Chapter 01: Ang Paglayas

Marahan ang aking mga yapak patungo sa isang pantalon na nakasabit sa bintana. Siningit ko ang aking kamay sa bulsa ng pantalon pagkatapos, nagbabasakaling meron akong madukot na pera.

Napangiti ako nang may limang daan akong nakuha ngunit nawala agad ito nang nahuli ako.

“Gago ka!” bulyaw ni Tito Tomas.

Lumapit siya sa akin at inagaw ang pera. Tinulak niya ako sa pader. “Ikaw pa itong pinapakain, ikaw pa itong pinapatira, ikaw pa itong may lakas na loob na nakawan ako?”

“Sorry po,” nagmakaawa kong sabi.

Tinakpan ko aking mukha sa mga hampas niya. Nagawa ko lamang ang pagnanakaw dahil gusto ko ng umalis sa mala-impyernong bahay na ’to.

“Gusto mong lumayas?” galit na tanong ni Tito Tomas. “Edi umalis ka!”

Sinipa niya ang aking tuhod. “Bibigyan kita ng apat na minuto para dalhin mo ang mga walang kwentang bagay mo. At huwag ka ng magpapakita sa akin, gago ka!”

Nakatanggap ulit ako ng sapak.

“Opo. Opo.” Dali-dali akong tumayo at tumakbo sa aking kwarto. Pataranta kong kinuha ang bag na nakasabit sa bintana at pinasok ang mga iilan kong damit. Sa wakas ay makaka-alis na rin ako .

Narinig ko ang pagkabasag ng bote ng alak galing sa sala. Binilisan ko ang pag-impake. Napalunok ako ng laway sa kadahilanang baka biro lang ang lahat ng ito.

Nang tumahimik ng ilang segundo, sinara ko ang zipper ng bag at inabot ang cellphone na nakalagay sa lamesa. Dali-dali akong naglakad palabas ng kwarto. Napaatras ako sa gulat nang sumulpot si Tito Tomas sa kurtinang pinto.

Tiningnan niya ako. Nagsalubong ang kanyang mga kilay. Diniin niya ang bote sa kanyang bibig. Lumulon siya ng alak.

“Umalis ka na. Wala kang utang na loob!” sigaw niya.

“Opo,” panginginig kong sabi.

Napahinto ako sapagkat may nakalimutan akong dalhin. Ang litrato ng mama at papa ko. Humakbang ako pabalik upang kunin ito ngunit hinablot ni Tito Tomas ang aking braso.

“Sinabi ko namang umalis ka na, diba?” Tinapon niya ako palabas ng kwarto.

Nauntog ang ulo ko sa upuan. Masakit pero binaliwala ko na lamang. Tumayo ako, takot sa maari niyang gawin sa akin.

“Meron lang po akong nakalimutan, Tito Tomas. Kukunin ko lang po ang litrato ng mama at papa ko. At pangako hindi na po ako magpapakita sa iyo,” pagmamakaawa ko.

“Wala akong paki-alam!” sigaw ni Tito Tomas. “Pinagbigyan na kita, diba? Huwag ka kasing tatanga-tanga.” Tinuro niya ang pinto palabas ng bahay. “Umalis ka na, gago ka!”

Nanatili ako ng ilang segundo sa aking kinatayuan upang maki-usap. Pero sinipa ni Tito Tomas ang lamesa at tumilapon ito sa pader.

Napaatras ako sa gulat at takot. Kinuha niya ang isa pang bote sa lamesa at tinapon sa bandang kaliwa. Tinamaan ang litrato ni Tita Mel na nakasabit sa dingding. Nabiyak ang salamin nito.

Sa paningin niya, para lang akong isang sira o walang kwentang laruan maliban sa isang bagay na pinagsisihan ko.

Wala na akong nagawa, lumabas ako ng bahay habang ang mga masasamang sumbat niya ay tila hinahabol ako.

Huminto ako sa isang puno ng mangga at lumingon sa kanya. “Kung nakikita ni Tita Mel ang pananakit mo sa akin, ang pinaggagawa mo sa akin, siguro ay hiyang-hiya at diring-diri siya sa iyo ngayon!”

Nakita ko si Tito Tomas na tinapon ang isa pang bote sa akin. Nailagan ko ito.

Tumakbo ako nang may kinuha siya sa dingding. Hindi ko man kita pero alam kong ito ay kutsilyo. Dahil ako mismo ang nagluklok doon sa patalim.

Si Tita Mel ay kapatid ng papa ko. Siya ay asawa ni Tito Tomas. Nang namatay ang mga magulang ko sa hit and run, anim na taong gulang pa lamang ako, kinupkop niya ako.

Tabang ang pakitungo ni Tito Tomas sa akin hanggang unti-unti itong lumala nang namatay si Tita Mel isang taon matapos namatay ang mama at papa ko.

Gabi at umulan iyon at pauwi na kami sa bahay nang may biglang sumulpot na lalaki sa eskineta. May takip siya sa mukha. Hinablot niya ang bag ni Tita Mel ngunit hindi niya ito tuluyang nakuha sapagkat nahawakan ni Tita Mel ang strap.

Sumigaw si Tita Mel ng tulong. At ako rin. Pero walang nakarinig na tao. Wala ring dumaan na sasakyan upang mahingan ng saklolo. Wala siyang balak na isuko ang bag sa lalaki dahil may laman itong pera galing sa singsing, kwentas, at hikaw na kanyang sinanla. Gagamitin niya sana ang pera pambayad sa mga utang.

Pinagpapalo ni Tita Mel ng payong ang lalaki. Ako naman ay tumulong sa paghila. Ngunit tinulak ako ng lalaki. Natapon ako sa isang poste. Nauntog ang ulo ko rito pero tumayo ako ulit at kinagat ang paa ng lalaki.

Sumigaw ang lalaki at sinipa niya ang aking mukha. Masakit.

Habang nakahiga ako na parang nawawalan na ng malay, nakita ko na walang pag-alinlangang sinaksak ng lalaki si Tita Mel sa tiyan.

Nabitawan ni Tita Mel ang bag. At hinablot ng lalaki ito bago kumiripas ng takbo sa isang kotse na nakaparada na, hindi kalayuan. May isa siyang kasabwat. At ang taong ito ay nakamaskara rin. Siya ang nagmaneho. Walang plate number ang sinakyan ng dalawa. Humarurot ito bago lumiko pakanan.

Gumapang ako patungo kay Tita Mel, sabay iyak at sigaw ng tulong. Pero parang ang ulan lang yata ang nakarinig sa aking boses.

Hinawakan ko ang kamay ni Tita Mel. At naramdaman ko ang paghina ng kanyang pulso. Ang dugo galing sa sugat sa kanyang tiyan ay dumaloy kasabay ng tubig-ulan. Bumuhos ang aking luha nang unti-unting nanlamig ang katawan ni tita. Huminto siya sa paghinga.

Mga ilang buwan pagkatapos ng libing ni Tita Mel, naging parang palya ang tungo ni Tito Tomas sa akin. Sinisi niya ako sa pagkamatay ng kanyang asawa. Siya rin ay naging lasinggero lalo. Walang araw na hindi ko nakita ang lamesa sa sala na walang alak. Mas lalong walang araw na hindi ako napalo, nasuntok, o napagsabihan ng masasamang salita. Animal. Gago. Hayop.

Hindi ko rin malilimutan ang kanyang sabi na malas daw ako. Salot daw ako. Sa isip ko, maaaring totoo ang mga sinabi ni Tito Tomas. Dahil kung hindi ko hinabol ang bola na tumilapon sa kalsada, buhay pa sana ang mama at papa ko. Kung hindi ko sinamahan si Tita Mel, maaring nag-iba ang pangyayari.

Labing siyam na gulang na ako. At hindi nawala sa aking isipan na sana ako na lang ang nasagasaan. Sana ako na lang ang nasaksak. Sana ako na lang ang namatay. Dahil kung ito ang nangyari, hindi na sana ako naghirap.

Habang ako ay naglakad palayo sa bahay ni Tito Tomas, may isang mukha ang lumitaw sa aking isipan. “Dean,” marahan kong sambit. Huminto ako at tumingin sa kumukulog na ulap.

Sana hindi mo rin ako iiwan kagaya ni mama, ni papa, at ni Tita Mel.

°°°

Don’t forget to vote lovelies as a support. And if ever you start to like the story, I hope you can share it to your friends. Thank you. 😘

Chapter 02: Sa Loob Ng Basement

Mga alas sais ng gabi, pumunta ako sa bahay ni Chris Damiles. Nasa labas siya ng tarangkahan, nanigarilyo habang naghihintay sa mga taong inaasahan niyang darating. Ngumiti siya nang natanaw niya ako.

Lumapit ako sa kanya.

Hinugot ni Chris ang isa niyang kamay sa bulsa ng kanyang jacket at tinapik ang balikat ko.

“Kumusta ang araw, Abe? May dala ka bang password?” pagtatanong niya.

“Pasensya na talaga, Chris,” malungkot kong sabi. “Wala talaga. Pumunta ako dito kasi pina–”

“Ano ka ba. Ikaw pa.” Pinalo ni Chris ang aking tiyan ng pabiro at binuksan ang pinto ng tarangkahan. “Pumasok ka na sa basement. Nandoon na si Becca. Susunod ako kasi hihintayin ko pa si Dean na dumating.”

Humithit ulit siya ng sigarilyo.

“Ganun naman talaga ang lokong iyon,” wika ko. “Palaging nagpapahuli.”

Pumasok ako sa tarangkahan patungo sa loob ng bahay. Lumiko ako pakaliwa patungo sa basement. Pagbaba ko sa hagdanan, nalanghap ko agad ang baho ng bisyo. Sigarilyo. Alak. May nagbabaraha, naglalaro ng truth or dare, at nag-iinuman. Meron ding nagvi-vape sa isang sulok.

Lahat ng nandito ay may pinagdadaanan.

At isa ako sa kanila.

Sa bandang kaliwa, si Kim at Kat, mga lesbian, ay nagpapakitaan ng mga tattoos sa ibat-ibang parte ng katawan. Nagtawanan sila ngunit alam kong pinagsisihan nila ito. Sapagkat pangalan ito ng mga dati nilang karelasyon.

Weed ang password sa party. Karaniwan, hindi makakapasok ang sino man pagwala nito. Pero sa kadahilanang pinapakopya ko si Chris tuwing may quiz, assignments, at exams, binigyan niya ako ng VIP pass.

Napadpad ako sa lugar na ito nang dahil mismo kay Chris. Hindi kami close dati. Naging daan ang pagpapakopya ko sa kanya.

May pagsusulit kami noon ng nakatabi ko siya. Nang narinig ko siya na parang nagrorosaryo, lumingon ako sa kanya. Patingin-tingin siya sa kisame na para bang may mahuhulog na sagot.

Na-aliw ngunit naawa ako sa kanya. Suminyas ako. Pinakita ko ang aking testpaper habang minatyagan ang aming guro. Nang sumignal si Chris na tapos na siyang mangopya, bumalik ako sa pagsagot sa mga natitirang tanong. Hindi naman ako nahuli ng striktang guro.

Nang lumabas na ako ng classroom, tinabihan ako ni Chris. Nagpasalamat siya at inimbitahan ako sa kanyang bahay. Wala akong pagdadalawang-isip na tanggapin ang kanyang alok.

Noong una kong pasok sa basement, nagulat ako. Hindi ako nakagalaw sa aking kinatatayuan. Unang beses ko kasi noon na masaksihan ang mga hindi normal na gawain sa isang paligid. Ngunit hindi ko pinagsisihan na nakarating ako rito.

Lumapit ako kay Becca Halaghay na nagpapaganda sa loob ng mini bar. Sa totoo lang, maganda naman siya kahit walang make-up or liptint.

Sinabi ko sa kanya ang mga salitang ito noon at alam naman niya na hindi ako nagbibiro o nagsisinungaling. Ngiti ang kanyang sinagot at mahinhing salamat. Ngunit sabi niya sa akin na kailangan niyang magpaganda lalo para kung magkita sila ng mga dati niyang karelasyon, mapagtanto nila na mali sila sa pag-iwan sa kanya.

“Oh, may problema ba, Abe?” tanong ni Becca. Kumuha siya ng San Miguel Light sa refrigerator at binigay sa akin. “Pwedi mo akong kausapin.”

“Pinalayas ako ni Tito Tomas,” diretso kong sagot. “Gusto ko naman talagang lumayas kaso nakita niya akong nagnakaw ng pera kaya siya na ang nagtaboy sa akin.”

Kumuha ako ng ice cubes at nilagay sa baso bago punuin ito ng alak. Ininum ko lahat at tumingin sa kanya na parang naaawa at naluluha.

“So, ano na ngayon ang plano mo? Saan ka tirira? Alam na ba ni Dean ang nangyari sa iyo?” pag-alala niyang mga tanong.

“Hindi pa niya alam,” sabi ko. Bumuntong ako ng hininga. “Pero sasabihan ko naman sa kanya.”

Nagsalin ako ulit ng alak sa baso at uminom. At hindi na nagsalita si Becca. Lumingon ako sa kanan at nakita ko si Kat at Kim na naghahalikan. “Sana ganun din sila ka intimate sa labas ng basement,” sabi ko.

“Alam mong hindi pwedi,” malungkot na sabi ni Becca. “Malilintikan ulit sila ng kanilang mga magulang kapag nakita sila sa labas na ganyan.”

Nalungkot ako sa sitwasyon ni Kat at Kim. Kasi sa labas ng basement ay parang stranger ang turing nila sa isa’t-isa. Para silang kinakadena ng mapanghusgang mundo. Sana may araw na matatanggap ng mga magulang nila at ng mga tao kung ano sila at ang kanilang relasyon.

Nakita kong bumaba si Chris sa hagdanan. Tumingin siya agad sa amin. Tiningnan ko si Becca at napansin ko na binalin niya ang tingin sa lamesa.

“Hindi pa ba nanligaw si Chris sa iyo?” tanong ko. “Alam na man natin na torpe siya. Ikaw na lang kaya ang gumawa ng first move?”

“Ayaw ko ng ako ang gumagawa ng first move, Abe,” sagot ni Becca. “Kasi kapag ako ang nauna, baka magaya lang sa mga nakaraang relasyon ko.”

Tumango na lang ako at nirespeto ang desisyon ni Becca. Hindi ko siya masisisi dahil dumaan na siya sa apat na relasyon. Mabuti na lang, wala sa kanyang bukabolaryo ang sumuko.

Anim na buwan ng walang pag-unlad ang sa pagitan ni Becca at Chris. At pinagdadasal ko na hindi ito aabot ulit ng anim na buwan upang ang isa ka kanila ang mag-alok ng date.

Kumuha ako ng isa pang San Miguel Light nang naubos ko ang una. Napakibot ang aking katawan nang may biglang dumikit na braso sa aking batok. Lumingon ako. Si Dean Andrews. Saglit na huminto ang tibok ng aking puso.

“Bakit wala ka sa huling klase mo? Naghintay pa naman ako.” Tiningnan niya ako ng maigi. “Is there something wrong?”

Sasabihin ko naman talaga kay Dean sapagkat siya iyong isa sa mga kaibigan ko na nakikinig at umiintindi. Mayaman si Dean pero hindi dahilan ito para hindi niya ako kaibiganin. Pareho silang Chris.

Nagkakilala kami ni Dean dito sa basement. Noong unang pasok ko dito, iniwan ako ni Chris sa kanya. Ordinaryo lang ang nangyari. Niyaya niya lang akong uminom. Humaba ang kwentuhan kasabay ng tawanan. Dito ko rin nakilala si Becca. Sumali siya sa usapan. At sa bawat araw na lumipas, nakasanayan ko ng pumunta rito upang makita sila.

“Pinalayas siya ng walang hiya niyang Tito.” Naunahan ako ni Becca. Binigyan niya si Dean ng San Miguel Light. “At hulaan mo… walang matirahan si Abe ngayon.”

“What?” gulat na sabi ni Dean. Umupo siya sa tabi ko at uminom ng alak. Tumingin siya sa akin. “On the good side, hindi ka na mabubugbog by that asshole!”

“May point ka Dean,” sabi ni Becca at uminom na rin. “Dapat nga, Abe, matagal ka ng lumayas doon. Hindi mo lang magawa dahil umaasa ka pang magbabago iyon.”

“Saan ka titira ngayon?” pag-alalang tanong ni Dean.

“Hindi ko alam,” sagot ko. “Siguro, titira na lang muna ako sa naka-imbak na tunnel doon sa bakanteng lote.”

Nakatulog na ako rito. Hindi ko na mabilang kung ilang beses kapag hindi ko na kaya ang pananakit ni Tito Tomas. Kahit maraming lamok at maginaw, kontento ako. Dahil walang mga hampas. Walang mga sumbat. Tahimik lang.

“Ano ka ba, Abe. All you need to do is ask, kaibigan mo kami,” sabi ni Dean.

“Nahihiya kasi ako sa inyo,” sagot ko. “Sapat na sa akin na nakaka-usap ko kayo.”

“Huwag ka ng mahiya,” pangungulit ni Dean.

Ngunit tahimik lang ako.

“Alright. You can stay at my house. Tutal ako at si Nanay Melit lang naman ang nakatira roon. And for sure, hindi na gaanong tahimik doon dahil meron na rin akong kakwentuhan.”

Napaluha na lamang ako. Nahihiya ngunit sobrang saya. Sapagkat bihira lang ang mga tao na nagbibigay ng tulong sa panahon ngayon. Lalo na’t lumaki ako na hindi nakukuha ang isang bagay kapag hindi ko ito pinaghirapan.

“Huwag ka ngang umiyak, Abe,” aliw na sabi ni Dean. “Baka tawagin ka pa ng mga nakakita sa’yo na iyakin. That nickname doesn’t suit you.”

Pinigilan ko ang aking sarili na umiyak lalo at pinahiran ang basa kong mukha. “Salamat, Dean. Hindi ko tatanggihan ang alok mo.” Niyakap ko siya at bumulong, “Masaya ako na nakilala kita.”

°°°

Dear lovely people, don’t forget to spread this book if nagandahan kayo as a support. Salamat.

Chapter 03: Brownie Para Masaya

Umubo si Becca na parang may ipinapahiwatig.

Kumalas ako sa pagyakap kay Dean. Meron akong lihim na pagtingin sa aking kaibigan. Pero alam kong malabong mangyari na magiging kami sapagkat sa pagkakaalam ko’y straight siya.

Meron girlfriend si Dean ngunit nauwi rin sa hiwalayan. Hindi ko alam kung bakit. At lalong hindi ko alam ang totoong rason kong bakit hindi pa rin siya nagkaka-girlfriend. Siguro ay hindi pa siya nakakamove-on?

Binuksan ni Becca ang refrigerator at kumuha ng pagkain. Brownie. Inabot niya ito sa akin.

“Ayan kainin mo yan,” sabi niya. “Kahit sandali man lang ay makakalimutan mo ang nangyari sa ’yo.”

Ngunit nang aabutin ko na ang brownie, sinunggab ito ni Dean at nilamon.

Pinalo ni Becca ang braso niya. “Ano ka ba? Kay Abe yan!” Tumingin siya sa akin. “Buti na lang meron pa sa refrigerator.”

Kumuha si Becca ng isang maliit na box na puno ng brownies at hinapag sa harapan namin. “Oh, ito Dean, pagsawaan mo.”

“Thanks.” Ngumisi si Dean. Kumuha siya ulit ng isa at nilamon niya ito.

Napalingon-lingon na lamang si Becca. Kumuha na rin ako ng brownie. Kinagat at minuya ko ito. Hindi ito ordinaryong brownie na mabibili sa grocery store sapagkat may sangkap itong weed.

Nakaubos ako ng dalawa. Naka-adjust na ako sa kakaibang lasa nito. Hindi katulad noong una ko itong natikman.

Pagkatapos ng kalahating oras, napakurap-kurap na lang ang aking mga mata. Para kasing umiikot ang aking buong paligid.

Bumaba si Dean sa mataas na upuan at bigla siyang nawalan ng balanse. Bumagsak siya sa sahig na parang hotdog na nahulog galing sa plato. Tumawa na lang siya.

Pinagmasdan at tinawanan naming dalawa ni Becca si Dean. Napag-isip ko na huwag na lang bumaba sa upuan baka bumagsak din ako.

Tumunog ang Mi Gente na kanta. Ito kasi ang trending ngayon. At mabilis na lumabas si Becca sa mini bar. Hinila niya ang aking kamay at napatayo ako sa aking dalawang paa.

Para akong madadapa nang ako’y naglakad. Hinila rin niya si Dean hanggang nasa gitna na kami. Sumayaw kami kasabay ang iba pa.

Marunong sumayaw si Becca. At masasabi kong meron din siyang maangas na mga galaw. Kompara sa akin na inikot-ikot lamang ang mga kamay sa ibabaw ng aking ulo. Si Dean naman ay patalon-talon sabay hiyaw. Isang oras din kaming nagpakasaya sa musika.

Napansin ko na unti-unting kaming nababawasan sa basement. Nagsi-uwian na kasi ang aming iba naming mga kasamahan.

Nang kami na lang tatlo ang natira pagkatapos umuwi ni Bobby, humiga ako sa sahig. Ewan ko kung bakit ko ito ginawa. Parang gustong-gusto ko lang. Sumunod naman si Becca at Dean.

Tumahimik ako habang pinagmasdan ang kisame na may mga nagsasayawang disco lights. Napaisip ako na para rin pala akong isang ilaw. Isang umiidlip-idlip na ilaw na kumakapit sa natitirang liwanag–ang mga kaibigan ko.

Nilagay ko ang aking mga kamay sa aking dibdib at lumitaw si Chris sa aking paningin. Tatlo na ang ulo niya.

“You’re totally wasted, guys,” aliw na sabi ni Chris. “Ilan ba ang naubos niyong brownie?”

“Tatlo.” tumawa ako.

“Chris, ang dami muna,” sabi ni Dean. “Para ka ng Exeggutor.”

“Pokemon ’yun hindi ba?” tanong ni Becca.

“Oo. ’Yung niyog na nag-eevolve mula sa itlog.” Tumawa ako ng malakas.

Humalakhak din si Becca at Dean.

“Mga baliw!” Hindi maitatanggi sa boses ni Chris ang pagka-aliw sa aming kalagayan. “Look, guys. It’s already 11 pm. Tumayo na kayo at tulungan niyo akong magligpit. I can’t do it all by myself.”

“Huwag na. Dito na lang kami matulog. Tutal, sabado naman bukas,” sabi ni Dean. “Besides, it feels great lying here. Damn. This floor feels good.”

Hinimas ko ang sahig at sumang-ayon kay Dean. Natawa ako nang sinabi ni Becca na para itong unan ngunit matigas lang.

“You can’t guys,” sabi ni Chris. “Babalik na ang mama at papa ko bukas ng tanghali. Kaya tumayo na kayo riyan. I need the basement to get clean.”

Si Chris lang ang nag-iisang anak ni Mr. at Mrs. Damiles na puro abogado. Natanong ko sa kanya noong isang araw kung alam ba ng mga magulang niya ang tungkol sa basement. At sinabi ni Chris na alam nila.

Napagtanto ko na siguro kahit anumang gusto ni Chris ay ibibigay ng kanyang mga magulang. Pero hindi nila alam na ang gusto lang naman ng aking kaibigan ay ang pagmamahal nila. Napapabayaan na kasi siya. Parang mas importante sa kanila ang trabaho.

Nang hindi kami tumayo, binuhat kami ni Chris paisa-isa patungo sa mataas na silya sa mini bar. Tinulungan niya kaming maka-upo. Kumuha siya ng tatlong tasa at isang garapon ng kape.

“Pwedi bang umorder ng another bunch of brownies?” tawang sabi ni Dean. “O hindi kaya ay isang bote ng inumin.”

Napalingon na lamang sa aliw si Chris habang nagtimpla ng kape. “Drink it up, guys. Para naman mahimasmasan kayo.”

Napansin ko na may pagka-maginoo niyang binigyan si Becca ng tasa ng kape. Binalin ko ang tingin sa aking baso, tahimik saglit. At ramdam ko ang pintig ng mga ugat sa aking ulo.

“Hopeless,” bulong ni Dean.

Inubos ko ang isang tasa ng kape ngunit hindi pa rin ito sapat. Para pa kasing hinihila ng kung ano ang aking bawat galaw. At sa tingin ko, ganito rin ang pakiramdam nina Dean at Becca.

Nagtimpla si Chris ulit ng kape. Nakaubos kami ng labinglimang tasa ng kape bago nahimasmasan.

“Isa na ba ang ulo ko?” aliw na tanong ni Chris. Nang nakita niya kaming sabay tumango, nagpatuloy siya sa kanyang sasabihin. “Good.” Lumabas siya sa mini bar. “Tulungan niyo na akong magligpit at maglinis para wala na akong poproblemahin bukas.”

Tinulungan namin si Chris. Ang huli kong nilinis ay ang isang mesa. Marami itong upos ng sigarilyo at tira-tirang mga gummy bears.

Tiningnan ko ang aking relo. Alas dose na pala. Lumingon ako kay Dean na nagbuhat ng mga silya.

Sana hindi ako naka-abala sa kanya. Pinoproblema niya ang problema ko.

Pagkatapos naming maglinis, pinatay ni Chris ang lahat ng ilaw sa basement at sinara ang pinto papasok dito. Lumabas kaming apat sa bahay at sa tarangkahan.

“Are you sure you’re feeling better, bro?” tanong ni Cris kay Dean. “Hindi maganda ang magmaneho when you’re still high. Since tapos na tayong maglinis, dito na lang kayo matulog.”

“I’m fine, bro,” sagot ni Dean. “Thanks for the coffee.” Nag fist bump ang dalawa at binuksan ang kanilang mga palad bago inunat ang mga daliri.

Tinapik ko naman ang likod ni Chris at nagpa-alam. Pumasok ako sa kotse at umupo sa front seat kasama si Dean.

Hinayaan namin si Chris at Becca na mag-usap.

“Kailan kaya manliligaw ’yang torpe na ’yan?” aliw na sabi ni Dean. “Kung ako pa sa kanya, gawin na niya. Baka maunahan pa siya ng iba.”

“Bakit may plano ka bang unahan si Chris?” biro ko.

“Wala naman.” Tumingin siya sa akin. “May iba na akong nagugustuhan. At sa totoo lang, masarap siyang kasama.”

Kumirot ng kaunti ang aking dibdib. Gusto kong magtanong kong sino ang babaeng nagpatibok ulit sa kanyang puso ngunit naudlot ito nang pumasok si Becca sa kotse.

°°°

Huwag kalimutang sampalin ang bituin na nasa kaliwa ng screen kahit wala naman itong kasalanan. Salamat.

Chapter 04: Joyride Sa Rotonda

Pina-andar ni Dean ang kotse. Bumusina siya kay Chris bago humarurot. At nang nasa highway na kami, lagpas saisenta ang takbo ng sasakyan.

“Dean, bagalan mo naman ng kaunti,” pag-alala ko at naging korenta ang bilis ng kotse. Mabuti naman nakinig siya sa akin.

May kalayuan ang bahay ni Dean sa bahay ni Chris. Kaya na-iintindihan ko siya. Hindi bale na kung matagalan kami sa biyahe basta’t ligtas lang kami na makauwi.

Hindi naman problema ang paghatid kay Becca sapagkat madadaanan lang ang kanyang bahay.

Nagpatugtog si Dean ng mga musika. Umaaraw, Umuulan by Rivermaya. Ambisyoso by Kamikazee. Kabilang Mundo by Siakol. At sinabayan namin ang mga ito. Pero nang tumunog ang isa pang kanta, napatalon-talon si Becca sa upuan sa back seat.

“Para kang bata, Becca,” puna ko.

“Pabayaan mo nga ako, Abe,” aliw niyang sagot. “Paborito ko kasi ’yang kantang ’yan!” Hinawakan niya ang mga balikat ni Dean. “Lakasan mo. USB ba ’yang gamit mo?”

“Oo, bakit?” tanong ni Dean.

“Ulitin mong i-play ’yan at punta tayo sa Rotonda,” sabi ni Becca.

“Hindi pwedi,” sabi ni Dean. “Malapit ng maghahating-gabi. Uuwi na tayo.”

Niyugyog ni Becca ang katawan ni Dean. “Sige na, please. Kailangan ko talaga ang moment na ito bago ako umuwi sa bahay namin.”

“Oo na,” sabi ni Dean, natatawa. “Kaya tumigil ka na sa pagyugyog sa akin baka maaksidente pa tayo.”

“Yes!” Bumalik si Becca sa pag-upo.

Wala akong problema kung pupunta kami ng Rotanda sapagkat maganda ang tanawin doon kapag gabi. Kitang-kita kasi ang mga ilaw ng siyudad. Mga bituin sa lupa kung baga.

Nakarating kami sa Rotonda at pinatugtog ulit ni Dean ang kanta ng Rivermaya na Elisi. Nilakasan niya ang volume ng vehicle audio at binuksan ang mga bintana ng kotse.

Matulin ang pagdausdos ng kotse at nilabas ni Becca ang kanyang ulo at mga kamay sa bintana. Ginawa ko rin ang ginawa niya. Para akong lumilipad habang dumampi sa aking balat ang malakas na hangin.

Sumigaw si Becca at Dean. Sumunod ako.

Pakiramdam ko ay malaya ako. Walang gumugulo sa aking isipan habang nakatingala sa mga kumikinang na mga ilaw ng siyudad.

Nang humina na ang pagdausdos ng kotse, bumalik ako at si Becca sa pag-upo.

Tumingin ako sa kanya at kita ko ang sobrang saya sa kanyang mukha.

“Hindi pa rin nakakasawang pumunta rito,” punto ni Becca. At ilang minuto ay tumahimik siya habang nakatitig sa nakasarado ng bintana.

Sana ay gawin niya rin ang desisyon kong lumayas sa bahay. Sobra sobra na kasi ang kanyang dinaranas sa bubong ng kanyang sariling ama.

Nang nakarating kami sa bahay ni Becca, tumahol agad ang alaga niyang si Abi. Isang asong kalye na may kayumangging balahibo.

“Abe, come here. You stupid dog,” sabi ni Dean.

Sinuntok ko si Dean sa balikat na may kaunting-bigat. Nang-iinis kasi. “Loko! Abi, ang pangalan ng aso. Paulit-ulit na lang?”

“Alam ko,” sagot ni Dean. “But Abe sounds cuter.”

Binalin ko ang tingin sa salamin. Namula kasi ako sa kanyang sinabi.

Nakita kong kumawag lalo ang buntot ni Abi sabay tahol. Ngumiti na lang ako. Ang gusto ko sa mga aso, tapat sila. Hindi sila namimili ng amo.

Lumabas si Becca sa kotse. “Ingat kayo sa biyahe.” Pumasok siya sa kahoy nilang tarangkahan habang sunod ng sunod si Abi sa kanya.

Hindi muna kami umalis ni Dean. Pinagmasdan muna namin si Becca na pumasok sa loob ng bahay. May kurtina ang kanilang bintana. Kung kaya nang umilaw, anino lang niya ang kita.

Nagulat kami nang meron pang isa. Kay Mr. Halaghay ito. Tumayo siya sa upuan at tinuro-turo ang ulo ni Becca habang pinapagalitan.

Galit ang pumuno sa akin nang pinagbuhatan ng kamay si Becca ng kanyang ama. Na-aawa ako sa kanya sapagkat pareho kaming sinasaktan ng mga taong dapat na mag-aalaga sa amin.

Ang pagkaka-alam ko, iniwan si Becca ng kanyang ina upang sumama sa isang Hapon. Magkahawig ng mukha si Becca at ang kanyang ina. Kaya siguro ganyan na lang ang trato ni Mr. Halaghay sa kanya.

Siguro isa rin sa dahilan kung bakit nagmimake-up si Becca ay upang takpan ang kanyang mga pasa at sugat sa mukha.

“Bwesit!” Sinapak ni Dean ang gitna ng manubela. At bumusina ng malakas ang kotse.

Narinig ni Becca at ng kanyang ama ang tunog. Natigil sila sa loob. Naging pagkakataon ito upang makatakbo si Becca sa kanyang kwarto.

Umalis kami nang binuksan ni Mr. Halaghay ang pinto palabas. Binilisan ni Dean ang takbo ng kotse. Kung hindi ako nasiyahan sa aking nakita. Mas lalo na siya.

“Ano, balik tayo at bugbugin natin?” inis kong tanong pero alam kung hindi ito puweding mangyari.

Pinagbilinan kasi kami ni Becca na huwag naming pagtulungang bugbugin ulit ang kanyang ama.

Nabugbog na namin ni Dean dati si Mr. Halaghay. Takipsilim iyon, sa isang kanto, pagkatapos niyang bumili ng alak sa isang tindahan. Hindi niya kami na mukhaan dahil may takip ang mukha namin. Ngunit nalaman ito ni Becca nang nadulas si Dean sa aming pag-uusap.

Pinagmasdan ko ang mukha ni Dean. Nagtagpo ang kanyang mga kilay. Hindi siya nagsalita habang mas binilisan pa ang takbo ng kotse. Lagpas setenta na.

Nang may isang dumaang itim na aso hindi kalayuan, tinadyakan niya ang preno. Muntikan ng mauntog ang mukha ko sa windshield.

“Alam kung galit ka, Dean!” komento ko. “Pero kailangan mong kumalma. Ayan tuloy muntikan na tayong ma-aksidente!”

Lumabas si Dean at sinipa ang gulong ng kotse. Mas mabuting ibuntong niya ang galit dito kaysa naman itulin ang pagmamaneho. Sumigaw siya sa galit.

Tinapik ko siya sa likod upang kumalma.

“Fuck this damn world!” mura niya.

Tahimik akong nanatili sa kanyang tabi. Nakatago ang aking mga kamay sa bulsa ng jacket. Gusto ko lang malaman niya na nandito ako upang makinig.

Totoo naman ang sinumbat niya. Napakadaya ng mundo sa amin. Tila hindi kami pinapayagan na magkaroon ng simpleng pamumuhay.

Tumingin ako sa kanya at parang may iba sa kanyang mga titig. “Ano?” Nagulat na lamang ako nang bigla niya akong hinalikan. Napa-atras ako. “Bakit mo ’yun ginawa?

“Pampakalma,” wika niya.

Pumasok siya sa kotse. Sumunod ako. Hindi na matulin ang kanyang takbo. Ngunit hindi ako nagsalita sapagkat naguguluhan pa rin ako kung bakit niya ako hinalikan.

Siguro ay high pa rin ang

loko.

°°°

Thanks for reading guys. Love you all.

Chapter 05: Nangangamoy Na Kumot

Sumerbato si Dean sa labas ng tarangkahan ng kanyang bahay. At mga ilang minuto ay binuksan ito ni Nanay Melit. Siya ang kasambahay na pinagbilinan ng mga magulang ni Dean.

Si Mr. and Mrs. Andrews ay nasa Amerika. Nagbakasyon sila dito ilang taon ngunit nagpa-iwan si Dean dahil napamahal na niya ang bansang Pinas.

Una akong bumaba ng kotse. Tumungo ako kay Nanay Melit at kinuha ang kanyang kamay. “Mano po, Nay.”

“Dean, anak, bakit nandito si Abe?” tanong niya. “May problema ba?”

“Opo, Nay. Pinalayas siya ng kanyang Tito Tomas at walang siyang matirahan.” Nagmano si Dean. “Kung kaya rito muna siya.”

“Pasensya na po sa istorbo, Nay,” wika ko.

“Ano ka ba. Walang problema kung dito ka titira. Masaya nga ako dahil magiging tatlo na tayo dito,” sabi ni Nanay Melit. “Sige. Pasok na kayo.” Sinarado niya ang tarangkahan. “Kumain na ba kayo ng haponan? Iinitin ko ang tinolang manok.”

“Tapos na po, Nay,” sabi ko.

“Kung ganun ay magpahinga na kayo,” sabi ni Nanay Melit at sinamahan kaming pumasok sa bahay.

Ni-lock ni Nanay Melit ang pinto. “Dean, anak, ikaw na ang bahala. Papasok na ulit ako sa kwarto at matulog.”

“Opo, Nay,” sagot ni Dean at tumingin sa akin. “Teka lang, Abe. Iinom lang muna ako ng tubig.”

“Sige,” sagot ko.

Tumungo si Dean sa kusina. Nakatayo lang ako habang nakatingin sa buo kong kapaligiran. Maraming beses na akong nakapunta rito sa bahay ni Dean at hindi pa rin mawala sa aking isipan ang pagkamangha. Malinis. Tiles ang sahig. Parang palaging bago ang mga gamit to the point na magdadalawang-isip ako na hawakan ang mga ito. Meron ring chandeliers at malaking flatscreen TV.

“Come on, don’t just stand and stare there,” sabi ni Dean habang umakyat na sa hagdanan. “Punta na tayo sa kwarto at magpahinga.” Tinuro niya ang wall clock. “It’s already past midnight.”

Umakyat ako sa hagdanan kasabay siya patungo sa ikalawang palapag. Dalawa ang kwarto rito. At binuksan ni Dean ang kaliwang kwarto. Pumasok siya. Sumunod ako. Lumiwanag ang ilaw sa loob at hindi ko maikakaila na parang hotel ang aking pinasukan.

“Ilagay mo na lang ang bag mo sa sahig,” sabi niya habang nilagay ang susi sa drawer ng kanyang study table.

Nilagay ko ang bag sa gilid ng study table at pinanood siya na naghubad ng kanyang damit. Biglang nang-init ang aking katawan. Ang ganda ng kayang likod. Siguro ay araw araw siyang nag-eehersisyo sa mini gym sa unang palapag.

Biglang sumalin sa aking isipan ang pagdampi ng kanyang labi sa akin at hindi ko namalayan na nakatitig na pala ako ng matagal.

“Don’t look at me like that baka matunaw ako,” mahanging sabi niya. Nang matapos na siyang magbihis, hinayaan niya ang kanyang sarili na bumagsak sa kama. Tumingin siya sa akin. “Magbihis ka na. Tulog na tayo.”

Naghubad ako ng pantalon at t-shirt. Napansin ko na hindi mabaling ang kanyang tingin sa akin.

Namula ako habang nagsuot ng pambahay kong damit. Pinili ko iyong pinakabago upang ma-akma naman ako sa bahay na aking tinuluyan.

Lumapit ako sa kanya. “Wala ba kayong banig?”

Tumawa si Dean. “You’re kidding. Higa ka na dito.” Umatras siya ng kaunti. “ Don’t worry, hindi naman kita gagahasain.“

“Baliw ka talaga!” Sinapak ko siya ng unan.

Humiga ako sa kama at tumingin sa kisame. Ang tunog lang ng aircon ang naririnig ng aking tenga. Binalin ko ang aking tingin kay Dean. “Bakit?” Lumakas ang tibok ng aking puso.

“Wala naman,” sabi niya. “Masaya lang ako na katabi kita. Nakaka-umay na kasi kapag ako lang mag-isa sa kama.”

Tinakpan ko ang aking katawan ng kumot at nagbiro, “Bakit hindi mo imbitahan si Nanay Melit na matulog dito?”

Tumawa si Dean. “Mas baliw ka pala eh.”

May maikli kaming kwentuhan tungkol sa nangyari sa basement. Dito ko napagtanto na maganda pala sa pakiramdam na meron kang kausap bago matulog. Tama si Dean.

Patuloy kami sa kwentuhan hanggang sa dinalaw na kami ng antok. Wala na sa aming dalawa ang gustong magsalita pagkatapos. Pinikit ko ang aking mga mata at natulog.

Hindi ko alam kong ano na ang oras. Mas lalong hindi ko alam kung bakit nahirapan ang aking katawan na tumayo. Hangover? At ako’y naguluhan nang may kung-anong mainit na gumagawa ng milagro sa pagitan ng aking mga hita. Tinaas ko ang aking ulo ng pabadya. At nakita ko si Dean na nilaro ang aking ari.

Imposible . Minulat ko ulit ang aking mga mata. At tumingin sa aking baba. Wala naman siya roon. Nasa tabi ko lang siya, himbing ang tulog ngunit nakahubad na ang sando.

Bumalik ako sa pagtulog. At naramdaman ko na naman ang sensasyon. Tinaas ko ulit ang aking ulo ng pabadya at nakita kong sinubo niya ang aking ari. Sa sarap ay nagpakawala ako ng tamod. Nagising ako ulit. Lucid dream lang pala.

Inangat ko ang aking shorts kasama ang boxer brief. Napalunok na lang ako nang may malapot na likido. Siguro ay naipon ang aking libog dahil mag-iisang linggo na akong hindi nagpapalabas. Dumistansya ako kay Dean. Kasalanan mo ’to loko ka. Hinalikan mo kasi ako.

Hinila ko ang aking tingin mula sa mukha niya pababa. Napalunok na lang ako ng laway nang ang kanyang kamay ay malapit sa aking hita sa dati kong posisyon. Talaga bang lucid dream lang ang nangyari?

