ko hindi nga lang ako ang naka-experience ng hindi normal sa lugar na iyon.

“Kahit hindi mo na sila tanungin mararamdaman mo naman na meron talaga rito. Nasa paligid lang sila at nakatingin sa atin.” Komento ni Mario nang makita akong ini-interview ang ilan sa mga tenant.

“Hindi lang mga kaluluwa ang meron sa building na ito. Marami sa kanila mga elemento mga espiritu ng kalikasan na ginawa ng tahanan ang lugar na ito. Kaya mag-ingat ka sa mga kinakausap mo baka isa na sa kanila ang kaharap mo.” Dagdag pa nito.

“Hindi nakakatulong sa trabaho ko ang pananakot mo sa akin.” Tugon ko.

“Hindi naman kita tinatakot, gusto ko lang na maging aware ka. Para narin sa kaligtasan mo. Hindi madali ang mangialam sa mga bagay na hindi na kabilang sa mga buhay. Mas mainam na huwag na natin silang anyayahan sa mundo natin dahil wala na tayong kontrol sa maaari nilang gawin sa atin.” Ayon pa kay Mario.

Dahil sa interes ko sa mga bagay na ito at bilang parte ng trabaho ko, naging madalas ang mga pag-uusap namin ni Mario. Kung ano’ng dalas ng bonding namin,ang siyang dalang naman ng encounter namin ni Ernesto. Madalas ko sinisilip ang silid nito ngunit palaging nakasara. Hindi ko rin matiyempuhan ang paglabas nito. Kung magkita man kami hapon na on di naman kaya pagabi na. Isa pa sa napapansin ko kay Ernesto ay ang suot nitong damit. Ganun at ganun lang ito lagi. Navy blue na tshirt at maong na pantalon.

Naninigarilyo ako nun sa rooftop nang lumapit sa akin si Ernesto.

“Dito rin kami madalas tumambay ni Nestor kapag gusto namin magpahangin. Sa ganitong oras din.” Saad nito.

“Mahal mo talaga ang Nestor na iyon. Naalala mo pa ang best bonding moment niyong dalawa. “ Sabi ko.

“Ako lang ang nagmahal sa kanya. Kinalimutan na niya ako dahil sa iba.” Muling lumungkot ang mukha ni Ernesto na nakatingala lang sa mga bituin sa langit.

“Sino ba ang pinili niya, iyon bang tinutukoy mo na galit sa iyo? Sino ba iyan pare? Kasama mo ba siya sa silid mo? Kasi noong isang gabi naririnig ko na may nagtatalo sa labas ng kuwarto ko doon sa May hallway. Sisilipin ko na sana kaso tumawag si boss. At nang lumabas na ako wala nang tao roon. Kayo ba ang nagtatalong iyon pare?” Tanong ko.

Tumahimik ito at yumuko. Hindi na ako kinibo kaya tumahimik na rin ako sa kakatanong sa kanya. Batid  kong mabigat ang pinagdadaanan ni Ernesto. Pakiwari ko nakatali ito sa dalawang puso na magkaiba ang pinupusuan. Balak kong i-comfort si Ernesto kaya umayos ko para yakapin siya. Akma ko na siyang yayapusin nang biglang sumindi ang ilaw doon. Patay kasi ang ilaw doon at sinadya ko talagang hindi buksan kasi gusto ko ng tahimik na mood. Pagka-ilaw agad na nagpaalam si Ernesto sa akin.

At saktong pag-alis nito ang siya namang pag-akyat ni Mario doon.  Nagtaka ito bakit ako naroon sa ganoong oras. At nang ibalik ko sa kanya ang tanong. Bigla akong kinilabutan.

“Tinitingnan ko at binibilang ang mga pundidong mga ilaw nang may nakita akong lalake na paakyat dito. Hindi siya pamilyar sa akin kaya sinundan ko. Inakala kong outsider pero nang sumilip ako madilim dito kaya binuksan ko ang ilaw. Ikaw lang pala.” Sabi nito sa akin.

Sinabi ko na baka si Ernesto lang ang nakita nito. Kasi kanina pa ako nandoon sa rooftop. Hindi na ako inusisa pa ni Mario nang sabihin ko na isa sa mga umuupa doon si Ernesto at siya ang kausap ko bago ito dumating. Hindi ko alam na ipinagtanong agad pala nito kay Manang Susing kung sino si Ernesto kinabukasan.

Hapon na nun at naisipan ko munang umidlip bago ipagpatuloy ang aking trabaho. Kakahiga ko pa lang nun sa kama nang may kumatok sa pinto. Bumangon naman ako at tinignan kung sino iyon. Nagulat ako nang may tumambad sa aking lalake na nakatayo roon. Tila galit ang reaksiyon ng kaniyang mukha at ang talim ng mga titig nito sa akin. May itsura rin ito, gwapo, maputi mas matangkad ng kaunti sa akin at malaki ang katawan tulad ni Mario na mukhang tambay ng gym.

“Sino po sila pare? May kailangan ka ba?” Tanong ko.

Hindi ako kinibo ng lalake, sa halip bigla na lang ako nitong itinulak pabalik sa loob. Pumasok din ito at agad na isinara ang pinto. Kinabahan ko, dahil mukhang galit na galit ito.

“Teka lang pare, trespassing na itong ginagawa mo ah. Sino ka ba? Sumagot ka kung hindi tatawag ako ng tulong.” Sabi ko, pero ramdam ko na ang panginginig ng boses ko. Nagtapang-tapangan lang ako.

“Akin ka lang , sa akin ka lang at walang sino man ang aangkin sa iyo sa akin!” Sigaw nito.

Nagulat naman ako sa sinabi nito. Ni hindi ko nga siya kilala. Napapaatras na ako sa kama dahil papalapit ito sa akin.

“Sorry pare, hindi kita kilala at hindi ko gets ang mga pinagsasabi mo. Kaya please bago pa mandilim ang paningin ko sa iyo,  lumabas ka na.” Sabi ko na pilit kinakalma ang sitwasyon.

“Pinapaalis mo na ako? Bakit? Ayaw mo na sa akin? Hindi mo na ako kailangan kaya ganun mo na lang ipatabuyan ha?! Hindi ako papayag na mapunta ka sa kanya. Akin ka lang, naintindihan mo akin ka lang!” Galit na galit na pagkasabi nito sabay sampal sa akin ng malakas.

Sa lakas nun at sa pagkabigla ko napahiga ako sa kama ko. Doon na ako lalong kinabahan dahil iba na iyon pinisikal na ako ng tao. Inisip ko na may saltik ito at napagtripan ako. Mabilis ko hinablot ang ballpen na nasa side table upang gawing pangdepensa sakaling lumapit pa ito sa akin. Sumisigaw na ako ng tulong nun ngunit sa lokasyon ng silid ko mukhang malabo akong maririnig sa ibaba. Ang ipinagdarasal ko lang nun na sana marinig ni Ernesto ang paghingi ko ng tulong o di naman kaya maisipan ni Mario na umakyat doon. Ngunit tila alin man sa option na iyon mukhang malabo. Ang tanging resbak ko lang nun ay ang sarili ko mismo kaya hinanda ko na ang sarili ko.

Ikinagulat ko na lang nang bigla na lang naghubad sa harapan ko ang lalake . Wala itong itinira na kahit anong saplot sa katawan. Tumambad sa akin ang nagmamatigas at magmayabang na titi nito na tayung-tayo.

“Ano ba ang ginawa niya sa iyo na kinalimutan mo na lang ako? Hindi mo na ba kailangan ang katawan ko? Nagsawa ka na ba at naghanap ka pa ng iba? Puwes ipapatikim ko sa iyo muli ang hindi mo pa naranasan baka sakaling masabi mo na ako parin ang mas magaling sa kama.” Saad  nito habang papalapit sa akin.

Natigilan ako sa aking nakita. Natulala ako sa grasyang nakahain sa aking harapan. Matagal nang wala akong dilig at tigang na ang aking balon. Ilang beses ko rin hiniling na may dumating na rasyon ng gatas na libre. At heto na siya kaharap ko na hindi lang rasyon mukhang paayuda pa. Nawala ang kaba at takot sa akin napalitan iyon nang pagkamangha,pagkatakam at kasabikan.

Hindi ko alam bakit hinayaan ko ang lalake na lumapit pa sa akin. Nang nasa ibabaw na ito ng kama ko, bigla na lang nito pinunit ang suot kong t-shirt at agad na sinuso ang mga utong ko. Napaliyad ako sa paglapat ng bibig at dila nito sa bahaging iyon ng katawan ko. Kasunod nun ay puwersahan nitong binaklas ang boxer shorts ko pababa. Kaya nalantad na din sa kanya ang kahabaan ko na matigas na rin at nakatayo. Nang makita niya iyon sa akin doon naman ito dumako at  napamura na lang ako nang sinunggaban niya agad ito at sinubo ng buo. Ang galing-galing niyang chumupapers, parang humihigop lang ito ng straw. At mapapatirik talaga ang mata mo kapag nilabas masok na niya ang tubo mo sa bibig niya.

“Oh shit…ang sarap putcha. Kung sino ka mang demonyong gago ka please lang huwag mong tigilan. Nakakabaliw ang galing mo tang na. Ang sarap” sigaw ng isip ko habang sinisisid ako ng lalaking iyon.

Panay ungol at halinghing lang ang tugon sa bawa’t pag taas baba ng ulo nito sa kahabaan ng tarugo ko. Sa galing niya mabilis ako nagka pre-cum. Iyon pa lang ang ginagawa niya sa akin pero pawis na pawis na ako. Tumigil ito saglit at pinadapa ako. Sunod-sunuran naman ako na parang aso. Muli akong napa mura nang maramdaman ko ang pinatulis nitong dila sa butas ko. Nang magsawa ito roon at masiguradong handa na ito. Pinatihaya na naman niya ako. Sa puntong iyon alam ko na ang gagawin niya kaya lalo akong nasabik. Buong loob ko na tinanggap ang malaking kabute niya sa lagusan ko. At sa laki nga nun napangiwi pa ako sa sakit ngunit kinaya ko. Ang sarap din bumayo ng gago. Sa tagal nang wala akong sexlife hindi ko na maalala kung kelan ba ang huli kong pagpapaararo.

Kayud, kaldag baon-hugot. Iyon ang pinaranas ng lalake sa akin. Sa galing niya nilabasan ako na hindi ko man lang nahahawakan si bunso. Patuloy lang sa pangangabayo sa akin ang lalake. Naka missionary kami kaya kitang-kita ko ang reaksiyon ng mukha niya. Nakatingin lang ako at nakatitig sa kanya nang  mapansin ko ang unti-unting pagbabago ng mukha nito at balat. Tila naaagnas na ito at tila nasusunog. Hanggang sa bigla na lang nagliyab ang katawan nito habang patuloy parin sa pag kayod sa akin.

“Sabihin mo ngayon sa akin sino ba ang mas magaling sa amin sa kama, siya pa rin ba ha?!!!” Sigaw nito na biglang nag bago ang boses.

Napasigaw na ako sa takot nun. Sumisigaw ako ng demonyo. Nagpupumiglas na ako at kumakawala sa kanya ngunit ayaw niya akong tantanan. Lalo nitong sinagad ang pagbaon sa akin. Humigpit din lalo ang pagkakahawak nito sa mga kamay ko. Ang lakas-lakas niya. Tumatawa ito na parang diyablo habang sinasambit sa akin na “sa kanya lang daw ako, pati ang kaluluwa ko.”  Doon ko na napansin na lumiliyab narin ang buong loob ng aking silid. Malaki na ang apoy na nakapaligid sa kama ko. Kaya buong lakas na ako humingi ng saklolo at sinabayan ng dasal. Takot na takot ako nun.

Nang bigla na lang ako nakakita ng nakakasilaw na liwanag, doon na ako nagising at kaharap ko na nun si Mario na nakaupo sa gilid ng kama ko at ginigising ako. Agad ko tiningnan ang sarili ko at napansin ko na hubo’t hubad ako. Napatingin ako kay Mario.

“Uy wala akong ginawa sa iyo ha. Pagpasok ko rito ganyan na ayos mo. Ginising lang kita kasi ang pangit na ng ungol mo at pawis na pawis ka. Ano ba ang napanaginipan mo at tila napadami ang inilabas mo. At ang lapot ha. Mahilig ka pala mag ipon.” Napangiting tugon ni Mario.

“Panaginip lang pala lahat. Akala ko tuluyan na akong nasusunog sa impiyerno. Buti na lang.” Sabi ko.

“Iyon din pala ang itatanong ko, speaking of sunog. May sinunog ka ba dito sa kuwarto mo? Pagkapasok ko kasi rito kanina, naamoy ko agad ang nasusunog na bagay. Tiningnan ko ang paligid wala naman akong napansin na usok.” Ayon kay Mario.

Bumangon ako sa kama ko at itinapis ang aking kumot. Nagtaka ako sa nangyari lalo na nang mapansin ko ang tshirt ko sa sahig na punit na at ang boxer shorts ko na tanggal na ang butones.  Pati ang kumalat na katas sa puson at dibdib ko. Paano iyon nangyari kung panaginip lang lahat iyon. At kung may naamoy na sunog si Mario ibig sabihin totoong nasunog ang kuwarto ko.

“Paano nalaman na kailangan ko ng tulong?” Tanong ko.

“Pinuntahan ako ng kaibigan mo sa silid ko. Kinatok niya ako at sinabing kailangan mo raw ng tulong. Kaya umakyat na agad ako dito. Sa pintuan pa lang rinig na sa labas ang ungol mo. Akala ko nga may kasama ka sa loob, kasi ang ungol mo kanina parang ungol sa porn. Iyong tipong sarap na sarap. Hindi na lang sana kita iistorbohin kaso bigla na lang umiba ang tubo ng ungol mo. Buti na lang bukas ang pintuan.  Doon na kita nakitang binabangungot, nakatihaya habang nakabukaka pa.” Kuwento nito sa akin.

“Sinong kaibigan ang lumapit sa iyo?” Tanong ko pa.

“Hindi ko na natanong ang pangalan paglabas ko kasi umalis agad. Basta guwapo. Baka iyong kasama mo noong nakaraan sa rooftop. Iyong sabi mong tenant rin dito.” Sagot ni Mario.

Si Ernesto agad ang pumasok sa isip ko. Nakakahiya man ikuwento, pero dahil na windang ako sa aking karanasan. Sinalaysay ko kay Mario ang nangyari. Dahil may napansin itong kakaiba sa wrist ng aking mga kamay, May namuong dugo sa bahaging iyon ng aking kamay na tila ba dulot ng mahigpit na pagkakagapos o mahigpit na paghawak na may mabigat na lakas.

“Posible ngang totoo ang naranasan mo at hindi basta bangungot lang. Sa pagkakaalam ko at base sa nangyari sa iyo. Marahil isang poltergeist ang umatake sa iyo. Isang galang kaluluwa na kayang magparamdam at may kakayanang manakit sa iyo. Puwede ring mga masasamang entity na trip lang na paglaruan ka.”  Hinala pa ni Mario.

“Bakit ako? At ano naman ang meron sa akin at ako ang napili nun?” Sabi ko.

“Masarap ka siguro, ibig ko sabihin baka may dahilan kung bakit sa iyo siya nagparamdam. Dalawa lang kasi iyan , posibleng may pag-aari siyang inangkin mo. O maaring inaari ka niya at inaangkin na kanya.“ayon pa kay Mario.

Napaisip din ako kasi noong nakaharap ko iyon, bukang bibig ng lalake na sa kanya lang ako pati kaluluwa ko. Muli akong kinabahan at nabahala sa posibleng epekto nun sa akin. Dahil sa sinabi ni Mario. Nagpatulong na ako sa kanya upang mangalap ng impormasyon tungkol sa kaluluwa or elementong may gawa nun sa akin bilang tulad ko may kakayanan din itong makaranas at makakita ng ganun. Muli akong nag tanong-tanong sa mga nakatira malapit sa transient building na iyon. At kung sino nga ba ang posibleng lalake na nakita ko.

At sa pagtatanong ko iisang pangalan lang ang kanilang binabanggit, ang Diego. Kaya inalam ko ang lahat tungkol sa kanya. At nang masumpungan ko sa internet ang pangalan niya at litrato, kinalibutan ako. Dahil siya nga iyong lalaking nagpakita sa akin sa panaginip. Agad ko iyong pinaalam kay Mario. Nasa silid ko kami nun at pinaguusapan ang tungkol kay Diego at sa nangyari noong insidente ng sunog noon sa floor na iyon.

“Seaman pala itong si Diego, at lumalabas sa imbestigasyon na suicide ang ginawa niyang pagsunog sa kanyang sarili. Pero hindi man lang denitalye sa nakasulat dito ang dahilan niya sa pagpakamatay.” Saad ni Mario na binabasa ang reported incident sa nakita naming site.

“Base sa pagpakita niya sa akin at sa ginawa niya sa akin posibleng bakla ang Diego na iyan at inakala niyang ako ang boyfriend niya. Kaya ganun na lang ito ka gigil sa akin nang angkinin niya ako.” Sabi ko.

“Mukhang hindi lang naman siya ang may gigil sa nakita ko nang maabutan kita. Aminin mo nasarapan ka rin sa nangyari sa inyo.” Hirit ni Mario sa akin na tawang-tawa.

Hindi ko na nilihim kay Mario kung ano ako. Inamin ko sa kanya na nadala rin ako sa tagpong iyon. At kahit sabihin pa na multo iyon eh pang performance level din naman ipinaranas nun sa akin. Habang nagkukuwentuhan kami ni Mario hindi ko napansin na halos nakadikit na pala ito sa likod ko habang makikinood sa laptop ko. At may naramdaman ako.

“Ini-imagine mo rin ang nangyari sa akin noh, ramdam ko kasi ang pagkislot ng titi mo na tumatama sa likod ko habang nagkukuwento ako.” Sabi ko.

“Nabibilib lang kasi ako, kung paano na ang isang kaluluwa nagagawa pang makipag talik sa isang buhay.” Tugon nito.

“Kaya balak mo rin subukan sa akin? Naku huwag muna ngayon. Hindi pa ako nakapag move-on sa ginawa sa akin ni Diego. Baka bumalik iyon at kung ano na naman ang gawin nun. Lalo pa at kini-claim ng demonyong iyon na pag-aari niya ako.” Sabi ko.

“Alam mo sabi ng tatay ko na Albularyo, ang dapat daw katakutan mga buhay. Walang magagawa ang kaluluwa kung hindi natin sila hahayaang gambalain tayo. Kaya huwag mo siyang isipin, ilagay mo sa sarili mo na hindi siya nag i-exist upang hindi siya makapaghigop ng enerhiya mula sa iyo.” Saad pa sa akin na pabulong sa tenga ko.

May dulot na kiliti sa akin ang pagbulong na iyon sa akin ni Mario. Napalingon ako sa kanya, dahil dun nagtama ang mga tinginan namin. Dama ko ang bawat hangos ng hininga nito sa mukha ko. Titigan lang kami sa isa’t-isa at nagpapakiramdaman hanggang sa hindi ko na kaya at bumigay ako, dinakma ng bibig ko ang mga labi ni Mario at hinalikan ito ng todo. Lumaban sa eskremahan ng labi si Mario. Ang galing niyang humalik swabe pero may angas, may gigil. Ang sarap niyang kahalikan.

“Teka sure ka bang totoong tao ka? Hindi multo? Baka kasi panaginip na naman ito.” Sabi nang saglit na bumitaw mula sa laplapan namin ni Mario.

“Eh di subukan mo nang malaman mo kung sino ang mas magaling ang buhay o ang patay.” Nakangising tugon ni Mario sa akin at muli niyang sinibasib ng halik ang mga labi ko.

Hindi na kami umabot sa aking kama. Sa upuan ko pa lang ginalugad na ni Mario ang katawan ko. Matindi rin sa romansahan ang lalaking ito. Daig pa ang turo kung makasuwag ng lagusan ko. Palaban ito at may laban talaga ang kargada niya. Mataba din at mahaba. Ulo pa lang mapapa aaaw ka na sa laki. Kayod kabayo kung bumayo si Mario sa akin. Sarap na sarap na kaming dalawa sa isa’t isa nang bigla na lang gumana ang shower ng banyo. Napahinto kami ni Mario sa aming ginagawa at nagkatinginan. Sumunod nun bigla na lang nagpatay-sindi ang mga ilaw sa loob. Kumalas na sa pagkakabaon sa akin si Mario. Tumayo na rin ako at nakiramdam sa paligid habang unti-unting sinusuot ang hinubad kong shorts.

“Nandito siya” sabi ni Mario.

“Diego kung ikaw man iyan lubayan mo na ako. Dahil sinisiguro ko sa iyo hindi mo ako makukuha!” Pasigaw kong sabi.

Tila mali yata na ginawa ko iyon.Naging mas nakakatakot na ang sumunod na nangyari. Biglang nagbagsakan ang mga nakasabit na frame sa dingding ng silid ko at nagkanda basag-basag ang mga salamin nito. Maging ang mga pinto ng hanging cabinet nagbukas sara na. Sa takot namin paunahan kami ni Mario sa pinto. Ngunit hindi namin ito mabuksan. Napasigaw pa ako nang makita kong tila may humahablot sa buhok ni Mario na hindi ko nakikita. Pilit namang kumakawala si Mario lumalaban ito sa puwersa na hindi namin nakikita.

Sumisigaw na ako ng tulong dahil sa takot habang kinakalampag ang aking pintuan. Nang mapansin ko ang bukas na bintana sa balkonahe ng aking kuwarto. Patakbo akong lalapit sana roon nang bigla na lang ito sumara ng malakas dahilan para mabasag din ang ilan sa mga salamin nito.

“Galit siya, sobrang galit” bulalas ni Mario.

“Sa ngalan ng diyos na makapangyarihan sa lahat, bumalik ka sa impiyernong pinanggalingan mo! Lubayan mo ako!” Sigaw ko nun.

Biglang nakarinig kami ng galit na boses na umaatungal kasabay ng malakas na hangin na bigla na lang pumasok sa silid ko na iyon. Sa lakas, nag siliparan na ang mga gamit ko sa loob kasama na ang laptop na agad ko ring hinablot sa ere. Sinabayan ako ni Mario sa pagdarasal habang patuloy ang tila ipo-ipo sa loob ng silid.

Nilakasan din namin ang dasal hanggang sa tila hinigop ng hangin ang pinto at bumukas ito. Kasunod nun ang agarang pagsara rin ng pinto ng malakas. At doon na humupa ang lahat. Bumalik sa normal ang loob ng kuwarto wala na ang hangin. Wala na rin ang nakakakilabot na boses . Tanging naiwan doon ang mga nagkalat ko na gamit mga basag na salamin at basang sahig dulot ng pag apaw ng tubig mula sa banyo.

Nang masigurong kumalma na ngang lahat. Dali-dali kaming lumabas ng kuwarto at bumaba. Nasa hagdan kami nang mapansin ko ang isang lalaking kausap ni Manang Susing sa counter area isang police. Nagtaka ako nang lingunin ko si Mario hindi na ito nakasunod sa akin. Binalewala ko lang iyon kasi balot pa ako nun ng takot. Bumaba ako. Lalapitan ko na sana si Manang Susing para magsumbong sa nangyari sa amin ni Mario sa taas nang mapansin ko na nakatingin ang lahat sa akin. Doon ko napuna na naka-shorts lang pala ako, at baliktad pa. Pawisan din ako nun.

Ang buong akala ko sa akin sila nakatingin ngunit hindi pala. Dahan-dahan akong lumingon at nagulantang ako sa aking nakita. Nakatayo sa likuran ko si Diego.

“Bakit sir Warren?” Tanong ni Manang Susing sa akin ng mapasigaw ako.

“Ang multo! Minumulto ako ni Diego sa aking kuwarto. Naririto ang kaluluwa niya at nais niya akong isama.” Sabi ko na nakatingin sa nakatayong si Diego sa isang sulok.

Napansin ko na biglang natawa si Manang Susing pati na ang kahera sa counter. Pigil din ang tawa ng pulis na nakatingin sa akin.

“Naku sir, hindi po si sir Diego iyan. Si sir Daniel po iyan sir ang kakambal ni sir Diego. At lalong hindi siya multo” sabat ng babaeng kahera at natawa na nga ito.

Doon na lumapit ang kamukha ni Diego na sinasabing kakambal nito at nagpakilala sa akin.

“Father Daniel, kapatid ng tinutukoy mo na si Diego na namatay mismo sa bahay na ito three years ago.”

“Pari ka, so naniniwala ka na may mga kaluluwang bumabalik. Nagpaparamdam, hindi matahimik and worst nananakit?” Sabi ko.

“Walang kaluluwa na may kakayahang bumalik sa mundo ng mga buhay unless kagagawan ito ng mga diyablo at mga elemento ng kadiliman.” Tugon ng pari sa akin.

Isinalaysay ko sa kanya ang nangyari sa akin. Nakikinig lang sila sa kuwento ko at nang nabanggit ko ang tungkol kay Mario na siyang Saksi sa naranasan ko, sumingit na ang pulis.

“Imposibleng kasama mo dito ang sinasabi mong si Mario Amores. Dahil kaninang umaga, nasangkot ito sa isang aksidente na kanyang kinasawi on the spot. Nagulungan ito ng isang cargo truck nang akmang patawid ito ng kalsada.” Kuwento ng pulis.

Halos manglamig ako sa gimbal sa nalaman ko. Ibig sabihin isang kaluluwa na rin pala ang nakasama ko nuon kuwarto kani-kanina lang.

“Kaya nga nandito si Father Daniel, inimbitahan ko siya rito para magsagawa ng cleansing at mabindisyunan ang buong building. Sa request na rin ng mga tenants at ng mga nandiyan sa karenderya. Nitong mga nakaraang mga araw ay bigla na lang sila nakakaramdam ng hindi maganda sa lugar na ito. At hindi pa nga tapos ang isang buwan dalawa na sa mga maintenance ko ang namatay sa aksidente. Malas sa negosyo pag sunod-sunod ang ganyan.” Ayon pa kay Manang Susing.

“Kaya pala madalas nakikita kitang may kausap kahit wala naman sir Warren. Hindi kaya kaluluwa rin iyong nakakausap mo?” Hirit ng serbidora sa may karenderya ng marinig ang usapan namin.

“Si Ernesto ang umuupa sa six floor din iyong unit na katabi ng storage room Manang. Siya lang naman ang madalas kong kakuwentuhan simula noong tumira ako dito.” Sabi ko.

“Ernesto? At imposibleng may nakaupa roon. Lahat ng tenant sa akin dumadaan. Ikaw lang ang umuupa sa floor na iyon. Sinong Ernesto ba ang tinutukoy mo sir Warren?” Tanong ni Manang Susing na takang-taka sa sinabi ko.

“Sa dami na ng dumaang tenant dito, hindi na namin halos matandaan ang mga pangalan at mukha ng mga umuupa. Pero kung ang tinutukoy mo ay matangkad,pogi parang Koreano at maputi baka si sir Nesto iyon. Crush kasi iyon dati ng karamihan dito pati na ng ibang mga tenant. At sa pagkaalala, doon nga sa may dulo ang unit niya.” Sabat pa ng kahera.

Naguguluhan na ako sa mga nangyayare hindi ko na alam noon kung ang mga kaharap ko ay totoong tao pa ba o mga multo na rin. Palihim kong kinurot ang balat ko sa braso. Gising ako.

Naikuwento ko sa kanila ang nangyari sa akin sa aking kuwarto kaya nagpasya na si father Daniel na isagawa na ang deliverance at pag cleanse ng mga unit lalo na sa floor kung saan ako nakaupa. Papaakyat na sana kami nang makarinig kami ng mga kalabog sa itaas ng unit ko at isang sigaw na humihingi ng tulong. Nagkatinginan kaming lahat dahil alam namin na hindi galing sa multo ang sigaw na iyon.

“Sindihan niyo na ang mga kandila, at sabayan niyo ako sa aking pagdarasal. Huwag kayong papatinag sa mga maririnig niyo at makikita. Halina kayo aakyat na tayo, mauuna ako.” Paalala ng pari sa amin.

Pagkakataon ko na iyon na makuhanan ng aktuwal ang nagyayari sa lugar na iyon. At sa isip magiging magandang subject ito para sa ginagawa kong istorya. Kaya kahit nanginginig ang kamay ko sa takot nagawa kong magbidyo gamit ang cellphone ko. Kasama sina Nang Susing,ang pulis, at ang ilan sa mga tenant na nagbuluntaryong sumama umakyat na kami ng hagdan. Nasa huling hagdan na kami paakyat ng six floor nang bigla na lang namatay ang lahat ng ilaw sa building. Inakala naming brownout lang ngunit nang napalingon ako sa bintana sa gilid ko, may mga ilaw naman sa mga katabing gusali at bahay.  Natakot ang iba sa amin kaya bumalik ang kalahati sa amin sa baba.

“Father, mukhang natunugan yata ng kakambal mo ang balak mo. “ Sabi ko.

“Demonyo ang nananakot sa atin hindi ang kapatid ko. Maaring ginamit niya lang iniwang alaala ni Diego upang magkaroon siya ng malalapitan sa mundo natin. At sisiguraduhin ko na magwawakas na iyan ngayon.” Tugon nito sa akin.

Muling nagusal ng dasal ang pari sa linggwaheng Latin. Kanya-kanya naman kaming dasal habang nakasunod kay Father. At wala pang limang minuto bumalik ang ilaw, at lumiwanag na muli ang paligid. Ngunit naroon parin ang mga kalabog sa taas at ang sigaw na humihingi ng tulong. Nasa baitang na kami ng ika-anim na palapag nang napahinto ako. Nakita ko si Ernesto na nakatayo sa gitna ng hallway na nakatingin sa amin at tila ba hinihintay ang pag-akyat namin. Akala ko, ako lang ang nakakakita sa kanya. Nakita rin pala siya ni Father Daniel,

Napansin ko ang pananahimik ng pari, nakatingin lang ito sa direksyon ni Ernesto. Kinalabit ako ni Manang Susing.

