SIMULA

Minsan

“Iniwan mo na namang nakabukas ang ilaw. Kaya ka iniiwan eh.”

Nabasa ko lang sa aking kwaderno. Sino na naman kayang nangialam nitong notebook ko? Napakamot na lang ako sa ulo dahil sa nabasa ko sa dulong bahagi ng aking kwaderno.

Ang dami talagang alam ng mga kaklase ko ngayon. Kung bakit ba kasi nakatulog ako. Nagkaroon tuloy ng chance na mapakialamab na naman ang gamit ko.

“Okay, wala raw si Sir Arelo!” Sigaw ng Presidente ng aming klaseng si Eron.

“Talaga ba?” Tanong ng mga kaklase kong ayaw ng Mathematics.

“Oo kaya pwede na tayong mag-practice ng sayaw para sa Art Festival!” Sagot pa ng aming Presidente na siya namang nagbigay ng oportunidad upang lahat kami ay makapag-practice na ng aming sayaw. Iyon kasi ang gusto ng Mapeh teacher namin.

“Allen, ano? Ikaw na lang ang nandito sa room.” Sita sa’kin ng kaibigan kong si Dustine.

“Anong tawag mo sa sarili mo?” Mahina kong bulong na alam kong hindi naman niya maririnig.

“Naungol ka na naman d’yan, Allen. Tara na sa gymnasium. Doon sila nagpa-practice ng sayaw.” Sabi pa ni Dustine pero wala ako sa mood pumunta.

“Una ka na. Si-cr lang ako.” Sagot ko pabalik at tumango naman siya bilang pagsang-ayon.

Nang makaalis si Dustine ay inilabas ko saglit ang aking notebook at nagsulat ng konting linya.

Ang maghapon ay tila lumalakad ng kay bagal

Nais kong lunurin ang aking sarili at isiping may plano ang may kapal

Matapos kong isulat ’yon ay nakarinig ako ng isang lalaking kumakanta.

“ Our little conversations

Turning into little sweet sensations

And they’re only getting sweeter

Everytime we’re together,

Wishing that goodbyes turn to never

’coz with you is where,

I always want to be..“

Pamilyar sa akin ang naturang nga liriko ngunit ang bago sa akin ay ang napakagandang boses ng lalaking yaon. Dala ng kuryosidad ay natagpuan ko ang aking sarili na nakadungaw sa silid katabi ng aming classroom. Hindi ako nagkamali dahil nakita ko ro’n ang isang lalaking nakaupo habang may katabi siyang isa pang lalaking naggigitara.

Astig silang dalawa pero hindi ko maialis ang tingin ko sa lalaking kumakanta.

“ I can’t pretend, i’m just a friend

’coz i’m thinking maybe we were meant

to be..“

“I think i’m fallin’, fallin’ in love with you.

And I don’t, I don’t know what to do

I’m afraid you’ll turn away,

but I’ll say it anyway

I think i’m fallin’ for you,

fallin for you.“

Mula sa malayo ay natagpuan ko ang aking sarili na nakangiti lalo na nang matapos siyang kumanta. Nakaka-aliw ang kaniyang tinig dahil hindi gaya ko na pumipiyok-piyok pa kapag nagsasalita anf kaniya nama’y may hulma na at masasabing panlaban na.

“Pre, ipapasa ka na niyan ni Ma’am!” Natatawang sabi ng isang lalaking kasama niya.

“Sana.” Ayon ang kaniyang sagot at maging ang speaking voice niya ay kahanga-hanga rin dahil masculine yaon.

“Allen!” Sigaw ng kung sino kaya napatingin sa direksyon ko ang lalaking kumakanta kanina at nagmadali naman akong magtatakbo dahil ayokong malaman nilang nakikinig ako sa kanila.

“Bakit tayo tumatakbo?” Tanong ni Dustine at kinutusan ko na lang siya.

“Kalma! Tatawagin pa lang sana kita kasi prop’s man lang tayo kaso nagmamadali ka. Sino ba ’yong sinisilip mo kanina sa room 203? Chickababes ba? Share naman!” Pangungulit pa ni Dustine pero hindi ko iyon sinagot ng ayos.

“Wala. May nakita lang akong pusa.” Naiilang kong sagot dahil alam kong nagsisinungaling ako.

“Wala raw eh! Ba’t ka namumula?” Tanong naman niya pabalik.

“Tigilan mo’ko, boy! Katorse anyos pa lang ako!” Sagot ko.

“Ako rin naman ah!” Sagot niya pabalik at napakamot na lang ako sa ulo at nanood ng practice ng mga kaklase kong matigas pa sa kawayan ang mga katawan.

Pero ano kayang pangalan ng lalaking ’yon? Curious ako.

Kailan kaya iyong sunod na tagpo para sa amin upang marinig ko pa kahit MINSAN ang kaniyang tinig?

Note : Ito po ang pambawi kong story ngayong 2020. Sana matapos ko ito ng isang buwan. :)

PANG-UNANG BAHAGI

A L L E N

Papalapit ng papalapit ang hinihintay ng bawat estudyante rito sa aming paaralan, ang Art Festival at makikita mo sa bawat section ang ginagawa nilang paghahanda. Maging ako ay nasasabik na rin dahil magtatanghal din aming section ng isang sayaw kung saan propsman kami ni Dustine na walang ginawa kundi ang kumain ng kumain.

“Kayo ba ’yong section one?” Narinig kong tanong ng isang lalaki sa isa sa mga kaklase ko. At nang tanawin ko ang pinanggagalingan ng boses na ’yon ay natameme ako.

“S-siya?” Napabulong ako bigla.

“Sinong siya?” Pagsabat naman ni Dustine.

“Wala.” Sabi ko at nang sulyapan ko siyang muli ay wala na siya roon sa harapan ng iba kong mga kaklase.

Malas!

Biyernes na nang hapon at tangahali pa lang ay natapos na ang aming practice at wala na rin kaming klase kung kaya’y nagsiuwian na ang ilan sa aming mga kaklase maliban sa akin at kay Dustine na walang ginawa kundi ang kumain.

“Tara na!” Ang pagyayaya ni Dustine sa akin para umuwi.

“Una ka na.” Sagot ko.

“Sabay na kasi tayo.” Pangungulit pa niya.

“May aasikasuhin pa’ko. Mauna ka na.” Ang paliwanag ko.

“Nako! May date ka siguro. Ayaw mo lang akong isama! Kupa ka!” Aniya at natatawa pa siya matapos niyang sabihin ’yon.

“Date? Wala ngang jowa, date? Nagbibiro ka ba?” Sagot ko pa.

“Tara na kasi. Tambay tayo sa inyo tapos pahiram din ako ng bike mo.” Aniya at napakamot na lang ako sa ulo.

“Sige na nga!” Sagot ko naman.

“Yes!!” Masaya niyang bulalas.

“Sige. Hintayin mo ako rito sa canteen. Kukunin ko lang ’yong bag ko sa classroom natin at ikakandado ko na rin.” Sabi ko at tumango na lang siyang bago isubo ang fish ball na paborito niya.

Patay gutom!

“And I’ll always love you..

deep inside this heart of mine… “ narinig kong may kumakanta at sobrang pamilyar ng tinig na yaon.

Hindi ko napigilan ang sarili kong tumbukin ang room 203 na katabi lang ng aming classroom.

Doon ay nakita ko ang nakaubob na lalaki. Nakasando lamang siya at magulo ang kaniyang buhok.

Nasa ganoong pagtitig ako nang bigla niyang itinunghay ang kaniyang sarili mula sa pagkakaubob at nagtama ang aming mga mata na naging sanhi ng pagkabigla ko.

“May hinahanap ka ba?” Tanong niya sa tonong kay lamig sa tenga.

“Ah, hihiram sana ako ng walis-tambo.” Palusot ko.

“Hmmm. Sige, kunin mo na lang sa likod.” Aniya at tinungo ko naman ang likod na bahagi ng kanilang classroom.

Shet!

“Iba-ba-balik ko rin agad.” Nagtatakbo kong sabi at agad akong pumasok sa aming classroom.

“Ba’t ka kinakabahan, Allen? Gago ka ba? Anong mayroon sa tambo?” Sabi ko sa aking sarili.

Limang minuto ang aking hinintay at bumalik ako sa classroom nila at nakita ko siyang nakahubad ng pang-itaas na damit kaya’t napalunok ako.

“Sige, lagay mo na lang sa pinagkunan mo ’yong walis tambo.” Aniya nang makita akong nakatayo sa pintuan.

“Ah, sige.” Nagmamadali kong sagot at iniwasan kong makita ang kaniyang hubad na katawan.

“Nga pala, section one ka, ’di ba?” Tanong niya at buti naman at nakadamit pang-itaas na siya.

“Ah.. oo.” Sagot ko pabalik. “Bakit mo naitanong?” Dagdag ko pa.

“Kasi, gusto ko ring maging section one sana.” Aniya.

“Kaya mo ’yan. Aral lang ng aral.” Sagot ko at nginitian ko siya.

“Paano eh…hindi naman ako matalino gaya niyo.” Aniya na kababakasan sa mukha ng panghihina ng loob.

“Hindi mo naman kailangang maging matalino, bro. Ang kailangan mo ay sipag. ’Yun lang.” Sagot ko at sinamahan ko na rin ng ngiti.

“Salamat, bro!” Aniya at tumango na lang ako bago lumabas ng classroom nila.

Pagkalabas na pagkalabas ko ng classroom nila at para akong tangang nakangiti lang patungo sa canteen at hindi ko alam kung ano bang mayroon sa akin nitong mga nagdaang araw at tila ba gusto kong laging nasa paaralan lang.

Sana ang ganitong saha ay hindi lang pang MINSAN.

Itutuloy..

IKALAWANG BAHAGI

(PASILIP MULA SA AKING ALAALA NOONG AKO AY BATA PA)

A L L E N

“Bakit parang ang saya mo ata?” Tanong ni Dustine habang hawak ang isang balot ng marshmallows na binili niya sa Poblacion o mas kilala bilang Pamilihang Bayan ng aming lugar.

“Kasi next week na ’yong Art Festival. Excited ako.” Sagot ko pabalik at pinilit kong maglakad ng hindi tumitingin sa kanya upang hindi siya makahalata at magtanong pa.

“Kailan ka pa nagkaroon ng interes sa event sa school? Hindi ba ayaw na ayaw mo ngang nagpe-perform sa stage? Anyare?” Pang-uusisa niya.

“Wala ka na ro’n. Ang dami mong tanong.” Sagot ko naman at nagmadali akong tumakbo dahil natanaw ko na ang aming tahanan.

“S-sandali! Hintay naman!” Habol hingang wika ni Dustine habang humahabol na rin sa pagtakbo. Nagtatakbo rin siya kasi alam niyang hindi ko siya papasakayin sa duyan na ginawa ni tatay na nakapuwesto sa lilom ng aming punong mangga.

“Kain pa!” Pang-aasar ko habang tumatakbo.

Nang marating namin ang naturang duyan ay agad akong pumasok sa aming bahay.

“Tay, mano po!” Sambit ko nang madatnan ko si tatay na nagbabasa ng libro sa salas katabi ng aking kuya na noo’y nakahiga naman sa papag at tila ba kay sarap ng tulog.

“Tiyo, mano po!” Habol hingang bungad naman ni Dustine matapos kong magmano kay Tatay. Natatawa pa si tatay dahil muntikan ng madapa ang loko.

“Bakit hapong-hapo ka yata, Tino?” Natatawang tanong ni tatay matapos magmano ni Dustine.

“Kasi po tinakbuhan ako ni Allen.” Natatawang sagot niya at napatingin sa akin si Tatay bago nagsalita.

Nagluto ng pansit ang nanay mo bago umalis. Sige na at kumain kayong dalawa sa kusina.“

“Yes!” Nagmamadaling reaksyon ng patay gutom na si Dustine na ibinalibag na lang ang bag sa kwarto ko at nauna pa sa aking pumunta sa kusina.

Papunta pa lamang ako sa kusina ay nakita ko na agad si Dustine na pabalik sa salas dala ang pinggan na puno ng pansit at isang baso ng soft drinks. Kapal talaga.

“Tiyo, pwede ho ba ako rito matulog? Tsaka po pwede po ba kaming pumunta sa irigasyon? Wala naman po kaming pasok bukas.” Tuluy-tuloy niyang paalam kay tatay na tiyak namang papayag.

“Malaki na kayo kaya hindi na ako tututol. Basta umuwi kayong dalawa ng ligtas.” Ani tatay na inaasahan ko naman na.

“Talaga, tiyo? Yes!” Aniya at natatawa na lang ako habang tinitingnan siya.

Alas dos y media ng hapon at lulan ng bisekleta ay narating namin ang ilog na malapit sa lupang sakahan ng mga taga rito sa amin.

Payapa ang daloy ng ilog at may mangilan-ngilang mga kabataan din ang naririto. Mayroong mga naglalaba at mayroon ding mga naliligo. At bilang excited na mga katorse anyos ay agad kaming nagtatakbo pababa sa tumbang puno na nakabalandra sa pagitan ng ilog at doon kami magkasunod na tumalon ni Dustine.

“Woah! Ang saya!” Aniya at ngumiti rin ako habang hawak ang saluwal niya. Ginawa ko iyon nang sumisid ako. Kawawang Dustino!

“Allen, akin na ’yan!” Pagmamaktol niya.

“Ayoko!” Natatawa kong sagot.

“Akin na kasi.” Natatawa niya ring sagot at naglangoy papalapit sa akin kaya naman naglangoy din ako palayo. Ngunit sa paglangoy ko palayo mula sa kanya ay ang pagka-untog ng aking ulo.

“Ah!” Daing ko at kasunod no’n ay ang pagtindig ng aking balahibo dahil sa pamilyar na muka na nasa aking harapan. Nagpapalutang lamang kami parehas at natawa na lang siya nang makita ang parehas naming reaksyon.

“Section one?” Aniya at tumango naman ako.

“Akin na ’yang shorts ko!” Ani Dustine at natawa na lang ako sa nangyari.

“Sino ka?” Pagsingit ni Dustine at tiningnan ko siya sa kaniyang pabalang na tanong.

“Ah, ako?” Aniya.

“May iba pa bang nandito?” Pambabara pa ni Dustine na isa na lang ay lulunurin ko na.

“Ako si Drake, section 2.” Aniya at napangiti naman ako dahil alam ko na ang pangalan niya.

“Ah section 2 ka pala. Sige.” Sabi ni Dustine kaya kinutusan ko na ng isa.

“Aray naman!” Daing ni Dustine at sabay kaming natawa ni Drake.

“Dustine! Ako si Dustine!” Aniya habang papunta sa mababaw na parte ng ilog.

“Ako naman si Allen.” Sunod ko.

“Teka, sino palang kasama mo?” Dagdag ko pa.

“Wala. Nadiskubre ko lang ’to noong nakaraang linggo eh.” Kamot-ulo niyang sagot.

“Ganoon ba? Madalas kasi kami rito ni Dustine lalo na kapag walang pasok.” Pagkukuwento ko.

“Nice! Ako kasi sa bahay lang. Boring.”

“Pwede ka namang sumama sa’min kapag trip mo.” Pag-anyaya ko.

“Sige ba!” Aniya at inakbayan pa niya ako habang papalusong sa dampa kung nasaan si Dustine.

Habang akbay niya ako ay hindi ko alam kung bakit tila ba ang init init ng aking muka. Baka dahil mainit lang talaga ang panahon. Baka nga, siguro.

“Tara kain na!” Sabi ni Dustine at ang hayop, nailatag na ang pagkain na dala namin—mangga, kanin at adobong paa ng manok.

“Sarap!” Sabi ni Dustine.

“Wala namang hindi masarap sa’yo.” Natatawa kong sambit.

“Okay. Tara na, Drake! H’wag ka ng mahiya. Hindi lalaki ang titi mo niyan.” Sabi niya kaya naman napatingin ako sa ibabang bahagi no Drake na noo’y nakasalawal lamang.

Bakit ako napalunok bigla?

“Dami mong alam, Dustine. Supot ka naman!” Nagtatawa kong sabi.

“Asa pa! Sabay pa nga tayong nagpatuli noong grade 3 tayo eh.”

Napakamot na lang ako ng ulo at naupo upang kumain pero bago iyon at naghugas muna ako ng kamay at ganoon din ang ginawa ni Drake. Habang ginagawa niya iyon ay nagkaroon ako ng pagkakataong tumingala at napangiti sa langit. Minsan lang ito, sulitin na.

ITUTULOY…

IKATLONG BAHAGI

Ikatlong

Bahagi

“Bakit hindi ka pa kumakain?” Tanong ko kay Drake na noo’y nanonood lang sa amin ni Dustine na kumakain.

“H’wag ka ng mahiya. Kumain ka na rin. Si Allen ang nagluto nito tsaka ako naman ang naghanda ng itlog na pula.” Natatawang sabi ni Dustine na nagmamalaki pa.

“Nakakahiya kasi sa inyong dalawa.” Aniya at natawa naman kami ni Dustine.

“H’wag ka ng mahiya tsaka masarap naman ’to.” Sabi pa ni Dustine at tumango naman ako bilang pagsang-ayon.

“S-sige.” Sabi ni Drake na noo’y nakangiti bagama’t mababakas mo sa kaniyang muka ang hiya.

Nasa dahon ng saging ang aming pagkain kaya naman amoy na amoy ko ang kaniyang amoy habang yumuyuko siya. Medyo amoy araw ngunit mababakas mo pa rin sa kanya ang amoy malitis lalo na’t kita ko rin ang kaniyang kaputian at hindi gaya namin ni Dustine na normal lang ang kulay.

Habang nasa ganoong posisyon ay napalunok ako nang makita kong sarap na sarap si Drake sa kinakain niya. Tsaka malay ko ba kung mahilig siya sa mga pagkaing gaya ng hilig namin ni Dustine.