Kinuha ko ang itim na sando ni Dean sa aking tagiliran. Ginamit ko itong pamahid. Humiga ako at pinikit ulit ang aking mga mata. Hindi ko maiwasang isipin ulit ang pangyayari. At naging dahilan ito sa paputol-putol kong pagtulog.

Nagising ako sa katok ni Nanay Melit. “Dean. Abe. Gumising na kayo at mag-almusal.” Nang walang sa aming dalawa ang sumagot, nilakasan niya ang kanyang mga katok. “Gising na!”

“Opo, Nay. Lalabas na po kami,” tugon ni Dean.

“Bilisan niyo bago pa lumamig ang pagkain,” sagot ni Nanay Melit.

Papikit-pikit akong bumangon sa kama at tumingin kay Dean na humikab.

Ang sarap naman ng buhay ng lokong ito. Gigisingin lang upang kumain.

Kinuha ni Dean ang kanyang sando. Kiniskis ko na lang ang aking mga ngipin sa isat-isa.

Ang bobo ko talaga. Bakit hindi na lang kumot ang ginamit kong pamahid?

“Bakit ka ganyan makatingin? May problema ba? Hindi ka ba nakatulog ng maayos kagabi?” sunod-sunod niyang mga tanong.

“Nakatulog naman,” pagsisinungaling ko. “Ikaw ba? Inaantok ka pa kasi. Nagising ka ba ng madaling-araw? May ginawa ka ba?”

“Ano ba ang pinagsasabi mo?” tanong niya na naguguluhan. “But last night is a roller coaster ride. Kaya pagod na pagod pa rin ako.”

Biglang bumahing si Dean. May morning allergy yata siya. Sinuot niya ang kanyang sando. Huminto siya sa kalagitnaan. “Bakit amoy tamod?”

Kinabahan ako. Pero sa kadahilanan na ayaw kong malaman niya, tumayo ako at nagdahilan. “Kailangan mo pa bang itanong ’yan? Amoy tamod ang kama at kumot mo!”

Hinagis ko ang kumot sa kanya ng maamoy niya rin ito. Totoo naman ang aking sinambit.

Ngumiti lamang ang loko. Tinanggal niya ang sando at kumuha ng bagong puting t-shirt sa cabinet. Sinuot niya ito.

“Bumaba na tayo baka pagalitan pa tayo ni Nanay Melit,” sabi niya.

Tumango ako at sumunod sa kanya palabas ng kwarto. Nakahinga ako ng maluwag. Buti na lang ay may katabaan ang aking utak.

°°°

Huwag niyo pong kalimutan i-share sa mga kaibigan na naghahanap ng ganitong mababasa as a support po. Salamat.

Chapter 06: Magandang Tanawin

Magkatabi kaming kumain ng almusal ni Dean. Hotdog, itlog, corned beef, at kanin ang nasa aming hapagkainan.

Hindi ako nagsayang ng oras at umatake agad. Marami akong naubos. Masarap kasi ang pagkaluto ni Nanay Melit.

“Wag kang mahiya, Abe,” malumanay at masayang sabi ni Nanay Melit. “Kumain ka pa. Kailangan mo yan.” Inatras niya ang upuan. “Oo nga pala, kukuha lang ako ng kape.”

“Huwag na po, Nay,” tugon ni Dean. “Marami na po kaming nainom na kape kagabi.” Tiningnan niya ako na kinagat ang hotdog. Kumawag ang kanyang kilay. “Masarap ba?”

Inapakan ko ang kanyang paa. Napahiyaw siya. Alam ko na iba ang nasa kanyang isip.

Alam ni Dean na discreet ako. Pero hindi niya alam na naging ganito ako ng dahil sa kanya.

Alam din ito ni Becca at Chris. At kahit ganoon, walang pagbabago sa kanilang tungo sa akin.

Masaya ako na nakakita ako ng mga taong ganito. Hindi naman alam ng iba, siguro ay dahil hindi ako malamyang gumalaw.

“Masakit diba?” Tumawa ako bago kinagat at inubos ang hotdog.

“Itigil niyo na ’yan baka mauwi pa ’yan sa suntukan. Alam niyong ayaw ko ’yun.” Bumalik si Nanay Melit sa pag-upo. “Teka, ano na naman ang pinaggagawa niyo sa bahay ni Chris?”

“Nagpapaligsahan lang po kami kung sino ang maraming maubos na kape,” pagsinungaling ko.

Hindi naman pweding sabihin ko ang totoo kay Nanay Melit. Baka pagalitan kaming dalawa ni Dean at isumbong pa kay Mr. at Mrs. Andrews.

“Sino naman ang nanalo?” tanong ni Nanay Melit na parang tuwang-tuwa. Nagtimpla siya ng kape para sa sarili niya. Humigop siya nito.

“Ahhh…” Tumingin ako kay Dean. “Si Becca po. Siya po ang nanalo.”

“Nako Nay, ang lakas pong uminom ng babaeng iyon. Limang tasa ang lamang niya sa amin,” pagsisinungaling pa lalo ni Dean.

Nagpatuloy si Dean sa pag-ubos ng kanyang pagkain. “Maiba lang. Pupunta po ako ulit sa bahay ni Chris. Naiwan ko kasi ang cellphone ko.”

“Sama ako,” sabi ko.

“Huwag na, Abe,” sagot niya. “Mas mabuting magpahinga ka muna. Alam kong pagod ka pa.”

“Ikaw rin naman ah,” pilit kong sabi.

“Tama na ’yan,” sabi ni Nanay Melit. “Tama si Dean, Abe. Hindi mabuti ang araw mo kahapon. Kung kaya ay magpahinga ka muna.”

Hindi na ako nagpipilit na sumama. Ayaw ko kasing baliwalain ang pag-alala nila na hindi ko naramdaman kay Tito Tomas.

Matapos kong ubusin ang aking almusal, sumabay ako kay Dean na pumasok sa kwarto ulit. Pumunta ako sa comfort room. Malinis sa loob at maganda ang pagkadesinyo. Walang kalaban-laban ang kwarto ko roon sa bubong ni Tito Tomas.

Humarap ako sa puting lababo at nagsipilyo. Si Dean naman ay pumasok sa bathroom. Kitang kita ko sa repleksyon ng malaking salamin ang pagtanggal niya sa kanyang mga damit.

Pero hindi ko makita ng malinaw ang kanyang katawan dahil may pagkalabo ang salamin na divider. Lumala ito nang ang hamog at ang mga pisik ng tubig ay kumapit dito.

Namalayan ko na unti-unting nagising ang aking alaga. Tumigas ito lalo nang biglang sumalin sa aking isipan ang aking napanaginipan.

Hindi pwedi.

Binilisan ko ang paglinis ng aking ngipin. Nagmugmog ako at diretsong lumabas ng comfort room.

“Abe, paki-abot nga ng towel,” tugon niya.

Akin itong narinig nang sinarado ko ang pinto. Binuksan ko ito ulit at nagkataon naman na lumabas siya sa bathroom.

“I thought you hadn’t heard me. Kaya lumabas na lang ako para kunin ang tuwalya,” sabi niya.

Hindi ako makagalaw sa aking kinatayuan habang sinuri ng aking mga mata ang kanyang katawan mula ulo hanggang paa. Malapad ang balikat. Malaman ang magkabilang braso. Maumbok ang dibdib. Mala pandesal na abs. At ang kinis din!

Hindi ako kumurap. Mas lalong hindi ko mapigilang purihin pa siya sa aking isipan. Para kasi akong nakakita ng tanawin na mas maganda pa sa malabundoking tanawin ng Sierra Madre.

“Well, since you’re here. Paki-abot nga ng tuwalya,” sabi niya.

Inabot ko ang tuwalya na nakasabit sa gilid ng pinto at hinagis ito sa kanyang mukha. “Huwag mo ng ipagyabang sa akin na malaki ’yang sa ’yo.”

“Lalaki pa nga ito kapag nagising,” sabay niya na may mapilyong ngiti bago pumasok ulit sa bathroom.

Pinagmasdan ko si Dean na naglinis ng kanyang katawan ngunit hininto ko ito agad. Bago pa man ako matutuksong magsalsal, lumabas ako sa comfort room, sa kwarto patungo sa kusina.

Binuksan ko ang refrigerator at kinuha ang isang pitsel na may malamig na tubig. Pinuno ko ang isang baso ng tubig at ininom ito.

Sa kasamaang palad, wala itong epekto. Distraction ang kailangan ko kung kaya tumungo ako sa sala.

Kinuha ko ang remote control, umupo sa isang sofa, at tinurn-on ang telebisyon. Hinanap ko ang Star Movies na channel. Ito kasi ang aking paborito. Ngunit nainis ako nang ang natunghayan kong eksena ay ang pagtatalik ni Christian at Anastasia.

“Fifty Shades Of Grey pa talaga?” reklamo ko. Pinindot ko ang off button ng remote control at humiga na lang sa sofa.

Napatingala ako sa kisame na may mga chandeliers. Wala sa kalingkingan ang bahay ni Tito Tomas. Hindi ko na-miss ang bahay niya o ang aking kwarto roon sapagkat doon mismo nangyari ang kagaguhang ginawa niya sa akin.

Natanaw ko si Dean na bumaba sa hagdanan. Simple lang ang kanyang sinuot. T-shirt na may itim at puting stripe. Asol ang kulay ng kanyang pantalon. Grabe naman ’tong lokong ito. Kahit saang anggulo ako tumingin, ang gwapo pa rin.

“Nandiyan ka lang pala,” wika niya.

“Gusto ko kasing manood ng telebisyon.” Umupo ako ng maayos.

“Bakit nakapatay?” tanong niya.

“Natapos na kasi ang pinanood kong movie,” pagsisinungaling ko. Tumayo ako at lumapit sa kanya. Tinapik ko ang kanyang tiyan. “Huwag ka na ngang magtanong pa. Umalis ka na at kunin mo ’yung naiwan mong cellphone.”

Kumiwalag si Dean sa akin. “Oo na, aalis na ako. Kita na lang tayo mamaya.” Lumabas siya sa pinto.

Bumalik ako sa paghiga sa sofa. Ang bilis pala ng oras kapag masarap ang tulog. Bumangon lang ako nang ginising ako ni Nanay Melit upang mananghalian.

Natulog ako ulit pagkatapos kong kumain. Ang sarap talaga ng buhay ni Dean.

°°°

Thanks for making this far lovely one.

Chapter 07: Huli Pero ’Di Kulong

Kumukurap-kurap ang aking mga mata. Nabigla at napa-atras ako nang ang sumalubong sa aking paggising ay ang mukha ni Nanay Melit sa malapitan. Tumingin ako sa wall clock. Alas kwarto na pala. Nakahinga ako ng maluwag.

“Ganito na ba talaga ako kapangit?” komento niya.

“Hindi po Nay, nanaginip lang ako ng masama.” Napansin ko agad ang hawak niyang pitaka. “Saan po kayo?”

“Mamamalengke lang ako sa malapit na mall,” sagot niya. “Oh siya, ikaw na muna ang maiiwan dito sa bahay.” Tumungo siya sa pinto.

Hindi pweding ako ang matira sa bahay dahil sigurado na gagawa ako ng himala. “Teka lang po, Nay.” Tumayo ako. “Ako na lang po ang mamamalengke para naman meron akong maitulong. Nakakahiya naman po kasi. Lalo’t nakikitira lang ako dito.”

“Sigurado ka?” tanong niya.

“Opo. At tsaka marunong po akong magmaneho ng motorsiklo.” sagot ko. “Ako na lang po para naman makapagpahinga kayo.”

“Oh, sige na,” ngiti niyang sagot. “Mapilit ka, eh” Binigay niya sa akin ang listahan ng mga dapat kong bilhin. Kumuha rin siya ng isang libo sa kanyang pitaka at inabot sa akin.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras at lumabas ng bahay. Pina-andar ko ang automatic na motorsiklo ni Dean.

“Mag-iingat ka sa pagmamaneho, Abe. Huwag kang magpapatulin ng takbo. Wala ka sa karera,” pagpapa-alala niya.

“Opo, Nay.” Sinuot ko ang helmet at bumiyahe. Hindi problema sa akin ang magmaneho ng motorsiklo dahil nakakuha na ako ng lisensya.

Nasa kwarenta ang bilis ng aking takbo. Nakaabot ako sa mall bago magkalahating oras.

Dumiretso ako sa underground floor at tumungo sa grocery. Nang kumuha ako ng cart, natanaw ng aking mga mata si Becca sa kaliwang banda kung saan naka-display ang mga ibat-ibang gulay.

Mas makapal ang make-up niya. Para siyang binudbod sa harina. Di ko man nakita pero alam kong madami ang kanyang mga pasa at sugat sa mukha. Bakit kasi hindi pa siya lumayas?

“Becca,” sambit ko. Lumapit ako sa kanya.

Sinambit din niya ang aking pangalan. Kumuha siya ng maliit na salamin sa kanyang pouch.

“Huwag kang mag-alala, tamang-tama lang ang kapal ng make-up mo ngayon,” biro ko ngunit hindi siya sumagot. “Alam mo bang sinabi ni Dean sa akin kagabi pagkatapos namin… nakita… yun …. na bubugbugin niya talaga ang ama mo? At hindi malabong sasamahan ko siya.”

Hinawakan ni Becca ang aking kamay. “Hindi niya pweding gawin iyon. At kung gawin niya talaga… please… pigilan mo siya, Abe.”

“At bakit hindi?” napalakas kong sagot. Napansin kong lumingon sa amin ang ilang mamimili.

“Ama ko siya.” Tiningnan niya ako sa aking mga mata. “Mahirap bang intindihin ’yon?”

Tumawa ako sa kanyang dahilan. Oo. Magulang siya ni Becca pero hindi siya mabuting ama.

“Walang magulang ang gustong makita ang kanyang anak na nasasaktan.” Bumuntong ako ng hininga. “Lumayas ka na nga sa bahay niyo. Ikaw na rin ang nagsabi na kapag hindi mo na kaya, umalis ka.”

“Kaya ko pa,” tipid niyang sagot.

“Ayan ka na naman–” Hindi ko natuloy ang dapat kung sasabihin nang niyakap niya ako.

Walang pagdadalawang isip na umiyak si Becca. Tumingin sa amin ang mga tao pero hindi ko na sila pinansin. Hindi naman sila nakakatulong para pagaanin ang loob ng aking kaibigan.

“Pasensya na.” Hindi ako gumalaw. Hinayaan ko lang siya. “Nag-aalala lang ako at si Dean sa’yo.”

Tumigil sa pag-iyak si Becca ilang minuto. Kumuha siya ng panyo sa kanyang pouch at pinunasan ang kanyang luha. “Salamat, Abe. Kailangan ko rin ng literal na masasandalan pa minsan-minsan.”

Nag-make up ulit si Becca sa aking harapan hanggang hindi ko na nakita ang iilang pasa sa kanyang mukha. Nagpakawala siya ng mahabang hinga. “Maiba lang, ano ang bibilhin mo?”

“Bibilhin ko lang sana lahat ng nakalista dito.” Pinatingin ko sa kanya ang listahan.

“Samahan na kitang mamili. Tutal tapos na akong mamili ng gulay para haponan,” wika niya. Hindi ako tumanggi. Habang kami ay namimili ng mga gulay, naitanong niya sa akin kong kumusta ang pagtira ko sa bahay ni Dean.

“Tahimik,” sagot ko.

Nilagay ko ang repolyo sa cart. Hindi ko sinabi sa kanya na hindi ako nakatulog ng maayos. Mas mabuting matipid ang aking sagot kaysa naman madulas ako. Ayaw kong malaman niya ang dahilan baka tuksuhin niya lang ako.

Nag-ikot kami sa buong grocery store upang kunin ang iba pang mga items na nasa listahan. Muntik nang mapuno ang aking cart. Pang isang linggo yata ang supply ng pagkain na ito.

Sinamahan ko si Becca sa kanyang bibilhin pagkatapos. Pumunta kami sa processed goods section upang kumuha ng mga sardinas at instant noodles.

Naghanap kami ng counter na hindi masyadong mataas ang pila. Tumungo kami sa kanang sulok ngunit may magkasintahan na parang ka-edad lang namin na inunahan kami sa pila. Ngumiti ang babae sa amin na may pang-iinis.

“Bes, pwedi bang mauna sa pila?” tanong ni Becca. “Nagmamadali kasi kami.”

“Hindi pwedi,” masungit na sagot ng babae. “Nauna kami. At nagmamadali rin kami so pasensya na.”

Hindi nagustuhan ni Becca ang tono ng babae. Tumingin siya sa akin at nagsalita, pinariringgan siya. “Grabe na talaga ang mga tao ngayon. Ang hirap ng paki-usapan. Hindi ba nila alam na nakakabawas ng blessing ang pagsusungit?”

Lumingon sa amin ang lalaki. “Miss, mauna na lang kayo.” Hinila niya ang cart paatras.

“Nako, salamat,” tugon ni Becca.

“Thanks, bro,” tugon ko naman. Tinulak ko ang aking cart. “Sigurado, hindi ’yan makakaisa mamayang gabi,” bulong ko kay Becca habang narinig ang magkasintahan sa likod na nagpapalitan ng mga salita.

Siniko niya ng pabiro ang aking tagiliran. “Tumigil ka nga. Ang dumi ng utak mo.”

Pagkatapos naming mamili, naglakad na kami sa palabas ng mall. Hindi ko na pinilit si Becca na ihatid siya sa kanyang bahay. Nagsabi lang siya sa akin na magkita kami sa bahay ni Chris bukas ng gabi.

Umuwi na ako agad. Nang nakarating na ako sa harap ng tarangkahan, sumerbato ako. Ngunit walang nagbukas ng pinto.

Bumaba ako sa motorsiklo at ako na lang ang gumawa. Natanaw ko agad ang kotse sa garahe. Nandito na si Dean.

Pumunta ako sa kusina. Nakita ko si Nanay Melit na naglilinis. Binigay ko sa kanya ang aking mga binili. “Nay kompleto po ’yan. Walang labis walang kulang.” Inabot ko rin sa kanya ang sukli.

“Salamat, anak. Kahit papaano ay nakapahinga ako ng ilang oras,” tuwang sabi ni Nanay Melit. “Sige, ako na bahala magluto ng haponan.”

“Nay, nasaan po si Dean?” tanong ko nang hindi ko siya nakita sa balkonahe at sala.

“Nasa kanyang kwarto,” sagot ni Nanay Melit.

“Sige po Nay, puntahan ko lang po siya. Pero kapag meron po kayong kailangan, tawagin niyo lang po ako,” sabi ko at nakatanggap ako ng masayang ngiti galing kay Nanay Melit.

Umalis ako ng kusina at umakyat ng hagdanan. Hindi na ako nag-abalang kumatok sa pinto dahil gusto kong surpresahin si Dean. Pero hindi ko inasahan na ako pala ang masosorpresa.

Nagjakol si Dean.

°°°

Ano ang gagawin mo kapag ikaw ang nasa sitwasyon ni Abe?

Chapter 08: Sabay Sa Kapilyuhan

Nagulat si Dean at tinakpan niya agad ng kumot ang mababang parte ng kanyang katawan.

“Ikaw lang pala, Abe,” wika niya. “Isarado mo nga ang pinto baka makita pa ako ni Nanay Melit.”

“So, walang lang sa iyo kong ako ang makakita?” tanong ko.

Ngumiti lamang siya ng may pagkapilyo.

Pumasok ako sa kwarto at isinara ang pinto. Napataas na lang ang aking mga kilay nang binaba niya ang kumot at nagparaos ulit.

Parang may kung anong pakiramdam ang dumaloy sa buo kong katawan nang pinanood ko siya. Nasa walong pulgada ang kanyang tite. At ilang segundo, hindi na nakapagpigil ang aking alaga na tumigas.

Shit!

Gusto kong pumikit o hindi kaya ay lumabas. Ngunit parang may bumubulong sa aking isipan na ituloy ko lang ang panonood sa kanya.

Tumingin ulit si Dean sa akin. Ang kanyang mukha ay tila nasa kalagitnaan na ng sarap. “Don’t just stare over there. Sabayan mo ako.”

“Susunod na lang ako.” Gusto kong sapakin ang aking sarili sa napakabobo kong sagot.

Tumigil si Dean sa pagsalsal. Tumayo siya at tumungo sa akin. “Come on.” Tinapik niya ang aking harapan. “Alam kong libog na libog ka rin. Hindi na man ako bulag upang hindi mapansin ang bukol sa harapan mo.”

Nang-init ang aking mukha sa hiya. Para lang wala sa kanya ang paghawak sa aking tigas na alaga. Nagpakakawala ako ng mahinang buga upang mawala ang aking kaba.

Siguro ay kailangan ko na ring magpalabas. Sumabay ako kay Dean na tumungo sa kama. Tahimik akong naghubad ng t-shirt at tumabi sa kanya. Tiningnan ko ang kanyang makinis at matigas na alaga.

“Ang laki niyan ah,” puri ko.

Ngumisi ang loko. “Sabi ko naman sa ’yo, diba?” Tumingin siya sa aking baba. “Ilabas mo nga ang sa ’yo? Mas mahaba ba ’yan sa akin?”

“Mas mahaba ang sayo,” sagot ko.

Aking binaba at hinubad ang suot kung shorts at boxer brief. Dahan-dahan kong sinalsal ang aking alaga. Mabilis naman itong tumigas. Nasa pitong pulgada ang sa akin.

“Mahaba rin naman ang sa ’yo,” aliw niyang sabi. “Pero mas mahaba at mataba ang sa akin.”

Nang-iinsulto ba itong loko na ’to?

Tahimik ang kwarto. Nagsalsal ako habang tinatanaw ang maskuladong pangangatawan ni Dean. Nang umungol siya ay tinitigan ko ang kanyang mukha.

Fuck, ang sarap niya.

Pinikit ko ang aking mga mata. Umungol siya. At umungol na rin ako.

Nagulat ako nang naramdaman ko ang kanyang kamay na dumapo sa aking dibdib. Hinimas-himas niya ito. Ang init na dala ng kanyang marahang haplos ang dahilan upang mapa-iling ako. Lumingon ako sa kanya.

“Huwag ka ng umangal.” May pagka-dominante ang kanyang pagkasabi.

Hinayaan ko si Dean na ipagpatuloy ang kanyang ginagawa. Pinisil niya ang aking mga utong ilang beses. Hinawakan ko siya sa pulso nang ginapang niya ang kanyang kamay pababa pa sa aking tiyan.

“I’ll jack you off,” suggests niya. “Believe me. You will feel better when it is someone’s hand.”

Inalis ni Dean nang dahan-dahan ang aking kamay. Tiningnan niya ako sa mga mata. Para niya akong napaluhod sa kanyang titig.

Hindi na ako nanlaban pagkatapos. Hinawakan ni Dean ang aking tite at sinimulan itong sinalsal. Ang init ng kanyang kamay ang nagparamdam sa akin ng ibang sarap. Tama si siya. Masarap pala talaga kapag ibang kamay ang gagawa.

“Ahhhhhh.”

“Masarap diba?” tanong niya.

Tumango ako. Pinatong ko ang aking braso sa batok niya upang walang sagabal sa kanyang pagparaos sa akin.

Ilang minuto, pinatigil ko siya dahil parang lalabasan na ako.

“Bakit?” tanong niya.

“Ako naman ang magsalsal sa ’yo,” hiya kong tugon.

Dinapo ko ang aking isang kamay sa makinis na dibdib ni Dean. Hinimas ko ito. Tang-ina! Hindi ko akalain na darating ang araw na ito.

Pumikit si Dean. Nakita ko na pumipintig-pintig ang kanyang tite. Tila ito ay nagpapapansin sa akin. Ang ganda ng hubog ng kanyang alaga.

Sinalsal ko si Dean. Umungol siya. Ang sarap sa tenga na marinig ko ang kanyang boses na ganito sa malapitan. Mas maganda pa ito kaysa paborito kong kanta.

Minulat ni Dean ang kanyang kamay. Gumalaw siya at hinawakan ang aking tite. Sinalsal niya ito. Nagtinginan kami sa mga mata habang sabay kami sa pagpapakawala ng masasarap na halinghing.

“Malapit na akong labasan,” sabi ko habang pinipigil ang aking tite na magpakawala ng tamod.

Ngunit binilisan ni Dean ang pagsalsal. “Ako rin. Let’s cum together.”

Pumikit na lamang ako. At pagkatapos ng ilang pagtaas-baba ng kamay ni Dean sa aking tite, nagpakawala ako ng tamod. Tumalsik ito sa aking tiyan.

Nagpakawala na rin si Dean. At sa bawat pintig ng kanyang tite ay siyang pagtalsik ng kanyang mainit na katas. Umabot ito sa kanyang leeg.

Shooter pala itong loko na ’to!

Humingal ako. Dinig ko rin ang kanyang pagod na paghinga. Patuloy pa rin ako sa pagsalsal ng kanyang lumalambot na tite hanggang napiga ko ang huling katas.

Hindi rin niya tinigilan ang akin. Ginamit pa niya ang aking tamod bilang pampadulas. Nilalaro rin niya ang ulo nito.

Nakiliti ako. “Arrghh.” Napasandal ako sa kanyang balikat. “Tama na, Dean.”

Hininto rin niya. “Ang dami mong nilabas, Abe. Mga ilang linggo ka na bang hindi nakapagjakol?”

“Mga tatlong linggo?” tantya ko. “Ikaw?”

“Kakajakol ko lang kahapon.” Wala siyang pag-alinlangang sa pagsagot.

Ang libog pala talaga ng lokong ’to. Tiningnan ko siyang pinahid ang kumot sa kanyang tamod na nagkalat sa kanyang katawan.

“Ilang linggo na bang hindi nalalabhan ang kumot mo?” Tumawa ako. “Halata na sa amoy.”

“Mga isang buwan na yata,” tantya niya.

“Hindi ba malalaman ni Nanay Melit?” tanong ko. Kinuha ko ang aking t-shirt at ginamit itong pamahid.

“Malabong malaman ni Nanay. Sa pagkaka-alam ko, no boyfriend since birth siya. She’s innocent when it comes to this,” kwento niya. “Ang saklap diba?”

Agad namang natigil ang aming usapan. Mabilis naming tinakpan ang aming mga sarili ng kumot nang bumukas ang pinto.

“Dean. Abe. Haponan na.” Boses ni Nanay Melit.

Nagtinginan na lang kami ni Dean. Takot na hahablutin ni Nanay Melit ang kumot at makita kami na wala ng mga saplot.

°°°

What’s your thoughts, guys?

Chapter 09: Hindi Marunong

“Hindi mo ba na lock ang pinto?” bulong ni Dean.

“Sinirado ko lang,” sagot ko. Alam kong kasalanan ko ngunit meron din namang parte si Dean. Sinabi niya lang kasi na isarado ko lang ang pinto instead of i-lock ko ang pinto.

“Paano na?” tanong ko. “Wala akong naisip na paraan upang umalis si Nanay Melit.”

“Tahimik ka lang,” utos ni Dean at nagsabi ng malakas, “Sige, Nay. Susunod po kami. Pwedi po bang mauna na kayo? Tatapusin lang namin itong larong ML. Malakas po kasi ang kalaban.”

“Kayo talagang mga bata ngayon, nakatutok na lang palagi sa mga cellphone at computer. Kami noong dati, naglalaro lang sa labas ng tumbang preso at chinese garter,” pangangaral ni Nanay Melit.

“Iba na po kasi ngayon, Nay,” wika ko.

“Sige na po, Nay. Mabilis lang ’to, promise,” tugon ni Dean. “Paki-lock na lang rin po Nay ng pinto.

“Oh sige,” sabi ni Nanay Melit. “Bilisan niyo!”

“Opo,” sagot naming dalawa.

Lumabas si Nanay Melit sa kwarto. Ni-lock niya ang pinto. Nakahinga ako ng maluwag. Pati rin si Dean. Nagtinginan kaming dalawa habang nagtatawanan.

“ML? Saan mo na man ’yan napulot?” tanong ko. “Hindi naman kita nakitang naglaro niyan kahit isang beses man lang.”

“Nanood ako noong isang araw kay Chad at Nico,” sagot niya. “Alam mo na mang gamer ’yung dalawa.”

“Oo nga eh. Nakakaya nga ng dalawang ’yun na maglaro ng magdamagan,” sabi ko.

“Pero pansin ko lang, pumayat ang dalawa,” wika niya.

“Hindi na siguro sila nakakakain ng wasto sa kakalaro,” sabi ko. “Sana huwag namang umabot sa puntong sisingilan na sila ng kanilang katawan.”

“Tama ka.” Umalis sI Dean sa kama. Kumuha siya ng bagong t-shirt at shorts sa cabinet. Sinuot niya ang mga ito.

Tumayo ako at binuksan ang zipper ng aking bag. Namili ulit ako ng maisusuot na pinakabago sa mga may katagalan ko ng mga damit.

Ilang segundo, napagdesisyonan ko na suotin ang itim kong shorts at plain na asul na t-shirt. Tumingin ako kay Dean na tila nakatitig sa akin. Ano?“

“Wala lang,” ngiti niyang sabi. “Simplicity suits you.”

Humirit pa ang loko.

“Bumaba na nga tayo bago pa maubos ang pasensya ni Nanay Melit,” tugon ko.

“Huwag kang mag-alala. Hindi ko pa naman nakita si Nanay Melit na nagalit sa akin in my entire life,” wika ni Dean.

Lumabas kami ng kwarto at tumungo sa kusina. Diretso kaming naghugas ng kamay sa lababo bago umupo sa silya.

“Abe, ikaw ang magdasal,” sabi ni Nanay Melit.

Natahimik ako sa kadahilanang hindi ako marunong magdasal. Para nga akong pinawisan kahit hindi naman ako nagbuhat ng mabigat na bagay. Kung ito ang basihan sa pagiging isang mabuting tao, tiyak hindi ako nabibilang.

“Bless us, O Lord, and these your gifts, which we are about to receive from your bounty. Through Christ our Lord. Amen,” dasal ni Dean, nakapikit ang kanyang mga mata.

“Amen,” sabay ni Nanay Melit.

Tumingin si Dean sa akin pagkatapos at ngumiti na may lambing. Namula ako sa hiya ngunit nakakatuwa ring isipin na marunong din pala ang loko na magdasal.

“Attack,” wika ni Dean at agad na kumuha ng mga pagkain sa mesa.

Kumuha na rin ako. Nagpakabusog kami sa masasarap na inihanda ni Nanay Melit. Tortang talong. Ginisang gulay. Pritong isda. At malalaking alimango.

Sa kalagitnaan, tumigil ako sa pagkain. Uminom ako ng tubig bago nagsalita ng may pag-uusapan. “Nanay Melit, pwedi bang magtanong?”

“Oo naman, Abe,” sagot niya. “Ano ’yun?”

“Talaga bang hindi pa po kayo nagka-boyfriend?” tanong ko ng walang pag-alinlangan.

Inubo si Nanay Melit at dali-daling pinuno ang baso ng tubig. Inubos niya ito bago tumingin sa akin. “Saan mo naman nakuha iyan?”

“Kay Dean po,” ngiti kong sagot.

Kinuha ni Nanay Melit ang isang plato na may alimango bago pa man makakuha si Dean.

“Nagsabi lang po ako ng kaunti tungkol sa iyo, Nay. But I didn’t tell him to ask you about it?” tanggol na sabi ni Dean sa kanyang sarili. Hinila niya ang plato at kumuha ng alimango.

Tumingin sa akin si Nanay Melit. Bumuntong siya ng hininga. “Sa pangit kong ito, malabong may magkakagusto sa akin, Abe, anak. At tsaka malapit na akong mag singkwenta.”

“Huwag kang mawawalan ng pag-asa Nay,” sabi ni Dean pagkatapos niyang uminom ng tubig. “Age doesn’t matter when it comes to love. Malay niyo po, may ka-edad namin ni Abe ang magkakagusto sa ’yo. Hinihintay lang niyang gumraduate.”

“Hay nako, Dean. Huwag mo na akong paasahin sa wala,” sagot ni Nanay Melit. “Nangyayari lang yan sa mga fairy tale na napapanood ko. Sa totoong buhay, ’yung panlabas na anyo ang mas importante.”

“Ang nega niyo po, Nay,” sabi ko.

“Oo nga,” dagdag ni Dean.

“May isa pa po akong tanong, Nay,” sabi ko. “Naisipan niyo na po bang mag madre?”

Napaubo ulit si Nanay Melit. “Para naman akong nag guesting nito sa Magandang Gabi Vice.”

“Promis, huling tanong ko na po ito,” tugon ko.

Uminom si Nanay Melit ng tubig. “Oo, pero baka hindi ko kayanin. Sa totoo lang, inaantok ako kapag nakakarinig ako ng nagrorosaryo.”

“Bakit naman po?” tanong ni Dean.

“Ewan ko. Basta!” sagot ni Nanay Melit. “Tapusin niyo na nga lang ang pagkain niyo. Huwag na kayong magtanong.”

At nagpatuloy kami sa pagkain. Ngunit hindi namin naubos lahat. Naparami kasi ng niluto si Nanay Melit. Para na nga akong masusuka.

Nilagay ni Nanay Melit ang natira sa refrigerator. Iinitin yata niya bukas ng umaga para pang-almusal. Doon sa bahay ni Tito Tomas, walang araw na merong natirang pagkain. Dahil it’s either sakto lang para maitawid ang gutom o kulang.

Niligpit namin ni Dean ang mga ginamit sa hapagkainan. Tutulungan ko sana si Nanay Melit na maghugas ngunit tinanggihan niya ang aking alok dahil trabaho niya ito.

Pumunta kami ni Dean sa sala at nanood ng TV. Sa totoo lang, walang pagbabago ang mga balita na aming nasaksihan. Drugs. Patayan. Pangrirape. Pangmomolesya. At sa tuwing nakikita ko ang mga may sala, gusto ko silang pag-susuntukin hanggang mawalan ng malay.

“Sana may Death Penalty no?” tanong ko.

“Okay naman. Para di magbalak ng masama ang mga gagong taong ito.” sagot ni Dean. “Pero baka abusuhin ng mga taong may posisyon.”

Tama si Dean sa lahat ng kanyang sinabi. Napagtanto ko sa huli na meron talagang personal motive ang mga desisyon para sa pangkalahatan.

Kinapkap niya ang aking hita. “Diyan ka lang, kukunin ko lang ang cellphone ko sa kwarto.”

“Kagabi naiwan mo sa bahay ni Chris. Ngayon naman naiwan mo sa kwarto mo,” punto ko. “Huwag ka kasing magpalabas palagi.”

Tinapik ko ang kanyang harapan at nagpayo, “E-alternate mo kaya? Baka makatulong.”

“I’ll try,” mapilyo niyang sagot.

°°°

Ghost readers, wala ba kayong mga kamay riyan? Hehe. Huwag kalimutang i-click ang vote. Salamat.

Chapter 10: Mapasubo sa Kahabaan

Binago ko ang channel sa Star Movies at masaya ako dahil hindi na Fifty Shades Of Grey ang pinalabas.

Hindi ko namalayan na lagpas kalahating oras na pala akong nakababad sa Three Billboards Outside Ebbing, Missouri movie. Tumingin ako sa gilid.

“Bakit ang tagal ng lokong iyon na bumaba?” bulong ko.

Pinatay ko ang TV at pumunta sa ikalawang palapag. Naka-lock ang pinto ng kwarto ni Dean. Buti naman ang bilis niyang natuto.

Teka lang, baka nagjakol na naman ang loko. Ang bilis din palang magresupply.

“Dean, nandyan ka ba?” kumatok ako.

Wala akong natanggap na sagot. Kumatok ako ulit at biglang bumukas ang pinto. Hindi siya nakahubad. Mabuti naman.

“Nag-antay ako sa baba. Bakit ang tagal mo?” Pumasok ako sa kwarto at ni-lock ang pinto.

“Pasensya na, meron lang kasi akong pinanood.” Iba ang pagkatingin niya sa akin. “It’s kind of interesting kasi.”

“Ano, porn na naman?” tanong ko.

Ngumiti lamang si Dean. Bumalik siya sa kama at humiga ng pabadya. Nilagay niya ang headset sa kanyang mga tenga at bumalik sa panonood.

Hinayaan ko na lang siya. Tinurn-on ko ang ikalawang ilaw at pumunta sa study table upang kunin ang bag. Nagnakaw ako ng sandali upang tingnan siya na nagparaos na naman. Nakatakip ng kumot ang kanyang babang katawan.

Pinasok ko ang aking kamay at kinapkap ang looban ng aking bag pero hindi ko mahanap ang isang bagay. Ang cellphone ko. Nilabas ko lahat ng gamit pero hindi ko pa rin makita.

Nasaan na iyon?

“Dean, nakita mo ba ang cellphone ko?” tanong ko ngunit wala akong natanggap na sagot.

Isa lang ang ibig sabahin nito. Nilakasan niya ang volume. Alam ko rin naman kasi na magandang manood kapag naka headset.

Lumingon ako sa kanya at napansin ko ang kulay itim na cellphone sa kanyang mga kamay. Nataranta ako. Hinablot ko ito. At natanggal ang plug ng headset. “Akin to ah.” Nauutal ako. “Paano mo nalaman ang password?”

“It’s just so easy,” tuwang sabi niya. “Iyong birthyear ko ang password ng cellphone mo.”

Isinilang si Abe taong 1993. Ako naman ay taong 1994. Pero buwan lang ang lamang niya sa akin. September siya habang ako naman ay April.

Napalunok na lamang ako ng laway. Hindi ako nagsalita dahil wala akong masabi sa nakakahiyang sitwasyon na gumigipit sa akin.

“Look, I’m sorry for accessing your cellphone without your consent.” Tumayo siya at inayos ang pagkakasuot ng kanyang shorts. Tumungo siya sa akin at hinawakan ang aking isang kamay. “Abe, gusto ko lang malaman mo na ako, si Becca, at si Chris know your preference and we respect that.”

“Naging ganito lang naman ako ng dahil sa ’yo.” Sinapak ko ang kanyang tiyan.

Napa-atras si Dean, na-aaliw. Ngunit napansin ko ang kanyang malaking bukol sa harap na biglang nagpa-init sa akin.

“Pero pasensya na, Abe,” sabi niya. “Na-horny ako sa men to men porn sa cellphone mo.”

Pina-ikot ko ang aking mga mata.

Inakbayan niya ako. “So, pwedi ko bang hiramin ang cellphone mo at tulungan akong magparaos?”

“Loko-loko ka talaga!” malakas kong sabi.

Dalawa lang ang men to men porn sa cellphone ko. Pero straight porn, marami. Naging curious lang naman ako nang dahil kay Dean.

“So, you’ll help me?” paglilinaw niya.

“Hindi ba susubukan mong gawing alternate ang pagpaparaos mo?” tanong ko, inalis ko ang kanyang braso sa pagkakasandal sa aking batok. “At tsaka hindi ka pa ba pagod?”

Inakbayan niya ako ulit at tinapik ang aking harapan. “Masisisi mo ba ako… So, pwedi na bang mahiram ang cellphone mo?”

Nagdadalawang-isip pa rin akong ibigay ang cellphone sa kay Dean. Nahihiya pa ri kasi ako. “Iyong cellphone mo, wala bang scandal?”

“Meron naman,” boring niyang sabi. “Pero nakakasawa na rin ang mga porn ko rito. I want to watch something new.”

Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone sa aking kamay. Pinaubaya ko na lang. Tutal, wala na akong dapat ilihim sa kanya maliban sa isa.

“Maghubad ka na,” bumulong siya sa akin.

Ang init ng kanyang hinga ay parang kiniliti ang aking tenga bago gumapang sa buo kong katawan. Epektibo ang pang-uudyok ng loko.

“I’ll just connect it to the flatscreen TV,” sabi niya.

Umupo ako sa kama at naghubad ng t-shirt. Minasdan ko si Dean na pinlay ang porn video.

Tumungo siya agad sa akin habang naghubad ng kanyang mga damit. T-shirt. Shorts. At puting boxer brief.

Halatang excited ang loko!

Nakita ko agad ang kanyang pagkalalaki kung kaya naghubad na ako ng damit pambaba at nanood ng porn. Mabilis namang tumayo ang akin.

Tiningnan ko si Dean na tutok na tutok habang nagsasalsal. Siguro ay unang beses pa niyang makapanood ng dalawang lalaking nagtatalik.

Ang kanyang facial expression ang nag-udyok sa akin na himasin ang kanyang dibdib. Pinisil-pisil ko rin ang kanyang mga utong. Tumigas ang mga ito.

“Do you want something more than this?” tanong ko dahil baka hindi niya gusto.

Tumingin si Dean sa akin at tumango. Pumatong ako sa kanya at tinaas ang kanyang mga braso. Inamoy ko ang kanyang kilikili at leeg.

Ang bango ng loko.

Dinampi ko ang aking labi at tinikman ang lasa ng kanyang katawan pababa. Una akong huminto sa kanyang mga utong. Sinipsip ko ang mga ito at nilaro ng aking mga ngipin.

“Haaahhh,” halinghing ni Dean.

Bumaba pa ako lalo at huminto sa kanyang mga abs. Pinagsawaan ko ang bahaging ito ng kanyang katawan na mas masarap pa sa pandesal na mabibili sa tindahan.