“Sir, ano ang nangyayare bakit bigla na lang natulala si father?” Tanong nito sa akin.

“Nakatingin kasi dito si Ernesto.” Sabi ko.

“Asaan, wala naman kaming nakikita?” Tanong ng isa pang kasama namin.

Sinabi ko sa kanila ang nakikita ko, kaya lalo silang kinilabutan at natakot. Sa pag-akyat namin sa palapag na iyon nawala na ang kaninang ingay na narinig namin. Nakatingin parin ako kay Ernesto at inu-obserbahan si Father Daniel. Tumalikod sa amin si Ernesto at tinungo ang silid kung saan ko siya unang nakita. Kitang kita ko kung paano ito tumagos sa pinto na parang usok. Doon na ako naniniwala na totoo nga ang mga kaluluwa. Nagmamadali naman si Father na sundan ang kaluluwa ni Ernesto. Sumunod din kami sa kanya. Tumayo sa tapat ng pinto ang pari at muling nagdasal, gamit ang dalang agua bendita binasbasan nito ang pinto. Nagulat kaming lahat ng pumihit ng kusa ang door knob at nagbukas ang pinto. Madilim noon sa loob ng silid ngunit nang muling magusal ng dasal na Latin ang pari, nagulat kami nang bigla na lang nagliwanag ang buong paligid ng silid, maliwanag… ngunit hindi galing sa ano mang ilaw doon na saglit lang din nawala.

“Naitawid na natin ang isa. Ngunit mukhang mahihirapan tayo sa pangalawa.” Saad ng pari sa amin.

Lumabas kami sa silid na iyon at binalikan ang silid ko kung saan sa pintuan pa lang ng kuwarto ko tila hinaharangan na kami. Bigla na lang umiihip ang malakas na hangin sa harapan namin dahilan upang mamatay lahat ng mga sindi ng aming kandila. Kabado na kaming lahat ngunit pilit kaming nagtapang-tapangan upang hindi kami mawala sa pukos. Ako ang pumihit sa doorknob ng pintuan ko dahil hawak ko noon ang susi. Ngunit hindi ko mabuksan ang pinto. At kahit umuusal na ng dasal si Father Daniel at sinasabuyan na nito ng bendita ang pinto ayaw parin nito mabuksan.

Sunod na namin narinig ang mga pagkatok ng malakas mula sa loob ng unit ko. At ang boses na humihingi ng tulong. Nagulat kaming lahat na naroon ng marinig namin ang sigaw mula sa isang pamilyar na boses.

“Mario ikaw ba ang nandiyan?!!!” Sigaw kong tanong habang kinakatok ko ang pinto.

“Oo ako ito, tulong pakiusap, hindi ko mabuksan ang pinto!” Tugon ni Mario mula sa loob.

“Baka hindi talaga si Mario iyan at ginagaya niya lang ang boses. Father palayasin mo na rito ang demonyo na iyan nang matahimik na itong lugar na ito.” Wika ni Manang Susing.

Patuloy lang sa pagdarasal si Father Daniel habang nagwiwisik ng sagradong tubig sa pinto at sa paligid nito. Hindi rin tumitigil si Mario sa pangangalampag sa loob. Hanggang sa nagmungkahi na ang kasama naming pulis na sirain na lang ang pinto mula sa labas. At sa pahintulot ni Manang Susing, pinagtulungan naming sipain ang pinto hanggang sa nabuwal nga ito. Doon na namin inabutan si Mario na nakatayo sa gilid ng dingding.

Hindi makapaniwala sina Manang Susing nang makita si Mario na buhay na buhay ngunit balot ng takot ang mukha. Agad ko nilapitan si Mario upang siguraduhing buhay nga ito at hindi kaluluwa. Halos hindi na mawari ang loob ng aking unit, nagkalat na sa loob ang aking mga gamit maging ang kama ko nakabaliktad na. Tila dinaanan ng bagyo ang loob ng aking silid.

Sa puntong iyon mas matinding pagdarasal na ang ginawa ng pari, at kitang-kita ko sa kanya ang hirap na kanyang ginagawa. Pansin ko ang gabutil na nitong pawis. Tumagal rin ng ilang minuto ang pakikipagbuno nito sa diyablo na nanahan  sa unit na iyon. Bago matapos ang pagpapalayas ni father Daniel, muling nilukob ng malakas na hangin ang buong silid at rinig na rinig namin lahat ang isang nakakakilabot na sigaw mula sa di maipaliwanag na boses ang unti-unting papalayo kasama ng hangin.

Matapos ang laban, halata kay father Daniel ang pagod. Nagpahinga lang ito saglit at muling tinuloy ang pagbendisyon sa lahat ng mga natitirang unit ng building. Saksi ang ilan sa building na iyon sa hindi malilimutang karanasan ko sa pag stay doon. Nanghumupa na lahat at kumalma na napag-alaman namin mula kay Mario na may dumukot pala sa wallet nito nang papunta na ito doon. At ang inakala ng mga pulis na siya ay ang mismong tao na dumukot ng wallet niya.

“Bakit ka kasi nawala sa likod ko nung pababa tayo?, naniwala tuloy ako na multo ka rin.” Tanong ko kay Mario nang makausap ko ito.

“Napansin ko kasi na naka-brief lang ako, akala ko nga kasi naka-shorts na ako kaya bumalik ako sa unit mo, eh kaso nang palabas na sana ako, bigla na lang nagsara ang pinto kaya iyon na trap na ako sa loob.” Paliwanag ni Mario sa nangyari.

Hindi na kami nakatulog ng mga sandaling iyon maging ang ibang mga tenant, magdamag na kaming lahat nakatambay sa kainan sa baba habang nagkukuwentuhan sa mga karanasan nila sa building na iyon. Hindi malinaw ang puno’t ugat kung bakit nagkaroon ng ganun sa gusaling iyon. Hanggang teyoriya at haka-haka lang ang karamihan sa nakukuha kong impormasyon sa lahat. Maging si Father Daniel man ay walang nakuhang malinaw na sagot tungkol sa pagkamatay ng kanyang kakambal na si Diego. Ibinahagi ko sa kanya ang kuwento ayon kay Ernesto tungkol sa buhay ng kakambal niya sa building na iyon ngunit wala na itong naikumento. Hindi rin ito naniniwalang nagpakamatay ang kanyang kapatid dahil sa problema sa pag-ibig.

Maraming nagsabi na baka biktima lang din sila nung demonyo na namamahay dun nang hindi nila namamalayan kaya humantong sa malagim na wakas ang kanilang buhay.

Nabuo ko ang aking kuwento isang araw bago ang huling stay ko sa building na iyon. Maaring hindi kapanipaniwala ang nangyari sa akin ngunit saksi ang mga mata ko sa karanasan na iyon. Totoong may kabilang buhay, may kabilang mundo ngunit iilan lang sa atin ang biniyayaan ng kakayahang masilip ito upang ipaalam sa iba na nag i-exist sila.

“Babalik ka pa ba matapos mo ma-experience ang mga iyon?” Tanong sa akin ni Mario nang maabutan niya ako sa aking unit na nag-iimpake na ng aking maleta.

“Kung may rason naman para bumalik ako, bakit hindi. Maganda ang lugar na ito.” Sagot ko.

“Anong rason ba ang kailangan mo para bumalik?”

“Trabaho, bakasyon at kung may babalikan ako. Pero parang malabo namang may babalikan pa ako rito. “ Tugon ko na nagpaparinig kay Mario.

“Paano kung hihintayin kita, babalikan mo ba ako?”

Hindi ko na sinagot ang tanong ni Mario sa akin, niyakap ko na lang siya at hinalikan. Sa paghahanap ko ng kuwento sa lugar na iyon para sa aking trabaho, natagpuan ko rin ang isang karakter na kukumpleto sa sarili kong kuwento.

Hanggang dito na lang,

Warren.

WAKAS

GAYUMA NG ASWANG

Sa totoo lang bagama’t personal ko mismo naranasan ang bagay na ito, hanggang ngayon hindi parin ako makapaniwala na totoo ang lahat ng mga bulong-bulungan lang dati sa baryo nina lola sa probinsya sa bandang Visayas.

Ako si Victor may asawa na at dalawang anak. Hindi ko na ibubulong sa inyo ang edad ngunit base sa kuwento ko alam ko naman mahuhulaan niyo naman. Nangyari ang ikukuwento ko sa inyo way back year 1990. Twenty three years old ako noon at nagtatrabaho bilang field driver ng isang bottling company. Dahil sa trabaho ko madalas nasa biyahe ako at nakakapunta ako sa ibat-ibang bayan at lungsod.

“Bong tol, mukhang gagabihin na tayo nito tsaka tila aabutan pa tayo ng ulan sa daan.” Sabi ko sa kasama kong pahinante.

Sa huling pasada namin sa huling bayan na diniliberan namin inabutan na kami ng gabi pauwi. Dagdag pa ang makulimlim na panahon na tila nag babanta ng malakas na ulan. Naghanap kami ng puwedeng mapaglipasan ng gabi. Masyado ng kalat ang dilim sa paligid at kakaunti na lang ang mga bukas na tindahan at bahay sa daan kaya nagpasya na kami ni Bong na tumabi na muna sa gilid ng isang palayan.

“Hindi ka ba nagugutom tol?” Tanong ni Bong.

“Medyo nga eh, ano sa iyo kung hahanap muna tayo ng kainan sa malapit? Makakabalik naman tayo siguro sa truck bago pa tuluyang bumagsak ang ulan.” Ani ko.

“Sa banda roon, may nakita akong bukas na karenderya sa dulo. Hindi iyon malayo rito makakabalik agad tayo.”

Naglakad kami ni Bong hanggang sa narating namin ang sinasabi nitong karenderya. Pasara na ang naturang kainan buti na lang at nakahabol pa kami. May edad na mama ang bantay ng kainan na iyon. Sa tindig nito mukhang nasa kuwarenta na, sa kanyang edad kapansin-pansin pa rin ang magandang pangangatawan nito. Makisig at matipuno. Bakas din ang gandang lalake nito kahit natatakpan na ito ng balbas na mapuputi. Kasama niyang umaasikaso sa amin ang isang binata na sa dese otso na ang edad. Pansin ko ang malamyang kilos ng nasabing binata habang pinagsisilbihan kami ni Bong. 

Pansin din pala iyon ni Bong. Wala sa binata ang atensyon ko pero si Bong, sinasakyan ang pagpapa-cute sa kanya ng binata. Pilyo si Bong at wala itong sinisino-sino kapag dinatnan ito ng kapilyuhan lalo na kung pangunahan na ito ng libog. Nakita ko pa ng hinawakan ni Bong ang kamay ng binata nang akmang kukunin na  ng binata ang bayad namin na ipinatong ni Bong sa mesa. Tapos na kaming kumain at magpapaalam na sana kami ni Bong ng bigla namang buhos ng malakas na ulan.

“Ang mabuti pa dumito na muna kayong dalawa, masyadong malakas ang ulan. Mukhang ito na ang unang bagsak ng bagyo sa atin.” Saad ng lalake sa amin.

Hindi namin naisip na may paparating palang bagyo  ng sandaling iyon. Sa lakas nga ng bagyo napilitan na kaming manatili sa karenderya na iyon. Tumulong na rin kami ni Bong na maisara ang kainan nila. Matapos maisara ang karenderya pinatuloy na kami ni Manong Eme sa mismong bahay nila na nasa likod lang ng karenderya. Doon narin namin nakilala si Moy. Siya ang binatang kasama nito. Pamangkin ni Manong Eme. Kasama nila sa bahay ang ina ni Moy na kapatid ni Manong Eme ngunit nang araw na iyon nasa ibang bayan ito kaya silang magtiyo lang ang nandoon.

“Bukas na kayo umuwi, dito na kayo magpalipas ng gabi. Mukhang matitino naman kayo. Moy maglabas ka dito ng ilang unan at kumot para sa kanila.”

“Huwag na Manong, ayos na kami ni Bong sa upuan na ito. Sanay naman kaming matulog ng nakaupo.” Sabi ko.

“Sasamahan na kita Moy.” Biglang sabat ni Bong na sinundan si Moy sa isang silid.

Napakunot ako ng noo sa inakto ni Bong, alam ko na ang kalokohang binabalak nito. Nakipagkuwentuhan ako kay manong Eme habang hinihintay ang dalawa. Ngunit limang minuto na hindi pa nakalabas ang dalawa sa silid na pinasukan nila. Natagalan din si Manong Eme kaya tinawag na nito si Moy. Tinawag ko rin si Bong.

Nang lumabas si Bong napakindat ito sa akin at nakangisi sabay kambiyo ng bukol nito sa harapan. Sunod na lumabas si Moy na nagpupunas ng kanyang bibig habang yakap-yakap sa kanang braso nito ang dalawang unan at isang kumot. Nagkatitigan kami ni Bong, sumenyas pa ito sa akin gamit ang dila na tila may nakasubo sa kanyang bibig.

“Solid sumubo tol, pro na pro saglit lang pero …booogs!!! Sabog agad.”  Bulong pa ni Bong sa akin na nakangisi pa.

“Loko ka talaga kahit sino na lang pinapakain mo ng  buratso mo na iyan. “ Sabi ko.

“Mapagbigay lang ako tol, tsaka masarap kaya magpakain. Try mo kasi minsan.” Tugon ni Bong.

“Huwag mo nga akong idamay sa kamanyakan mo. Alam mo sa ginagawa mong iyan magugulat ka na lang isang araw bulok na iyang  buratso mo.” Sabi ko.

Naputol kami ni Bong nang muling lumapit sa amin si manong Eme at inabutan kami ng banig. Sa pinaka sala nila kami na puwesto matulog.  Doon namin nilatag ni Bong ang maliit na banig na pinahiram ni manong sa amin. Siksikan kaming dalawa sa maliit na banig na iyon.  Nakikinood pa kami ng balita sa tv kasama ang magtiyuhin nang biglang nawalan ng kuryente.

“Moy kapain mo sa may tokador ang rechargeable flashlight ng may ilaw dito sa labas”. Utos ni manong Eme.

Tahimik naman na sumunod si Moy. Ang dilim-dilim ng paligid na halos hindi na namin maaninag ang isa’t-isa sa loob. Nasa tabi lang kami ni Bong at naghihintay saglit.  Nang mapansin ko na wala na sa tabi ko si Bong ng kapain ko.

“Bong?” Pagtawag ko.

Ngunit hindi ito tumutugon sa akin. Sunod na nagsalita si Moy mula sa silid na pinasukan nito.

“Tiyo, hindi gumagana ang flashlight. Hindi yata na charge.” Ani nito.

“Saglit at titingnan ko sa kusina kung may lamang gas ang gasera. Mga nonoy pagpasensyahan niyo na, hindi kasi ako nakabili ng maaga ng kandila.” Wika pa ni manong Eme na nasa kusina.

“Walang kaso iyon manong, huwag niyo na kaming alalahanin dito. Mabuti pa magpahinga na lang kayo.” Tugon ko habang hinahagilap sa gitna ng dilim si Bong.

Sumang-ayon naman si Manong Eme at narinig ko na pumasok na ito ng kanyang silid. Hindi parin tumutugon sa akin si Bong, maging si Moy tila nawala na rin sa anino ng dilim at hindi ko na rin marinig. Nagpasya na akong hayaan na nun si Bong sa katarantaduhan niya at itulog ko na lang ang lahat. Ngunit tila ginagambala ng kuryusidad ang isip ko sa pinaggagagawa ng kasama ko. Bumangon ako at dahan-dahang kinapa ang ding-ding malapit sa silid na pinasukan ni Moy. Kurtina lang ang nagsisilbing harang sa pinto. Nang  akma na akong papasok nakasalubong ko na si Bong na halatang nagulat nang magkasalubong kami.

“Pucha pare, mukhang may balak ka yatang sumigunda ah. Sige lang…pasok lang, hindi iyon papalag. Tila sabik din sa turon ang isang iyan.” Bulong pa ni Bong sa akin na nakangisi.

“Bakit ano na naman ang ginawa mo sa kanya?”

“Nagpatasa lang ako ng aking lapis, tsaka  nagsulat.  Sina-id ko lang iyong tinta ko sa kanya. Medyo nabitin kasi kanina.” Sagot nito sa akin sabay tapik ng balikat ko tsaka tinungo ang higaan namin.

Sumunod ako sa kanya at tumabi narin para matulog. Hindi ko maiwasang hindi i-imagine ang ginawa ni Bong kay Moy. At sa kakaisip ko unti-unting lumilinaw sa isip ko ang rehestro ng ginawa nila sa loob ng silid na iyon. Kitang-kita ko sa aking isipan ang marahang pagbayo ni Bong sa butas ni Moy na animoy naglulupak ng saging saba.  Sa kaka-imagine ko ginapangan ako ng mainit na boltahe sa aking mga ugat hanggang sa natagpuan ko na lang ang sarili kong himas-himas na ng isa kong palad ang nagmamatigas ko ng buratso.

Gusto ko mang ibaling sa ibang imahe ang isip ko, tanging ang kalokohan ni Bong ang naglalaro sa imahinasyon ko. Siya at ang pag araro nito kay Moy ang malinaw sa isipan ko. Lalo lang ako ginapangan ng init ng libog dahil sa ramdam ko ang init ng balat ni Bong na nakadikit sa akin. Ngunit ayoko namang ipahalata sa kanya ang ginagawa ko kaya marahan lang ang naging pagkilos at hagod ko. Nasa kalagitnaan ako ng kasarapan ko nang kumilos sa tabi ko si Bong at humarap sa akin. Napahinto ako at nakiramdam saglit. Nang masigurong tulog na ito muli akong kumilos. Pinilit ko na ang sarili ko na labasan agad ng makatulog na rin ako. Ngunit laking gulat ko na lang nang may dumamping palad sa hawak kong buratso.

“Ako na nga tol, hindi ako makatulog ng maayos sa ginagawa mo. Tutulungan na kita.” Biglang salita ni Bong sabay sakmal sa leeg ng aking buratso.

“Gago, tanggalin mo nga iyang kamay mo sa ano ko. Ano ba tol, nababakla ka na ba?” Sabi ko na nabigla sa ginawa ni Bong sa akin.

“Mas masasarapan ka kung ibang kamay ang humahagod nito. Kaya steady ka lang tol, ako ang bahala sa manoy mo… magugustuhan mo rin ang lambot ng palad ko.” Saad pa ni Bong na sa halip ihinto ang ginagawa lalo lang nito inigihan ang pag lamas at himas sa tigas na tigas ko nang ano.

“Tang ina ka tol, ano iyang ginagawa mo. Itigil mo na nakikiliti ako gago”. Wika ko nang maramdaman ko pa ang dila nito na nilalaro ang butas ng tenga ko habang binubugahan ako ng hangin.

Hindi man sanay na may ibang kumakambiya ng akin, kalaunan nagustuhan ko na rin ang ginagawa sa akin ni Bong, malambot ang palad ng gago na ang sarap sa balat. May kaunting ngilo ngunit nangingibabaw ang kiliti at sarap. Magaling sa hagod si Bong. Dagdag pa sa pagtaas ng libido ko sa katawan ang ginagawa nitong pagdila at pagkagat sa tenga ko. Gusto na nun umungol sa sarap at mapamura sa libog ngunit pigil ako. Ayokong makabulahaw ng iba.

Ang sunod na ginawa ni Bong sa akin ay lubha ko na talagang kinagulat. Nararamdaman ko na lang ang katawan nito na pumaibabaw na sa akin. Ramdam ko rin ang matigas nitong buratso na dumantay sa buratso ko.

“Tang na tol, ano ba itong nangyayari sa iyo? “ Sabi ko habang pilit ko na itinutulak si Bong na umalis sa ibabaw ko.

“Kalma lang tol, mas mag i-enjoy ka sa gagawin natin. Magpatangay ka na lang sa gagawin ko sa iyo. Isipin mo na lang na si Joyce ako.” Tugon pa ni Bong na nagsimula nang umindayog sa katawan ko.

Hindi pa tapos sa pangbibigla si Bong, nagulat na lang ako nang dinampian nito ng masuyong halik ang labi ko na labis kong kinabigla. Sa apat na buwan naming magkasama nito kailan man hindi sumagi sa isip ko na aabot kami sa ganung tagpo. Iwas na iwas pa ako noong una , ngunit aaminin ko magaling humalik si Bong, ni hindi ko nga nun naisip na lalake ang kalaplapan ko ng mga sandaling iyon. 

Hubo’t hubad na kaming pareho na nakikipag kiskisan sa isa’t-isa. Ewan ko pero nadala ako sa ginagawa sa akin ni Bong. Ang salpukan ng aming mga buratso ay lalo lang nagpatindi ng init na aming nararamdaman. Halos mawala na ako sa sarili sa daluyong ng sarap na aking nararanasan sa kanya. At sa ilang is-isan pa sabay kami nagpakawala ng tamodsik sa aming mga katawan. Hingal na hingal kaming pareho na tinapos ang tagpo sa matamis na halikan. At nakatulog na kami.

Malinaw na malinaw sa akin ang tagpong iyon ng gabing iyon sa lilim ng madilim na paligid dulot ng brownout sa kalagitnaan nang kasagsagan ng bagyong Ruping. Ngunit laking pagtataka ko kinabukasan nang tanungin ko si Bong sa nangyari wala itong matandaan. Natawa pa nga ito sa mga naikuwento ko sa kanya.

“Hayop ka tol, may lihim ka bang pagnanasa sa akin, at pati sa panaginip mo pinapantasya mo ako?” Ang tawa-tawa nitong tanong sa akin.

“Hindi iyon panaginip gago, gising na gising ako. Tsaka huwag mo nga ako baliktarin. Kunwari ka pang walang alam eh kung makalaplap ka sa nguso ko kagabi para kang sumisipsip ng su-so.” Sabi ko.

“Bahala ka diyan. Basta ako wala akong natatandaan sa sinasabi mo. Ang himbing kaya ng tulog ko kagabi.” Ani nito.

Kita ko na nagsasabi ng totoo si Bong, sa isip ko paano kung panaginip lang talaga lahat iyon. Pero alam ko sa sarili ko totoong nangyari iyon. Hindi ko na ipinagpilitan pa ang naranasan ko kay Bong dahil pang-aasar lang ang tugon nito sa akin. Maaliwalas na ang araw at matapos kami makikain kina manong Eme nagpaalam na kaming umalis.

“Magdala na kayo nitong puto lanson. Mag-ingat kayo sa daan. Rinig ko sa balita maraming poste ang nagtumbahan sa kalsada.” Wika ni manong Eme sabay abot sa akin ng kakanin na nakabalot sa dahon ng saging.

“Salamat dito at sa pagpapatuloy sa amin. Napakabuti niyo po” tugon ko.

“Sakaling gabihin muli kayo, bukas itong bahay sa inyo.” Ani pa nito.

Nauna na si Bong sa akin para siyasatin ang truck namin sa pinagparkingan nito. Aalis na sana ako nang mapansin kong wala ang pamangking ni manong Eme na si Moy. Simula nung bumangon kami at nakapagalmusal hindi pa namin nakita ito na lumabas sa kaniyang silid.

“Iyong pamangkin niyo pala manong?” Tanong ko.

“Sinong pamangkin?” Balik nitong tanong sa akin.

Nagtaka naman ako sa naging reaksyon nito sa sinabi ko. At natigalgal ako nang sabihin sa akin ni manong Eme na wala siyang kasamang iba sa bahay nila o katuwang man lang sa karenderya nito.

“Imposible naman iyon manong, rinig ko pa nga kayo na tinawag niyo ang pangalan niya tsaka inutus-utusan mo pa nga siya kagabi.” Sabi ko.

Ngunit nanindigan si manong Eme na wala siyang natatandaang ganun na eksena kagabi. Takang-taka na ako sa mga nangyayari. Paanong hindi niya kilala ang binatang kasama lang namin kagabi. Palaisipan sa akin ang nangyayari. Natanaw ko si Bong na papalapit sa amin. Agad ko siya tinanong sa mga bagay na bumabagabag sa akin. At nagulat ako dahil maging si Bong pinasisinungalingan ang mga sinasabi ko.

“Ano ba ang nagyayari sa iyo tol sino si Moy? Mag-isa lang si Manong Eme dito nang dumating tayo. Kaya nga tayo pinatuloy ni manong kasi mag-isa lang naman siya rito.” Ani ni Bong.

“Tsaka hindi ko kilala ang Moy na tinutukoy mo. Oo nasabi ko sa inyo na kasama ko rito ang kapatid ko pero nasa ibang bayan iyon ngayon tsaka matandang dalaga rin iyon at walang anak. “ Dugtong pa ni manong Eme.

Hindi ko alam kung pinaglalaruan lang ba ako nang dalawa o pinaglalaruan lang ako ng isip ko.  Balot man ng mga katanungan ang isip ko binalewala ko na lang ang lahat ng iyon. Maging hanggang sa pag-uwi ko hindi na matanggal sa isip ko ang weird na karanasan kong iyon. Lumipas ang mga araw, akala ko makakalimutan ko na iyon ngunit sa kada pikit ng mga mata ko sumusundot sa ala-ala ko ang mga naranasan ko.

Disyembre iyon nang dumalo ako sa Christmas party ng kompanyang pinagtatrabahuhan ko. Noong una wala namang kakaiba sa mga kaganapan hanggang sa napadako ang tingin ko sa isang sulok malapit sa puwesto ng mga crew ng catering na nag serve sa amin. Isa sa mga crew nila ang pamilyar sa akin. Agad ko siya nilapitan at nagkatinginan kaming dalawa.

“Moy?” Bulalas kong tanong.

“Buti natatandaan mo pa ang pangalan ko.” Tugon nito sa akin na nakangiti.

“Puwede ba mag usap tayo, saglit lang at hahanapin ko muna si Bong.”

Saglit ko iniwan si Moy upang hanapin si Bong. At nang dala ko na si Bong wala na sa kanyang kinatatayuan si Moy, imposible namang makakaalis iyon agad dahil nandoon ito sa likod ng mga pagkain. At kung umalis man iyon mapapansin ko kasi saglit lang naman ako. Agad ko pinagtanong sa ibang crew si Moy ngunit pare-parehas lang ang tugon nila wala silang kasamahang Moy ang pangalan.

“Ayan ka na naman sa pa Moy mo tol. Sino ba kasi iyang Moy na pinagsasabi mo?” Tanong ni Bong sa akin na hindi ko naman masagot-sagot ng maayos kasi hindi ko rin siya kilala.

Minsan pa, naimbitahan kami ni Bong na maki-fiesta sa isang liblib na baryo sa probinsya parin namin. Kasamahan namin sa trabaho ang nag-imbita sa amin. Kasi bukod sa fiesta sa kanilang lugar kasama rin siya sa isang daan na ikakasal sa sabayang kasalan ng munisipyo. Tinang-hali na kami ni Bong ng dating dahil sa lumampas kami ng babaan. Muntik pa kami maligaw dahil sa nasa looban pa ng pinakadulong sityo ang lugar na pupuntahan namin.

“Hayop namang lugar itong kina Norman, parang gubat na itong dinadaanan natin ah. Wala man lang tayong makitang bahay sa tabi-tabi. Uhaw na uhaw pa naman ako.” Reklamo na ni Bong.

Wala kasing masakyan na kahit ano papunta sa kanila kaya naglakad na lang kami. Mula sa labasan may mga nakikita pa kaming mga karosa ng kalabaw na may sakay na mga tao, ngunit nang papunta na kami sa destinasyon namin, wala na. Tanging mga matatayog na puno ng niyog, mga malalaking puno ng mahogany at acasia na ang nakapalibot sa binabaybay naming daan.

“Sino ba ang namilit na dayuhin itong lugar nila, diba ikaw? Pa-bida ka pa na  alam mo ang kanila eh kamuntikan pa tayo maligaw. Tsaka sabi mo nakapunta ka na sa kanila.” Sabi ko, na sa totoo lang dismayado na rin sa sitwasyon namin.

“Tagal na rin kasi iyon, tsaka isang beses lang. Saglit tol hayun may nagmamaneho ng karosa humingi tayo ng tulong.” Tugon nito.

Isang lalaking nasa edad dese otso ang napansin namin ni Bong sakay ng kalabaw habang hila-hila ang karosa. Papalapit iyon sa amin. Hindi ko man napansin ang mukha ng lalake ngunit tila pamilyar siya sa akin. At nang makalapit pa nga ito.  Agad ko naibulalas ang pangalang ‘Moy.’ Mukha agad ni Moy ang nakita ko sa binatang iyon. Tinapik ako ni Bong sa balikat at doon na umayos ang tingin ko sa kaharap namin. Nag-iba muli ang mukha nito, hindi na si Moy.

“Ayan ka nanaman sa kaka Moy tol. Sino ba kasi iyang Moy?” Tanong ni Bong sa akin na nawe-weirduhan na rin sa akin.

Hindi ko rin talaga alam bakit iyon ang nangyayare sa akin, na umabot na sa punto na bawat binatang makakasalubong ko o nakikita ko hinahanap ko ang mukha ni Moy. Kung bakit?, hindi ko rin alam. Buti na lang tagaroon kina Norman ang nakasali naming binata. Sumakay kami sa kanyang karosa at hinatid kami nito sa mismong bakuran ng kaibigan namin.

Bungad palang hindi na masingitan ang bakuran nila sa dami ng mga bisita.