“Ang sarap!” Nakangiting sambit ni Drake na noo’y may kanin pa sa pisngi.

“Masarap talaga ’yan parang ako.” Biro ni Dustine.

“Oo na lang, Tino!” Hirit ko at nagtawanan kaming tatlo.

Matapos naming kumain ay niligpit namin ang dahon ng saging na kinainan namin at maging ang dala naming supot ng kanin at ulam.

“Nga pala, Drake, magkwento ka naman tungkol sa sarili mo.” Biglang mungkahi ni Dustine. Tama naman siya sa parteng ’yon dahil marami akong malalaman tungkol kay Drake kapag ginawa niya iyon.

“Ako. Hmm.. simpleng tao lang din naman ako. Mag-isang anak lang ako at lagi akong mag-isa sa bahay kasi madalas wala si Daddy sa bahay. Hiwalay ang magulang ko, ilang tao na. Bata pa ata ako no’n pero wala naman na akong magagawa kasi buhay nila ’yon. Nga lang, hindi ako kasama sa pangarap nila. Umuuwi si Dad sa bahay ng lasing kasi hindi niya makayang wala so mommy pero ngayon, nakakaya na niya. Siya ang nagma-manage ng business namin na hardware sa Lungsod kaya gaya ng sinabi ko, madalas lang akong mag-isa sa bahay.” Aniya na talaga namang nagpahanga sa’kin sa katatagan ng loob niya.

“Saklap naman pala, parekoy!” Sabi ni Dustine na noo’y tahimik na nakikinig sa isasagot ni Drake.

“Okay lang ’yon. Kaya ko naman.” Natatawa niyang sagot kaya hindi na ako nagtanong pa.

“Kung ganoon, sama ka na rin sa bahay nina Allen tapos overnight tayo ro’n. Game ka?” Anyaya ni Dustine.

“Game!” Mabilis niyang tugon na kababakasan mo ng sigla hindi gaya noong nagsasalaysay siya ng kwento ng buhay niya.

“Ayon ay kung papayag si Allen.” Dugtong naman ni Dustine at sabay nila akong tiningnan.

“Okay lang naman sa’kin. Tsaka babyahe si nanay at tatay kasama ang kuya  sa Bayan at doon matutulog sa kamag-anak namin.

“Yes! Solo pala natin ang bahay mamayang gabi! Excited na ako!” Masiglang pasinaya ni Drake.

“Ikaw ba Allen, excited ka rin ba?” Tanong ni Drake sa akin habang busy sa pagkain ng mangga.

“Syempre naman!” Sagot ko.

Matapos ang tagpong ’yon ay dumiretso na kami sa bahay sakay ng mga bisekletang dala namin.

Angkas ako kay Dustine pero biglang naputol ang angkasan nito kaya napilitan akong maglakad na lang.

“Sa’kin ka na umangkas, Allen. Malayo-layo pa ang pababa.” Aniya at nag-alinlangan ako dahil sa hindi ko mawaring dahilan pero ayoko namang mailang siya sa akin kaya umangkas na ako na patayo sa kaniyang bisekleta.

“Kumapit ka ng mabuti.” Ani Allen nang magsimula siyang pumidal na siya namang ginawa ko.

“Woah, ang lamiggg!” Sigaw ko dahil galing lamang kami sa ilog at basa ang aming mga pang-ibabang saplot.

“Ang lamig nga kaya idikit mo ang sarili mo sa’kin para hindi masyadong malamig.” Ani Allen na nagdulot ng ibayong init na umakyat sa aking mukha.

Bwiset ka, Drake!

“O-okay!” Natatawa ko na lang na sagot at ginawa ko ang nais niyang mangyari.

“Ngayon lang ata ako nakapag-angkas uli sa bike kong ’to.” Natatawang kwento ni Drake.

“Eh, talaga? Bakit naman?” Sunud-sunod kong tanong.

“Regalo kasi sa’kin ni Mommy itong bike ko kaya ayokong masira pero ewan ko ba, pagdating sa’yo okay lang. Pakiramdam ko kasi pamilya rin kita kahit ngayon lang tayo nagkakilala ng pormal. Tsaka, bakit ka pala nanghiram ng walis-tambo kanina? Hindi ba may ganoon din kayo sa room niyo?” Aniya at tila ba napalunok ako sa huli niyang linya.

“Ganoon ba? Salamat kung pamilya na rin ang turing mo sa’kin kahit ang bilis.” Natawa ako. “Tsaka, nanghiram ako sa inyo ng walis hindi para maglinis ng room kundi para makita kung sino ’yong kumakanta. Ang solid kaya ng boses mo!” Dahilan ko.

“Ganoon ba?” Panimula niya. “Salamat kung nagagandahan ka sa boses ko.” Aniya at nakita ko sa gilid ng kaniyang mata ang ngiti habang sinasabi niya ang mga naturang linya.

“Talent mo ’yan kaya idol na kita.” Pambobola ko.

“Bolero!” At sabay kaming natawa kaya naman bumagsak kami sa palayan at kapwa kami putikan nang at maging ang aming mga muka ay madungis din.

Bagamat nasaktan ay tawa pa rin kami ng tawa.

“Malas!” Aniya at hinawakan niya ang kamay ko para itayo dahil nakaupo pa rin ako sa gilid ng palayan na pinagbagsakan namin.

Ilang boltaheng kuryente ang dumaloy aking katawan nang hawakan niya ang kamay ko kaya pinigil ko ang sarili ko na ngumit kaya naman pagkatayo ko ay ipinunas ko sa muka niya ang naipong kong putik sa kaliwa kong kamay.

“Pwe! Loko ka!” Aniya at hindi ko alam kung bakit kay bilis ng aksyon niya ay ginawa niya rin ang kaparehong kalokohan na ginawa ko.

“Tara na!” Sabi ko habang nagpupunas ng mukha.

“Arat!” Aniya at hindi ko iyon naintindihan.

“Anong arat?” Tanong ko.

“Arat, tara! Binaliktad ko lang.” Aniya at natawa pa siya kaya nakitawa na rin ako.

Mula sa mahaba-habang pagtayo ko sa likod niya ay malaya ko napagmasdan ang kaniyang napakaamong mukha na hindi ko alam kung bakit gustung-gusto kong titigan. Bagama’t alam ko sa sarili ko kung ano ako ay hindi ko pa rin mapigilang hindi mapigilan ang paghanga ko sa kanya.

“Maghilamos muna tayo sa may poso bago tayo pumunta sa bahay. Baka mapagalitan tayo ni Nanay.” Sabi ko kaya naman nagmadalo kaming bumaba sa bisekleta at nagbomba ako para makapaghilamos siya at ganoon ang naging sikulo. Matapos niya ay ako naman ang naghilamos at naramdaman kong mahapdi ang aking siko at doon ko napagtanto na may sugat ako.

Bakit hindi ko iyon naramdaman kanina? Weird!

“Oh, ayan, nagkasugat ka pa sa siko. Masakit ba?” Tanong niya nang makitang tinititigan ko ang sugat ko sa siko.

“Syempre naman! Malayo ito sa bituka!” Sagot ko at nagmadali akong maghimalos at magsuot na rin ng pang-itaas dahil malamig na rin at ganoon din ang ginawa niya.

“Allen, Drake, bakit ang tagal niyo?” Bungad ni Dustine nang makarating kami sa bahay. Nakaupo lang siya sa duyan at kumakain ng mangga. Ang galing!

“In-enjoy pa kasi namin ’yong palayan. ’Di ba nga, Allen?” Ani Drake at natawa naman ako.

“Yes, Sir!” Natatawa ko pa ring sagot.

“Ano namang mayroon sa palayaan, eh putik at damo lang naman naman ang mayroon do’n?” Kumento ni Dustine.

“D’yan ka na muna at gusto ko ng maligo!” Pag-iiba ko ng topic at sumunod naman sa akin si Drake.

“Nay, tay, mano po..” paggalang ko nang makapasok ako sa bahay at sakto naman na papaalis na sila.

“Ginabi na ata kayo, Allen?” Ani Tatay at ngumiti na lang ako.

“Kaya nga. At basa pa ang shorts niyo. Nga pala, siya ba si Drake? Gwapong bata.” Ani nanay.

“Magandang gabi po, ako po si Drake!” Masigla at magalang na bati ni Drake kay nanay at tatay.

“Magandang gabi rin sa’yo Drake! Nakwento na ni Tino kanina na mag-o-overnight kayong tatlo kaya naghanda na ako ng kakainin niyo. Nasa mesa iyong mga pagkain at dahil nandito na kayo ay mauuna na kami. Drake, hijo, feel at home!” Nakangiting paalala ni Nanay.

“Ingat po kayo.” Sabi pa ni Drake at ngumit naman si Nanay at Tatay.

“Salamat, Drake!” Ani Nanay at tumango naman si Tatay.

“Nay, tay, pasalubong ko po.” Sabi ko at sumingit naman si Dustine.

“Ako rin po, tiyo at tiya. Gusto ko po ng suman.” Ani Tino na ang tigas talaga ng muka.

“Sige ba.” Ani tatay na aliw na aliw talaga sa kanya.

“Sige, mga hijo, mauuna na kami at naghihintay na ang kuya Luis niyo sa Bayan.” Ani Nanay at tumango na lang kami habang nakatanaw sa kanilang pag-alis.

Sana kung anong mayroon sa gabing ito at huwag namang sanang pang-MINSAN lang.

Itutuloy ..

IKAAPAT NA BAHAGI

Ikaapat na Bahagi

Nang makaalis si Nanay at Tatay ay pinagsaing ko na si Dustine at niyaya ko naman si Drake na maligo na sa likod bahay namin.

“Sige, ako na ang magbomba muna tapos maligo ka na.” Sabi ni Drake pero hindi ako sumang-ayon.

“Hindi na. Mauna ka na at ako na muna ang magbobomba. Bisita ka namin.” Sabi ko pa at napakamot na lamang siya sa kaniyang ulo.

“Siga na nga.” Aniya at mabilis na hinubad ang kaniyang damit at isinabit sa sampayan kasunod ng kaniyang shorts kaya naman boxer na lamang niya ang natira. Napalunok ako matapos iyon pero hindi ko pinahalatang nag-iinit ang aking muka. Kung bakit na naman kasi ang ganda ng katawan niya at may pakat pa ng abs ang kaniyang tiyan at maging ang kaniyang boxer shorts ay may kung anong pabakat.

Nakakapang-init at alam kong hindi ito tama dahil parehas kaming lalaki. Oo, tama! Parehas kaming lalaki. Pagkumbinsi ko sa sarili ko bagama’t alam kong iba ang nararamdaman ko kay Drake.

Nasa ganoon ako ng estado ng aking pag-iisip nang maramdaman ko ang lamig at pagkabasa ng aking muka dahil binuhusan niya ako kaya naman napakusot ako mata at saka bumawi. Binasa ko rin siya at sabay kaming natawa dahil nadulas ako at buti na lamang dahil nahawakan niya ako sa braso.

Slow motion sana ang inaasahan ko pero wala kami sa anime o kung ano pa mang palabas sa t.v kung saan magkakatitigan ang mga bida at hahalikan ang kapareha. Uulitin ko, realidad nga pala ang panahong ito.

“Takbo pa!” Ani Drake at napakasarap sa tenga ng kaniyang tawa kaya natawa na lang din ako.

Matapos naming maligo ay pinauna ko na siya sa kwarto para makapagpalit na ng damit. Pinahiram ko siya ng damit pang-itaas lang dahil may dala naman siyang shorts at underwear sa kaniyang bag. Ready din naman.

Bihis na si Drake nang makapasok ako sa likod bahay at nagpupunas siya ng kaniya buhok kaya sinulyapan ko siya ng mabilis at dumiretso sa kwarto para makapagbihis na rin.

“Luto na ang kanin!!!” Sigaw ni Dustine at ganoon na lamang ang pagkagulat ko dahil nagsusuot pa lamang ako ng brief. Buti na laman at nakatalikod ako kaa puwetan ko lang ang nakita. Hayop talaga ’tong si Dustine minsan eh.

“Labas! Nagbibihis pa’ko! Kupal ka!” Asik ko at natawa na lang siya.

“Ang puti ng puwet!” Aniya at natatawang umalis.

Natapos na rin akong magbihis kaya naabutan ko si Drake na nanonood kay Dustine habang naggagayat ito ng sibuyas at bawang para sa adobong manok na ulam namin ngayong gabi.

“Si Allen? Pinsan ko si Allen.” Ani Dustine at hindi ko alam ang pinag-uusapan nila kaya naman nakinig na lang muna ako.

“Kaya pala sobrang close niyo, ’no? Nakakainggit kayong dalawa.” Ani Drake na kababakasan ng lungkot sa kaniyang boses.

“Magiging close pa rin naman namin. Tamo nga, ngayon ka lang naman naman namin nakikilalang araw pero welcome na welcome ka. Tsaka, ’wag mo ng isipin ’yan. Happy lang dapat.” Ani pa ni Dustine at nagugulat ako sa mga sinasabi ng kaniyang dila.

“Pero alam mo, gusto kong maging section 1 next school year para magkakaklase na tayo.” Ani Drake.

“Ako rin. Siguro si Allen din.” Sagot naman ni Dustine kaya inakbayan ko si Drake.

“Tutulungan ka namin ni Dustine para maging section 1 ka na rin next school year.” Pag-eengganyo ko sa kanya na ikinatuwa niya.

“Talaga?” Tanong niya na may kasiglahan sa boses. Para siyang bata.

“Oo nga.” Sagot ko pa at niyakap niya ako ng mabilis. Unang yakap niya iyon at iba iyon sa aking pakiramdam. Sobrang init at nakakalusaw ng dibdib.

“Salamat talaga sa inyo ng sobra! Solid kayong dalawa!” Aniya at napakamot na lang ako sa ulo.

—

“Ang sarap mo palang magluto, Dustine! Dati si mama ang nagluluto nito para sa’kin lalo na kapag nagkakasakit ako. Medyo matagal-tagal na akong hindi nakakakain ng lutong bahay na adobo.. kaya salamat!” Ani Drake na sarap nq sarap sa pagkain niya. Nakakamay pa kaming tatlo at muka namang sanay siyang kumain ng nakakamay. Ang kinasakit lang ng dibdib ko ay ang nararamdaman niya ay nakakahawa. Bagama’t nakangiti siya ay alam ko sa sarili kong nangungulila siya sa kaliga at pagmamahal ng kaniyang ina.

“Si Allen ang nagluto niyan kaya sa kanya ka magpasalamat, hindi sa’kin.” Ani Dustine at napatingin tuloy sa akin si Drake at ngumiti.

“Kain lang ng kain.” Sabi ko at doon ay nakailang sandok pa siya ng kanin.

May tatapat na kay Tino sa katakawan.

Matapos naming kumain ay nagtulong kami ni Dustine sa pagliligpit ng hugasin at naiwan si Drake na nag-iisa sa sala na nanonood ng kung ano sa telebisyon.

“Gusto ko si Drake bilang kaibigan, Allen. Masaya siyang kasama at walang arte sa katawan.” Ani Dustine at sumang-ayon naman ako.

“Ako rin naman. Mabait si Allen at kasundo natin siya.” Sagot ko pa at binanlawan ang basong hawak ko.

“Sana ay matulungan natin siyang maging section one sa huling school year natin sa high school.” Paalala pa ni Dustine na nais ko ring gawin talaga.

Nang maitaob ko ang huling pinggan ay dumiretso ako sa salas at naabutan ko si Drake na nanonood pa rin ng kung ano kaya tumabi ako sa kanya.

“Naiinip ka ba?” Tanong ko.

“Bakit naman ako maiinip? Okay nga rito eh. May kasama.” Sagot niya at tumahimik na lang ako.

“Umiinom ka ba ng lambanog na may juice, Drake?” Entrada ni Dustine na may dalang pitcher na alam kong may lambanog at juice na halo.

“Hindi eh, pero gusto ko ring subukan.” Sabi ni Drake na aliw na aliw sa pagsagot.

“Tino, kakakain pa lang natin. H’wag kang mandemonyo.” Sabat ko.

“Hindi ko naman sinabing iinumin na natin ito eh. Ilalagay ko lang ’to sa ref para lumamig.” Palusot ni Tino at natawa naman si Drake.

“Nasa kusina ang ref kaya doon mo ’yan ilagay. Demonyong ’to.” Sabi ko at napamot na lang siya ng ulo ay nagmartsa papalayo.

“Masarap ba ang lambanog? Hindi pa kasi ako nakakatikim no’n eh.” Tanong ni Drake.

“Okay lang naman. Walang hangover kinabukasan kasi organic ang lambanog dito sa atin. Gawq ito sa sasa ng puno ng niyog. Si Tatay ang gumagawa niyan dito sa amin.”

“Excited na’ko!” Aniya at parang ewan na tuwang tuwa.

Matapos ang halos isa’t kalahating oras ay naglabas si Dustine ng fries at ketchup at isinunod ang isang pitsel na mixed lambanog.

“Unang tagay ka Allen, ha? Bahay mo’to!” Asik ni Tino.

“Para saan ’yon?” Tanong ni Drake.

“Ganoon dito sa’min at madalas kong naririnig sa mga matatanda na kapag nasa bahay nila nag-inom ay dapat ang host ang unang tagay para masundan pa raw.” Paliwanag ni Dustine.

“Walang sense.” Sabi ko at sinalinan ang basong ng kalahating pineapple mixed lambanog.

Masarap ang lasa ng mixed ni Dustine at sarap sarap ako ro’n. Katorse pa lang ako natutong mag-inom at payag naman si Nanay doon basta huwag ko raw aabusuhin ang aking sarili dahil bata pa ako.