“Ugh.” Gumalaw si Dean, parang hindi na siya makapaghintay sa susunod kong gagawin.

Hinawakan ko ang kanyang tite at ginalingan ang pagsalsal nito habang sinipsip ulit ang kanyang mga utong. Ang narinig ko lang sa kanya ay puro masasarap na halinghing.

Hinayaan niya lang ako na lamutakin ang kanyang katawan ng ilang minuto bago tinulak ng marahan pababa ang aking ulo.

Dumaosdos ako habang ang aking labi ay nakadampi sa kanyang balat. Sinabayan ko ito ng mainit na buga ng hangin.

Pansin kong nanginig ang kanyang katawan. Tumingin ako sa kanyang mga mata nang nasa harap na ako ng kanyang tigas na tigas na tite.

“Gawin mo na Abe, please…” paki-usap niya.

Binuka ko ang aking baba at dahan-dahang sinubo ang kanyang tite. Napa-unat ang kanyang katawan habang narinig ko siyang umungol.

“Ughhh… Fuck!” mura niya.

Hindi pa man ako nangalahati sa kabuuan ng kanyang pagkalalaki ay parang naluluha na ako. Kumiwala muna ako at tiningnan ito.

Mapapasubo ako rito.

Pumosisyon ako sa babang katawan ni Dean. Siya naman ay naglagay ng isa pang unan sa kanyang likod upang makita niya ako ng buo. Binalin na niya ang lahat ng atensyon sa akin at binuka lalo ang kanyang mga hita nang dinilaan ko ang kanyang mabibilog na mga itlog. Sinalsal ko ang kanyang tite nang nagpapansin ito.

Nang tapos ko ng paglaruan ang kanyang mga itlog, dinilaan ko ang kanyang kahabaan pataas.

Nakiliti siya nang sinuso ko saglit ang ulo nito. Ang kanyang mga hita ay tila gustong kumiwala.

“Gusto mo ito hindi ba?” sabi ko. Bumalik ako sa pagsubo at umungol na naman siya. ’Yung tipong sarap na sarap siya.

Nagtaas-baba ang aking bibig. At unti-unti ay naisubo ko ang lagpas kalahati ng kanyang kahabaan.

“Look at me, Abe,” sabi niya.

Tumingin ako sa kanyang mga mata habang patuloy pa rin sa pagsubo ng kanyang kahabaan.

“Priceless,” bigkas niya.

Huminto ako at inikot-ikot ang aking dila upang bigyan pa siya ng mas masarap na sensasyon.

Saglit na napailing ang ulo ni Dean. “Ahhhggghh,” brusko niyang ungol. Hinawakan niya ang aking ulo habang napapisil ang kanyang mga daliri dito. “Fuck, Abe. You suck really good.” Humingal siya, “And I’m sorry if I will become a little harsh.”

°°°

Inom ka muna ng malamig na tubig bago magpatuloy sa pagbasa.

Chapter 11: Ang Katas Na Hinihintay

Sinubsob ni Dean ang aking mukha. Napapikit at napaluha na lamang ako nang ang kabuuan ng kanyang tite ay rumagasa patungo sa aking lalamunan.

Gusto kong kumiwala. Gusto kong huminga. Ngunit hindi niya ako pinahintulutan.

“Fuck. Fuck. This is fucking good, Abe,” gigil na sabi ni Dean. Bumayo siya ng ilang beses sabay ungol bago hinila pataas ang aking buhok.

Umubo ako habang desperadong kumuha ng hangin. Tumingin ako kay Dean at sinapak ang kanyang hita. “Dahan-dahan naman!”

“Sorry, hindi kasi ako nakapagtimpi,” sagot niya at pinakitaan ako ng mapilyong ngiti. “Ang init kasi ng bibig mo.”

Pumosisyon ako ulit sa harapan ng kanyang alaga. Bumalik ako sa pagsalsal nito saglit bago sinubo. Tumingin ako sa kanya.

Napakagat siya sa kanyang labi, nilalasap ang init at paggalaw ng aking bibig.

Nagtagpo ang aming tingin pagkatapos at damang dama ko ang pagkalagkit nito na parang  pulot.

Naging dahilan ito upang sipagan ko pa. Sinubukan kong lamunin ang kabuuan ng kanyang tite ng dahan-dahan. At nagawa ko ito.

“Shit,” mura ni Dean.

Huminto ako ng ilang segundo upang ipagyabang sa kanya ang aking nagawa. Ngunit na bigyan niya ito ng ibang interpretasyon.

Kumadyot siya.

Pumikit ako habang parang masusuka.

Bumayo siya. “Ahhhhhh. Ahhhhh.”

Kumiwalas ako nang hindi ko na kinaya. Lumunok ako ng hangin habang hiningal. But instead of backing off, bumalik ako sa pagsubo ng kanyang tite. Hindi pupweding hindi ko malasap ang katas na dulot ng aking paghihirap.

Makailang subsob ko sa kanyang kahabaan, nalasahan ko na rin ang unang katas na parang lasang lansones. Sinipsip ko ang butas ng kanyang pagkalalaki upang makakuha pa.

“Aghhhh,” pigil niyang ungol.

Nagpatuloy ako sa pagtaas-baba hanggang nagsimula ng mapagod ang aking panga. Sinalsal ko ulit ang kanyang ari at nilamutak ang ulo nito paminsan-minsan.

Ang tagal namang labasan ng lokong ito.

H

alatang expert na sa pagkontrol.

“Huwag mo namang akong bitinin, please,” paki-usap ni Dean habang hiningal at inalis ang likod sa unan.

Ang seksi ng kanyang pagkasabi kung kaya ay sinubo ko ulit ang kanyang kahabaan na nababalot na ng aking laway.

Binagsak niya ang kanyang sarili diretso sa kama at napatingila na lamang siya sa kisame. “Ughh.”

Kailangan ko ring ituloy dahil hindi naman patas kung pre-cum lang ang aking nakuha. Lalo’t parang nawasak ang aking lalamunan sa pagparaos sa kanya.

Diretso kong pinasisid ang kahabaan ng kanyang pagkalalaki sa aking lalamunan. Sa daming beses ko na itong nagawa, hindi na ako naluluha o parang nasusuka.

Ungol lang ng ungol si Dean. Hinayaan ko lang siyang kumayod sa aking bibig. Hinawakan niya ang aking ulo ng ilang minuto. “Fuck. Malapit na ako.”

Mabilis kong ginalaw pasalungat at pabalik-balik ang aking mukha sa kanyang mga bayo sapagkat hindi na rin ako makapaghintay na lasapin ang kanyang katas.

Binitin niya ako saglit nang hinugot niya ang kanyang tite sa aking bibig at sinalsal ito.

“Humiga ka, Abe,” utos niya.

Nang ang buo kong katawan ay nakaharap sa kisame, lumuhod siya sa aking giliran. Mabilis niyang sinalsal ang kanyang tite. Nabusog ang tenga ko sa kanyang mga seksing ungol.

“Ahhhh, heto na!” pagbibigay-alam niya.

Pinikit ko ang aking mga mata habang ramdam ng aking balat ang bawat tapon ng kanyang mainit na likido sa aking mukha.

Matapos ang ilang talsik, binuka ko ang aking bibig upang makasalo. Napansin naman ito ni Dean kung kaya diniin niya ang kanyang tite rito. Ninamnam ko ang katas na aking natanggap.

Pinagmasdan ni Dean ang aking mukha na nabalutan ng kanyang katas. “You look great, Abe.” Dumampot siya nito sa pamamagitan ng kanyang hinlalaki at pinalamutak sa akin.

Sunod niyang pinahiran ang kabila kong pisngi at hinulog ang nakolektang katas sa aking bibig. Napansin yata niya na ayaw kong sayangin ang kanyang nilabas.

Huminto sa paghingal si Dean. Hinawakan niya ang aking baba at tumingin ng malamin sa aking mga mata. Para akong na-hypnotize.

“I love you.” Ang mga salitang nabitiwan ko. Namula ako pagkatapos. Sapagkat hindi ko sinasadya.

Ngunit ngumiti si Dean na walang bahid na pang-iinis at binigyan ako ng maalab na halik.

Ang hilig naman ng lokong ito na magnakaw ng halik. But even so, hindi ko siya tinulak. Pumikit na lamang ako at gumanti. Para akong nalasing sa bawat pagdiin ng kanyang mga labi.

Hinimas-himas ni Dean ang bawat sulok ng aking harapan hanggang dumapo ang kanyang kamay sa aking alaga. Sinalsal niya ito.

“Hmmmffff.” Ito lang ang tunog na kumiwala sa aking bibig. Sa sarap ay hindi ko na mapigilan ang aking sarili. Nagpakawala ako ng aking katas. Tumilapon ito sa aking dibdib.

Hindi pa rin tumigil si Dean sa paglaplap sa akin hanggang napiga niya ang huli kong katas. Tiningnan niya ulit ako sa mga mata. Ngumiti siya. “Ang daming mong nilabas.”

Namula na lamang ako, nahiya. Dahil isa lang ang ibig sabihin nito, napakasarap ng pagromansa niya sa akin. At gusto ko itong maulit.

Hinalikan ako ni Dean ulit bago nagtanong, “Abe, can you be my boyfriend?”

Pinagmasdan ko ang kanyang mukha. Wala akong nakitang indikasyon ng pagbibiro. “Paano kung ma-discriminate tayo? Alam mo naman na Pinas ang bansang tinitirahan natin.”

“I really don’t give a shit to these people!” sabi niya. “They are only a bunch of hypocrites.” Hinawakan niya ang aking kamay. “Trust me. I won’t hurt you.” Pina-ikot niya ang kanyang mga mata. “Well…except in bed.”

Lumingon-lingon na lang ako, nakangiti. Kinuha ko ang aking t-shirt sa tagiliran at nilinis ang aking mukha at katawan.

“Ang sira muna talaga,” komento ko. “Ilan na bang tornelyo ang nahulog sa ulo mo?”

Ngumiti si Dean. “So, it’s a yes?”

“Oo, na.” Pinatay ko ang TV. “Pero bawas-bawasan mo ang pagkalibog mo. Hindi mabuti iyan.”

“I’ll try.” Taas-baba ang kilay ni Dean. “Maiba nga lang, ang sarap mo palang sumubo, Abe. Talaga bang first time mo ito?”

Tiningnan niya ako ngunit hindi ako sumagot. Ayaw kong malaman niya ang totoo. Ayaw kong malaman niya kong sino. Tumingin ako sa kanya at nagpakita ng ngiti. “Ikaw ba, first time mo bang masubo? Grabe ka kasi maka-ungol kanina.”

Tumawa si Abe. “Hindi naman. Second time ko na ito. Yung first ko ay sa ex-girlfriend ko na nasa Amerika. Pero di magaling at maarte… Long distance ang relationship namin. Akala ko it will work out. Na-ghosting ako at nalaman ko na lang sa instagram account na meron na siyang bagong boyfriend.”

“Grabe naman yung ex-girlfriend mo. Ang ganda siguro niya,” sabi ko.

“Tama lang,” sagot ni Dean. “Ikaw, nagka-girlfriend ka na ba? ’Yun ba ’yung babae sa cellphone mo?”

“Baliw, hindi ko iyon girlfriend. May-ari iyon ng cellphone ko ngayon,” sagot ko.

Nagsuot ako ng boxer brief at tumayo. Kinuha ko ang cellphone sa tabi ng TV at binigay kay Dean. “Nakita ko lang kasi ito sa daan. Nahulog yata niya. Kita mo naman na may biyak ang tempered glass.”

“Ganon ba. So, hindi ka nagka-girlfriend kagaya ni Nanay Melit?” kulit niyang tanong.

“Hindi naging kami,” sabi ko. “Bago pa kita nakilala, meron akong niligawan. Binibigyan ko nga siya ng chocolates at flowers. Pero hindi yata niya na-appreciate ang mga efforts ko. Siguro, dahil mahirap ako. Nagulat na lang ako isang araw nang nakita ko siyang may kahalikan.”

“Mata-pobre pala ’yang niligawan mo,” sabi niya. “Pero nagpapasalamat ako na hindi ka napasakanya.”

“At bakit naman?” I react.

“Dahil kapag nangyari iyon, I wouldn’t have you right now,” wika niya.

Bumuga ako ng hangin sa ilong, nang-init at nasiyahan sa kanyang sinabi. Naging tahimik ang kwarto. Umubo ako. “Nagkita pala kami ni Becca kaninang hapon sa grocery. Sinabi ko ang nasabi mo nong nakita natin siyang pinagbuhatan ng kamay ng kanyang ama.”

“Anong sabi nya?” tanong ni Dean

Bumuntong ako ng hininga. “Huwag mo raw gagawin ang nasa isip mo. Kung hindi, magagalit siya sa iyo.”

Nakita ko ang hindi pagsang-ayon sa mukha ni Dean. Ako rin naman mismo ay tutol sa sinabi ni Becca. Ngunit alam kung ayaw niyang mabugbog ang kanyang ama.

“Bakit pa kasi hindi siya umalis sa bahay na iyon,” inis na sabi ni Dean.

“Sinabihan ko naman kanina pero umaasa pa yata siyang magbabago ang kanyang ama,” sabi ko.

“Sana nga lang magbago na si Mr. Halaghay,” sabi ni Dean. “Siya nga pala, nag text si Chris sa akin na pumunta raw tayo bukas ng gabi sa bahay niya. Nagbabala siya na hindi tayo papakainin ng brownie ulit pag hindi tayo sumulpot.”

Tumawa ako. “Anong klaseng babala iyan? Natatakawan ba siya sa atin?”

Tumawa si Dean. “Siguro, naubos kasi natin ang isang box ng brownies kagabi… Sige na, Abe. Tulog na tayo.”

“Sige,” sagot ko.

Tinandayan niya ang hita ko sabay bulong, “Huwag kang mag-alala. I no longer have that energy. Hinigop mo kasi.”

“Loko!” Ngumiti na lamang ako at pinikit ang aking mga mata. Siguro ay may dahilan ang lahat. Ang pananakit ni Tito Tomas. Ang paglayas ko. Ang lahat ng ito ay naging daan upang maging kami ni Dean.

°°°

Kumusta ka na riyan? 😝

Chapter 12: Suntukan Sa Basement

Buong maghapon ay nandito lang kami sa bahay ni Dean, tinulungan si Nanay Melit sa paglinis ng bintana at sahig, sa pagdilig ng mga halaman, at higit sa lahat, sa paglaba ng amoy tamod na kumot.

Ang huli naming tinapos ay ang paglinis ng kotse. Namalengke si Nanay Melit nitong oras. Hindi namin naiwasan na mabasa kung kaya ay naghubad na lang kami, boxer shorts lang ang tinira naming nakakapit sa aming katawan.

Hindi pa rin ako nagsasawang purihin ang magandang pangangatawan ni Dean. Sa aking mga mata, para siyang perpektong ihemplo ng isang Adan. At isang frontliners ng mga malilibog.

Nang nilinis ko ang harapan ng kotse ay bigla ko na lamang naramdaman ang kanyang mainit na katawan na dumampi sa aking likuran.

“Sinabi ko namang alternate, diba?” pagpapa-alala ko habang ang kanyang tumitigas na dala ay dumikit sa aking puwetan. Humarap ako sa kanya at pabirong sinapak ito. “Patulugin mo ’yan!”

Ngumiti lamang ang loko at humirit, “Ikaw kasi ang gusto nito na magpatulog. Quickie lang, please.”

Hinawakan ni Dean ang aking pulso. Hindi ako pumalag at hinayaan siyang ipasok ang aking kamay sa kanyang boxer shorts.

Nahawakan ko ang kanyang alaga na unti unting tumayo ngunit inalis ko naman ang aking kamay agad nang may nagbukas ng tarangkahan.

Si Nanay Melit. May dala siyang isang basket na puno ng gulay, prutas, at iba pa.

Dali-dali namang kinuha ni Dean ang pamunas na nasa tabo at tumungo sa pinto ng kotse.  Nilinis-linis niya ang bahaging ito kahit tapos na.

Naaliw ako sa kanya. Ang bilis kasing makahanap ng paraan upang hindi paghinalaan.

“Dean, Abe, bilisan niyo riyan,” utos ni Nanay Melit. “Iba na ang panahon ngayon. Baka kayong dawala catch cold.” Huminto siya sa paglalakad, napaisip yata. “Tama ba ang Ingles ko Abe, anak?”

Ngumiti ako. “Tama po, Nay.”

Hindi naman ako perfectionist pagdating sa grammar. Mas lalong hindi ako isa sa mga taong feeling matalino na dahil fluent sa pagsasalita ng Ingles. Okay na sa akin kahit mali ang grammar basta’t ito’y naiintindihan.

“Mabuti naman.” Naglakad ulit si Nanay Melit. Pumasok siya sa loob ng bahay.

At kahit hindi ko na siya matanaw ng aking mga mata, alam kong dumiretso siya sa kusina upang magluto.

Pagkatapos ng ilang minuto, tumungo kami ni Dean sa sampayan. Kumuha ako ng towel at nilinis ang aking katawan. Hindi na ako nag-atubili pang pumunta sa kwarto upang magsuot dahil meron namang mga damit na nakasampay rin.

Pumasok kami sa bahay at umupo sa sala. Nagpahinga at nanood kami ng TV hanggang tinawag kami ni Nanay Melit upang kumain.

Pagkatapos naming maghaponan, bumiyahe kami patungo sa bahay ni Chris. Nakarating kami sa aming distinasyon ng hindi naabala ng trapik.

Sa labas ng bahay ni Chris ay hindi malalaman ng kahit sinong tao na may kasiyahan sa loob. Sapagkat ang basement ay merong soundproof walls.

Walang dalang weed si Dean pero kagaya ko ay exempted din siya dahil siya ang taga-bili ng maiinom. Bago pa man kami pumunta rito ay huminto muna kami sa isang tindahan upang bumili ng mga alak.

Bumaba ako sa kotse at binuksan ang back seat. Nilabas ko ang tatlong case ng mga inumin.  Lumapit sa akin si Chris at binitbit ang isa. Ako rin at si Dean. Sabay kaming tatlong pumasok sa tarangkahan.

“Madami na bang tao sa basement?” tanong ko.

“Lagpas trenta,” tuwang sagot ni Chris.

“May nagsuper-saiyan na ba?” aliw na tanong ni Dean. “O hindi kaya naging si Smeagol?”

“Wala pa naman,” tuwang sagot ni Chris.

Pumasok kami sa bahay niya at tumungo sa basement. Nang binuksan si Chris ang pinto, sumalubong sa aking mga mata ang dami ng tao. May nakita akong tatlong bagong mukha.

“Alright, everyone! Look behind you and let’s welcome the Three Hot Stuffs. Sa wakas narito na rin sila,” sigaw ni Bobby na nasa harapan.

Nagpalakpakan at nagsumipol ang iilan at sumigaw ang karamihan nang nakita ang dala naming mga inumin. Wala kaming nagawa ni Dean at Chris kung hindi sakyan si Bobby. Kumaway-kaway kaming tatlo na parang tatakbo sa eleksyon.

“Actually guys, ako ang ika-apat na miyembro. Kung hindi lang talaga ako napasobra ng kain noong isang araw,” biro ni Bobby.

At nakarinig ako ng tawa sa buong paligid. Binansagan kaming Three Hot Stuffs ni Bobby dahil sa hindi maipagyayabang, mabikas ang aming mga pangangatawan.

Nilagay namin ni Dean ang mga inumin sa bar top. At isa-isang nilagay nina Becca at Chris ang mga ito sa refrigerator at under bar.

“Salamat naman ay pumunta kayong dalawa rito ngayon,” tuwang sabi ni Becca. “Akala ko hindi na kayo sisipot.”

“Kami hindi sisipot?” komento ni Dean. Nilagay niya ang huling inumin sa bar top. “Kulang pa ba ang binili namin?”

“Hindi, tama na itong supply para ngayong gabi,” sagot ni Becca. “Meron pa namang iilang natira. Pero sabi nga nila, mas mabuting mapasobra kaysa makulangan.”

Pagkatapos naming mag-imbak ay inasikaso na kami ni Becca. Kumuha siya ng wine glasses, ice cubes, at inumin.

Umupo kami sa bar stools at nagsimulang magpakalasing. Wala sa aming dalawa ni Dean ang naglakas loob magsalita kay Chris tungkol sa nangyari kay Becca. Dahil binilinan din niya kami na dapat sa kanya manggaling mismo ang mga salita.

“Guys, nakita niyo ba ang sex scandal ni Angel?” tanong ni Chris. “Ito kasi ang usap-usapan sa eskwelahan natin noon pang mga nakaraang araw.”

“Hindi eh,” sagot ko. “Meron ka?”

“Bakit, Abe, manonood ka?” Tinarayan ako ni Becca habang binawi ang inumin na binigay niya sa akin.

“Nagtatanong lang naman,” sabi ko at kinuha ang inumin sa kanyang pagkakahawak.

“Wala rin, eh,” sagot ni Chris. “Ngunit balita ko, lumipat na siya ng eskwelahan malayo rito.”

“Kahit nasa ibang eskwelahan na siya, hindi pa rin niya matatakbuhan ang kanyang pagkakamali,” kwento ni Becca. “May social media na ang panahon ngayon.”

“Tama si Becca. Isang pindot lang ng send–that’s it,” sabi ni Dean. “Pero saan na ang tumarantado sa kanya? Ano nga ang pangalan ng lalaki?”

“Kirk,” sagot ni Becca. “Ayon, umuwi ng Bataan. Takot na baka may masamang gawin ang mga magulang ni Angel sa kanya.”

“Kawawa naman ang dalawa,” sabi ko.

“Oo, kawawa,” dagdag ni Becca. “Pero wala na tayong magawa.” Bumuntong siya ng hininga. “Hay nako, kung hindi sana sila nagrecord, hindi na sana sila pinagpipyestahan ngayon, hindi na sana sila mabubuhay sa kahihiyan.”

Napalingon na lamang kami sa aming likuran nang nakarinig kami ng palakpakan at hiyaw. Lahat ng ito ay para kay Madi. Siya ang nasa ikatlong spot sa dean’s list ng school namin.

May bitbit na libro si Madi. Nag-aaral siya habang umiinom ng alak. Sabi niya sa akin noong isang araw na mas epektib ang ito kaysa chocolates. Sinubukan ko ang kanyang sinabi pero hindi gumana sa akin. Siguro, it’s just a matter of preference.

Mga tatlong bote na yata ang nainom ni Madi. Kinuha ni Kat ang libro at tinanong siya kung ano ang ibig sabihin ng accounting.

Sumaludo ako, si Dean, si Chris at si Becca nang narinig namin si Madi na ni-recite ang kahulugan ng accounting. Sumabay kami sa palakpakan at hiyaw ng aming mga kasamahan.

“Kaya mo iyon, Chris?” pabiro kong tanong.

“Hindi muna dapat ’yan tinanong, Abe,” pabirong insulto ni Dean. “Alam naman natin na sa iyo lang ito nangunguha ng sagot.”

“Diskarte lang iyan, bro,” tawang sagot ni Chris. “Look at me walang problema tungkol sa pag-aaral. At mabuti na lang hindi ako nagkaroon ng mga magulang na mataas ang standard.”

Si Madi ay bunso sa apat na magkakapatid. Puro sila mga babae. Ang mga ate niya ay puro suma cum laude at ngayon ay may mga big time na trabaho na. Doctor. Engineer. Lawyer.

Mataas ang expectation ng mga magulang ni Madi sa kanya. Ginagawa niya ang lahat upang mawala ang disappointment sa mga mata ng kanyang mga magulang.

Sana maging top 1 siya sa huli.

Binalin ko ang aking tingin kay Dean na kakaubos lang ng kanyang ikalawang inumin. Kumuha pa siya ng isa bago tumayo. “Puntahan ko lang si Bobby. Meron lang akong itatanong.”

“Sige,” sagot ko.

Si Bobby ang dj namin na may pagka-komedyante. Ni minsan hindi siya pumalpak sa pagset ng mood sa basement. Hindi pangkaraniwan ang kanyang talento at na-appreciate naming lahat ito. Pero ayaw niyang ipakita ang sarili sa mundo dahil tingin niya ay kukutyain lang siya. Sabi niya na wala namang mataba at maitim na dj. Lalong-lalo na dito sa Pinas na mukha ang puhunan.

Nagpatuloy kami ni Chris at Becca sa pag-ubos ng aming inumin. Pinagmasdan ko ang dalawa. Wala pa ring pag-unlad. Buti pa ang traffic sa EDSA kahit papaano ay umusad.

Huminto si Becca sa pag-inom. “Saglit lang, pupunta lang ako ng comfort room.” Lumabas siya sa mini bar dala ang kanyang pouch.

Nang nakita ko si Becca na pumasok sa comfort room, sinapak ko ang tagiliran nI Chris. “Ano ka ba? You need to make the first move or else mauunahan ka talaga.”

“Nauunahan kasi ako ng kaba,” dahilan ni Chris.

“It’s normal, bro. Kung kaya ay magtapat kana ngayong gabi kung ayaw mong maunahan ka ng mga sapak namin ni Dean,” sabi ko.

Ilang minuto ang lumipas, tumingin ako ulit sa bandang kanan kung nasaan ang comfort room. Nakita kong lumabas si Becca kasabay ng dalawang bagong babae. Isa sa kanila ay halatang lasing na.

“Papalapit na si Becca rito,” tugon ko. “Ubusin mo ’yang iniinom mo para madagdagan ’yang tapang mo.”

Inubos naman ni Chris sa isang lunok ang natitirang alak sa bote. Pinahiran niya ang kanyang labi at inayos ang kanyang buhok.

“Anong pinag-uusapan niyo?” tanong ni Becca ng nasa likuran na siya namin.

“Meron kasing gustong sabihin si–”

Naputol ang aking pagsabi sa pangalan ni Chris nang lumapit si Gio. Siya ang tinutukoy ko na lalaki na may gusto rin kay Becca.

Magiisang-buwan na Gio rito sa basement. Mabait naman siya pero kapag napasobra sa kalasingan ay hindi na niya alam na masasakit na pala ang kanyang mga sinasabi. At halatang-halata sa kanyang tindig na baked na siya.

“Becca, ang ganda at sexy mo ngayon,ah,” puri ni Gio habang tinanaw ang katawan ni Becca mula ulo hanggang paa.

“Salamat, Gio.” Ngumiti si Becca, naiilang. “Teka lang, sobrang lasing mo na. Nasaan na ba si Chad at Nico?”

“Ayon, nasa isang sulok, naglalaro ng Mobile Legends,” tawang sabi ni Gio.

Pinatong ni Gio ang kamay niya sa balikat ni Becca at pinisil-pisil ito. “Sayang naman kung hindi mapakinabangan ang ganda mo. Pwedi ba kitang maikama? Magkano?”

Nagalit ako sa sinabi ni Gio. Nagalit din si Chris. Pero inunahan ko na siya sa pagsuntok sa mukha ng gago. Ang sarap sa pakiramdam nang nakita kung dumugo ang kanyang ilong.

Napaatras si Gio. Sinundan naman ni Chris ng sipa sa tiyan. Lalo pang napaatras ang gago. Sumigaw ang mga babae. Nahinto ang alingawngaw ng musika sa ere.

Tumayo si Gio at gumanti. Sinuntok niya ang aking mukha. Napa-atras ako. Aaminin kong masakit ang kanyang suntok.

Umatake siya ulit sa akin ngunit naiwasan ko ito. Tinulak ko siya sa isang kahoy na upuan.  Nawalan siya ng balanse at bumagsak sa sahig kasama nito.

Lalong nagsisigawan ang mga babae.

Gusto ko sana siyang sipain ng marami pero inawat na ako ni Dean. Inawat ni Nico si Chris. At pinigilan ni Chad si Gio. Pilit kong kumuwala habang ginantihan ang gago sa kanyang mga masasamang salita.

“Don’t come here again, you fucking asshole!” bulyaw ni Chris.

Binitiwan ni Nico si Chris at sinamahan si Chad sa pagpapalabas kay Gio sa basement. Ang nakakatuwang isipin, ang dalawa pang payat na kung tutuusin, isang suntok lang tulog agad, ang tumulong upang matigil ang away.

°°°

Pasensya na kung sobrang haba ng chapter na ito. Nag-enjoy kasi ako ng sobra. 🙏

Chapter 13: Two Is Better Than One

Sininyasan ni Dean si Bobby gamit ang kanyang mga kamay at muling nagbalik ang ingay sa basement. Unti-unti na rin nawala ang tensyon sa buong paligid. Bumalik ang aming mga kasamahan sa pagpapakasaya.

Pinaupo ako ni Becca sa isang sofa at hinimas-himas ni Dean ang aking likod. Pinapakalma niya ako.

“Kukuha lang ako ng yelo,” tugon ni Becca. “Diyan ka lang.” Tumingin siya kay Dean. “Bantayan mo ito ng hindi magbalak na sundan si Gio.”

Bumalik si Becca sa mini bar.

Gusto ko talagang sundan si Gio sa labas ngunit napagisip-isip ko na hindi na lang ituloy. Baka makabawi o hindi ay makapuro ng mas higit pa sa nagawa ko sa kanya. At tsaka ayaw ko kasing magtampo o hindi kaya ay magalit si Becca.

Ilang segundo, bumalik si Becca at tumabi sa akin na may dalang maliit na bucket. Meron itong tubig at yelo. Napansin ko rin ang panyo sa isa pa niyang kamay. Binasa niya ang panyo at dinampi-dampi ito ng dahan-dahan sa aking pisngi.

Ramdam ko ang sakit mula sa suntok ni Gio. Wala rin balak ang gago na magpatalo. Ngunit kung gaganti siya bukas o sa susunod na araw, hindi ko siya uurungan.

“Ano ba ang nangyari, Abe?” tanong ni Dean na hindi nasiyahan sa aking sinapit.

“Iyong gagong Gio, tinanong ba naman si Becca kung magkano siya. Gusto niya kasing–alam mo na,” kwento ko habang nakatingin sa mukha ni Becca.

“Tama lang pala ang ginawa mo,” sagot ni Dean. “Kung nalaman ko lang, tinulungan pa kita. Hindi bale, kapag bumalik pa ’yun dito, pagtulungan natin hanggang masira ang mukha niya.”

“Huwag na huwag niyo ’yang gagawin baka kayo ang magsisi,” pa-alala ni Becca.

Tumingin si Becca sa aking mga mata. “Bakit mo pa kasi pinatulan si Gio. Sanay naman ako sa mga ganoong sitwasyon… At ikaw rin Chris.”

“Ginawa ko lang naman ’yun dahil hindi ko gusto na may nambabastos sa’yo,” depensa ni Chris. “Ganoon rin na man ang nararamdaman ni Abe.”

“Include me, bro,” dagdag ni Dean.

“Alam ko,” sabi ni Becca. Binigay niya sa akin ang panyo at tumayo.

Dinampi ko ang panyo sa aking pisngi habang nakatingin sa mga kamay ni Becca at Chris na magkahawak.

Sinenyasan ko si Chris sa pamamagitan ng aking mga mata. Chris, sabihin mo na ang dapat mong sabihin .

“Ahhhh… alam kong naghihintay ka lang na ako ang gagawa ng first move,” utal na sabi ni Chris. “And I’m sorry if it took so long… Becca… can… you…”

“Oo na,” sagot ni Becca. “Tayo na.”

“Yes!” tuwang sambit ni Chris.

Sinapak ko ang tiyan ni Chris. “Hindi ba sabi ko sa iyo na hindi ganoon kahirap?”

Nakita ko ang kakaibang ngiti ng kaibigan ko. Para siyang nanalo ng jackpot sa lotto. Pero mas masaya ako kahit hindi halata sa aking mukha. Dahil sa wakas ay naging sila na rin. Sa wakas ang anim na buwan ay hindi nauwi sa wala.

Umupo si Becca sa tabi ko habang hawak ang kamay ni Chris. Parang ayaw na niya itong bitawan. Tumingin siya sa akin at ngumiti ako ng may halong pang-iinis.

“Tumahimik ka na lang,” aliw na sabi ni Becca.

“Congrats, bro!” sabi ni Dean sabay tapik sa balikat ni Chris. “Pero hindi lang kayo ang may magandang balita rito. Kami na rin ni Abe.”

Tumingin si Becca at Chris sa akin. Kahit alam nila na may gusto ako kay Dean, hindi pa rin makapaniwala ang dalawa.

“Totoo ba?” pangungumpirma ni Becca.

Tumango ako, namula.

“Kailan lang?” Ngumiti si Becca.

“Kahapon,” tipid kong sagot.

Ipinatong ni Becca ang kanyang braso sa aking balikat. “Congrats sa inyong dalawa!”

“Salamat.” Ngumisi si Dean.

Pagkatapos ng ilang segundo, napansin namin si Kim at Kat na naghintay sa harap ng mini bar. Sa tingin ko ay gusto nilang kumuha ng maiinom.

“Oh, iwan ko muna kayong tatlo. Marami pang mga uhaw na camel ang dapat kong bigyan ng pansin.” Tumayo si Becca at umalis patungo sa mini bar.

“Wow, guys. You two are the worst,” tuwang komento ni Chris. Tumabi siya sa akin at sinapak ang harapan ni Dean. “Abe, painumin mo ang lokong ’to ng malamig na tubig palagi. He wiggles his eyebrows. “Alam mo na ang ibig kong sabihin.”

Pabirong pinalo ni Dean sa ulo si Chris. “Loko! Sinagot ka lang ni Becca, ganyan ka na.”

Kung alam mo lang Chris, hindi tatalab ang malamig na tubig sa kanya. Wala ngang epekto ang aircon kahit nasa maximum volume na ito.

Tumingin ako kay Dean habang ina-alala ang ginawa namin nitong nakaraang dalawang araw. Dito ko lang nalaman talaga na napakaagresibo pala ng loko sa kama.

Nang mabuti-buti na ang pakiramdam ko, sinamahan ako ng dalawa na tumungo sa mini bar. Umupo kami sa bar stools at tinuloy ang naudlot na inuman.

Naghapag na rin si Becca ng isang platong brownies. Pinagsawaan namin ito kahit nagsimula na naming naramdaman ang epekto.

Nang romantic na kanta na ang narinig sa bawat sulok ng basement, halos lahat ng mga kasama namin ay pumunta sa gitna. Ang ilan ay may nakita ng kaparehas para sumayaw. Ang ilan din ay nagsolo. Sumayaw na rin si Becca at Chris.

Nagpaiwan kami ni Dean at pinagmasdan ang dalawa sa nahanap nilang kaligayahan.

Sa bawat minuto na lumipas, dahan-dahang nakakaltasan ang tao sa loob ng basement. Nagsiuwian na sila. At isa lang ang nakita kong ekspresyon sa kanilang mga mukha. Tuwa.

Nang si Becca at Chris na lang ang natira sa gitna, tinigil na ni Bobby ang pagdi-dj. Lumapit siya sa amin ni Dean.

“Guys, kayo na ang bahala sa dalawang ’yan,” aliw niyang sabi habang tinuro si Becca at Chris. “Parang ayaw tumigil. Uuwi na ako.”

Tumawa lang kami ni Dean.

Mariin kaming tiningnan ni Bobby. “Teka lang, baked na ba kayo?”

“Yes, parang pandesal,” sagot ko bago tumawa ng malakas. Inabot ko ang kamay ni Bobby at niyugyog ito. “Salamat Bob, ang galing mo.”

Tinapik naman ni Dean ang balikat ni Bobby. “You rock out there, man. See you next time.”

Naglakad si Bobby palabas ng basement at isinara ang pinto.

Bumalik ako sa paglulon ng alak at tuwang sumigaw, “Becca. Chris. Itigil niyo na ’yan. Umuwi na si Bobby. Wala ng kanta.”

Ngunit hindi nagpaawat ang dalawa kung kaya ay umalis kami ni Dean sa upuan. Dahan-dahan akong tumungo sa gitna dahil para akong babagsak. Para akong dinuduyan ng kung anong bagay.

I hear a thud at lumingon ako sa aking likuran. Nakita ko si Dean na nakahiga na sa sahig. Tumawa ako.

Huminto si Becca at Chris sa pagsayaw at humalakhak. Sabay kaming tatlo na pinanood si Dean na gumapang na parang sanggol.

Humalaklak kami lalo.

Bumalik ako sa paglakad patungo sa mini-bar. “Diyan ka lang, Dean. Titimplahan kita ng kape.”

Nakailang hakbang ako bago bumagsak sa sahig. Nakarinig ako ng malakas na tawanan.

“You guys really look pathetic,” aliw na sabi ni Chris. Humiga siya sa sahig kasama namin. “Huwag na kayong mag-abalang magtimpla ng kape. We all can just sleep here. Tutal, holiday naman bukas.”

Sumang-ayon si Becca. At hindi na kami pumalag ni Dean. Gumapang si Dean para tumabi sa akin. At pinagmasdan ko ang nakakalulang kisame.

Ang mga tawa namin ay unti-unting nabawasan at ilang minuto ay naging tahimik paligid.

°°°

Salamat na ipinagpatuloy mo ang pagbabasa.

What’s your thoughts on this chapter?

Chapter 14: Pagsabi Ng Problema

Mga alas sais ng umaga na kaming apat nagising. At kitang-kita ko sa mga mukha nina Dean, Becca, at Chris ang pagkahang-over. Kahit ganun, nilinis namin ang basement. Wala naman ang mga magulang ni Chris ngayon pero hindi namin hinayaan na makalat ang lugar.

Napansin kong huminto si Dean sa pagbuhat ng isang silya. Kinuha niya ang cellphone sa kanyang bulsa at sinagot ang tawag. Pagkatapos niya itong binaba, lumapit ako sa kanya.

“Sino ’yun?” tanong ko.

“Si Nanay Melit,” sagot niya. “Pinapauwi na tayo. At tsaka gustong makipag-videocall ng parents ko.”

“Ganun ba. Sige bilisan natin.” Tinulungan ko si Dean sa pagbuhat ng mga silya. Nilagay namin ang mga ito sa isang sulok.

Pagkatapos ng ilang minuto, nang bumalik na sa dating ganda ang basement, umalis na kami sa bahay ni Chris kasama si Becca.

Pina-andar ni Dean ang kotse at bumiyahe. Tahimik si Becca na nakaupo sa back seat. Nakasanayan na namin ang ganitong ugali niya tuwing ihahatid siya sa kanyang bahay.

Sino ba naman ang matutuwa kung puro sumbat at sampal ang aabutin tuwing uuwi ng bahay?

Sa kalagitnaan ng biyahe, hinawakan ni Becca ang aking balikat. “Abe. Dean. May kailangan kayong malaman,” seryoso niyang sabi.

“Ano ’yun?” pag-alala kong tanong. Tiningnan ko ang kanyang mukha na walang pinapakita kung hindi kalungkutan. Para bang nakalimutan niya kung gaano kami kasaya kagabi.

“Lumayas ako ng bahay,” sabi Becca.

Nagulat ako. Napataas ang dalawa kong kilay. Ngunit kahit ganun, there’s a huge part of me na sobrang saya sa kanyang ginawa.

Huminto ang kotse sa gitna ng kalsada nang biglang inapakan ni Dean ang brakes. Mabuti na lang ay natuto na akong magseatbelt kung kaya hindi nadunggol ang mukha ko sa windshield.

“Hindi ko na kaya ang panggugulpi ng papa ko,” sabi ni Becca at bigla na lamang siyang umiyak. Tinakpan niya ang kanyang mukha ng kanyang mga kamay. “Pasensya na kayo, ang drama ko ngayon.”

Umalis ako sa front seat, lumabas ng kotse, at umupo sa back seat upang tabihan si Becca. Hinayaan ko siyang sumandal sa aking balikat at umiyak. Mas mabuting ilabas niya ang lahat ng kanyang hinanakit kaysa kimkimin ito.

“Alam kong mahirap pero tama lang ang ginawa mo,” sabi ko.

“Tama, si Abe. You did the right thing.” Nagmaneho ulit si Dean. “Doon ka muna tumira sa amin. Sigurado matutuwa si Nanay Melit.”

“Salamat Dean,” pagtahan ni Becca. Kumalas siya sa pagsandal sa akin at pinahiran ang kanyang luha. “Salamat Abe.”

“Saan pa ’tong pagkakaibigan natin kung hindi tayo magdadamayan,” sabi ko.

Bumuntong si Becca ng hininga. “Pangako Dean, tutulong ako sa mga gawaing bahay. Marunong akong magluto, maglaba, maglinis, at iba pa. Hindi lang naman sa pagmimake-up ako magaling.”

Ngumiti ako. Dahil unti-unti nang bumalik ang Becca na aking kilala. Tiningnan ko si Dean sa maliit na salamin sa ibabaw niya. Ngumiti rin siya.

Binilisan ni Dean ang takbo ng kotse. At nang nalagpasan namin ang bahay ni Becca ng ilang metro, hininto niya naman ito dahil sa request ni Becca na kunin si Abi.