“Dumito na lang kayo mga kuya, tatawagin ko lang si kuya Norman para sabihan na nandito na kayo.” Ani ng binata at pumasok ito sa isang bahay.

Nakasandal lang kami ni Bong sa gilid ng karosa nang may lumapit na bakla sa amin at inalok kami ng sariwang sabaw ng buko. Hindi naman sa pagmamayabang, pansinin naman talaga ang kaguwapuhan namin ni Bong ,lalo na sa mga bakla. Dahil sa sobrang uhaw at pagod tinanggap agad namin ang alok ng baklang iyon sa amin.  Napansin ko na lang na nagkaigihan na ang bakla at si Bong sa isang tabi. Ayoko namang istorbohin ang diskarte ni Bong kaya nabaling na lang ibang pansin ang mga tingin ko. Maraming mga magagandang babae sa lugar nila Norman. Ang hindi ko lang nun maintindihan sa sarili ko sa kabila ng pagiging matinik ko sa mga babae, hindi man lang ako makaporma sa mga iyon.

May kung ano sa loob ko na nagsasabi na iba ang kailangan ko. Sa pag nagmasid-masid ko sa paligid muling nahagip ng paningin ko si Moy. Si Moy na hindi ko naman kilala. Nakatingin lang ito sa akin at nakangiti. Saglit pa ay natagpuan ko na lang ang sarili ko na sinusundan ito papalayo mula sa mga kumpulan ng mga tao. Ang lapit ko lang nun sa kanya ngunit tila ang layo parin nito at hindi ko siya maaruk.

“Teka hintay, Moy sino ka ba? Moy ba talaga pangalan mo? Kausapin mo naman ako…huy bakit bigla ka na lang pasulpot-sulpot sa paningin ko. Moy!” Pagtawag ko sa kanya.

Ngunit hindi man lang ako nilingon o huminto man lang para kausapin ako. Tuloy-tuloy lang ito sa paglakad hanggang sa nakarating kami sa maliit na sapa sa bahaging kakahuyan. Akma na akong lulusong sa tubig nang may humawak sa braso ko dahilan para mapahinto ako at mapalingon.

“Huwag mo siyang sundan kung ayaw mong tuluyan ka nang mawala sa sarili mong kaisipan.” Wika ng isang matandang babae.

Siya ang pumigil sa akin na huwag na sundan si Moy.  At nang tingnan ko muli ang kinaroroonan ng binata wala na ito. Takang-taka na naman ako sa nangyari sa akin. Hindi takot ang nararamdaman ko ng mga sandaling iyon kundi pangamba, na baka nasisiraan na ako ng bait.

“Kasamahan ka ba ng anak kong si Norman? Kayo ba ang bisita niya?” Tanong ni Manang Socorro, nanay ni Norman.

“Ah opo nay, dalawa kami…naiwan ko yata sa bakuran niyo ang kasama ko. Ako nga pala si Vic.” Pagpapakilala ko.

“Socorro, nanay ako ni Norman. Napansin agad kita kanina na wala sa huwisyo na lumalakad ng tulala. Kinutuban ako ng hindi maganda kaya sinundan kita. Hindi ko napansin ang sinusundan mo pero tiwala ako na may nakikita ka. Ano ba iyon?” Ani ni nang Socorro.

“Hindi ko siya kilala pero madalas ko na siya nakikita. Moy ang pakilala niya noong una. Hindi ko alam bakit lagi na lang siya nagpapakita sa akin.” Sagot ko.

“Ganun ba, bueno bumalik na muna tayo sa bahay ang layo na nitong narating mo sa kakasunod diyan sa Moy na sinasabi mo. Papuntang bundok na itong daan na pinuntahan mo. Tara na sa bahay at titingnan ko kung ano ang maitutulong ko sa iyo.”

Hindi ko nga napansin na malayo na nga pala ako sa mismong bahay nila Norman. Sumama ako kay manang Socorro sa kanila. Matapos ang okasyon sa kanila unti-unti nang nababawasan ang mga panauhin kina Norman. Sa mga sandaling iyon kami na lang ang nasa bakuran nila. Kasama ang ilan sa mga kapatid at pinsang lalake ni Norman pumuwesto kami sa ilalim ng duhat nilang puno at doon nagkayayaang mag-tagay.

“Pare, ayos ka lang ba?” Tanong ni Norman sa akin.

Napansin daw ako nito na tulala sa aking kinauupuan at nakatanaw lang sa malayo.  Wala naman akong natatandaan na ganun ako. Napalingon na lang ako sa kanila ni Bong ng tinapik niya na ako sa balikat.

“Sabi ni nanay napaglaruan ka raw kanina? Alam mo pare hindi malabong walang magkakakursunada sa iyong di gaya natin. Paborito kasi nilang akitin ang mga tulad mong gandang lalake. Tsaka iyong tatahi-tahimik lang. Kaya mag-ingat ka.” Wika ni Norman.

“Kalokohan, hindi naman totoo ang mga iyan. Tsaka tumanda naman akong ganito pero wala pa akong na encounter na mga ganyan.” Sabi ko na natatawa pa.

“Huwag mong hamunin ang mga iyon, nasa paligid lang natin sila at nakikinig. Baka pagbigyan ka nila at nawindang ka. Hindi mo kayang sukatin ang kakayahan nila.” Ani pa ng pinsang lalake ni Norman.

“Basta ako safe ako sa mga ganyan, madaldal akong tao tsaka meron ako nito. Panguntra ito sa kanila. “ Hirit pa ni Bong na ipinakita sa amin ang habak nitong suot.

Hindi ko naman binigyan ng lalim ang mga paalala nila sa akin. Dahil hindi naman talaga ako naniniwala sa mga ganun. Inabot na kami ng papalubog na araw kina Norman. Naparami narin ang nainom namin kaya minabuti na ni Norman na huwag na muna kami pauwiin at doon na matulog sa kanila. Wala namang pasok kinabukasan nun dahil day off namin ni Bong at naka-leave si Norman kaya sumang-ayon na rin kami. Habang patuloy kami sa aming pagtagay, naisipan ni Norman na dagdagan ang aming pulutan. Dumating ang iba pang mga pinsan nito na galing trampa at May dalang mga dalag at hito na kakahuli lang. Inihaw namin ang iba at iyong iba niluto namin sa gata. Ako na ang nag presinta na magihaw ng iba. Saglit akong naiwan sa labas ng bakuran habang nagpapaningas ng uling.

Nag-aayos ako ng paglulutuan ko ng may narinig akong sumisitsit sa akin. Nilingon ko sina Bong sa pag-aakalang sila iyon ngunit abala naman sila sa ginagawa nila. Naulit muli ang paninitsit sa akin. At sa puntong iyon parang ang lapit lang nun sa tenga ko. Ramdam ko pa ang buga ng hangin na dumampi sa akin. Ngunit ang nakapagtataka ako lang ang naroon sa puwesto ko. Malayo ako kina Bong at Norman at imposibleng pinagtitripan nila ako.

Nang muli kong narinig ang sumisitsit sa akin nagsalita na ako at nagtanong kung sino ang tumatawag sa akin. Ngunit biglang tumahimik ang paligid. Wala akong marinig na kahit ano, maging ang kuwentuhan at tawanan nila Bong ay hindi ko na naririnig. Nang binaling ko ang tingin ko sa kanilang puwesto wala na sila roon. Takang-taka na ako nang mga sandaling iyon dahil kanina lang nandoon pa sila, saglit lang ako napapikit wala na. Nabalot ng katahimikan ang buong bakuran. Iniwan ko ang lulutuin ko  dapat at hinagilap ang mga tao doon. Ngunit wala kahit isa man lang sa kanila ang natagpuan ko. Tila naglaho ang lahat at naiwan akong mag-isa.

Muling sumingit sa hangin ang sumisitsit sa akin. Pagtingin ko sa puno ng kamatsili sa labas ng bakud nila Norman naroon na naman si Moy. Nakatayo lang ito roon at kumakaway sa akin. Pinapasunod ako sa kanya.  Hindi ko naman mapigil ang mga paa ko, tila may sarili itong pagpapasya na lapitan si Moy. Lumabas ako ng bakuran at nang nasa harapan na ako ni Moy may sinabi ito sa akin. Malinaw na malinaw iyon sa tenga ko.

“Akin ka lang at sa akin ka lang. Nakalaan ka na sa akin kaya akin ka lang.” Ani pa nito sabay hawak sa pisngi ko.

Titig na titig lang ako sa kanya na wala man lang reaksyon sa sinasabi niya. Ramdam ko ang mga palad nito sa mukha ko kaya alam ko totoo si Moy. Akma na niya akong hahalikan nang may humila sa akin palayo sa kanya. Nang lumingon ako si Bong ang nakita ko.

“Tol ayos ka lang ba talaga? Hinanap ka namin doon nandito ka lang pala. Akala ko umiihi ka lang, pero nang lapitan kita tulala ka lang na nakatingin diyan sa puno ng kamatsili. “ Wika ni Bong.

“Si Moy, kaharap ko lang siya dito ngyon lang,…pero nasaan na siya?” Tugon ko.

“Moy na naman tol? Alam mo duda na talaga ako sa Moy na iyan. Di kaya multo iyang Moy na sinasabi mo?” Ani pa ni Bong.

“Hindi tol naramdaman ko siya kanina, hinawakan pa nga niya ang mukha ko. Totoong tao siya kasi nararamdaman ko. Tsaka kinausap niya ako.”  Sabi ko.

“Kung totoo iyon, nasaan na? Wala diba? Mag-isa ka lang nang makita ko. Walang Moy wala kang kasama.” Ani nito.

Doon na ako kinilabutan sa sinabi ni Bong sa akin. Alam kong hindi na normal ang mga nangyayari. Bumalik kami kina Norman at doon naikuwento nga ni Bong sa kanila ang nangyari sa akin. Narinig kami ni manang Socorro.  Lumapit ito sa amin at inabot sa akin ang isang bala ng baril na nakabalot sa pulang tela.

“Kunin mo ang laman nitong pulang panyo. May nais lang akong kumpirmahin.” Wika ni Manang.

May pagdadalawang isip pa ako noong una, ngunit para na rin sa kalinawan ng lahat ginawa ko ang sabi nito. Ngunit nang hinawakan ko na ang bala bigla ko na lang iyon nabitawan. Ewan ko pero sobrang init nun. Nakakapaso ang init ng bala. Ngunit nang damputin ni Bong ang bala hindi man lang ito napaso.

“Anong mainit ang lamig nga nito.” Wika ni Bong na nilaro-laro pa ang bala sa kanyang palad.

“May kumukulam sa iyo.” Rebelasyon sa akin ni manang Socorro.

Nagtaka naman ako sa sinabi niya. Wala man lang kasi akong maisip na rason para kulamin ako.

“Maraming uri ng kulam hindi lang ito tungkol sa pananakit ng biktima. Iba ang nangyayare sa iyo. Gayumang kulam ang nararanasan mo. At kung hindi maagapan baka tuluyan ka na niya maangkin.” Dagdag pa ni manang Socorro.

Doon ko na sinabi sa kanya ang sinabi sa akin ni Moy. Ang problema hindi ko kilala kung sino si Moy. Wala naman akong natatandaan na may nasaktan akong Moy ang pangalan. Ngunit ayon kay manang,  hindi naman kailangang makadulot muna ako ang sakit sa kung sino man upang gantihan ako ng kulam. Ayon sa kanya marahil iba ang motibo ng kumukulam sa akin.

“May magagawa ba kayo para matigil na ito, o makontra man lang?” Tanong ko.

“Magtatawas lang ako hindi sakop ng kakayahan ko ang nangyayare sa iyo. Pero may kakilala ako na puwede mong hingan ng tulong. Paalala lang , iwasan mong tumawid sa ano mang dumaloy na tubig, tulad ng mga batis, ilog, kanal o sapa. Maging ang tumawid sa dagat.”  Saad pa ni manang.

“Paano iyan tol, araw-araw pa naman tayo bumabiyahe tsaka dumadaan tayo ng mga tulay na dumadaan sa mga ilog. Kung totoo nga ang sabi ni Manang Socorro mukhang malaking problema nga iyan.” Sabat ni Bong.

“Maghanap kayo ng ibang daan kung maaari. Ramdam ko na malakas ang kung sino mang may dulot nito sa iyo.” Tugon ni manang.

Bagamat nag-alala din naman ako, hindi ko naman isaalang-alang ang trabaho ko dahil lamang doon. Sa maikling salita hindi ko sineryoso ang bilin sa akin ni Manang. Maging ang sinabi nitong makakatulong sa aking albularyo ay hindi ko pinuntahan. Lumipas naman ang mga linggo na wala naman akong naranasan na katulad ng dati. Hanggang sa na destino ako sa karatig bayan. Driver pa rin naman ako ngunit sa maliit ng truck at sa isang warehouse ako na assigned. Sa bayan’ lang na iyon ang sakop kaya pansamantala sa staff house ako ng kompanya nakikituluyan kasama ang mga bago kong katrabaho.

Minsan na kami ni Bong nakapag deliver doon sa bayan’ na iyon kaya medyo gamay ko na rin ang lugar.  Iba nga lang sa pagkakataong iyon kasi solo ko ang trabaho. Bukod kasi sa driver naging checker narin ako sa warehouse.  Naging maayos ang mga naunang araw ko doon sa lugar na iyon hanggang sa nakilala ko si Tanya. Nagtatrabaho rin siya sa warehouse bilang inventory clerk.

Unang kita ko pa lang kay Tanya nahuli na agad nito ang atensyon ko. Manghang-mangha ako sa kagandahan nito kahit na simple lang ito kung mag-ayos. Tipikal na Pilipinang maganda iyan ang depenisyon ko sa kanya. Kinakitaan ko rin ng interes sa akin si Tanya kaya hindi ko na pinalampas pa ang pagkakataon. Niligawan ko agad si Tanya. Ang hindi ko alam ang hakbang ko pala na iyon ang siyang magpapalapit sa akin sa sitwasyon na kailanman ay hindi sumagi sa isip ko na siyang mararanasan ko.

Kung gaano kadali ko niligawan si Tanya ganun naman niya ako kabilis sinagot. Wala pa ngang isang linggo buhat nang nagpahayag ako ng damdamin sa kanya sinagot na niya agad ako. Nang mabalitaan ni Bong ang tungkol sa amin ni Tanya agad niya ito pinaalam sa mga kasamahan namin.

“Kaya naman pala aligaga iyang kaibigan mo na tanggapin agad ang assignment niya doon kasi may nilalandi. Tsaka alam niya ba ang house rule ng kompanya na bawal ang makipag-relasyon sa katrabaho? Naku pag nalaman iyan ng coordinator niya mabibigyan talaga iyan ng memo.”

“Ito naman si Moises, parang walang pakikisama. Hayaan mo na iyong tao. Minsan na nga lang sumeryoso sa pag-ibig kinokontra mo pa.” Ani ni Bong kay Moises.

Hindi ko gaanong kakilala si Moises, bagama’t iisang kompanya lang naman kami, magkaiba naman ang department namin. Nasa field ako tapos siya sa mismong factory ng kompanya. At sa dami ba naman ng mga tauhan sa kompanyang pinagtatrabahuhan namin hindi lahat kabisado ko , kakilala ko o ka-close ko. Iyong mga kasama ko lang lagi sa field ang kakilala ko halos. Kaya piling tao lang talaga ang nakakahalobilo ko.

Si Bong ang maraming kakilala sa amin kasi ma-pr ito. Lahat gusto maging kaibigan kahit hindi namin ka departamento kakilala niya. At nang ma assign nga ako sa ibang branch. Nailipat din siya ng trabaho at napunta sa factory bilang quality controller at inspector. Dito niya lalong nakilala si Moises na supervisor doon. Bakla si Moises ngunit may itsura. Bente siyete na ito ngunit sa kanyang pangangatawan iisipin mo pa talagang mas bata pa siya sa amin. Mukhang nasa dese nuwebe lang ito tingnan. Strikto at medyo mataray si Moises lalo na sa mga kasamahan naming hindi niya kasundo ang mukha. Pero pag dating kay Bong at sa mga lalaking guwapo mabait ito.

Malapit din ito sa HR namin kaya nang malaman nito ang tungkol sa amin ni Tanya pinadalhan agad ako ng memo. Wala naman akong nakitang violation sa ginawa ko kaya napauwi ako ng wala sa oras para kausapin ang HR namin.  Dahil na rin sa pagliban ko sa trabaho nadagdagan pa ako ng written warning. Hindi nga sakop sa rules ang naging relasyon namin ni Tanya kaya nakahinga ako ng malalim. Buti na lang pansamantala lang ang pag assign sa akin ako doon. At para maiwasan pa ang problema at mawalan ng trabaho nagpalipat ako ng branch.

Naging mahirap ang sitwasyon namin ni Tanya kasi kailangan ko pa ng tatlong oras na biyahe para lang magkita kami. Day off ko noon nang maisipan kong puntahan si Tanya. Sa bus pa lang iba na ang kaba ko na hindi ko mawari kung bakit.  Papaidlip ako nun sa aking upuan ng marinig ko ang katabi kong pasahero na may binubulong. Nagsasalita ito habang nakayuko. Hindi ko kita ang kanyang mukha kasi Naka ball cap itong itim. Ang kanyang mga salita ay unti-unti ko nang naririnig at lumilinaw na sa aking tenga.

“Sinabihan na kita, akin ka lang at walang sino man ang aangkin sa iyo o aagaw man lang sa akin. Akin ka lang.”  Wika pa nito.

Natingin ako sa kanya nang unti-unti itong napabaling sa akin. At nang itinaas na nito ang kanyang ulo at tumingin sa akin napasigaw ako sa gulat nang tumambad sa akin ang mukha ni Moy. Matalim ang mga titig nito sa akin na tila galit. Nahimasmasan na lang ako sa kinauupuan ko nang tapikin ng konduktor ang balikat ko para gisingin ako.

“Boss, nasa terminal na po tayo. Baba ka na po ikaw na lang naiwan dito.” Ani pa ng konduktor sa akin.

Pawisan akong bumaba ng bus. Alas onse na ng umaga nang makarating ako ng San Carlos. Matapos makapananghalian agad na ako sumakay ng pedicab papunta sa pinagtatrabahuan ni Ngunit ang pananabik ko na makita ang mahal ko ay napalitan ng pangamba nang mabalitaan kong isang linggo nang nakaratay sa hospital si Tanya sa di maipaliwanag na karamdaman.

Nang sinubukan kong bisitahin ito sa hospital at nang malaman ng ina nito na ako ang boyfriend niya, ipinagtabuyan nila ako palabas.Galit na galit sila sa akin.

“Tigilan mo na ang anak namin, layuan mo na siya..Gusto pa namin makasama ng buhay si Tanya. At kung talagang mahal mo siya huwag ka nang magpapakita rito kahit kailan!” Ang tanging naririnig ko sa ina nito.

Inalam ko ang lahat kay Tanya at ang sabi bigla na lang daw ito nanghina at madalas nakakakita ng kung ano-ano. Palagi rin ito nagwawala sa tuwing hapon. Ayon pa sa mga kasamahan nito, may kumukulam daw sa kanya. Gusto kong makita si Tanya at matulungan ngunit ayaw na akong palapitin ng mga kamag-anak niya sa kanya.  Iyon ang huling sandali ng relasyon namin ni Tanya.

Hindi ako naniniwala sa kulam o sa mga barang-barang na ganyan. Kaya hindi ako sigurado kung iyon ba talaga ang dahilan kung bakit nawala si Tanya sa akin. Dahil anim na buwan matapos maputol ang relasyon namin, nabalitaan ko na lang na ikinasal sa iba si Tanya.

Muli akong bumalik sa main branch namin at naging assistant supervisor sa planta. Kasama na muli kami ni Bong na head controller na rin doon. Sa puntong iyon doon ko na kilala in person si Moises at dahil under ako sa kanya madalas kaming magkasama. Unang araw at kita ko sa kanya agad rumehistro sa mata ko ang mukha ni Moy sa kanya.  Ang pinagkaiba lang masyadong manly si Moises kumilos kahit na ang alam ko bakla ito. Pero imposible naman na ang Moy na paulit-ulit kong nakikita ay itong Moises na kasamahan ko. Sinabi ko ang napansin ko kay Bong ngunit tinukso lang ako ng gago.

“Iba na iyang amats mo tol ah, dahil sa na frustrate ka sa relasyon niyo ni Tanya eh nabaling na sa bading iyang puso mo.” Ani pa nito sa akin nang minsan nagkainuman kami.

“Tange , hindi iyon ang ibig kong sabihin noh. Kuwan kasi naalala mo iyong dati, iyong may nakikita akong tao tapos tinatawag kong Moy? Parang kamukha niya kasi si sir Moises.” Sabi ko.

“Dahil Moises ang pangalan, inasume mo agad na siya si Moy. Tsaka ayan ka nanaman sa pa Moy-moy mo na iyan. Akala ko ba wala na iyan?” Saad nito.

“Hindi ko naman sinasabi na siya iyon. Magkamukha nga kasi. Tsaka iyong mga titig niya minsan sa akin tagos tol. Alam mo iyong titig na hinuhubaran ka.” Sabi ko.

“Alangan bakla iyon eh, malamang type ka rin nun. Ganyan na ganyan din siya sa akin nung bagong lipat ako sa department niya. Sakyan mo na lang, galante iyan. Baka ma aliw sa iyo bilhan ka pa ng motor.”

“Sorry siya , hindi pa ako desperado sa lovelife para pumatol sa bakla. Ikaw, kasi gawain mo iyan.” Ani ko kay Bong sabay tawanan na kami.

Sa totoo lang wala naman akong problema sa mga bakla hindi ko lang talaga nakikita ang sarili ko na nakikipag-ano sa kapwa ko lalake. Sa kalagitnaan ng inuman namin Bong dumating si Moises kasama ang isang babae. Agad napako ang tingin ko sa babaeng kasama ni Moises.  Napakaganda niya at bagay sa kanya ang mahaba at kulot nitong buhok sa maamo niyang mukha.

“Hi miss, Victor nga pala…puwede ko ba malaman ang pangalan ng magandang dilag na kaharap ko ngayon?”  Hirit ko.

“Krista, “ tugon ng babae sa akin.

“Uy wait bago pa mapunta sa kung saan ang meet and greet niyong dalawa. Paalala lang taken na itong kaibigan ko kaya off limits na ito. Kaya umayos kayo.” Pagbasag naman ni Moises.

“Grabe ka naman Ses, mukhang mababait naman itong mga kasamahan mo. Wala namang masama makipagkilala.” Sabat ni Krista.

“Ibahin mo ang dalawang ito, matinik pa sa buto ng isda ang mga ito pagdating sa babae.” Ani pa ni Moises.

“Ito naman dautin ba kami. Humahanga lang naman kami sa kagandahan nitong kasama mo. Malay ba namin na may boyfriend na ito. Tsaka boyfriend pa lang naman, puwede pa iyang magbago.” Pabiro ko pang hirit nun.

Pansin ko ang pagbago ng tingin ni Moises sa akin ng sinabi ko iyon. Pero siyempre hindi ko iyon pinansin. Habang lumilipas ang mga minuto lalo kaming nadadagdagan sa mesa. Nagpatuloy ang mga kuwentuhan at asaran ng lahat. Hanggang sa nababawasan na isa-isa at naiwan kaming apat sa mesa.

Nakatulog na nun sa kinauupuan niya si Bong sa kalasingan ako naman bagama’t may kaunting hilo na rin dahil sa nainom,alam ko na nasa tamang huwisyo parin ako.  Nang magpaalam na sina Krista nag-alok ako na ihatid sila ni Moises sa labasan. Nakita kong medyo pagiwang-giwang na si Krista kaya bilang gentleman inalalayan ko siya. Hawak ko si Krista hanggang sa nakapara kami ng taxi.

“Salamat ha, ang gentleman mo pala. Sana katulad ka rin ng boyfriend ko. I like you though.”

Ewan ko ba kung dahil lang sa kalasingan,pero nabigla ako nang hinalikan ako ni Krista sa bibig. Nakita iyon ni Moises na agad kinuha si Krista sa akin at pumasok na sila sa nakaabang na taxi. Tulala ako dahil sa halik na iyon. Ngunit hindi rin nakawala sa mata ko ang galit na tingin sa akin ni Moises.

Simula nun hindi na nawala sa isip ko si Krista. Nang malaman ko kong saan ito nakatira halos araw-araw dumadalaw ako sa kanya. Palihim iyon kasi alam kong mali dahil may boyfriend na ito. Sinekreto ko ang bawal na relasyon namin ni Krista maging kay Bong. Kilala ko kasi ito, daig pa nito ang may puday ng babe sa noo. Ano mang tsismis na masasagap nito ikakalat niya agad. Hangga’t kaya walang nakakaalam sa sekreto ko. Hanggang isang araw nahuli kami ni Moises na makasamang dalawa palabas galing sinehan.  Todo tanggi naman kami at sinabi namin na doon lang din kami nagkita ngunit kitang-kita ko na hindi naniniwala sa amin si Moises.

Iyon din ang huling araw na nakasama ko si Krista. Dahil nalaman ko na lang sa mga kapit-bahay nila na nabaliw daw ito. Bigla-bigla na lang daw ito nagwawala at takot na takot na tila ba nakakakita ng demonyo. Mabilis din daw bumagsak ang katawan nito dahilan para hiwalayan ito ng boyfriend. Hanggang sa kalaunan nagpasya na ang pamilya nito na ipasok ito sa rehab.

Palaisipan sa akin iyon kasi halos ganun din ang nangyari kay Tanya dati. Dinamdam ko ang nangyari kay Krista, hirap ako makatulog sa kakaisip bakit siya nagkaganun. Nakahiga na ako nun sa kama nang bigla na lang bumukas ang bintana. Jalousie iyon kaya imposibleng hangin ang magbubukas nun. Kaya bumangon ako para sana isara ito nang may natanaw akong pigura ng tao sa labas ng bintana. Walang ilaw sa labas at tanging ang liwanag lang ng buwan ang tanglaw nun.

Merong tao na nakatayo sa labas at nakaharap sa binata ng kuwarto ko. Hindi ko maaninagan ang mukha niya dahil sa kanyang anino ngunit alam ko na lalake iyon at nakahubad.

“Sino ang nandiyan?!” Sigaw kong tanong, ngunit hindi ito tumutugon.

Balak ko sanang lumabas para kausapin ito nang sa pagbaling ko sa likuran ko tumambad sa mukha ko ang mukha ni Moises. Klarong-klaro sa harapan ko ang mukha niya na halos magdikit na sa mukha ko. Matalim ang mga tingin nito sa akin at may kung ano sa kanya na nagpanginig ng mga laman ko. Nagsalita ito sa harapan ko na may pagbabanta.

“Akin ka lang at wala ng iba pang makakaangkin sa iyo sa akin. Nakatadhana ka na para sa akin. Papatayin ko ang sino mang aagaw sa iyo sa akin. Papatayin ko.”

Malinaw ang mga salitang iyon sa mga tenga ko. Dumaloy iyon sa bawat hibla ng ugat ko at dugo. Kinilabutan ako.  Hindi ko alam kung totoo iyon ok gawa-gawa lang ng isip ko dahil pagod ako at stress. Ngunit ang mukha ni Moises, paulit-ulit iyon sa aking isip. Natauhan na lang ako nang makarinig ako ng mga katok sa aking pinto. Nang hagilapin ko sa loob ng silid ko si Moises,wala na. Nakasara na rin ang bintana.

Mabilis ko binuksan ang pinto at nagulat ako ng makita ko ang landlady namin.

“Tita bakit po, gabing-gabi na ah napasugod pa kayo.”

“Malinaw naman siguro sa iyo ang mga patakaran ko dito sa boardinghouse tama ba?” Ani nito na nakapamewang pa habang may nakasinding tabako sa bibig.

“Oho naman po tita, bakit nga po?”

“Kanina pa ako nakatingin sa gawing ito nang may nakita akong tao na pumasok rito. Alas diyes na ng gabi at hanggang alas otso lang ang pinapayagan kong bisita. Pauwiin mo na iyang kasama mo.” Saad nito na ipinagtaka ko naman.

“Tita paano ako magkakabisita eh ako lang mag-isa ngayon dito sa kuwarto ko. Kung gusto niyo sumilip pa kayo.”

“Wala? Eh sino iyong nakita kong kakapasok lang dito?”

Para matahimik na si Manang Bebang pinatuloy ko na ito sa loob nang masilip nito ang kuwarto at maipakita sa kanya na walang ibang tao akong kasama sa loob. Habang pinapakita ko sa landlady ang silid ko kung ano-ano na ang naiisip ko. Kung nakita nga nito na may tao na pumasok sa silid ko ibig sabihin hindi lang ako namamalikmata o nananaginip. At kung bakit si Moises ang nakita ko dagdag pa iyon sa naging palaisipan ko. Nang gabing iyon halos di ako makatulog pakiwari ko may mga matang nakamasid lang sa akin.

Kinabukasan nun kinuwento ko kay Bong ang nangyari at gaya lahi ng reaksyon nito pinagtawanan lang ako.

“Bakit naisingit na naman dito si Moises tol? Alam iba ang hinala ko diyan sa nararanasan mo, ganyan na ganyan din kasi iyong tiyuhin ko nang magka nervous breakdown siya. Baka doctor na kailangan mo niyan.” Ani pa nito.

Sa punto nga iyon kinakabahan na ako baka sinyales na iyon ng pagkabaliw. Gabi-gabi na lang hindi ako makatulog pakiramdam ko talaga may nagmamatyag sa akin. Hindi ko naman magawang komprontahin si Moises dahil wala naman akong matibay na ibedensya na siya ang may dulot nun sa akin. At kung siya nga bakit? Maayos naman ang ugnayan namin sa trabaho. Wala naman kaming alitan sa isa’t-isa.