Sumunod kong tinagayan si Drake at natatawa ako sa reaksyon niya. Sarap na sarap siya at gusto pa nga niyang salinan ko siya pero hindi naman iyong maari dahil may tamang ikot dapat ang baso.

Unang tagay, pangalawang tagay at umabot sa hindi na mabilang na tagay. Medyo marami na kaming napagkwentuhan at nakadalawang pitsel na kami ng alak.

“Pero maiba tayo, Drake, may nobya ka na ba?” Tanong ni Dustine.

“Ako? Wala pa.” Sagot niya.

“Wala pa.. so may nililigawan?” Pahabol ni Dustine.

“Wala. Saka na siguro ’yong jowa jowa na ’yan.” An Drake at nilagok ang basong inilahad ko sa mesa.

Umiikot na ang aking paningin at mauubos na namin ang alak at pikit na rin si Drake at Tino kaya naman niligpit ko na ang mga ginamit namin at mabuti naman at walang nabasag. Nang makabalik ako sa salas ay wala na si Tino habang si Drake naman ay nahihimbing na.

“Drake, tara na sa kwarto. Nandoon na si Tino.” Paggising ko kay Drake ay tinapik ko pa siya sa kaniyang balikat. Nagpupungas-pungas pa siya bago tumayo. Inalalayan ko pa siya at bigla siyang nagsalita.

“A-allen, naiihi ako.” Aniya na ikinaalarma ko.

“Cr. Dali.” At inakay ko siya patungo sa banyo.

“Itapat mo sa inidoro, ha?” Sabi ko at iniwas ang tingin sa ginagawa niya. Nakaakbay siya sa akin habang umiihi at rinig na rinig ko ang lagaslagas ng pagpatak ng tubig sa inidoro. Nang tumigil iyon ay natawa pa siya at tumingin sa akin.

“Baliw ka na!” Sabi ko at minadali ko ang pagpasok sa kwarto kasama siya para makapapahinga na kami.

“Kupal ka talaga Dustine! Iniwan mo’ko sa salas!” Sabi ko kay Dustine na naglatag na pala ng foam at naglabas na rin ng kumot.

Nasa gitna ako at nina Dustine at Drake kaya amoy amoy ko ang amoy ng lambanog na ininom namin kanina. Medyo mainit kaya binuksan ko ang bentilador at nang makahiga ako ay niyakap ako nj Dustine at tinanggal ko iyon at humarap ako kay Drake na bahagyang nakaawang ang bibig pero nandoon pa rin ang hitsura niyang tila isang anghel.

“Allen..” ani Drake at yumakap sa akin. Hindi ko iyon nagawan ng aksyon at hinayaan ko lang siyang yakapin ako ng mahigpit.

Nawa ay hindi ito pang minsan lang dumating.

Itutuloy…

IKALIMANG BAHAGI

Ikalimang Bahagi

ALLEN

Araw ng Lunes. Busy ang lahat sa pagbabasa ng aralin namin ngunit ang aking isipan ay lumilipad sa kung saang dako. Ni hindi ko namalayan nakangiti na pala ako at napansin iyon ng aming guro.

“Allen, anong nakakatawa sa binabasa mo?” Tanong ni Ma’am Florence na teacher namin sa Filipino.

“Wala po, ma’am!” Sabi ko at nagtuwid ako ng upo at nagtawanan naman ang iba kong mga kaklaseng nasa likod.

“Iyan ang epektko ng kakanood niyo ng kung anu-ano sa telebisyon, kinakain na kayo. Hindi masamang manood pero ’yung angkop sana sa inyong mga edad.” Padasik pa ni ma’am at sa kabilang banda ay sense naman ang kaniyang sinabi.

“Sige, maiwan ko na kayo dahil may meeting ang faculty para sa gaganaping artfest sa Biyernes. Ingatan niyo ang sarili niyo at galingan niyong lahat. Class dismiss!” Ani ma’am at ang lahat ay nabuhayan ng dugo kumpara sa kilos namin kanina na tamad na tamad.

“Allen, tara sa Canteen!” Bungad sa akin ni Dustine nang makalabas ang guro namin.

“Wala akong pera. Nagtitipid ako.” Sagot ko.

“Ikaw, mawalan ng pera? Malabo!” Pagdududa niya pa.

“Aba, singkwenta lang ang baon ko maghapon kaya tigilan mo ako sa katawakan mo. Kung gusto mong bumili ay h’wag ka ng mandamay. Sige na.” Pagtataboy ko sa kanya.

“Sungit mo naman, boy. D’yan ka nga!” Aniya at iniwan akong mag-isa sa aking upuan.

Dala ang aking bag ay dumiretso ako sa library dahil kailangan kong aralin ang mga lessons na dapat kong ituro kay Drake sa susunod na Linggo. Inumpisahan ko sa Mathematics na gamay na gamay ko naman na. Nagsulat lang ako ng ilang formulas na dapat niyang kabisaduhin at ganoon din sa chemistry na paborito ko. Hinuli ko ang Ingles dahil alam kong iyon ang pinakanahihirapan siyang asignatura.

Nang matapos ko ang mga dapat kong gawin ay nag-text ako kay Nanay na gagabihin ako ng uwi dahil may practice kami sa school at pumayag naman siya. Basta ba raw mag-iingat ako.

Alas kwatro y media ng hapon at namalayan kong nakatulog na pala ako at buti na lamang at nagising ako dahil sa lalaking naglapag ng libro sa aking harapan. Medyo inubo pa ako dahil sa gabok ng mga iyon ngunit ako pa ang kaniyang kinagalitan.

“Ginawa ang library para magbasa at hindi para tulugan.” Aniya at napatitig ako sa muka niya. Gwapo sana, barubal lang ang ugali.

“May sinasabi ka ba?” Pagbibingi-bingihan ko.

“Sabi ko, ang bingi mo. Bwiset!” Aniya kaya naman naisip kong asarin pa siya lalo.

“Salamat!” Ayon lang ang sinabi ko bago ako tumayo.

Narinig ko pa siyang nag-aamok pero hindi ko siya dapat patulan pa. Hindi ako nakikipag-away dahil iyon ang turo sa akin ni nanay. Sa panahong 2014 na ito, ang unang maasar ay siya ang talo.

Dahil sa bilis ng ginawa kong pagbabasa at pagsusulat kanina ay nagpasya akong magtungo sa Poblacion (Bayan) para bumili ng lemon. Hawak ang aking lumang Galaxy Y na regalo sa akin ni Tatay noong ikaw labing dalawang taong birthday ko ay in-scroll ko ito at dinala sa music app at saka isinuot ang aking earphones at nakinig sa kanta ng Hale na Magkabilang Mundo na ni-release noong 2009.

(Galaxy Y, 2009 po ito na-release at ’to ang pinakauna kong Android phone. Haha)

Patuloy lamang ako sa pakikinig ng music nang may rumehistrong numero sa aking screen at nakita kong si Dustine ang tumatawag.

“Allen, nasaan ka? Kanina pa kita hinahanap.” Ang panimula ni Dustine.

“May pupuntahan lang ako. Mauna ka ng umuwi.” Sabi ko at saka ko ibinaba ang tawag.

Ayokong sabihin kung saan ako pupunta dahil gusto ko munang mapag-isa. Nalilito ako sa mga bagay bagay kaya’t nais ko ng kasagutan.

Mula sa aming paaralan ay narating ko ang Poblacion ng aming Munisipalidad at mabilis akong naglabas ng pera upang bumili ng fish ball.

Nasa ganoong posisyon ko ng pagbili nang maramdaman kong may nakaakbay sa akin na kung sino at dito ko namataan na may nakatusok na kung ano sa aking gilid kaya naman kinabahan ako ng husto.

“Ibibigay mo ang cellphone mo o isasaksak ko ito sa tagiliran mo!” Pagbabanta ng lalaki at imbes na masindak ay nainis lang ako lalo’t alam kong kay Dustine iyon. Pasaway!

“Wala raw pera pero may pambili ng fish ball. Ayos ka rin, Allen.” Aniya at saka tumusok ng sarili niyang fishball.

“Kuya magkanong kikiam?” Tanong pa ng isang lalaki sa likod ni Dustine at napagtanto ko na kanina pa palang nasa likod si Drake at tatawa-tawa.

“Piso isa, pogi.” Sagot ng tindero at ngumiti na lang ako sa kanilang dalawa bago ako naupo sa gilid ng kalsada.

Sa kagustuhan kong mapag-isa ay lalo naman silang lumalapit sa akin.

“Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko, Allen. Bakit ka ba kasi nagpunta mag-isa rito?” Tanong na naman ni Tino at ngumiti lang ako.

“Korni mo!” Asik niya. “Inaatake ka na naman ng kabaliwan mo!” Dagdag pa niya tumitig lang ako sa aking kinakain at nilasahan ko ang fish ball na hindi ko mawari kung bakit gusto ito aking dila kahit ang amoy nito ay tila isdang napabayaan.

“Allen..” rinig kong tawag ni Drake at napatingin ako sa hawak niyang pagkain. Wala talagang arte si Drake at isang bagay iyon na hinahangaan ko sa kaniya.

“Bakit hindi mo kami niyaya ni Tino?” Aniya at tinanggal ko ang kaliwang earphone na nasa tenga ko.

“Gusto ko sanang mapag-isa muna dahil kumukuha ako ng ideya para sa isusulat kong tula na tungkol sa lansangan.” Paliwanag ko dahil totoo naman iyon.

“Naks! Idol na talaga kita!” Pambobola niya. At dahil malapit lamang siya akin ay naamoy ko ang kaniyang hininga na amoy mint at medyo nailang ako roon kaya umiling ako saglit.

“Idol daw. Kung hindi lang kailangan sa dyaryo iyon ay baka hindi ko na gawin pa ang ginagawa ko ngayon. Wala kaso talaga akon substance at basehan sa konsepto ng lasangan kaya heto ako. Nais ko nga sanang mapag-isa muna pero wala na’kong magagawa, nand’yan na kayo eh.” Pagpapaliwanag ko at napatingin sa akin si Dustine at natawa ng bahagya.

“Insan, weird mo kahit kailan. May YouTube naman eh.” Suhestiyon niya.

“Aanhin ko naman ang YouTube kung hindi ko naman mararamdaman at mararanasan ang gusto kong malaman? Walang saysay. Mas gusto ko iyong aktwal.” Ang sagot ko bago ako uminom ng palamig.

Nasa kalahati pa lamang ako sa aking pag-inom ay inagaw bigla ni Drake ang aking palamig dahil may nakagat daw siyang sila kaya naman lihim akong napangiti dahil indirect kiss ang nangyari sa pagitan namin.

“Pre, akin na lang ’yong tira!” Sabat ni Dustine at iyon ang kaniyang ginawa. Bwiset! Napairap tuloy ako.

“Tino, Allen, daan tayo sa bahay namin. Uuwi raw si Daddy ngayon sabi ni Manang Maye. Papakilala ko kayo sa kanya.” Excited na paanyaya ni Drake.

S’yempre ay hindi tumanggi dahil nais naming malamang kung saan nakatira si Drake at kung anong buhay ang mayroon siya sa kanila.

Matapos ang pagkain ng ilang street food gaya ng fish ball, kikiam, isaw at iba pa ay busog na busog si Dustine dahil iyon naman ang nagpapasaya sa taong ’yon eh—pagkain. Minabuti naming maupo pa ng ilang minuto at ganoon na rin kabilis ang paglalakad namin papunta sa bahay nina Drake.

Nasa labas pa lamang kami ng subdivision ay namamangha na ako sa buhay na mayroon siya at tama nga kami dahil katabi ng malalaking bahay ay ang napakasimpleng bahay na buhay na buhay ang kulay ang tinigilan namin, marahil iyon ang bahay nina Drake.

“Ito ba ang bahay niyo, Drake?” Tanong ko at manghang-mangha naman si Dustine gaya ko sa kaniyang nakikita. May second floor sila at masasabi kong may sinabj sa buhay ang kanilang pamilya kumpara sa amin.

“Oo. Si Mommy ang nag-design nito noong nasa kolehiyo raw sila ni Daddy.” Pagsasalaysay niya at nabakas ko sa muka niya ang lungkot lalo na noong banggitin niya palang ang salitang “mommy”.

“Ang ganda!” Pagpuri ko.

Pagbukas pa lamang ng gate ng kanilang bahay ay nanliit na ako sa bahay na mayroon kami at hindi ko maikakailang nilalamon ako ng hiya. Bakit kaya niya kami kinaibigan?

“Nay, mano po!” Magalang na pambungad ni Drake sa babaeng sa tantsa ko ay nasa edad 50 pataas.

“May kasama po ako. Si Allen po at si Dustine. Mga kaibigan ko po.” At gaya ng ginawa niya ay nagpakita rin kami ng galang sa pamamagitan ng pagmamano at pagyuko.

“Magandang gabi po!” Sabay naming bati ni Dustine dahil alasais na rin naman mahigit.

“Maganda gabi sa inyo Allen at Dustine. Tara na sa loob at alam kong mga pagod kayo dahil amoy araw na kayong tatlo.” Natatawang biro niya sa amin bagama’t totoo namang amoy araw na kaming tatlo.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon kaya naman ngumiti na lamang ako.

Nasa ganoong posisyon kami ng pag-uusap nang bumukas ang pinto nila at doon pumasok ang isang lalaking kahawig ni Drake.

“Dad..” putol na bati ni Drake sa daddy niya at napangiti na lang ako ng pilit sabay yuko. Ganoon din din si Dustine. Parehas kaming parang ewan.

“Good evening po!” Sabay na naman kami ni Dustine.

“Good evening din sa inyong dalawa! Himala at nagdala ka ng bisita rito, Drake? Kasama mo ba silang magbulakbol o baka naman kasama mo sila dahil may gagawin kayong hindi maganda?” Pauna ng daddy niya at nilukob na nga ako ng kaba.

“Nako, Julius.. h’wag mong takutin ang mga bata.” Singit ng babaeng bumungad sa amin kanina.

“Pasensya na po. Aalis na po kami. Pasensya na po talaga.” Ang wika ko sabay hila kay Dustine paalis.

“Allen, Dustine..” Ani Drake at tumingin sa amin.

“H’wag muna kayong umalis! Dad, bakit mo kasi sila tinakot? Hindi naman sila mga bulakbol dahil section one sila at parehas silang honor student.” Sabi ni Drake pero tumuloy na kami paalis ni Dustine dahi halatang hindi kami welcome sa tahanan nila.

Pagbukas na pagbukas ng gate ay nagtatakbo kaming dalawa ni Dustine ay humahabol pa si Drake at pinipigilan pa siya ng guard doon sa bahay nila.

“Hindi na kami uli pupunta rito. Pasensya ka na sa abala.” Kalmado ngunit blangko kong tinuran.

“Sorry talaga sa inyo. Nagbibiro lang naman si Daddy. Hindi niya intensyong makasakit ng damdamin.” Pagsusumamo ni Drake.

“Okay lang kami, Drake. Medyo kinabahan lang ako sa pag-welcome ng Daddy mo. Kaibihan sa pagtanggap sa iyo ng Nanay at Tayay ni Allen. H’wag mo ng kaisipin, ha? Okay lang kami.” Sabi ni Dustine na kanina pa nangangatal ang kamay sa inis.

Itutuloy.

IKAANIM NA BAHAGI

IKAANIM NA BAHAGI

ISANG MALALIM na gabi ang lumipas at hindi ako pinatulog ng mga iniisip ko dahil paano kaya kung nagbibiro lang ang Daddy ni Drake at masyado lamang kaming nadala sa aming emosyon ni Dustine?

Ewan ko ba. Hindi ko alam kung bakit kami lumabas agad. Medyo naging bastos din kami ro’n sa ginawa naming iyon pero sino ba namang matutuwa sa mga sinabi ng Daddy ni Drake? Seryoso at may awtoridad ang kaniyang boses na pakiramdam ko ay itinataboy kami palabas sa lugar na hindi namana kami talaga welcome ni Dustine. Hindi ko ring naiwasang mag-conclude na ayaw kami ng Daddy ni Dustine dahil sa kaniyang naging gilas sa pagsasalita ng masasakit sa amin ni Dustine.

Hindi dapat ako papasok ngayong araw ngunit pinilit ako ni Dustine dahil saying nga raw ang baon. Kapwa kami lulan ng aming mga bisekleta papunta sa eskwelahan at namalayan ko na lamang na nakakapit ako rito at napakapit ng mahigpit sa manubela nang biglang may bumusinang kotse at doon bumaba si Drake na nakangiti at kasabay noon ang pagkaway niya sa amin. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko lalo nan ang ibaba ng driver ang salamin at doon ko Nakita ang daddy niya.

“Sabay na tayong pumasok, Allen at Dustine!” Nakangiting paanyaya ni Drake sa amin at doon namin nakita ang daddy niyang nakangiti sa amin. Weird!

“Mga hijo, pagpasensyahan niyo ang naging asal ko nitong nakaraan. Hindi ko nais na takutin kayong dalawa. Takot lamang akong mapabarkada si Drake sa maling mga kaibigan. Ayokong mawalan ng magandang future si Drake kaya sana ay matulungan niyo rin siya. Pangako niyo sa’kin na hindi niyo pababayaan ang anak ko. Tiwala ako sa inyo. Okay ba ’yon?” Ang pagpapasalsay niya pa at doon naman ako natauhan at naliwanagan.

“Makakaasa po kayo!” sabay naming sagot ni Dustine.

“Pasensya na rin po kayo sa naging asal namin kagabi. Nakakatakot po kasi kayo.” Ang wika naman naman ni Tino na walang preno ang bibig kaya naman tawanan kami bigla at sa isang iglap ay naging okay ang lahat.

Matapos ang pangyayaring yaon sa tapat ng gate ay naging okay ang takbo ng aking isip at sinabi ko pa sa aking sarili na hindi na ako pangungunahan ng emosyon. Mas pagaganahin ko pa ang aking isip.