“Dito ka lang Becca. Ako na ang kukuha kay Abi.” Lumabas agad ako upang hindi na siya maka-react. Nag-iiwas lang sa hindi kaaya-ayang maaring mangyari.

Minanmanan ko muna ang bahay. At nang makasigurado ako na wala si Mr. Halaghay, pumasok ako sa tarangkahan. Hindi ko makita si Abi kung kaya sinigaw ko ang pangalan niya.

Sa bandang kaliwa, sa ilalim ng mga berdeng dahon, sumulpot si Abi. Nang makita niya ako, mabilis siyang tumakbo patungo sa akin.  Kumawag ang kanyang buntot.

“Good boy.” Hinimas-himas ko siya bago binuhat.

Abi licks my face. Gusto talaga ako ng aso na ito. Naglakad ako at lumabas ng tarangkahan. “You’re not a stupid dog. Si Dean lang ang stupid.”

“Aw!” Tahol ni Abi.

Naglakad ako patungo sa kotse. Binuksan ni Becca ang pinto at binigay ko sa kanya si Abi.

Mas lalong kumawag ang buntot ni Abi nang makita niya ang kanyang amo. Ngumiti ako at sinira ang pinto ng kotse. Bumalik ako sa pag-upo sa front seat at tumingin kay Dean.

“Tayo na.”

Hindi umabot ang biyahe namin ng kalahating oras. Sumerbato si Dean sa harap ng tarangkahan ng kanyang bahay. Nakita namin si Nanay Melit na binuksan ito.

Pagkatapos pinasok ang kotse patungo sa garahe, bumuntong ng hininga si Becca at lumabas.  Sumunod ako at si Dean.

“Kumusta ang tulog niyo sa bahay ni Chris?” tanong ni Nanay Melit. “Masaya ba?”

“Sobra po, Nay,” sabi ni Dean at nagmano.

Nagmano rin ako at si Becca. At napansin ko ang mukha ni Nanay Melit na sobrang nag-aalala.

“Oh, Becca, anak. Anong nangyari sa mukha mo?” Tiningnan ni Nanay Melit ang kaliwa at kanang pisngi ni Becca.

“Ginulpi po siya Nay ni Mr. Halaghay,” sabi ni Dean na walang bahid ng pagka-aliw. “Nay, Becca will stay here for a while.”

“Oo naman, walang problema.” Tiningnan niya si Becca. “Kahit dito ka pa tumira, anak. Oo nga pala, nag-almusal na ba kayo?”

“Wala pa po,” sabi ko.

“Mabuti naman,” sagot ni Nanay Melit. “Tara punta tayo sa kusina. Nagluto ako ng ginataang gulay at eskabitse.”

Binitiwan ni Becca si Abi at hinayaan na maghanap ng pwesto sa bakuran kung saan siya makapagpahinga.

Tumungo kami sa kusina. Umupo kaming tatlo habang hinanda ni Nanay Melit ang aming almusa . Tahimik lang kami habang siya ay tila nagsesermon.

“Yang ama mo Becca, ang sarap ipapulis,” galit na sabi ni Nanay Melit. “Pati ’yang Tito Tomas mo Abe. Dapat nga ay inaalagaan kayo!” Nilagay niya sa hapagkainan ang kanin at wala pa rin sa aming tatlo ang kumibo. “Nako pagpasensyahan niyo na ako. Nakakainis at masakit lang kasing isipin.”

“Okay lang po ’yon, Nay. Tama naman lahat ng sinabi mo,” sagot ko.

Nilagay ni Nanay Melit ang ginataang gulay sa mesa. “Oh sya, magpakabusog kayo. Itutuloy ko muna ang pagdidilig ng halaman sa labas.”

“Sige po, Nay,” sabi ni Dean.

“At huwag mong kalimutan, Dean, anak, pagkatapos mong kumain ay tawagan mo ang mga magulang mo,” pagpa-alala ni Nanay Melit. “They want to see your face. Lalo na ang mama mo, hindi na makapaghintay na makita niya ang kanyang Peanut Butter.”

Namula si Abe, nahiya sa amin. “Ganyan naman sila palagi. It’s like they haven’t seen my face for years. In fact, nag video call kami last month.”

Umubo siya ng makita kaming ngumiti ni Becca dahil sa kanyang napaka-cute na palayaw. Peanut Butter. Hindi bagay sa kanya. Lalo’t malaki at matikas ang pangangatawan ni Dean.

Ngunit napag-isipisip ko na ganyan naman siguro ang mga magulang. Para pa ring isang sanggol ang turing sa kanilang anak.

Hindi ko naiwasan na humiling na sana ay buhay pa ang mama at papa ko. Nang sa ganun ay mas naramdaman ko pa ang kanilang pagmamahal. Kay bilis lang kasi ng kanilang pag-alis dito sa mundo.

“Miss ka lang talaga ng parents mo,” aliw na sabi ni Becca. “Peanut Butter, mahirap ang mawalay sa mga taong nagmamahal sa’yo.”

Tumawa si Becca.

Pinigil ko ang aking sarili na tumawa habang meron pang pagkain sa aking bibig. Dali-dali akong uminom. Tumawa na rin ako pagkatapos.

“Itigil niyo na ang pagtawag sa akin ng ganyan,” sabi ni Dean, ngumiti ngunit namumula sa hiya.

Patuloy kami sa pag-ubos ng pagkain nang may nag ring na cellphone. Kay Becca ito. Kinuha niya ito sa kanyang pouch. May message yata. Habang ang kanyang mga mata ay busy sa pagbabasa, lumabas naman ang maganda niyang ngiti.

“Ano ang sabi ni Chris?” tanong ko.

“Paano mo nalaman na si Chris ang nagtext?”

“Wala namang iba ang nagpapasaya sa’yo ngayon kung hindi si Chris lang. At tsaka, nandito kami ni Dean ngayon, kasama mo,” sabi ko.

“Niyaya niya akong lumabas mamayang hapon,” kilig na sabi ni Becca habang nilagay ang cellphone sa kanyang dibdib.

Pinatunog ni Abe ang kutsara at tinidor. Tuwang tuwa siya. “Sa wakas! Bumilis din ang loko. Akala ko aabutin pa ng ilang buwan bago ka niya yayaing lumabas.”

Siniko ko ang tagiliran ni Dean ng pabiro. “Grabe ka naman. Hindi pweding ilang linggo lang?”

“Tumigil na nga kayo.” Nilagay ni Becca ang cellphone sa pouch pagkatapos magreply. At kahit hindi man niya sabihin, alam ko na oo ang kanyang sagot.

Pagkatapos naming kumain, sinamahan ko si Dean sa paghatid kay Becca sa isang pang kwarto sa ikalawang palapag. Walang masyadong gamit. Meron lang itong isang cabinet, table na may salamin sa ibabaw at kama.

Tahimik na umupo si Becca sa kama. Lumingon-lingon siya sa buong paligid bago tumingin pabalik sa amin. Iniwan namin siya agad upang mabigyan ng privacy.

“We should go into our room as well,” pang-aakit na bulong ni Dean habang inakbayan ako.

°°°

Ano kaya ang mangyayari next?

Chapter 15: Tikiman Na Naman

Hinayaan ko ang aking katawan na bumagsak sa kama. Nakakulob ako. Napapikit na lang ang aking mga mata sa lambot ng aking hinigaan. Masaya ako. Dahil wala na sa amin ni Becca ang makakatanggap ng anumang pambubugbog.

“Salamat, Dean.” sabi ko. Nag fist bump kami at hinila niya ako upang tumayo.

“Maligo muna tayo bago magpahinga,” sabi ni Dean.

May punto rin naman siya. Amoy alak at sahig na kasi kami. Tumayo ako at naghubad ng mga damit maliban sa aking puting brief. Pumasok ako ng cr at dumiretso sa shower. Binago ko ang temperature ng tubig. Gusto ko yung medyo mainit.

Pumikit ako at dinama ang tubig na bumuhos galing sa ibabaw ng aking ulo. Gustong-gusto ko ang pakiramdam sa tuwing dumapo ang tubig sa aking katawan at dumaosdos pababa. Napalingon ako ng bumukas ang pinto. Si Dean.

Sinabit niya ang tuwalya sa gilid ng pinto. Naka boxer brief siya na kulay pula. Sa sobrang higpit nito ay kitang kita ko ang kanyang bukol. Binalin ko ang aking atensyon sa pagligo. Nilagay ko ang aking kamay sa pader at pumikit ng mamasahe ng tubig ang aking likod.

Pero nabigla na lamang ako ng niyakap ako ni Dean mula sa likod. Ramdam ko ang pagdampi ng kanyang harapan sa aking puwetan. Ang init na galing sa loob ng kanyang underwear ang nagpakibit sa aking bewang.

“You’re so damn hot, Abe,” pang-aakit na bulong ni Dean. Ang init ng kanyang buga ay kiniliti ang aking tenga.

Napapikit na lamang ako ng dumapo ang kanyang bibig sa aking leeg. Hinalik-halikan niya ito. Napahalinghing ako at humarap sa kanya. Hinayaan ko siya na sipsipin ang aking basang balat hanggang ang labi niya’y dumikit sa akin.

Idiniin niya ako sa pader. At isa-isang tinaas at hinigpitan ang hawak sa aking mga braso habang patuloy ang dila niya sa pag-alipusta ng akin. Sumuko ako sa sarap.

Nang-nagsawa si Dean ay sinipsip niya ulit ang aking balat pababa. Parang gusto niyang tikman ang bawat parte ng aking katawan. Sinuso niya ang aking mga utong. Gusto kong kumiwala dahil sa sensasyon ngunit mahigpit ang pagkahawak niya sa aking mga braso na nakatipi sa pader.

Wala akong maisagot kundi halinghing. Binitawan na ni Dean ang aking mga braso at nagsimula siyang bumaba pa lalo. Ang pagdaosdos ng kanyang matangos na ilong kasabay ng mainit niyang mga buga ang lalong nagpalibog sa akin. Tiningnan ko siyang nakaharap sa aking tite.

Kahit hindi man siya magsabi ay alam ko na ang susunod. Ginalugad ng kanyang bibig ang aking kahabaan kasabay ng pagbuga ng mainit na hininga. Pumintig ang aking tite at gustong-gusto ng makawala sa pagkakaipit.

Binaba at tinanggal ni Dean ang aking brief. Hinayaan ko na lang siya gawin ang gusto niyang gawin sa aking katawan. Dinilaan niya ang aking kahabaan bago isinubo.

“Ahhhhhh,” halinghing ko.

Halatang unang beses pa ni Dean ito dahil sa bawat pag-atras abante ng kanyang bibig, na-aaksidenti niyang naitama ang aki tite sa kanyang ngipin. Medyo masakit. Kung kaya ay hinawakan ko ang kanyang ulo para alalayan siya.

Hindi naglaon, wala na akong naramdaman kung hindi sarap. Tumulo ang aking laway. “Fuck.”

Hindi binigyan ng pahinga ni Dean ang aking tite, binilisan pa niya ang pag-atras abante ng kanyang bibig. Wala akong magawa kundi umungol lang ng umungol hanggang malapit na akong labasan.

“Dean, malapit na ako,” pigil kung sabi habang nakumot ang buhok niya. “Pakawalan muna…”

Ngunit hindi pa rin tinigilan ni Dean ang aking tite. Wala akong nagawa kung hindi magpasabog sa loob ng bibig niya. “Hah… hah… hah…” hingal ko habang patuloy sa pagsirit ang aking tamod.

“You taste good,” sabi ni Dean.

Nang-init ang aking pisngi at tenga nang nakita kong nilunok niya ang aking katas. Bumalik siya sa pagsubo sa aking tite upang linisin ito. Tumayo siya at hinalikan ako. At nalasahan ko ang sarili kong tamod. Manamis-namis at maasim-asim.

At sa pagkakataong ito, diniin ko si Dean sa pader. Habang ako naman ang nag-alipusta sa kanyang dila, pinasok ko ang aking kamay sa kanyang boxer brief. Hinagod-hagod ko ang semi-erect niyang tite.

Nang ito ay tumigas, sinimulan ko ng pinadaosdos ang aking labi. Sinimhot ko ang kanyang boxer brief. Tang-ina! Ang seksi ng amoy. Hindi na ako nag-abalang tanggalin ito dahil siya na mismo ang naghubad nito. Excited ang loko!

Agad ko namang sinubo ang kabuuan nito na abot lalamunan. Tuloy lang ako sa pag-atras abante, pagsipsip at paggalaw ng aking dila. At hindi niya maiwasan na mapaliyad sa sarap.

“Uuugghh,” impit na ungol ni Dean. “Ang init ng bibig mo, Abe.” Pinatigil niya ako sa pagsubo at dinahan-dahang sinandig ang aking ulo sa pader.

Dinampi-dampi ni Dean ang tite niya sa magkabila kong pisngi bago pinasok sa aking bibig. Tinagilid ko ang aking ulo pataas at nakita ko ang napaka-seksing anggulo. Pinagmasdan ko ang kanyang basang maskuladong pangangatawan. At higit sa lahat, ang gwapo niyang hitsura na nakapikit habang naglalaway sa sarap.

Tumigil ako sa paggalaw. At hinayaan si Dean na bayuhin ang aking bibig. Swabe ang bawat pasok ng kanyang tite patungo sa aking lalamunan kung kaya ay hindi ako nabilaukan.

“Abe, malapit na ako,” malat na ungol ni Dean. Hinawakan niya ang ulo ko ng dalawang kamay at tinulak ito pasalungat sa kanyang pagkadyot. “Ayan na! Ayan na!”

At damang dama ko ang pagbulwak ng kanyang tamod sa aking lalamunan. Isa. Dalawa. Patuloy ang pag-ungol niya habang diniin pa niya ang kanyang tite na tila gusto pang sumisid pailalim. Walong putok ang kanyang nagawa.

Hinugot ni Dean ang tite niya at tinagilid ang ulo ko pataas. Nilunok ko lahat ng katas. Masarap. Hinimas niya ang aking pisngi bago hinalikan ang aking labi.

Chapter 16: Ang Pag-angkin

Habang patuloy ang buhos ng maligamgam na tubig sa aming katawan, wala pa rin kaming tigil ni Dean sa paghahalikan. Namulupot ang aming mga dila. Lumalim ang aming mga hinga.

Nagsimula na naman si Dean sa pagtanim ng mga halik sa aking leeg. At hinayaan ko siyang sipsipin ang aking balat ulit.

“Ahhhh,” halinghing ko.

Tumigil siya nang nakontento at diniin ang ulo niya sa akin. Nagdampian ang aming mga matatangos na ilong. Pinikit ko ang aking mga mata at dinama ang init ng kanyang hinga.

“Let’s continue it on bed,” mahina at mapang-akit niyang wika bago hinalikan ako ulit.

Tumigil ang shower sa pagbasa ng aming katawan. Siguro ay pinatay ito ni Dean habang ako’y nakapikit at nilasap ang kanyang pagromansa.

Wala sa aming mga labi ang gustong kumiwalag sa isa’t-isa habang papalabas kami ng comfort room. Ang aming mga kamay ay kung saan-saan na dumapo habang kami ay naglakad.

Marahan akong inihiga ni Dean sa kama na para bang ako ay isang marupok na bagay. Hiniwalay niya ang kanyang labi sa akin.

Itinaas niya ang kanyang katawan at ako ay nasa pagitan ng mga braso niya. Damang-dama ko ang init ng kanyang humahabang armas. Sinampal-sampal niya ito sa aking alaga.

Nang nagising ang akin, dinikit ni Dean ang kanyang armas. Ikinulong niya ang mga ito sa kanyang palad at sinalsal. Hindi ko mapigilang humalinghing ulit sa sensasyon. Mas nasarapan pa ako ng hinimas niya ang aking dibdib at pinisil ang aking mga utong gamit ang isa pa niyang kamay.

Ang daming alam ng lokong ito!

Tinigil ni Dean ang pagsalsal at hinigpitan ang hawak sa aming mga tite. Parang nag-agawan ng espasyo ang aming mga sandata. Nang sinimulan niyang ikiskis ang kanyang pagkalalaki sa akin, napasabay ako sa kanyang mga ungol.

Hinimas ni Dean ang aking pisngi. Pumikit ako nang pinasok niya ang kanyang dalawang daliri sa aking bibig. Sinuso ko ito at nilawayan.

Natigil ang pagkiskisan ng aming mga tite nang sinimulan na ni Dean dilaan ang aking balat. Sa tiyan. Sa dibdib. Sa mga utong. Hanggang ang kanyang malambot at mapulang labi ay dumapo sa aking labi. Pinahintulutan ko ang kanyang dila na pumasok at alipinin ang akin.

Isang minuto kaming nagpalitan ng laway bago tumigil si Dean. Nagtagpo ang aming mga mata. Ang tingin niya ay parang hini-hypnotize ako.

“Abe, I want to be inside you,” malambing niyang wika. “I want to feel you from the inside.”

Tumango ako. At nagdikit ulit ang aming mga labi. Hinawakan ko ang pisngi ni Dean. At ilang segundo ay natapos ang kanyang pagromansa sa akin.

“Pero dahan-dahan lang,” tugon ko habang nakatingin sa kanyang mga mata. “Ang laki kasi nang sa iyo.”

Tumango si Dean. Nilagyan niya ng unan ang aking puwetan upang mai-angat ng kaunti sa malambot na kama. Nagpa-ubaya ako. Binuka niya ang aking mga hita. Pumikit na lamang ako. Nadinig ko siyang dumura. At damang-dama ko ang pagpasok ng kanyang daliri sa aking butas. Isa. Dalawa. Tatlo. Napahalinghing ako. At hindi mapigilan ng aking katawan na gumalaw na parang uod sa sensasyon.

Hindi ako pinabayaan ni Dean. Hinimas niya ang aking dibdib upang makaramdam ako ng sarap. “Just relax. Just breathe.”

Tumingin ako sa kesame at ginawa ang payo ni Dean. Nang tapos na ang kanyang mga daliri sa paghalugad sa aking butas, hinugot niya ito.

Tumingin ako sa kanya. Dumura siya ng laway sa kanyang kamay at pinahid sa kahabaan ng kanyang tite. Umabante pa siya sa pagitan ng aking mga hita at tinutok ang kanyang baril sa aking butas.

“I’m entering you now, Abe,” marahan niyang tugon.

Pumikit ako nang sinimulan ni Dean na ipasok ang kanyang tite. Nakaramdam ako ng sakit nang ang ulo nito ay nasa loob ng aking butas.

“Aggggghh,” impit ko. Napakagat ang aking ngipin.

“Just bear with the pain more a little while, Abe,” sabi ni Dean habang huminga ng malalim.

Tuloy-tuloy ang pagpasok ng tite ni Dean at mangiyak-ngiyak ako sa sakit. Para akong dahan-dahang hiniwa. Napasabunot ang aking mga kamay sa kumot. Nanginig ang aking kalamnan.

“Fuck, Abe. You’re so tight!” pigil na sabi ni Dean.

Huminto ang kanyang tite sa pag-abante. Tumingin ako kay Dean na kinontrol ang kanyang paghinga. Nilagay niya ang kanyang mga kamay sa bawat gilid ko at hinalikan ako.

“I’m gonna move now,” marahan niyang wika.

Tumango ako. At hinawakan at binuka pa lalo ni Dean ang aking mga hita. Nagsimula na siyang bumayo.

“Ahhhhhhh!” malalim at brusko niyang ungol habang napahapay ang kanyang ulo pataas.

Sinalsal ko naman ang aking tite upang mabasbawasan ang sakit. Tinanaw ko ang katawan ni Dean na pagiling-giling habang nabusog ang aking tenga sa masasarap na ungol niya. At sa bawat kayod niya, ang hapdi ay unti-unting napalitan ng sarap.

“Dean, masarap na,” hingal kong sabi habang tuloy-tuloy lang siya sa pagbayo.

“Fuck. Para akong natutunaw,” hingal din niyang sabi. Hinawakan niya ang aking magkabilang bewang at binilisan ang paglabas-masok sa aking butas. “Uugghhh. This is fucking good.”

Nakita kung pinawisan na si Dean. Tinukod niya ang kanyang mga kamay sa aking bawat gilid. Mas naging seksi sa aking mga mata ang matipuno na niyang katawan. Nag-aalab ang kanyang tingin habang pinagmasdan ako na tuloy-tuloy lang sa paghalinghing.

Dumapo ang kanyang labi sa akin at binigyan ko siya ng pahintulot na pumasok. Ang aming mga dila ay nag-ugnay, naglaban, at nagpalitan ng laway. Kinapos kami sa hangin ngunit patuloy pa rin kami sa paglaplapan.

Hiniwalay niya ang kanyang labi ng pabadya. “I love you, Abe,” marahan at tapat niyang sabi.

“I love you too,” sagot ko at mariin niya akong hinalikan ulit.

Pagkatapos, hinugot ni Dean ang kanyang tite sa aking butas. Inalis niya ang unan sa aking puwetan. Pinatagilid niya ako. Tumagilid din siya sa aking likod at inangat at pinatong ang isa kong hita sa kanya. Pumikit ako nang pinasok niya ulit ang kanyang kahabaan sa aking butas.

Hindi na ganoon kasakit kompara sa unang pagbiyak ni Dean sa akin. At para makabayad sa aking dinaanan, sinalsal niya ang aking tite na nagpapalabas na ng mga unang katas. Hindi ko maintindihan ang nahanap kong sarap nang ang kanyang baril ay may natamaan na parte sa loob ko. “Tang-ina!” mura ko. “Ano yung natamaan mo?”

“Ito ba?” Kumadyot si Dean ng mariin.

Isa. “Aaaaah…” Dalawa. “Fuck!” Tatlo. “Aaaaaah!” At tumango ako. Hindi ko maintindihan kong bakit tila hinanap-hanap ko ang hagod, init, at kiliti na pinadama ng tite ni Dean. Napakibit ang aking katawan. Ang aking mukha ay tila nagmaka-awa.

“Gusto mo pa?” pang-aakit ni Dean. Ang init ng kanyang hininga ay tila pumasok sa butas ng aking tenga at gumapang sa buong parte ng aking katawan. “Say my name.”

Pumikit ako. “Please, fuck me harder, Dean.”

At nagsimulang bumayo si Dean. At sa bawat marahas na diin nito ay natamaan ng kanyang tite ang aking kaligayahan. Sumuko ako sa sensasyon. Nagdeliryo ako sa sobrang sarap. “Aaaaah… Aaaaah… sige pa!”

“Fuck, Abe. You’re driving me crazy.” Dumapo ang labi ni Dean sa aking leeg. Pinagapang niya ang kanyang dili patungo sa aking bibig.

Para akong nawala sa sarili nang pinagsabay ni Dean ang paglaplap sa akin, pagsalsal sa akin, at pagkantot sa akin. Gusto kong kumiwala sa kanyang labi upang sabihan siyang ilang saglit ay magpapakawala na ako ng tamod. Ngunit mas diniin pa niya ang kanyang paghalik.

Ang aking kalamnam ay humigpit. At sa bawat marahas na abante ng kanyang tite sa aking butas ay siyang pagtalsik ng aking tamod. “Hmmmphh.” Tunog na galing sa bibig ko nang hindi pa rin siya tumigil sa paglaplap sa akin.

Gusto na rin ni Dean magpakawala. Kung kaya ay binilisan niya ang mga wagas na pag-ulos. At sa huling tira, binaon niya ng husto ang kanyang tite bago nagpasabog . Limang pintig. Limang talsik ng tamod sa aking kaloob-looban. Ramdam ko ang init. Ramdam ko ang kanyang pagmamahal.

Humiwalay ang labi ni Dean sa akin. Dumampi sa aking pisngi ang kanyang mainit na hininga. Tinitigan inya ang aking mga mata. “I love you,” lambing niyang wika.

Halik ang aking sinagot. At pinahiga ko si Dean sa kama bago ako humiga ng nakaharap sa kanyang matipunong katawanan. Ang init niya. Ang yakap niya. Ang pagmamahal niya. Lahat ng ito’y tila nagsasabi na ako’y ligtas na. Na ako’y buo na.

Chapter 17: Nakakatuwang Videocall

Nagising kami ni Dean sa katok at boses ni Becca. “Abe. Dean. Nandyan ba kayo?” Hindi namin siya nasagot agad. “Papasok ako.”

“Oo, nandito kami!” malakas kong sabi.

Buti na lang ay naka-lock ang pinto. Nakalimutan ko na ihahatid ko pala si Becca sa park kung saan sila magkikita ni Chris. Tumingin ako sa mga mata ni Dean. “Paano to? Hindi ako nakapaglinis.” Pinalo ko ang tiyan niya. “Ikaw kasi!”

Ngumiti lamang ang loko at umupo ng pabadya sa ulohan ng kama. Pinatahimik niya ako bago nagtugon. “Pasensya na Becca, hindi ka maihahatid ni Abe sa date mo. Napagod kasi siya ng sobra.”

“Pagod?” naguluhang pagtanong ni Becca.

“Oo,” lalong pagsisinungaling ni Dean. “Parang nahihilo pa yata sa ginawa namin, este natin, kagabi sa bahay ni Chris. Napagod kasi siya ng sobra.” Tumingin siya sa akin at ginalaw ang kanyang mga kilay na parang nang-iinis.

“Ganon ba,” napahinang wika ni Becca.

“Ako na lang ang maghahatid sa iyo,” sabi ni Dean. “Maghintay ka lang saglit sa sala, magbibihis lang muna ako ng damit pang-alis.”

“Nako, huwag na, Dean,” sagot ni Becca. “Magpapasundo na lang ako kay Chris dito. Magpahinga na lang kayo.”

“Sigurado ka?” tanong ni Dean.

“Sigurado. Huwag kayong mag-alala,” sagot ni Becca. “Sige na, aalis na ako– Oo nga Dean, nagsabi sa akin si Nanay Melit na itatanong ko sa iyo kung natawagan mo na ba ang parents mo?”

“Shit!” mahinang mura ni Dean. Sumigaw siya, “Pakisabi kay Nanay Melit na tatawagan ko pa.”

“Sige,” sagot ni Becca.

Wala ng sumunod na boses galing sa pinto. Bumaba na ata si Becca. Hindi ako makapaniwala kay Dean. Tumaas na lang dalawa kong kilay. “Yan na nga ang sinasabi ko.” Kinagat-kagat ko ang kanyang gilid. “Puro kasi sex ang nasa-isip mo!”

Nakiliti siya at tinulak ako. Nagpalit ang aming posisyon. Ako naman ang naipit sa kama. Hinalikan niya ako ng saglit bago tumayo.

“Maligo tayo ulit.” Hinila niya ako para bumangon.

Naligo kami ni Dean. Pinalitan niya ang temperature ng tubig mula sa maligamgam tungo sa malamig. Hindi namin mapigilang manginig. Binilisan namin ang paglinis ng aming mga katawan. Nagsipilyo rin kami ng aming mga ngipin. At ilang minuto ay lumabas na kami ng cr. Nagbihis kami at umupo sa kama.

Ni minsan, hindi ko naka-usap ang mga magulang ni Dean. Meron akong pagkakataon nong nagbakasyon si Mr. and Mrs. Andrews dito ng isang linggo, pero noong time na iyon–nilagnat ako.

Tinurn-on ni Dean ang kanyang laptop. Naglog-in siya sa kanyang facebook account. Kita ko sa upper menu na madami siyang friend-requests, messages, at notifications. Binaliwala niya ang mga ito at tiningnan ang mga taong online sa gilid.

Online ang account ni Mrs. Andrews. Pinindot ni Dean ang videocall icon. Ilang segundo ay nakita ko ang kanyang mga magulang sa screen.

“My Baby Deer, how are you?” lambing na sabi ni Mrs. Andrews. “Are you alright? You seem to be tired.”

“Are you alright, young man?” tanong ni Mr. Andrews. Ang kanyang kilay ay nagtagpo. Parang hindi siya nasiyahan. Ngunit tumawa siya pagkatapos. “Of course, you’re alright. You didn’t even bother calling us.”

Pinaikot na lamang ni Dean ang kanyang mga mata. “I’m fine, Mom. Dad. So why are you calling me? Is there something bad happened?”

Nagtinginan si Mr. and Mrs. Andrews at nagtawanan. Kumuha si Mr. Andrews ng pizza at kumain sa harap namin. “This is good.”

“No. There’s nothing bad happened here.” Kumuha si Mrs. Andrews ng tissue at pinahid sa kanyang tumutulong luha. “It’s just we miss you.”

“Nah, your mom’s the only one that misses you,” tugon ni Mr. Andrews. “So, how’s our house in there?”

“It’s well taken care of by Nanay Melit,” tuwang sagot ni Dean. “Mom. Dad. My friend Becca is staying here for a while.”

“Is that Becca on your side right now?” tanong ni Mr. Andrews habang minumuya ang pizza sa bibig.

Sinapak ni Mrs. Andrews ang kanyang asawa. “I’m sorry. My husband has a bad eyesight. And he’s a stupid one,” tugon niya sa akin. Tumingin siya kay Dean. “Is he your friend as well? He’s cute and adorable. What’s his name?”

Nang-init ang aking magkabilang pisngi. “Good evening Mr. and Mrs. Andrews,” pormal kong sabi. “I’m Abe Aliman. It’s nice to see you both.”

“And he’s my boyfriend,” dagdag pang sabi ni Dean.

Nabulunan si Mr. Andrews at inutusan ang kanyang asawa na kumuha ng tubig. Dali-dali namang inabot ni Mrs. Andrews ang tubig sa kanya. Lumunok siya ng iilang tubig at nagtagpo na naman ang kanyang mga kilay habang diniin ang kanyang mukha sa screen. Bumuntong siya ng hininga nang bumalik siya sa dating pwesto.

Siguro ay hindi siya nasiyahan sa kanyang nalaman. Hindi ko masisisi si Mr. Andrews dahil sa aking opinyon ay ayaw niya na ang kanyang nag-iisang anak na nakikipag-relasyon sa kapwa lalaki.

Sa tabi niya, si Mrs. Andrews ay tahimik lang. Wala sa kanila ang nagsalita. Gusto kong umalis sa kanilang paningin. Nahiya ako sa aking sarili. Ngunit hinawakan ni Dean ang aking mga kamay. Tumingin ako ulit sa screen. At nabigla ako nang pumalakpak si Mrs. Andrews at nakangiti.

“How cute!” wika ni Mrs. Andrews. “You two look great together. Dean, take care of this adorable boyfriend of yours. And don’t mind my husband, Abe, dear. He’s just stupified.”

“I can see that,” aliw na sabi ni Dean.

Uminom ulit si Mr. Andrews. Naubos niya ang tubig. Mariin niyang tiningnan si Dean. “Is he that good?”

Pinatay ni Dean ang video call. Tumingin siya sa akin. “Well. That’s it. You don’t have to worry now in seeking my parents’ approval.” Nilagay niya ulit ang kanyang laptop sa cabinet.

Ngumiti ako. Hindi ko akalain na ganon ka supportive ang mga magulang ni Dean sa kanyang mga desisyon. Masaya ako na tanggap ako. Masaya ako na tanggap nila ang relasyon namin. Tumayo ako at lumapit sa kanya. Niyakap ko siya mula sa kanyang likod.

Humarap si Dean sa akin at hinalikan ako. Ngumiti siya pagkatapos. “Bumaba na tayo. Let’s have a lunch.”

Lumabas kami ng kwarto at pumunta ng kusina. Hinubad ni Dean ang kanyang t-shirt. Binuksan niya ang refrigerator at kumuha ng mailuluto. Hotdog. Bacon. Chicken Nuggets. Nang makita ko ang mga ito, wala na akong ibang masabi kung hindi pagpiprito lang ang alam niya sa pagluluto.

“Ikaw na magprito,” tugon ni Dean. “I’ll cook rice.”

Tumango ako. Marami rin akong alam sa pagluluto. Ako kasi ang gumagawa ng mga gawaing bahay noong nasa bubungan pa ako ni Tito Tomas. Ang huli kong pinrito ay ang Chicken Nuggets. Hinayaan ko ito ng ilang minuto para mag-golden brown.

Habang ako ay naghintay, kumuha si Dean ng hotdog. Kinagat niya ito at pinasubo ang kabilang dulo sa akin. Nagbanggaan ang aming mga labi ng nag-unahan kami sa pag-ubos nito. Binigyan niya ako ng mabilis at paulit-ulit na halik.

Napalingon kaming dalawa sa likod nang may nahulog na baso. Si Nanay Melit. Lagot! Hindi pa pala niya alam. Ang kanyang mga mata ay naging katulad ng sa kuwago.

Chapter 18: Trip Sa Labas

Dali-dali naming inalayan si Nanay Melit sa upuan. Para yatang nahilo siya. Hindi naman namin siya masisisi dahil nakakita siya ng dalawang lalaki na naghahalikan.

Tumungo si Dean sa water despenser sa kabila.ng mesa at pinuno ang isang baso ng tubig. Pinaypay ko naman si Nanay Melit gamit ang aking damit.

Uminom si Nanay Melit ng tubig. Sinuot ni Dean ang kanyang damit. Ako rin. Nag-iwas kami na masabihan na mga immoral.

Umalis ako sa pagkaka-upo at pinatay ang stove. Natantya ko kasi na luto na ang chiken nuggets. Nilagay ko ito sa mesa. Pati na rin ang ibang ulam. Hotdogs at beacons.

Magkatabi kaming umupo ni Dean, nakaharap kay Nanay Melit na tahimik habang minamasdam kami.

“Pasensya na po, Nay, kung nagulat kayo,” wika ni Dean. Inakbyan niya ako. “At sorry po kung hindi namin nasabi agad na kami na po ni Abe.”

Uminom ulit si Nanay Melit ng tubig. Pareho sila ni Mr. Andrews kung maka-react.

Sana maintindihan ni Nanay Melit na walang pinipili ang pag-ibig. Ngunit paano niya maintindihan kung hindi pa siya nakaranas ng ganito?

Tahimik lang kami ni Dean, naghihintay na magsalita si Nanay Melit.

“Alam na ba ng mga magulang mo ito, Dean, anak?” pag-alala niyang tanong.

Nakahinga ako ng maluwag. Mabuti naman hindi siya galit sa kanyang boses.

“Opo. Kanina lang,” tugon ni Dean.

“Tanggap ba nila?” tanong niya ulit.

“Opo,” tipid na sabi ni Dean.

Bumuga si Nanay Melit ng malakas na hangin. “Kung ganun, wala akong problema sa inyong relasyon. Masaya ako na mabait ang kasama mo sa buhay, Dean.” Tumingin siya sa akin.

“Salamat po sa pag-intindi, Nay,” wika ko. “Akala ko po magagalit kayo o kaya ay tututol.”

“Ano ka ba, Abe, anak,” tugon ni Nanay Melit, “wala naman akong karapatan na magalit at tumutol. At kahit wala akong kasama sa buhay, madami na akong nasaksihan na iba’t-ibang klase ng pag-iibigan. Nagulat lang talaga ako kanina dahil wala talaga akong alam sa inyong relasyon.”

“At nang nalaman niyo na po ngayon, Nay, I am hoping you won’t get petrified in the future,” birong sabi ni Dean.

“Pakisimplehan mo nga ang English mo Dean, anak,” sabi ni Nanay Melit. “Alam mo namang hindi ako nakapagtapos ng elementarya.”

“Pasensya na po,” sagot ni Dean.

Tumahimik ang paligid pagkatapos. Binasag ko ito sa pamamagitan ng sadyang pag-ubo. “Nay, nagluto po kami ng tanghalian. Hotdogs. Beacons. Chicken Nuggets. Kain na po kayo.”

Pagkatapos naming kumain, kaming dalawa ni Dean ay nag-alay ng aming pasasalamat kay Nanay Melit. Nagligpit at naghugas ako ng mga ginamit namin sa tanghalian habang tinuloy ni Dean ang paglinis ng sala. Kahit wala ito sa kalingkingan ng mga nagawa ni Nanay Melit, ngumiti siya. Dahil naparamdam namin na kahit wala siyang kasama sa buhay, may nagmamahal sa kanya.

Mga bandang alas tres, sinamahan ko si Dean upang bilhan si Nanay Melit ng gamot sa kanyang mga kasu-kasoan. Meron kasing mga araw na napasobra ang kanyang pagtatrabaho. Pumunta kami sa mall upang makapamasyal na rin. Aksidente naming nakita si Becca at Chris na masayang nag-uusap sa isang coffee shop. Hindi na kami lumapit dahil baka maantala ang kanilang first date.

Naghintay ako sa labas ng mercury drug habang si Dean ay pumasok at bumili ng gamot. Ilang minuto ang lumipas, lumabas siya. Nagtaka ako nang binigay niya ang isang maliit na bote sa akin. Binasa ko ito. Liquid Gold. “Dean, hindi naman ito ang gamot na pinabili ni Nanay Melit.”

Tumawa si Dean. “Hindi naman yan para kay Nanay Melit. Para sa atin iyan. At huwag kang mag-alala, nakabili na ako ng Ibuprofen.” Pinakita niya sa akin ang gamot. Binigay rin niya ito sa akin.

Tinago ko ito sa bulsa ng jogger pants ko. “Saan tayo ngayon?”

“Eh, kung manood na lang kaya tayo ng sine.” sabi ni Dean. “We still have lots of time to spare.”

Hindi ako nagdalawang-isip na sumang-ayon sa kanya. Dahil mahilig akong manood ng mga pelikula. Pumunta kami sa third floor ng mall at pumila. Madali kaming nakapasok dahil nakaabot kami sa huling pila. Madilim sa loob ng sinehan. Umupo kami sa dulo ng huling linya. At mga ilang minuto ay nagsimula na ang palabas.

Isang horror movie ang pinalabas. At hindi maiwasan ng mga tao na mapasigaw kapag lumakas ang background music kasabay ng pagpatay ng killer sa mga karakter. Ngunit kahit nababalot na ng takot ang sinehan, wala sa amin ni Dean ang sumigaw. Dahil hindi naman talaga nakabuhos ang atensyon namin sa palabas.

Naka jogger pants lang ako kung kaya ay hindi nahirapan si Dean sa paggapang ng kanyang kamay upang dukotin ang nagpapahinga kong alaga. Hinimas at sinalsal niya ng dahan-dahan.ito ng patago. At sa tuwing sumigaw ang mga tao ay siyang paglabas ng mahina at pigil kong mga halinghing.

“Moan ka pa, Abe,” mapang-akit na bulong ni Dean. “Your look makes me horny.” At dinilaan niya ang aking tenga bago umupo ng pormal.

“Ahhhh… Ahhhh…” mahina kung mga halinghing.

Patuloy ang kamay ni Dean sa pagsalsal sa aking tite. At nang sumigaw ulit ang mga tao ay hinigpitan niya lalo ang paghawak ng aking armas. Kumawala ang ungol sa aking bibig.

Ang lalaki sa harapan namin ay tila nakarinig. Tumigil siya sa pagsigaw at diniin ang kanyang likod sa upuan. Gusto pa ata niyang makarinig ng mga nagmimilagrong mga boses.

“Ituloy mo lang, Dean,” hingal kong bulong. “Gusto ko nang magpakawala.”

Ngumiti si Dean at binilisan ang pagsalsal sa aking tite. Hindi ko na kaya na mag-intay sa susunod na sigaw ng mga tao, kung kaya ay inipit ko ang aking mga labi. Umagos palabas ang aking tamod at dama ko na sinalo ito ng kanyang kamay.

Hinugot ni Dean ang kanyang kamay mula sa aking jogger pants. Kumuha siya ng panyo sa kanyang bulsa at naglinis.

Sinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat. Nagpahinga ako habang nakatingin sa pinapalabas. Wala akong naramdaman na takot sapagkat ang mga senses ko ay busy sa pagrecover.

Lumabas kami ng mall bandang alas singko na ng hapon. Dumiretso kami sa kotse upang umuwi. Napagtanto ko na hindi pweding ako lang ang nasarapan ngayong hapon.

Naka-shorts lang si Dean kung kaya kapag umupo siya nakikita ko ang kanyang makinis at maputing mga hita. Hinimas ko ang isa hanggang dumapo ang aking kamay sa kanyang bukol.

“Abe, nagmamaneho pa ako,” ngiti niyang sabi.

“Huwag ka ng magreklamo,” tugon ko. “Hindi nga ako umangal nang sinalsal mo ako sa sinehan.”

Ngumiti siya. “Open that bottle. Let me sniff it. I found out on the internet it enhances orgasm…” Kumindat siya. “Siguradong mabubusog ka.”

Kinuha ko agad ang drug sa bulsa ng aking jogger pants. Binuksan ko ito at inilapit sa kanyang ilong. Inamoy-amoy niya ito habang patuloy ako sa paghimas.

Binuksan ko ang zipper ng kanyang shorts at bumungad sa akin ang tigang na niyang alaga. Hinawakan ko ito at sinalsal.

“Ahh,” pauna niyang ungol.

Hinawakan ni Dean ang aking batok at dahan-dahang hinila ang aking ulo sa kanyang alaga. Ang amoy nito ay mas seksi pa sa nabili kong branded na pabango.