Dumating ang kaarawan ni Moises at inimbitahan kaming mga malalapit sa kanya sa kanilang bahay.  Ayoko namang ipakita kay Moises na medyo ilang na ako sa kanya kaya sumama ako. Malaki ang bahay nito sa isang subdivision. Marami itong hinandang pagkain at inumin. Masaya ang naging pagdiwang namin ng kaarawan niya. Nakita ko ang ibang side nito na makulit at maypagka-kalog. Tawang-tawa lang kami sa mga green jokes nito at mga punchline na binabato sa mga kasamahan namin na nati-tripan nito. Nawala ang duda ko sa kanya dahil sobrang naaliw talaga ako.

“Tol samahan mo naman ako, ihing-ihi na ako” . Bulong ko kay Bong.

“Diyan ka nalang sumimple sa mga gilid-gilid. Para kang babae. Ako nga diyan lang sa may paso nagpatagas ng ihi.” Ani ni Bong.

“Nakakahiya uy, baka isipin ni Moises binababoy natin ang lugar niya at kung saan-saan lang tayo umiihi.” Sabi ko.

“Eh di pigilan mo na lang kung nahihiya ka. Hindi naman niya malalaman kung sino sa atin ang nagpapanghe ng bakuran niya.”

Napansin pala ni Moises ang bulungan namin ni Bong lumapit ito at tinanong kami.

“Itong si Vic kanina pang ihing-ihi. Hindi naman namin kabisado ang bahay mo. Tsaka nahihiya ang isang ito. Ang gara kasi ng bahay mo.” Wika ni Bong.

“Para iyon lang? Halika na Vic ituturo ko sa iyo iyong banyo. “ Tugon ni Moises.

“Huwag na sir Moi parang nawala na rin iyong ihi ko.” Ani ko.

“Huwag mo nang pigilan, pera pa ng doctor iyan pag hindi mo nailabas. Sumunod ka na lang sa akin.” Saad ni Moises nang pinasunod niya ako sa kanya.

“Hala ka tol, baka raypin ka niyan. “ Ang tawang-tawa na sabi ni Bong.

“Iyon nga eh, baka bigla na lang dakmain ang buratso ko at isubo.” Sabi ko.

“Eh di magparaya ka na lang, kunwari sarap na sarap ka din. Malay mo pagkatapos bigyan ka niyan ng pera.”

“Huwag mo nga ako ipares sa iyo. Wala pang bakla ang nakadila sa buratso ko noh. At wala akong balak na ipasubo ito sa bakla. Yuck. Subukan niya lang bastusin ako itong kamao ko talaga ipapakain ko sa kanya.”  Tugon ko.

“Nasabi mo lang iyan kasi virgin pa iyang buratso mo. Hiwa nga siguro ng babae hindi pa iyan nakatikim eh noh? Hala umihi ka na roon, marami-rami pa itong beer natin. Bilisan mo lang .” Saad ni Bong.

Virgin pa nga ako sa edad ko na iyon. Takot kasi ako na makadisgrasya lalo pa at wala pa akong ipon tsaka may mga pinapaaral pa akong mga kapatid. Sumunod ako kay Moises. Malaki ang bahay niyo na may dalawang palapag. Nakakapagtaka lang bakit siya lang ang tao roon. Mag-isa lang ito sa malaking bahay. Nang marating namin ang pintuan ng kanyang banyo iniwan na ako ni Moises. Maging ang banyo ang lapad at ang bango. Pangmayaman ang lahat ng naroon.

Tapos na ako magbawas kaya lumabas na ako. Nagtaka ako nang sa paglabas ko tila may nagbago sa paligid, hindi ko matukoy pero parang ibang bahay na ang nilabasan ko. Napamura ako nang magulat ako, bigla ba naman nagsalita si Moises sa gilid ko eh hindi ko naman napansin ang paglapit niya.

“Nasa bahay mo parin ba tayo?” Tanong ko.

“Siyempre naman, alangan naman nag magic ang banyo ko tapos paglabas mo ibang bahay na ang napuntahan mo.” Sagot nito na nakangisi.

“Kasi wala naman iyan kanina ang kabinet na iyan nang dumaan tayo, tsaka pakita napunta sa kaliwa ang pintuan ng kusina?” Ang ilan lang sa mga napansin ko.

“Alam mo lasing ka lang, umiikot na siguro ang paningin mo kaya kung ano-ano napapansin mo. Ito tsa-a ito nakakababa ito ng tama ng alcohol sa katawan. Nakakabawas din ng amats. Ito iyong iniinom ko para hindi agad ako malasing. Medyo menthol ito kaya masarap sa lalamunan.”  Ani nito.

Inabot sa akin ni Moises ang tasa ng mainit na tsa-a. Kinuha ko naman iyon at ininom na wala man lang pagtutol. Unang sayad palang ng tsa-a sa lalamunan ko tila luminaw bigla ang isip ko nawala nga ang amats ko. Mainit siya ngunit malamig iyon sa lalamunan. Nang iikot ko muli ang paningin ko sa paligid bumalik na sa dati ang mga nakita ko noong una.

“Baka nga siguro dahil sa mga nainom ko. Akin na lang itong tsa-a sir. Ang sarap nito.”

“Sir na naman wala tayo sa trabaho noh,  Moises o Moy na lang itawag mo sa akin. Sige sa iyo na iyan ubusin mo.” Ani nito na nakangiti sa akin.

Pabalik na kami sa pinagpuwesuhan nila Bong nang wala na silang lahat. Mga nagkalat na bote ng beer at alak na lang ang naiwan. Takang-taka ako dahil saglit lang naman ako, tapos pagbalik ko nakauwi na ang lahat.

“Paano iyan malalim na ang gabi tapos iniwan ka pa nila. Ano sa iyo kung dumito ka na magpalipas ng gabi, maghalfday ka na lang bukas akong bahala sa iyo. Huwag kang mag alala, safe ako. Hindi kita gagapangin unless request mo. Biro lang. May bakanteng silid dito sa baba puwede ka roon.” Ani ni Moises.

“Sure ka? Kasi puwede naman ako maglakad-lakad hanggang guard house malamang may masasakyan pa naman akong taxi pauwi.”  Sabi ko.

“Pag ganitong oras medyo madalang na lang ang taxi. Gustuhin ko mang ihatid ka sa inyo kaso inaantok na ako. Dito ka na kasi magpalipas ng gabi tsaka sabay pa tayo bukas.”

“Nakakahiya na iyon, tsaka wala akong dalang uniporme. Sige magpapalipas lang ako rito ng magdamag pero bukas maaga akong uuwi.” Saad ko.

“OK, hatid na kita sa tutulugan mong silid.”

Hindi ko nun maintindihan ang sarili bakit biglang kumambiyo ang ihip ng hangin at ang gaan ng pakikitungo ko kay Moises. Doon nga ako nakatulog sa kanya. Kinabukasan sabay nga kami pumasok ng trabaho at naging ugat iyon ng mga haka-haka sa department namin. Kinainis ko iyon dahil una wala namang katotohanan ang mga paratang nila.Sinumbatan ko rin si Bong dahil sa pang-iiwan nito sa akin. Ngunit takang-taka na naman ako sa tugon nito sa akin.

“Akala nga namin nakatulog ka na sa banyo sa sobrang tagal mo sa loob halos mag iisang oras ka na roon. Nang tanungin namin si Moises ang sabi hindi niya alam, akala pa nga niya nauna ka na sa amin.  Ayoko namang mawalan ng serbis pauwi kaya nakisabay na ako kina Norman.” Kuwento ni Bong.

Imposibleng iyon ang nangyari kasi sa pagkakaalam at pagka-alaala ko wala pa akong limang minuto sa banyo. Ngunit halos lahat ng mga kasama namin ng gabing iyon iisa ang kuwento, ang tagal-tagal ko raw bumalik. Kaya sa pag aakalang nauna na akong nakauwi, umuwi na rin sila. Tila na praning na ako noon sa nangyayari sa akin. Iyon na ang huling natatandaan ko sa mga nangyari sa akin bago magsimulang may nagbago sa akin.

Ang susunod kong kuwento ay base na ito sa napansin nila Bong at Norman sa akin na ikinuwento lang nila matapos ang lahat.

Martes daw nun nang napansin nila na tulala lang ako sa sarili ko habang nakaupo sa lamesa ko. Nilapitan ako ni Norman para ipa double check sa akin ang mga na imbentaryo para sa huling buwan ng cut-off.  Kinuha ko naman daw ang mga file na nakafolder, saglit ko lang iyon sinilip at ibinalik sa kanya. Ang ipinagtaka pa nun ni Norman ,para raw blangko ang aking paningin. Palabas na ito sa opisina nang siyang pasok naman nun ni Moises na may dalang kape at inabot iyon sa akin.

Na intriga si Norman dahil nung si Moises na raw ang kaharap ko ,parang ang saya-saya ko na naman, hindi na ako tulala at maingay na magsalita.

Ang bagay na iyon ay napansin din ni Bong sa akin. Martes din iyon at payday nang yayain ako ni Bong na maghapi-happy. Na madalas naman naming bonding kapag swelduhan na.

“Tol ayos ka lang bakit parang tolero ka riyan at mukhang malalim ang iniisip, may sakit ka ba?” Tanong ni Bong sa akin nang mapansin ang mga pagbabago sa akin.

Madalas daw ako wala sa sarili na para bang lumilipad ang isip ko. Minsan para lang daw ako estatwa na walang emosyon na nakaupo sa mesa ko. Ang ipinagtataka pa nila ganun ako sa lahat ngunit pagdating kay Moises o kapag kasama ko si Moises mukhang normal naman ako.

“Wala akong sakit tol, tinatamad lang ako lumabas. Hayaan niyo na lang ako. Kayo na lang mag hapi-happy. Hihintayin ko pa si Moises, sabay kami uuwi.” Ani ko.

“Tol totoo ba ang tsimis dito na kumakalat na may relasyon kayo ni Moises? Kasi pansin ko lang ,siya na lang lagi ang bukambibig mo. Tapos sabay pa kayo umuuwi lagi. Tsaka araw-araw sabay din kayo kumakain. Ang totoo tol, kayo na ba?” Tanong pa ni Bong sa akin.

“Alam niyo namang bawal ang ganun dito diba? Bakit ko naman ipapahamak ang sarili ko. Tsaka masama ba makitungo ng mabuti sa tulad niya? Palibhasa ang dudumi ng isip niyo, kaunting libot binibigay niyo agad ng malisya. Kilala mo ako tol, tapos ganyan ka rin sa akin?” Ang naging sagot ko pa raw sa kanya na tila nalibadbaran na.

“Kaya nga, kilala kita tol kaya nagtataka lang ako sa mga na oobserbahan ko sa inyo. Dati naman ilang ka dun. Ngayon daig niyo pa magsyota kung magsubuan ng pagkain. Tsaka nakita ko kayo minsan sa parking lot sinusubo ka ng Moises na iyon. Ano ba tol, may namamagitan na ba sa inyong dalawa?” Usisa pa sa akin ni Bong.

Kinumpronta na ako ni Bong dahil naging mailap na ako sa kanila na dati kong mga katropa sa inuman o gala. Nakita kami ni Bong na may ginagawang milagro sa parking lot ng pinagtatrabahuhan namin. Nasa likod iyon ng building at madalang lang May tao roon ,puwera na lang kung lalabas ang mga delivery truck di kaya may magtatapon ng mga basura. Naroon din kasi ang aming waste segregation area. Wala akong alam sa ganun ngunit iyon ang nakita ni Bong. Wala pang cellphone na camera nun kaya wala pang resibo.

Hindi namin namalayan ang paglapit ni Moises. Galit itong binara si Bong dahil sa sinabi nito.

“Walang aaminin si Vic dahil walang namamagitan sa amin. Tsaka ano naman sa iyo kung mabait ako sa kanya? Naiinggit ka? Sorry hindi kita type. At kumpara sa iyo mas gwapo si Vic. At kahit sinong bakla gugustuhing matikman siya.  Tsaka ayusin mo ang paggawa ng kuwento, baka bumalik sa iyo ang mga paratang mo. Siya nga pala, may Three hours pa bago ang uwian. Tapusin mo muna ang trabaho mo sa baba, bago ang tsismis.” Sabat ni Moises kay Bong.

Suyang-suya na nun si Bong pero nagtimpi ito bilang respeto na rin sa posisyon ni Moises.Nang hapon din na iyon  matapos ito mag log out, bigla na lang nakaramdam ng hindi mawaring sakit ng tiyan si Bong. Sa tindi ng pamimilipit niyo kinailangan pa magtawag ng ambulansya at dalhin ito ng hospital.  Ngunit sa di maipaliwanag na rason, walang nakitang abnormalidad sa katawan nito. Lahat ng test lab nito clear. Hindi matukoy ng doctor ang dahilan ng sakit ni Bong na halos ikamatay na nito.

Si Norman ang kasama nito sa hospital. Bahagyang nakatulog si Bong dahil sa tinutok sa kanyang pampakalma ngunit saglit pa muli na naman itong sinumpong ng matinding sakit ng tiyan.Hanggang sa may isinuka itong malaki’t, malapot at napakabahong likido na kulay burak. Patuloy itong sumusuka na siyang kinabahala na ni Norman.

“Pare, hindi na ito maganda, mukhang iba na ang kutob ko sa nangyayari sa iyo. Sandali lang at May tatawagan lang ako sa amin.”  Wika ni Norman na natataranta na noon kung ano ang kanyang gagawin.

“Bilisan mo lang pare, hindi ko na talaga kaya mamamatay na ako.” Ani pa ni Bong.

Tinungo ni Norman ang information desk at may tinawagan ito sa telepono. Matapos ang pag-uusap ni Norman sa tinawagan nito. Agad na kinumbinsi ni Norman ang mga magulang ni Bong nailabas agad ng araw na iyon sa hospital si Bong bago mahuli ang lahat. Kahit hindi pumayag ang hospital napumil si Bong na lumabas na. At matapos maka pirma ng waiver, sakay ng jeep na inarkila ni Norman pumunta sila ng Tapi. Kung saan hinihintay na sila ng tiyuhin nitong albularyo na si Tatang Kuloy. Kilalang manugtambal at babaylan ang tiyuhin ni Norman.

Sa bakuran pa lang agad na sila sinalubong ni Tatang Kuloy ng asin, sinabuyan sila nito.

“Nakakahawa ang dalit na binigay sa kanya, kailangan niyo magpagpag upang di kumapit o lumipat sa iyo ang dalit.” Saad ni Tatang Kuloy habang winiwisikan ng asin sina Norman , Bong at mga magulang nito.

“Tiyo ano ang dalit?” Tanong ni Norman.

“Parang lason, na parang kulam. Ngunit mababaw sa kulam. Ngunit kung hindi agad mapigilan ikakapahamak ng buhay ng biktima. Kaya tama lang na dinala niyo siya agad rito.” Ani pa ni Tatang.

“Maawa na kayo Tang, tulungan niyo ako hindi ko na talaga kaya ang sakit ng tiyan ko parang binubuhol ang mga bituka ko sa loob ang sakit sobra.” Wika ni Bong na patuloy parin sa pagsusuka habang napaluhod sa sobrang sakit ng tiyan.

“Tiisin mo lang saglit, gagawa muna ako ng harang upang hindi niya makontra ang gagawin ko sa iyo. Ramdam ko ang presensiya ng lakas niya sa paligid.  Hindi basta-basta ang may gawa nito sa iyo. “ Tugon ni Tatang Kuloy.

Gamit ang dinurog na insenso, kamangyan, mga ugat ng mga kahoy at mga dahon-dahon sinunog iyon ni Tatang at hinati-hati sa pitong lagayan tsaka nilagay ang mga iyon sa palibot ng kanyang bakuran hanggang sa likod bahay. Matapos maisagawa iyon kumuha ito ng pulang kumot at nilukob iyon kay Bong tsaka na sila pinapasok sa bahay ng matanda.

Umabot ng dalawang oras ang ginawa nitong orasyon sa paggagamot kay Bong. Nakatulog si Bong matapos ang ginawa sa kanya ni Tatang Kuloy. Doon na rin sinabi ni Tatang kay Norman at sa magulang nito kung ano ang posibleng may dulot nun kay Bong.

“Isang aswang na may alam sa kulam at barang ang gumawa nito sa kaibigan mo. Dalawa ang nakita kong posibleng dahilan kung bakit niya ito ginawa dito kay Bong, ang hawakan ng pagiging aswang niya si Bong o dahil galit ito sa kaibigan mo kaya gusto niya saktan ito.” Ayon kay Tatang.

“Sino naman kaya ang demonyong aswang na iyon ang may gawa sa anak namin?” Tanong ng ina ni Bong.

“Hindi ko makita ang mukha niya, ngunit may kutob ako na nasa paligid lang siya ni Bong. At sa ginawa natin malamang lalo lang niya pagiinitan ang anak mo. Pero huwag kayong mag alala, malapitan man niya si Bong hindi na siya basta-basta magagalaw ang anak niyo. Naglagay na ako ng harang sa kanya. Tsaka iyang kuwintas na pinasuot ko proteksyon niya iyan.”

“Sino naman kaya ang aswang na iyon. Tsaka wala naman akong natatandaan na may kainitan si Bong.” Ani ni Norman.

“Hindi natin alam ang motibo niya, malay natin baka nais lang talaga niya yanggawin ang kaibigan mo. Kaya ikaw magingat din mapagpanggap ang mga tulad at uri nila. Hindi mo sila kayang tukuyin gamit ang ordinaryong mata, liban na lang kung meron ka nito.”  Tugon ni Tatang Kuloy nang ipinakita kay Norman ang isang bato na hugis tatsulok na may butas sa gitna.

“Ano ang isang iyan tiyo?”

“Tigadlum ang tawag dito,bigay ng mga espiritu ng Kanlaon. Maraming pakinabang ito sa iba na pinili ng batong ito tulad ko. At dahil dito malalaman mo kung ang mga nakakaharap mong mga tao, ay mga tao ba talaga ,o baka nagbabalat tao lang.  Mula sa butas nito sa gitna, ipapakita sa iyo nito ang tunay na katauhan ng taong nasa paligid mo, maging ang hindi nakikita ng pangkaraniwang mata, ipapakita nito. Kung alam mo ang paggamit nito hindi mo na kailangan magkaroon pa ng third eye.” Paliwanag pa ng matanda.

“Puwede ko ba iyan mahiram tiyo, baka nasa paligid lang namin ang sinasabi mong aswang. Para naman makilala ko agad siya.”

“Hindi ito gumagana sa kung sino lang, kahit wala ka nito, madali lang matukoy kung nasa paligid lang ang aswang. Itong ibibigay ko sa iyo.  Kapag uminit ito at kumulo ibig sabihin nasa paligid lang ang aswang. Naglalabas ito ng amoy na masakit sa ilong nila kaya agad mo sila mapapansin.”

Isang maliit na garapang walang butas ang ibinigay ng matanda kay Norman. Wala itong ano mang laman sa loob bukod sa langis na kalahati lang ang laman. Takang-taka pa noon si Norman kung paano napasok sa loob ang lana o langis kasi wala naman itong butas sa magkabilan. Ngunit walang sagot si Tatang Kuloy, nginitian lang nito si Norman.

“Nakalista sa palad mo ang iyong misyon. Sa mga huling sandali ko sa mundo sa iyo ko ipapamana ang mga kaalaman na biyaya ng kalikasan sa akin. Sa ngayon huwag mo muna bigyan ng malalim na palaisipan ang lahat. Maraming hiwaga ang nagkukubli sa reyalidad ng mundo. At ang nangyari sa kaibigan mo patunay lang na totoo ang mga iyon. Mas mainam na wala kang alam ngunit bukas ang iyong diwa at kamalayan sa mga bagay-bagay na hindi maipaliwanag ng simpleng tao o siyensya. Mapanlinlang ang mga nakikita ng mata ngunit ang isip at puso kailan man ay di nagsisinungaling.” Tugon ni Tatang Kuloy.

Tatlong araw pa ang lumipas bago tuluyang umayos ang pakiramdam ni Bong. Ako naman daw nun sa kabila nang nangyari sa kanya ni hindi ko man lang ito kinamusta. Na para bang balewala sa akin ang nangyari sa kanya. Sa totoo lang wala naman  akong alam na may nangyayari na palang ganun. Nang makabalik ng trabaho si Bong naging sanhi pa iyon ng samaan namin ng loob.

“Talaga ba na hindi mo alam? Sa bagay paano mo ba ako mapapansin eh nasa iisang tao lang nakatuon ang mga mata mo. Paayaw-ayaw ka pa noong una eh papatol ka rin naman pala. Wala naman iyon sa akin tol eh ang sa amin lang sana hindi mo makalimutan na nandito pa kami. Ang siste  kasi parang hangin na lang kami sa iyo mula ng dumikit ka riyan kay Moises.” Sumbat nun ni Bong sa akin.

“Tol dapat ba oras-oras naka dikit din ako sa inyo? Tol may kanya-kanyang ganap naman tayo noh. Pasensya na kung iyon ang tingin niyo pero hindi naman iyon bigdeal diba? At kung tinatabi niyo na ako dahil lang dun sa pagiging malapit ko kay Moi, wala na akong paki.” Tugon ko sa kanya.

Mula nun naging malayo na ang agwat ko sa mga dati kong kasabayang mga kaibigan sa trabaho lalo na si Bong,ang dating ko na sa kanila mayabang, tumayong na ang ihi dahil sa bukod na promoted ako nakasandal pa ako kay Moises. Ewan ko dahil wala naman akong naramdamang may nagbago sa akin. Nang mapansin ko ang biglaang paglayo ng mga kasamahan ko at kaibigan ko sa akin si Moises ang naging sumbungan ko ng hinanakit sa kanila.

“Sila dapat ang makaramdam niyan hindi ikaw. Tsaka hindi mo na sila ka lebel Vic. This time ipakita mo sa kanila na hindi sukatan ang samahan pagdating sa responsibilidad sa trabaho. Iyang mga kaibigan mo dahil sa supervisor ka nila masyado na silang pa petiks sa trabaho.

Lalo na iyang si Norman, nakarating sa akin na kaya matagal nakakabalik ang mga truck ng maaga kasi ginagamit niya sa personal na gala. At pag umabot ito sa mga boss ewan ko lang kung ano mangyayari sa kanya.“ Kumento ni Moises.

“Na notice mo naman pala, bakit hindi mo inilapit sa HR natin, bakit dinaan mo pa sa akin?” Sabi ko.

“At pag ginawa ko iyon eh di damay ka, kasi  under sila sa iyo. Ayoko namang ipahamak ka dahil sa kasalanan nila. Pakita mo sa mga iyon na may ngipin ka rin at hindi ka na tulad ng dati.” Saad pa nito sa akin.

Hindi ko alam bakit ganun ang naging tugon ko sa pag-iwas ng mga kaibigan ko akin. Sila madalas ang nakikita ko, na kahit ang maliliit na bagay ng pagkakamali napupuna ko.

“Akala ko ba maayos ang lahat bakit kulang ng tatlong case ang naunang lumabas? Totoo ba ang bulong-bulungan na may mga over the bakod na nagaganap sa team mo?” Bulyaw ko kay Bong nang nang tingnan ko ang trabaho nito.

“Nagkamali lang ng loading ang truck hindi iyon kulang, nakapalit lang ng or ang truck 1 at 2 pero nagawan na iyon ng paraan. Naayos na ang or naitama na.Tsaka bakit ba ang team ko lagi ang nakikita mo? May problema ka ba sa akin?” Tugon ni  Bong na medyo tinaasan din ako ng boses.

“Inaayos ko lang sestima niyo,masama ba iyon? At alangan naman iyong iba ang pupunahin ko eh dito sa area niyo ang maraming problema? Last week dalawa sa truck ang hindi nakalabas dahil sira. Kung hindi ko pa pinatingnan hindi ko pa nalaman. Ano ang silbi ng pagtalaga sa iyo rito kung iyon man lang hindi mo na report ng maaga.” Banat ko pa.

“May maintenance tayo hindi ko na iyon problema kung hindi sila nag a-update sa iyo. Labas na sa sakop ng trabaho ko ang pag mimikaniko. Sa warehouse at stocks ang pokus ko. Trabaho mo iyon dahil supervisor ka ng lahat o baka nakalimutan mo dahil iba na ang pokus mo.” Sagot ni Bong sa akin.

Ang tensiyon sa pagitan namin ay lalong lumalim na  hindi ko naman ramdam. Ewan pero wala lang talaga ako pakialam. Nabalitaan ko na lang na nag file na ng resignation si Bong. Hindi naman ito pinigilan ng HR sa panghihimok din ni Moises. Hanggang sa sunod-sunod na sa mga dati kong mga kaibigan at malalapit na kasamahan dati ang nagsialisan. Maging si Norman nagpasya na ring iwan ang trabaho at lumipat sa kakumpitensya.

Papunta nun ng HR office si Norman para mag pasa ng resignation letter nang makasalubong nito si Moises.

Malayo pa lang may nararamdaman na si Norman na kakaiba. Bigla-bigla na lang uminit ang garapa ng langis na nasa beywang nito. Mainit ngunit di naman nakakapaso. Iyon ang unang beses na nagkatagpo ang landas nila Moises at Norman.  Nasa iisang kompanya nga kami nasa ibang building naman si Moises. Kung pumunta man si Moises sa area nila hindi naman sila nagkakausap, hindi kasi close si Moises kay Norman. Kahit na kilala naman ng lahat kung ano ang posisyon ni Moises sa kumpanya.

Hindi pa man nagkakasalubong pansin na ni Norman ang matalim na titig sa kanya ni Moises. Napayuko na lang nga ito habang papalapit sa kanya si Moises.

“Magandang hapon po sir.” Pagbati ni Norman kay Moises.

Ngunit hindi tumugon si Moises at inirapan lang nito si Norman. Nang halos magkatapat ang dalawa matinding init na ang naramdaman ni Norman. Nang makalampas na sa kanya si Moises doon na sinilip ni Norman ang garapang ginawa nitong bigkis sa kanyang beywang. At nagtaka ito dahil hulas na hulas ang maliit na bote habang patuloy itong kumukulo. Kinabahan si Norman, ngunit kinutuban din ito ng hindi maganda. Hindi ito tumuloy sa opisina ng HR at pasimpleng sinundan si Moises. Habang sinusundan nito ang isa patuloy lang sa pag-init ang garapang may lana.

Tila nakahalata si Moises sa pagsunod sa kanya ni Norman kaya nilingon niyo ang lalake at binigyan ng  matalim na titig. Hindi nun alam ni Norman kung namamalikmata lang ito pero kitang-kita niya naging purong itim ang mga mata ni Moises nang tumingin ito sa kanya.  Sa ilang , umiwas na si Norman at bumaba ng building at umalis doon. Habang papalayo ito ng building unti-unti namang humuhupa ang pag-init at pagkulo ng langis.

“Ano kaya ang ibig-sabihin nito, siya kaya ang aswang na lumason kay Bong? Si sir Moises ba ang tinutukoy ni Tiyo na aswang?” Ang mga katanungang naglalaro nun sa isip ni Norman.

Agad nito ibinalita kay Bong ang mga naobserbahan at naranasan. Kahit may tampo, galit at inis si Bong kay Moises hindi nito sinakyan ang hinala ni Norman. Minsan narin kasi naging malapit sa kanya si Moises at hindi ito naniniwala na magagawa siyang saktan ng tao kung sakali man. Ngunit higit pa roon hindi naniniwala si Bong sa aswang sa kabila ng nangyari sa kanya.

“Wala naman sa itsura nun ang maging aswang, gandang lalake nun. Masyado ka lang siguro apektado rin sa ugali ni Vic kaya pati si Moises naiisipan mo nang ganyan.” Saad ni Bong.

“Pare hindi lahat ng akala natin maganda wala ng tinatagong mali. Tsaka sabi ni tiyo mapagpanggap ang mga aswang. Nakakabudol ang kanilang anyo.  At paano mo maipapaliwanag ang pagkulo ng langis na nasa loob nito. Pare, sana nga lang mali ang hinala ko.” Ani pa ni Norman.

“So ano ang balak mo, titiktikan mo si Moises? Aalamin mo kung totoo ang hinala mo? Hindi ka na mag re-resign?”

“Mag re-resign parin pero hindi muna ngayon. Iba talaga ang kutob ko. Baka ang pagbabago kay Vic ay gawa-gawa rin ng aswang.”

“Ewan ko sa iyo pare, pero magingat ka baka makasuhan ka ng libel sa paratang mong iyan.” Paalala pa nun ni Bong kay Norman.

Ngunit tatlong araw lang buhat ng pag-uusap nilang iyon nabalitaan na lang ng lahat na wala na si Norman, natagpuan itong wala ng buhay sa kanilang bahay. Ayon sa asawa nito bangungot daw ang sanhi, ngunit may hinala ang pamilya niya lalo na ang tiyuhin nito na hindi basta bangungot lang ang ikinamatay ni Norman. Inaswang daw ito ng isang Tigbaylo dahil sa mga nakitang kahinahinalang palatandaan sa katawan ni Norman. Nais pa sana nun subukan ng tiyo ni Norman na tukuyin ang hinala sa pagsaboy ng inurasyunang asin o itawid ang bangkay sa bintana ngunit nahuli na ito sa pagdating. Nadala na sa punerarya ang katawan ni Norman at nagalaw na.

Gayunpaman kumbinsido parin ang lahat na hindi basta bangungot ang ikinamatay nito lalo na nang mabanggit pa ni Bong ang napag-usapan nila ni Norman bago iyon.