Bilang isang katorse anyo na binate ay masasabi kong ang isang maghapon ay tila napakahaba lalo na sa aming mga nasa ika’tlong taon sa high school. Sabi pa nga ng iba na ang Junior year daw sa high school ang pinaka-exciting at challenging at masasabi kong tama nga iyon pero kasama ni Drake at Dustine ay mas nagkakaroon ng kulay ang aking buhay high school lalo na’t kapwa sila nakapagbibigay ng ligaya sa akin.

“Alam mo kanina kapa nakatanaw d’yan sa labas eh pader lang naman ’yan na naghahati sa Junior at Seniors ng school natin.” Ang puna ni Dustine na hindi ko naman pinansin pero talagang makulit siya kaya naman napilitan akong magsalita.

“Kasi nababagot ako panonood ng practice ng mga kaklase natin. Sana nagklase na lang talaga tayo.” Mahina kong sagot dahil baka marinig ng iba ko pang mga kaklase na masyadong mga seryoso sa pagpa-practice ng sayaw na itatanghal sa Biyernes.

“Hayaan mo na nga lang. Lahat naman ng year ay busy kaya dapat tayo rin.” Nakakamot pa siya sa kaniyang ulo habang sinasabi niya iyon sa akin.

“Paano eh, props lang naman ang nakatoka sa atin?” Pambabara ko naman at talagang may diin ang sagot kong iyon.

“Nag-text si Drake. Nagyayayang tumambay sa gymnasium katabi ng lumang canteen.” Pag-iiba niya ng usapan at nabuhayan naman ako at ako pa mismo ang humila sa kaniya papunta sa naturang gymnasium.

“Dahan dahan lang sa paglakad. Hinahapo ako sa’yo eh!” Ang pagrereklamo ni Dustine na noo’y nakahawak na sa kaniyang dibdib.

“Mamaya ka na mag-inarte. Gusto ko ng turon doon sa lumang canteen. Mura tsaka hindi wrapper lang. May saging talaga.” Pagpapaliwanag ko.

“Libre mo’ko, ha?” Aniya at um-oo na lang ako para sa ikapapayapa at buhay niya bilang isang masiba. Hindi naman tumataba!

Ipinagpatuloy naming ang paglalakad ng mabilis at tatakbo na sana ako nang may bumundol sa akin na naging sanhi ng pagdumi ng aking uniporme. Tiyak malalagot ako nito kay Nanay.

“Ayos ka lang, Allen?” Ang tanong ni Dustine habang pinapagpagan ang aking kaki pants.

“Hindi kasi tumitingin sa dinadaanan!” Pagsusungit ng lalaking nakabunggo sa akin at alam kong pamilyar siya sa akin. Oo, tanda ko na. Siya iyong lalaking nasa library noon na nagsungit din sa akin.

“Pasmada naman pala ang bunganga mo eh. Ikaw na ang nanggitgit, ikaw pa ’tong matigas ang muka na mag-angas!” asik ni Dustine na.

“Kupal kasi ’yang kaibigan mo.” Sagot naman nito at uminit ang ulo ko kaya nasapak siya ng isa ni Dustine sa ilong lamang niya iyon tumama.

Akmang mananakit din siya pero napigilan siya ni Drake na hindi ko alam kung bakit bigla na lamang sumulpot.

“Enough na, pre. Walang laban sa’yo ’yang mga ’yan.” Sabi ni Drake at napatingin na lamang ako sa kanilang dalawa.

“Pagsabihan mo ’yang mga kaibigan mon a ’wag masyadong lampa para hindi nadadapa.” Anito at saka umalis. Hindi ko alam kung maiinsulto ako o hindi pero isa lang ang bagay na tiyak na tiyak ako. Naiirita ako. Sobra.

Gusto ko sanang mag-amok pa pero hindi ko na iyon ginawa dahil mag-iiskandalo lamang ako kapag ginawa ko iyon kaya naman mas pinili ko na lamang na hindi magsalita at pinagmasdan ang pag-alis ng pobreng lalaking nangmaliit sa amin ni Dustine.

“Okay ka lang ba?” Bungad ni Drake at tumango na lamang ako at ngumiti.

“Kilala mo ba’yong isang ’yon, pre? Gago eh!” Tanong naman ni Dustine at maging ako ay nais ko rin ’yong itanong para makaganti. Hindi sapat ang sapak na ina inabot niya kjay Dustine dahil daplis lamang iyong pagtama sa kaniya.

“Kasamahan ko siya dati sa traing sa taekwando dati. Magaling ang isang ’yon kaya buti na lamang at hindi niya kayo pinatulan.”

Dahil sa sinabi niyang iyon ay napatulala na lamang ako sa kaniyang mukha at napangiti. Kung hindi dahil sa kaniya ay baka nasa guidance na kami ngayon. Mahirap na. Baka magka-record kami roon. Ang pangit tingnan.

“Allen, may dumi ba ko sa mukha?” Ang tanong ni Drake na nagpabalik sa akin sa tamang pag-iisip.

“Ah, eh. Wala! Nagandahan lang ako sa ulap.” Sana ay lumusot ang paliwanag kong iyon.

“Nga pala, gusto ko ng turon kaya tara na!” Pagmamadali ko kaya naman ganoon na lamang ang kanilang pagmamadali para makahabol sa akin.

Sa pagmamadali namin ay hindi ko na naramdaman ang pagod dahil mas iniisip ko na makakatabi ko na naman siya at maamoy ko ang kaniyang amoy na masarap sa amuyin at ang pagkakataong iyon ay minsan lang naman talaga.

Narating namin ang lumang canteen at marami akong estudyanteng nakita roon na kumakain ng kakanin na pangunahing produkto ng lumang canteen.

“Turon po sa’kin, isa.” Panimula ko.

“Sa’kin din po turon. Dalawa.” Sunod naman ni Dustine.

“Baka naman maempatyo ka niyan, Tino?” Pagpuna ko.

“Dedma!” Aniya at natawa na lang kaming tatlo.

“Sa’kin po ay isang lumpiang gulay.” Ani naman ni Drake at doon ay nakita ko kung paano niya nguyain ang naturang lumpia na isinasawsaw pa niya sa suka.

Sa tagpong iyon ay tila ba ayaw ko ng kumain pa dahil sarap na sarap akong pagmasdan siyang kumakain pero hindi nila dapat iyon mahalata kaya naman sinimulan ko na ring kumain.

Unang nguya ko palang ay tapos na agad si Tino at si Drake naman ay nakadalawa na.

Nasa ganoong tagpo kami ng biglang may Senior na babaeng lumapit sa kanya.

“Drake, mag-usap tayo.” Anito at maigi kong pinagmasdan ang kaniyang piguro. Maganda siya at alam na alam kong senior ito dahil sa seal na nakaburda sa kwelyo ng kaniyang uniporme.

“Nag-uusap na tayo.” Pamimilosopo naman ni Drake at natawa pa si Dustine r’on sa banat na yaon ni Drake habang tiim bagang lang ako.

“Tayong dalawa lang.” Aniya at may diin sa kaniyang mga salita.

“Maiwan ko muna kayo saglit, Tino, Allen.” Aniya at tumango naman kami.

Pinagmasdan ko silang dalawa habang naglalakad palayo at masasabi kong may something sa kanila dahil hinawakan ng babae ang kamay niya at hindi niya iyon binitawan.

Nanlumo ako pero hindi ko iyon pinahalata.

“Tara na, Tino. Nawalan na’ko ng gana.” Sabi ko sabay abot sa kanya ng turon na hindi ko pa nakakalahating kainin.

Ano ba itong nararamdaman ko? Nakakasabaw!

Itutuloy..

IKAPITONG BAHAGI

IKAPITONG BAHAGI

“Kanina pa nakabusangot ang mukha mo, Allen. Anong problema?” Puna at tanong ni Tino habang kumakain na naman ng kung anong binili niya.

“Pagod lang ako.” Sagot ko at saka sumubsob sa armrest ng aking upuan at hindi ko alam kung bakit iritable ako ngayong araw na ito. Katunayan ay kahapon pa itong inis na ito at hindi ko alam kung bakit hindi ko mapagaan ang dibdib ko. Pati sa practice namin ay tinatamad din akong kumilos at nauunawaan naman ng iba kong kaklase iyon.

“Pagod eh hindi ka naman umaalis d’yan. Tsaka exempted ka naman kanina sa exam natin kaya bakit ka mapapagod?” Tanong pa niya at hindi ko alam kung ano pa ang isasagot ko kaya binalewala ko na lamang ang sinabi niyang ’yon.

Ilang minuto lamang ang lumipas ay napatingin ako sa labas ng aming bintana at ewan ko ba kung bakit tila napako ang aking mga mata sa lalaki at babaeng naglakad ng magkahawak ang mga kamay. Maganda ang kanilang mga ngiti at masasabi kong makaagaw tingin o pansin silang dalawa.

Gumuhit ang kakaibang lungkot sa aking dibdib ngunit mas pinili ko na lamang na ngumiti.

“Uwi na tayo, Tino.” Nakangiti kong pag-aaya sa kaniya.

“Oh, ba’t parang ang sayq mo ata bigla? Baliw ka na ata.” Aniya.

“Basta tara na!” Nakakangiti at masiglq ko pa ring sabi.

“Okay!” Natatawa niyang sabi at mabilis kaming naglakad palabas ng klase.

Habang naglalakad ay nakita ko si Drake at ang naturang babae at tamang nga sila na sa pagtakas mo sa problema ay doon mo makikita ang taong iniiwasan mo.

“Drake!” Tawag ni Dustine at sabay lumingon si Drake at ang naturang babae sa amin. Pinilit kong kinalma ang aking sarili dahil hindi naman ito talaga tama. Parehas kaming lalaki.

“Uy, saan kayo pupunta? Pauwi na kayo?” Magkasunod na tanong ni Drake sa amin at ngumiti naman ako sabay tango.

“Oo. Uwing-uwi na kasi si Allen.” Sagot ni Tino kaya napatingin ako sa kanilang dalawa.

“Pakilala mo naman kami sa kasama mo, Drake.” Nakangiti kong mungkahi sa kaniya.

“Jane, si Dustine at Allen, mga kaibigan ko. Tapos Dustine, Allen, si Jane, girlfriend ko.” Pagpapakilalq niya sa amin.

“Nice meeting you, Jane!” Masigla kong tugon.

“Nice meeting you rin, Allen at Drake!” Nakangiti niyang tugon at ewan ko ba kung bakit ang bigat ng dibdib ko.

“Guys, mauna na muna ko dahil kanina pa ako naiihi.” Sabi ko tsaka ako nagtatakbo papunta sa kung saan at ewan ko ba kung bakit kusang tumulo ang luha sa mga mata ko na kanina ko pa pinipigilan.

Takbo lang ako ng takbo hanggang sa makarating ako sa banyo. Nagkulong ako ro’n at narinig kong may kumatok pa pero hindi ko iyon sinasagot dahil abala ako sa pag-alo ng dibdib ko.

“May tao ba rito?” Narinig kong may kumatok at nagsalita pero hindi ako sumagot dahil nagpupunas ako ng luha.

“Tang ina, okay ka lang ba d’yan?” Rinig kong mura ng tao na nasa labas.

Mayamaya pa ay narinig kong naglakad siya pero hindi ko iyon pinansin dahil masakit ang dibdib ko.

“Boy, okay ka lang?” Tanong niya pa rin at ngayon ay nabuksan na niya ang pinto ng banyo ay nagulat pa nga ako dahil nasira niya ang lock nito ng walang kahirap-hirap.

Nang tingnan ko siya at binalot ng pagkainis ang muka ko dahil siya iyong lalaki sa library at siya rin ’yong lalaking nambwiset sa amin ni Dustine nitong nakaraan.

“Ginagawa mo?!” Singhal ko pero hindi siya natinag.

“Narinig ko kasing may umiiyak kaya nag-alala ako pero noong nakita kong ikaw ’yan, nagsisi ako.” Natatawa niyang banat pero hindi ko siya pinansin at lalabas na sana ako nang hawakan niya ako sa balikat.

“Biro lang, bro. Pasensya ka na. Wala lang akong mapag-trip-an.” Aniya at lalong uminit ang ulo ko.

“Walang mapag-trip-an? Sino ka ba, ha? H’wag mo ngang guluhin ang buhay ko!” Sabi ko at natawa na lang siya.

“Panget mo!” Pang-aasar ko bago tumalikod sa kanya kahit hindi naman siya talaga pangit

“Pogi ako, hindi pangit!” Pagtatama niya na sumisigaw pa. Parang bata.

Itutuloy.

IKAWALONG BAHAGI

IKAWALONG BAHAGI

ALLEN

Ilang Linggo lang din agad ang lumipas at sa mga nagdaang linggo na ’yon ay hindi na namin nakakasama si Drake. Maging noong Art Festival at hindi niya nagawang sumabay sa amin dahil busy sa kaniyang girlfriend. Marahil ay mas masaya nga siguro siya na kasama ang kaniyang nobya kaysa sa amin.

Wala nga talagang permanente sa mundo. Lahat ay nagbabago at masasabi kong naunang tangayin nito si Drake at ang nais kong isunod ay ang nararamdaman ko patungo sa kaniya.

Alam kong hindi iyon madali ngunit sa ginagawa niya ay mas nagiging madali sa akin ay bumalik sa dati kong nakasanayang sistema. Bagamat may mga oras  na nalulungkot ako iniisip ko na lamang na makakaalala rin si Drake kapag wala na siyang nobya.

“Ma’am, pwede po bang lumabas na kapag tapos na sa exam?” tanong ko sa aming guro na noo’y busy sa pagbabantay sa aming mag-exam para sa ikalawang peryodikong pagsusulit. Batid ko namang naaral ko lahat ng dapat kong aralin at iyon ang aking alas parang mapanatili ang aking pwesto bilang top one ng aming klase.

“Oo naman, Mister Garcia. Basta hindi ka pwedeng lumabas ng eskwelahan.” Paliwanag at pagsang-ayon ng aming guro.

“Tapos na po ako, ma’am!” Paalam ko bago isumite ang aking papel at isinukbit ko na rin ang aking bag sa aking likod at saka ko minabuting magtungo sa silid aklatan ng aming paaralan dahil may nais akong basahin libro ro’n.

“Sige, Mister Garcia. Mag-ingat ka!” Paalala pa ng aming guro bago ako lumabas. Binaybay ko ang bawat klase at masasabi kong may ilan sa kanila na nahihirapan sa pagsasagot at ganoon din ang kaba ko dahil baka may bumagsak sa aming batch. Masama iyon.

“Mister Garcia!” sigaw ng kung sino sa akin nang sandaling mapadaan ako sa gymnasium ng aming paaralan. Hinanap ko pa ang naturang boses at hindi ko agad natunton ang tumatawag sa akin hanggang sa nakita ko ang lalaking parating gumugulo sa akin.

“Tawag ka ng tawag!” Singhal ko at natawa naman siya bago lumapit sa akin.

“Suplado naman.” Kumento niya bago ako akbayan.

“Tapos ka na bang mag-exam?” Tanong ko sa kaniyang para maiba ang usapan. Hindi ko na rin tinggal pa ang kaniyang kamay sa aking balikat dahil mangungulit at mangungulit lang din naman siya sa akin kahit gawin ko iyon.

“Oo naman! Basic nga eh.” Pagyayabang niya at napatingin ako sa mukha niya.

“Muka mo, basic!” Panunuya ko at naupo kami sa upuan malapit sa stage ng gym.

“Oo nga.” Aniya.

“Okay.” Sagot ko bago ilabas ang aking cellphone at ganoon din ang aking earphones.

“Wuy, ba’t ang pangit naman ng cellphone mo?” Panunuya niya rin pero hindi ko siya pinansin.

“Pangit ang cellphone ko pero mas pangit ang muka mo. Tsaka bakit mo ba ako laging kinukulit eh, dati inis na inis ka sa’kin? Hindi ba sabi mo pa na lampa ako? Tapos ’yung nasa library ako, ang sungit mo. Anong trip mo sa buhay? Siguro kino-close mo’ko para gawan ako ng masama, ’no? O baka naman..” sabi ko at napatingin sa kanya.

“Oa mo. Na-guilty lang ako sa pambu-bully ko tsaka simula noong nakita kitang tumatakbo papunta sa cr na umiiyak, gusto kong mag-sorry agad sa’yo. Okay na? Tsaka wala akong gagawing masama sa’yo. Baka naman ikaw pa ang may gawing masama sa akin kasi lagi kang naninigaw at nakakutos. Daig mo pa babae magsungit eh. Pasalamat ka pa nga kinakaibigan kita kahit alam kong ang sarap-sarap ko eh.

“Lolo mo, masarap! Guilty ka pala eh, dapat hindi ka na nakikipag-usap sa’kin para masaya. H’wag mo na lang lokohin ang sarili mo na gusto mo akong maging kaibigan kasi gusto ko ’yung totoo. Ayokong pinipilit mo’kong kaibiganin dahil lang sa kung anu-anong dahilan. Tsaka, pwede ba, ’wag mo na akong kukulitin uli!” Sagot ko at hindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi lahat sa kaniya.

“Lalim naman no’n. Gusto talaga kitang maging kaibigan. Wala ka ng magagawa ro’n!” Natatawa niyang tugon sabay labas ng mansanas at kinagat niya iyon ng malaki sabay aloko sa akin at kumagat naman ako ng isa dahil hindi pa rin naman ako nagtatanghalian. Aruskaldo lang pati ang kinain naming lahat bago mag-exam.

“May tanong ako sa’yo, Howard.” Pabitin ko.

“Ano ’yon?” Sagot niya.

“Ilang taon ka na ba talaga?” tanong ko dahil na-curious ako sa height niya.

“Katorse lang din gaya ng edad mo.” Aniya kaya naman nainggit ako at napalunok na lang.