Sinubo ko ang kanyang pagkalalaki. Narinig ko ang kanyang bruskong ungol nang swabe ang pagsisid nito sa aking lalamunan.

Napaliyad siya nang sinabayan ko ng malaway na paghagod pagkatapos ng ilang taas-baba sa kanyang kahabaan.

“Fuck!” mura ni Dean. “Ahhhh! Ituloy mo lang.”

Masarap sa tenga ang mga seksing ungol at halinghing ni Dean. At gusto ko pang makarinig ng marami. Pina-ikot ko ang aking dila sa katabaan ng kanyang tite. At nalasahan ko ang maalat-alat na unang katas. Huminto ako sa kalagitnaan ng kanyang kahabaan at humigop para makakuha pa.

“Uuuggghhh! Fuck!” mura niya.

Narinig kong bumusina ang kotse. Siguro ay nasuntok niya ang gitna ng steering wheel. Sobra siguro ang sarap ng kanyang nadarama.

Hiniwalay ko ang aking bibig sa kanyang tirik na alaga. Bigla at diretsong ko itong dinreep-throat.

“Ugghh!” ungol niya.

Inulit ko.

“Tang-ina!” mura niya.

Pinagpatuloy ko.

“Sige pa!” Impit niyang paki-usap.

Nang hindi na niya mapigilan ang sensasyon, lumabas at tumalsik ang kanyang maiinit na katas.

“Haarrrggghhhh!” magaspang niyang ungol.

Pumikit ako at mariing sinubo ang kanyang kahabaan. Wala akong sinayang kahit isang patak. Isang pintig. Dalawang pintig… Anim na pintig.

Tama nga ang loko. Mabubusog ako rito!

Hinigpitan ko ang kapit ng aking mga labi upang walang masayang. Marahan kong hiniwalay ang aking bibig sa kanyang alaga. Nakatatlong lunok ako sa nakolekta kong katas.

Bumalik ako sa pag-upo at minasdan ang gwapong itsura ni Dean na nanghihina. Binalin ko ang tingin sa kalsada. Ang bagal na pala ng takbo ng kotse. Hindi siguro siya nakapag-concentrate sa biyahe.

“Ho! That was fun,” komento niya.

Tinigil niya ang kotse sa gilid ng kalsada. Binigay niya sa akin ang Liquid Gold. Saglit niya akong hinalikan ng mariin bago nagmaneho ulit.

Nilagay ko ang drug sa bulsa ng aking jogger pants bago tinago ang alaga ni Dean sa kanyang puting brief.

“See you next time,” pabiro kong sabi habang tinapik ito. Sinara ko ang zipper ng kanyang shorts, tanda na tapos na ang pagpaparaos sa araw na ito.

Chapter 19: Walang Pagbabago

Nang nakauwi kami ng bahay, nakita namin ang kotse ni Chris sa garahe. Hindi ko akalain na maagang natapos ang kanilang first date. Ang old school talaga ng loko.

Pumasok kami ni Dean sa bahay at nakita namin silang naka-upo at naglambingan sa isang sofa sa sala. Nakaka-aliw silang tingnan.

“Kanina pa ba kayo diyan?” tanong ni Dean. “Kumusta ang first date niyo?”

Halata sa mukha ni Becca ang saya. Ang kanyang ngiti ay abot tenga. “Masaya… Hinalikan niya ako.”

Lumapit si Chris sa amin upang magbump-fist. Namumula ang kanyang mga pisngi. Nahiya siguro sa lantarang sinabi ni Becca. Binago niya ang usapan. “Eh, kumusta naman ang trip niyo?” Tinaas niya ang kanyang mga kilay.

Alam ko ang kahulugan ng pagkasabi ni Chris. Mahilig talaga itong loko na ito na mang-inis. Ngunit sinagot ko siya, “It’s fun.” Ito iyong sinabi ni Dean sa akin pagkatapos naming magparaos sa labas. Tinaas ko ang aking mga kilay at ininis din siya, “Halik lang? Wala ka bang ibang ginawa?”

Pabirong sinapak ni Chris ang aking harapan. At ako’y umatras. Ang nakaka-aliw sa kanya ay kapag ginantihan siya ng pang-iinis, naging para siyang batang naasar na halatang talo.

“Siya nga pala, nasaan si Nanay Melit?” tanong ni Dean. “Nasa kusina ba?”

“Oo, naghahanda ng haponan natin,” ngiting sabi ni Becca. “Gusto ko sanang tulungan si Nanay kaso sinabihan ako na tabihan ko na lang si Chris.”

“Pina-alam niyo ba sa kanya ang inyong relasyon?” aliw kong tanong.

“Oo, kanina lang,” tugon niya at pinigilan ang kanyang sarili na tumawa. “Nagkwento si Nanay tungkol sa nangyari kaninang tanghali. Iyong nakita niya kayong dalawa sa kusina na naghalikan…” Hindi na niya napigilang tumawa at sinapak ang aking balikat. “Kayo kasi, hindi niyo agad sinabihan si Nanay. Ayan tuloy, nahilo.”

Ngumiti na lang ako. Nang-init ang aking mukha sa hiya. Meron din palang pagka-chismosa si Nanay Melit.

“Teka lang, Dean, nagvideo-call na ba kayo ng parents mo?” tanong ni Becca. “Baka naman wala pa.”

“Tapos na,” sagot ni Dean. “At hindi ba naikwento ni Nanay Melit sa inyong dalawa?”

“Na ano?” tanong ni Chris.

“We got my parents approval,” tuwang wika ni Dean. “With that, there’s nothing to worry about anymore.”

“Talaga?” Hindi makapaniwala si Becca. Hinagkan niya kaming dalawa. “Masaya ako para sa inyo.”

Tumigil ang aming pag-uusapan nang tinawag na kami ni Nanay Melit upang maghaponan. Binigay ko ang gamot sa kanya at tinulungan sa paghahanda ng mga pagkain sa lamesa. Marami ang niluto ni Nanay Melit. Lumpia. Pancit. Adobong manok. Meron ding macaroni at buko pie.

“Salamat po sa pagpapatuloy sa akin dito, Nanay Melit,” wika ni Becca. “Sa inyo rin Dean, Abe.”

“Ano ka ba? Para naman tayong hindi magkaka-ibigan,” tugon ni Dean. “At tsaka nasabihan ko na ang aking mga magulang. And guess what? They had no problem with it at all.”

“Salamat talaga sa inyo pero hindi na ako matutulog ngayon dito,” wika ni Becca.

Ako, si Dean, at si Nanay Melit ay huminto sa pagkain. Natahimik kami. Ang aking akala ay babalik si Becca sa bahay niya. At kung ganoon, wala sa aming tatlo ang papayag. Ngunit lumuwag ang aking paghinga nang sinabi niya na doon na siya titira sa bahay ni Chris.

“Alam ba ng iyong mga magulang ito, Chris, anak?” tanong ni Nanay Melit. “Mas mabuting sabihin mo muna sa kanila para walang aberya.”

“Nasabihan ko na po sila, Nay,” sagot ni Chris. “Wala rin namang kaso sa kanila. At tsaka they already knew Becca kung kaya ay may tiwala sila… And they’re waiting for us to come back home tonight. Gusto nilang maka-usap ang girlfriend ko.”

Tiningan ko si Becca. Halata sa kanyang mukha ang pag-aalala. “Huwag kang kabahan,” wika ko. “Sigurado namang aprobado ka ng parents nito. At tsaka pakiramdam ko na magkakasundo kayo ni Mrs. Damiles na magiging mama mo na rin.”

“Talaga?” tanong ni Becca.

“Tama si Abe. Magkakasundo kayo ni Mama,” sinagot siya ni Chris. “My mom is independent before she met Dad.” Tiningnan niya si Becca. “And she also put too much powder on her face.”

Pinalo-palo ni Becca si Chris. Tumuwa si Dean habang may pagkain sa kanyang bibig. Ako naman ay nagpigil tumawa baka mataponan ko sila ng aking minuya na lumpia. Dali-dali akong uminom ng tubig at tumawa na rin.

“Tigilan niyo na iyan,” sabi ni Nanay Melit na tuwang-tuwa habang pinanood kami. “Wala pa rin kayong pinagbagong apat.” Tumayo siya upang kumuha at bigyan kami ng maliliit na bowl.

Nilagyan at pinuno ko ang bowl ng macaroni. Hindi ko mapigilang kumain ng kumain dahil masarap talaga ang pagtempla ni Nanay Melit.

“Abe, hindi ka ba binusog ni Dean kanina?” panunukso ni Chris. “Ang dami mo kasing kinain.”

Tinuro ni Dean si Chris ng tinidor. Pinaglakihan ko naman siya nang mga mata para sinyasan siya na si Nanay Melit ay nasa tabi pa namin.

“Nako malabong mangyaring mabubusog si Abe, Chris, anak,” sabi ni Nanay Melit. “Hindi nga marunong itong si Dean kung paano magluto ng ginisang gulay. Puro prito lang ang alam.”

“Hindi naman iyan problema, Nay. Basta hotdog at itlog ang araw-araw na ihahanda ni Dean kay Abe,” panunukso pa lalo ni Chris.

Sinapak ni Becca si Chris sa batok. “Itigil muna ang panunukso sa dalawa kung ayaw mong magantihan. Asar talo ka pa naman.”

“Hindi mabuting araw-arawin ang mga pagkaing iyan, anak. Hindi mabuti iyan sa katawan. Lalo na ang itlog, tataas ang cholesterol mo,” pang-aaral ni Nanay Melit.

Bumungisngis na lang kami. Hindi kasi nakuha ni Nanay Melit kung ano talaga ang ibig sabihin ng mga salitang sinabi ni Chris.

“Ikaw rin Nay, hindi pa rin nagbabago.” Hinawakan ni Chris ang kanyang tiyan.

Pagkatapos naming kumain, kinuha ni Becca ang kanyang mga gamit na kinuha niya sa kanilang bahay nang umalis ang kanyang ama upang sumugal sa isang sabungan. Hindi siya at si Chris nagtagal dito sa bahay ni Dean. Sapagkat naghihintay ang mga magulang ni Chris sa kanilang pagdating.

Sinirado ko ang tarangkahan at tumungo sa balkonahe. Huminto ako sa paglakad nang nagvibrate ang cellphone sa aking bulsa. Natakot ako nang ang miss call ay galing kay Tito Tomas. Merong dumating na text pagkatapos.

Punta ka dito sa bahay bukas ng alas otso. Kunin mo ang litrato ng mga magulang mo bago ko ito itapon kung kaya ay sunugin!

“Abe, are you alright?” tanong ni Dean.

Tumango lamang ako. Itapon? Sunugin? Hindi pwedi niyang gawin iyon. Ang demonyo talaga ng taong iyon!

Binalik ko ang cellphone sa bulsa.

Tahimik akong umupo sa sala upang samahan si Dean na manood ng balita sa TV. Nilagay ko ang aking ulo sa kanyang balikat. Hindi ko maitanggi ang aking pagkalumo. Ang mga balita ay wala pa ring pinagbago. Dalawang beses inulit ang kaso ng isang dose anyos na babae na ginahasa at pinatay.

“Ang sarap talagang putulan ng ari ng matandang iyan,” inis na sabi ni Nanay Melit nang marinig ito sa kusina. “Buti naman ay nadakip na ng mga pulis iyan bago pa makapangbiktima ng iba pa.”

Hindi ko maisip kung ano ang tumatakbo sa utak ng mga taong ito kapag ginagawa ang ganitong krimen, ang ganitong panglalapastangan. Ni minsan hindi ba sumalin sa kanilang puso’t isipan ang konsensya? Ang awa? Ang takot?

Sana mamatay nalang silang lahat

!

Chapter 20: Sa Harap Ng Demonyo

Hindi ako sumama kay Dean. Hindi ako pumunta ng eskwelahan. Ang dinahilan ko ay masakit ang aking tiyan. Hindi ko sinabi sa kanya na pupunta ako sa bahay ni Tito Tomas dahil sasama talaga siya sa akin. At malayong hindi hahantong ang lahat sa siraan ng mukha. At ayaw kong mangyari iyon. Ayaw kong magalit ang gago kong tito. Lalo’t nasa kanya ang susi sa aking pagkakapusas.

Hindi naman talaga ako babalik sa impyernong lugar na ito kung nakuha ko lang sana ang litrato ng aking mga magulang noong pinalayas ako. Napaka-importante nito sa akin. Ito lang ang nag-iisang larawan nila. At ayaw ko itong matapon sa basurahan. Lalong ayaw ko itong maging abo.

Hindi na ako nag-abalang kumatok sa pinto ng bahay ni Tito Tomas. Pumasok ako. Tahimik ang sala. Wala siya dito kagaya ng aking nakasanayan. Lumabas ba siya? Mabilis akong tumungo sa aking kwarto. Winalis ko ang pintong kurtina. Napa-atras ako nang aking nakita ang demonyo.

“Oh, Abe,” lasing na sabi ni Tito Tomas na nakaupo habang hawak ang isang bote ng alak. “Kumusta ka na? Balita ko maganda ang tinutuluyan mo ngayon.”

Hindi ko siya pinansin. Tumingin ako sa ibabaw ng maliit na drawer. Wala ang litrato ng aking mga magulang na nakaframe. “Nasaan po ang larawan ng mama at papa ko?”

Tinuro ni Tito Tomas ang isang kahon sa drawer. “Kunin mo diyan. Diyan ko tinago.” Nagbait-baitan siya sa kanyang boses. “Hindi naman ako ganoon kasama, Abe. Huwag mo lang talaga akong galitin… Huwag mo kasi akong nakawan.”

Dinedma ko siya at dali-daling hinila ang drawer. Ngunit hindi ito mabuksan. Tiningnan ko siya na tinaas ang susi na nasa kanyang daliri. “Ibigay niyo po sa akin iyan.”

“Teka lang, huwag ka ngang magmadali.” Ang boses niya ay para ng naiinis. “Ibibigay ko naman ito sa iyo.” Tiningnan niya ako na parang isa akong alipin. “Sa isang kondisyon.”

“At ano naman po iyon?” tanong ko.

“Iyan ang gusto ko sa iyo, madaling kausap,” aliw na sabi ni Tito Tomas. Nilagay niya ang bote ng alak sa sahig at binuka ang kanyang mga hita. “Alam mo na ang gagawin. Siguro naman ay hindi mo pa ito nakakalimutan.”

“Magsarili ka na lang, gago ka!” galit kong sabi.

“Alam ko na yan ang sasabihin mo.” Hinugot ni Tito Tomas ang cellphone sa bulsa ng kanyang pantalon. Nag banta siya, “Palagi na lang ba tayong hahantong dito? Kapag hindi mo ginawa ang sinabi ko, ikakalat ko ang video mo.”

Napakumot ang aking mga kamay. Gustong-gusto kong suntukin si Tito Tomas sa mukha, nagbabasakaling siya’y tumino. Pero hindi ko ito magawa. Dahil meron siyang pantakot sa akin. Ang video ng pagsubo ko sa kanya.

Ito ang aking sekreto na ayaw kong malaman ni Dean at ng aking mga kaibigan. Dahil kapag malaman nila, siguradong magbabago ang kanilang tingin sa akin. Ayaw kong makita ng mundo. Dahil pagpipyestahan nila ito. Faggot? Hindi malabong sasabihin iyan ng mga tao sa akin.

Trese anyos ako noon. Isang gabi na ako’y natulog, pinagsamantalahan ako ni Tito Tomas. Gusto kong pumiglas, ngunit mahigpit ang pagkahawak niya sa akin. Matapos niya akong binaboy, tinakot niya ako. Papatayin niya ako kapag magsumbong ako. At sa lumipas na mga araw, tuloy-tuloy ang kagaguhan na ginawa niya sa akin. Naging parausahan niya ang aking bibig. Hindi ko namalayan na nirecord na pala ng demonyo ang napakababang gawa.

Wala akong choice. Lumapit ako kay Tito Tomas at lumuhod sa pagitan ng kanyang mga hita. Hinimas-himas ko ang kanyang bukol. At nang hindi na siya makapagtimpi, binaba niya ang kanyang shorts.

Tumingin ako sa mga mata ni Tito Tomas na may bahid ng pagkamuhi pero wala lang sa kanya ito.

Kinuha ni Tito Tomas ang bote sa sahig. Lumunok siya ng alak. Niyugyog niya ang kanyang paa. “Dalian mo. Isubo mo na!”

Napilitan akong gawin ang sinabi ni Tito Tomas. Pumikit na lamang ako. Gusto kong umiyak sa aking sinapit pero pinigilan ko ang aking sarili. Ayaw kong maglabas ng kahinaan sa demonyong ito dahil paglalaruan at gagamitin niya lang ito upang makuha ang kanyang gusto.

Hinayaan ko na lang si Tito Tomas na bumayo sa aking bibig. Sinabunotan niya ang aking buhok at tinulak ako sa kanyang kahabaan. Ilang segundo, hinugot niya ang kanyang tite. Sinalsal niya ito habang nakadampi sa aking pisngi. Pumikit ako at sinirado ang aking bibig. Narinig ko siyang umungol habang sinabugan ang aking mukha ng tamod.

Nang tapos na si Tito Tomas, tumayo ako. Kinuha ko ang kumot sa kama at nilinis ang aking mukha.

“Sa susunod ulit, Abe.” aliw na sabi ni Tito Tomas. “Tatawagan lang kita kapag libog ako.” Hinagis niya ang susi sa akin.

Tumungo agad ako sa drawer at binuksan ito. Kinuha ko ang litrato ng aking mga magulang. “Wala na pong susunod,” diretso kong sagot. “Pagtinawagan niyo ako o kahit text man lang, magsusumbong po ako sa pulis na nagbebenta kayo ng drugs.”

“Ang bilis mo ring matuto no, gago ka?” insultong tawa ni Tito Tomas. “Pero sige, isumbong mo ako. Ikakalat ko itong video mo. Meron akong mapagtataguan. Pero ang kahihiyan na makukuha mo, wala!”

Napatahimik na lamang ako sa aking kinatayuan. Tama siya. Walang mapagtataguan ang kahihiyan. Mas mabuting mamatay nalang. Dali-dali na lamang akong naglakad patungo sa kurtinang pinto ng kwarto upang lumabas. Ngunit nabigla ako nang may sumulpot na tao.

Kanina pa siya sa sala? Narinig ba niya ang pag-uusap namin? Nakita ba niya ang lahat?

“Pre. Nandiyan ka pala,” tugon ng lalake kay Tito Tomas. Tiningnan niya ako, “Abe, ikaw ba iyan?” Ginulo niya ang buhok ko. “Ang laki mo na ah.”

“Tito Balong,” malamig na sambit ko.

Si Tito Balong ay kumpare ni Tito Tomas. Ang pagkakatanda ko ay umalis siya sa barangay, pitong taong gulang pa lamang ako. Hindi ko alam kong ano ang rason pero sabi ng aming mga kapitbahay, umuwi daw siya ng probinsya upang doon magsaka.

Nag-vibrate ang aking cellphone. Kinuha ko ito sa aking bulsa. Si Dean. Hindi ko sinagot ang kanyang tawag. Nang ipapasok ko na ito sa aking bulsa, dumalas ito sa aking kamay. Bwesit!

Dinampot ko ito malapit sa kinatayuan ni Tito Balong. At napansin ko ang bite mark sa kanyang alak-alakan. Mariin ko itong tiningnan. Nanginig at nanlamig na lamang ang aking katawan.

Si Tito Balong ang sumaksak kay Tita Mel? Kaya pala ilang araw pagkatapos ng libing ni Tita Mel ay umalis siya sa barangay. Bumalik ako sa pagtayo at tiningnan si Tito Balong. Napakagat ang aking ngipin. Kinontrol ko ang aking sarili at umalis.

Nanghina at nahilo ako habang naglakad palayo. Para akong madadapa. Sinandal ko ang aking likod sa isang pader at umiyak. Gusto kong sabihan si Tito Tomas pero hindi iyon maniniwala sa akin. Sa kitid ng kanyang utak, baka kampihan pa niya si Tito Balong. Lalo’t pagpaparaos lang ang hanap ng gago sa akin.

“Ang mga gagong iyon!” galit at iyak kong sambit. Humarap ako sa pader. Sinuntok ko ito. Dumugo ang aking kamay. Pero hindi ko naramdaman ang sakit. Mas masakit na wala akong magawa sa harap ng dalawang demonyo.

Chapter 21: Payo Ng May Karanasan

Maliit lang ang aking nakain. Kahit naghanda si Nanay Melit ng masasarap na mga pagkain. Corned Beef. Ham. Sausage. Nawalan ako ng gana dahil sa nangyari kahapon. Sumabay ako kay Dean na pumasok sa eskwelahan. Ngunit sa loob ng kotse, tahimik lang ako. Nagdasal na walang tawag o text na darating ngayong araw galing kay Tito Tomas.

Napa-isip ako na sana mamatay na lang ang gago. Sana mabaril siya ng pulis. Sana masagasaan siya ng truck. Sana masaksak siya ng magnanakaw. Alam kong masama ang maghiling ng kapahamakan sa isang tao pero matagal na akong walang paki-alam. Hindi naman ako makukulong nito.

“Abe, huwag ka na lang kayang pumasok?” Tiningnan ako ni Dean ng may pag-aalala. “Masakit pa rin ba ang tiyan mo? Meron ka bang ibang niraramdam na sakit?”

“Wala naman akong sakit, Dean!” inis kong sagot. Napalakas ang aking boses. Saglit na dumapo ang aking tingin sa kanyang mga mata. “Patawad. Meron lang akong iniisip.”

“What’s causing you trouble?” tanong niya. “Pwedi mo naman akong pagsabihan. I am here to listen. Lalo na ngayon na magboyfriend na tayo.”

Nginitian ko si Dean at hinalikan sa pisngi. “Alam ko. Pero ako na ang bahala. Kaya ko na ito.” Kinagat ko ang aking labi dahil ang aking sinabi ay salungat sa aking nararamdaman.

“Pero sabihan mo agad ako kapag hindi mo na kaya,” tugon ni Dean. “Sabi nga nila, mas magaan ang bagahi kapag dalawa ang nagbuhat.”

Kung sana meron lang akong lakas ng loob na sabihin kay Dean ang totoo. Pero wala. Hindi naman kasi ito laro. Takot ako na layuan niya ako. Takot ako na pandirian niya ako. Hindi ko alam kong hanggang kailan ko ito kikimkimin pero ang mahalaga ay nasa tabi ko siya ngayon.

Binalin ko ang tingin sa harap. Pinagmasdan ko ang isang kotse na mabilis ang takbo. Lumiko ito sa isang kurbada at nawala. Sana pweding takbuhan ang aking problema. Sana ganoon lang kadali.

Ang paborito kong oras tuwing nasa eskwelahan ay alas dose ng tanghali. Kasi kasabay ko sina Dean, Becca, at Chris na kumain sa canteen. Marami kaming napag-uusapan mula sa subjects patungo sa kung saan-saan. TV shows. Kaklase. Sex. Pero ang bukang-bibig namin ngayon ay ang nangyari sa pag-uusap ni Becca sa mga magulang ni Chris.

Masaya ako sa aking narinig na si Mr. and Mrs. Damiles ay hindi tumutol. At binigyan ni Mrs. Damiles si Becca ng mga produktong may brand na Mary Kay. At agad namang ginamit ng maganda kong kaibigan ang regalo. Pero ang mas masaya nang sinabi ni Becca na pinaubaya ni Mr. Damiles sa kanya ang pagpuno sa pagkukulang nila kay Chris. Iyon ang pagmamahal. Hindi nila na ipadama ito sa kanilang anak dahil sa kanilang mga trabaho.

Ang masinsinan nilang usapan ang naging daan upang maintindihan ni Chris na ang lahat ng ginagawa ng kanyang magulang ay para bigyan siya ng magandang kinabukasan.

Natanaw ng aking mga mata si Bobby na umupo sa isang gilid. Wala siyang kasama kung kaya’y tinawag ko siya na umupo sa tabi namin. Hindi naman niya tinanggihan ang aking alok. Dali-dali niyang nilagay ang kanyang inorder sa lamesa. Isang cup ng kanin. At ginisang gulay.

Napatingin ako kay Dean, Becca, at Chris. Sa kanilang ekspresyon, hindi rin sila makapaniwala. Kinuha ni Bobby ang isang upuan sa katabing lamesa at tumabi sa akin. “Salamat, guys. Hindi naman talaga ako dito manananghalian kaso napilitan lang ako dahil ang lakas ng ulan sa labas.”

“Walang problema,” sabi ni Dean.

Pinanood namin siyang kumain ng dahan-dahan. Wala sa amin ang nagsalita. Meron ba siyang nakain na kung ano?

Tumingin si Bobby sa bawat isa namin. “Ah, ito ba? Nagda-diet na ako. Napagtanto ko kasi na kailangan kong mag-adjust. Hindi naman kasi sa akin umiikot ang mundo.”

Inabot at hinawakan ni Becca ang kamay ni Bobby. “Pero kahit ganon, tandaan mo. Meron ding oras na hihinto ang mundo sa pag-ikot ng dahil sa’yo.”

“Saan mo naman napulot iyan?” tanong ni Dean. “Iyan ba ang epekto kapag nagka-boyfriend?”

“Huwag ka ng manukso,” tugon ni Becca. Tiningnan niya ulit si Bobby. “Basta darating din ang araw na ikaw naman ang titingalain.”

“Tama si Becca,” dagdag ko. “Promise, malayo ang mararating mo sa iyong talento, Bobby.”

“Grabe naman kayo makapayo,” wika ni Bobby. “Ano bang nakain niyo?” Bumulong siya. “Brownie ba?”

Napangiti na lang kami sa nasabi ni Bobby. At hinayaan namin siyang ubusin ang kanyang pagkain bago umalis ng canteen.

Bakante ako mula ala una hanggang alas dos. At sa oras na ito ako ay nasa Guidance Office. Myembro ako ng isang club. Peer Counselor Council. Dito, marami na akong nasaksihang mga daing. Bullying. Depression. Discrimination. Lovelife. At iba pa.

Naka-focus ako sa mga paperworks nang pumasok si Madi na pinapahiran ang mukha ng kanyang kamay. Umiiyak siya.

Pinaupo ko si Madi at binigyan ng tissue. Lumapit si Mrs. Malumanay at tumabi sa kanya. Hinimas niya ang kanyang likod upang paga-anin ang kanyang loob. “Anong problema? Bakit ka umiiyak?”

“Ma’am, hindi ko na po kaya,” paunang sabi ni Madi. “Ang hirap talaga ng mga accounting subjects. Kahit ginagawa ko na po ang lahat, hindi pa rin ako nakakuha ng pinakamatatas na marka.”

“Madi, alam mo na naman siguro na ang pag-aaral ay hindi lamang tungkol sa grado,” sagot ni Mrs. Malumanay. “Ito’y higit pa diyan.”

“Alam ko naman po, Ma’am,” iyak-iyak pa ring sabi ni Madi. “Pero ang mga magulang ko po kasi pini-pressure ako. Kagabi sinumbatan nila ako. Alam ko naman po na hindi ako katulad ng aking mga kapatid.”

“Kung ganon, kailangan mong ipa-realize sa kanila,” payo ni Mrs. Malumanay. “Nakita ko ang mga pininta mo sa iyong instagram account. Ang gaganda. Pero meron kapang hindi na pinta.”

“Salamat po, Ma’am.” Tumahan si Madi. “Pero ano po ang ibig mong sabihin?”

“Subukan mong ipinta ang mga magulang mo. Sigurado mapapa-isip sila na mali sila,” wika ni Mrs. Malumanay.

Tumahimik si Madi. Ilang segundo, tumango siya at hinagkan si Mrs. Malumanay. “Salamat po.” Tumingin siya akin at nilapitan ako.

“Huwag kang mag-alala, hindi ko ipagkakalat sa kanila ang nakita kong side mo,” mahina kong sabi. “At tsaka tama lang na pumunta ka dito.”

“Salamat.” Hinalikan niya ako sa pisngi.

“Huwag kang mag-alala, hindi naman kita aagawin kay Dean.” Ngumiti si Madi. “Pasasalamat ko iyon sa pag-imbeta sa akin sa basement.” Umalis siya agad.

Magkaklase kami ni Madi. Parehas kasi kami ng kursong kinuha. Accountancy. Ang daing niya kanina ay totoo. At sa aking panig, nakakatuyo ng utak ang mga subjects na puro numero. Kung alam ko lang, edi sana nag IT na lang ako.

Hindi naman ako naguluhan sa paghalik ni Madi sa aking pisngi dahil ang pagkakilala ko sa kanya, totoo siya sa kanyang mga salita.

Bumalik ako sa aking upuan. Nagring ang aking cellphone. Ang hula ko si Dean ang tumawag sa akin. Ngunit bigla na lamang akong nanlumo. Si Tito Tomas. Sabi niya sa text, kapag hindi ako pumunta bukas sa kanyang bahay, isi-send niya sa aking mga kaibigan ang video scandal.

Tumulo na lamang ang aking luha. Kailangan na itong matapos… Hindi niya pweding paulit-ulit akong takutin upang magawa ang kanyang kagaguhan… Pinahiran ko ang aking mukha nang lumapit si Mrs. Malumanay sa akin.

“Anong problema, Abe?” Hinawakan niya ang aking likod. “Sabihin mo. Hindi pweding natutulungan ko ang ibang estudyante at ikaw hindi.”

“Wala po ito, Ma’am.” Humiwalay ako kay Mrs. Malumanay. “Pero may itatanong lang po ako.”

“Ano iyon?” tanong niya.

“Kapag huling araw ko na po ito,” pauna kong wika. “Ano po ang dapat kong gawin?”

“Para sa akin mas maganda kung ibuhos mo ang iyong huling araw sa mga taong mahal mo. Umupo kasama sila. Kumanta kasama sila. Kwentuhan kasama sila. Kahit simple lang ang mga ito, nagiging espesyal naman kapag katabi mo sila.”

“Nagawa mo po ba ang mga bagay na ito bago namatay si…” Hindi ko matuloy ang pangalan ni Jared na kanyang nag-iisang anak na namatay sa hazing, isang taon ng nakalipas.

“Hindi, Abe,” sagot ni Mrs. Malumanay. “Bago kasi nangyari sa aking anak iyon, nag-away kami sa bahay… Pinagsisihan ko iyon.” Umangat ang mga balikat niya. “Kung kaya, isipin mo na ang iyong bawat araw ay huling araw mo na kasama sila.”

Kitang-kita ko sa mga mata ni Mrs. Malumanay ang lungkot. “Patawad po Ma’am. Nang dahil sa akin ay na-isip niyo ulit ang nangyari kay Jared.”

“Wala kang dapat ipagpatawad, Abe.” Tinapik niya ang aking balikat. “Walang araw na hindi ko naiisip ang aking anak.” Nagpeke siya ng ngiti at nagdahilan na bibili ng pagkain sa canteen.

Bumalik ako sa aking upuan. Nilagay ko ang aking mga dokumento sa isang drawer ng lamesa. Kinandado ko ito bago umalis sa Guidance Office. Kailangan kong makita si Dean.

Chapter 22: Kasabay Ng Ulan

Engineering ang kinuha ni Dean. Para sa akin, bagay sa kanya ang kursong ito. Constant learner kasi siya sa technologies. Nasa labas ako ng isang classroom, naghintay na matapos ang kanyang klase. Huling subject na niya ito. Tumingin ako sa aking relo. Alas kwatro na. At agad tumunog ang bell.

Nakatingin ako sa pinto. Minasdan ang bawat estudyante na lumabas hanggang nakita ko ang mukha niyang nagpapalambot sa aking katawan.

Ngumiti siya at tumungo sa akin. “Kanina ka pa ba diyan?” Inakbayan niya ako. “Parang nanibago ako kasi usually ako yung naghihintay sa’yo.”

“Hindi naman siguro masama kong gagawin ko ito paminsan-minsan,” ngiti kong sagot. Huminto ako sa paglakad at kumiwala sa kanyang akbay. Tinanaw ko ang kanyang mga mata. “Pwedi ba tayong umalis na ng eskwelahan?”

“Bakit naman? May problema ba? Paano ang last subject mo?” sunod-sunod niyang mga tanong.

“Wala na man akong problema,” pagsinungaling ko. “At huwag mo na ding aalahanin kung hindi ako papasok sa aking last subject dahil tiwala naman ako na hindi ako babagsak sa isang absent lamang.”

“Saan naman tayo pupunta?” tanong niya.

“Ako ang bahala.” Tinapik ko ang kanyang tiyan.

Bumaba kami ni Dean galing sa ikatlong palapag ng gusali at tumungo sa parking area. Pinindot niya ang remote ng kotse. Pumasok kami. Mabaho at mainit sa loob kung kaya tinurn-on ko ang maliit na aircon.

“So, saan nga tayo?” pangungulit na tanong ni Dean. “Hindi naman tayo pwedi sa basement kasi nasa eskwelahan pa si Chris. Sa mall ba? Sa cafe? Sa restaurant? Ililibre mo ako?”

“Wala sa nabanggit mo,” ngumiti ako. “Bumiyahe ka na lang sa highway palabas nang siyudad at huwag magtanong. Kapag nagawa mo iyon, ililibre kita ng masarap. Sigurado, hindi mo ito malilimutan.”

“Sabi mo ’yan.” Pina-andar ni Dean ang kotse, hindi makapaghintay sa kanyang gantimpala.

Habang nasa kalagitnaan kami ng biyahe, sinaksak ni Dean ang isang USB. Nilakasan niya ng kaunti ang volume ng stereo. Ngumiti ako dahil napakaganda sa tenga ng instrumental song. Narinig ko din ito paminsan-minsan sa radyo.

“Saan mo naman ito nakuha?” tanong ko.

“Kay Bobby,” sagot niya. “Noong gabi na napa-away kayo ni Chris, kung natatandaan mo pa, lumapit ako sa kanya. Humingi ako sa kanya ng mga ganitong musika. Sa tingin ko kasi, kailangan din natin ng ganito paminsan-minsan.”

“Anong title nga nito?” tanong ko.

“Kiss The Rain by… Yirumi?” sabi niya. Hindi siya sigurado sa saktong pangalan ng pianist.

Binalin ko ang tingin sa kanang bintana at tahimik na minasdan ang mga puno at halaman. Ang mga ito’y parang berdeng tubig na umagos habang mabilis na dinaanan. Buhay na buhay ang paligid. Nalihis ang aking atensyon sa isang hamog sa salamin. Tumulo ito pababa hanggang dumikit sa isa pa.

Naging isa sila. Malaki. Malinaw.

Wala na akong makitang bahay nang mas lumayo kami sa siyudad. Bumuhos ulit ang malakas na ulan. At sa bandang kaliwa, natanaw ko ang putik-putik na daan.

“Lumiko ka diyan,” madahan kong utos.

Hindi nagtanong si Dean habang ginawa ang aking sinabi. Siguro ay pinanghahawakan niya ang paglibre ko sa kanya.

Huminto ang kotse sa isang liblib na bakanteng lote. Napalibutan ang paligid ng mga puno. Lumabas ako sa sasakyan at nagtampisaw sa ulan. Inunat ko ang aking mga braso at sumigaw sabay tawa. Ito na ang huli. Tumingin ako kay Dean na nasa loob.

“Lumabas ka na!” sambit ko.

Ilang saglit ay nakita ko siyang ngumiti. Binuksan niya ang pinto. Inabot ko sa kanya ang aking kamay. At nang hinawakan na niya ito, hinila ko siya.

Hinawakan ni Dean ang aking mga bewang. Ang kanyang noo ay dumikit sa akin. “So, we’re going to play… dance… and sing in the rain?”

“No. We’re going to have sex in the rain,” lambing kong sabi habang ang dulo ng aking ilong ay tumama sa kanya. Dama ko ang init ng kanyang hininga. Hinalikan ko siya agad hanggang nadiin ang kanyang likod sa nakasaradong pinto ng kotse. “I want to feel you again inside of me.”

“You miss mine so badly?” panunukso niya. Hinalikan niya ako ng mariin habang pinagpalit ang aming posisyon. Ang kanyang katawan ay dumikit sa akin. Dama ko ang init kahit nabalot ito ng basang damit. “But seriously, hindi naman ako manhid.” Tiningnan niya ako sa mga mata. “I’ll help you ease your trouble,” mahina niyang wika.

Tahimik kong tinanggal isa-isa ang botones ng puting long sleeve ni Dean habang nakakulong ako sa gitna ng kanyang matitikas na mga braso. Hinalikan ko siya ulit habang hinubad ang kanyang damit. Sinampay ko ito sa side mirror.

Mabilis na hinubad ni Dean ang kanyang sando. Dinikit niya ulit ang kanyang mga labi sa akin. Ang kanyang mga kamay ay marahang gumapang sa aking katawan hanggang ang mga ito’y tinaas at hinubad ang aking t-shirt.

Nagpatuloy kami sa aming paghahalikan habang ang aming mga himas ay marahang pinaramdam sa aming mga katawan ang init na dala nito. Dumapo ang aking isang kamay sa kanyang harapan . Hindi na ako nag-abalang tanggalin ang nag-iisang botones ng kanyang pantalon sapagkat siya na ang gumawa.

Binaba ko ang zipper ng kanyang pantalon at pinaramdam ang init ng aking kamay sa natutulog niyang alaga. Nagising ito ilang segundo hanggang gusto ng kumiwalas sa masikip na boxer brief.

Hiniwalay ni Dean ang kanyang mga labi sa akin. Kahit hindi man niya sabihin, alam ko na kailangan ko ng bigyan ng atensyon ang kanyang alaga. Dahan-dahan akong lumuhod. Nabusog ang aking mga mata sa napaka-seksing tanawin.

Binaba ko ang pantalon at boxer brief ni Dean. Tinutukan agad ako ng kanyang tite. Hinawakan ko ang base nito at sinagad na sinubo. Hindi pa din ako nagsawa at magsawa na marinig ang napakalalaking ungol niya.

“Abe, ang sarap mo talagang sumubo,” sabi ni Dean. “Hahanap-hanapin ko talaga.”

Patuloy ako sa pagatras-abante ng aking bibig habang nakatingin sa nasasarapang mukha ni Dean. Tang-ina! Ang seksi ng lokong ito. Nang ginalaw ko ang aking dila, napalakas ang kanyang bruskong ungol. Hindi siya nagpigil sa kanyang boses dahil wala namang makaririnig.

Sinandal ni Dean ang aking ulo sa pinto ng kotse. Pumikit na lamang ako nang bumayo siya sa aking bibig. Hindi ako nabilaukan dahil marahan niya itong ginawa. Sa huling abante ng kanyang tite, sumisid ito hanggang sa aking lalamunan.

“Uuuggghhh!” magaspang niyang ungol.

Hinugot ni Dean ang kanyang tite. Pinatayo niya ako at hinalikan. Binaba niya ang aking pantalon at underwear ng sabay at hinubad ko ito. Nilagay ko ito sa bubong ng kotse.

Sinunggaban agad ako ng halik ni Dean. Habang ang dulo ng aming mga tite ay nagdampian. Mas idiniin niya ako sa pinto ng kotse kasabay ng paghagod ng kanyang dila sa akin. Dama ko ang bawat pintig ng kanyang puso.

Pinatalikod niya ako pagkatapos. Ginamit niya ang tubig-ulan sa aking balat pampadulas. Pinasok niya ang kanyang kamay sa aking butas. Isa. Dalawa. Tatlo ulit. At habang ginawa niya ito, hinalikan at sinipsip niya ang aking leeg.

Tumigil siya at bumulong, “Ipapasok ko na.”

Tumango ako. Ngunit napakagat ako sa ngipin at nanlaki ang aking mga mata nang diniretso niyang pinasok ang kahabaan ng kanyang matabang tite sa aking butas.

Nagsimula na siyang bumayo. Ininda ko na lamang. Dahil alam kong sa bawat labas-masok ng kanyang tite sa aking butas, sarap ang kanyang nalasap.

Lumakas ang ihip ng hangin. Pero hindi namin inalintana ang ginaw na dala nito. Sapagkat ang natikman niyang sarap at kakaibang init ay unti-unti ko na ding naramdaman.

“Dean,” halinghing ko.

“Fuck! Say my name more, Abe,” hingal niyang sabi. Bumilis ang kanyang pagkayod sa aking butas na para bang nanggigigil at dinilaan ang aking tenga.

Pa-ulit ulit kong sinambit ang pangalan ni Dean. Hindi na ako nagprotesta sa kanyang marahas na pag-ulos sapagkat palagi ng natatamaan ng kanyang tite ang spot na nagpapadeliryo sa akin.

Hinugot ni Dean ang kanyang tite. Humingal siya at kinontrol ang kanyang hinga. Siguro ay ayaw pa niyang magpalabas. Humarap ako sa kanya upang salubungin ang mapupula niyang mga labi.

Habang nagpalitan kami ng laway, sinalsal niya ang aking tite. Ang isa niyang kamay ay hinimas ang aking dibdib. Nakaka-adik ang kanyang pagromansa. Hindi ko mapigilang purihin siya sa aking isipan.