Nang mga sandaling din na iyon tila kinutuban na rin si Bong kaya pinuntahan niya ako sa trabaho at kinausap.

“Kalokohan, ganyan na ba talaga ka baba ang tingin mo sa tulad nila Moises. Dahil ba sa pagiging bakla nila kung ano-ano na lang ang puwede mong ibato sa kanya. Tsaka aswang? Aswang talaga? Grabe ka naman tol. Naging mabuti rin sa iyo minsan ang tao. Sinalba ka pa niya noon sa pagkakautang mo tapos sa isang paratang na wala namang basehan aakusahan mo siyang aswang?!” Tugon ko pa nun kay Bong.

“Tol what if pinapaikot ka lang din niya, ginagamitan ng kung ano para kontrolin ka. Like gayuma. Tol, hindi ka ganito. Pero bigla ka na lang nagbago ng dumikit ka na sa kanya. What if ginayuma ka lang niya?” Ani pa ni Bong.

“Aswang, baklang aswang ngayon mangkukulam na naman? Tol naririnig mo ba ang mga pinagsasabi mo? Matinong tao ang hinuhusgahan mo. May nagbago man sa akin,oo dapat lang kasi kailangan sa posisyon ko. Pero ako parin ito si Victor. Hindi ako ginayuma. Kayo ang lumayo sa akin at nang iniwan niyo ako si Moises lang ang nanatili sa akin. Sorry tol pero sa tingin ko kabaliwan na itong pinag-uusapan natin. Kailangan mo ng umalis, hihintayin ko pa si Moi.”

Naging sarado na ang isip ko sa mga kaibigan ko. Wala na akong pinakikinggan kundi si Moises na alam ko nasasaktan din sa mga naririnig nito sa mga kasamahan namin sa trabaho. Last day ko nun bago mag day off nang inimbitahan ako ni Moises na kumain sa labas, kung bakit hindi ko alam ang dahilan basta sumama na lang ako sa kanya  At ewan ko ba bakit tila na capture ni Moises ang full attention ko sa kanya. Gandang ganda ako sa mukha niya, maging sa ugali niya wala akong makitang bahid ng kapintasan sa kanya. Para sa akin perpekto si Moises. At sa hindi ko maipaliwanag parang ayoko na nun mawalay sa tabi niya.  Matapos kami kumain sa isang steakhouse, sakay ng kanyang kotse paikot ikot lang kami sa mga kalye ng siyudad hanggang sa napunta kami sa masukal na parte ng reclamation area na malapit sa dagat.

“Ano ang gagawin natin dito? Masyado namang tahimik ang lugar na pinili mo para sa atin.” Sabi ko.

“Hihintayin lang natin ang paglubog ng araw habang pinag-uusapan ang future natin.” Saad nito.

“Teka bakit napunta tayo sa future? Ano ba ang ibig mong sabihin?“ani ko.

“Sakali bang ligawan kita mamahalin mo ako? At kung sasabihin ko ba sa iyo na mahal kita maniniwala ka bang gusto kita?”

Napalunok ako ng laway sa tanong sa akin ni Moises. Nagulat ako sa narinig ko. Hindi ko alam kung sumang-ayon ba ako o pumayag sa sinabi niya pero nahuli ko na lang ang sarili ko na kahalikan ko na siya. Hindi ko ramdam na gusto ko ang ginagawa ko pero alam ko na kalaplapan ko siya noon.

Hinubad na niya ang lahat ng meron ako sa katawan habang patuloy lang ito sa pagroromansa sa akin. Matapos niya maisubo ang tubo ko naghubad natin ito at inupuan ako. Habang kinakabayo nito ang tarugo ko pinagapang nito ang kanyang dila sa dibdib ko paakyat sa leeg ko ,tsaka sa tenga ko. Hindi ko ramdam ang sarap ngunit nakikiliti ako.

Hanggang sa may ibinulong ito sa akin.

“Akin ka lang at wala ng sino pa ang makakaagaw sa iyo sa akin. Akin ka ,akin lang ang katawan mo, ang laman mo at ang puso mo. Papatayin ko ang sino mang mangingialam sa gusto ko. Akin ka lang.”

Nang marinig ko ang mga salitang iyon tila ibinalik ako sa aking katinuan. Naitulak ko si Moises palayo sa akin. At nang makita ko ang sitwasyon namin nagulat ako. Agad ko hinawi si Moises sa ibabaw ko at isa-isang hinablot ang mga damit ko tsaka lumabas ng kotse na naka-hubo. Hindi ko na inalintana kung may makakakita ba sa ayos ko basta ginawa ko na lang.  Naglalakad ako palayo sa kotse ni Moises habang sinusuot ang mga damit ko.

Hindi pa man ako nakatapos sa pag zipper ng pantalon ko napansin ko na si Moises na nakasunod na sa akin.  Nakabihis na ito. Nilingon ko siya saglit bago muling nagpatuloy sa paglalakad habang nakapaa lang.

“Vic tumigil ka, bumalik ka! Hindi mo ako puwedeng layuan. Akin ka lang at babalik ka rin sa akin. “ Nakakakilabot ang boses ni Moises na tila ba umaabot sa utak ko.

May tatlong dipa lang ang agwat namin ngunit ramdam ko na tila hindi umaalis sa lupa ang mga paa ko. Palubog na ang araw ng mga oras na iyon kaya medyo may kadiliman na sa paligid. Liblib ang bahagi na iyon at napakalayo mula sa mga kabahayan. Dagat na ang harap nun at kahit malapit iyon sa daungan ng mga barko, may kalayuan pa rin kung lalakarin.

Bigla akong binalot ng kaba at takot sa nakita kong mukha ni Moises, nanlilisik ang mga mata nito sa galit. Patakbo na ang lakad ko nun. Hindi ko alam pero sinakluban na ako ng pangamba sa mga nangyayari hanggang sa pumasok na lang sa isip ko ang mga sinabi sa akin ni Bong na baka nga aswang si Moises. Tuloy-tuloy lang ako na walang lingon-lingon hanggang sa may nakasalubong akong tricycle na kagagaling lang ng pantalan. Agad ko iyong pinara, mabuti na lang at hindi nagdalawang isip ang mama na pasakayin ako. Ang ipinagtaka ko lang nun nang madaanan namin ang puwesto kung saan nakaparada ang kotse ni Moises ay wala na iyon doon at hindi ko man lang napansin si Moises na kanina lang nakasunod sa akin.

“Na holdap ba kayo boss?” Tanong ng driver ng tricycle sa akin.

“Opo kuya, na holdap nga ako roon.” Sinakyan ko ang pakiwari ni kuyang driver. Dahil ako man mismo hindi ko alam bakit napunta ako roon.

“Mabuti pa idaan na kita sa police station nang makapagpa-blotter ka. Tambangan talaga ng mga masasamang loob ang bahaging ito, palibhasa kasi wala pang mga ilaw ng poste sa parteng ito.” Ani pa ng driver.

“Ibaba niyo na lang po ako sa terminal ng mga jeep at taxi.” Sabi ko.

Nakahinga ako ng maluwag ng makakita na ako ng maraming tao. Mula tricycle lumipat ako ng taxi at nagpahatid sa bahay ni Bong. Hindi na ako dumeretso ng boarding house nun dahil iba na ang naglalaro sa isip ko. Kinagulat ni Bong nang makita niya ako sa ayos kong iyon na naka-paa.Agad niya ako pinapasok sa kanila. Nang makita nito ang sitwasyon ko dinala niya ako sa kanyang silid at pinahiram ng damit at tsinelas. Doon ko na rin naikuwento ang nangyari sa akin kasama si Moises.

“Mukhang tama nga sa sinabi niya si Norman tol, May mali nga sa Moises na iyon. Ang mabuti pa dumito ka muna, at bukas pupuntahan natin si Tatang Kuloy. Magpapatulong tayo.” Saad ni Bong.

“Salamat tol, pasensya na kung nu’ng una hindi kita pinaniwalaan. Kung totoo ngang aswang si Moises natatakot ako na baka nahawaan na rin niya ako.” Sabi ko.

“Hindi pa natin sigurado. Mukhang maayos ka naman. Bukas malalaman natin ang lahat. Magpahinga ka na muna.Tabi na tayo sa kama ko. Lalabas lang ako saglit maglalagay lang ako ng asin sa paligid baka nasundan ka niya rito.”  Ani pa ni Bong.

Nang gabing iyon balisa ang isip ko. Matagal bago ako dinapuan ng antok at nakatulog. Sa aking pagkahimbing bigla na lang ako nagising nang may naramdaman akong nakadagan sa ibabaw ko. Hindi ko pa ibinubuka ang mga mata ko at nakikiramdam pa. Si Bong lang ang katabi ko nun at buong akala ko siya ang nasa ibabaw ko. Umindayog ito sa katawan ko na para bang kumakayod ng niyog sa akin. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang mga marahas na halik nito sa leeg at dibdib ko. Napapaigtad ako sa sarap at kiliti na dulot nun sa akin. Nang napakislot ako sa kirot. Hinayaan ko pa iyon noong una, hanggang sa ang muli na nitong sinakmal ng kagat ang leeg ko. Doon na ako napadilat ng mata at napasigaw sa tindi ng sakit. Nang sa pagdilat ko tumambad sa akin ang karima-rimarim na mukha ni Moises na nakatingin sa akin , hubo’t hubad itong nakasampa sa katawan ko. Kulay putik ang balat nito na may mga maiinit na balahibo sa braso, matutulis ang mga kukong nakabaon sa dibdib ko. Sabog ang buhok nito, nanlilisik ang mabalasik nitong mga mata na pulang-pula tsaka nakaluwa ang mahaba nitong dila na nilaro-laro ang mga matutulis na ngipin.

Hilakbot ang bumalot sa akin nang makita ko siya. Napansin ko rin noon ang mga dugo na sumisirit mula sa dibdib ko. Sigaw ako ng sigaw habang tinutulak si Moises sa ibabaw ko. Takot ang lumukob sa akin lalo na nang marinig ko muli ang pagbabanta nito sa akin.

“Hindi kita lulubayan hangga’t hindi kita nakukuha. Akin ka lang, pag-aari na kita wala nang iba pang aangkin sa iyo mula sa akin. Akin lang ang katawan mo ,akin lang ang laman mo , pag-aari ko na pati ang kaluluwa mo!!!”

“Hindi! Lubayan mo na ako aswang!!! Hindi ko isusuko sa iyo ang katawan ko! Hindi!!!” Mga nasambit ko noon habang buong lakas na tinutulak si Moises sa ibabaw ng katawan ko. Habang sakal-sakal ko ito.

Ang hindi ko alam noon na si Bong ang siyang sinasakal ko. Naalimpungatan daw ito nang bigla ko na lang daw ito dinakma ang leeg nito at sinakal habang nakapatong ako sa katawan niya. Ang lakas-lakas ko daw noon na halos hindi niya ako makuhang igalaw sa ibabaw niya. Mabuti na lang daw at narinig ng kuya nito ang ungol niya at nadatnan kami sa sitwasyong iyon. Sa tulong ni Borgy na kuya ni Bong hinila niya ako mula sa pagkakadagan kay Bong. Ngunit hindi ko parin daw binibitawan ang leeg ni Bong. Sa ingay ng komosyon sa silid ni Bong nagising ang mga magulang nito at nang makita ng ina nito ang itsura ko agad itong bumalik ng kusina at kumuha ng asin.

Pagbalik sa silid inabutan na niya na pinagtulungan na ako ng mag-ama na alisin mula kay Bong. Dumaloy ng maraming asin si Manang Suling at isinaboy iyon sa akin. Doon lang daw ako bumitaw sa pagkakasakal kay Bong.

Napahiyaw ako sa hapdi at kirot ng madampi-an ng asin ang balat ko. Patuloy lang sa pagsaboy ng asin si Manang hanggang sa namaluktot na ako sa sakit sa isang sulok at tuluyan nang nawalan ng malay. Nang kumalma ang lahat kinuha ako ni Bong sa sulok at inihiga muli sa kanyang kama.

Kinutuban ang ama ni Bong na si Manong Boyet.

“Hindi na maganda ang pinapakitang kilos ng kaibigan mo Bong. May kutob akong yanggaw ang nangyayari sa kanya.”

“Ano ang gagawin natin sa kanya Tay baka magwala na naman iyan pag nagising?” Pag-aalala ni Borgy.

“Magputol ka ng manunggal sa likod bahay habaan mo iyong sakto lang na ipulupot sa kamay nito. Tsaka Bong magdikdik ka ng mga bawang tsaka luya ipahid natin iyon sa katawan niya upang manghina siya at mabawasan ang pagiging agresibo niya. Hihintayin natin ang umaga nang maihingi natin agad ito ng tulong sa may alam sa bagay na ito.” Ani pa ni Manong Boyet.

“Gamit mo na rin itong asin Bong baka sumpungin na naman iyan. Diyos ko sino ba ang may gawa nito sa inyo, nakaraan lang ikaw, tapos ngayon ang kaibigan mo naman.” Wika ni Manang Suling.

“Si Moises, siya ang tinuturo ng lahat ng ito. Siya ang nagbigay sa akin ng dalit ,ang pumatay kay Norman at ngayon kay Victor. Baka nga ang nangyari noon kina Tanya at Krista ang hayop din na iyon ang may gawa.” Ang galit na tugon ni Bong.

“Hindi tayo sigurado. Masama ang magbintang ng ganyan sa taong iyon lalo na wala naman tayong patunay.  Minsan na napunta rito iyon diba? At ang bait ng batang iyon magalang pa. Imposibleng magagawa niya iyon sa inyo.” Ani ng ina nito.

“Nay bago namatay si Norman may nasabi siya sa akin tungkol kay Moises. Hindi ko iyon pinaniniwalaan pero nang magkuwento si Vic sa nangyari sa kanila ni Moises, Nagbago ang isip ko. Pinagtagpi-tagpi ko ang mga sitwasyon lahat nagsimula kay Moises. Paano kung siya nga.” Tugon ni Bong.

“Malalaman natin iyan bukas, magpahinga na muna tayo. Sigurado naman na hindi na magwawala itong si Victor. Bong mabuti pa doon ka na sa kuwarto ni Borgy matulog nang makasiguro tayo sa sarili mo.” Ani ng tatay nito.

Lumipas ang magdamag na naging matahimik rin ang lahat ngunit kinabukasan nun nagulat na lang ako sa napansin ko. Amoy bawang at luya ang buo kong katawan tsaka may katawan ng halamang manunggal na nakatali sa magkabila kong kamay ,tsaka may mga nagkalat na asin sa kama ni Bong. Wala si Bong sa higaan niya nang tingnan ko ang wall clock alas sais na ng umaga. Saktong pagbangon ko ang siyang pasok naman ni Bong.

“Mabuti naman at matino ka na. Grabe ka kagabi muntikan mo na akong mapatay hayop ka. Kamusta na ang pakiramdam mo?” Bungad nito sa akin.

“Ang hapdi lang ng balat ko na parang na sunburn. Pero saglit ano ang sinasabi mong kamuntikan na kitang mapatay? Tsaka bakit may ganito ako nito sa katawan at kamay?” Tanong ko na may pagtataka.

“Wala kang maalala sa ginawa mo kagabi?”

“Wala , oo meron pala nanaginip ako kay Moises, karima-rimarim ang anyo niya bilang aswang. Balak niya akong patayin nanlaban ako at sinakal ko siya.” Kuwento ko.

“Hindi si Moises ang sinasakal mo kagabi kundi ako. Buti na lang inabutan pa ako nila kuya kung hindi natuluyan mo na ako. Nakakatakot ang itsura mo kagabi, naglalaway ka na parang asong ulol tsaka iyang mga mata mo nanlilisik  ang pula  na parang na sore eyes. At ang lakas-lakas mo grabe dalawa na sila tatay at kuya na umaawat sa iyo pero ang tigas parin ng pagkakasakal mo sa leeg ko.” Siwalat pa ni Bong.

Hindi ako makapaniwala sa kuwentong iyon ni Bong. Hindi ko maarok ang sarili ko kung paano ko iyon nagawa sa taong malapit sa puso ko.  Panay ang hingi ko ng tawad kay Bong. Na praning na ako at kinakabahan paano nga kung na Yanggaw na nga ako.

“Tatapusin natin ang kahibangan ng Moises na iyan. Mapatunayan ko lang na isa nga siyang aswang, pagbabayaran niya ang ginawa niya sa atin lalo na ang pagkamatay ni Norman.” Ani pa ni Bong.

Sa hindi ko alam kung bakit, napayakap na lang ako ng mahigpit kay Bong na tinugunan naman nito ng mas mahigpit pa na yakap. Ang ikinabigla ko nun ay nang halikan ako ni Bong sa noo. Napatingin talaga ako sa kanya. Nagkatitigan kami nang matagal, akala ko ika-ilang iyon ni Bong ngunit saglit pa hinalikan niya muli ako sa labi. Tulala akong nakadamit ang bibig ko sa bibig niya. Saglit lang iyon at binitawan din ako ni Bong. Tumayo ito at tinalikuran ako.

“Sorry tol hindi ko iyon sinasadya, nabigla lang ako.” Ani nito.

“Ayos lang tol, nagbila lang din ako. “ Tugon ko na ngumiti na lang sa nangyari.

Napalingon sa akin si Bong ng marinig ang mahina kung tawa. Tiningnan niya ako at nagkatinginan kami tsaka nginitian ako. Bumangon ako sa kama at lumapit sa kanya. Niyakap ko si Bong mula sa kanyang likod tsaka binulungan.

“Iyong totoo balak mo rin ba akong aswangin tol? “ Bulong ko sabay halik sa batok ni Bong.

“Handa ka ba na ipakain sa akin ang laman mo? Dahil kung oo, oo rin ang sagot ko.” Pilyang tugon ni Bong sa akin at hinarap ako sabay gawad sa akin ng masuyong halik sa labi.

Hindi ko alam bakit nagpaubaya lang ako. Hindi ko na inalintana na lalake ang kalaplapan ko at si Bong pa. Sarap na sarap lang ako sa malambot nitong labi. Muntikan na mapunta sa mas matinding tagpo ang eksena namin nang marinig namin ang boses ng nanay nito na tinatawag kami sa labas.

“Mamaya ka sa akin. May utang ka sa pangbibitin mo.” Sabi ko kay Bong.

“Siguraduhin mo lang na may lakas ka pa mamaya dahil hindi pa ako tapos sa iyo. Patikim pa lang iyon.” Saad ni Bong.

Sabay kami lumabas ni Bong sa kanyang silid. Hindi pa man ako nakapag almusal mukhang mapapasabak na ako sa digmaan. Isang matandang lalake ang nakita kong nakaupo sa sofa nila Bong sa sala. Matalim iyon kung makatitig sa akin na siyang kinailang ko. Hindi ko alam pero parang nasisilaw ako sa mga mata niya. Hindi ako makatingin ng diretso.

“Siya si Tatang Kuloy tiyuhin ni Norman siya ang gumamot sa akin noong binigyan ako ng dalit.” Sabi ni Bong.

Sa pagbati ko sa matanda agad itong tumayo at lumapit sa akin tsaka tinusok ng mga daliri nito ang tiyan ko na siyang nagdulot sa akin ng napakatinding sakit. Sobrang sakit na halos ikapilipit ng katawan ko. Nagulat ang lahat sa biglaang pag bago ng boses ko habang umaatungal ako sa sakit.

“Buhay na ang binhi sa kanyang tiyan, ilang araw na lang at magkakaroon na ito ng balahibo. Kailangan maagapan bago mahuli ang lahat. Bong ibalik mo siya sa iyong silid at ihiga sa kama. Tsaka buksan mo ang lahat ng bintana. Ihahanda ko lang ang mga kakailanganin ko.” Bulalas ni Tatang Kuloy.

Binuhat ako ni Bong at Borgy pabalik sa kuwarto. Humihiyaw na ako noon sa sobrang sakit tila may kung ano sa loob ko na gumagalaw at nagpupumiglas sa katawan ko. Muling nabalot ng tensiyon ang bahay nang magwala na naman ako.

“Bakit ganito Manong, bakit nagkakaganyan si Victor kahit may araw?” Tanong ni Bong na kabang-kaba at nag-aalala na sa kalagayan ko.

“Walang pinipiling oras ang mga bagong Yanggaw. Lalo na at nakakaramdam ang ibon sa kanyang katawan ng panganib. Pagsusumikap lang iyan lalo na kumawala. Hala sige na itali niyo siyang maigi sa higaan habang hinahanda ko ang mga kakailanganin ko.” Ani pa ng matanda.

“Pakawalan niyo ako!!! BONG!!!tol tanggalin mo ang mga ito maawa ka! Ako ito si Victor!!! “ Sigaw ko nun habang umaatungal at umaangil na parang hayop.

“Tol, sandali na lang at gagaling ka rin. Kaunting tiis na lang.” Wika pa ni Bong habang pinapakalma ako.

Habang tumatagal daw nun lalong nagiging kaawa-awa ang sitwasyon ko. Nanlilisik ang aking mga mata na pulang-pula, nababanat ang mga balat ko na may mga maiitim na ugat na animoy mga bulateng gumagalaw sa buo kong katawan. Naglalaway pa raw ako nun na parang asong may rabies. At ang kapansin-pansin pa sa akin ang pangingitim na dulo ng mga daliri ko habang kumakapal ang mga kuko na unti-unting humahaba. 

Siguro kung nauso na noon ang cellphone camera at social media app siguro nag viral na ang transformation ko. Buti na lang wala pang ganun. Tsaka hindi pa lahat may Kodak nun kaya hindi nila nakunan ng larawan ang anyo ko.

Awang-awa na nun si Bong sa akin at hindi na  nito matiis ang tingnan ako kaya iniwan na nila ako sa silid niya.  Iyon naman ang sandaling tapos na si Tatang Kuloy sa paghahanda ng mga gagamitin niya sa akin.  Nang pumasok na sa kuwarto si Tatang agad itong nag pausok sa loob. Wala man ako sa katinuan ko ramdam ko noon ang hirap sa katawan ko. Para akong nalulunod at hindi makahinga.  Dahil sa hiyaw ko at sigaw pumasok na rin sa silid sina Bong at Borgy.

“Bong magdala ka rito ng palanggana na may tubig bilisan mo, nais nang kumawala ng ibon sa loob ni Victor.” Utos ni tatang.

“Ikaw, kalagan mo ng tali si Victor” utos nito kay Borgy.

“Ayoko nga baka kung ano ang gawin niyan pag natanggal ang tali. “ Pag-aalangan ni Borgy.

“Magtiwala ka walang mangyayari sa iyo.Dahil sa pinainom ko sa kanya wala siyang ibang gagawin kundi ang subukang iluwal ang kung ano mang nasa loob niya na nagdudulot sa kanya ng lason.” Ani ni tatang.

Kabado man sinunod ito ni Borgy. Nang matanggal na ang lahat ng gapos ko nagsimula na akong malupasay at mangisay sa kama ni Bong. Unti-unti na rin bumabalik sa normal ang itsura ko. Saktong pasok ni Bong na may dalang palanggana kasama ang mga magulang nito. Inutusan ni Tatang si Bong na ilapag sa sahig ang bitbit nitong palanggana tsaka pinatakan niya iyon ng langis sabay binulungan ng orasyon.

“Sige na Victor, iluwa mo na iyan dito. Hayaan mo siyang lumabas. Pilitin mong ilabas ang halimaw na iyan sa iyo. Isuka mo siya rito sa palangganang nilaan sa kanya.” Utos ni Tatang.

Pagkatapik ni tatang sa tiyan ko, bumulwak sa bibig ko ang napakaraming laway na hindi mawari kung laway ba talaga o sipon dahil ang lagkit nun at napakabaho. At doon nga saksi ang lahat nang inilabas ko sa bibig ko ang hindi matukoy na uri ng ibon. Napakaitim nun na kasing laki ng isang kalapati. Sa laki nun hindi nila maipaliwanag kung paano iyon nagkasya sa lalamunan ko at bibig. Malaki ang mata nun na mapula, mahaba ang patulis nitong tuka, mahahaba rin ang mga Paa nito na may matutulis na mga kuko. Wala iyong kahit na anong balahibo sa katawan bagay na kinatuwa ni Tatang. Diretso sa palanggana ang ibon, buhay pa ito ng lumabas sa akin ngunit nang matubog sa tubig na naroon sa palanggana agad itong nanghina at namatay.  Nawalan na rin ako ng malay matapos iyon.

Thirty minutes din akong walang malay at nang magising ako agad ko hinahanap ang naturang ibon ngunit ayon kay Tatang sinunog na raw nila upang hindi na bumalik.

“Pasalamat ka at hindi pa nagkakaroon ng balahibo ang mga pakpak nun, kung nagkataon isa ka ng ganap na aswang. Pero magingat ka parin, natanggal man natin ang lason sa katawan mo, may kutob ako na babalikan pa rin niya. Napasok niya na ang isip mo at ikaw lang ang makakatalo sa kanya. Palakasan na ito ng tiwala at pananampalataya. Nasa sa iyo kung hahayaan mo siyang manipulahin ka niya o pipigilan mo siyang makontrol ka niya.”  Saad ni tatang sa akin.

“Ano ang ibig mong sabihin? Hindi ba puwedeng tapusin na lang natin siya nang matapos na ito? “ Sabi ko.

“Hindi pangkaraniwang aswang ang kalaban natin dito. Mataas na uri ng lahi ng mga aswang. Kahit ako na maalam sa aspetong ito ay mahihirapang kalabanin ang tulad niya. Gayunpaman handa akong makipagtuos, maipaghiganti ko man lang ang ginawa niya sa pamangkin ko.”

“Tutulong ako tang, may utang din ang Moises na iyon sa akin.” Saad ni Bong.

“Wala tayong ideya kung kelan siya magpaparamdam. Pero dahil sa ginawa natin alam na niya na alam na natin ang sekreto niya. Kaya simula ngayong gabi maging alerto tayo. Alin man sa atin siguradong babalikan niya lalo ka na Victor.” Paalala pa ni tatang.

“Kung gayun hindi pa pala ako dapat kumalma. Ano kaya kung uunahan na natin siya? Puntahan na natin siya sa factory.” Ani ko.

“Sa tingin ko wala na iyon doon, matapos natin matuklasan ang lihim niya sigurado ako na hindi na iyon haharap sa inyo.” Saad ng ama ni Bong.

Iyon nga at tama ang ama ni Bong, hindi nga pumasok ng araw na iyon si Moises. Sa di malamang dahilan nag-file ito ng indefinite leave sa trabaho. Kinutuban na kami ni Bong.

“Paniguradong naghahanda na iyon para sa resbak tol. Mabuti pa hangga’t wala pa tayong kasiguraduhan dumito ka na muna. Nakiusap narin ako kina nanay na dito narin saglit si tatang. Mainam na iyong handa tayo bago pa tayo maunahan ng baklang aswang na iyon.” Saad ni Bong.

Sumang-ayon naman ako. Gabi nun nang makaramdam ako ng maalinsangang pakiramdam. Mahangin naman sa labas, bukod pa sa nakabukas na electric fan sa silid ni Bong.  Ngunit tila sinisilaban ang katawan ko. Hindi ko mawari ang matinding init na aking naramdaman. Pawisan na ako nun at naka ilang baso na ako ng malamig na tubig ngunit nanunuyot parin ang lalamunan ko. Wala pa noon si Bong dahil nasa bagong trabaho pa niya ito. Closing shift sa nun at alas diyes pa ang uwi niya.

Kakatapos lang namin maghapunan nun at nasa kanya-kanyang mga silid na ang mga magulang ni Bong. Maging si tatang nagpapahinga na rin. Wala si Borgy dahil umuwi ito sa bahay ng kanyang girlfriend.

Dahil nga sa maalinsangang pakiramdam, naisipan kong lumabas saglit sa bakuran nila Bong. Kampante naman ako dahil maaga pa nun at may mga nakikita pa akong mga tao sa labas, gising pa din naman ang mga kapit-bahay nila Bong bagama’t malalayo ang mga agwat ng kabahayan. Naupo ako sa malapad na papag sa bakuran nila Bong. Nasa labas na ako ngunit nakaramdam parin ako ng init. Napatayo ako bigla nang may natanaw ako mula sa malayo. Madilim sa bahaging iyon ngunit naaaninag ko ang naroon.

Ewan ,pero parang hinahatak ako ng kung sino man iyon. Papalabas na ako ng bakud nang tinawag ako ni manang Suling.

“Uy Vic saan ka pupunta? Hindi ba at pinagbabawal ni tatang ang lumabas ka ng gabi?” Pagtawag ni manang.

Nagulat ako sa presensiya ni manang Suling tila saglit ako nawala sa aking sarili, nang muli kong binalingan ang parte kung saan ko nakita ang tao wala na iyon doon. Nagtaka lang ako kung paano ganun iyon ka bilis nawala.  Madilim man ang bahaging iyon malawak naman na damuhan ang naroon at wala naman iyong mapagtataguan na kahit ano maging mga puno.

Pinapasok ako ni manang Suling sa loob, sakto naman ang dating ni Bong sakay ng tricycle. Putlang-putla ito na tila takot na takot. Pagkababa nito agad itong lumapit sa amin  sabay tulak sa amin papasok.

Dali-dali nitong isinara ang pinto.

“Ano ba ang nangyayari sa iyo Bong?” Ang takang-takang tanong ng nanay ito.

“Binagat ako ni Moises, inaswang niya ako ng pauwi ako.” Sagot ni Bong na hingal na hingal pa.

“Bagat? Diyos ko hindi talaga kayo patatahimikin ng demonyong iyon.  Sige na i-lock mo na ang pinto tsaka ang mga bintana tarangkahan niyo rin.”  Ang tarantang-taranta na ina.