“Anong height mo?” Tanong ko pa.

“5’9” Sagot naman niya agad.

“Anong section mo?” sunod kong tanong.

“SLAMBOOK?” Tanong niya pabalik at ewan ko ba kung bakit ako natawa sa sagot niyang iyon.

“Hindi naman. Hindi ba’t gusto mo akong maging kaibigan? Dapat alam ko ang details sa buhay mo kaya ako nagtatanong.” Paliwanag ko.

---

Hapon na nang matapos mag-exam ang maraming mga estudyante kung kaya’t natagpuan ko ang aking sariling nakahiga sa hita ni Howard na abala sa pagkutingting sa cellphone niya alam kong may kamahalan. Para kaming mag-jowang dalawa pero hindi ko iyon pinansin dahil mas focus ko ang pagtulog dahil ilang araw akong walang tulog dahil sa pagre-review.

“Allen!” tawag sa akin ni Dustine at nang makita niya ang aking kasama ay tumaas ang kaniyang kilay lalo na’t nakaunan ako sa hita niya.

“Bakit kasama mo na naman ’yan?” Turo niya kay Howard na mas napapadalas ko kasama kaysa sa kaniya nitong mga nakaraan.

“Ano naman sa’yo kung kasama ako ni Allen?” Pambabara ni Howard kaya naman ginilidan ko siya gamit ang aking daliri. Napaiktad pa siya sa ginawa kong pagtusok sa kaniyang gilid at ako naman ay natawa lang dahil sa kaniyang reaksyon.

“H’wag kang bastos kausap, ha?!” Sabi ko sa kaniya habang unti-unti akong bumabangon.

“Okay, Sir!” Natatawa niyang sagot at ako naman ay natawa na lamang din.

“Dustine, una ka ng umuwi. May pupuntahan pa ako mamaya.” Sabi ko bago kunin ang tinapay na nasa bag ko. Inabot ko iyon sa kanya at umaliwalas ang kaniyang muka lalo na nang iabot ko iyon sa kaniya.

“Basta mag-ingat ka, ha? Tsaka, una na ako. Bye!” Aniya at nagtatakbo palayo habang si Howard naman ay napakamot na lang sa ulo.

“Walang ibang alam gawin ang isang ’yun kundi kumain, ’no? Paano mo naging kaibigan ang isang ’yon?” Tanong ng umiiling na si Howard.

“Pinsan ko si Dustine kaya h’wag kang basher d’yan. ’Yun lang ang way niya para makabawi sa sarili niya. Basta! Bakit ko ba ipinapaliwanag sa’yo?” Iritable kong sagot.

“Sungit mo naman!” Aniya pero hindi ko iyon pinansin.

“Hmm, tara na muna nga! Una na tayo!” Sabi ko sa kanya at doon naman ay tumayo siya at inalalayan ako pero hindi kinuha ang kaniyang kamay.

---

Mabilis na lumipas ang buong linggo at ngayon ay nakita ko na nagkakagulo ang bawat estudyante sa unahan ng bulletin board. Marahil ay naka-post na ang resulta ng aming exam kaya naman nagmadali kami ni Dustine na magtungo sa bulletin board at doon ay una kong hinanap ang nanguna sa exam at doon ko nakita ang aking pangalan na nakakuha ng sumatotal na 98.20% na naging sanhi ng aking pagsigaw.

“Yes! Yes!” Pag-uulit ko at doon ko nakita na papalapit sa akin si Drake na malungkot. Kaibahan sa amin ni Dustine na parehong nakapasok sa top 100 ng aming year.

“Congrats, Allen! Wala kang kupas! Ikaw pa rin ang nangunguna sa year natin.” Aniya at doon ako naalarma dahil sa hilatsa ng kaniyang mukha.

“Pasa ka rin naman, ’di ba? Binasa mo naman ang binigay kong reviewer sa’yo, ’di ba?” Sunud-sunod kong tanong pero umiling lang siya.

“Hindi ako nakapasok sa top 100. Baka hindi na ako makapasok sa highest section sa huling taon  natin sa high school.” Malungkot niya pa ring tugon kaya naman hinanap ko ang kaniyang pangalan na nasa ika-109 na rank na may kaangkopan na summary na 83%.

“Arsolon, Drake F., hindi naman mababa ang grades mo, ah? Okay na ’yon kaysa bagsak, ’di ba?” Singit bigla ni Howard na kinagulat ko lalo na nang mga nakapaligid sa amin na mga estudyante.

“Hindi niyo ba ako iko-congratulate man lang?” tanong niya dahil lahat kami ay tahimik lang.

“Bakit ka naman namin iko-congratulate?” Tanong ko.

“Howard, galing mo, pre! Congrats, top 2!” Sabi ng isang babaeng sa palagay ko ay kaklase niya at doon ako nawindang dahil doon ko pa lamang na-absorb lahat.

Si Howard, top 2?

“Top 2 ka?” sabay-sabay naming tanong nina Dustine at Drake.

Tumango siya at doon namin isa-isang hinawi ang mga ka-batch namin na tumitingin ng grades nila at tama nga, si Harol ang bagong Rank 2.

“Congrats, pre!” ani Drake at kahit ako ay napatahimik saglit.

“95.45? Ayos!” Sabi ko at sinuntok ko siya ng mahina sa braso at tumawa naman siya ng napasarap sa tenga.

“So, tara sa canteen. Sagot ko!” Paanyaya ko sa kanila bagama’t alam kong hindi masaya si Drake.

“Kayo na lang muna. May aasikasuhin pa kasi ako, eh.” Ang pagsagot naman ni Drake at hindi ko napagilang ipakita na concern ako sa kaniya.

“Dahil ba ’yon sa grades mo o dahil may gagawin ka talaga?” Tanong ko na ikinagulat ni Dustine habang si Howard naman ay walang pakialam.

Hindi sumagot si Drake at marahil ay tama ako.

“Hindi naman basehan ang grado para masabing matalino ka, Drake. May dalawang grading period pa para bumawi. I’m sure makakabawi ka.” Pag-eengganyo ko sa kaniya.

“Tama ’yon, bro. 84? Hindi naman mababa. Konting habol lang ay makakabahol ka rin sa quota grades na hinahabol mo. Tsaka ano ka ba? Kasali ka sa MAPEH club kaya mahahatak no’n ang grado mo dahil nagbibigay ang mga guro ng extra grades sa mga estudyanteng kasali sa org ng school. Tama ba?” Pag-aalo naman ni Dustine na sinang-ayunan naming lahat.

“Tara na, pre. Minsan lang manlibre si Allen. Ayoko ma-missed.” Pagsingit naman ni Howard at kinutusan ko siya ng isa.

“Sabagay. Pero talagang may pinapagawa pa sa’kin sa Faculty kaya mauna na ako.” Pagpapaalam niya kaya naman hindi na namin siya napigilan sa gusto niya.

“Hayaan na muna natin siya. Baka nanliliit ’yun sa sarili niya dahil tayong tatlo ay kasama sa top 100. 1,2 at 5th rank ba naman.” Sabi ni Howard.

May punto siya pero hindi ko iyon agad nakita.

–

“Howard, alam mo hindi kita gustong kasama sa mesang ’to.” Rinig kong sabi ni Dustine habang ako ay um-o-order ng pagkain naming tatlo.

“Sino bang nagsabing gusto rin kitang kasama sa mesang ’to?” sagot naman pabalik ni Howard na ayaw magpatalo.

“Pwede ka namang umalis na. Tsaka anong intensyon mo sa pakikipagkaibigan kay Allen?” Ang sunod na tanong ni Dustine.

“Bakit naman ako aalis eh hindi naman ikaw ang nag-aya sa’kin. Tsaka hindi kita kaibigan kaya ’wag kang magsungit.” Mapanuyang sagot naman ni Howard kaya naman umubo ako nang matapos akong bumili ng spaghetti at palamig.

“Nawalan na ako ng ganang kumain bigla.” Sabi ni Dustine at hindi ko yata kayang tanggapin ’yon.

“Talaga ba? Sayang naman ’tong spaghetti. Muka pa namang masarap,” at sumubo ako ng isa bago pumikit.

“Ang sarap!” sabi ko at tumingin kay Howard na natatawa pa sa ginagawa kong pang-aasar kay Dustine.

“Akin na nga ’yan! Gutom na talaga ako.” Aniya at nilantakan ang pagkain na nasa kaniyang harapan.

“Pero maiba tayo, Allen,” ani Dustine. “Sa palagay ko hindi grades ang dahilan kung bakit ganoon ang datingan ni Drake ngayon.” Pabitin niya pa.

“Eh, kung hindi grades, ano pala?” tanong ko.

“Babae.” Aniya at napataas naman ako ng kilay.

“Balita ko kasi sa mga Senior na break na sila ng girlfriend niya. Break na sila ni Jane.” Pagtutuloy niya at hindi ko alam kung paano mag-react kaya naman napasubo na lang ako ng malaki.

“Saan mo naman nahagilap ’yang tsismis na ’yan?” Ako naman ang nagsalita.

“Sa mga kaibigan ko.” Aniya.

“May kaibigan ka pala.” Singit pa ni Howard kaya nainis ang una.

“Kung wala kang matinong sasabihin, ’wag ka na lang magsalita. Epal na’to.” Sagot naman ng naiinis na si Dustine at sa naturang bangayan at barahan ng dalawa umikot ang aming selebrasyon.

Itutuloy…

IKASIYAM NA BAHAGI

IKASIYAM NA BAHAGI

Huwebes. Tatlong araw na ang nakakalipas mula nang huli kong makausap at makita si Drake at hanggang ngayon ay ilag siya sa tao. Hindi ko siya maunawaan. Hindi ko siya mabasa at lalong hindi ko maiparamdam sa kaniya na nag-aalala na ako sa kaniya.

Kailangan ay may gawin ako. Nasa ganoong pag-iisip ako nang makaramdam ako ng bigat ng pantog kaya naman nagmadali akong pumasok sa cr at sa hindi ko inaasahang tagpo ay nakita ko si Drake at si Jane na nag-uusap ng masinsinan kaya naman nagtago ako.

“Hindi ko alam, Drake. Hindi ko alam pero basta ko na lang naramdaman na ayaw ko na sa’yo. Mas gusto ko Howard kaysa sa’yo.” Sagot ng hayop na si Jane kaya naman napailing ako.

“Sa dinami-rami ng lalaki sa school na’to, bakit si Howard pa?” Tanong naman na huli.

“Drake, enough na. Ayoko na sa’yo. Itigil na natin ’to. H’wag mo na akong kulitin pa.” Sagot naman  ni Jane.

“Ang unfair mo naman, Jane. Ang unfair unfair mo. Paano naman ako? Paano ’yung nangyari sa’tin? Wala na lang ba sa’yo ’yon?” Tugon naman ni Drake na noo’y may bahid na ng luha ang gilid ng kaniyang mga mata.

“Parehas nating ginusto ’yon kaya wala na lang ’yun sa’kin. Bata pa tayo kaya kalimutan na lang natin lahat.” Diretsahang birada ni Jane na hindi ko alam na ganito pala ang ugali.

Matapos ng komprontasyon na ’yon ay umalis na si Jane habang naiwan ang malungkot na si Drake at doon naman ako umeksena.

“Par, okay ka lang ba?” Tanong ko pero hindi siya sumagot dahil nagulat ako sa pagtawa niya.

“Oo naman, Par. Okay lang ako.” Aniya at doon siya nag-breakdown sa aking harapan.

“Bakit gano’n, Allen? Bakit ang sakit?” Wika niya habang umiiyak sa aking balikat.

“Tahan na, Drake. Hindi tayo tatatag kapag lagi lang tayong masaya. Sinampal ka lang siguro ng tadhana para matuto at mas tumibay.” Sagot ko sa kaniya at saka ngumiti.

“Sige, par, pasensya ka na. Nakita mo pa akong ganito. Mauna na ako sa’yo dahil may klase pa kami.” Hindi ko na siya napigilan sa kaniyang pag-alis dahil kasabay no’n ang bigat din sa aking dibdib.

Oo nga’t katorse anyos lang ako pero hindi ko maitatangging nasasaktan din ako dahil nasasaktan ang taong nagpapasaya rin sa akin.

Ang ironic din minsan ng buhay eh. Ang hirap i-predict, ang hirap basahin.

---

Ilang Linggo matapos ang naturang tagpo ay nag-focus si Drake sa pag-aaral at okay naman sa akin iyon ngunit mababakas mo pa rin sa muka niya na hindi pa rin siya talaga ayos. Pero gaya nga nga ng sabi nila “fake it until you make it”. Ganoon siguro ang ginagawa niya at suportado ko naman siya ro’n sa nais niya.

“Par, mauna na’ko, ha?” Pagpapalaam ko sa kaniya dahil masama ang aking pakiramdam.

“Sige. Ingat!” Aniya at doon ko natagpuan ang aking sarili na kumakaway sa kaniya palayo.

Nasa ganoong pagkaway ako ng biglang may humila sa’kin.

“Magtapat ka nga sa’kin, Allen. May gusto ka ba kay Drake?” Gulat na tanong sa akin ni Dustine na noo’y seryoso ang datingan.

“Paano mo naman nasabi?” Natawa ako.

“Pansin ko kasi ang bait mo masyado sa isang ’yon.” Sagot naman niya.

“Natural lang na maging mabait ako sa kanya dahil kaibigan ko siya.” Pagpapaliwanag ko.

“Kaibigan ba talaga? Siguraduhin mo lang, Allen. Lalaki si Drake at alam kong lalaki ka rin kaya ’wag mo ng tangkaing gustuhin siya dahil hindi magiging maganda ang resulta niyan. Walang chance na magustuhan ka ni Drake dahil lalaking lalaki ’yon at ’wag mo’kong lolokohin dahil nabasa ko sa poetry notebook mo ang pangalan ni Drake at ganoon din sa likod ng mga notebook mo.” Aniya kaya napagbuntong hininga na lamang ako.

“Ngayon ka sa akin tumanggi, Allen.” Dagdag pa niya.

“Hindi ko naman gusto si Drake. Humahanga lang ako sa galing niya sa paggigitara at pagkanta.” Saad ko.

“Maloloko mo ako pero hindi ang sarili mo, Allen. Mauna na ako. Kausapin mo na lamang ako kapag natutunan mo ng maging totoo sa sarili mo.” Aniya at mabilis akong iniwan na nakatanaw sa kaniya papalayo. Sinubukan ko pa siyang habulin sana pero napako ang aking paa sa aking kinatatayuan at doon ko napagtantong tama si Dustine.

Mahirap mahulog sa kaibigan at isa pa ay hindi ko maloloko ang aking sarili na magaan ang loob ko sa kaniya dahil nais ko siyang maging kaibigan kundi dahil may natatangi akong pagtingin sa kaniya na nagsimula noong mga sandaling narinig ko siyang umaawit. Anong magagawa ko, eh nagustuhan ko siya? Kaya ba nating pigilan ang nararamdaman natin sa isang tao? Parang hindi naman.

–

NAGING malaki ang impact sa akin ng naging komprontasyon namin ni Dustine pero mas nanaig pa rin sa’kin na magpaliwanag sa kanya. Hindi ko nga alam kung paano.

Hindi ako nakakatulog ng ayos sa gabi lalo na’t hindi na rin niya ako kinakausap. Hindi na rin niya ako sinasabayang umuwi at lalong hindi na niya ako binibisita rito sa bahay na ipinagtataka ni Nanay at Tatay.

Maging ako ay naninibago dahil walang nangungulit sa akin at walang nagyayayang kumain sa akin kung saan. Bagama’t sanay naman na talagang akong mag-isa pero iba pala talaga kapag biglang nawala sa sistema mo ’yong nakasanayan mong tao.

“Malalim yata ang iniisip mo, Allen.” Puna ni Howard na noo’y kumakain sa tabi ko ng lunch niya. Nandito kami sa gymnasium at sa loob ng ilang araw ay siya lang ang nakakasama ko.

“Nagtataka lang ako.” Sabi ko habang nakahawak sa aking baba.

“Saan ka nagtataka? Sa muka ko o sa muka ko?” Aniya.

“Loko ka!” Sabi ko na naging dahilan ng pagtawa namin.

“Loko pero gwapo.” Aniya at naubo naman ako.

“Lolo mo, gwapo!” Panunuya ko naman pabalik sa kanya.

“Nganga!” Aniya at inilapit niya ang kutsara sa’kin na parang tatay na nagpapakain ng anak niya.

“Nganga na, dali!” Pamimilit niya pa kaya wala akong nagawa kundi ang kumain ng kaniyang pagkain hanggang sa mabilis na mabilis ay nagtawanan kami.

Ngunit nasa ganoong estado kami ng pagtawa nang manikip ang aking dibdib at nangati rin ang aking muka kaya napakapit ako sa uniporme ni Howard habang hinahagilap ang gamot sa aking bag pero wala akong dala.

“Hindi ako makahinga..” sabi ko kay Howard at tila hindi niya malaman kung ano kaniyang gagawin kaya mabilis na mabilis niya akong binuhat at dinala sa clinic.

“Nurse!!” sigaw ni Howard kaya naman umaksyon agad ang naka-duty na nurse at sakto rin namayroong Doktor na nag-visit sa aming paaralan kung kaya’t pinakalma nila si Howard.

“Kalma, hijo. Allergic reaction lang ang nangyari sa kaibigan mo ngunit kung hindi mo siya nadala rito agad ay baka nag-agaw buhay siya.” Tuluyang pagbitaw ng Doktor kaya naman nayakap niya ito at pinasalamatan.

“Salamat, Dok!” Aniya at natawa naman ang una at nasa ganoong posisyon kami nang biglang pumasok ang nag-aalalang si Dustine.

“Anong nangyari sa’yo, Allen?” Tanong niya at lumapit siya agad sa akin at napangiti naman ako.