Ilang segundo, nang ang aming mga dila ay tapos ng maglaban, hinalikan niya ang aking noo. “I’ll carry you,” malambing at ngiti niyang sabi.

Chapter 23: Getting Wild

Binuhat ako ni Dean at sinandal sa pinto ng kotse. Ang aking mga binti ay nakasabit sa kanyang balikat. Ang aking mga kamay ay nakahawak sa kanyang magkabilang bewang.

Habang sagad ang pag-ulos ng kanyang tigas na tigas na tite sa aking butas, hinawakan niya ang aking pisngi at binigyan ako ng matinding halik. Ang dila niya ay tila inalipin ang akin.

Nagpatuloy ang aming laplapan ng ilang minuto hanggang kaming dalawa ay kinapos na ng hangin. Malinaw sa aking tenga ang kanyang paghinga habang ako’y nakapikit. Ang init na dala nito ay dumagdag sa aking libog.

“Tang-ina, Dean. Isagad mo pa!” hingal kong utos. Ungol lang ako ng ungol nang binilisan na niya ang ritmo ng paglabas-masok ng kanyang tite sa aking butas.

“Fuck, Abe. Your squeezing my dick!” hingal niyang tugon. “If you continue doing it, I might…”

Hindi natuloy ni Dean ang kanyang dapat sabihin. Nanigas ang kanyang katawan. Wala na siyang nagawa kung hindi ibaon ang kanyang tite sa aking butas. “Haaarrggghhh!” damuho niyang ungol habang inabunuhan ako ng mainit na tamod.

Nanghina siya habang hiningal. Pilit niyang binalik ang ritmo ng kanyang paghinga. Ngumiti siya at hinalikan ako saglit. “Doon tayo sa harap ng kotse.” Binuhat niya ako. Hindi niya hinugot ang kanyang tite sa aking butas habang siya ay naglakad. Pinaupo niya ako sa dulo ng hood ng kotse.

Hinugot ni Dean ang kanyang alaga. Pinalitan niya ito ng tatlong daliri. Ang isa niyang kamay ay sinalsal ang aking tite habang hinalikan ako ulit. Hindi na ako nakaramdam ng sakit. Ginamit niya ang tamod sa aking loob upang mabilis at swabe ang paglabas-masok ng kanyang mga daliri.

Para akong mabaliw sa kanyang ginawa. Pinikit ko na lamang ang aking mga mata. Nilasap ang kakaibang sarap na pinatamasa niya sa akin. Humiwalay ako sa kanyang mga labi. “Dean. Tang-ina! Malapit na ako.” Hiniwas ko ang aking ulo nang hindi ko na mapigilang magpakawala.

Naramdaman ko ang pagdikit at pagtulo ng mainit kong tamod sa aking dibdib. Humiga ako sa hood ng kotse, malalim ang bawat hinga.

“Ang seksi talaga ng Babe ko kapag nanghina,” puri niya bago dinilaan ang aking dibdib na may tamod. Dinikit niya ang kanyang mga labi sa akin. At pinagsaluhan namin ang aking katas.

Malakas pa rin ang buhos ng ulan. Wala pa rin sa aming dalawa ni Dean ang gustong pumasok sa kotse. Nakahiga siya sa aking katawan. Pumikit ako at dinama ang pagbagsak ng bawat patak ng tubig-ulan sa mainit kong balat.

“Ano, pumasok na tayo sa kotse?” tanong ko.

“Hindi pa pwedi, unang beses natin ’tong magsex sa labas kung kaya’y lubos-lubusin na natin,” sabi niya.

Napalunok na lang ako ng laway. Ang agresibo naman ng lokong ito kapag tungkol sa sex.

“Diyan ka lang,” utos niya bago tumayo.

Tiningnan ko siyang binuksan ang pinto ng kotse. May kinuha siya dito. Tumabi siya sa paghiga sa akin at pinakita ang isang bote. Liquid Gold.

Binuksan ito ni Dean at sinimhot ng ilang beses. Binigay niya ito sa akin pagkatapos. Sinimhot ko rin ito sa unang pagkakataon. Nakaramdam ako ng init sa aking katawan. Nakakarelax ngunit nakakalibog din.

Tiningnan ko ang mukha ni Dean. Hinatak ko ang aking tingin pababa sa kanyang katawan. Bumungad sa akin ang kanyang nakatayong alaga. Napakadelikado

pala ng bagay na ito. Tinapon ko ang bote. Hindi naman siya umangal sapagkat nagawa na nitong palibugin siya ulit.

Bumaba si Dean sa kotse. Binuka niya ang aking mga hita at hinatak patungo sa armas niyang handa na. Nanlaki na lang ang aking mga mata nang diretso ang pasok ng kanyang tite sa aking butas. Hindi ako nakaramdam ng hapdi. Epekto rin ba ito ng boteng iyon?

Diniin ni Dean ang aking mga braso sa hood ng kotse upang matanaw ang aking katawan. Sagad at marahas ang kanyang pagbayo sa aking butas. “Haah! Haah! Fuck!” hingal niya.

Napaliyad ako nang paulit-ulit niyang sinalpak ang kanyang mala-batong tite sa aking butas. Pero hindi masakit kagaya noong una. Siguro, dahil ito sa bote at tamod sa aking butas. Hindi na ako nagreklamo dahil tiwala naman ako na makakaramdam ako ng sarap kalaunan. Tumingin ako sa mukha ni Dean. Sobrang nasarapan siya, naglalaway. Masaya ako.

Tumigil si Dean sa pagdiin ng aking mga braso. Hinawakan niya ang aking magkabilang alak-alakan. Sagad pa rin ang kanyang bawat bayo. Parang gusto ng kanyang tite na makasisid pa lalo sa kailaliman ng aking butas.

“Fuck!” mura ko nang sunod-sunod na natamaan ng kanyang tite ang kung ano na nagpapadeliryo sa akin. “Ituloy mo lang, Dean, please…” Sinalsal ko ang aking tite. “Tang-ina! Sige pa.”

Tinupad ni Dean ang aking paki-usap. Sinabayan din niya ito ng mga matinding pagkadyot. “Ahhhh!” Unang kadyot. “Ugghhh!” Ikalawang kadyot. “Tang-ina!” Ikatlong kadyot. Walang nang kumawala sa aking bibig maliban sa mura at ungol. Ngunit alam kong ito ang gusto niya.

Huminto si Dean at pinahiran ang kanyang mukha. Hinawakan niya ang aking magkabilang bewang at nagpatuloy. Naging mabilis ang pag-indayog ng kanyang katawan sa pagbarurot. “Fu-uck!” Magaspang niyang ungol. “Malapit na ako!”

Napanganga na lamang si Dean habang nagpaputok ng tamod sa aking kaibuturan. Ramdam ko sa bawat pintig ng kanyang tite ang dami ng kanyang nilabas. Parang napuno ang aking butas. Sinundan ko siya. Nanginig ang aking kalamnan nang sunod-sunod ang pagtalsik ng aking tamod. Para akong naligo sa sariling katas sa dami.

Hiningal kami pareho. Habang nakaunat at nakahiga ang aking mga braso sa hood ng kotse, hinugot ni Dean ang kanyang tite sa aking butas. Dama ko ang paglabas at pagtulo ng kanyang katas mula dito. Humiga siya sa aking katawan.

“I love you,” bulong niya sa aking tenga.

Ngumiti ako. Dahil ang mga katagang binitawan niya, kahit ulit-ulitin ko itong bigkasin sa aking isipan, ay hindi nakakasawa. Hindi ko malilimutan ang tatlong salitang ito. Pati ang kanyang boses, ang kanyang init, ang kanyang pagmamahal. Gusto kong umiyak pero ayaw kong makahalata siya. Patawad, Dean. Ngunit ito na ang huli.

Nang nakabawi ng lakas, tumayo kami at kinuha ang mga damit sa side mirror at bubong ng kotse. Pumasok kami sa back seat at nagbihis. Buti na lang ay naglagay si Nanay Melit ng mga damit sa isang bag kung sakaling may hindi inaasahang pangyayari kagaya ng ulan.

Tiningnan ko ang mukha ni Dean. Nakahayag ang kanyang mga ngipin. Alam kong masaya siya sa aming ginawa pero gusto kong marinig ang mga salitang ito. “Nasiyahan ka ba?”

“Ano ba namang tanong iyan? Of course, I’m happy. Superb happy, in fact.” Sinuot niya ang asol na t-shirt. “We just had sex outside. It’s daring and hot… Let’s do it again sometime.”

Ngumiti na lamang ako at binigyan siya ng tukang halik kagaya ng unang pagnakaw niya ng halik sa akin. How ironic, dito rin nangyari sa kotse.

“Yun lang?” tugon niya.

Adik ata ang lokong ito sa french kiss. Pinagbigyan ko siya.

Diniin ko ang aking mga labi sa kanya at tinikman ulit ang kanyang lasa.

Huminga ako ng malalim sabay ngiti pagkatapos. Tinapik ko ang kanyang tiyan. “Sige na, magmaneho ka na.” Tumingin ako sa windshield. Tumigil na pala ang ulan.

Pina-andar ni Dean ang kotse. Hindi na kami nagtagal sa bakanteng lote. Nang nasa highway na kami, biglang tumunog ang aking cellphone. Parang may daga sa aking dibdib ng narinig ko ito dahil si Tito Tomas ang aking hula na tumawag.

“Abe, sagutin mo, baka si Nanay Melit ’yan,” sabi ni Dean. “O baka si Chris.”

Kinuha ko ang cellphone sa aking bulsa. Hindi ko pinahalata kay Dean ang pag-alala sa aking galaw. Tiningnan ko kong sino ang tumawag. Si Becca lang pala. Lumuwag ang aking dibdib. Umubo ako bago pinindot ang answer button. “Hello?”

“Abe. Nasaan ba kayo ni Dean?” tanong niya.

“Ano daw?” tanong ni Dean.

Ni-loudspeaker ko ang tawag. “May pinuntahan lang kami. Pero pauwi na kami ngayon. Bakit ka napatawag?”

“Nandito kami sa bahay niyo,” sagot ni Becca. “Nag-alok si Chris na lumabas tayong apat.”

“Yes. My treat.” Boses ni Chris na na-aaliw.

“Sabi mo ’yan!” sagot ni Dean. “Maghintay lang kayo diyan. Bago pa man mag 5:30pm nandiyan na kami.” “Sige. Ingat kayo sa biyahe,” tugon ni Becca bago tinapos ang tawag.

Binilisan ni Dean ang takbo ng kotse. Hindi naman kasi pa liko-liko ang daan at isa o dalawa lang ang sasakyan na aming nakakasalubong. Binagalan lang niya nang nakarating na kami sa siyudad.

Chapter 24: Savage Na Kalokohan

Nang dumating kami sa bahay, tinanaw namin ni Dean si Becca at Chris sa salaming bintana na nanood ng palabas. Sinandal ni Becca ang kanyang ulo sa dibdib ni Chris. Kulang na lang, langgamin ang dalawa.

Pumasok kami sa loob. At napataas na lang ang dalawa kong kilay nang hindi na sila naglumpungan. Ngayon pa sila mahihiya na sila na. Pinaghintay namin sila sapagkat kailangan naming maligo ulit.

Wala kaming inaksayang segundo. Pumunta kami ni Dean sa kwarto. Naghubad. Nagshower. At nagbihis ng bagong damit. Bumaba kami sa hagdanan at pumunta sa kusina.

“Nay, huwag na po kayong magluto para sa amin,” sabi ni Dean. “Doon muna kami sa labas kakain. Manlilibre kasi si Chris.”

“Oh, sige,” sagot ni Nanay Melit. “Huwag kayong masyadong magpapagabi.”

“Opo, Nay,” wika ko.

Lumabas kaming apat sa bahay. Sumakay si Becca at Chris sa kotse ni Dean. Motorsiklo kasi ang kanilang ginamit. At mabuti na nilagay ko ang mga basang damit namin ni Dean sa basket kung hindi, raragasaan na naman kami ng panunukso ni Chris.

Nang nasa sentro na kami ng siyudad, naghanap kami ng magandang makainan. Libre kasi, kung kaya pinili namin ang isang mamahaling restaurant. Pumasok kami. Wala masyadong tao. Mayayaman lang kasi ang nakaka-afford.

Umupo kami malapit sa salaming pader. Lumapit sa amin ang isang waitress. Umorder kami ng iba’t-ibang pagkain. Grilled Pork Tenderloin. Sauteed Chicken & Shrimp. Lobster Mac & Cheese. Pistachio Crusted Salmon. Sa pangalan pa lang, hindi na makapaghintay ang aking sikmura.

Ilang minuto, nasa hapag-kainan na namin ang aming mga inorder. At sa kalagitnaan ng kainan, nasaksihan ko ang maliit na lambingan ni Becca at Chris. Nagsubuan sila ng pagkain. Tiningnan ko si Dean. Inikot niya ang kanyang mga mata. Ang cute.

“Abe, saan ba kayo kanina talaga?” tanong ni Becca. “Nagdate ba kayo?”

Napaubo ako. Kumuha ako ng tubig at uminom. “Bakit mo naman na itanong ulit?” Tumingin ako kay Dean. “At hindi kami nagdate.”

“Wala lang,” sagot niya. “Gusto ko lang mag-open ng magandang pag-uusapan.”

“Abe is right, walang date na nangyari,” wika ni Dean. “We’re just dancing, playing, and singing in the middle of nowhere while raining. Boring, diba?”

Tumango na lang si Becca. Habang ako ay gusto ng sapakin si Dean. Hindi kasi marunong magsinungaling ang loko. Tumingin ako kay Chris. Ang ngiti niya ay yung tipong nanunukso matapos malaman ang isang bagay.

“But how about you? Kumusta ang pagtira mo sa bahay ni Chris?” tanong ni Dean.

Buti naman, nalihis ng loko ang usupan. Tumingin ako kay Chris na tumahimik. Ang hilig niyang manukso pero takot siyang matukso. “Oo nga. Wala bang ginawang kababalaghan ito?” Ngiti kong tanong sabay turo sa kanya ng tinidor.

“Ano ba kayo, walang nangyaring ganon.” Tumawa si Becca. “Sa ngayon, sapat na sa amin na kasama namin ang isa’t-isa.” Tiningnan niya si Chris nang may pagkalagkit.

“Sa pagtulog?” biro kong tanong.

“Sa pagtulog,” ngiting sagot ni Becca.

“So, ano pala ang gagawin natin pagkatapos nating kumain?” tanong ni Dean. “Magpakalasing o uuwi ng bahay at matulog?”

“Bro! Wala sa hula mo,” tuwang sagot ni Chris. “Hayaan natin si Becca mag-explain. Tutal, pakulo niya naman ito.”

Pinalo ni Becca si Chris sa braso. Kumuha siya ng isang maliit na garapon sa kanyang pouch. Sa loob nito ay may nakakulupot na mga papel. Nilagay niya ito sa lamesa.

“Bumunot lang tayo ng isa,” pauna niyang sabi. “Basahin natin kung ano ang nakasulat. At kung ano man ang nadiyan–kahit ano–gawin natin.”

“Paano kong merong nakasulat na tatalon sa isang tulay ?” tanong ko.

“Sira! Hindi naman gagawin ’yan ni Madi,” sagot ni Becca. “Siya ang pinasulat ko sa mga tasks. Para hindi unfair sa inyo. At nagpromise siya sa akin na ang mga ito’y hindi nakakamatay.” Ngumiti siya. “Savage nga lang… Ano game?”

“Sige ba,” sagot ni Dean.

Pinauna ko silang bumunot. At isa-isa ko silang nasaksihang tumawa. Ano kaya ang bawat task nila? Bumunot na rin ako. Binasa ko ito. Napalunok ako. Hindi ba ako makukulong nito?

“At para maganda ang umpisa natin, napag-isipan kong hindi na magbabayad si Chris ng ating inorder,” mahinang tugon ni Becca. “At mas lalong walang magbabayad sa ating tatlo.”

Unang umalis si Dean. Sumunod si Becca. Napansin kami ng isang waitress. Nang palapit na siya sa amin ni Chris, tumakbo kaming dalawa palabas ng restaurant at sumakay sa kotse.

Pinaharurot ni Dean ang kotse. Lumiko siya sa kaliwa bago mag greenlight. Sumigaw na lang kaming apat na may halong tuwa.

“So, Becca, what’s your task?” aliw na tanong ni Dean. “Since it’s you who brought this up, it’s you that will go first.”

“Sa mercury drug. Magnanakaw lang ako ng isang paketeng condom,” sagot ni Becca, nahihiya.

Bumungisngis ako kasabay si Dean at Chris. Grabe naman itong si Madi. Savage nga.

Huminto ang kotse sa harap ng mercury drug. Lumabas si Becca. Pinanood namin siyang pumasok at naglakad-lakad na parang namimili hanggang nasa gilid na siya ng counter. Kina-usap niya ang tindera ilang saglit, bago hinablot ang isang paketing condom na naka-display.

Humalakhak kami habang tumakbo siya patungo sa aming direksyon. Nang nakapasok na siya sa loob, pinaharurot ulit ni Dean ang kotse.

“Sinong gagamit nito?” tawang tanong ni Becca habang pinakita niya sa amin ang isang paketeng condom.

“Kailangan pa bang itanong ’yan?” aliw na sabi ni Dean. “Ibigay mo kay Chris.”

Napaubo si Chris. Namula ang kanyang mukha nang inabot ni Becca ang isang paketeng condom sa kanya. Tinago niya ito sa kanyang bulsa. Natahimik ang dalawa sa back seat pagkatapos. Totoo nga siguro na hindi pa sila nagsex.

“So, Abe, ikaw naman,” sabi ni Becca.

Lumakas ang tibok ng aking puso. “May lighter ka ba, Chris?” Siya ang aking natanong kasi siya ang malakas manigarilyo sa aming apat.

“Meron.” Kinuha niya ang lighter sa kanyang bulsa at inabot sa akin. “Ano ang gagawin mo?”

“Punta tayo sa isang book shop, magsusunog lang ako ng dalawang libro.” Pinasindi ko ang lighter.

Wala sa aming apat ang mahilig magbasa. Kung kaya, nagtanong kami sa isang babae kung saan ang pinakamalapit na book shop. Bumiyahe kami ng bente minuto patungo sa isang classy na book shop. Binulsa ko ang lighter sa aking jacket at lumabas ng kotse. Buti na lang walang guard.

Pumasok ako sa book shop. Binati ako ng isang babae. Pinapakonsensya ata ako nito sa aking gagawin. Dumiretso ako sa bookshelves at dumampot ng dalawang libro. Binasa ko ang titles. To Kill A Mockingbird. The Fault In Our Stars. Patawad sa mga taong sumulat ng mga librong ito.

Huminto ako sa isang sulok at lumingon sa paligid. Kinuha ko ang lighter at sinindihan ang isang libro. Tinapon ko ito sa trash can. Nang malaki-laki na ang apoy, tinapon ko ang isa pa.

Lumabas ako ng mahinahon. Lumingon ako sa likod. Nataranta ang babae. Na-amoy siguro niya ang usok. Mabuti naman. Tumungo ako sa kotse at sinalubong ang fist bump ni Chris.

“Parang wala lang, ah,” puri ni Becca.

Pumasok ako sa kotse. Ngumiti si Dean at inakbayan ako. “Boyfriend ko ’to!” proud niyang sabi.

Chapter 25: Huling Mga Kalokohan

Pina-andar ni Dean ang kotse. Tumingin ulit ako sa book shop. Lumabas ang isang kasama ng tindera. Parang hinanap niya ang salarin. Ako. Bumalik siya sa loob nang hindi niya ako nakita.

“Chris, ikaw naman,” sabi ko. “Ano ba ang task mo?”

“Magtake-out ng tubig sa drive thru ng jollibee,” sagot niya. “Ang simple lang diba? Walang kapawis-pawis.”

“Sige nga, pakitaan mo nga kami nang convincing skill mo?” aliw na tugon ni Becca.

Malapit lang sa book shop ang isang branch ng jollibee. At nang nasa drive thru na kami, hindi namin mapigilang tumuwa sa gagawin ni Chris.

Binuksan ni Chris ang bintana ng kotse. Umorder siya ng apat na burgers at fries sa isang babae.

“Wala na po ba kayong oorderin, Sir?” tanong ng babae.

“Actually, miss, meron pa,” sagot ni Chris. “One glass of water. Uhaw na uhaw na kasi ako.”

Ngunit wala kaming narinig na sagot sa babae. Tahimik lang siyang inabot kay Chris ang resibo. Siguro alam niya na kalokohan lang namin ito.

“Bro! Is that all you’ve got?” Ang boses ni Dean ay parang nang-iinis ngunit na-aaliw. “You really suck out there.” Pinahinto niya ang kotse sa receiving area at kinuha ang burgers at fries.

“Really? See this!” Kinuha ni Chris ang isang burger sa kamay ni Dean at kinain ito. Umarte siya na parang nabulunan. “Miss, pahingi ng tubig!”

Totoo nga na kapag desperado ang isang tao, gagawin niya ang lahat ng bagay kahit nakakahiya.

“Pasensya na po, Sir. Hindi po kasi kami allowed magpatake-out ng tubig,” wika ng isa pang babae. Pero sa kanyang hitsura, malapit na siyang madala sa pag-arte ni Chris.

“Ano ka ba, miss. Hindi naman ikalulugi ng jollibee ang isang basong tubig!” tugon ni Chris. Tinapik-tapik niya ang kanyang dibdib. “At tsaka, hahayaan mo na lang ba na mamatay ako?”

“Oo nga, miss. Hindi mo naman siguro gusto na mumultuhin ka nito?” dagdag ko habang pinipigilan ang aking sarili na humalakhak.

At sa wakas, nadala ang babae. Dali-dali siyang umalis sa receiving area upang kumuha ng tubig. Ilang segundo, bumalik siya at inabot ang isang pulang baso ng tubig kay Chris. “Sir! Ito na po.”

Kinuha ni Chris ang baso. Tumigil siya sa pag-arte. “Salamat, miss. Siguro bago ka lang dito.”

Sinirado ni Dean ang bintana. At humalakhak kaming apat. Napahawak ako sa aking tiyan. Kasi kahit napaka-pangit ng pag-arte ni Chris, nagawa pa rin niya ang dapat niyang gawin. At ang hitsura ng babae, parang nawalan ng limang daan.

Pero sana naman, hindi mapagalitan ng manager o kaya’y tanggalin sa trabaho ang babae.

Pinarking ni Dean ang kotse sa isang eskinita. Kinain at pinagsaluhan namin ang burgers at fries. Humina ang aming tawanan nang may magkasintahan na huminto sa pagitan ng kotse ni Dean at sa isa pa. Naghawakan sila ng mga kamay at palingon-lingon sa paligid.

Napa-atras na lang ako sa aking upuan nang marahas na sinandal ng lalaki ang babae sa banda kung saan ako nakaupo. Sinungguban niya ang babae ng matinding mga halik. Para akong nanood ng sinehan. Napansin ko rin na tutok na tutok si Chris at Dean.

Hindi siguro alam ng magkasintahan na merong mga tao sa kotse sapagkat nakapatay ang ilaw sa loob nito. Nang ginapang nang lalaki ang kanyang kamay mula sa likod ng babae at pababa, hindi na nakapagtimpi si Becca at paulit-ulit na tinapik ang sentro ng manubela.

Magkasunod na pumipeep ang kotse. Pina-ilawan ni Dean ang loob. Kumaway ako. Nanlaki ang mga mata ng babae at lalaki ng makita kami. Kita sa kanilang mukha ang sobrang pagkahiya. Sino ba naman ang hindi? Mabilis silang naglakad palayo.

“I wonder if they still have the interest to continue their love-making?” tuwang tanong ni Dean sa amin.

“Malabo na yata… Siguro sa susunod na araw,” aliw kong sagot. Kumuha ako ng fries at kinain ito.

“Ano ba ang task mo, bro?” tanong ni Chris kay Dean.

“Just an old fashion prank pero nakakabadtrip ng araw sa side ng victim” sagot ni Dean. “Deflating someone’s car.”

Naghanap kami ng sasakyan na pagtitripan dahil ang aming hinintuan ay may isang guwardiya sa kanang banda. Mga sampong minuto, nakarating kami sa isang 7/11 shop. Pinahinto ko si Dean sa pagmaneho dahil natanaw ng aking mga mata ang pamilyar na kilos at katawan ng tao na aking kinamumuhian. Si Tito Tomas. Pumasok siya ng tindahan. Tumingin ako sa maliit na parking area. Ngumisi ako nang nakita ko ang motorsiklo na kanyang ginamit. Hindi sa kanya ito. Hiniram lang niya sa isang kapitbahay na lasinggero rin.

“Dean, pwedi bang iyon na lang ang kunan mo ng hangin?” Tinuro ko ang motorsiklo na may kalumaan.

“Walang problema.” Lumabas si Dean sa kotse. Tumungo siya sa motorsiklo at lumingon-lingon muna. Nag-iingat na baka may makakita sa kanya. Mabilis niyang nakunan ng hangin ang gulong sa likod at naglakad patungo sa amin na parang walang nangyari. “Ano, okay ba?”

“Sobra.” Ngumisi ako.

“Kanino ba ’yung motorsiklo?” tanong ni Becca. “Kung tutuusin, marami-rami namang mga magagandang motorsiklo at kotse sa paligid natin.”

“Makikita niyo,” tugon ko.

Ilang minuto, lumabas si Tito Tomas sa tindahan. May bitbit siyang alak. Bakit hindi pa ’yan namatay sa kanyang bisyo! Totoo nga siguro ang kasabihan, matagal mamatay ang masamang damo.

“Sana sinabi mo sa akin na sa gago mong tito ’yan,” sabi ni Dean. “Para dalawang gulong ang kinunan ko ng hangin.”

“Tama na ’yung isa ang kinunan mo ng hangin,” sagot ko. Sinalubong ni Dean ang aking fist bump. Nagpasalamat ako sa kanya dahil kahit sa ganitong paraan, nakaganti ako sa aking gagong tito. Bahala na niyang solusyonan ang sinapit ng motorsiklo.

..

Sana nga hindi niya masolusyonan, para mabogbog siya ng lasinggero niyang kapitbahay.

Pinanood namin si Tito Tomas na pina-andar ang motorsiklo at bumiyahe. Naghalakhakan kami nang huminto siya sa gilid ng kalsada at tiningnan ang gulong. Sa inis, sinipa niya ito. Lumingon siya sa paligid habang napabunot sa kanyang buhok. Nagbabasakaling mahanap pa niya ang salarin.

“That stupid has a long night,” tuwang sabi ni Dean. “It takes thirty minutes to reach the nearest volcanizing shop.”

Tuloy pa rin kami sa kakatawa habang pinanood si Tito Tomas papalayo habang tinutulak ang motorsiklo. Hindi na kami nagbalak na sundan siya ng lumiko siya sa kaliwang banda.

“Let’s smoke,” tugon ni Dean.

Kumuha si Becca ng pera sa kanyang pouch. Lumabas si Chris nang siya ang inutusan na bumili ng sigarilyo sa tindahan.

“Pero kailangan niyong malaman na hindi muna ako maninigarilyo,” pabirong sabi ni Chris. “Magbabagong buhay muna ako.”

“Loko!” aliw na sabi ni Dean.

Bumaba si Chris ng kotse at pumasok sa 7/11 shop. At bigla kaming nagulat ng umiyak si Becca. Wala akong ideya kung bakit na naman. Sapagkat sobra niyang saya sa mga nakaraang oras na kasama kami. Kumuha siya ng panyo sa kanyang bulsa at pinahiran ang kanyang mga luha.

Tears of joy, siguro.

“Abe. Dean,” iyak niyang sambit. May kinuha siya sa kanyang pouch at pinakita ito sa amin. “May kailangan kayong malaman.”

“Ano? May iba bang babae ang loko? Binuntis ba niya?” sunod-sunod na tira ni Dean.

“Sira!” Kinuha ko ang maliit na kahon sa kamay ni Becca at binasa ang pangalan nito. “Procarbazine? Para saan ito?” Tiningnan ko si Becca. Wala akong makita sa kanyang mukha kung hindi lungkot.

“Sa cancer,” sagot ni Becca. “May cancer si Chris.”

Chapter 26: Pagtatangka

Cancer? Wala akong mailabas na salita sa aking bibig. Hindi ako makapaniwala na may ganitong sakit si Chris. Kailan lang niya ito tinago sa amin? Hindi kaya nagkamali lang si Becca?

“Sigurado ka na sa kanya ang gamot na iyan?” tanong ni Dean. “Baka sa magulang niya iyan?”

“Sigurado ako, nakita ko siyang uminom nito kagabi,” sagot ni Becca. “Hindi ko alam kong ano talaga ang gamot na ito noong una. Na curious lang ako kung kaya ginoogle ko.” Umiyak siya ulit. “Hindi ko akalain… Paano na?”

Paano na? Wala akong tamang sagot na maibigay kay Becca o kahit mga salitang magpapagaan sa kanyang loob. Tahimik lang ako na minasdan siyang umiyak. Masakit sa akin na makita ang isa sa aking mga kaibigan na ganito.

“Bwesit namang buhay ito!” sambit ni Dean. Nahampas niya ang kanyang mga kamay sa manubela.

Naiintindihan ko si Dean. Dahil wala sa aming apat ang nabigyan ng normal na buhay. Ginago ako. Sinaktan si Becca. May sakit si Chris. At siya, minumulto ng kanyang nakaraan. “Bwesit na buhay,” bulong ko sa aking sarili. Buhay ? Biglang sumalin sa aking isip ang sinabi ni Mrs. Malumanay.

“May nagsabi sa akin,” pauna kong wika habang nakatingin sa windshield. Iniba ko ng kaunti. “Na isipin mo na lang na ang bawat araw ng taong mahal mo ay huling araw na niya sa mundo. Nang sa ganon, maipadama mo sa kanya kung gaano mo siya kamahal. At kung dumating na sa puntong iyon, kahit malungkot man, wala kang pagsisisihan.”

Lumingon ako kay Dean. Ngumiti siya at hinawakan ang aking kamay.

“Alam ba ng parents ni Chris ito?” tanong ni Dean.

“Alam nila,” tumahan si Becca. “Malinaw na sa akin kung bakit sinabi nila na kung mas makilala ko pa ng lubusan si Chris sa bawat araw, umaasa sila na hindi magbabago ang pagmamahal ko sa kanya.”

“Nang alam mo na, mag-iiba ba?” tanong ko.

Hindi namin namalayan na bumakas ang pinto. Pumasok si Chris sa loob ng kotse at umupo. Hindi nasagot ni Becca ang aking tanong. Pinahiran niya ulit ang kanyang mukha ng panyo.

“Meron ba akong na-miss?” ngiting tanong ni Chris. Inabot niya ang isang kaha ng sigarilyo sa akin.

Binuksan ko ito at binigyan ng tig-isang stick si Becca at Dean. Tinanggihan ako ni Chris. Hindi ako nagpahalata na meron akong nalaman. Pati rin si Dean. Sinindihan ko ang aking sigarilyo at binigay ang lighter kay Dean.

Tumingin ako sa windshield, humigop nang usok at bumuga. “You’re the worst, Chris!”

“And a jerk,” dagdag ni Dean.

“Thanks, guys!” Ngumisi si Chris at tinapik ang aming mga balikat. “I hate the both of you.”

Tahimik lang sa kotse habang ako, si Becca, at si Dean, ay nanigarilyo. Nakatulong ito upang ako’y medyo makawala sa dami nang aking iniisip. Hihinto naman ito lahat kapag wala na ako.

Mga ilang minuto, nang tapos na kaming tatlo manigarilyo, nagdesisyon ang lahat na umuwi na. Tinurn-on ni Dean ang stereo. Kiss The Rain ulit ang kanta. Biglang tumawa si Becca at Chris.

“Bro! Nasapian ba ang kotse mo ng kung ano?” tanong ni Chris.

“Loko! Humingi ako kay Jhon ng mga ganitong kanta para naman maiba kahit paminsan-minsan,” sagot ni Dean. “Maganda sa tenga, diba?”

Tawa lang ang sinagot ni Becca at Chris.

Binilisan ni Dean ang takbo ng kotse. Nakarating kami sa bahay mga alas dies ng gabi. Sa aking huling biyahe, ngumiti ako. Hindi ko malilimutan ang buong araw na ito. Masaya ako na kasama ko ang mga taong importante sa aking buhay.

Bumaba si Chris sa kotse at naglakad patungo sa kanyang motorsiklo. Sinuot niya ang helmet.

Hinagkan ni Becca si Dean. Lumapit siya sa akin at hinagkan din ako. “Hindi magbabago ang pagmamahal ko sa kanya. ’Yan ang aking sagot.”

“Mabuti naman,” bulong ko.

“At gagawin ko ang payo mo sa akin,” dagdag ni Becca. Kumiwalag siya ng sumerbato si Chris.

“Tama na ’yan para namang hindi na kayo aabutan ng biyernes!” ngising wika ni Chris.

“Sige na. Abe. Dean. Kita na lang tayo sa basement ngayong biyernes,” ngiting sabi ni Becca. Sumakay siya sa motorsiklo. Sinandal niya ang kanyang ulo sa likuran ni Chris at yumakap.

Tama ka Chris. Hindi na ako aabutan ng biyernes.

Inakbayan ako ni Abe at sinamahang tinanaw ang motorsiklo na lumayo. Nang lumiko ito sa kanto, pumasok ulit si Dean sa kotse at pinasok niya ito sa loob patungo sa garahe. Sinara ko ang tarangkahan. Patay na ang ilaw sa loob ng bahay. Tulog na siguro si Nanay Melit. Dumiretso kami sa kwarto at humiga.

“Good night, babe.” Hinalikan ako ni Dean sa labi. “It’s a great day.”

Ngumiti ako at hinalikan si Dean ng mariin sa huling pagkakataon. “I love you… Baonin mo ang mga salitang ito sa panaginip.”

“Talaga,” ngising tugon ni Dean. Pinikit niya ang kanyang mga mata.

Minasdan ko ang kanyang mukha ng ilang saglit bago humiga at tumingin sa kisame. Mabagal na lumipas ang oras. Pero kanina, nang kasama ko sila, ang bilis. Sadyang ganun lang talaga siguro.

Inabot ko ang cellphone sa drawer at tiningnan ang screen. May mensahe na naman galing kay Tito Tomas mga alas kwatro niya sinent sa akin.

Huwag mong kalimutan bukas. Alam mo na ang mangyayari kapag hindi ka sumulpot.

Itong gago na ’to. Huli na iyong nakaraang araw na ginamit niya ako sa pagparaos. Wala ng kasunod! Napagdesisyonan ko na mas mabuting mamatay na. Nang sa ganun, kapag kumalat ang video scandal, hindi na ako mababalot sa kahihiyan.

Mga alas dose na ng gabi. Malakas ang hilik ni Dean. Bumabawi ang kanyang katawan sa pagod pero ito ang patunay na masaya siya sa mga nangyari.

Tinanggal ko ng dahan-dahan ang kanyang kamay na nakapatong sa aking tiyan. Tiningnan ko ang kanyang mukha. Salamat, Dean .

Bumangon ako, marahan na binuksan ang pintuan, at bumaba patungo sa kusina. Mga mahihinang pagtamak ko lang ang aking narinig nang ako’y palapit sa kutsilyo. Tahimik . Kung sana ganito ang aking buhay sa bahay ni Tito Tomas. Ngunit pinagkait ito sa akin.

Tiningnan ko ang kutsilyo sa malapitan. Paano si Becca at Chris?

Tiyak na malulungkot ang mga iyon. Matatanggap din naman nila kalaunan ang pagkabura ko sa mundo. Tsaka nandiyan naman sila para sa isa’t-isa.

Kinuha ko ang kutsilyo. Paano si Dean? Si Dean. Tumulo ang aking luha. Alam ko na mahal niya ako. Pero ayaw ko siyang masaktan lalo. Alam kong makakahanap din siya ng mas higit pa sa akin. Iyong taong hindi galing sa hirap. Iyong taong walang sayad. Iyong taong malinis.

Tinuro ko ang dulo ng kutsilyo sa aking pulso. Nanginginig ang aking mga kamay. Kailangan ko itong gawin. Kailangan…

Para sa ikabubuti. Paalam. Becca. Chris. Dean.

Chapter 27: Napatay Ang Demonyo

Naudlot ang pagtatangka kung pagpapakamatay ng umilaw ang paligid. Lumingon ako sa likod. Si Dean. Taas-baba ang kanyang balikat.

“Huwag kang lalapit, Dean!” utos ko nang nakita ko siyang humakbang patungo sa akin.

“Abe,” marahan at panginginig niyang wika. Hindi niya pinansin ang aking tugon at humakbang ng dahan-dahan. “Huwag mo ’yang gawin…” Para na siyang umiiyak sa kanyang boses. “Please… Huwag mo namang gawin sa akin ’to.”

“Kailangan ko itong gawin. Wala ng ibang paraan,” iyak kong sabi. “Ayaw kong masaktan ka.”

“Ano ba ang ginagawa mo sa akin ngayon, Abe?” tugon niya. “Hindi ba ito pananakit?” Umiyak na siya. “Please… huwag mo naman akong iwan. Huwag mo namang gawin ang ginawa ng ate ko.”

Pumikit na lamang ako at binaba ang kutsilyo. Naramdaman ko ang dalawang kamay ni Dean na dahan-dahang kinuha ang patalim. Sinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat at mas lalong umiyak.

Binalot niya ako sa yakap. “Hey, if there’s something wrong, you can talk to me. Nandito lang ako to thick and thin. Hindi kita iiwan.”

Kumapit ako sa kanyang mga binitiwang salita. Wala na akong paki-alam kung pandirian niya ako kapag malaman niya ang aking sekreto. “Dean… binaboy ako ni Tito Tomas.”

Walang akong natanggap na sagot galing sa kanya. Hinigpitan lang niya ang yakap sa akin. Hindi niya ako tinulak. Hindi siya nandiri. Kung kaya, bumuhos lalo ang aking luha.

Mga ilang minuto din akong nakasandal sa balikat ni Dean. At nang tumigil na ako sa pag-iyak, sinamahan niya akong bumalik sa kwarto.

Pinahiga niya ako. Tumagilid ako. Tinakpan niya ang aking katawan ng kumot. Kahit nasa likuran ko siya, alam kong hindi siya humiga. Binantayan niya lamang ako. At kalaunan, narinig ko ang kanyang hikbi na naging iyak.

Tama ba ang ginawa ko? Nasaktan ko ang taong nagmahal sa akin. At ang pagtangka kong pagpapakamatay ang naging dahilan upang balikan niya ang bangungunot ng kanyang nakaraan.

Nagpakamatay si Rachel, ang kanyang ate. Pitong taon pa lamang si Dean noon nang inutosan siya ng kanyang nakakatandang kapatid na kumuha ng kutsilyo sa kusina. Pagkatapos niya itong binigay sa kanya, hinalikan siya sa noo at pina-alis sa kwarto. At kinaumagahan, nang kumatok at pumasok siya sa kwarto, bumulaga sa kanya ang nakahandusay at duguan na katawan ni Rachel. Hindi alam ng kanyang mga magulang kung bakit nagawa ito ng kanilang anak hanggang sa mga araw na lumipas, nalaman nila na paulit-ulit na pala siyang ginagahasa ng apat na lalaki.

Nasabi ito lahat ni Dean sa akin matagal na noong nag-inuman kami sa basement. Walang araw na hindi niya pinagsisihan ang nangyari. Kung sana nakatunog siya sa gagawin ng kanyang ate. Kung sana hindi niya inabot ang kutsilyo. Kung sana tinabihan niya ang kanyang kapatid sa pagtulog.

Gumalaw ako. Tumigil si Dean sa pag-iyak. Ilang saglit, humarap ako sa kanya at pinatong ang aking ulo sa kanyang dibdib. “Patawad.”

“Basta huwag mo na iyong uulitin,” tugon niya. “And I thank you na hinayaan mo akong iligtas ka. You’re my saving grace, Abe.”

Dinalaw ako ng antok kalaunan. Binaon ko ang kanyang sinabi sa aking panaginip. At nagising ako nang wala na siya sa aking tabi. Lumabas ako sa kwarto at bumaba patungo sa sala.

Sumilip ako sa bintana. Wala ang kotse. Pumunta ako sa kusina. Wala na ang kutsilyo. Siguro tinapon ito ni Dean. Minasdan ko si Nanay Melit na nagprito. “Nay, alam niyo po ba kung nasaan si Dean?”

“Lumabas siya kanina lang. Sabi niya meron lang siyang pupuntahan,” sagot ni Nanay Melit. Inahon niya ang fried chicken at sinama sa iba pang naluto na pagkain. Embutido. Ham. “Umupo ka na Abe. Sabay tayong mag-almusal.”

“Pasensya na po, Nay. Wala po akong ganang kumain ngayon,” tugon ko. Nasaan kaya siya?

Hinila ako ni Nanay Melit sa upuan. “Hindi pwedi iyan. Kumain ka kahit kaunti lang. At binilin ka sa akin ni Dean na bantayan ka.”