Tumulong na ako sa pagsara ng mga bintana maging sa kusina. Narinig kami ni Tatang kaya nilabas kami. May inilagay itong bote sa gitna ng sala. May mga laman iyong halamang ugat ng hindi ko matukoy na uri na nakababad sa pulang langis.

“Maghanda na tayo ngayong gabi, kapag kumulo ang laman niyan at umapaw sa bote ibig sabihin nasa paligid lang natin siya. Victor magpahid ka nitong lana upang hindi ka niya malapitan. Bong siguraduhin mong sarado ang bintana sa silid mo. Susubukin niya ang lahat ngayong gabi.” Saad ni tatang.

“Wala ba kaming gagamitin na kahit anong armas tang? Halimaw ang makakalaban natin baka dehado kami nito.” Pag-aalala ni Bong.

“Ang tatay mo na ang bahala, may pinagawa na ako sa kanya kanina. Sana nga lang magtagumpay tayo. Matalino ang sinasabi niyong Moises alam niya kung paano kumilos.” Ani ni Tatang.

“Tang, ako ang kailangan niya handa akong ipain ang sarili ko matapos lang ito.” Suhestiyon ko nang makita na nagdulot na ako ng pangamba para sa lahat.

“Hibang ka na ba tol, hindi mo gagawin iyon. Tatapusin natin ito na magkasama. Pagsisisihan niya kung bakit tayo ang pinili niya.” Tugon ni Bong.

Lumipas ang mga sandali na wala kaming nararamdamang kakaiba sa paligid. Alas onse na nun at dinatnan na ang lahat ng antok. Sa sala napili ni tatang na magbantay. Bukas ang lahat ng ilaw sa lahat maging sa labas ng bahay. Magkatabi kami ni Bong sa kanyang kama habang nakikiramdam.

“Tol salamat sa hindi pagsuko sa akin.” Wika ko kay Bong.

“Salamat din sa iyo tol dahil sa dinami-dami, ako ang pinili mong lapitan. Masaya ako na kahit sa huli ako parin ang naisip mo.” Tugon nito sa akin.

“Mas malapit ka sa akin eh. Tsaka wala naman akong kakilala rito bukod sa iyo.” Sabi ko.

“Ang sabihin mo mahal mo na rin ako hindi mo lang masabi.” Biro nitong sabi.

“Tingin mo naman sa akin porke’t nadali na ako ni Moises eh bumigay na rin ako sa pagkalalake ko. Pero bakit naman hindi, hindi ka naman mahirap magustuhan. Dati pa naman daig pa natin mag syota kapag magkasama eh. Naghahalikan pa nga tayo diba?” Tugon ko na sumeryoso naman.

“Tange ito naman sineryoso, nagbibiro lang ako uy. Gusto ko lang pagaanin ang sitwasyon. Masyado nang mabigat ang mga nangyayari. Sana matapos na ito ngayong gabi.” Saad nito.

“Sana nga,”

Nakatulog kami na walang kinakitaan ng panganib sa paligid. Ngunit sa kalagitnaan ng katahimikan ng gabi nagising ako sa mga malalakas na kalampagan  ng mga yero sa bubong nila Bong. Tingin ko lang nun pusa ngunit nang may naririnig na akong humahangos at umaangil sa labas ng bintana kinutuban na ako ng hindi maganda. Binalingan ko si Bong ngunit mahimbing ang tulog nito. Kinapa ko ang bote ng holy water sa ibabaw ng lamesita sa gilid ng kama sa tabi ko. Kabado ako ngunit tinapangan ko ang sarili ko. Nang bigla na lang ako naramdaman ng pananakit ng ulo. Kasunod nun tila may kung ano akong ingay na naririnig sa tenga ko deretso sa utak ko. Hanggang sa luminaw sa tenga ko ang boses ni Moises na tinatawag ang pangalan ko. Nilalabanan ko ang sarili ko hindi ako umalis sa higaan ko. Ngunit ang mga sumunod na tagpo ay hindi ko na maalala.

Nagising na lang nun si Bong sa malakas na pag hawi ng saradora ng bintana. Sliding window na yari sa kahoy at yero ang bintana sa silid ni Bong. At nang mapansin niya ito bukas na iyon at nang tingnan niya ako sa higaan ko wala na ako. Napa-dungaw ito sa kanyang bintana at doon niya ako nakitang buhat-buhat ng karima-rimarim na aswang at wala akong malay. Nakakakilabot ang kanyang anyo, malaki ang bukas nitong katawan, matangkad dahil sa mahahaba nitong biyas at mga kamay ,kulay alkitran ang nangingintab nitong balat , sabog ang malago nitong buhok at mabalasik ang tingin ng mapupula nitong mga mata na tila mga uling na nagbabaga sa anino ng dilim. Dagdag pa sa nakakatakot nitong anyo ang mga nakausli nitong mga ngipin na matutulis na handang pumiglas ng laman. Napasigaw si Bong dahilan para magising ang mga tao loob.

Hawak ang itak na hinanda ni Bong nilundag nito ang bintana at hinabol ang aswang na papalayo na noon at tangay ako.  Tumakbo sa bahagi ng likod bahay ang aswang, doon masukal na at mapuno sa parteng iyon at walang kabahayan. Ngunit natigilan ang aswang ng mula sa makakapal na damo, nagsilabasan ang mga tiyuhin at pinsan ni Bong kasama ang ama nito na may mga hawak na pinatulis na kawayan. Hindi inaasahan ng aswang ang patibong na inihanda sa kanya. Ngunit dahil hawak ako ng aswang hindi magawang maka-atake ang mga pinsan at tiyuhin ni Bong. Nang walang ano-ano bigla na lang namilipit sa sakit ang aswang. Naapakan pala nito ang ginawang harang ni tatang Kuloy. Lalo lang nagalit ang aswang ng nasaktan ito.

“Moises! Alam ko ikaw iyan bitawan mo na si Victor at lubayan. Isa kang halimaw at ang tulad mo ay walang karapatan para manatili sa mundong ito!” Sigaw ni Bong.

“Kung sa tingin niyo matatalo niyo ako, mga hunghang! Kahangalan lang ang kalabanin ako.” Pagkasambit iyon ng aswang bigla na lang napasigaw ang isa sa mga pinsan ni Bong.

Isang malaki at maitim na uri ng ibon ang umatake sa kanya nasugatan siya nito sa balikat at mukha. Sunod pa isa na naman sa mga pinsan nito ang ganun rin ang nangyari. Dahil dun nagkagulo na. Nabaling na sa kanila ang atensyon ng iba. Napasigaw na lang si Bong nang mapansing patakas na ang aswang. Tumakbo ito sa bahagi ng niyugan, todo habol naman si Bong at ama nito sa aswang.

Ngunit bago pa man nakalayo ang aswang hinarang na siya ni tatang Kuloy na noo’y Naka abang na pala sa kanya. Hindi nila mawari kung ano ang ginawa ni Tatang pero kitang kita nina Bong ang pamimilipit ng aswang. Nabitawan ako ng aswang at bumagsak ako sa lupa na walang malay.

Habang namimilipit sa sakit ang aswang doon na nakakuha ng tiyempo si Bong na tagain ito sa  likod.   Napaigtad sa sakit ang aswang ngunit nagawa nitong patamaan ng kanyang mga kuko si Bong at nasugatan nga rin nito ang kaibigan ko sa dibdib. Sinundan ng ama ni Bong na sibatin ng pinatulis na kawayan ang aswang ngunit mabilis itong nakailag. Gamit naman ang buntot pagi, nilatigo ni Tatang ang aswang.

Ang bawat latay nun ay tila asidong pumipilas sa balat ng aswang.  Lumalaban ang aswang at hindi rin ito nagpapatinag kahit na sugatan ito.  Naabot nito ng mga kuko si Tatang sa braso kaya nabitawan ng matanda ang buntot pagi. Doon na siya inundayan ng kalmot ng aswang. Nagpambuno ang dalawa sa lupa. Matanda na si Tatang ngunit hindi pa rin matatawaran ang kanyang lakas. Nang makita ni Bong na tila hirap na si Tatang tumulong na ito. Gigil na winasiwas nito ang hawak na itak sa katawan ng aswang. Tinadtad nito ng taga ang likod, balikat at gulugod ng aswang.

Akma pa sanang sumegunda ng ama nito ngunit inatake ito ng mga malalaking ibon na kulay itim at pinagkakalmot ang mukha at leeg nito. Nakita ni Bong ang nangyayare sa ama kaya sinaklolohan niya ito. Habang abala sila sa mga ibon, patuloy parin ang sagupaan ng aswang at ni tatang.

“Pagbabayaran mo ang ginawa mo sa pamangkin ko. Ibabalik kita sa impiyernong pinagmulan mo!”

Hindi namalayan ng aswang ang punyal na hawak na ni tatang at sa huling pagsugod nito hiniwaan ni tatang ang balat ng aswang gamit ang hawak na punyal. May kung ano sa punyal na iyon na siyang kinatakot ng aswang, napabitaw ito sa matanda, napaatras at mabilis na tumalon-talon palayo roon.  Nang makalayo ang aswang nagpulasan na din ang mga itim na ibon.

Inabutan kami ng mga pinsan at tiyuhin ni Bong na kalunos-lunos ang sinapit. Sugatan sina Bong at ama nito, gayun din si tatang na malalalim din ang tinamong sugat. Nakasubsob naman ako nun sa lupa at wala paring malay.

Wala na ang aswang, hindi na nila inabutan at nakatakas ito. Gayunpaman may gumuhit na ngiti sa mukha ni Tatang. Tsaka nagwika ito.

“Sa tinamo niyang mga sugat, malabo nang mabuhay pa iyon. Lalo na nasugatan ko siya nito. Mahihirapan na iyong gamutin ang sarili niya.” Ani ni tatang.

“Ano ba ang meron sa punyal, at paano tayo nakakasiguro na wala na iyon? Sa pagkakaalam ko mahirap tapusin ang buhay ng mga aswang, liban na lang kung sunugin ito.” Saad ni Bong.

“Lahat ng nilalang may kahinaan. At isa sa kinatatakutan nila ang masugatan nito. Ito ang saway na punyal na tubog sa espesyal na langis. Inorasyunan ko na ito at hinanda sa paghaharap namin. Kaya alam ko wala na siyang takas.” Tugon ni tatang.

Dahil sa kumosyon at ingay na likha ng pakikipagbuno nila sa aswang, marami sa mga kapit-bahay nila Bong ang nagising at napalabas ng bahay sa dis oras ng gabi. At upang hindi na lumikha pa ng dagdag na takot at pagkabalisa sa lahat. Nilihim nila ang tunay na kaganapan at sinabing may hinahabol lang silang magnanakaw ng mga manok panabong ni manong Boyet. Ngunit ang mga tinamo nilang sugat ay hindi kayang pasinungalingan ang totoong nangyari. Pinili ng mga magulang at kaanak nila Bong na huwag na ipagsabi ang nangyari dahil magmumukha lang silang katawa-tawa sa lahat. Lalo na sa mga panahon na iyon iilan na lang o wala na nga halos naniniwala sa mga aswang.

Sa kabila ng mga nasabi ni tatang, hindi kami naging panatag hangga’t wala kaming pruweba na wala na nga ang aswang na si Moises. Kinabukasan nun nagkasundo kami ni Bong na puntahan ang bahay ni Moises sa subdibisyon. Ngunit laking pagtataka namin ni Bong na ang dating magarang bahay ni Moises na nakatirik sa dulong bahagi ng subdibisyon ay isa ng luma at abandonadong bahay. Sa katunayan sira-sira na nga ang pader at dingding nun. Isang guard ang napadaan sa gawing iyon at nagtaka kung bakit kami nakatayo sa tapat ng bahay na iyon.

“Mga boss kayo ba ang may ari niyan dati?” Tanong pa nito sa amin.

“Hindi, sa kakilala namin. Matanong lang kelan pa naging ganito ang bahay? Nasaan na ang may-ari nito?” Tanong ko sa guard.

“Pitong taon ng ganyan iyan, hindi na nga binalikan ng may-ari matapos masunog.”

Nagkatinginan kami ni Bong, paanong naging ganito, wala pa ngang dalawang buwan ng pumunta kami roon nang maki-birthday kami kay Moises.  Nang iniwan na kami ng guard, sinilip namin ang loob. Sa ayos ng bahay matagal na nga iyong abandonado. Kinilabutan na kami sa mga sandaling iyon. Papaalis na kami ni Bong nang may napansin ito sa isang sulok. Nilapitan niya iyon at dinampot. Isang basag na picture frame, may lumang larawan iyon ng isang pamilya. May bahid na ng sunog ang frame ngunit intact parin ang black and white na larawan.

Napatitig ako sa mga nasa picture na iyon at halos nanlaki ang mga mata ko ng mamukhaan ko ang binatang nasa larawan na kasama ng mag asawa.

“Si Moy ito tol,siya itong binatang madalas ko nakikita nun, itong suot niya ang tindig niya at hubog ng pangangatawan. Siya si Moy.” Sabi ko.

Bigla na lang kami nakaramdam ng mainit na hangin na dumaan sa harapan namin ni Bong, kaya naitapon ni Bong ang frame at paunahan na kaming tumakbo palabas doon.  Ngunit nang papalayo na kami sa bahay na iyon napatingala na lang kami ni Bong nang makita namin ang kumpulan ng mga uwak sa sanga ng isang patay na puno na tila nakatingin sa amin. Nakakakilabot din ang kanilang mga huni na animoy nagtatawag ng kapahamakan.

Mabilis naming nilisan ni Bong ang lugar. Isang linggo rin akong absent sa trabaho dahil sa mga nangyari. At nung bumalik ako nabalitaan ko na lang na bakante na ang posisyon ni Moises. Isang malayong kamag-anak daw ang tumawag sa opisina at sinabing namatay daw sa aksidente si Moises.  Nang hingan ko ang HR ng ibang detalye kung sino ang tumawag wala itong naibigay. Sinubukan din ng kompanya na mag reach out sa pamilya ni Moises para sana mag-abot ng tulong ngunit wala na silang mahagilap na kamaganak. Maging ang address na nasa file ni Moises ay bugos at hindi totoo. Dahil nang pinapuntahan ito ng kompanya isang bakanteng lote lang ang naroon  at walang kabahayan.

Ako ang pumalit sa posisyon ni Moises. Wala man kaming nakitang bakas ng mga labi ni Moises o ng aswang,sa awa ng diyos naging maayos na ang mga sumunod na araw at gabi. Hindi ko na naranasan pa ang nangyari sa akin. Ngunit ilang buwan din bago nawala ang pagiging praning ko at kaba sa tuwing nagiisa ako. Buti na lang at palaging nasa tabi ko si Bong. 

“Syotain na lang kaya kita tol, total parang magsyota naman tayo. Halos hindi na nga tayo mahiwalay sa isa’t isa eh. Tsaka sa haba ng pinagsamahan natin parang na i-inlab na ako sa iyo. Parang ayoko na nga mag girlfriend eh. Kontento na ako na ikaw ang kasama ko lagi.” Biro ko kay Bong. Pero sa totoo lang nun ganun na talaga ang nararamdaman ko sa kanya.

Hindi ko alam kung epekto pa ba iyon sa ginawa sa akin dati ni Moises,pero at some point nahulog na ang damdamin at puso ko kay Bong. Na curious din ako sa kaibigan kong ito dahil sa kabila ng pagiging chickboy nito hindi pa ito nagkaroon ng girlfriend. Kaya madalas ganun lagi ang biro ko sa kanya. Na ang hindi ko alam silahis ngang talaga ito.

“Kapag pumayag ba ako gusto mo, seryosohan na ito?” Ani pa nitong tugon sa akin.

Game naman akong sumagot ng ‘oo’. Nabigla na lang ako ng kinabig nito ang mukha ko at ginawaran ako ng masuyong halik sa labi. Siyempre nandoon na kami kaya hindi ko na pinahirapan pa si Bong. Si Bong kauna-unahan at huling lalaking naging ka-relasyon ko bago kami nag desisyon na bumuo ng kanya kanyang pamilya. Kinasal si Bong sa dati naming kasamahan sa trabaho. At ako naman ng ipinakilala sa akin ni Bong ang kapatid nitong babae sa kasal niya agad ako nabihag at niligawan ko ito. Tatlong taon after ng kasal ni Bong, kinasal naman ako sa kanyang kapatid.

Ang koneksyon namin ni Bong ay lalo lang tumibay sa pagdaan pa ng mga taon lalo na at bahagi na talaga ako ng kanilang pamilya. Ang namagitan sa amin isa iyong sekreto na sa hanggang ngayon kami lang ang nakakaalam. Kung may pagkakataon na may nangyayari sa amin, secret na iyon. Isa na lang iyon sa mga kuwento na ibubulong ko na lang ng palihim sa katahimikan ng gabi.

Ang nangyaring kababalaghan sa akin at sa amin ay naging kuwento na lang. Umabot na ako sa ganitong edad na hindi na naulit pa ang mga iyon. Siguro totoo ngang wala na si Moises at wala na rin ang aswang.  Ngunit ang naging experience ko sa uri nila ay buhay na patunay na totoo sila at maaring kasama lang natin sa daan,sa sakayan ng jeep, sa trabaho, sa mga pasyalan o baka isa sa mga hinahangaan natin ay kalahi nila. Mahiwaga ang mundo maraming mga bagay na nabubuhay lang sa dilim, nakaabang kaya maging maingat sa mga nakikilala.Baka ma scam ka iyong akala mong oppa, aswang pala.

END

ANG LALAKE SA KAWAYANAN

Kamusta sir Ram at sa mga solid na taga basa nitong mga kuwento mo dito sa Kabrobars BlackRoom at sa Kabrobars in Wattpad.

Sabi nila mahirap mahanap ang true love sa mga katulad kong bakla, na bukod sa hindi na nga naambunan ng kagandahan, mahirap na at medyo kuba pa. Yes sir Ram may disability ako. Hindi naman ako inborn na kuba pero may something sa spine ko na nag-cause ng pag curve ng likod ko. At mas naging halata iyon noong nasa highschool na ako. At dahil dun Emang ang palaging tukso sa akin ng mga bullies ko. Dagdag mo pa kasi ang mga mala bulkan kong mga acne sa mukha.

Hindi ako kagandahan, inaamin ko naman iyon. Pero kahit kailan never ko po naging kahinaan ang mga napupuna ng ibang tao sa katawan ko. Sa halip ginamit ko silang defense mechanism para hindi masaktan. Niyakap ko ang mga imperfections sa akin. At kahit nagmumukha na akong mascot sa klase, ayos lang ang mahalaga natatawa ang mga kaklase ko. Sa pagiging komedyante ko at pagiging baklang kanal, marami akong naging mga kaibigan. Pambato lagi ako sa mga bardagulang gay pageant sa barangay namin sir Ram. Hindi ko inuurungan ang mga ganun kahit na alam ko namang olats ako. Pero hindi rin sa pag mamayabang, madalas best in talent ako at kahit wala mang puwesto lagi akong pasok sa top five.

Sir Ram, may kapintasan ako pero pagdating sa academics listed lagi ako sa honor. Sa katunayan muntik na ako maging valedictorian kung hindi lang ako nahinto nung fourth year highschool ako dahil sabay na namatay sina nanay at tatay. At dito na nagsimula ang lahat sa kuwento ko.

Magandang umaga, hapon at gabi sa lahat…sir Ram at sa mga Kabrobars. Ako si Liam, in late thirties na at nagtatrabaho sa isang government office dito sa probinsya namin sa Visayas. Ang kuwento ko ay nagsimula noong nangyari ang aksidente sa mga magulang ko nung kalagitnaan ng pag-aaral ko sa highschool.

Binalitaan na lang ako ng anak ng kapitbahay namin sa aming klase noon habang nag i-exam kami sa nangyari kina nanay at tatay. Nag-iisang anak lang ako at lubhang kinabagsak ng mundo ko ang trahedya sa aking pamilya. Akala ko iyon na ang madalim na parte ng buhay ko. Not until na mangi-alam na ang kapatid ni tatay sa buhay ko. Sir Ram, medyo bundok po ang barangay namin at kahit papano nung nabubuhay pa ang mga magulang ko ay maayos ang estado namin kahit mahirap. Hindi naman kami kinakapos, minsan pa nga kami pa ang nilalapitan para hiraman. May sarili kaming sakahan at malapad ang lupain namin na sinasaka ni tatay at nanay. Sapat sa amin ang nakukuha namin dun dahil mag-isa lang naman ako. Pero nung nawala sila, hindi ko naman iyon kayang saluhin lahat. Alam ko naman ang pagsasaka pero, feel ko talaga nun na hindi pang rampa sa bukid ang ganda ko. Kaya nung nagsabi ang tiyahin ko na sila na ang mamamahala sa sakahan at lupa namin, walang pag-aalinlangang pumayag ako kahit na may nagsasabi sa’kin na baka kunin nila ang dapat na para sa akin. Hindi ko iyon pinakinggan, mas naniwala ako sa tiyahin ko dahil na rin sa pangako nitong pagtatapusin niya ako sa kolehiyo. Naging maayos naman ang mga naunang taong, walang problema. Hanggang sa paunti-unti, na notice ko na lang na nadadagdagan na kami sa bahay. Dati padalaw-dalaw lang si tita dahil nasa kabilang barangay lang naman sila. Sunod, doon na siya naglalagi. Ayos pa sa akin kasi may kasama na ako, hanggang sa…

“Tsong Val, kayo?” Bulalas kong tanong sa gulat nang papasok sana ako ng banyo para maligo.

Biglang labas kasi ng asawa ni tita na si tito Val sa banyo na naka-puting briefs lang. Iyong brief na parang bikini type tapos kulubot ang garter tsaka sobrang nipis. Siyempre doon agad ang tingin ko. Paano kasi hindi lang bakat si Junard sa loob, halos nakasilip na iyong ulo sa garter dahil nga lawlaw ang briefs. Sir Ram, basang-basa si tito at mukhang kakatapos lang maligo. Nasa-early forties pa lang nun si tito at mukhang mas bata sa edad niya. Hindi naman kaguwapuhan, pero iba ang sex appeal ni tito. Matangkad kasi at maganda ang katawan. Malaman pero batak sa muscle.

“Liam, gising ka na pala…maliligo ka? Pasensya na naubos ko iyong tubig sa drum. Mag-igib ka na lang ulit sa balon. Di kaya dun ka na lang maligo.” Wika nito sa akin.

“Ayos lang tsong, mag-iigib na lang ako. Si Tsang po?” Tanong ko.

“May pinuntahan, baka gabihin iyon.” Sagot ni tito.

Iyon ang unang araw ni tito sa bahay. Silang mag asawa ang gumamit sa dating silid nila nanay at tatay. Sir Ram, gawa man sa kawayan at amakan ang bahay namin pero maganda ang pagkakayari nun. Malaki at maaliwalas at si tatay talaga ang nagtiyaga na gumawa nun. Sa aming lugar isa ang bahay namin sa maganda kung desenyo rin lang ng bahay-kubo ang pag-uusapan. At dahil sa bakla nga tayo. Hindi na nawala sa isip ko ang nakita ko kay tito. First time’ ko iyon makakita ng ganun mula sa ibang lalake at nag crave talaga ako nun na makakita ulit.

Ginabi na ako nun sa pag-uwi galing rehearsal para sa skit namin sa school play nang mapadaan na naman ako sa kawayanan. Ayaw na ayaw ko pa naman dumaan dun pag gabi na dahil bukod sa sobrang dilim. Usap-usapan din ang mga kuwento tungkol sa engkantong naninirahan sa kawayanan. Sa umaga maganda ang bahagi na iyon kasi parang bamboo trail siya ng Japan sa dami at kakapal ng mga kawayan sa magkabilang side ng daan. Pero pag gabi, wititit. Nakakashokot ang daanan na iyon. But no choice iyon lang kasi ang daan para makauwi unless si Darna ako.

Dala ko naman nun ang malaking flash light. Kargado naman iyon ng baterya at bago pa pero nung papalapit na ako sa kawayanan biglang lumamlam ang liwanag. Dagdag pa sa takot ko ang malamig na ihip ng hangin na nagpapatunog sa langit-ngit ng mga kawayan at mga dahon nito. Naalala ko nun si Tatay, pag alam niya kasi na gagabihin ako galing sa pakontest…sinusundo niya ako ng kalabaw namin sa bahaging iyon.

Dahil strong independent woman na ako, nagtapang-tapangan ako kahit deep inside para na akong hihimatayin. Nung nasa kalagitnaan na ako. Napahinto ako nang may napansin ako sa gitna ng daan. Lalo akong kinabahan dahil paano nagkaroon ng tao sa lugar na iyon eh ang bahay lang naman namin ang dulo nun tsaka hindi iyon daanan ng mga tao, bukod sa amin na iyon talaga ang daan. Gusto kung umatras, tumakbo pabalik. Pero napako ako sa kinatatayuan ko.

Isang lalake na halos matanda lang ang edad sa akin ang nakaupo sa daan. Nakaharap ito sa direksyon ko at tila ba inaabangan ako. Putikan ang kanyang suot pati mukha at braso. Pansin ko iyon ng matamaan ng liwanag ng flashlight ang kanyang puwesto. Sisigaw na sana ako ng magsalita ito.

“Uy teka, huwag kang matakot hindi ako masamang tao. Hihingi lang ako ng tulong.” Wika nito sa akin.

Doon na ako kumalma nang magsalita ito. Gayunpaman naroon ang duda. Sa isip ko pa baka aswang siya o maligno. Pero nang tumayo ito at bahagyang lumapit sa akin, nahimasmasan na ako. Tao nga siya. At ang guwapong lalake artistahin, maputi. Kulot ang mahaba nitong buhok na lampas balikat. Tsaka ang katawan kahit hindi ganun ka malaman, perfect naman at proportion sa kanyang tangkad.

“Sino ka? At ano ang ginagawa mo sa lugar na ito? Kilala ko ang mga nakatira dito kaya alam kong dayo ka.” Sabi ko.

“Dayo nga ako, at tila ba naligaw ako sa kakapasyal. Nakalimutan ko na ang daan palabas. Hanggang sa inabutan na ako ng dilim. Nang mapansin ko ang liwanag ng dala mo, pumagitna na ako sa daan para mapansin mo agad ako. Ako nga pala si Emmo.” Tugon nito sa akin.

Mukhang mabait naman kaya tinanong ko kung ano ang puwede kong maitutulong. At ang sagot.

“Kahit isang gabi lang sa inyo, kailangan ko lang ng masisilungan sa malamig na hamog. Pangako bukas din hindi sisikat ang bukang liwayway aalis agad ako.” Nakangiti nitong sabi.

Grabe ang perfect din ng ngipin at lalong umangat ang kagwapuhan niya nung ngumiti siya sa akin sir Ram. Ewan ko kung dala lang ng harot at kabaklaan ko kung bakit agad ako nagtiwala sa kanya. Dinala ko siya sa bahay. Sakto at wala sina tito at tita. Mag-isa lang ako.

“Ang mabuti pa mag-hugas ka muna ng katawan nang matanggal na iyang mga putik mo diyan. Pahihiramin na lang kita ng damit. May banyo sa labas ng likod bahay malapit sa balon.” Ani ko sa kanya.

Tumango naman ito at tinungo ang likod ng bahay, ako naman pumunta na ng kuwarto para ihanap siya ng masusuot. Sa tantiya ko wala pa ako five minutes sa loob ng kuwarto paglabas napa mura talaga ako sa gulat nang paglabas ko sa pinto, naroon na ito. Hubo’t hubad na nakatayo sa harapan ng kuwarto ko nang nakangiti. Malinis na pero wala man lang bahid ng tubig sa katawan. Nagtaka ako sa isip ko kung paano niya natanggal ang maraming putik sa katawan niya ng ganun ka bilis. Tsaka sir Ram ang pangarap kung jackpot nasa harapan ko na. Halos lumuwa talaga ang mga mata ko nang mapadako ang tingin ko sa pagitan ng kanyang mga hita. Ang linis ,walang buhok, ang laki, tsaka mataba mula ulo hanggang leeg. Tapos ang kinis na para bang ang sarap-sarap dilaan at himurin.

Walang bakas ng ano mang hiya akong nakita sa kanya kahit na iyong titig ko noon parang isusubo ko na siya ng buo. Ako pa nga yata iyong nailang sa kanyang harapan sir Ram. Agad ko inabot sa kanya ang mga damit tsaka pinapasok ko muna siya sa kuwarto. Tapos ako naman diretso sa kusina para maghanda ng hapunan namin dahil alam ko gutom din siya. Sakto at may tira pang sardinas at tuyong daing sa platera. Habang nagsasaing ako lumapit si Emmo sa akin.

“Hindi ka ba nalulungkot na mag-isa ka lang dito?” Tanong nito sa akin.

“Nung una na mi-miss ko sina nanay at tatay, pero kalaunan keribels na. Paminsan-minsan nandito naman sina Tsang.” Sagot ko.

“Ang bait mo talaga, hindi ka nagdalawang isip na tulungan ako. Nagtiwala ka agad sa akin.” Sabi pa niya.

“Pasalamat ka at bet ka ng mata ko. Dahil kung ka fes kita, baka hindi rin. Kung ganitong mukhang to ang nakasalubong ko kanina baka tumakbo na talaga ako pabalik.” Sabi ko.

“Bakit ano ba ang masama sa mukha mo?”

“Hello, bulag ka ba? Ano ba ang ikinaganda ng mukhang ito? Tsaka kita mo naman itong backpack ko sa likod. Pag ganitong mukha ang makasalubong mo sa gitna ng dilim hindi ka kaya matatakot?” Wika ko.