“Allegy lang. Malayo sa bituka.” Biro ko at kinutusan niya ako ng isa.

“Sabi naman sa’yo na ’wag kang kakain ng alamang o hipon, kumain ka pa rin!” Sermon niya.

“Ako ang may kasalanan. Pinakain ko siya ng Bicol Express.” Ani Howard at humarap sa kaniya si Dustine.

“Ngayon, alam mo na siguro na allergic si Allen sa hipon, siguro naman tatantanan mo na ang kaibigan ko sa pagpapakain ng kung anu-ano! Pasalamat ka dahil nakainom na ng gamot si Allen kung hindi, masasapak kita at hindi ako magdadalawang isip na sipain ka sa bayag!” Aniya at natawa na lang ako dahil ito ang unang beses na nakita ko siyang umuusok sa inis.

“Sorry, Sir!” Ani Howard at napangiti na lang ako.

“Nagagawa mo pa talagang ngumiti? Paano kung namalmaan ka? Paano kung walang Doktor ngayon dito sa clinic at paano kung walang nagdala sa’yo rito? Ano na lang gagawin ko kapag nawala ka?!” Sermon pa niya kaya naman natawa ako.

“Okay naman na ako. Iyon ang mahalaga kaya ’wag ka ng magtampo at magalit sa’kin. Tsaka… sorry.” Sinsero kong sagot at ginulo niya ang buhok ko.

“Alam mo, ang brainy mo rin talaga eh! Ang pula pula ng muka mo, para kang baboy!” Aniya at alam ko sa sarili kong okay na kami dahil magaan iyon sa aking dibdib.

Minsan pala ay kailangan mong makita ang sarili mo bilang pain para maging okay ang lahat at sa pagkakataong ito ay hindi ko na ililihim kay Dustine ang lahat dahil siya ay aking pinsan, kaibigan at higit sa lahat.. kapamilya ko rin siya na maaring magtala ng  mga kaganapan sa aking buhay kung sakaling ako ay mawala.

Itutuloy..

IKA-SAMPUNG BAHAGI

This Chapter is purely dedicated to Jhin Cabasan. Thank you for commenting “Wala manlang ka-twist-twist ang story na’to… dry masyado!”

Sorry for the disappointment you felt against MINSAN. Pasensya ka na kung bago pa lang uli ako nagsisimulang bumalik sa pagsusulat. Ilang buwan or almost a year din kasi talaga akong napatigil sa pagsusulat dahil hindi ko alam kung saan pupunta ’yung buhay ko nitong mga nagdaang buwan. I experienced depression kung saan nawalan ako ng gana sa lahat ng bagay including na riyan ang pagsusulat.Medyo masakit ’yung naging comment mo pero salamat dahil nararamdaman ko ’yung sakit, ibig sabihin ay okay pa naman pala ang damdamin ko. Sa mga gaya niyo, salamat sa pagiging totoo.

IKASAMPUNG BAHAGI

Araw ng Biyernes, half day na naman ang aming klase kung kaya’t kokonti na lamang ang estudyante sa loob ng school kaya naman minabuti kong hindi muna umuwi para magsulat ng isang tula na isusumite namin sa susunod na Linggo.

“Dustine, uuwi ka na ba?” Tanong ko sa kanya matapos naming kumain ng tanghalian.

“Ah, hindi pa.” Aniya na busy sa pag-scroll sa kaniyang cellphone.

“Ge. Ako rin mamaya pa uuwi.” Sagot ko pabalik at nakita ko sa ’di kalayuan si Howard at Drake na papalapit sa aming pwesto. Malamang ay manggugulo na naman sila.

“Nand’yan na naman ’yung mga panggulo.” Iming kumento ni Dustine noo’y lihim kong tiningnan at nakita ko sa kaniyang muka ang pagngiti na hindi ko alam kung ano ang dahilan. Ngunit kung ano pa man iyon ay masasabi kong may dapat siyang ipaalam o ikuwento sa akin.

“Kumusta klase?” Tanong ni Howard sa akin nang makaupo sila sa aming inuupuan.

“Okay lang. Walang bago. Bored.” Sagot ko naman.

“Wala ba tayong gala d’yan?” Tanong naman ni Drake habang nakatingin sa akin. Walang pinagbago ang kaniyang anyo. Gwapo pa rin at mas maaliwalas kumpara nitong mga nagdaang linggo.

“Oo nga. Wala ba?” Paggatong naman ni Howard at sabay-sabay silang tumingin sa akin na tila ba naghihintay ng kasagutan.

“Bakit ako?” Tanong ko naman pabalik sa kanila.

“Tara sa ilog!” Suhestiyon naman ni Dustine at napakunot naman ang noo ni Howard dahil doon.

“Ilog?” Tanong ni Howard.

“Pre, maganda ro’n. Mag-e-enjoy ka.” Sagot ni Drake habang si Dustine naman ay nakataas ang kilay.

“Pero pwede rin namang ’wag ka na lang sumama.” Pagsusungit ni Dustine at natawa naman ako ng palihim.

May gusto ba si Dustine kay Howard? Tanong ko sa isip ko pero agad ko ring binura dahil alam kong lalaki si Dustine.

“Para walang talo, lahat sumama na.” Sabi ko at lahat sila ay sumang-ayon at lumapit pa sa akin ng malapit si Howard at may ibinulong.

“Ikaw na bahala sa’kin do’n, ha?” Aniya at hindi ko alam kung bakit pero nakiliti talaga ang tenga ko sa pagbulong niyang iyon bago ako ngumiti at tumango.

“Ano pang hinihintay niyo? Tara na!” Ani Dustine at lahat kami ay nag-ayos na ng aming mga sarili at nagmadali kaming lumabas ng paaralan.

Naging mabilis ang aming paglalakad at agad naming narating ang aming munting tahanan.

“Ito na ba ang bahay niyo, Allen?” Tanong ng naninibagong si Howard.

“Oo. Pasensya ka na sa bahay namin, ha?” Pagpapaumanhin ko sa kanya at natawa na lang siya kaya napatingin kaming lahat sa kanya.

“Okay lang, loko. Bahay pa rin ’yan. Tsaka hindi ako maarte.” Aniya kaya naman nginitian ko na lamang siya bago kami pumasok sa loob ng bahay.

“Tay, mano po.” Ani ko at ganoon din ang kanilang ginawa.

“May bago ata tayo recruit.” Kumento ni Tatay at ngumiti si Howard para magpakilala.

“Ako po si Howard. Kaibigan po ni Allen. Nice meeting you po!” Aniya at natawa naman kami dahil ang pormal niya masyado.

“Ganoon ba? Mabuti naman. Feel at home, mga hijo!” Masayang tugon ni Tatay na alam kong masaya dahil may panauhin na naman ang aming munting bahay.

“Kung pupunta kayo sa ilog ay mag-ingat kayo.” Ani Tatay kahit hindi pa ako nagsasalita. Napangiwi tuloy ako.

Naiayos na namin ang aming mga dadalin at ganoon din ang aming mga sarili kaya naman lahat kami ay nagmadaling magpaalam kay Tatay at lulan ng bisekleta ay tinumbok namin ang daan patungo sa ilog. At dahil dalawa lamang ang bisekleta na aming dala ay angkasan ang aming naging set-up. Ako at si Howard at si Dustine at Drake naman sa isa pa.

Nauuna sa amin si Drake at Dustine at sinusundan namin sila pero hindi ko alam kung bakit ang bagal magmaneho ni Howard kung kaya’t nawala na sa aming paningin ’yung dalawa. Napaubo ako nang mangyari iyon at hindi ko pa rin matukoy kung bakit hindi niya pa rin binibilisan ang pagba-bike kaya napatanong na ako.

“Hindi mo pa ba bibilisan ang pagmamaneho?” Tanong ko at itinigil niya ang bisekleta sa gilid ng puno ng Mahogany.

“Ba’t tayo tumigil?” Tanong ko sa kanya.

“May sasabihin ako sa’yo.” Seryoso niyang panimula.

“Ano ’yun?” Ako naman ang nagsalita.

“Mag-ingat ka kay Drake at Dustine.” Aniya kaya nagtaka ako.

“Ano bang sinasabi mo? Bakit naman ako mag-iingat sa kanila? Kaibigan ko sila, ano ka ba?” Tugon ko.

“Narinig ko silang nag-uusap nitong nakaraan at balak nilang gaguhin ka.” Pabitin niya.

“Paanong gaguhin? Hindi ko alam ang sinasabi mo. Linawin mo naman.” Kunut-noo kong sagot.

“Balak nilang gamitin ka at iyang nararamdaman mo para kay Drake para saktan ka.” Aniya kaya naman nagulat ako.

“Ha? Paano mo nalaman na may gusto ako kay Drake?” Tanong ko at ngumiti pa siya.

“Sobrang obvious, Allen. Kapag nasa malayo siya ay para kang asong ulol na tingin ng tingin sa kanya at pansin ko rin na ikaw ang gumagawa ng assignments at projects niya eh hindi naman dapat. Masyado kang mahina, Allen. H’wag mong sanayin si Drake.” Kalmado niyang tugon kaya naman napabuntong hininga ako pero alam kong may kulang pa. May nais pa siyang sabihin.

“Pasensya ka na. Hindi ko kasi mapigilan.” Napakamot ako sa aking ulo dahil masyado na palang obvious lahat. Kasalanan ko bang gusto ko si Drake?

“Huwag kang humingi ng pasensya. Ang gusto kong gawin mo ay dumistansya ka kay Drake at huwag kang magpadala sa nararamdaman mo. Ang goal ay makapasa siya at mapasama sa section one at hindi ang maging tanga ka na iniiputan sa ulo ng dalawang importanteng tao sa buhay mo. Alam mo bang nahuli ko silang naghahalikan sa cr?” Aniya na talaga namang sumampal sa akin ng todo. Kaya ba ganoon na lamang ang saya ni Dustine tuwing magkakasama kami. Napakabobo ko.

“Paano ako nakakasigurong totoo ang mga sinasabi mo?” Tanong ko at doon niya nilabas ang kaniyang cellphone at itinapat iyon sa akin.

Sa naturang video ay nakita ko si Dustine at Drake na magkayakap at sunod niyon ay may iniabot si Dustine na papel sa una.

“Salamat! The best ka talaga!” Ani Drake at bigla niyang hinalikan si Dustine. Kasabay din no’n ang pagkadurog ng aking dibdib pero pinigilan ko iyon.

“Huwag mong sabihin kay Allen na kinuha mo ’yung project niya at hindi ipinasa, ha? Sa atin lang ’to. Alam mo namang baliw na baliw sa’kin ’yung kaibigan mong ’yon.” Ani pa ni Drake at tumango naman si Dustine. Doon natapos ang unang video kaya naman napahawak ako sa aking dibdib at napasigaw.

Nasa ganoon eksena ako ng pagsigaw nang may kung anong tumama sa aking mukha at doon ko nakita ang mukha ni Howard na nag-aalala.

“Ayos ka lang ba? Nanaginip ka ata.” Aniya at doon ko natagpuan ang aking sarili na nakahiga sa ilalim ng puno malapit sa ilog.

“Okay lang ako.” Sagot ko sa sabay inom ng tubig para mahimasmasan ako. Buti na lamang at panaginip lamang ang lahat dahil kung nangyari talaga ’yon ay baka madurog ang aking puso at magpakalunod na lamang ako sa tubig.

Itutuloy..

IKA-LABING ISANG BAHAGI

IKA-LABING ISANG BAHAGI

Hindi agad maalis sa aking isip ang bawat detalye sa aking panaginip kung kaya’t binalot ako ng pagkabalisa.

“Allen, okay ka lang ba?” Tanong ni Dustine nang maabutan akong nakaupo at nakatanaw lang sa tuluy-tuloy na pagdaloy ng tubig sa ilog.

“Oo nga, ang lalim ng iniisip mo kanina pa.” Kumento naman ni Howard na mababakas sa mukha ang pag-aalala.

“Wala naman. Ano ba kayo?” Natatawa ko pang sagot para hindi na sila mag-alala at sana ay naging matumpay iyon.

“Okay. Sabi mo eh.” Ani Dustine sabay dive muli sa ilog kaya naman naiwan kami ni Howard na ngayon ay nakatabi na sa akin ay doon din ay bigla na lamang sinapo ang aking batok at noo na marahil ay para tingnan kung may sakit pa ako.

“Okay ka naman. Anong problema? Makikinig ako.” Bakas ang sinseridad sa kaniyang boses kaya naman napatitig ako sa kaniyang mukha at maigi kong napagmasdan ang kaniyang nangungusap na mga mata.

“May dumi ba ako sa muka?” Aniya habang kinukusot ang kaniyang mukha kaya naman natawa ako. Napatagal pala masyado ang titig ko sa kanya. Hindi ko namalayan.

“Ayan! Mas maganda kapag ngumingiti ka.” Aniya at bigla siyang tumayo at hindi ko namalayan ang kaniyang plano dahil sa isang iglap ay buhat-buhat na niya ako.

“Ibaba mo’ko, Howard!!” Sigaw ko pero natawa lang siya habang lumalakad papunta sa ilog. Noong una ay nagpupumiglas pa ako pero nang wala naman na akong magawa ay tumigil din ako sa pagkukumawala. Ano ba namang laban ko sa tangkad nitong si Howard na sa tingin ko ay nas 5’10 ang height. Nasa ganoong tema ako ng pag-iisip nang bigla siyang tumigil kaya at umikot saglit kaya naman nagduda ako kung bakit niya iyon ginawa. Pero ewan ko ba kung bakit ang gulo ng isip nitong isang ’to.

“Pero Allen, okay ka lang ba talaga?” Tanong niya bigla at sasagot na sana ako ng bigla niya akong mabitawan kaya naman nadag-anan ko siya.

“Gago!” Natatawa kong kumento at sabay-sabay kaming tumawa. Nakita rin pala kami nina Drake at Dustine kaya naman namula ang mukha ko. Tawa lang kami ng tawa at hindi namin ininda ang aming mga bumagsak na katawan. Gayon pa man ay bumawi naman ako ng pagtayo at itinulak ko si Howard sa ilog at subsob ang kaniyang muka pailalim. Nagtatakbo ako papunta sa may tumbang puno ng niyog at lumangoy naman sila papunta sa akin at nakiupo.

“Loko ka, Allen!” Ani Howard na lumalangoy papunta sa aming direksyon at nang makarating siya ay napatayo ako dahil alam ko na ang plano niya. Hindi nga ako nagkamali dahil hinabol niya ako at nang hindi niya ako maabutan ay niyugyog niya ang puno kaya naman sunud-sunod kaming nalaglag sa tubig. At nang makaahon kami ay halakhakan ang aming ginawa dahil para kaming mga ewan.

“Loko ka, Howard!” Kumento ni Drake at binasa ng tubig si Howard na kala mo ay si Goku. Naggantihan lang sila ng naggantihan hanggang sa naghalakhakan lang kaming lahat dahil sa aming mga askyon.

“Gutom na ako.” Ani Dustine. “Ako rin!” Gatong naman ni Drake.

“Sige, kumain na kayo. Busog pa kami.” Ani Howard na totoo naman dahil kani-kanina lang ay kumain na kaming apat. Marahil ay napagod na sila kakalangoy.

Hindi na sumagot ang dalawa at magkaakbay pa silang naglakad kaya’t kitang-kita ang gap sa kanilang mga height.

“Howard, bakit mo ako kinaibigan?” Out of nowhere na tanong ko sa kanya dahil nais kong marinig ang sagot mula mismo sa kaniya.

“Hmm. Isipin ko muna.” Aniya na animo ay nag-isiip kaya naman kinutusan ko siya ng isa.

“Joke lang. Mapanakit ka na eh.” Tampu-tampuhan pa ang tono niya nang sinasabi niya iyon kaya sumandal ako sa gilid niya.

“Bakit nga kasi.” Mahinahon kong sabi.

“Kinaibigan kita kasi gusto kitang maging kaibigan. Iyon lang.” Aniya at napangiti na lang din ako.

“Mabuti naman. Ako, hindi mo ba ako tatanungin?” Ako naman ang nagsalita.

“Bakit nga ba?” Tanong niya at tumingin ako sa kaniya at mula sa kalayuan ay narinig ko ang malakas na tawanan ni Drake at Dustine pero hindi ko na lang iyon pinansin.

“Hindi ko rin alam eh. Basta isang araw naramdaman ko na lang na okay ka naman palang kasama. Hindi ka naman pala talaga masungit at all.” Sagot ko at ginulo niya ang basa kong buhok.

“Paano ka nagka-abs ng ganyan?” Tanong ko dahil bigla akong natuwa sa abs niya na maganda na ang hulma. Hindi kagaya sa akin na okay lang.

“Nagdya-jogging lang ako. ’Yun lang.” Pagyayabang niya sabay flex sa kaniyang abs at nakita ko tuloy ang kilikili niyang may mangilan-ngilan pa lamang na tumutubong buhok.

“Okay.” Sabi ko sabay tulak sa kaniya pabagsak sa tubig at nahila naman niya ako kasama ng pagbagsak niya.

“Gago ka talaga!” Sabi ko at ewan ko ba kung bakit tawa lang ako ng tawa dahil sa kakulitan naming dalawa. Naibsan din tuloy ang iniisip ko kung pwede nga lang ay lagi na lamang kaming ganito kasaya.

“Allen,” panimula ni Howard. “Sorry!” Hindi ko alam kung bakit siya nag-sorry at iyon pala ay dahil sa may plano na naman siya dahil bigla niya akong niyakap at inilubog sa tubig.

Nagpapapadyak lang ako sa ginawa niya pero hindi ko magawang makaalis sa pagkakayakap niya at nang hindi na ako pumapalag ay nagpanggap akong nalulunod. Ilang segundo pa niya akong inilubog pero hindi na ako nagpumiglas pa hanggang sa mabilis niya akong iniangat at sumigaw pa siya.