Wala akong nagawa kung hindi sundin si Nanay Melit. Hindi pa siguro buo ang tiwala ni Dean na hindi ko na uulitin iyon. Mga ilang kutsara lang ng kanin ang aking naubos.

“Abe, may nagyari ba kagabi? Narinig ko kayo sa kusina na parang nag-aaway. Hindi na ako lumabas ng kwarto dahil ayaw kong makiesyoso,” pag-aalalang wika ni Nanay Melit.

“Meron lang pong maliit na hindi pagkaka-intindihan,” pagsisinungaling ko.

“Naayos niyo ba?” marahan niyang tanong.

Tumango ako. Uminom ako ng tubig. Pansin ko ang pagbaba ng balikat ni Nanay Melit.

“Mabuti naman,” wika niya at nilagyan pa ng kanin, embutido, at ham ang aking plato. “Ubusin mo ’yan. Tsaka ka magsabing wala ka ng gana.”

Si Nanay Melit talaga. Pansin kong ngumiti ako. Tinuloy ko ang pagkain pero napatigil ako nang nag vibrate at tumunog ang cellphone sa aking bulsa. Si Dean siguro. Salamat naman nagmessage siya . Ngunit nawalan ulit ako ng gana. Si Tito Tomas. Uminom ako ng tubig. “Busog na po talaga ako, Nay. Pasensya na po.”

“Sige, hindi na kita pipilitin,” wika ni Nanay Melit. “Bumalik ka na lang sa kwarto at magpahinga.”

“Lalabas po ako, meron lang po akong pupuntahan. Meron lang po akong tatapusin,” sagot ko, habang kinontrol ang galit sa aking loob.

“Sa tono mo parang importante iyan. Oh sige, mag-iingat ka. At umuwi ka bago maghaponan,” wika ni Nanay Melit.

“Salamat po, Nay.” Umalis ako ng bahay. Nag-commute lang ako patungo sa bahay ni Tito Tomas. Nang ako ay nasa jeepney nagreply ako.

Papunta na!

Tumingin-tingin ako sa mga pasahero. At napansin ko ang isang matandang babae. Binalin ko ang aking tingin sa iba nang nalaman ko na kanina pa niya ako pinagmasdan.

Nang bumaba na ang ilang pasahero at lumuwag ang upuan, lumapit siya sa akin. “Anak, kitang-kita ko sa iyong mga mata ang galit. Huwag kang magpadala. Pagsisisihan mo ang iyong gagawin.”

“Pasensya na po,” sabi ko. “Pero wala na po akong magagawa. Kailangan ko po itong gawin.”

Bumaba ako ng jeepney. At minasdan pa rin ako ng matanda habang papalayo sa aking tingin. Niyugyog ko ang kanyang sinabi sa aking isipan. Nagsimula akong naglakad. Patawarin sana ako ni Tita Helena sa aking gagawin.

Natanaw ko ang maliit na barangay na aking kinagisnan nang lumiko ako sa kaliwang kanto. Walang mga tarangkahan ang mga bahay. Mga may kaya lang ang nakaka-afford nito. At sino ba naman ang magtatangkang magnakaw dito?

“Abe, kumusta ka na?” tanong ni Ate Marginita na isang mabait ngunit chismosang kapitbahay. Tumigil siya sa pagwawalis at lumapit sa akin. “Mabuti naman ay napadalaw ka.”

“Meron lang po akong kukunin,” tugon ko. “Si Tito Tomas, nandyan ba sa loob ng bahay? Tahimik kasi.”

“Pansin ko rin,” sagot niya. “Tingnan mo na lang. Baka nagpahinga.” Kita sa kanyang mukha ang pag-alala. “Huwag ka na lang kayang tumuloy. Napa-away kasi ’yan kay kagabi baka ikaw pa ang pagbuntungan ng galit.”

“Bakit po siya napa-away?” tanong ko.

“’Nasiraan kasi ng gulong ang motorsiklo na kanyang hiniram kagabi,” madaldal niyang sabi. “Kaya ayon, bugbog ang kanyang nakuha pag-uwi.”

“Ganon po ba,” masaya kong sabi. “Sige po, iwan ko muna kayo.” Pumasok ako sa bahay. Mainit sa loob. Maraming basag na bote sa sahig. Wala si Tito Tomas sa sala. Naghahanda na siguro ang gago sa aking kwarto. Tumingin ako sa gilid ng pinto. Wala ang kutsilyo. Gagamitin ko sana ito upang maisagawa ang aking plano. Wala na akong paki-alam kong ako ay makulong.

Kinuha ko na lang ang matulis na basag na bote sa sahig. Tinago ko ito sa likod. “Tito Tomas?” Walang sumagot. Sumilip ako sa kurtinang pinto ng aking kwarto. Nagulat na lamang ako sa aking nakita. Ang gago. Siya’y nakahandusay sa sahig, duguan, at may kutsilyo na nakabaon sa kanyang dibdib.

Chapter 28: Hinala Sa Pagpatay

Dali-dali akong lumabas at sinabihan ang mga kapitbahay. Ang bilis nilang pinalibutan ang bahay ni Tito Tomas. Ang ilan ay pumasok upang tingnan ang bangkay. May isang tumawag ng pulis. Ang isa naman ay ambulansya.

Asa ka pang mabubuhay ang gago! Alam kong hindi mabuti ang maghangad ng masama sa kapwa pero nagpapasalamat ako sa kanyang sinapit. Nagpapasalamat ako na hindi nadungisan ang aking kamay. Pero sino kaya ang pumatay? May galit din ba ang taong ito sa kanya? Lumayo ako sa kumpol ng mga tao. Huminto ako sa ilalim ng punong mangga. Ang cellphone. Kailangan ko itong makuha.

Ngunit dumating na ang mga pulis. Madali nilang nilagyan ng barricade tape ang bahay ni Tito Tomas at pinagbawalan kaming pumasok sa loob habang sila ay nag-iimbestiga.

“Sino ang unang nakakita ng bangkay?” sigaw ng isang pulis. “May itatanong lang ako.”

Lumapit ako sa pulis. Nang natanaw ko ang kanyang mukha sa malapitan, nakilala ko siya agad. Siya ’yong isa sa mga pulis na aking nakita sa mga balita. Police Officer Eduardo Morales.

Sinagot ko lahat ang kailangan niyang malaman. Nang matapos na siya sa pagtatanong sa akin, tinanong naman niya ang mga kapitbahay. Gusto kong magtanong kung meron ba silang nakitang cellphone. Pero hindi ko na tinuloy. Baka mapagkamalan pa ako.

Sunod na dumating ang ambulansya. Nagsi-atrasahan ang mga tao. Ngunit hindi na ako nakiesyoso pa. Umalis ako sa crime scene at umuwi sa bahay. Wala pa din si Dean. Kung kaya natulog na lang ako.

Pagkahapon, malakas ang buhos ng ulan. Naisipan kong maligo. Masarap sa pakiramdam ang bawat bagsak ng malilit na patak ng ulan sa aking balat. Nakakawala ng mga pangamba. Narinig ko ang isang busina sa labas. Sigurado kay Dean na ito. Binuksan ko ang tarangkahan. Tama ang aking hula. Bumaba siya pagkatapos pinarking ang kotse sa bakuran. Nagtinginan kami.

Lumapit ako sa kanya. “Saan ka galing?”

“Meron lang akong inasikaso,” tipid niyang sagot. “Ikaw, saan ka galing? Bakit ka umalis ng bahay?”

“Paano mo nalaman? Kay Nanay Melit ba?” tanong ko ngunit hindi siya sumagot. “Pumunta ako sa bahay ni Tito Tomas.” Hindi na ako nagsinungaling.

Ngunit nagulat ako nang nagtagpo ang kanyang mga kilay. “Bakit ka pa pumunta doon? Alam mo naman ang pweding mangyari, diba?” May galit sa tono ng kanyang pananalita. “Sabihin mo nga sa akin, Abe. Hindi pa ba sapat ang akin?”

Nasuntok ko si Dean sa mukha. Napa-atras siya. Gumanti naman siya. Napa-atras din ako. Walang ibang tumakbo sa aking isipan kung hindi gumanti. Lumusob ako sa kanya. Ang kamao ko ay handa. At nang inugoy ko ang aking braso, yumuko siya. Tinulak niya ako. Sa pwersa, nawalan ako ng balanse at bumagsak sa lupa.

Dinig ko ang boses ni Nanay Melit na naiiyak. “Tumigil na kayong dalawa… Ano ba ang problema niyo? Pwedi namang pag-usapan ’yan!”

Palipat-lipat ang tingin ko sa kamao ni Dean at sa kanyang mukha. “Sige ituloy mo!” Napansin kong nanginginig ang kanyang kamay. Umiyak na lang ako. “Ganoon na lang ba ang tingin mo sa akin matapos mong malaman, Dean? Lahat ba ng sinabi mo kagabi ay puro kasinungalingan?”

Sumigaw si Dean sa galit. Inalis niya ang kanyang bigat sa akin. Tumayo siya. “Bakit ka ba nandoon?”

Tumayo ako. “Pumunta ako sa bahay ni Tito Tomas dahil gusto ko siyang patayin.”

“Ano ba ang iniisip mo, Abe? Hindi mo ba alam na makukulong ka sa gagawin mo?” pangaral niya.

“Alam ko. Pero wala na akong paki-alam kong ako ay makulong!” sagot ko. “Iyon na lang ang paraan na aking naisip upang tumahimik ang aking buhay. At pinagpapasalamat ako na namatay na siya.”

“Pinatay mo siya?” Ang kanyang mukha ay may bahid ng gulat at takot.

Ngumiti ako. “Hindi ko siya pinatay. Sapagkat pagpunta ko doon, patay na siya.” Tumalikod ako at lumabas ng tarangkahan. Masakit ang pagkasuntok ni Dean ngunit mas masakit ang binitawan niyang mga salita. Hindi ako lumingon, matulin ang aking paglalakad. Wala akong paki-alam kong saan ako dadalhin ng aking mga paa. Bumuhos ang aking luha. Sana hindi na lang niya ako niligtas!

“Abe, please, stop!” Humabol siya sa akin.

Hindi ko siya pinansin. Patuloy lang ako sa paglalakad. Huminto ako sa kalsada. Lumingon ako sa kaliwa. May bus na bumusina patungo sa akin. Sagasaan mo na lang ako! Pinikit ko ang aking mga mata. Ngunit may humila sa akin paalis sa kalsada.

Si Dean.

Hinagkan niya ako habang umiyak. “Ano ka ba? Sinabi ko naman na huwag mo nang ulitin diba? Hindi kasinungalingan ang mga nasabi ko kagabi. Lahat ng ’yon ay totoo.”

Kumiwalag siya sa pagyakap sa akin. “Look, I’m so sorry. I didn’t mean it. Ayaw ko lang talaga na pumunta ka doon. Gusto lang kitang protektahan. Alam mo na mang mahal na mahal kita.”

“Makakaya mo ba akong mahalin kahit sirang-sira na ako?” tanong ko. “Makakaya mo bang mabuhay sa kahihiyan kasama ako kapag kumalat ang video? Sumagot ka!”

Wala akong narinig na sagot galing kay Dean. Sapagkat hinalikan niya ako. Pumikit na lamang ako at tinanggap ang kanyang pagmamahal. Niyakap niya ako ulit pagkatapos.

“Bitiwan mo ako, Dean,” sabi ko.

“Hindi ako bibitiw. Unless you forgive me,” sabi niya.

Bumuntong ako ng hininga. Ganito pala ang magmahal. Hindi sa lahat ng oras, masaya. Kung may problema, pag-usapan at pagtulungan. At kung magkakamali, patawarin. “I forgive you.”

“Talaga?” pangumpirma niya.

“Oo, na. Kaya bitiwan mo na ako.” Nang hindi na ako nakakadena sa kanyang yakap, nagpatuloy ako, “pero sana mapatawad mo rin ako. May pagkakamali rin ako. Pinagwalang bahala ko ang mabubuting nangyari nang dahil sa isang pagkakamali.”

Tinanaw niya ang aking mga mata at dinampi ang kanyang mga labi sa akin. “I’ll forgive you. And from now on, no more secrets.”

“No more secrets,” sabi ko.

Naglakad kami pauwi ng bahay. Pumasok kami sa tarangkahan. Ang aming mga braso ay nakasandal sa balikat ng isa’t isa habang nakangiti. Nakita ko si Nanay Melit sa balkonahe na palingon-lingon habang tinanaw kami.

“Mabuti naman ay nagkabati na kayo,” sabi niya. “Oh siya, punta na ako sa kusina. Magluluto na ako ng haponan.” Tinuro niya kami na parang nagbabanta. “Huwag na kayong mag-away. Kung hindi, wala kayong kakainin.”

“Opo,” sabi naming dalawa.

Hinubad ko ang aking t-shirt at tinuloy ang pagligo sa ulan kasama si Dean. Una siyang huminto at tumungo sa kwarto upang magbihis. Tumigil lang ako nang ramdam ko na ang ginaw. Kinuha ko ang tuwalya na nakasampay at binalot ito sa aking babang katawan. Tinanggal ko ang aking pambabang mga damit. Nang ilalagay ko na ang mga ito sa basket, may napansin ako sa puting t-shirt ni Dean. May mantsa ng dugo. Kinuha ko ito at mariing tiningnan. Hindi maari! Hindi pweding siya ang sumaksak kay Tito Tomas.

Mabilis akong pumasok ng bahay, umakyat sa hagdanan, at pumunta sa kwarto. Hindi na ako kumatok. Nadatnan ko si Dean na nagbihis ng damit pambaba.

“Huwag ka ngang manggulat, Abe,” tugon niya.

“Dean, magtapat ka, saan ka nanggaling kanina?” tanong ko. “Ano yung dugo sa damit mo?” Napalakas ang aking boses. “Magsabi ka ng totoo!”

“Meron nga akong inasikaso,” sagot niya. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking magkabilang braso. “Ang mahalaga, maayos na ang lahat.”

“Maayos?” Hindi ako makapaniwala sa kanyang sinabi. “Ikaw ba ang pumatay kay Tito Tomas?”

“Ano ba ’yang pinagsasabi mo,” aliw niyang wika. “Hindi ako ang pumatay sa gagong ’yon. Pero kung tutuusin, tama lang iyon sa kanya.”

Hindi ako naniwala sa mga sinabi niya. Hindi ako pagtataksilan ng aking mga mata. Nawalan na ako ng kontrol sa aking boses. “Ikaw na rin ang nagsabi na makukulong ako kapag pinatay ko si Tito Tomas! Kaya bakit mo ’yun ginawa?”

Lumingon kaming dalawa ni Dean sa pinto nang pumasok si Nanay Melit. “Ano ba kayo? Kakasabi ko lang kanina na huwag na kayong mag-away.”

“Hindi po kami nag-aaway, Nay,” tugon ni Dean.

“Itigil niyo na ’yan!” utos ni Nanay Melit. “Ayusin niyo ang inyong mga sarili at bumaba. May bisita tayong pulis. At ikaw ang pakay Dean.”

Chapter 29: Bigyang Linaw

Napahawak na lang ang aking mga kamay sa ulo habang palakad-lakad. Naging kumbinsado ako na si Dean ang pumatay kay Tito Tomas.

“Huminahon ka nga, Abe?” tugon niya.

Huminahon? Tumawa na lang ako. “Paano ako hihinahon. May pulis sa baba? Siguro may warrant of arrest na ’yan. Mas mabuting tumakas ka na.”

“Ano ba ang pinagsasabi mo, Abe?” naguguluhang tanong ni Nanay Melit. “Sige na. Bilisin niyo ng bumaba. Huwag niyong paghintayin ang bisita.”

Unang umalis si Nanay Melit sa kwarto. Sumunod si Dean. Ngunit hinila ko siya pabalik. “Huwag ka ng magpakita. Tumakas ka na, please.”

Kumiwalag si Dean sa aking pagkakahawak. Bumaba siya sa hagdanan. Wala na akong nagawa kung hindi sundan siya. Nang tinanaw ko ang pulis. Nanlambot ang aking mga tuhod. Si Police Officer Eduardo Morales.

“Magandang gabi sa inyo,” Nakipag-handshake siya kay Dean. “Police Officer Eduardo Morales.” Tinitigan niya ako. “Mr. Aliman? Dito ka pala nakatira.”

“Opo. Dito na po ako tumira matapos akong palayasin ng tito ko,” sagot ko.

“Ganun ba. Mabuti naman na nakahanap ka ng magandang matutuluyan.” Tiningnan niya si Dean. “So, ikaw si Mr. Andrews?”

“Hindi po kayo nagkakamali,” ngiting wika ni Dean.

Umupo ako sa sofa katabi si Dean, nakaharap kay Mr. Morales. Ginawa ko ang lahat upang hindi niya mapansin ang aking pangamba. Pero hindi ko mapigilang mapa-isip kung bakit hindi siya nagdala ng iba pang kasama. Hindi ba niya naisip na baka manlaban si Dean? At hindi malayong tutulungan ko siyang tumakas? Tiningnan ko ang kanyang tagiliran. Merong nakasabit na baril. Hindi kaya nasa labas ang kanyang mga kasama? Pinalilibutan ang bahay? Lumunok ako ng laway. “Ano po ang pakay?”

“Meron kasing nagawa si Mr. Andrews,” sabi ni Mr. Morales. “At hindi ko ito pweding ipagwalang-bahala na lamang.”

Nang sinabi ni Mr. Morales ang mga salitang ito, parang may paruparo sa loob ng aking tiyan. Hindi pweding makulong si Dean.

Hindi!

Kailangan kong gumawa ng paraan. “Pasensya na po, pero hindi niyo pweding arestuhin si Dean ng walang ebidensya. Bumalik na lang po kayo sa susunod na araw.”

“Ano ka ba!” bulong ni Dean sa akin. Lumingon siya kay Mr. Morales. “Pagpasensyahan niyo na po si Abe. He thought that I was the one who killed his uncle.”

Tumawa si Mr. Morales. “Ganun ba.” Tumingin siya sa akin. “Hindi ako naparito upang arestuhin si Mr. Andrews. Wala naman akong dahilan upang gawin ’yan. Naparito ako upang personal na magpasalamat. Tinulungan niya kasi ang anak ko na madala agad sa ospital.”

Nanlaki ang aking mga mata. “Si–sigurado po kayo?” Tiningnan ko si Dean sa mga mata. “Yung dugo sa damit mo?”

“Sabi ko naman sa ’yo diba na may inasikaso ako,” pagpapaliwag ni Dean. “The bloodstained on my sleeve came from Mr. Morales’s daughter. Kaya tigilan mo na ’yang kakaisip na ako ang pumatay sa tito mo.” Humarap siya ulit sa pulis. “Kumusta na po si Hannah?”

“Mabuti-buti na ang kanyang kalagayan,” masayang sagot ni Mr. Morales. Kumuha siya ng maliit na papel sa kanyang pitaka. “Alam kong hindi niyo tatanggapin kung magbibigay ako ng pera. Kung kaya, ibibigay ko na lang ang cellphone number ko. Tawagan niyo ako kapag kailangan niyo ng tulong.”

Inabot at kinuha ni Dean ang papel. “Salamat po. Malaking bagay po ito.” Binigay niya ito sa akin.

“Ako dapat ang magpasalamat sa iyo, Mr. Andrews,” wika ni Mr. Morales. “Nadugtungan ang buhay ng aking anak ng dahil sa ’yo.” Pinigilan niya ang kanyang sarili na umiyak. “Sana makabisita ka. Gusto niya kasing makita ang sumagip sa kanya.”

“’Di bali po, bukas na bukas din, pupunta ako sa ospital,” sagot ni Dean. “Isasama ko na rin si Abe.”

Naglapag si Nanay Melit ng kape, cookies at tinapay sa aming harapan. “Bago po kayo umalis, magkape muna kayo. Lalo na’t umuulan sa labas.”

“Nako nag-abala pa kayo,” nahihiyang tugon ni Mr. Morales.

“Huwag na po kayong mahiya,” wika ni Dean. “Sadyang ganito lang talaga si Nanay Melit kapag merong bisita.”

Kumuha si Mr. Morales ng kape. Sinawsaw niya ang tinapay dito. Kung hindi siya nakasuot ng police uniform, masasabi kong napakaordinaryo niya lang na tao. Kumuha na rin ako kasunod ni Dean.

“Mr. Morales, meron lang po akong itatanong,” pauna kong wika, “nakilanlan niyo na po ba kung sino ang pumatay kay Tito Tomas?”

Tumango si Mr. Morales. “Basi sa nakalap naming impormasyon, nagngangalang Bernabe Espiritu ang pumatay sa tito mo. Ang tawag ng mga tao sa kanya doon sa barangay ay–”

“Balong,” sambit ko.

“Meron ka bang alam sa taong ito?” tanong niya.

“Opo. At hinala ko rin na siya ang pumatay kay Tita Helena na asawa ni Tito Tomas,” sagot ko. Nanginginig ang aking mga kamay. Ngunit hinimas ni Dean ang aking likod upang ako’y kumalma.

“Ano po ang motibo ng pagpatay?” tanong ni Dean.

“Hindi pa tukoy ang kanyang motibo. Maaring dahil sa drugs o hindi kaya ay robbery,” paliwanag ni Mr. Morales. “Kung kaya, mag-iingat ka Abe. Lalo na’t may koneksyon ka sa kanya. Magmatyag kayo. Kapag may napansin kayong kahina-hinala sa inyong paligid, tawagan niyo lang ako.”

“Salamat po.” Nilabas ko ang aking cellphone at nilagay sa contacts ang number ni Mrs. Morales. Habang nakatingin ako sa screen, hindi ako mapalagay. Meron ba akong nakalimutan? Parang natusok ng sinulid ang aking isipan. “Siya nga po pala, meron po ba kayong nakitang cellphone sa crime scene?”

“Wala naman kaming nakita,” sagot ni Mr. Morales. Nilagay niya ang baso sa lamesa. Tiningnan niya ang kanyang relo sa kamay. “Oh siya, hindi na ako magtatagal dito. Babalik pa kasi ako ng ospital. Kailangan ako ng aking mag-ina doon.”

Sinamahan namin si Mr. Morales na lumabas ng bahay. Kumuha si Dean ng payong at binuksan ang tarangkahan. Pumi-peep si Mr. Morales. Sinirado ulit ni Dean ang tarangkahan. Lumapit siya sa akin.

Yumuko ako, nahihiya. “Patawad. Napagbintangan kita. Hindi kita pinaniwalaan.”

“Since your accusation is too heavy. You must pay for it after dinner.” Inakbayan niya ako.

Pagkatapos naming maghaponan, nanood muna kami ng telebisyon. Binalita ang nangyari kay Tito Tomas. Pinakita ang isang larawan ni Tito Balong. Ang mga gago! Sila-sila rin ang nagpapatayan. Kung sana namatay na lang sila ng sabay!

“Karma na ng tao ’yan,” sabi ni Nanay Melit. “Pero sana mahanap at makulong na ’yang Balong na ’yan. Para naman matahimik na ang buhay mo, Abe.”

“Pasensya na po kung naabala ko kayong dalawa ni Dean sa mga nangyayari ngayon,” wika ko.

“Ano ka ba? Hindi naman kami nagsisisi na pinatira ka dito sa bahay. Kaya huwag ka ng mag-isip ng ganyan,” sabi ni Nanay Melit.

“Tama si Nanay Melit,” pakikisali ni Dean. Umubo siya at tumayo. “Nay, magpapahinga na po kami.”

“Oh sige, huwag magpapagabing maglaro ng ML kung ano man ’yan! Maaga pa ang klase niyo bukas,” pang-aaral ni Nanay Melit.

Ngumiti kaming dalawa ni Dean habang pa-akyat ng hagdanan. Dumiretso si Dean sa kama. Binagsak niya ang kanyang katawan dito. Nakatihaya siya.

Hinubad ko naman ang aking mga damit. Tanging ang boxer brief lang ang naiwan sa aking katawan. Nang-init ang aking mukha nang bumakat ang aking alaga. Lumapit ako sa kanya.

“Ano ang ginagawa mo, babe?” tanong niya.

“Diba dapat kung pagbayaran ang pagbibintang ko sa ’yo?” Dinulas ko ang aking kamay sa kanyang damit at hinimas ang kanyang katawan.

Napahalinghing siya. Ngunit pinigiligan niya ang aking kamay ilang segundo. Ngumiti siya. “Hindi naman ibig sabihin noon ay magse-sex tayo. All I want tonight is for you to have a nice long rest.”

Naging tanga ako sa aking ginawa. Mas lalo akong nahiya. Humiga ako at tumagilid. Nang niyakap niya ako, naramdaman ko ang init ng kanyang katawan na palaging nagpapakalma sa akin. Ngunit nang diniin niya ang kanyang harapan sa aking puwetan, napaikot na lang ang aking mga mata.

“Babe, ang alaga mo, gising na gising,” sabi ko.

“Pabayaan mo na lang. Aantukin din ’yan.” aliw niyang tugon. Hinalikan niya ang likod ng aking ulo. “Goodnight.”

Chapter 30: Dalaw Sa Ospital

Pagkahapon, matapos ang eskwela, pumunta agad kami sa ospital upang dalawin si Hannah. Hindi na kami nagtanong sa guard o sa receptionist dahil tinext ni Mr. Morales kung saang room sila. Sumakay kami sa elevator patungo sa ikatlong palapag.

Nang nasa harapan na kami ng pintuan ng room 206, kumatok si Dean. Bumukas ang pinto. Sinalubong kami ni Mr. Morales ng kanyang masayang mukha.

“Tuloy kayo,” sabi niya.

Pumasok kami ni Dean. Sinara ko ang pinto. “Magandang hapon po, Mrs. Morales,” marahan kong wika. Binigay ko ang bulaklak na binili namin sa isang flower shop.

Sinamahan ko si Dean na lumapit kay Hannah. Nang natanaw ko ang kanyang mukha. May gumulo sa aking isipan. Tama! Siya ang may-ari ng cellphone ko ngayon na napulot ko lang sa kalsada. Naka-oxygen mask siya. Malinaw sa aking mga mata ang pagbuo ng hamog sa bawat paghinga niya.

Wala ng buhok si Hannah. May leukemia kasi siya. Ngunit litaw pa rin sa kanya ang natural na ganda. Kung ako ang tatanungin, mas kamukha niya si Mrs. Morales. Maputi. Matangos ang ilong. May maliit siyang nunal sa gilid ng kanyang labi.

Hinawakan ni Mrs. Morales ang kamay ni Hannah. “Anak, may bisita ka.”

Marahang dinilat ni Hannah ang kanyang mga mata. Papikit-pikit ang mga ito, nag-aadjust sa liwanag. Tahimik niya kaming tiningnan ni Dean. “Ma, bakit may dalawang gwapo na nakatitig sa akin? Ito ba ang mga sundo ko patungo sa langit?”

Ngumiti na lang kaming dalawa ni Dean.

“Pasensya na kayo, sadyang mapagbiro lang ang aking anak,” sabi ni Mrs. Morales. “Pero kagaya ng sinabi niya, ang gugwapo niyo.”

“Nako, salamat po.” nahihiyang wika ni Dean.

Ako rin naman ay nahiya. Napakamot ako sa aking ulo. Lumingon ako sa likod nang umubo si Mr. Morales.

Nakuha rin niya ang atensyon ng kanyang asawa. “Iwan muna namin si Hannah sa inyo. Magpapahangin lang kami ng asawa ko.”

“Sige po.” Tiningnan ko silang dalawa na lumabas ng kwarto, nakangiti. Pero alam ko na sa kaibuturan ng kanilang mga puso, nababalot sila ng lungkot dahil sa sinapit ng kanilang anak.

“Sino ba sa inyo ang sumagip sa akin?” tanong ni Hannah. Tumingin siya sa akin. “Ikaw ba kuya?”

Ngumiti ako. “Hindi, Hannah.” Umupo ako. “Si Kuya Dean ang sumagip sa ’yo.”

Tinitigan niya si Dean. “Salamat kuya… At pasensya na kung ikaw ay naabala sa pagsagip sa akin.”

“Huwag mong sabihin ’yan. Hindi nakaka-abala ang pagsagip ng isang buhay,” tugon ni Dean.

Ngumiti siya bago tumingin sa akin. “Ikaw kuya, ano ang pangalan mo?”

“Ako si Abe,” sagot ko. Pinasok ko ang aking kamay sa aking bulsa at kinuha ang cellphone. Pinakita ko ang kanyang selfie. Masaya siya dito.

Ngumiti siya at tumango. “Bagong bili ko ’yan. Hindi ko pa nga alam ang number ng dalawang sim niyan kung kaya hindi ko matawag-tawagan.”

“Bakit hindi ko agad napansin na ikaw ’yang nasa picture?” tanong ni Dean sa kanyang sarili.

“Malabo na siguro ang mga mata mo,” pang-iinis ko. “Palagi ka kasing–” Muntikan ko ng masabi ang salitang jakol sa harap ng babae. Mabuti na lang, nakapreno ang aking bibig.

“Sa aking wig siguro kuya,” tugon ni Hannah. Palipat-lipat siya ng tingin sa akin at kay Dean. “Magjowa ba kayo? Pareho kasi kayo ng suot ngayon.” Ngumiti siya. “Joke lang, alam ko naman na school uniform natin ’yan.”

“Oo. Magjowa kami.“Diretsong wika ni Dean.

Bumuntong si Hannah ng hininga. “Ganun ba. Akala ko pa naman mapipingwit ko ang isa sa inyo.” Tumingin siya sa maliit na lamesa na nasa bandang kaliwa. “Kuya Abe, pakikuha naman ng cellphone.”

“Ito ba?” Binigay ko sa kanya ang aking cellphone.

“Hindi ’yan. ’Yung nasa bag ko,” sagot niya. “At tsaka hindi ko na ’yan babawiin. Sayo na ’yan Kuya Abe. Isipin mo na lang na regalo ko ’yan sa birthday mo.”

Ngumiti ako. “Nako, salamat.” Tumayo ako at kinuha ang cellphone sa bag. Parehong-pareho sa akin. Binigay ko ito sa kanya. “Meron ka bang gustong bigyan ng message? Ako na ang magtype.”

“Hindi kuya. Gusto ko sanang hingin ang numbers niyo. Kung okay lang,” tugon niya.

“Oo naman,” Tinype ko ang contact numbers namin ni Dean. “Ayan, tapos na.”

“Salamat Kuya Abe,” sabi niya. “Pwedi rin bang makahingi ng pangalawang pabor sa inyong dalawa?”

“Ano naman iyon?” tanong ni Dean. “Kahit hindi mo pa sabihin. We’re saying yes already.”

Ngumiti si Hannah. “Meron kasi akong listahan ng mga dapat kong gawin bago ako isilid sa kabaong… Gusto ko sana na…”

“Ano?” tanong ni Dean. “Huwag ka ng mahiya.”

“Hindi pa kasi ako nahalikan,” wika niya. “Kaya gusto ko sanang mahalikan kahit sa pisngi man lang”

“At sino naman ang pipiliin mong humalik sa ’yung pisngi?” birong tanong ni Dean. “Ako o si Abe?”

“Pwedi kayo na lang dalawa?” pang-aakit ni Hannah. “Ang hirap kasing pumili sa inyong dalawa.” Ang tono ng kanyang pananalita ay may halong biro.

“Oo, naman,” tugon ko, na-aaliw.

Sabay naming dinampi ang mga labi namin ni Dean sa pisngi niya. At halata sa kanyang hitsura ang pagkakilig pagkatapos.

“Pwedi na akong mamatay,” biro niyang tugon.

“Meron bang pangatlo?” aliw kong tanong.

Tumango siya. “Hindi ko pa kasi na experience ang sex.” Tumingin siya sa amin na natahimik sa kanyang sinabi. Tumawa siya bigla. “Biro lang, pwedi bang mag selfie tayo?”

Nakahinga ako ng maluwag. “Oo, naman.”

At humarap kami sa camera. Pinindot ko ang bilog na hugis sa screen ng cellphone ng dalawang beses. Tiningnan ko ulit ang mukha ni Hannah na masaya.

Ilang minuto, bumukas ang pinto. Pumasok si Mr. and Mrs. Morales. Nagpasalamat silang dalawa sa aming pagdalaw. Pumalit sila sa pag-upo.

“Pagaling ka, Hannah,” tugon ko. “Tutulungan ka namin ni Dean na gawin ang nasa listahan mo.”

“Aasahan ko yan, Kuya Abe,” sabi niya.

“Basta huwag lang ’yun ,” wika ni Dean.

Ngumiti si Hannah at nagpa-alam sa amin. Lumabas kami sa kwarto. At nang sinara ko ang pinto, nakita kong hinalikan ni Mrs. Morales ang kanyang noo.

Lumabas kami ng ospital ni Dean na may ngiti sa mukha. Kahit nakakalungkot malaman na may leukemia si Hannah, masaya kami na nakilala siya. Isang babae na masayahin. Isang babae na matapang. At wala akong hinihiling para sa kanya kung hindi ang kanyang paggaling.

Chapter 31: May Alak May Usap

Kumain kami ni Dean sa isang restaurant bago umuwi ng bahay. Marami kaming inorder. Boneless Buffalo Wing Salad. Blackberry Chipotle Shrimp. Chocolate Caramel Crunch Cake. Mocha Mad Pie. At iba pa. Hindi ko mapigilan na e-appreciate ang aming kinain dahil noong ako pa ay nasa bobong ni Tito Tomas, palagi na lang can goods at instant noodles. Bilang lang ang mga araw na nakakain ako ng masasarap at mamahalin.

Mga walang kalahating oras ang biyahe patungo sa bahay. At nang nasa harap na kami ng tarangkahan, nasorpresa ako dahil si Chris ang nagbukas nito. Natanaw ko agad si Becca sa balkonahe na dali-dali namang tumungo sa akin.

Lagot ako! Hindi ko kasi nasabi sa kanila ang nangyari. Ang pagkamatay ni Tito Tomas. Lumabas ako sa kotse. Palo sa balikat ang sumalubong sa akin.

“Ikaw!” May inis sa boses ni Becca. “Bakit hindi mo sinabi sa amin ang nangyari! Para namang hindi mo kami kaibigan.”

“Sorry na, marami lang kasi akong inisip,” pagdadahilan ko. Meron din namang katotohanan ito dahil pinoproblema ko pa kung nasaan ang cellphone ni Tito Tomas.

Inakbayan ni Chris si Becca. “She’s too worried on you, bro.” Nagbiro siya. “While I’m just worried.” Tinapik niya ang aking tiyan. “Pero nang makita ka namin ngayon, hindi na pala kailangan.”

“Guys, let’s continue this talking inside,” tugon ni Dean. “Mas maganda kapag may inumin.”

Pumasok kami sa loob ng bahay. Kumuha si Dean ng tatlong champagne. Ice cubes naman ang akin. Lumabas si Becca upang kunin ang pizza na inorder at pinahatid namin sa bahay.

“Mga anak, mauuna na akong matulog,” tugon ni Nanay Melit habang paakyat ng hagdanan.

“Sige po, Nay,” sagot naming apat.

Binuksan ni Dean ang isang champagne. Nilagyan niya ang apat na wine glass ng alak at ice cubes. Binuksan ko naman ang packaging ng pizza.

Kumuha si Becca ng pizza. “Anong pakiramdam mo nang namatay siya?” Kinagat niya ito.

Lumulon ako ng alak. “Unang tanong pa lang, nakakapawis na!” Tinuloy ko ang pag-inom hanggang sa naubos ang isang baso. “Pero sa totoo lang, lumuwag ang aking dibdib.”

Wala kay Becca, Chris, at Dean ang nagsalita. Tahimik lang sila. Hindi naman nila ako masisisi dahil puro bugbog, sumbat, at kagaguhan ang naranasan ko sa bahay ni Tito Tomas. Hindi alam ni Becca at Chris ang kagaguhan. At mas mabuting hindi na nila malaman. Hindi naman kasi ito isang parangal na dapat ipagsigawan.

“Pero guys, hindi kayo makapaniwala, pinagbintangan ako nito na ako ang pumatay kay Tomas,” panglalantad ni Dean.

“Hindi nga!” Tumawa si Becca kasabay ni Chris.

Denipensahan ko ang aking sarili. Sinabihan ko si Becca at Chris tungkol sa dugo sa kanyang damit. Na-aliw sila. Hanggang umabot kami kay Hannah Morales. Kinwento ko ang kanyang sakit na leukemia. At napansin ko na tuloy-tuloy ang pag-inom ni Chris ng alak. May tinatago kasi. Nilagyan niya ang wine glass sa pangatlong beses at diniin ito hanggang wala na itong laman.

“Guys, may dapat kayong malaman.” Bigla na lang siyang umiyak. “May cancer ako.”

Nabigla ako nang diretsong sinabi ito ni Chris. Hindi na niya siguro kayang kimkimin ito. Pansin ko rin ang pagkagulat sa mukha ni Dean at Becca.

Hinimas ni Becca ang kanyang likod upang pagaanin ang loob. “Alam na namin,” marahan niya wika. “Sa tingin mo ba, magbabago ang pagtingin ko sa ’yo kapag nalaman ko na may sakit ka?” Hinawakan niya ang kamay ni Chris. “Walang magbabago. Tandaan mo ’yan.”

Hinayaan lang namin si Chris na umiyak. Mas mubuting mailabas niya lahat ang kanyang sama ng loob. Naging hikbi ang kanyang pag-iyak kalaunan.

Pinunasan niya ng damit ang kanyang basang mukha. “Pasensya na kayo. Hindi ko sinabi agad. Mahirap kasing tanggapin.”

“It’s alright, bro. We understand.” Tinapik ni Dean ang balikat ni Chris. Lumulon siya ng alak. “Kailan mo lang nalaman na meron kang sakit?”

“Noong isang buwan,” kwento ni Chris. “Isang gabi sa bahay, my vision got lost. I collapsed. Buti na lang nandoon ang cousin kong si Michael at naihatid ako sa ospital.”

“Ang parents mo?” tanong ko.

“Nasa trabaho. Tinawagan sila ni Michael. Kung kaya pagkagising ko, nasa tabi ko na sila,” paliwanag ni Chris. “Nakakasama lang ng loob kasi it took me to have cancer para makuha ang kanilang atensyon.”

“Pero you forgive them, right?” tanong ni Dean.

Tumango si Chris at tumingin kay Becca. “Nang dahil sa kanya. This girl is my saving grace.”

Umubo si Dean upang matigil ang kanilang naglalagkit na mga tingin. “Pero maiba lang, hindi ka naman siguro nagka-cancer down there?” Tumawa siya. “Paano na si Becca? Nagamit niyo na ba ’yung ninakaw niya sa mercury drug?”

Inabot ni Becca ang tagiliran ni Dean at kinurot ito. “Ikaw! Nag-eemote ’yung tao.”

Napasigaw si Dean na may halong tawa. “Sorry na!”

Ngumiti si Chris. “Hindi.” Tinuro niya ang kanyang ulo. “Dito sa utak.”

“Sigurado ka na hindi sa dalawa mong bola o sa ibang parte?” pangbibiro ko rin. “Mas sira pa itong si Dean kaysa sa ’yo, eh. Napag-iisipan ko nga na baka may cancer ito sa utak.”

“Isa ka pa.” Sinapak ni Becca ang aking balikat.

Patuloy kami sa pag-inom, kwentuhan, at tawanan hanggang natoob namin ang ikatlong champagne. Hindi naubos ang monster size pizza kung kaya nilagay ito ni Dean sa refrigerator. Sinamahan namin ang dalawa sa paglabas ng bahay upang umuwi na.

Sumakay si Becca at Chris sa motorsiklo. Binuksan ni Dean ang tarangkahan. Napansin ko na meron isang taong naghihintay sa labas habang may hawak na bote sa kamay.

Ang ama ni Becca.

Bumaba si Becca sa motorsiklo. Tinanggal niya ang helmet sa kanyang ulo. “Pa?” Tumingin siya sa amin at lumapit sa kanyang ama. Ngunit ang sumalubong sa kanya ay sampal.

Mabilis kaming tumungo sa tabi ni Becca. Ang walang kwentang taong ’to! Napakuyom ang aking mga kamao. Gusto kong suntukin ulit ang mukha ni Mr. Halaghay ngunit hinawakan ni Becca ang aking pulso. Hinawakan din niya ang kamay ni Chris.

“Siguro naman, naliwanagan ka na ngayon!” galit na sabi ni Mr. Halaghay. Sinunggab niya ang pulso ni Becca at hinila pahiwalay sa amin.

Ngunit pinigilan siya ni Chris. Hinablot niya ang kamay ni Becca. “Huwag niyo pong pilitin ang anak niyo kung ayaw niyang sumama.”

Tinuro niya si Chris. “Ikaw! Huwag kang makiki-alam kung hindi ihahampas ko itong bote sa ulo mo!”

“Sige po. Ihampas niyo sa ulo ko nang sa presento ang bagsak niyo!” sagot ni Chris.

“Hoy, Becca! Ito ba ang mga kaibigan mo? Mga walang modo. Ikaw ha! Tigilan mo na ’tong kalokohan mo.” Tumalikod si Mr. Halaghay sa amin at naglakad. “Umuwi na tayo!”