“Hindi. Mas nakakatakot ang magaganda dahil hindi mo alam kung iyon ba talaga ang totoo nilang anyo. Ibig kong sabihin, mas tumitingin ako sa panloob na kagandahan kaysa sa panlabas na kaanyuan.” Tugon nito tsaka muling ngumiti sa akin.

Sir Ram pigil ang kilig ko sa sinabi niya tsaka sa kanyang nakakatunaw na ngiti. First time’ ko nakarinig ng ganun sa isang lalake. Tapos sobrang guwapo pa. Naaliw ako nakausapin si Emmo. Tapos kita ko pa talaga na nasa akin ang buong atensiyon niya. Hindi kasi nawawala sa kanya ang eye contact sa akin na kung minsan ako na iyong umiiwas sa kanyang mga mata. Napansin ko pa na kapag kinakausap niya ako, pakiramdam ko parang kilalang-kilala niya ako. Ang gaan niya kausap. Pero ng tinanong ko siya kung saan siya galing. Iniiba niya ang topiko na para bang ayaw niyang sabihin sa akin. Hindi ko naman pinilit.

“Feel ko taga-Maynila ka, ang kinis mo kasi tsaka ang mukha mo parang artista. Pinoy ka ba, o mix?” Tanong ko.

“Hindi ko alam, pero matagal na ako rito.” Ang tangi niyang sagot.

Nang maghain ako ng pagkain, nagtaka ako bakit kanin lang ang kinain niya. Tsaka nilalayo niya sa harapan niya ang tuyo at sardinas. Inisip ko na lang na baka maselan talaga siya di kaya may allergy sa ganun na pagkain. Nang oras na ng pahinga inalok ko na sa kanya ang silid ko ngunit mas pinili niya ang matulog sa kawayan naming sofa.

“Masyadong malamok tsaka malamig dito sa labas.” Sabi ko.

“Maayos na ako rito, dito na lang ako ikaw na ang matulog sa silid mo.” Tugon niya.

Akala ko pa naman nun mai-experience ko na ang matulog na may katabing guwapo sa kama, hindi pala. Sa silid ko sir Ram hindi ako madapuan ng antok. Ginagambala ng kalibugan ang isip ko. Hindi mabura-bura sa utak ko ang Junard ni Emmo. Para akong lalagnatin na hindi ko mawari kung ano ang nararamdaman ng katawan ko ng mga sandaling iyon.

Nang maisipan kong silipin sa labas si Emmo, nakatulog na itong nakatihaya sa mahabang sofa na kawayan. Nakakatakam talaga ang katawan niya sir Ram. Kung ano-ano na lang ang ini-imagine ko sa kanya. Nang makita kong dumilat ito at napatingin sa akin, sa sobrang kaba ko agad ko sinara ang pinto tsaka bumalik sa loob ng kulambo ko at nagkumot. Hanggang sa makatulog ako.

Akala ko mahaba-haba na ang tulog ko nun, ngunit nagising din agad ako nang maramdaman ko na may pumasok sa loob ng aking kulambo. Ramdam ko pa ang pag galaw ng higaan na para bang may dumagdag na bigat sa tabi ko. Nang akma na akong babangon, pagmulat ko ng aking mga mata,… nagulat ako nang tumambad sa akin si Emmo, wala itong kahit na ano’ng saplot sa katawan. Naroon ito sa ibabaw ko.

“Ramdam ko na kanina mo pa ako pinagnanasaan. Hayaan mo ako na pagbigyan kita bilang kapalit ng pagpapatuloy mo sa akin dito sa tahanan mo.” Ang malumanay nitong sabi na tila dumadaloy sa tenga ko.

Ang lamig ng kanyang boses sir Ram, parang DJ sa radyo na nakakalibog pakinggan. Ewan ko ba pero natulala na lang ako na nakatitig sa kanyang mukha, habang unti-unti itong lumalapit sa akin. At nung halos magdikit na ang mga ilong namin lalo akong nagulat nang hinalikan niya ako sa bibig. Una dampi lang, hanggang sa naramdaman ko na lang ang mga paggalaw ng kanyang mga labi sa bibig ko. Wala akong karanasan sa kiss kasi virgin pa ako sa ganun. Kaya naghihintay lang ako sa kung ano ang gagawin niya sa akin.

“Emmo, ano ang ginagawa mo?”

“Tumutugon sa nararamdaman mo sa akin.” Sagot pa niya sabay niyakap niya na ako.

Gusto ko mangisay sa kilig nun dahil damang-dama ko sa balat ko ang init ng kanyang katawan. Tsaka ang higpit ng kanyang pagyakap sa akin, alam mong sincere at hindi napipilitan lang. Napayakap na rin ako sa kanya.

“Jusko lord, for real na ba ito…ito na ba ang sign na pag-iipunan ko na ang magka-kepsi? Grabe ang layo pa ng debut ko pero may pa buffet ka na sa akin.” Ang sinisigaw pa nun ng utak ko.

Siyempre bilang submissive girl tayo that time sir Ram, ayokong ako ang i-please ni Emmo. Kaya ang sabi ko…

“Ako na ang gagawa, puwede ba?”

“Gawin mo ang nais mo sa akin, ipapaubaya ko sa iyo ang sandaling ito. Pagnasaan mo ako.” Ang sabi, bongga!

Pero since wala pa akong experience at wala pa akong alam sa kung paano ba ang tamang procedure. Kapa-kapa muna ang ginawa ko. Hand shake-hand shake lang muna. Tsaka padampi-dampi ng lips sa ulo ng kanyang Junard. Hanggang sa dila-dila na at nang nalasahan ko talaga ang ulo sir Ram, hindi na ako nakapagpigil. At kahit first time ko. Sinubo ko agad ng buo. Buong-buo mula ulo hanggang dulo. Hindi ko na naisip na may kalakihan pala iyon at haba.

Kahit naduduwal na ako at nabibilaukan, go lang ako. Tinodo ko na. Sabi ko baka iyon na ang first and last ko. Pero infairness kay Emmo, ang tagal niya…ngawit na ngawit na ang panga ko sa kakamukbang ng kanya hindi parin siya nilalabasan.

Napansin niya siguro na pagod na ako kaya inangat niya na ako at pinahiga sa tabi niya. Muli kami nag laplapan. Sa pagkakataon na iyon na gamay ko na ang mechanics ng mapanghamon na lapaan ng labi. Iba pala talaga ang feeling na may ibang labi ang dumadampi sa iyong bibig tapos nalalasahan mo pa ang lasa ng kanyang laway at dila. Romansahan lang kami hanggang sa inagusan ako ng katas na hindi ko man lang hinahawakan ang aking Jurna. Basta walang hawakan na nangyari sir Ram puro lang kami tukaan at dilaan. Pero nakaraos ako ng swabe. Kasabay nun bigla ako nanghina na para bang hinugutan ako ng maraming lakas. Ni hindi ko na nga naitanong kay Emmo kung tapos na rin ba siya dahil nakatulog na muli ako nun.

Kinabukasan, nagising na lang ako sa ingay ng bunganga ni tita sa sala. Dumating na pala ito. Nang balingan ko si Emmo sa aking tabi, wala na ito. Nakadamit narin ako. Ang nakakapagtaka lang, ang daming dahon ng kawayan ang naroon sa higaan ko, halo-halong tuyo at sariwang dahon ng kawayan. Ang dami talaga, naroon nakakumpol sa tabi ko at sa kumot. Hindi ko alam kung paano iyon napunta roon. Bumangon ako para tingnan si Emmo sa labas baka siya ang tinatalakan ni tita.

Napansin ko maging sa sahig ng aking silid maraming bakas ng mga kawayan, mga dahon at maliliit na sanga.

Nang lumabas ako, mas nagulat ako sa aking nakita. Mas marami pang mga bahagi ng kawayan ang naroon sa sala, na para bang inilipat doon ang punuan ng mga kawayan.

“Liam, mabuti at bumangon ka na…ano ba ang ginawa mo rito ka gabi? Bakit ang daming dahon ng kawayan dito sa sala? Pati doon sa bakuran ang dami. Wala naman tayong puno ng kawayan dito.” Ang wika ni Tita habang sinasako ang mga naipon nitong mga dahon ng kawayan.

Hindi ko na binanggit sa kanya si Emmo baka kung ano pa ang sabihin nito sa akin. Wala na rin naman doon ang lalake. Inisip ko na lang ang sinabi nito sa akin na aagahan pa niya ang pag-alis. Pero ang tungkol sa mga dahon ng kawayan, palaisipan din sa akin iyon. Pero hindi ko na iyon binigyan ng pansin. Dahil iba ang nangibabaw sa akin nun. Ramdam ko pa ng araw na iyon ang ginawa namin ni Emmo. Na kahit saan ako at ano man ang ginagawa ko, ini-imagine ko siya. At dahil dun hindi ko na nakokontrol at kusa na lamang ako tinitigasan. At napansin iyon ni Tito Val sa akin habang naghuhugas ako ng kamoteng kahoy para isaing.

Hindi ko namalayan ang paglapit sa akin ni tito. Naramdaman ko na lang ang pad dampi ng matigas na bukol nito sa harapan sa aking puwetan. Damang-dama ko talaga ang tigas ng Junard ni tito dahil sa pagdiin niyang iyon. Napakislot pa ako nun sa gulat.

“Ako ba ang dahilan ng paninigas mo ha?” Mahina nitong sabi sa akin sabay dakot sa naninigas kong Jurna.

Napaiwas ako sa ilang.

“Ang arte nito,…kunwari ka pa. Eh noong nakaraan huling-huli ko ang pagluwa ng mga mata mo nang makita ang ulo ng tarug ko sa aking brip. Tsaka huwag kang magalala mapagbigay naman akong tito. Mamaya pag alis ng tita mo. Pagbibigyan kita.” Wika pa sa akin ni tito sa akin.

Hindi ko alam kung ikatutuwa ko ba iyon o ikakaba sir Ram. Pero talaga yatang bahagi na ng kabaklaan natin ang tablan ng libog sa katawan kapag medyo ganun ang sitwasyon. Hindi naman sa may pagnanasa talaga ako kay tito, pero dahil sa kanya sa mga pagpaparamdam niya at sa naranasan ko kay Emmo napukaw ang curiosity ko at interests sa sex.

Tanghali na nun nang magpaalam si tita kay tito na pupunta ng kabilang siyudad at gagabihin ito. Kita ko ang ngiti sa mukha ni tito Val nang bumaling ito sa akin ng tingin. Kinabahan ako na medyo na excite. Sakto pa at sa araw na iyon Sabado at walang pasok. Pagkahatid ko kay tita sa may sakayan ng tricycle dumaan muna ako ng talipapa, para bumili ng karneng manok para sa lulutuin kong ulam namin sa hapunan. Habang papalapit ako sa bilihan ng mga karne nakasalubong ko si Andrei. Ang all time crush ko since grade six. Kung ikukumpara ko ang mukha ni Andrei sa mga artista ngayon,…kamukha niya si Daniel Padilla. Para sa akin siya iyong epitome ng tall dark and handsome. Iyong tindig, mukha, pananalita at amoy lalaking lalake talaga.

Isa din siya sa dahilan kung bakit hindi ko napigilan ang pagka-bakla ko.

“Uy kuba, diba dapat pang gabi lang ang labas ng mga maligno? Bakit gumagala ka na?”

Iyon nga lang sir Ram, isa rin si Andrei sa laging nambu-bully sa akin. Kating-kati talaga ito tuwing nakikita ako na para bang panira ako ng araw niya. Pero ewan ko ba. Sa lahat ng bullies ko sa kanya lang ako hindi pumapatol. Mas gusto ko pa kasi ang ginagawa niya sa akin, kasi feeling ko napapansin niya ako.

“Bibili lang naman ako ng manok Andrei, hayaan mo after ko makabili babalik na rin ako ng Encantadia.”

“Feel na feel mo rin eh noh? Alam mo kaasar talaga iyang mukha mo. Mas maganda pa ang mukha ng kambing ko sa iyo.” Sabat nito sa akin. Sabay iwas.

Buo na ang araw ko basta mapansin lang ako ni Andrei kahit na iyon pa ang ginagawa niya sa akin. Pagkauwi ko na nun ng bahay agad ko na hinugusan ang binili kong manok para lutuin. Pansin ko na wala sa bahay si tito. Nagpatuloy lang ako sa ginagawa ko. Nang matapos, naisipan kong umidlip saglit sa aking silid. Alas dos na iyon ng hapon. Pahiga na sana ako nang maalala kong bukas nun ang pintuan sa harapan at likod ng kusina. Bumaba ako para saraduhan iyon. Nung isasara ko na ang pintuan sa bandang kusina, isang lalake ang napansin kong nakatayo hindi kalayuan sa punuan ng aming star apple.

Hindi ko maaninag ang kanyang mukha dahil nagliliwanag ito sa kaputian na tila ba binabad ng husto sa gluta. Para siyang may sariling ring light sa mukha. Nakatingin ito sa direksyon ko. Nagtaka ako nun at medyo natakot kasi bihira lang na magkaroon ng ibang tao sa parte na iyon malapit sa amin. Bukod kasi sa pinakadulong bahay na iyong sa amin eh wala namang ibang daanan ng mga tao sa bahaging iyon. Normal lang naman na damit ang suot nang lalake na iyon kaya hindi naman pumasok sa isip na baka masamang elemento iyon or what.

Mas nababahala ako na baka magnanakaw iyon, dahil uso pa ng mga panahon na iyon ang nakawan ng mga alagang hayop. Eh that time may naiwan pa sina tatay na tatlong kalabaw at anim na kambing sa amin, tsaka may mga alaga rin kaming mga manok. Nakatayo lang talaga iyong lalake sa parteng iyon habang nakatingin sa bahay namin. Nang sitahin ko, hindi man lang tumugon sa akin.

Nang biglang nakarinig ako ng pagbagsak ng sanga ng niyog, nabaling sa direksyon ng pinagbagsakan ang pansin ko. At nang balikan ko na iyong tao,…wala na ito roon.

Sabi ko,…ang bilis naman nun nakaalis. Kumurap lang ako wala na. Wala naman itong puwedeng pagtaguan sa lugar na iyon kasi mababa lang ang mga damo at halaman na hanggang binti lang. Bukod dun sa puno ng star apple. Sir Ram kinutuban talaga ako ng di maganda kaya kinuha ko iyong asarol na nakasandal sa dingding ng kusina. Marahan akong lumapit sa may puno para kumprontahin ang lalake, ngunit nawala na iyon doon. Umikot pa ako sa likod ng puno at hinanap iyon sa mga damuhan ngunit wala talaga. Napakamot ako ng ulo na bumalik ng bahay.

Nakatulog ako ng hapon na iyon. Nagising lang ako sa malalakas na katok ni tito Val sa pinto. Pagtingin ko sa orasan alas singko na ng hapon. Palubog na ang araw at medyo madilim na sa labas. Pinailawan ko ang buong bahay at pinagbuksan si Tito.

“Tang na lang bakla ka, nandito ka lang pala sa loob. Pinaghintay mo pa ako rito sa labas. Hindi mo ba narinig ang pagkatok ko?!” Galit na sabi ni tito.

Lasing ito at nangangamoy alak.

“Pasensya na po tito, nakatulog kasi ako. Pasok kayo.” Sabi ko.

Bigla akong hinawi ni tito kaya muntikan pa akong matumba. Humilata agad ito sa mahabang kawayan naming sofa tsaka nag tanggal ng damit. Naiwan ang itim nitong suot na jersey shorts. Hinayaan ko lang nun si tito at bumalik na ako ng aking silid. Bagama’t uso na nung 2006 ang Nokia 8250, wala naman ako nun. Ang tanging libangan ko lang tuwing wala akong klase ay ang mga binibili kong mga precious hearts romance na mga pocketbooks. Abala ako sa binabasa ko nun nang gulatin ako ni tito sa pagpasok niya sa silid ko. Agad itong lumapit sa akin at sumampa sa aking kama. Napaupo ko mula sa pagkakahiga.

“Tito, sa kabila po ang silid niyo ni tita.” Sabi ko.

“Sshhhhhh, wala ang tita mo diba? Tayo lang ang narito. Ikaw muna ngayon ang asawahin ng tito mo.” Sagot nito sa akin sabay hubad ng kanyang shorts at tapon nito sa sahig.

Sir Ram, muli ko na naman nakita ang malaking ulo ng Junard ni tito. Nakasilip muli iyon sa lalaw nitong briefs.

“Tito ano ang ginagawa mo?” Tanong ko pa kahit alam ko naman ang pakay niya sa akin.

“Huwag ka ngang umarte na parang hindi mo hinihintay ang pagkakataong ito. Alam ko takam na takam ka nang tikman at isubo itong tarug ko. Oh heto na ipapakain ko na ngayon ito sa iyo.” Sabi pa ni Tito tsaka tuluyan nang tinanggal ang natitira nitong suot.

Sir Ram, para akong laruan na de remote na sunod-sunuran kay tito. Agad ko namang sinubo ng buo ang Junard ni tito habang nakaluhod ito sa harapan ko. Dahil sa nagawa ko na iyon kay Emmo, alam ko na kung paano gawing swabe ang pagkain ng longganisang Lucban ni tito. Kitang-kita ko kung paano ang reaksyon ng mukha ni tito habang nasasarapan ito sa aking ginagawa sa kanya. Upang maging komportable si tito humiga ito, habang pumaibabaw naman ako. Sir Ram habang nakikita ko ang nakakalibog na reaksyon ng mukha ni tito at naririnig ang nakakadalang ungol nito…sarap na sarap din ako sa pagkain ko sa Junard niya.

“Hayop kang gago ka, bakla ka nga…ang sarap mo tang na! Sige pa isagad mo pa gago!” Bulalas ni tito habang kumakayod ng husto ang bibig ko.

Grabe din kumaldag si tito sir Ram, feeling ko pati esophagus mawawarak sa kakabayo niya sa bibig ko. Maya-maya pa pinahinto niya ako sa ginagawa ko sa kanya. Akala ko tapos na si tito, nakahinga ako. Pinunasan ko ng kumot ang bibig ko na basang-basa ng laway. Tatayo na sana ako nang…

“Dumapa ka,… hindi pa tayo tapos.” Biglang utos ni tito sa akin.

Kabado na ako nun sir Ram, sa kakabasa ko ng mga pocketbooks at sa mga naririnig ko sa mga kaibigan kong bakla alam ko na ang ibig sabihin ni tito. Tumanggi ako sa gusto ni tito, nakiusap ako pero nagalit ito sa akin.

“Ang pinaka ayaw ko sa lahat ay ang binibitin ako. Hala dapa! Magugustuhan mo rin ito.” Wika ni tito.

Puwersahan akong pinadapa ni tito tsaka binaklas ang suot kong shorts. Nagpupumiglas na ako dahil nasasaktan na ako sa pagdidiin ni tito ng braso at siko nito sa batok ko. Napasigaw na lamang ako sa sakit ng binigla na ako tito. Ramdam na ramdam ko noon ang pagtarak nito ng kanyang Junard sa butas ko. Dahil sa wala man lang pampadulas na ginamit, maluha-luha talaga ako sa hapdi at sakit. Lalo ko pa naramdaman ang kirot ng maglabas-pasok na si tito. Grabe kung makabayo si tito, hayok na hayok sa bembang na parang wala ng bukas.

“Tito tama na po, masakit na sobra…ayoko na po. Hugutin niyo na pakiusap…tito tama na po talaga!!!” Sigaw ko na umiiyak na sa sakit.

“Sandali na lang ito,… kaunting tiis na lang… maya-maya masasarapan ka rin…tang ina kang bakla ka ang sikip mo. Ang sarap mong barurutin ng ganito. Shit sige…sakalin mo pa ang tarug ko puta!!!” Tugon ni tito na sarap na sarap sa pagbumba sa akin.

Pero talagang hindi ko na makayanan ang kirot, hapdi at sakit ng pagbembang ni tito sa akin. Hindi naman totoo ang sinasabi ng iba na habang tumatagal ay pasarap ng pasarap. Sa experience ko kasi sir Ram iba, habang tumatagal kasi si tito sa akin lalo lang ako nasasaktan. Hindi ko na mabilang kung ilang minuto o oras akong pinagparausan ni tito. Basta matagal iyon sir Ram.

“Subukan mong magsumbong sa tita mo, hindi ka na makakaulit sa akin. Tsaka, ulit-ulitin natin ito para naman masanay na iyang tumbong mo.” Wika ni tito bago niya ako iwan sa aking silid.

Sir Ram hirap ako maglakad nun dahil sa ginawa ni tito. Halos hindi na nga ako makakilos nang dumating si tita. Akala ko si tita lang ang naroon. Alas otso na iyon ng gabi.

“Ano ba ang nangyari sa iyo Liam, bakit paika-ika ka. May pigsa ka ba sa puwet?” Tanong ni tita sa akin nang mapansin ang kilos ko.

Tumango lamang ako nang lumapit si tito Val.

“Val kasama ko na si Victor.” Wika ni tita.

“Pa, magandang gabi.” Pabati ng pinsan ko kay tito.

Takang-taka ako sa pagdating ng pinsan ko. May dala-dala pa silang maleta at bag ni tita. Hindi ako nagtanong. Naiwan akong nakatayo sa pintuan habang pinagmamasdan ang tatlo na para bang kanila ang bahay.

“Ma saan ang silid ko?” Biglang tanong ni Victor kay tita.

“Tabi muna kayo nitong si Liam sa kuwarto hangga’t hindi pa nagagawa ng papa mo ang para sa iyo. Liam doon na muna sa silid mo itong pinsan mo.” Tugon ni tita.

Ayos lang naman sana sa akin. Ngunit napakunot ang noo ko sa tinugon ni Victor.

“Mama naman, itatabi mo kami nitong pangit na ito? No way. Tsaka hindi ako sanay na may katabi.” Reklamo nito.

“Kung ayaw mo dito ka sa kawayan na sofa sa sala.” Ani ni tita.

“Lalong no way!, ma nakakutson ako sa dati nating bahay tapos ngayon papahigain mo ako sa kawayan na papag. Baka nga may mga surot pa riyan eh.” Pagtanggi ng pinsan ko.

Na artehan ako sa reaksyon ng pinsan ko. Halos magka-edad lang kami ni Victor. Nasa kolehiyo na nga lang ito ako naman fourth year highschool parin dahil nga sa nahinto ako ng isang taon. Sir Ram nalaman ko kay tita na kasama pala ang bahay nila sa mga pinapaalis ng may-ari ng lupa na kinatitirikan ng tirahan nila. Nang gabing iyon nagparaya ako sa pinsan ko at ako ang natulog sa sala. Akala ko pansamantala lang iyon. Dahil ayon kay tita, naghahanap naman daw sila ng panibagong malilipatan na malapit sa siyudad.

Ngunit ang ilang mga araw ay naging buwan na. Naging panibagong silid ko na ang sala. Ang problema, dahil sa doon ako natutulog…disturbo lagi ang tulog ko. Maaga pa lang kailangan gising na ako dahil sa ingay ng bunganga ni tita. Doon na talaga sila nakatira. At ako tila naging alila na ng tatlo. Taga-igib ng tubig, taga luto at taga-laba na rin ng kanilang mga damit.

Sabado ng madaling-araw nang maaga akong nagising para maglaba sa ilog. May balon naman kami pero mas bet ko ang maglaba sa ilog. Alas kuwatro pa lang iyon, kaya madilim pa sa labasan. Dadaan na naman ako ng kawayanan. Madalim sa bahaging iyon, pero hindi ako nakaramdam ng takot dahil sa umaga naman. Papalapit na ako sa bungad ng kawayanan ng makarinig ako ng sitsit.

Tapang-tapangan pa ako na sinisigawan ang naninitsit sa akin na hindi ko naman nakikita. Palinga-linga ako sa paligid. Ang dilim talaga ng lugar. Nagsisisi tuloy ako bakit binalak ko pa maglaba sa ilog. Binilisan ko pa ang mga hakbang ko nang naitapon ko ang dala kong balde at palanggana na may mga damit nang gulatin ako ni Emmo. Bigla na lamang ito lumabas mula sa likuran ng mga kawayan. Tawang-tawa ito sa naging reaksyon ko. Matagal akong nahimasmasan at mapagtanto na siya iyon. Minura ko talaga si Emmo dahil sa ginawa niya.

“Kalma na, hindi ko naman alam na mali-mali karin pala pag nagugulat.” Natatawang sabi nito.

“Sorry ha, hindi kita na-informed. Gago ka parang humiwalay bigla ang kaluluwa ko sa iyo. Ano ba ang ginagawa mo rito at sa ganitong oras nandito ka na?” Tanong ko habang pinupulot ang mga nagkalat na damit sa lupa.

“Inaabangan ka, alam ko kasing dadaan ka ngayon dito.” Tugon nito sa akin habang tinutulungan din ako sa mga dala ko.

“Lokohin mo ang lolo mong panot. Bakit ka ba nandito? Huwag mong sabihin naligaw ka na naman.” Sabi ko.

“Hindi naliligaw, kundi nangliligaw” nakangiti nitong sagot.

“Uy ang swerte naman nung babae, eh sino naman? Malapit lang ba rito sa amin? Anong pangalan? Baka kakilala ko o kaibigan. Para mailakad agad kita.” Ani ko.

Hindi tumugon sa akin si Emmo. Pero kinulit ko siya, hanggang sa…

“Ikaw, ikaw ang nililigawan ko Liam. Gusto kita. Matagal na.”

Sir Ram para akong nabingi in a good way sa pag-amin na iyon ni Emmo sa akin. Hindi ko iyon inaasahan. Kinilig ako pero hindi ko siya sineryoso. May pakiramdam kasi ako nun na parang gino-good time lang niya ako. Pero the way he said it, maririnig mo talaga ang sincerity.

“Kung binibiro mo lang ako dahil sa nangyari sa atin… tigilan mo na. Ayokong umasa sa fantasy. Wish ko na maging Disney princess pero hindi ako naniniwala sa fairytale. “ Ani ko pa kay Emmo.

“Hindi kita binibiro Liam, gusto kita at aaraw-arawin kita hanggang sa magustuhan mo rin ako.”

Seryoso ang boses ni Emmo. Sinakyan ko na lang din ang trip nito sa akin. Wala namang mawawala sa pagka-bakla kung pagbibigyan ko ang trip niya. Basta malinaw sa isip ko nun sir Ram na ilusyon lang ang makahanap ng tunay na lalakeng mag mamahal sa tulad ko. Sinamahan ako ni Emmo hanggang sa ilog. Naroon lang ito sa gilid ng batuhan habang pinapanood akong maglaba.

Abala ako sa ginagawa ko nang hindi ko namalayan na unti-unti nang lumiliwanag ang paligid. Nang balingan ko si Emmo wala na ito sa kinauupuan niyang bato. Patapos na rin ako nun, kaya umakyat na ako. Nang mapadaan ako sa batong inupuan ni Emmo. Nagtaka ako kung paano na nagkaroon ng mga dahon ng kawayan sa bahaging iyon na wala namang puno ng kawayan sa malapit, ay wala iyon doon nang maupo si Emmo. Alam ko dahil naupo rin ako roon bago ako nagsimulang maglaba.

Hinanap pa ng paningin ko si Emmo, pero wala na talaga ito. Sa isip baka nauna nang umuwi dahil nainip sa kababantay sa akin. Pagkauwi ko ng bahay mataas na ang araw. Gising na si Tita dahil tanaw ko na ang usok mula sa kusina. Sa likod bahay ako dumaan para doon na rin mag-sampay ng mga nilabhan ko. Pagkabungad ko sa likuran, si Victor ang inabutan kong naliligo malapit sa balon. Nakaboxer briefs lang ito na medyo manipis kung kaya’t pansin ang nakatagong umbok sa harapan nito. Talagang mag ama nga sila ni Tito Val. Malaki rin ang sinasapong Junard ng pinsan ko.

Nag-alangan akong tumuloy dahil naroon si Victor. Hindi rin kasi maalis ang tingin ko sa pabakat niya. Kahit umiwas pa ako ng tingin nasusulyapan ko talaga.

“Uy pangit, pahilod nga ng likod ko tutal nakatayo ka lang naman diyan.” Biglang utos nito sa akin nang mapansin ako.

Nagdahilan ako na magsasampay pa ako .

“Mamaya na iyan, sige na hilurin mo na ang likod ko… hindi ko abot eh.”

Kahit ayoko, ginawa ko na lang din. Ewan ko ba kung bakit hindi ko magawang tumanggi kahit ginagawa na nila akong utusan sa sarili ko mismong bahay. Akala ko hilod lang ang ipapagawa ni Victor sa akin. Nagulat na lang ako nang hinila niya ako sa likod ng banyo.

“Subo mo.” Mahina nitong utos sa akin nang inilabas nito ang bahagyang naninigas sa talong.

Sakto lang ang sukat ng Junard ni Victor, hindi maugat at mapula-pula ang ulo. Tulala akong napatitig dun.

“Ayoko nga, baka mahuli pa tayo ng mama at papa mo mapagalitan pa ako.” Pagtanggi ko.

“Mahuhuli tayo kung daldal ka ng daldal. Subo mo na lang kasi. Arte ka pa eh ito naman ang hilig mo. Sige na…galingan mo ang pagsubo ha.” Wika pa nito.

Lumuhod din naman ako at ginawa ang utos ni Victor. Mas kumportable ako sa pinsan ko. Sakto lang kasi sa bibig ko. Pero kumpara kay tito mas masarap ang longganisa ni tito.

“Gago ka, bakla ka ngang pangit ka. Ang galing mo tsu-mu-pa. Sige huwag mong iluwa, lunukin mo gago… malapit na ako.” Mga nasasambit pa ng pinsan ko.

Nalunok ko lahat ng ibinuga ni Victor sa bibig ko. Unang beses kong nakalunok ng ganun. Infairness naman nagustuhan ko ang lasa, sinimot ko pa nga.