“Drake! Dustine! Si Allen!” Bakas na bakas sa kaniyang boses ang pag-aalala kaya naman nagmadali ako kapitan siya sa leeg at siya naman ang aking inilubog sa tubig. Pero lamang nga ang matangkad dahil wala pang limang segundo ay ako na muli ang nailubog niya pero sa pagkakataong ito ay hindi na ako magpapatalo kaya lumaban ako ng lubugan sa kanya. Dinambahan ko lang siya ng dinambahan at ang aking ipinagtataka at kung bakit hindi natugon sina Drake at Dustine. Ni hindi ko sila matanaw na dalawa pero hindi ko na muna iyon inisip pa dahil sa pagkakataong ito ay hinawakan ko sa batok si Howard at inilubog sa tubig at bumawi pa siya.

Ganoon lang ng ganoon ang ginagawa namin hanggang sa hindi ko sinasadyang mapalundag sa harapan niya at nagdikit ang labi naming dalawa.

Hindi ko iyon ginusto pero parang naghina ang tuhod ko dahil sa bultaheng naipasa niya sa akin at iyon ay natala na sa aking isipan na MINSAN.

Itutuloy…

IKA-LABING DALAWANG BAHAGI

IKA-LABING DALAWANG BAHAGI

Literal na parehas kaming natameme sa nangyari at para maiba ang senaryo ay sinampal ko siya ng mahina at hinuli niya iyon para mailubog ako sa tubig na animo’y walang nangayari. Pero tunay na mahirap takasan ang nangyari sa amin. Siya ang fist kiss ko!

“Sorry, Howard.” Sabi ko ngumiti siya sa akin pabalik.

“Wala namang mawawala sa’tin. H’wag mo ng kaisipin.” Aniya kaya naman ngumiti na lamang din ako pabalik.

“Gutom na’ko.” Reklamo ko at mabilis niya akong hinila papunta sa aming silong kung saan wala sina Drake at Dustine. Napaisip tuloy ako bigla. Nang makaahon kami ay sakto namang dating nila na may dalang mangga.

“Umakyat kami ng puno para mamitas ng mangga.” Nakangiting wika ni Dustine at mabuti ko silang tiningnan dalawa. Parehas silang may dalang mangga sa magkabila nilang mga kamay. Pawis na pawis pa sila kaya napalunok ako nang makita ko ang pagpatak ng pawis mula sa noo ni Drake.

“Dami niyan ah!” Ani Howard at nagsimula na kaming kumain. Nakakamay lang kaming dalawang kumakain at pansin ko na puro sa harap ko niya inilalagay ang ulam pero hindi ko na iyon pinuna dahil nakatanaw ako sa pagsasaya ni Drake at Dustine. Hindi ko alam kung kailan sila naging ganito ka-close pero may kung anong gumuguhit sa aking dibdib at hindi ko iyon maipaliwanag.

“Kain na. Kung saan-saan pa nakatingin eh.” Puna ni Howard na noo’y agaran kong sinalpakan ng pagkain sa bunganga dahil sa ingay niya na agad naman niyang nginuya. Tila ba ready siya na gagawin ko iyon. Kainis.

“Kumain ka lang ng kumain. H’wag mo na lang intindihin ’yung dalawa.” Aniya at saka sumubo ng kanin na may kamatis at itlog na pula.

Napasarap ang aming kain at mayamaya lang din ay nakaramdam ako ng antok at ganoon din siya. Una siyang humiga sa sapin karton at ako naman ay umunan sa kaniyang hita at ewan ko ba kung bakit hindi ko maialis ang tingin ko sa kinaroroonan nina Drake at Dustine kaya imbes na matulog ay bumangon na lang ako.

“Kanina ka pa uneasy d’yan, Allen. May problema ba?” Tanong niya at hindi ko naman iyon pinansin agad dahil hindi ko inaasahan ang sunod kong nakita sa kalayuan.

Naputol ang puno ng niyog na ginagawa naming talunan at ganoon na lamang ang pag-aalala namin ni Howard kaya napasigaw kami.

“Oyy!” Sigaw namin at nagawa pang tumawa ng dalawa kahit muntikan na lang mabagsakan ng tulay na niyog.

“Okay lang kami!” Sigaw ni Drake at napakamot na lang talaga ako sa ulo habang binabato sila ng buto ng mangga.

“Mga gago!” Singhal ko at tinawanan lang talaga nila ako.

Naging mahaba ang araw ng Biyernes para sa amin kaya naman araw ng Sabado ay naghanda ako ng aking sarili para maglaba ng aking mga damit para maglaba. Nakasanayan na namin dito sa bahay ang mga gawaing bahay kaya naman nagpatugtog ako gamit ang aking cellphone at masigla akong nagbobomba ng tubig mula sa poso.

Bomba lang ako ng bomba hanggang sa may bisekletang tumigil sa aking harapan at iyon ang ikinagulat ko dahil nasa harapan ko ngayon si Howard na nakasuot ng basketball shorts at plain na t-shirt.

“Ginagawa mo rito?” Bungad na tanong ko sa kanya.

“Bored ako sa bahay. Makikitambay.” Aniya na mababakasan sa muka ng saya.

“Maglalaba ako eh.” Sabi ko at hindi na niya ako pinansin dahil ipinarada na niya ang kaniyang bisekleta at ni-lock sa gilid ng puno ng madrikakaw.

“I’ll help you.” Pag-i-english pa niya kina-cute niya.

“Sige, ipagbomba mo na lang ako para sa pagbabanlaw.” Sabi ko at nagsimula siyang punuin ang drum.

“Ang sipag mo naman.” Kumento niyang habang nagkukusot ako ng damit.

“Ayon na lang ambag ko sa bahay. Tsaka walang lugar ang katamaran sa bahay namin.” Sabi ko at sakto namang labas ni Nanay sa pintuan ng aming bahay. Mabilis na nagmano si Howard kay Nanay at nagsalita.

“Good morning po, Tita. Ako po si Howard. Kaibigan po ako ni Allen.” Nakangiti niya pang sabi at nakita ko ang reaksyon ni Nanay. Napangiti si Nanay at alam kong natutuwa siya dahil nakikipag-kaibigan na ako.

“Good morning din, Hijo! Nag-almusal ka na ba? Ipaghahanda kita.” Ani Nanay at sumagot naman si Howard.

“Hindi na po. Nakapag-almusal na po ako kanina sa bahay. Binisita ko lang po si Allen.” Nakangiti niyang sabi at halata ko namang kinagigiliwan siya ni Nanay.

“Oh sige. Ipagluluto ko na lang kayo ng meryenda.” Ani Nanay at saka tumingin sa akin.

“Nak, mamalengke muna ako. D’yan na muna kayo.” Aniya at lumabas naman si kuya kasunod niya at nagmadali silang sumakay ng tricycle.

“Mukang magaan ang loob sa’yo ni Nanay.” Kumento ko habang patuloy ako nagkukusot ng damit.

“Mabuti naman. Nga pala, ’yun ba ’yung kuya mo?” Aniya.

“Oo. College na ’yun si Kuya.” Tugon ko naman sa kaniya.

“Hindi kayo magkamuka tsaka bakit matangkad ang kuya mo, ikaw parang hindi.” Pang-aasar niya kaya naman pinunasan ko siya ng bula sa muka.

“Katorse pa lang ako, ha? Huwag kang epal d’yan. Tsaka 5’5 na ako! Hindi ako pandak!” Asik ko at tinawanan na naman niya ako.

“Pumunta ka lang ata rito para asarin ako eh.” Kumento ko pa.

“Hindi naman. Lakas mo.” Aniya at umiling na lang ako.

Nang matapos akong magkusot ay nag-anlaw naman ako ng damit at todo bomba lang siya para mabilis mawala ang bula ng damit na nilabhan ko at nakikita ko tuloy ang pag-flex ng kaniyang muscles sa kaniyang braso at sa huli ay nagsampay naman ako.

Medyo sumakit ang aking likod sa ginawa kong paglalaba kaya naman agad akong pumasok sa loob ng bahay at pinapasok ko rin siya.

“Doon ka nalang tumambay sa kwarto. Medyo masakit ang likod ko eh. Higa lang ako saglit tapos manood ka na lang muna ng kung ano sa cellphone mo.” Suhestiyon ko at napatingin naman siya sa akin.

“Si Tito pala, nasaan?” Tanong niya.

“Nasa Lungsod. Binibisita si Lola. Hapon pa ang uwi no’n.” Sagot ko at nahiga sa aking kama. Nakadapa akong nahiga at nagulat ako nang tumabi siya sa akin.

“Kapag masakit ang likod ni Papa, minamasahe ko siya kaya d’yan ka lang.” Aniya at nagulat ako ng dahan dahan niyang kinarate ang aking likod at sunod ay nilagyan niya ng pressure ang kaniyang paghapos at medyo masarap iyon sa pakiramdam.

“Okay na ba likod mo?” Aniya at humarap ako sa kanya at bigla ko siyang niyakap.

“Salamat, Howard!” Sabi ko at hindi na siya nakagalaw na parang estatwa.

Patuloy ang pagngiti ko sa kanya at napilitan na akong tumayo dahil gusto ko siyang bigyan ng reward sa kaniyang ginawa. Nagmadali akong tumayo at iniwan ko siya sa kwarto ko pero sinundan niya ako kaya naman naabutan niya akong nagbe-blend ng hinog na mangga.

Nang ma-blend na ang mangga ay nilagyan ko iyon ng konting cube na ice at nilagyan ko rin ng condense milk para masarap at sinalin ko sa dalawang baso. Kumuha rin ako ng dalawang sumang gabi at inihain ko sa harap niya.

“Kain na tayo. Medyo gutom na ako. Pasensya ka na, ha? ’Yan lang kaya kong ipakain sa’yo.” Nahihiya kong tinuran pero ayan na naman ’yung malawak niyang pagngiti. Nawawala tuloy ang kaniyang mata dahil sa kasingkitan.

“Loko! Sarap sarap ng ganito.” Aniya sabay tingin sa pagkain niya.

“Okay. Tara sa labas. Doon tayo kumain sa may duyan sa ilalim ng puno ng mangga.” Sabi ko at ganoon na nga ang aming ginawa.

Mabilis naming naubos ang meryenda naming dalawa at napadighay pa nga siya dahil kinain niya rin ang kalahati ng suman na dala ko. Favorite niya raw kasi ’yon.

Ilang sandali pa ay nakaramdam na ako ng antok at hindi ko na iyon pinigilan dahil pagod din naman ako. Wala na rin sa’kin kung magkatabi kami sa duyan dahil parehas naman kaming lalaki.

“Boy, gising na. Kakain na raw sabi ni Nanay.” Iyan ang gumising sa akin at doon ko nakita ang mukha ni Kuya habang sa gilid ko ay nakita ko ang nagpupungas-pungas na si Howard. Nakatulog din pala siya.

“Susunod na kami, kuya.” Aniko at tumango naman si kuya.

“Tayo na!” Sabi ko at nang tatayo na sana ako ay muntikan pa akong mahulog. Natawa tuloy ako at maging siya ay natatawa na lang din na tumayo.

“Medyo nahihiya ako.” Aniya pero hinila ko na lang siya papasok ng bahay dahil walang lugar ang hiyang iyon lalo’t kinagigiliwan siya ni Nanay.

“Kumain kayo ng marami.” Ani mama habang nasa hapagkainan kami. Nagluto siya ng sinigang na favorite namin ni Kuya.

“Tita, salamat po!” Ani Howard at ganoon na lamang din ang tuwa ni Kuya dahil magaan din ang loob niya rito dahil siya pa mismo ang nagsandok ng kanin para sa pobre.

“Nagba-basketball ka ba, Howard?” Tanong ni Kuya.

“Hmm. Lagi.” Aniya kaya nataw si kuya.

“Okay. Laro tayo mamaya d’yan sa may kabilang bahayan.” Yaya ni kuya na hindi naman tumanggi.

“Ikaw din, Allen, sali ka.” Ang pag-aayaya naman ni Howard sa akin at sumagot naman si Kuya.

“Ayaw niyan sa mainit. Tsaka mas hilig niyan ang volleyball at swimming.” Totoo naman iyon kaya natawa nalang si Nanay.

Matapos kumain ay nagpahinga kami ng konti at nang sumapit ang alas dos ay nagyaya na si kuya na maglaro ng basketball. Bilang suporta ay sumama naman ako. Dala ang malaking tumblr at face towel ay nakabuntot ako sa kanilang dalawa na masayang-masayang nagkukwentuhan.

Tatluhan ang naging laro nila at mapapansin ang taas nina kuya kaya lahat ng bola ay halos mabutata nila pero maligsi rin ang kalaban kaya’t dikit ang score nila hanggang sa biglang tumumba si Howard dahil tinulak siya ng dumedepensa kanya. Nadumihan ang kaniyang likod at itinayo siya ni Kuya na noo’y kunot noong hinawakan sa damit ang maliit na lalaking tumulak kay Howard.

“Ba’t ang angas mo?” Asik ni Kuya.

“I-ikaw ang maangas!” Singhal naman ng isa pa na halatang nangangatal kaya naman tumayo na ako pero tumingin sa akin si Kuya at Howard pero hindi ako nagpatinag.

“Tama na ’yan, Kuya. Tara na!” Sabi ko at nagulat ako dahil nang hihilahin ko na si kua ay tumilapon ako dahil nasangga ko ang sisipa sana kay Kuya. At doon na nag-init ang ulo ni Kuya at ni Howard na noo’y galit na galit. Dumistansya na ako sa kanila at naramdaman ko na ang tensiyon dahil may sumuntok Kuya na nailagan niya. Sunod na nangyari at bumulagta ang naturang lalaki at hindi ko alam kung bakit pero isa na lang ang nakatayo at iyon ang lalaking sumipa sa akin.

“Tang ina niyo! Matatangkad lang kayo eh!” Anito at inambahan ng suntok si kuya pero nasipa na siya ni Howard agad sa muka at taob ito. Nakalimutan ko na na taekwando nga pala ang sports nitong si Howard.

Natapos ang gulo at lahat ng nandoon ay itinayo ang tatlong mayayabang habang sina kuya ay lumapit naman sa akin.

“Ayos ka lang ba, bro?” Ani kuya at tumango naman ako kahit nasugatan ang aking siko dahil sa pagbagsak ko sa lupa.

May putok sa gilid ng labi ang dalawa pero hindi nila iyon iniinda kaya naman pinaupo ko sila at binasa ko ng malamig na tubig ang bimpo na dala ko pinunas sa muka nila.

“Ba’t kasi nakikipag-away?” Tanong ko at napatingin sila sa akin.

“Sinipa ka eh. Sinong kuya o kaibigan ang pababayaan kang saktan lang ng kung sinu-sino? Hangga’t kuya mo ako, walang makakapanakit sa’yo.” May diin na sabi ni kuya kaya nahiya ako sa ginawa kong pag-awat.

Itutuloy…

IKA-LABING TATLONG BAHAGI

IKA-LABING TATLONG BAHAGI

MATAPOS ang naturang insidente ay mas naging close pa kami ni Howard sa isa’t-isa at sa palagay ko ay mas lalo kaming naging solid. Hindi naman sa pagmamayabang ay naging mas makulay ang aking Junior year dahil sa mga bagong kaibigan na aming nakilala.

“Bakit ang lalim ata ng iniisip mo, Allen? May problema ba?” Si Howard ang nagtanong niyon at umiling naman ako bago ko siya nginitian.

“Masaya lang akong nakilala namin kayo ni Dustine. Nadagdagan ’yung bilang ng totoong kaibigan namin.” Diniinan ko talaga ang salitang totoo dahil iyon naman talaga sila sa aming dalawa ni Dustine. Naubo pa siya bago nagsalita.

“Oo naman! Para ko na ring kayong kapatid. Lalo ka na.” Aniya at marahil ay dahil iyon sa halos araw araw na magkasama kami at ang magilas na pag-welcome sa kaniya ng aking pamilya.

“Sana ay walang magbago sa samahan natin kahit makatapos tayo ng high school, ’no?” Sabi ko habang nakatingin sa bughaw na langit sa ilalim ng open field ng aming paaralan.

“Oo naman. Walang magbabago!” Aniya kaya sabay kaming napatawa.

–

Buwan ng Nobyembre at ilang linggo na lamang ay December na kaya hindi ko maiwasang isipin na next year ay magpo-fourth year na kami. Magte-third grading na rin kaya puspos ang ginagawa naming pag-aaral nina Drake, Dustine at Howard. Goal kasi namin ay ang maging magkakaklase next school year at garantisadong si Drake na lamang ang kailangan naming ihabol sa ranking.

“Aral lang ng aral, guys!” Sabi ni Dustine habang busy sa pagkain ng nilabon na kamote.

“Patay gutom!” Pang-aasar ni Howard kaya naman natawa na lamang kami ni Drake na noo’y nasa tabi ko dahil tinuturuan ko siya sa math ng mga paksang hindi niya maunawaan.

Nasa kanan ko si Drake at nasa kaliwa ko naman si Howard at Dustine na noo’y walang ginawa kundi ang mag-asaran. Tila isa kaming masayang larawan na isinabuhay at iyon nga lamang ay gusto ko si Drake kaya’t hindi ko lubos maunawaan kung saan ako lulugar kung minsan.

Ang hirap pala no’ng naging tropa mo ’yung taong nagpapatibok ng puso mo, ’no?

“Natulala na po si Allen.” Panunuya ni Howard at sinubuan ako ng kamote na naging hudyat para tumawa kaming lahat.

“Ang lalim kasi ng iniisip mo, Allen. Share naman d’yan!” Ani Dustine.

“Gagi, naalala ko lang ’yung gusto kong course sa college.” Palusot ko.