Ngunit hindi sumunod sI Becca. Buti naman! Sapagkat kapag umuwi siya sa kanyang bahay, mga pasa lang ang kanyang aabutin.

“Hindi po ako sasama sa inyo, Pa!” iyak niya. “Ayaw ko na pong umuwi sa bahay kung hindi niyo naman ako ituturing na anak.”

“Ikaw ha, tigilan mo na ’yang kaka-arte!” pangangaral ni Mr. Halaghay. “Uwi na tayo! Huwag mong hintayin na kaladkarin kita.” Tumingin siya sa amin nang hindi gumalaw si Becca sa kanyang kinatatayuan. “Sige! Mamili ka. ’Yang mga lalaki mo o ako na ama mo?”

“Huwag niyo po akong papipilian, Pa!” nagmaka-awang wika ni Becca. “Dahil kong papipiliin mo ako, doon ako sa mga taong hindi ako sasaktan.”

Tinapon ni Mr. Halaghay ang bote sa harap namin. Nabasag ito. “Pareho lang kayo ng nanay mo. Malandi!”

At sa pagkakataong ito, hindi ko na pinalagpas si Mr. Halaghay. Sumugod ako sa kanya at pinatikim ang aking suntok sabay mura. Gumanti naman siya. Sumugod si Chris at sinipa siya. At tumulong si Dean. Ang sarap sa pakiramdam nang nailabas ko ang galit sa taong nagpasiklab nito. Walang nagawa ang ama ni Becca kung hindi kumulob. Tumihaya siya nang nasipa ko ang kanyang tiyan.

“Ano ba? Tumigil na kayo!” Tinulungan ni Becca ang kanyang ama na tumayo.

“Bitiwan mo ako!” Tinulak niya si Becca. Naghingalo siyang tumayo. Pinagmasdan niya kaming apat ng ilang segundo at pahingkod-hingkod na lumayo.

Bumuhos lalo ang luha ni Becca. Nasaksihan ko na kahit ganoon si Mr. Halaghay, mahal pa rin niya ito. Parang nadurog ang aking puso habang minasdan siya na parang nagluluksa. On second thought, nagluluksa nga siya na ang kanyang ama mismo ang pumutol sa kanilang koneksiyon.

Hinagkan siya ni Chris at hinaplos-haplos ang kanyang buhok. “I’ll promise. Hindi kita sasaktan.”

“Bro, mas mabuting dito muna kayo matutulog,” tugon ni Dean.

Tumango si Chris at naglakad papasok sa loob ng bahay habang hindi hiniwalay ang yakap kay Becca. Pinasok ko ang kanyang motorsiklo. Sinara ni Dean ang tarangkahan.

Sinamahan namin ni Dean ang dalawa sa kabilang kwarto sa ikalawang palapag ng bahay. Iyak ng iyak pa rin si Becca.

“Ikaw na ang bahala, bro,” tugon ko. Umalis agad kami ni Dean upang sila’y makapagpahinga.

Bumaba ako at tumungo sa kusina. Kumuha ako ng baso at pinuno ito ng tubig. Uminom ako upang gumaan ang aking loob sa nangyari. Blanko ang aking tingin habang nakatitig ang aking mga mata sa pader. Naputol ito nang naramdaman ko ang pagyakap ni Dean mula sa likuran.

“Okay ka lang?” tanong niya.

“Sa tingin mo ba, okay ako?” malamig kong sagot.

“Hindi.” Hinalikan niya ang likuran ng aking ulo. “Kung kaya, magpahinga na rin tayo.”

Tiningnan ko si Dean sa kanyang mga mata. Tumango ako. Umalis kami sa kusina, mga kamay ay nakakapit sa isa’t isa. Umakyat kami sa hagdanan at pumasok sa kwarto. Binagsak ko ang aking katawan sa kama. At sa isang kumikitap-kitap na ilaw sa sulok, humiling ako na sana hilumin ng tulog ang sinapit ni Becca.

Chapter 32: Failed Revenge

Madaling araw. Umalis si Becca at Chris sa bahay. Kahit kitang-kita ko sa hitsura ni Becca ang lungkot, pansin ko na mas mabuti na ang kanyang pakiramdam kumpara kagabi. Nagpa-alam sila sa amin.

Hindi na kami bumalik ni Dean sa kwarto upang matulog. Tumungo kami sa kusina at nagtimpla ng kape. Sumilip ako sa bintana. Unti-unting lumiwanag ang paligid. Gumaan ang aking kalooban. Tiwala ako na kagaya ng bukangliwayway, babangon ulit si Becca. Babangon ulit kami.

“Balita ko, ngayon ililibing ang tito mo. Punta tayo,” sabi ni Dean bago humigop ng kape.

“Bakit pa?” mabilis kong sagot.

“Dahil ayaw kong pag-isipan ka ng masama ng mga kapitbahay mo doon,” paliwanag ni Dean. “Baka pagsabihan ka pa nila na walang utang na loob.”

Humigop lang ako ng kape, napaisip. Ang sarap sa pakiramdam nang ang init nito ay umagos pababa sa aking kalamnan.

“Pero ikaw ang bahala. Kung ayaw mo talaga hindi kita pipilitin,” wika ni Dean.

“Punta tayo,” tipid kong sagot.

May punto kasi si Dean. Ayaw kong magtampo ang mga kakilala ko doon sa barangay. Lalo na’t ako na lang ang pamilya ni Tito Tomas. Inaasahan nila na dadating ako kahit man lang sa burol.

Itim ang sinuot naming damit ni Dean. Ito kasi ang tinext ni Ate Marginita na dapat naming suotin. Sakto lang sa oras ang pagdating namin sa sementeryo. Binuhat na ang kabaong ni Tito Tomas patungo sa kung saang parte siya ng lupa ililibing. Napansin kong may iilang umiiyak. Siguro para sa kanila, mabuti siyang tao . Napasinghal ako sa aking naisip. Ngunit hindi ko sila masisisi dahil wala silang kaalam-alam sa mga pinaggagawa niyang kagaguhan sa akin.

Binaba ng apat na lalaki ang kabaong ni Tito Tomas. At nagsimula ng maghulog ng bulaklak ang mga tao. Inabot ni Ate Marginita ang isang kalachuchi sa akin ngunit hindi ko ito tinanggap. Nirespeto naman niya ang aking desisyon.

Nasa likod lang ako ng iilang tao kasama si Dean. Tahimik lang siya. Pinanood kong winisikan ng pari ang kabaong kasabay ng dasal. Para saan pa? Para mabawasan ang kanyang kasalanan? Sa tingin ko nga hindi ito sapat upang mapunta ang kanyang kaluluwa sa langit.

Mga ilang minuto, tinabunan na ng lupa ang kabaong ni Tito Tomas. Nagsi-alisan na ang mga tao. Lumapit sa akin ang asawa ni Ate Marginita. Si Kuya Jonel na kumpare ni Tito Tomas.

“Abe, alam kong sinasaktan ka ni kumpare,” sabi niya. “Pero sana mapatawad mo siya.”

Tikom ang aking bibig habang binigyan si Kuya Jonel ng malamig na tingin. Hindi ako ganoon ka banal upang patawarin si Tito Tomas agad. At hanggang naiisip ko ang lahat ng ginawa niya sa akin, hindi ko ito maibibigay.

Lumapit si Ate Marginita. Binigyan niya ako ng marahang tango bago umalis kasabay ni Kuya Jonel. Naglakad na din kami ni Dean patungo sa kotse. Tahimik pa rin siya. At nagpapasalamat ako. Kasi ito ang aking kailangan. Una siyang pumasok sa sasakyan upang paandarin ito.

Napahinto ako sa pagbukas sa pinto ng kotse nang tumunog ang aking cellphone. Kinuha ko ito sa aking bulsa. Nang tiningnan ko ang screen, natapon ko ito. Nanlamig ang aking buong katawan. Sapagkat ang number ni Tito Tomas ang tumawag sa akin. Ang unang samalin sa aking isip, baka minulto ako. Pero matanda na ako upang magpaniwala sa mga ganitong bagay.

Pinulot ko ang aking cellphone, nanginginig ang aking mga daliri. Tiningnan ko ang screen ulit, nagdadalawang isip na sasagutin ang tawag. Ngunit pinindot ko ang answer button ilang segundo. “Hello?” Walang sumagot. “Hello? Kung–”

“Abe,” tuwa sambit ng isang lalake sa kabilang linya.

Napa-isip ako. Pilit na tinatanda kong saan ko narinig ang pamilyar na boses. Napalunok ako ng laway. “Tito Balong?” Nanginginig ang aking boses. “Bakit nasa iyo ang cellphone ni Tito Tomas?”

“Huwag ka na ngang magtanga-tangahan, Abe. Alam mo na kung bakit,” sabi niya. “Hindi ka ba magpapasalamat sa akin?”

“Magpapasalamat lang ako kung ibang tao ang gumawa.” sagot ko. “Ikaw ang puno’t dulo nito.”

“Tama nga ang hinala ko,” ngiti niyang tugon. “Naghinala ka noong nakita mo ang kagat sa aking binti… Saan kayo pupunta pagkatapos nito?”

Nito? Bakit alam niya? Minamatyagan niya ba kami? Kanina pa o matagal na? Tinanaw ko ang buong paligid. Sa likod ng mga puno. Sa kumpol ng mga naglalakad na tao. Pero hindi ko siya makita. “Nasaan ka? Magpakita ka?”

“Kalma ka lang,” aliw niyang sabi. “Alam mo bang pinatay ko si Tomas dahil ayaw kong maunahan? Alam ko naman na hindi magtatagal ay isusumbong mo ako sa kanya. Kung kaya sabihin na lang natin na binabalaan kita. Sa oras na magsumbong ka sa pulis, tiyak na may hindi magandang mangyayari. Gusto mo bang madali ’yang kasama mo?”

“Huwag na huwag mong isali si Dean!” galit kong sagot. “Kung hindi ay–”

“Kung hindi ay, ano?” pang-iinis niya. “Hindi mo ako madadala sa pananakot, Abe. Lalo pa’t alam ko ang sekreto mo.” Ngumisi siya. “Hindi ko alam na mahilig ka pa lang sumubo.”

“Ibigay mo ang cellphone.” Nanlambot ang aking mga tuhod.

“Huwag kang mag-alala. Ibibigay ko sa ’yo ito,” sabi niya. “Magkita tayo sa bahay ni Tomas mga alas onse. Ikaw lang dapat ang mag-isa. Huwag na huwag kang magbalak na isahan ako!”

Tinapos ni Tito Balong ang tawag. Lumingon-lingon ako sa paligid. Hindi ko pa rin siya makita. Nasipa ko ang isang maliit na bato sa galit. Pumasok ako sa kotse. Bakit ba nangyayari ito sa akin? Gusto ko lang naman na mabuhay ng payapa.

“Oh, bakit parang nakakita ka ng multo,” tanong ni Dean habang sinimulang patakbuhin ang kotse.

“Wala ito.” Hindi ako nagpahalata sa aking boses. Tumingin ako sa puntod ni Tito Tomas. Ipaghihiganti ko si Tita Helena. Pero huwag mong iisipan na ginagawa ko ito para sa ’yo.

Alam kong biktima ka rin ngunit hindi ito dahilan upang patawarin kita.

Umalis kami ng sementeryo patungo sa bahay. Hindi kami pumasok sa eskwelahan. Naintindihan naman ng mga guro. Lalo na si Ma’am Malumanay na siyang nagsabi sa lahat ng mga subject teachers ko kung ano ang pinaniwalaan niyang dahilan.

Na ako’y nagluluksa.

Nang dumating na kami sa bahay, umalis din si Dean agad. Sapagkat inutusan siya ni Nanay Melit na bumili ng mga pagkain. Naging pagkakataon ko ito upang tumungo sa bahay ni Tito Tomas. Ayaw kong madamay si Dean. Ayaw ko siyang mapahamak.Problema ko ito. At dapat ako ang tatapos.

Sumakay ako ng jeepney at bumaba sa isang eskineta. Tinawagan ko si Police Officer Morales. Sinabihan ko siya na makikipagkita si Tito Balong sa akin doon mismo sa bahay ni Tito Tomas. Hindi naman ako bobo upang maging sunod-sunuran na parang aso sa isang kriminal.

“Sige, Abe. Maghintay ka lang diyan,” tugon niya.

“Salamat, po.” sagot ko.

Lagpas bente minuto, kinuha ako ni Police Officer Morales. Hindi pampulis na sasakyan ang kanyang ginamit. May kasama siyang tatlo pulis. Naka damit sibilyan din sila. Huminto kami sa isang kanto na may distansya sa barangay.

Sinunod ko ang plano. Una akong lumabas sa kotse at naglakad. Bumuntong ako ng hininga nang nasa boundary na ako ng barangay. Dinaanan ko ang mga batang naglalaro. Nainggit ako sa kanila. Hindi ko kasi na enjoy ang aking pagkabata.

Pinagmasdan ako ng iilang mga kapitbahay. Hindi ko na pinansin. Mabilis akong tumungo sa punong mangga at huminto. Lumingon ako sa aking likod. Binigyan ako ni Mr. Morales ng go signal. Binuksan ko ang pinto ng bahay.

“Tito Balong?” sambit ko.

Ngunit wala akong narinig na sagot. Nang hinawakan ko ang kurtinang pinto ng aking.kwarto, may sumulpot na pusa. Napa-atras ako. Stupid cat!

Winalis ko ang kurtinang pinto at biglang sumulpot sa aking isipan ang patay na katawan ni Tito Tomas nang tiningnan ko ang sahig na may dugo pa. Pumasok ako sa kwarto, napalangutngot ang aking ngipin. Wala si Tito Balong. Wala ang cellphone. Hindi ko mapigilan na suntukin ang pader. Tumulo ang aking luha. Hindi sa sakit kung hindi sa kadahilanang hindi ko makuha-kuha ang hustisya.

Pumasok si Police Officer Morales at ang kanyang mga kasama. Tiningnan ang bawat sulok.

“Sir, parang nakatunog yata ang target,” sabi ng isang pulis. “Masasabi kong mailap itong taong ’to.”

Tinapik ni Police Officer Morales ang aking balikat. “Okay lang ’yan, Abe. May iba pang araw.” Lumabas siya kasabay ang kanyang mga kasama.

Lumabas ako sa kwarto. Tumunog ang cellphone sa aking bulsa. Kinuha ko ito. Si Dean. Nakauwi na siguro siya sa bahay. Sinagot ko ang tawag. “Dean. Pasensya na. Meron lang akong pinuntahan.”

“Abe!” sigaw ni Dean.

At nakarinig ako ng putok ng baril sa kabilang linya.

“Hindi ba nagsabi na ako na huwag na huwag mo akong iisahan?” sabi ni Tito Balong.

Hindi ako makagalaw. Parang nangmanhid ang buo kong katawan. Hindi ako makapagsalita. Ang sigaw. Ang putok. Hindi ma-aari. Dean…

Chapter 33: Pagsagip Sa Mahal

“Hello?” sabi niya na may pagka-awtoridad ang tono. Tumawa siya nang narinig niya ang pigil kong hikbi. “Huwag kang mag-alala. Hindi ko naman pinatay ’tong kaibigan mo. Binalaan ko lang siya na huwag mag-ingay. Nakakasakit kasi sa tenga.”

Narinig ko ang boses ni Dean. Parang naka duct tape ang kanyang bibig. At hindi malabong nakatali rin siya. Ngunit paano siya na kidnap? Sinandal ko ang aking kamay sa pader. Para kasing nawalan ng lakas ang aking mga paa sa pagtayo.

“Kung tuluyan ko na lang kaya ’to?” tugon niya. “Tutal, sumira ka naman sa usapan.”

Tuluyan? Dali-daling bumuka ang aking bibig. “Please, Tito Balong. Huwag niyo pong papatayin si Dean. Hindi na po ako sisira ng usapan sa susunod. Gagawin ko ang lahat. Basta huwag mo lang papatayin si Dean,” pagmamaka-awa ko.

“Sige. Hindi ko papatayin ang kaibigan mo. Maghihintay ako sa ’yo dito sa abandonadong gusali sa Sta. Maria,” sabi niya. “At uulitin ko, huwag na huwag kang magdadala ng pulis. Kung hindi, lalagyan ko ng bala ang ulo ng kaibigan mo.”

“O–po. H–indi po ako magdadala,” nauutal kong sagot. Pinunasan ko ang aking mukha nang pinatay na ni Tito Balong ang tawag. Lumabas ako sa bahay, sinara ang pinto, at tahimik na tumungo kay Police Officer Morales.

“Patawad kong hindi natin nadakip si Balong.” Tinapik niya ang aking balikat. “Pero huwag kang mag-alala, gagawin naman namin ang lahat upang matunton at madakip siya.”

Tumango ako. Pumasok ang kanyang mga kasamahan sa kotse. Tumalikod si Police Officer Morales sa akin at naglakad.

“Pwedi pong magtanong?” tanong ko. Humarap siya sa akin. “Kung si Tito Balong ay nakapatay ng tao, magagawa ko rin ba ito?”

“Kahit sino ay pweding pumatay, Abe. Kailangan mo lang tapangan ang iyong sarili,” tugon niya. “Ngunit hayaan mong ang batas ang humatol sa kanya. Huwag mong dungisan ang iyong kamay. Bata ka pa. Huwag mong sayangin ang iyong kinabukasan.”

Hindi ako tumango at pinagmasdan si Police Officer Morales na sumakay sa kotse at umalis. Pinindot ko ang screen ng aking cellphone at tiningnan ang larawan naming dalawa ni Dean. Siya ang humila sa akin sa dilim. Siya ang nagbigay sa akin ng pag-asa. Hindi ko kayang mawala siya. At kapag nangyari ang ayaw kong mangyari, ilalagay ko ang batas sa aking kamay.

Sumakay ako ng jeepney. Bumaba ako sa tahimik na kanto patungo sa abandonadong gusali. Isa itong hotel kung ito’y natapos sana. May walo itong palapag at wala itong mga katabing bahay.

Naglakad ako sa patag na lupa. Malabong ang mga damo. Huminto ako nang tumunog ang aking cellphone. May mensahe galing kay Dean. Ngunit alam ko na hindi siya ito.

Nandito kami sa ika-anim na palapag.

Mariin kong tiningnan ang parte ng gusali at nakita ko si Tito Balong. Ngumisi siya saglit bago tumalikod at naglakad sa sulok na hindi ko matanaw. Nagpatuloy ako sa paglakad. Aking nakarating ang unang palapag. Ang mga poste ay ginagapangan na ng mga halaman.

Tumapak ako sa hagdanan patungo kung saan naghihintay si Tito Balong. Isa lamang ang paraan na aking naisip upang makaligtas. Agawin sa gago ang baril. Napahinto ako sa paghakbang nang may narinig akong boses ng nasasaktan. Si Dean!

Tumakbo ako paakyat ng hagdanan. Ikalawang palapag. Ikatlo. Ikalima. Binilisan ko pa hanggang umabot na ako sa ika-anim. Hiningal ako. Ngunit hindi ko na ito pinansin. Dali-dali akong lumingon sa bawat sulok. Nakita ko si Dean na nakagapos sa isang poste kagaya ng aking inisip. Hinang-hina na siya sa mga bugbog na natanggap. Tumungo ako sa kanya.

“Teka lang!” utos ni Tito Balong. Tumigil siya sa pananakit kay Dean. “Sinabi ko bang pwedi kang lumapit?” Tinuro niya ang baril sa kanya.

“Please, huwag po.” Huminto ako at umatras. “Ako na lang. Ako na lang po ang patayin mo.”

Ngumisi lamang si Tiro Balong. Umupo siya sa lumang silya. “Huwag kang mag-alala. Darating tayo diyan. Pero gusto mo ba talagang sagipin ’tong kaibigan mo?”

Marahan akong tumango. Malinaw na sa akin na hindi pa niya alam na may relasyon kami ni Dean. At mas mabuting hindi niya nalaman at malaman. Baka mas lalo lang niyang sinaktan at sasaktan ang taong mahal ko.

Nagtagpo ang mga mata namin ni Dean. Nagsalita siya ngunit hindi ko naintindihan dahil naka-duct tape ang kanyang bibig.

“Paano mo nalaman na humingi ako ng tulong sa pulis?” Gusto kong malinawan sapagkat palaisipan pa rin sa akin ito. Kasi kung nandoon si Tito Balong, hindi niya sana na-kidnap si Dean.

“May binayaran ako upang matyagan ka buong araw,” aliw niyang sagot. “At wala naman talaga ako doon sa bahay ni Tomas. Tiningnan ko lang kong susunod ka sa usapan.” Ngumisi siya. “Pero hindi eh, una ko pa lang utos, bagsak ka na agad.”

Napalundag ng kaunti ang aking mga paa nang pinutukan ni Tito Balong ang sahig. Ang baril. Kailangan ko itong makuha. Tiningnan ko si Dean na lumingon-lingon. Alam niya siguro na wala na akong pagpipilian kung hindi sumugod kay Tito Balong.

“Balik tayo sa usapan,” wika niya. “Ayaw mong patayin ko itong kaibigan mo, hindi ba?”

Tumango ulit ako. Ngumisi siya at may dinukot sa kanyang bulsa. Ang cellphone! Iginayway niya ito sa akin. Kailangan ko rin itong makuha.

“Hindi ko alam na may tinatago ka pala,” Lumingon siya kay Dean na pilit kumiwalas sa pagkakatali. “Alam ba ng kaibigan mo?”

“Alam niya,” tipid kong sagot. At nagpapasalamat ako na hindi ako tinakwil ni Dean. Hindi niya ako iniwan. At gagawin ko ang lahat upang siya’y masagip kahit buhay ko pa ang kapalit.

“Sige, pakakawalan ko ang kaibigan mo,” tugon ni Tito Balong. Ngumisi siya ulit at binuka lalo ang kanyang mga hita. “Alam mo na siguro ang gagawin.” Tumingin siya kay Dean. “Tingnan mo ang kaibigan mong magaling sumubo.”

Ramdam ko ang sobrang galit sa boses ni Dean. Paulit-ulit niyang hinila pabigla ang kanyang sarili upang makawala. Ngunit wala itong silbi. Tumulo ang kanyang luha habang palingon-lingon ang kanyang ulo.

Hindi ko siya sinagot. Lumapit ako kay Tito Balong. “Pareho lang kayo ni Tito Tomas, mga gago!”

“Gago na kung gago!” sagot niya. “Ano tatayo ka lang sa harap ko?” Pinutukan niya ulit ang sahig malapit kay Dean.

Napapikit ang aking mga mata. Lumuhod ako agad sa pagitan ng mga hita ni Tito Balong habang narinig ko ang iyak ni Dean. Sinimulan kong hinimas ang mga hita ni Tito Balong patungo sa gitna. Tiningnan ko siya na pinagmasdan lang ako.

“Maghubad ka ng damit,” utos ko.

Tigang siguro ang gago. Ngumiti siya at hindi nagdalawang isip na hinila pataas ang kanyang itim na damit. Pero hindi niya alam na naka-isip ako ng plano ilang segundo na nakalipas.

Chapter 34: His Filth Fell

Nang natakpan ang mukha ni Tito Balong ng kanyang damit, mabilis kong pinulot ang isang bato sa aking gilid at hinampas ito sa kanyang ulo.

Natumba ang upuan. Bumagsak agad siya sa sahig. Nabitiwan niya ang baril. Inabot at kinuha ko ito agad. Tumungo ako kay Dean at tinanggal ang duct tape sa kanyang bibig.

“That’s clever,” puri niya.

“Tsaka mo na ako purihin kapag nakalabas na tayo dito sa gusali,” sagot ko.

Tumayo ako at pumosisyon sa likod ng poste. Una kong beses na makahawak ng baril. Ngunit alam ko naman kong paano magpapaputok. Kalabitin ko lang ang gatilyo at ’yun na ’yun. Inasinta ko ang tali. At akin itong natamaan sa ikalawang putok. Tinulungan ko si Dean na makalaya sa pagkakagapos sa poste.

Lumuhod ako sa harapan ni Dean. Nilagay ko ang baril sa sahig at unang tinanggal ang tali sa kanyang mga paa. Binalaan niya ako. At aking kinuha ang baril. Lumingon ako sa likod.

Tumayo si Tito Balong. Sa kanyang pagkatayo, para siyang nahilo. May dugo na dumaloy mula sa kanyang ulo. Hinawakan niya ito at mariing tiningnan ang kanyang mga kamay. “Naisahan mo ako doon, ah!”

Tinutok ko sa kanya ang baril. Tumapak siya patungo sa akin. Binalaan ko siya at pinutukan ang sahig malapit sa kanyang kinatayuan. Ngunit natamaan ko ang kanyang paa. Hindi ko man inasahan, nakadama ako ng galak nang humiyaw siya sa sakit habang hinawakan ang tama.

“Para ’yan kay Dean!” Naglakad ako patungo sa kanya, nakatutok ang baril sa kanyang ulo.

Ngunit hinawakan ni Dean ang aking kamay. “Huwag mong ituloy, Abe. Tawagan na lang natin ang pulis. Sila na ang bahala.”

Hindi ako nakinig. Bumitiw ako sa kapit ni Dean. Pinagmasdan ko si Tito Balong na tumatawa na lamang. Nasisiraan na yata ng ulo dahil mamamatay na siya. “At ito ay para kay Tita Helena.” Kinalabit ko ulit ang gatilyo. Nahiwagaan na lang ako nang walang akong narinig na putok.

Wala ng bala.

Sumugod sa akin si Tito Balong at tinulak ako deretso sa isang poste. Nahampas ang aking likod. Napasigaw ako sa sakit. Tumakbo si Dean upang tulungan ako. Hinataw niya ang kanyang nakataling mga kamay sa tagiliran ni Tito Balong.

Nakawala ako sa pagkaka-ipit sa poste.

“Are you okay?” tanong niya. Sumugod ulit siya kay Tito Balong pagkatapos kong tumango. Hinataw niya ang kanyang mga nakataling kamay ng paulit-ulit sa gago. Ngunit wala ni isa ang tumama.

Sinuntok ni Tito Balong ang tagiliran at sikmura ni Dean hanggang natumba siya sa sahig.

“Dean!” sigaw ko.

Sumugod ako, tumalon kay Tito Balong, at hinatak siya. Bumagsak kaming dalawa sa simento. Nasa ibabaw ako ng kanyang katawan. Ngunit nabago ang posisyon namin agad. Mas malakas kasi siya. Hindi ako makapiglas sa kanyang bigat at lakas. Binigyan niya ako ng mga nakahihilong suntok.

“Ikaw! Pinapahirapan mo pa ako!” Nanggagalaiti siya sa galit. “Kaya ngayon, papahirapan din kita.” Hindi siya nakontento nang lumabas na ang dugo sa aking ilong. Sinakal niya ako leeg.

Nilabas ko ang natitira kong lakas ngunit hindi ko pa rin maalis ang kanyang mga kamay. Kinapa ko ang sahig, nagbabasakaling meron akong mahawakan na bato upang ipukpok sa kanyang ulo o kahit anong bagay na makakatulong sa aking sitwasyon.

Ngunit wala. Unti-Unting nandilim ang aking paningin. Buti na lang nakarating ang tulong ni Dean. Sinakal niya si Tito Balong. Nakawala ako. Lumamon ako ng hangin habang pilit na tumayo.

Pero sadyang masamang damo ang gago. Siniko niya ang tiyan ni Dean. Nakawala siya. Gumapang na lang ako patungo sa dulo nang nakatanaw ang aking mga mata ng isang kutsilyo. Naiwan siguro ito ng isang trabahador. Binilisan ko ang paggapang.

Nang nahawakan ko na ito, tinadyakan ni Tito Balong ang aking kamay. Napasigaw ako sa sakit. “Masakit ba?” Pinisil pa niya lalo ang aking kamay. At nang nakontento na siya, kinuha niya ang kutsilyo. “Natatandaan mo pa ba kung paano ko pinatay si Mel? Ang tita mo?” Hiningal din siya.

Tumingin ako sa likod. Nakakalula ang taas. Isang atras at ako’y mahuhulog. Binalik ko ang aking tingin kay Tito Balong. “Walang awa mo siyang sinaksak nang dahil lang sa pera.”

“Tama.” Tinuro niya ang kutsilyo sa akin. “At ito rin ang sasapitin mo ngayon.”

Pinikit ko na lang ang aking mga mata nang hinataw niya ang kutsilyo sa akin. At akala ko katapusan ko na ngunit sa ikalawang pagkakataon, nailigtas ako ni Dean. Hindi ko man nakita ang pagsugod at pagtulak niya kay Tito Balong, narinig ko naman ang sigaw at pagbagsak ng huli.

Hinila ako ni Dean patayo at sinilid sa kanyang yakap. “It’s alright. It’s over now.”

Nanatili ako sa kanyang yakap. Hindi ko maiwasan na lumuha. At ilang segundo, tinanggal ko ang tali sa kanyang mga kamay. Hinagkan ko siya ulit habang tinanaw ang patay na katawan ni Tito Balong. “Paano ka niya nakidnap?”

“Inabangan niya ako sa underground parking area ng mall pagkatapos kong nag-grocery,” sagot ni Dean. “I never fought because he pressed the gun on my back. And when we got in my car, he knocked me out. Nagising na lang ako na nakagapos.”

Tumunog ang aking cellphone sa bulsa. Si Nanay Melit ang nagtext. Nagtanong siya kung kasama ko si Dean. Oo nga pala, ang cellphone ni Tito Tomas. Bumaba ako kasama si Dean mula sa ika-anim na palapag patungo sa likod ng gusali. Kinuha ko ang cellphone sa bulsa sa likuran ng pantalon. Hindi ito nasira dahil nahulog si Tito Balong na ang harapan ng katawan ang sumalpak sa lupa.

Binigay ko ang cellphone kay Dean. Pinaubaya ko sa kanya kung papaano ito sisirain. Tinawagan ko si Police Officer Morales. “Hello?”

“Abe? Bakit ka napatawag ulit? May alam ka na ba kung saan natin posibleng matunton si Balong?” sunod-sunod niyang pagtatanong.

“Hindi na po kailangan, patay na po siya.” At kinwento ko ang buong pangyayari kay Police Officer Morales. “Makukulong po ba si Dean?”

“Hindi,” sagot niya. “At mas mabuting umalis na kayo diyan. Umuwi na kayo ng bahay at magpahinga. Ako na ang bahala sa lahat.”

“Marami pong salamat.” Pinatay ko ang tawag. Bumuntong ako ng hininga. Sa wakas tapos na ang lahat. Makakapagsimula na rin ako nang tunay na tahimik at masayang buhay. Hinawakan ko ng mahigpit ang kamay ni Dean, nagpapasalamat na hindi siya nawala sa akin.

Hinalikan niya ako sa noo. “Tayo na.” At naglakad kami palayo sa abandonadong gusali.

Chapter 35: Mga Sirang Laruan

Dalawang linggo ang lumipas. At sa labing-apat na gabi, unti-unting gumanda ang aking pagtulog. ’Yung tipong wala na akong iniisip na problema. ’Yung tipong hindi na puputol ang aking panaginip.

Ngumiti ako sa katok ni Nanay Melit habang narinig ang mga katagang ‘gising na kayo’. Na-appreciate ko ng sobra ang kanyang maliit na gawi na nagpapagising sa akin.

Humarap ako kay Dean. Pikit pa ang kanyang mga mata. Pinagmasdan ko ang kanyang mukha. Ang mukha ng taong tumanggap, sumagip, at nagmahal sa akin. Dinampi ko ang aking mga labi sa kanya upang ipadama ang mga ito.

“Sana ang halik mo na lang ang palaging gigising sa akin,” ngiti niyang bulong.

“Huwag kang mag-alala. Gagawin ko iyan simula ngayon.” Bumangon ako sa kama at tinapunan siya ng unan. “Tumayo ka na diyan, samahan mo akong maligo. Meron pa tayong lakad.”

Mabilis na umalis si Dean sa kama upang sabayan ako sa pagligo na kalaunan ay nauwi sa pagtatalik. Hindi ako umangal o tumanggi. Sapagkat sabik na rin akong maramdaman ulit ang pakiramdam na siya’y nasa aking loob.

Nagbihis kami pagkatapos. At tumungo sa kusina upang maghaponan. Linggo ngayon kung kaya malaya kami sa mga takdang-aralin o ano man na may koneksiyon tungkol sa pag-aaral.

Maraming hinanda si Nanay Melit. Sweet And Sour Pork. Pancit Guisado. Banana Pie. Fruit Salad. Dito ko nakita kung gaano niya kami kamahal. Hindi niya kami pinapabayaan na magutom. Hindi siya nagsawa na magluto ng mga masasarap.

Sabay kaming tatlo na kumain at nagpakabusog. Marami kaming napagkwentuhan. Minsan naisingit ni Dean ang mga salitang may ibang kahulugan. Kita na lang ang aming mga ngipin sa aliw dahil ignorante pa rin si Nanay Melit sa mga ganitong usapan. Hindi namin sinabi sa kanya ang nangyari. Dahil kahit nasa nakaraan na iyon, alam namin na mag-aalala lang siya. At hindi malabong pagsasabihan niya ang mga magulang ni Dean.

Vinideocall namin si Mr. at Mrs. Andrews. Hindi nawala sa usapan ang tungkol sa pagbabakasyon namin sa America pagkatapos ng graduation. Sinabihan nila kami na kapag nagustuhan namin ang lugar, nasa sa amin pa rin ang desisyon kung doon na kami titira.

Umalis kami ng bahay pagkatapos. Ginamit ni Dean ang kanyang kotse. Bumiyahe muna kami patungo sa bahay ni Mr. Morales upang sunduin si Hannah. Ngunit nahiwagaan ako nang hininto niya ang pagmamaneho sa isang tulay.

Sinundan ko siyang lumabas. Tumingin siya sa akin at pinasok ang kanyang kamay sa bulsa ng kanyang jacket. Hinapag niya sa kanyang palad ang isang bagay. Ang cellphone ni Tito Tomas.

“Gusto kong ikaw ang magtapon,” tugon niya.

Tumango ako. Kinuha ko ang cellphone sa kanyang palad. Nag-ipon ako ng pwersa at hinagis ito sa malayong parte ng ilog. Gumaan ng tuluyan ang aking pakiramdam. Tiningnan ko si Dean sa mga mata. “Salamat. At salamat na hindi mo ako sinukuan.”

“Mahal kita eh,” wika niya.

Kahit hindi ko man kita sa aking sarili, alam kong namula ang aking magkabilang pisngi. Hindi kami nag-aksaya ng oras at nagpatuloy sa biyahe. May kalayuan ang bahay ni Mr. Morales kung kaya binilisan ni Dean ang takbo ng kotse.

Sinalubong kami ni Hannah nang nakarating kami sa harap ng kanyang bahay. Blue ang kulay ng kanyang wig. Ang cool niyang tingnan.

“Nasaan ang papa mo?” tanong ni Dean.

“Nasa loob ng bahay,“ngiti niyang sagot. “Pero huwag mo ng problemahin ’yan Kuya Dean. Sinabihan ko na ang mga magulang ko. Pinayagan nila ako. At tsaka may tiwala sila sa inyo.”

Pumasok si Hannah sa kotse at dumiretso na kami sa bahay ni Chris. Nakarating kami sa destinasyon pagkatapos ng kalahating oras.

Sinalubong namin ni Dean ang fist bump ni Chris. Lumapit si Hannah sa kanya. Tinuro nila ang kanilang mga daliri sa isa’t-isa. Magkakakilala na kasi sila online sa isang groupchat ng mga may sakit na cancer. Masasabi kong maliit talaga ang mundo.

Pumasok kami sa bahay ni Chris patungo sa basement. Hindi makapaniwala si Hannah sa kanyang mga nakita. Ang kaibahan lang nang una niyang pasok dito kompara sa akin, sobrang saya niya.

“Wow…” Ang lumabas sa kanyang bibig.

Tumingin ang mga kasamahan namin sa kanya. Sino ba naman ang hindi? Agaw tingin kasi ang blue wig niya. Tumungo kami sa mini bar. Inatupag ni Becca si Kat at Kim na umorder ng tatlong inumin. Para kay Madi siguro ang isa.

Pinakilala ni Dean si Hannah kay Becca. Pumasok si Chris sa mini bar. Naghapag siya ng alak para sa aming lima. Umupo kami sa mataas na silya.

“Umiinom ka ba, Hannah?” tanong ni Becca.

“Oo naman Ate Becca.” sagot niya.

At nagkwentuhan kaming lima. Masaya kong nalaman na tagumpay ang unang gamutan ni Chris sa kanyang sakit, na kontento na si Becca sa kanyang buhay kahit pinutol na ng kanyang ama ang kanilang koneksiyon. Masaya rin silang dalawa para sa amin ni Dean matapos ang nangyari. Hindi namin na malayan na marami na pala kaming natumba na bote sa bawat minuto na lumipas. Ang nakaka-aliw, umaambag si Hannah ng pag-uusapan. Natawa kami nang kinwento niya ang isang kaklase niyang babae na nagmasturbate gamit ang talong na-nauwi sa pagka-ospital nito.

Natanong ni Becca kung ano ang gusto ni Hannah na maging. Tumahimik kami ni Dean at Chris upang marinig ang kanyang sagot.

“Sa totoo lang, gusto kong maging writer.” May kaunting hiya sa kanyang mukha. “Pero wala pa akong naiisip na isusulat.”

“Kung magsulat ka kaya tungkol sa amin?” sabi ko.

Tumawa si Dean. “Tama ang Kuya Abe mo. Pang MMK o Magpakailanman kasi ang mga buhay namin. And for sure, bibilhin ng mga tao ang libro.”

“But I feel sorry for them after they read it,” dagdag ni Chris. “Kasi they’ll no longer be a virgin mentally.”

Napataas ang dalawa kong kilay. “Don’t tell me, nagsex na kayo ni Becca?”

Biglang natahimik ang dalawa habang umiinom. Kumpirmado na may nangyari nga. Gusto ko pa silang gisahin ngunit nagkataong tumunog ang Mi Gente na kanta. Umalis si Becca sa mini bar at hinila si Hannah patungo sa gitna. Sumayaw silang dalawa kasabay ng iba pa naming mga kasamahan.

Balita ko na nabigyan ng pagkakataon si Bobby na maipakita ang kanyang galing sa pagdi-dj sa homecoming party ng basketball team ng aming eskwelahan. Pansin ko rin na hindi na masyadong stress ang hitsura ni Madi. Sa tingin ko, naipamulat niya sa kanyang mga magulang na ang pag-aaral ay hindi lamang tungkol sa grado. At kahit hindi pa rin naipakita ni Kat at Kim sa labas kung ano sila sa basement, masaya pa rin ako dahil kontento sila sa kanilang natatamasa ngayon.

Inubos namin ni Dean at Chris ang huling bote sa mesa bago pumunta sa gitna at sumayaw sa naglalarong disco lights. Napuno ang basement ng mga masasayang indak at hiyaw.

Natapos ang kasiyahan bandang alas onse. At lumabas kaming lima sa bahay ni Chris. Sumakay sa kotse ni Dean dahil meron pa kaming dapat gawin bago matapos ang gabi.

“Saan tayo ate at mga kuya?” tanong ni Hannah.

“Lilipad tayo,” sagot ni Dean. “And I think you should write it on your list.” Binigay niya ang susi ng sasakyan kay Chris. “Bro! Ikaw muna magmaneho.”

Sinamahan ni Becca si Chris sa front seat. At umakyat kami ni Dean at Hannah sa likuran ng kotse. Nakarating kami sa Rotonda ilang minuto.

Binuksan ni Chris ang lahat ng pinto at nilakasan ang volume ng vehicle audio. Pinatugtog niya ang kantang Elisi by Rivermaya.

Pinatayo namin si Hannah sa dalawang nakatihayang gulong. Hinawakan namin ang kanyang likod at nagsimulang dumaosdos ang kotse. Natanggal ng hangin ang kanyang wig ngunit hindi niya ito pinansin. Inunat niya ang kanyang mga kamay na para itong mga pakpak ng ibon. Tumulo ang kanyang luha sa tuwa.

Nagtinginan kami ni Dean. Ngumiti kaming dalawa. Sumigaw si Chris. Sumunod si Becca. Sumigaw na rin kami. Niramdam naming lahat ang agos ng hangin habang nakatingin sa mga ilaw ng siyudad.

“Mga kuya,” wika ni Hannah. “Sa tingin ko magagawa ko kayong isulat bago pa man ako lumipad patungong langit.”

“Ano naman ang pamagat?” tanong ko.

“Mga Sirang Laruan.”

The end…

Author’s Note

Maraming-maraming salamat sa lahat ng mga taong nagbasa ng Mga Sirang Laruan. Sa lahat ng mga taong sinamahan si Abe at Dean at si Becca at Chris sa kanilang paghahanap ng kaligayan sa masalimuot na mundo. Nakakatuwang malaman na nag-enjoy talaga kayo. At gagawin ko itong inspirasyon na makasulat pa ng maraming kwento.