Sir Ram naging parusang ako ng mag-ama tuwing may pagkakataon sila. Salitan bawat araw. Lalo na kapag wala si tita. Pero pag dating talaga kay tito Val. Bugbog ang katawan ko ng malala kapag ginagamit niya ako. Malaki kasi si tito at marahas kung bengbangin ako. Tsaka sa laki at haba ng Junard niya feeling ko lagi first time ko.

Hapon na iyon at last subject ko na nun sa huling period ko sa eskuwelahan nang mapatingin ako sa bintana na nasa side ko. Siniguro ko talaga na tama ang nakikita ko sa labas ng aming silid. Si Emmo, nakatayo sa lilim ng kawayan malapit sa gilid ng gym. Meron kasing chinese-bamboo na halaman sa gilid ng gym na katapat lang din ng classroom namin. Nakatingin sa akin si Emmo, bakas sa mukha nito ang galit. Iyong galit na nanunumbat. Bago iyon ilang araw din na hindi kami nagkausap na dalawa. Hindi ko naman iyon pinansin dahil sabi ko baka busy lang din siya sa mga ganap niya sa buhay. At since hindi naman ako demanding sa oras, hindi ko naman talaga siya hinahanap.

Kaya nagulat talaga ako ng makita ko Emmo sa loob ng campus. Takang-taka pa ako nun kung paano siya nakapasok eh ang higpit ng guard sa gate para sa mga hindi estudyante roon.

Nagpaalam ako sa aking guro na magbanyo. Pagdahilan ko para lang puntahan si Emmo. Pagkalabas ko ng silid wala na sa kinatatayuan nito si Emmo. Gayunpaman pinuntahan ko parin ang bahagi na iyon ng gym. Pero wala na talaga si Emmo. Bumalik ako ng silid na takang-taka. Nung uwian na, humiwalay na ako sa mga kaklase ko. Diretso agad ako sa sakayan ng tricycle, nang may bumato ng bola ng basketball sa likod ko. Ang sakit nun, sir Ram. Napasandal talaga ako sa tubo ng road sign sa may sakayan ng tricycle.

Napalingon ako nang marinig ang boses ni Andrei.

“Pasensya na, akala kasi siguro ng bola…bola din iyang nasa likod mo.” Wika pa nito nang kinuha ang bola na tumama sa akin.

Tawang-tawa pa ang mga kaibigan ni Andrei sa hirit nito sa akin. Napatikom na lang ako ng mga kamay sa inis. Pikon na pikon na talaga ako kay Andrei ngunit hindi ko naman magawang magalit sa kanya.

Nang malapit na ako sa bungad ng daan pauwi sa amin, biglang may sinabi sa akin ang driver ng tricycle na sinasakyan ko.

“May kasama ka…” Sabi nito nang pinahinto na nito ang tricycle.

“Wala po manong, ako lang po ang umuuwing mag-isa.” Tugon ko sa pag-aakalang tinatanong ako ng driver.

“May sumama sa iyo kanina pa. Katabi mo lang siya kanina pero nawala na nung narito na tayo.” Ani pa ng driver sa akin.

Kinilabutan ako sa sinabi niya. Wala naman akong kasamang sakay sa tricycle niya, mag-isa lang ako buhat pa sa sakayan. Pagkababa ko mabilis na umalis ang tricycle. Ako naman natakot sa aking nalaman. Hindi naman talaga ako naniniwala sa mga multo o espirito pero natatakot talaga ako sa mga ganun. Ewan, mahirap i-explain.

Hapon na at rinig na sa paligid ang mga kuliglig. Ako lang ang nag-iisang naglalakad nun. Malalayo ang agwat ng mga kabahayan sa amin, bawat madaanan na daan mapuno, magubat. Malapit na naman ako sa kawayanan. Nang mapahinto ako. Tanaw ko si Emmo na nakaabang sa kabilang gilid ng daan. Kahit malayo kita ko ang ekspresyon ng kanyang mukha. Seryoso at tila may galit. Binilisan ko ang mga hakbang ko para lapitan siya.

“Kanina ka pa ba?” Agad kong tanong.

Tahimik lang ito na tinitignan ako.

“Hoy ano ba? Ang sabi ko, kanina ka pa ba?” Muli kong tanong.

“Hindi ka pa ba nagsasawa sa ginagawa nila sa iyo?! Hahayaan mo na lang ba na paulit-ulit ka na lang nila ginaganyan?!” Balik na tanong nito sa akin.

May bigat ng galit ang mga tanong ni Emmo sa akin. Napakunot ako ng noo sa mga sinasabi niya. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang galit niyang iyon.

“Ano ba ang kasalanan ko sa iyo. Maayos naman tayo noong huli ah. Hindi ka lang nagpakita ng mga ilang araw ganyan ka na.” Sabi ko.

“Kung hindi mo kayang ipagtanggol ang sarili mo, hayaan mong ako ang gagawa nito para sa iyo.” Wika pa nito.

“Teka lang, mukhang alam ko na ang ibig mong sabihin. Salamat…sa pag-aalala pero hindi mo na dapat po-problemahin iyan. Sanay na ako at magsasawa rin ang mga iyan.” Ani ko pa.

“Nakita ko ang ginawa ng lalaking iyon sa iyo kanina. Sinadya niyang batuhin ka ng bola. Pero hinayaan mo lang na pagtawanan ka. Ilang beses na ba niya ginawa iyan sa iyo? Marami na diba? Pero hinahayaan mo lang.” Sambit pa ni Emmo.

“Nakita mo? Nandoon ka nga kanina.”

Nakiusap na ako kay Emmo na huwag na patulan si Andrei. Una ayokong madamay pa siya sa problema ko, pangalawa ayoko ng gulo.

“Hindi ko maipapangako ang kagustuhan mo. Isang beses ka pa niya pahiyain at saktan. Hindi magugustuhan ang igaganti ko. At ang ginagawa sa iyo ng tatlo, lalo na ang mag-ama. May araw din sila na pagsisisihan nila ang ginagawa nila sa iyo.” Tugon ni Emmo.

Nagulat na alam din nito ang nangyayari sa amin nila tito at Victor. Inusisa ko si Emmo kung paano niya nakikita ang mga nangyayari sa akin sa bahay gayung madalang lang naman kami nagkikita. Ngunit hindi na tumugon si Emmo sa akin. Tumahimik na ito, tsaka niyakap ako ng mahigpit.

Naramdaman ko sa mga bisig ni Emmo ang pagyakap na puno ng pagmamahal. Na kina tatay at nanay ko lang naramdaman noon. Niyakap ko si Emmo, ngumiti siya sa akin at binigyan ako ng marubdob na halik sa labi.

“Pagmamay-ari kita at handa akong protektahan ka. Sabihin mo lang at gagawin ko.” Sabi pa nito sa akin.

Gusto ko nang tanggapin ang pagibig ni Emmo, ngunit naroon parin ang pagdadalawang isip ko. Ayokong magising na lang isang araw na panaginip lang pala ang lahat. Hawak kamay kami ni Emmo pauwi ng bahay, ihahatid niya raw ako kahit sa bakuran man lang.

May layo pa kami sa mismong bakuran ng bahay nang may tumawag sa akin. Napalingon ako nang marinig ang boses ni tita. Paika-ika itong naglalakad na may dala-dalang bayong.

“Bingi ka na rin ba Liam?! Kanina pa kita sinusundan at tinatawag! Halika nga rito at ang bigat nitong mga bayong na bitbit ko!” Sigaw ni tita.

Agad kong nilapitan si tita para tulungan. Nang balikan ko si Emmo, wala na naman ito.

“Sino ba ang hinahanap mo?! Itong mga dala ko ang pansinin mo. Nandito ang uulamin natin mamaya wala sa mga puno na iyan sa paligid. Bakit ba kasi dito pa naisip ng ama mo na magtayo ng bahay. Ang layo na nga sa sakayan ng tricycle, mukhang pinamamahayan pa ng mga maligno. Kaya ka siguro nagka-ganyan dahil na maligno ang nanay mo nung pinagbubuntis ka. Hay nako…sana bukas makahanap na ako ng buyer ng bahay.” Ang nadulas na salita ni tita.

Nawala na sa atensiyon ko ang pagkawala ni Emmo, natuon na ang pokus ko sa huling salita ni tita.

“Ano po tita? Ibebenta niyo ang bahay? Hindi puwede, ang bahay na lang ang naiwan sa aking ala-ala nila tatay. Hindi ako papayag.” Pagtutol ko.

“Anong hindi?! Hawak ko ang titulo at ako ang nakakaalam ng mabuti para sa iyo. Ibebenta ko ang bahay at lilipat na tayo malapit sa siyudad o sa siyudad mismo. Doon ka na rin mag-aaral. Iwanan mo na ang bundok, walang pag-asenso rito. Tingnan mo ang nangyari sa mga magulang mo. Nawala na lang sa mundo na wala man lang naiwan sa iyo. May bukirin nga kayo, hindi mo naman kayang gampanan. Kaya hayaan mo na sa akin ang lahat. Para rin naman sa iyo ito. Sa future mo.” Tugon pa ni tita.

Iniyakan ko talaga ang desisyon niyang iyon. Doon ko napagtanto na tama pala talaga ang sabi ng iba.

Minsan sir Ram,muli kami naiwan ni tito Val sa bahay, nasa siyudad si Victor dahil si tita naman dumalo sa isang seminar. Pag ganung kami na lang ni tito ang naiiwan sa bahay. Pumupunta ako ng ilog para mag laba, uuwi lang ako kapag ramdam ko na naroon na si tita. Hindi naman nagpakita sa akin si Emmo ng araw na iyon. Bandang alas-tres ng hapon nang maisipan ko nang umuwi. Akala ko nandoon na si tita. Diretso agad ako ng kusina para kumain nang siyang labas naman ni tito mula sa kanilang silid na nakatapis lang ng tuwalya.

Bigla akong hinawakan ng mahigpit ni tito sa braso.

“Tinatakasan mo ako?!” Galit nitong tanong sa akin.

“Hindi po tito, namasyal lang naman ako sa ilog.” Sagot ko.

“Ano ang ginagawa mo roon?! May kinakatagpo ka sa ilog?! Ayaw mo na ba sa akin?!”

“Tito ang braso ko po, ang sakit …wala po akong ginagawa roon. Bitiwan niyo na po ako.”

Nakikita ko na naman ang malademonyong hayok sa laman na mukha ni tito. Paharas niya akong itinulak ng patalikod sa lamesa namin sa kusina. Pinatuwad niya ako na nakaharap sa mismong lamesa sir Ram. Nagpupumiglas na ako dahil talagang nasasaktan na ako sa pamumuwersa ni. Tito. Iba talaga si tito kung maka araro sa akin, masakit, marahas. Naisip ko nga kung ganun din kaya siya kay tita kapag nagbebembangan sila o sa akin lang ganun si tito kasi bakla ako.

“Tito pakiusap tama na po!… nasasaktan na ako! Ayoko na tito!!!…tito ang sakit na talaga!!! Aaaahhhhhh!!!” Pagmamakaawa ko, pero wala namang silbi iyon. Tuloy parin si Tito.

Mula lamesa, lababo, sahig at sa kung saang sulok ako binabarurot ni tito. Hindi na tayo ang turing niya sa akin sir Ram, parang ang tingin niya sa akin adult doll na bahala na kung ano ang gawin niya ang mahalaga makaraos siya. Talagang puro sakit at hapdi at hindi sarap ang nararamdaman ko sa Junard ni tito sir Ram. Hindi ko na mabilang kung ilang putok ang ginagawa ni tito sa loob ko, pero maraming beses iyon. Nanginginig ang tuhod ko sa pagod nang bitawan ako ni tito. Masakit din ang katawan ko at pansin ko pa ang mga pasa-pasa sa mga braso ko nang matapos kami.

“Grabe napagod ako sa iyo gago…pero sulit talaga ang puwet mong bakla ka, matambok tsaka makinis. Sana naging puwet na lang ang mukha mo noh?…pero ang sikip mo pa din, ilang ulit na kitang nakayod pero ang higpit parin ng butas mo. Bukas tayo lang ulit dito may lakad ang tita mo…umuwi ka ng maaga, tapos linisin mo ng maayos iyan. Ayoko ng may sumasabit paghugot ko. Matutulog muna ako… gisingin mo na lang ako pag umuwi na sila.” Wika ni tito ng lumabas ito ng banyo matapos maligo.

Sir Ram, hindi ko rin alam kung bakit hindi ko magawang magsumbong kay tita sa mga ginagawa sa akin ng mag-ama. Hindi ko naman talaga gusto na ginaganun ako…pero ginagawa ko naman. Dahil din sa pagod at pananakit ng aking katawan napaidlip din ako sa aming sala. Hanggang sa makatulog ako.

Dito na rin ako nagkaroon ng kakatwang panaginip. Sa panaginip ko nagising ako sa amoy ng basang kawayan, wala na ako sa bahay. Pagtingin ko sa paligid tila nasa ibang lugar ako, makulay ang mga dahon ng mga puno at halaman. Tahimik ang paligid at tanging mga huni lang ng ibon at mga insekto ang maririnig sa malayo. Nang may dumating mula sa kung saan. Natakot ako sa nilalang na nasa harapan ko sir Ram. Takot pero hindi naman ako takot na takot talaga, more on sa gulat. Parang kakaiba kasi ang anyo ng nilalang na iyon. Tulad ko may malaki rin siyang umbok sa likod. Parang kuba pero tuwid ang kanyang tayo. Mabalahibo ang buo niyang katawan ngunit litaw ang maputla at maputi niyang balat na parang na over sa gluta.kulay reddish brown ang balahibo niya. May mahaba siyang buhok na kulot na kulay brown na matingkad na parang may glitters. Purong itim ang kanyang mga mata, tapos iyong ilong niya tsaka bibig parang nguso ng kambing pero maiksi. Mukhang tao rin naman ang mukha niya. Matangkad parang na six feet ang height niya. Katamtaman lang ang laki ng kanyang katawan. Ngunit ang napansin ko talaga sa kanya, dahil sa wala itong kahit anong saplot sa katawan ay ang nasa pagitan ng kanyang mga hita. Wala siyang Junard sir Ram. As in flat ang part na iyon. Kaya hindi ko alam kung anong kasarian meron ang nilalang na iyon. Pero base sa katawan niya mukha siyang lalake.

Na-froze ako sa kinauupuan ko habang papalapit ito sa akin.

“Sino ka? Anong nilalang ka?” Tanong ko.

Pero wala itong tugon na sagot sa akin, nakatingin lang siya sa mga mata ko. Marahan niya hinawakan ang mga pasa ko sa braso. Ang lamig ng kanyang mga palad na lumapat sa balat ko. Nang tanggalin niya ang kanyang kamay, naglaho na parang bula ang mga pasa ko. Tila napawi rin ang pananakit ng katawan ko. Natuwa ako at napangiti sa kanya.  Nang may inabot ito sa akin, isang kumpol ng prutas na parang duhat pero kasing liit lang ng bunga ng aratilis. Tsaka ito nagsalita sa mababa ngunit malumanay na boses.

“Kumain ka ng kahit isa, papawiin nito ang bigat na iyong dala.” Ani nito sa akin.

Bet ko na sana sir Ram, gusto ko na rin kasi mawala itong umbok ko sa likod. Pero bigla na lang pumasok sa isip ko ang bilin ng aking yumaong ama.

“Maniwala ka, marami silang naninirahan kasama natin. Pero ito lang ang tatandaan mo. Ayaw ug ka-on sa pagkaon gikan sa mga dili ingon-nato. Bisan unsa-on pa ka nindot ang ilahang offer.” Ang mismong sabi noon ni tatay sa akin.

Tinanggihan ko ang alok ng nilalang. Nagwala ito sa galit at pinag-sisira sa harapan ko ang mga prutas. Doon na ako natakot at napatakbo. Nagising ako sir Ram na habol ang hininga ko. Ang nakapagtataka lang nun, biglang nawala ang sakit ng katawan ko, ang gaan ng pakiramdam ko at nang tingnan ko ang mga pasa ko, wala na. Nanindig ang balahibo ko. Nang mapatingin ako sa pintuan, nagtaka ako bakit bukas iyon. Naalala ko pa, bago pa ako nakatulog sarado iyon. Inakala ko na baka dumating na sina tita. Pero pag tingin ko sa oras alas singko pa lang ng hapon.

Alam ko na wala pa sina tita, dahil ang sabi gagabihin sila. Isasara ko na ang pinto nang mapansin ko ang kumpol ng mga dahon ng kawayan sa bungad ng pinto. Doon na ako kinutuban ng hindi maganda. Sabi ko hindi na ito normal.

Vacant period namin nun sa hapon nang lumabas kami ng kaibigan kong bakla sa labas ng gate ng campus. Tamang boy watching muna habang kumakain ng fishball. Usap lang din kami ng mga random topics hanggang sa naikuwento ko sa kanya ang nilalang sa panaginip ko. Tapos may nabanggit din ito sa akin.

“Kilala mo si Diday,iyong pinsan ko na kasama ko last week. May sinabi siya sa akin. Nakita ka raw niya isang beses na may nakasunod sa iyong anino tapos sumabay pa daw sa tricycle na sinakyan mo. Kung hindi mo naitatanong bukas ang third eye ng pinsan kong iyon. Hindi kaya may maligno na may crush sa iyo beshie?” Kuwento nito.

Naalala ko ang sinasabi sa akin nung tricycle driver minsan na may kasama nga raw ako. Honestly kinabahan ako, kinilabutan pero hindi ko iyon ipinasok sa isip ko. Ayokong takutin ang sarili ko sa mga bagay na alam ko noon imagination lang. Uwian na at naubusan na ako ng masasakyang tricycle sa sakayan. Halos punuan kasi lahat. Nag-abang pa ako hanggang sa nadaanan na naman ako ni Andrei at ng mga barkada niya.

“Emang, mukhang iniwan ka na ng lahat ah. Gusto mo sumama? Tara maglakad-lakad na lang tayo. Iisang barangay lang naman tayo eh. Halika na.”  Wika ni Andrei sabay akbay sa akin.

Tila kinilig ako noon kasi unang beses iyon na hinawakan ako ni Andrei at may paakbay pa talaga. Ngunit tumanggi ako, feeling ko kasi may binabalak na naman ang mga iyon sa akin.

“Sige na Liham, pagbigyan mo na si Andrei. Minsan lang iyan magyaya ng date sa pangit kaya pumayag ka na.” Ani pa ng mga kasamahan nito.

“Sumama ka na sa akin, may ipapatikim ako sa iyo. Rinig ko crush mo ako? Tatanggihan mo ba ang crush mo? Ayaw mo ba tikman ang crush mo?” Bulong na tanong sa akin ni Andrei.

Kahit nag-aalangan pumayag ako. Para akong inaangat nun sa ulap habang akbay-akbay ako ni Andrei. Alas singko na iyon ng hapon at may mga bahagi na sa paligid na natatakpan ng dilim. Malayo ang barangay namin mula sa eskuwelahan. Ilang palayan pa at masusukal na daan ang madaraanan bago ang bungad ng barangay. Nang mapadaan kaming anim sa sementeryo.

“Teka Andrei bakit tayo huminto rito, sementeryo na ito tsaka papadilim na…mauna na lang kaya ako. May dumadaan namang tricycle, sasakay na lang ako.” Sabi ko, duda na ako sa pinaplano ng lima.

“Sandali lang, ayaw mo ba makatikim ng titi na libre?…ito na oh, lima pa kami na puwede mong pagsawaan. Pero siyempre ako muna ang unahin mo. Tamang tama rito walang tao, walang makakakita sa atin.” Ani pa ni Andrei.

Masasabi kong tangang pukpok din ako noon. Pumayag na naman ako kahit iba na ang kutob ko. Pumasok kami sa pinakalooban ng sementeryo. At doon pinaghubad nila ako lahat-lahat. Pinilahan nila akong lima. Ang masaklap binugbog pa nila ako matapos gawing pader ang katawan ko. Sir Ram, isa-isa nilang inihian ang mukha ko. Mangiyak-ngiyak ako nun sa ginawa nila sa akin. Hindi pa sila nasiyahan sa ginawa nila, tinapon pa nila sa kung saan-saan ang mga damit ko na uniform at ang laman ng bag ko. Kinuha rin nila ang pera na pang allowance ko sa klase araw-araw.

Iniwan nila ako sa gitna ng napakadilim na sementeryo na hubo’t hubad. Nahirapan ako nun na hagilapin ang aking mga gamit bago ko nahanap lahat. Dahil sa wala na akong pamasahe. Nilakad ko ang kahabaan ng kalsada pauwi sa amin. Gabi na nang makarating ako sa bungad na daan papunta sa amin. Pagod na pagod ako nun sir Ram sa haba ng nilakad ko at sa ginawa nila Andrei sa akin. Hindi ko na namalayan na hinimatay na pala ako sa daan.

Nagising na lamang ako sa mga haplos ng isang kamay sa mukha ko. Nang sa pagmulat ko, nasa harapan ko na si Emmo. Nakaupo sa gilid ko habang hinahaplos ang mukha ko.

“Mainam at nagising ka na.” Wika nito.

“Nasaan ako?, paano ako napunta rito?” Tanong ko kay Emmo.

“Nandito ka sa bahay, nakita kitang walang malay sa daan kaya dinala na kita rito sa amin.”

Sir Ram, hindi ko akalaing ang yaman-yaman pala ni Emmo. Ang gara ng kanilang bahay, silid pa lang niya parang buong bahay na namin o mas malaki pa. Ang bango ng paligid, tapos ang lambot ng kanyang higaan. Parang palasyo. Namangha ako. Gusto pa sana tumingin-tingin sa paligid pero pinagpahinga ako ni Emmo.

“Hindi ko na gusto ang ginagawa nila sa iyo. Kaya maniningil na ako. Pagbabayaran nila ang paglapastangan nila sa iyo.”  Sabi pa ni Emmo sabay hinalikan niya ako sa noo.

Muling bumigat ang mga mata ko nun at nakatulog muli ako. Kinabukasan nagising na lang ako sa pagyug-yog sa akin ni tita. Gulat na gulat ako nang sa pagmulat ko naroon ako sa paanan ng puno ng kawayan nakahiga.

“Naglasing ka ba kagabi Liam at hindi ka na umabot sa bahay?! Pasalamat ka at hindi ka pinakialaman ng mga nakatira diyan sa mga kawayan na iyan!!! Hala bangon na at wala tayong tubig pang inom. Bilis!…dito ka pa talaga na tulog.”  Ang talak ng bunganga ni tita.

Sir Ram litong-lito ako noon. Hindi ko alam kung panaginip lang ba iyong dinala ako ni Emmo sa kanila? At kung panaginip man iyon paano ako napunta sa paanan ng mga kawayan kung sa labasan pa lang hinimatay na ako? Sir Ram dagdag pa sa kakatwang napansin ko, nasa bag parin ang perang pang allowance ko. Pagkauwi ko nagbihis lang ako at mag-igib ng tubig sa kinukuhanan namin ng malinis na inuming tubig. Isa iyong natural spring kung saan lahat sa barangay namin doon kumukuha ng maiinom.

Inabutan ko ang ilang mga Marites ng barangay namin na nagkukumpulan doon habang nag-iigib din. Rinig ko sa usap-usapan nila ang masamang nangyari kay Andrei sa mga barkada nito kaya napatanong ako sa kanila.

“Ay naku Liam, mukhang may papalit na sa puwesto mo sa paramihan ng tagyawat sa mukha. Kilala mo naman siguro si Andrei noh? Ang anak ni Andrea.”

“Opo, bakit naman po aling Letty? Ano ba ang nangyari kay Andrei?” Tanong ko.

“Ayon tinubuan ng malalaking tagyawat, ay hindi mga bukol na maliliit sa buo niyang mukha at katawan. Sayang ang guwapo pa namang bata iyon. Ang sabi nakulam daw. Chicboy kasi. Siguro may nabuntis na babae…iniwan kaya siya pinakulam.” Sabat ni aling Letty.

Ang pumasok agad sa isip ko ang banta ni Emmo. Pero imposibleng magagawa iyon ni Emmo. Hindi lang si Andrei ang naging ganun. Maging ang mga kaibigan nito. Nang dahil pa nga sa nangyari sa kanila, ako pa ang napagbintangan ng isa sa kanila. Inamin nito sa kanya magulang na nangyari lamang ang ganun sa kanila matapos nila ako gawan ng kahalayan sa sementeryo. Kumalat sa buong barangay ang kuwento niyang iyon at mas napag-usapan pa nang umamin din ang iba liban kay Andrei. Sir Ram naging usap-usapan ako sa amin. Maraming naniwala na ako ang kumulam sa kanila. Meron din namang kumampi sa akin.

Sir Ram, maging sina tito at Victor ako rin ang sinisisi sa nangyari sa kanila. Tinubuan ng mga butlig-butlig sa kanilang mga ari sina tito. Halos matakpan na iyon ang buo nilang Junard mula ulo hanggang sa pinaka singit nila. Nagnanak-nak iyon. Dahil din dun nabunyag ang lihim na ginagawa nilang mag-ama sa akin. Pero sa halip na ako ang paniwalaan ni tita, ako pa ang sinisisi nila. Nilandi ko raw sina tito at Victor dahil bakla ako. Naging salot ang tingin nila sa akin at inakusahan nila akong may AIDS.  Sir Ram kumalat iyon sa buong barangay. Muli akong nahinto sa pagaaral dahil sa sobrang kahihiyan. Pinasuri ako ng aming kapitan sa siyudad. Nang malaman ang resulta na wala akong AIDS o ano mang nakakahawang sakit. Bumaliktad ang tingin ng tao sa akin. Isang attorney ang tumulong sa akin na ilaban ang karapatan ko. Kinasuhan sina tito kabilang na sina Andrei ng panghahalay sa akin. Ayaw ko na sana palakihin ang isyu noon pero kailangan ko ibangon ang dignidad ko at sarili. Wala mang ibedensya sa ginawa nila sa akin ang kanilang pag-amin na mismo ang nagdiin sa kanila sa kulungan. Gumaling din naman ang nangyari sa kanila sir Ram. Ayon sa usap-usapan namaligno at hindi kulam ang dahilan. May nagsabi rin na sakit talaga ang dumapo sa kanila ang malinaw hindi galing sa akin. Pero ang kay Andrei nagmarka talaga iyon sa kanyang mukha. Mas masama pa sa mukha ko ang naging epekto sa kanya.

Nalinis ko man ang tingin ng mga tao sa akin hindi na nabura ang kuwento ko sa mga kabaranggay ko, at sa mga taong nakakilala sa akin. Nagtanong-tanong ako sa amin tungkol kay Emmo pero walang nakakilala sa kanya. Hindi na rin kasi ito nagpakita sa akin. Sa tulong ng attorney, nakag-collage ako sa Manila at nagtapos ng psychology. Buhat ng magpunta ako ng Manila hindi na talaga nagparamdam sa akin si Emmo. May hinala na ako na hindi talaga siya tao. Gayunpaman para sa akin totoo siya.

Nang maka-graduate na ako, bumalik ako sa amin. Binalikan ko iyong bahay namin. Sir Ram sa bakuran pa lang pansin ko na ang napakaraming dahon ng kawayan na naroon, mixed ng tuyo at fresh na dahon. Halos matakpan na ang buong bakuran sa dami. Maging sa bubong meron. At sa pagpasok ko sa loob mas marami dun. Sa halip na matakot napangiti ako. Alam ko kasing protektado ang bahay na iniwan ko. Pinuntahan ko ang kawayanan at nag-alay ng puting kanin para kay Emmo.

Paalis na ako nun nang magpakita sa akin si Emmo, hindi bilang tao kundi sa totoo niyang anyo.

“Nagbalik ka…” Sabi niya.

“Nagbalik ako dahil dito ang tahanan ko.” Sagot ko na nginitian siya.

Nilapitan niya ako at niyakap ko siya sir Ram. Hanggang sa naglaho si Emmo sa mga braso ko. Alam ko na mahirap paniwalaan ang kuwento ko. Pero iyon ang katotohan sa buhay ko at naging karanasan ko. Ako man sa sarili ko, hanggang ngayon hindi makapaniwalang nangyari sa akin lahat iyon. Si Emmo at hindi isang ilusyon, hindi kuwento-kuwento. Totoo siya, totoo sila. At nasa paligid lamang natin sila.

Sa ngayon naroon pa rin ang kawayanan na iyon, pero since ilang years din ang lumipas marami na ang nagbago sa barangay namin. May mga kapitbahay na ako na mas malapit dun. Iyong bahay naging bahay bakasyunan ko na lang dahil may bahay na akong bago dito sa main city, kasama ang aking habibi. Yes sir Ram, nakabudol tayo ng Arabo.  Akala niya siguro sa akin camel kaya na inlab sa akin.

Mayaman na ako today kaya burado na sa mukha ko ang bakas ng nakaraan. Glass skin na tayo sir Ram. At mas makinis na ngayon ng fes ko sa puwet ko.  Patunay lang na hindi lahat ng kapangitan sa buhay ay pang Forever na. Ang mahalaga love yourselves, piliin mo ang maging maganda from within. Tanggapin mo ang sarili mo, iba ka man sa kanila. Dahil iyan ang edge mo. Hindi iyan kapintasan, identity mo iyan kaya huwag mong ikahiya na pango ka, o pangit ka. Nasa pagdala mo iyan kung paano mo gawing power ang kahinaan mo. Choose to be kind, and respect nature.

Hanggang dito na lamang sir Ram. Mga Kabrobars sana nagustuhan niyo at may napulot din kayo…na dumi, charooot.

Sa muli ako si Liam ng Visayas.