“College agad? Ang tagal pa no’n. H’wag na muna nating pakaisipin at hindi maganda.” Kumento ni Dustine at napatango na lang lahat kami.

“Pero ano bang course ang kukunin mo?” Tanong ni Drake.

“Hindi ko pa rin kasi alam eh. Baka Education o Accountancy. Ikaw ba?” Sagot ko at nagkatinginan kami.

“Gusto ni Papa ay mag-business course ako pero gusto ko rin ’yung Accountancy.” Aniya at napangiti naman ako.

“Ikaw ba, Howard?” Kunot noong tanong ni Dustine.

“Baka mag-education din ako o kaya ay Law. Hindi ko pa rin talaga alam.” Aniya at syempre ay si Dustine naman ang kaniyang tinanong.

“Syempre, ikaw, Dustine, anong kukunin mong degree program sa college?”

“Siguro ay education din. Iyon kasi ang pangarap ko noon pa.” Aniya at napansin kong lahat kami ay tumahimik.

“Wala namang imposible kaya lahat tayo, ipangako natin sa sarili natin na ga-graduate tayo kahit anong mangyari at para makapasok tayo sa kolehiyo. Hindi ba ’yon naman ang goal nating lahat?” Wika ko.

“Yes, teacher Allen!” Sabay-sabay nilang pang-aasar at siyempre, tawanan.

Napakasarap ng kaganapan ng mga sandaling yaon at masasabi kong iyon ang isa sa pinaka-solid na tawanan naming apat.

Ngunit gaya ng sabi nila, hindi laging masaya lang ang buhay at hindi laging sa kasiyahan lang umiikot ang lahat dahil isang hapon ay nakutingting ko ang cellphone ni Howard habang natutulog siya sa gymnasium katabi ko. Kitang-kita ng mga mata ko kung gaano ako kaliit sa kanilang paningin at hindi ko maiwasang mag-isip ng malalim.

Ang bawat mensahe ay galing kay Drake at ang lahat ng iyon ay dumurog ng tunay sa akin.

From: Drake

Balita, pre? Nakuha mo na ang loob ni Allen?

To: Drake Oo, pre. Ang dali lang naman palang utuin nitong isang ’to. Konting lambing lang, bumibigay na.

From: Drake Mabuti. Basta ’yung pustahan, ha?

To: Drake

Oo naman. Magugustuhan ako ni Allen at ikaw naman kay Dustine. Tang inang magpinsan ’to, bakla.

From: Drake

Oo nga eh. Mga bakla.

At hindi ko na nakayanan pa ang magbasa pa kaya naman minabuti kong ipikit na lamang ang aking mga mata para isipin ang lahat.

Kaya pala ganoon na lamang ang approach ni Howard sa akin. Natandaan ko tuloy bigla ’yung pagsusungit niya sa akin no’n. Galit na galit nga pala siya sa akin noon at may time pa na halos magbuno kami at ang tanga ko naman para hindi agad mapansin ang motibo niya sa pakikipagkaibigan sa amin ni Dustine.

Kung gusto pala nila ng laro ay sasabayan ko sila.

Masakit palang matraydor ng mga taong itinuring mong mga kaibigan kaya hindi ko maiwasang magpunas ng luhang kusang pumapatak sa aking mga mata. Ganito pala ’yung pakiram. Ang sakit.

“Allen, okay ka lang ba?” Tanong ni Howard na hindi ko alam na bigla na lamang nagising.

“O-okay lang ako. Masyado lang akong nadala sa binabasa kong story tungkol sa kaibigang trinardor ng mga taong itinuring niyang kaibigan.” Sagot ko at doon ko nakita ang adam’s apple niya. Napalunok siya kaya pumasok sa isip ko ang asarin pa siya.

“Hindi ka naman traydor, ’di ba?” Pagbibiro ko.

“Syempre! Bakit naman kita ta-traydorin eh para na kitang kapatid. Tsaka, tama na nga ’yang pagbabasa mo. Mamaya isipin pa nilang pinapaiyak kita.

“Lolo mo kapatid.” Bulong ko sa hangin pero hindi niya iyon narinig.

“Ano uli ’yung sinabi mo, Allen? Hindi ko narinig eh.” Wika niya habang naghihintay ng kasagutan mula sa akin.

“Sabi ko, ang cute mo kaso bingi ka.” Pang-aasar ko pa pero napangiti pa ang loko.

“Okay lang na bingi ako. Basta sabi mo, cute ako!” Sabi niya at nagpa-cute pa talaga sa aking harapan.

“Sige, mauna na ako.” Sabi ko at doon ko muling naramdaman ang bigat sa aking dibdib. Sibukan ko pang tawagan si Dustine para ikuwento sa kanya lahat pero hindi siya sumasagot. Busy marahil.

Lulan ng aking bisekleta ay bumuhos ang emosyon sa aking dibdib at hindi ko namalayang may kasalubong akong sasakyan at sigawan na ang sumunod kong narinig.

Itutuloy…

IKA-LABING APAT NA BAHAGI

IKA-LABING APAT NA BAHAGI

Happy birthday, Allen!

Nang imulat ko ang aking mga mata ay ibayong sakit ng ulo ang aking naramdaman. Masakit ang aking kaliwang braso ko at doon ko napagtanto na nasa hospital ako.

“Nay, gising na si Allen.” Sabi ni Kuya at ganoon na lamang ang aking pagkabigla dahil alam kong papagalitan ako ni Nanay.

“Nak, pinag-alala mo kami.” Sabi ni Nanay at niyakap ako. Hindi ko tuloy magawang hindi maging emosyonal dahil sa yakap ni Nanay. Ilang sandali lang din ay pumasok si Tatay kasama si Dustine na kababakasan ng awa at kung ano pang emosyon ang magpapahiwatig sa kaniyang mga mata at kilos.

Kinamusta nila akong at hindi ko alam kung bakit bigla na lamang naiyak nang makita ko ang kalendaryo na nakasabit sa gilid. Birthday ko na pala. Hindi ko gustong dito mag-birthday pero ito yata talaga ang nakatadhana sa akin.

“Nak, pwede ka na raw ilabas sabi ng Doctor na sumiri sa’yo. Buti na lamang at nadala ka agad sa hospital kundi ay baka kung ano pang masamang nangyari sa iyo. Ang sabi rin pati ng mga nakakita ay parang wala ka raw sa sarili kaya nag-iba raw ang lane mo.” Sabi ni mama at alam kong tama naman iyon. Dapat ay naging mas maingat ako.

“Buti na lang at iyan lang ang natamo, mo, nak. Sana ay mag-ingat ka na sa susunod, ha?” Ani Nanay at hindi ako kumibo dahil naalala ko lahat ng mga nangyari kahapon.

Ilang malalim na usapan pa ang aming ginawa at walang anino ni Howard o ni Drake ang dumating hanggang sa ma-discharge na lamang ako at lahat.

Nanlulumong inakay ako ni Kuya at ganoon na lamang ang bilin ng Doctor na inumin ko ang aking mga gamot at iwasan muna ang magpagod dahil nabugbog raw ng husto ang aking kaliwang braso dahil sa pagtama ng kotse.

“Anak, may gusto ka bang kainin?” Tanong ni Tatay at umiling naman ako at nagpatuloy sa paglalakad. Lulan ng tricycle ay narating namin ang aming bahay at nilukod ako ng lungkot dahil kahit isa sa kanila ay hindi man lang naalala ang aking birthday.

“Happy birthday, Allen!” Mahinang bulong ko sa hangin na walang kahit isang makakarinig kundi ang hangin.

Pagbukas na pagbukas ng aming pinto ay tila ba hinaharangan ako ni Kuya at laking gulat ko nang marinig ko ang bati nila.

“Happy birthday, Allen!” Sigaw nilang lahat at sunod no’n ay nakita ko si Howard at Drake na pawisan ang noo kaya agad ko silang nilapitan at nag-aamba pa lamang ako ng suntok nang magsalita si Dustine.

“H’wag mong ituloy ’yan, Allen. Sila ang nagpasimuno at nag-abala sa birthday mo dahil isang araw ka ring nasa hospital at kung ano man ’yang nasa isip mo ay hindi ’yon totoo dahil plano talaga naming tatlo na magtampo ka sa’min kaya sorry kung akala mo ay inisahan ka nila.” Aniya at bigla akong natigilan. Hindi na naman ako nag-iisip.

“Sorry din sa inyong lahat. Pinag-alala ko kayo.” Pagpapaumanhin ko at naring kong kumanta silang lahat ng pinaka-genuine na “happy-birthday-song”

“Maraming pang naghihintay sa’yo sa likod-bahay, Allen.” Ani Drake at nagmadali akong tumakbo sa likod ng bahay at doon ko nakita ang buong section one kasama ang ilan naming mga guro at lahat sila ay sinalubong ako ng masigabong kanta na sa aking palagay ay dadalin ko hanggang sa aking pagtanda.

Maluha-luha akong nagpasalamat sa kanilang lahat at ganoon na lamang nang pagsalitain nila ako gamit ang videoke na nirentahan nila mula sa aming classfund.

“Medyo pagod po ako ngayon dahil sa aksidente po na nangyari kahapon kaya gusto ko pong magpasalamat sa inyong lahat. Hindi ako palaimik na tao pero gusto kong malaman niyo na sobrang nabuo niyo ang araw ko. Salamat sa inyong lahat pati po sa inyo, ma’am Florence, Sir Arelo! The best po kayo!” Sabi ko at lahat sila ay nagsimula ng kumain. May ilang nagbigay ng regalo at lahat sila na hindi ko ka-close ay binati ako.

Ilang oras din na nagkaroon ng kasiyahan hanggang sa lahat ay nagsiuwian na maliban kay Drake at Howard na busy sa pagpapatas ng upuan katulong ni Kuya at Dustine.

Pinanood ko lang sila sa kanilang ginagawa at ’di ko alam kung paano ko sila papasalamatan dahil sa effort nilang ginawa para maging masaya ako ng ganito sa araw ng aking birthday.

Nang matapos sila ay pumasok na kami sa loob ng  bahay ay natawa naman ako sa design ng salas namin na may nakalagay na “Happy 15th Birthday, Allen!“Kasama rin do’n ang ilang lobo at may regalo pa.

“Bro, pasensya na. ’Yan lang kaya ko.” Ani Drake at iniabot sa akin ang isang box na may lamang sapatos at siya pa mismo ang nagsuot no’n sa’kin at masasabi kong saktong-sakto iyon sa aking paa. Puting sapatos na bagay sa usong pormahan.

“Salamat, Drake! Sana ay hindi ka na nag-abala. Pero salamat pa rin!” Sabi ko at umapir ako sa kanya. Sumunod si Dustine at kuya na parehas Tees o T-shirt ang regalo sa akin. Hindi ko alam kung bakit hindi nawala sa muka ko ang ngiti lalo na’t ang sapatos na iyon ay galing kay Drake. Siguro ay hindi ko iyon sisirain at aalagaan ko pa ito na parang siya.

Hanggang sa umabot na kay Howard na napakalawak ng ngiti ang ikot kaya lahat kami ay napatingin sa kanya.

“Mamaya ko na ibibigay ’yung sa’kin.” Aniya at ewan ko ba kung bakit ako biglang kinabahan at na-excite sa sinabi niya.

“Pabitin pa eh. Ayaw na lang ipakita pa!” Ani Dustine kaya naman kinutusan ko siya ng isa.

“Birthday mo?” Natatawa kong puna at lahat naman ay natawa.

“Sabi ko nga!” Nagmaktol pa siya kaya natawa pa kami lalo.

Sa totoo lamang ay hindi ko inaasahan ang lahat ng nangyari kanina at hindi ko alam kung blessing in disguise ba iyon o kung ano pa man pero ang natitiyak ko ay masaya ako.

Ilang kwemtuhan pa ang naganap at napagpasyahan na dito na matulog si Drake at Howard dahil delikado ng bumiyahe ng gabi at wala namang kaso sa akin iyon. Nasa ganoong estado ako nang pag-iisip nang hilahin ako ni Howard palayo sa aming bahay.

“Sa’n tayo pupunta?” Tanong ko sa kanya nang makalabas kami ng bahay at hindi naman agad siya sumagot.

“Basta ka.” Sabi niya at hindi ko alam ang ibig sabihin niyon basta sinunod ko na lang ang kaniyang gusto hanggang sa tumigil kami sa tapat ng isang puno kung saan hindi kami matatanaw ng kahit na sino mula sa aming bahay.

“Ba’t tayo nandito?” Ang tanong ko sa kanya at nagulat ako nang magsalita siya.

“Sorry kung dinala kita rito at sorry kung napaiyak pa kita kahapon at sorry dahil naaksidente ka pa. Ang totoo niyan, wala sa plano ang paiyakin ka pero kumagat na ako dahil gusto nga namin na magtampo ka para mas ma-miss mo kami at sinadya ko ring ipabasa sa’yo ang convo namin ni Drake. Kung alam ko lang na maaaksidente ka at mapipilayan pa sa kaliwang braso ay hindi ko na lang pinabasa sa’yo ang gawa-gawa lang namin na message ni Drake. Sorry talaga, Allen. Sana hindi ka na galit. Sorry.” Nagsusumamo pa siya at ramdam ko ang sinseridad sa kaniyang boses kaya naman tinapik ko siya sa kaniyang balikat.

“Kalma. Ako lang ’to kaya no need to worry. Ang mahalaga ay ligtas ako at masaya ang naging birthday ko. Salamat sa inyo ni Drake. Ngayon lang ako nag-birthday ng maraming bisita sa bahay. Sobrang saya ko. Tsaka hindi na ako galit sa inyo dahil narinig ko na lahat ng gusto kong marinig.” Sabi ko at ngumiti ako ng malawak.

“Talikod ka.” Sabi niya kaya napatanong ako.

“Bakit?” “Basta tumalikod ka na lang.” Aniya at wala naman akong nagawa kundi ang tumalikod.

Mayamaya lamang ay lumapit siya sa aking likuran at amoy ko ang bango niya na amoy binatang lalaki na natural na natural. At muli siyang kumilos at may isinuot siya sa aking leeg at alam ko na kung ano iyon. Necklace iyon at may palawit pa iyong singsing.

“Sana nagustuhan mo.” Aniya nang humarap ako sa kanya at ngumit ako ng sobrang laki. Magsasalita pa sana ako pero nauna na siya.

“Gusto kong ingatan mo ’yan, Allen, ha?” Aniya at tumango naman ako. “Niregalo ko ’yan sa’yo para maalala mo na minsan sa buhay mo ay may Howard na nagmahal sa’yo bilang kaibigan mo at kahit nasaan ka man ay sana laging mong iisipin na nandito lang ako.” Malaman niyang paalala at hindi ako agad nakasagot dahil hinalikan niya ako sa labi at hindi gaya noong nasa ilog kami, ngayon ay hindi na dahil lang sa mga salitang hindi sinasadya.

Napasandal ako sa puno dahil sa ginawa niya at tila ba nanlambot ang aking tuhod at hindi ko alam kung bakit may kung ano sa dibdib ko ang nabuksan dahil sa halik niyang iyon.

Itutuloy..

IKA-LABING LIMANG BAHAGI

IKA-LABING LIMANG BAHAGI

Halu-Halong emosyon ang aking naramdaman habang nakalapat ang kaniyang labi sa akin kaya naman mabilis na mabilis ang aking ginawang pagtulak sa kaniya pero dahil mas malaki siya sa akin ay mabilis niya akong hinila papalapit sa kanya.

“Lalaki tayo, Howard. Bakit mo ako hinalikan?” Tanong ko sa kanya kahit na napakalapit ng muka niya sa akin.

“Lalaki? Gusto kita.” Sabi niya sa akin at doon niya ako biglang muling hinalikan at muli akong nagpumiglas hanggang sa namalayan ko na lang na tumutugon na ako sa halik niya bagama’t wala akong planong gawin iyon. Malumanay lamang iyon pero tila ba nagkakaroon ng ritmo at nadadala ako sa ginagawa namin hanggang sa naging mas mapusok ang halik na iyon at napahawak na siya sa aking pisngi habang ang aking kanang kamay ay nakakapit sa kaniyang balikat. Hindi ko na alam pa ang ginagawa ko basta alam kong gusto ko ito. Gustung-gusto.

Nasa ganoon kaming posisyon nang ilayo niya ang kaniyang labi sa akin at doon ko napagtantong nadala ako sa ginawa namin dahil nang imulat ko ang aking mga mata ay nakangiti siya at tila ba nanalo sa loto dahil sa kaniyang ginawa.

“Masarap ba’kong humalik?” Aniya. Hindi ko tuloy alam kung ano ang dapat kong sabihin sapagka’t binalot ako ng hiya at inis sa aking sarili dahil naging marupok ako.

“H’wag ka nang mahiya. Gaya ng sabi ko sa’yo. Gusto kita at alam kong gusto mo rin ako.” Aniya at hindi ako agad nakasagot dahil hindi siya ang gusto ko. Oo nga’t masarap siyang humalik, mabango ang hininga niya at malambot ang kaniyang labi. Bakit ko ba naisip ’yon? Hay! Mali!

Ang ibig kong sabihin ay masaya akong lagi kong siyang nakakasama ngunit hindi ko masabing gusto ko siya dahil kaibigan lang ang tingin ko sa kanya at hanggang doon na lamang iyon.

“Hindi kita gusto, Howard. Sorry.” Sabi ko at tila ba nanlumo ang kaniyang mukha dahil sa kaniyang narinig at wala namang akong magagawa ro’n.

“Pero tumugon ka sa halik ko, Allen. Tumugon ka!” May diin niyang sagot kaya napayuko na lamang ako dahil nakuha niya ako ro’n sa puntong ’yon.

“Dahil ba kay Drake?” Aniya kaya nagulat ako at napatingin sa kanya.

“Matagal ko ng alam, Allen. Matagal ko ng alam na gusto mo si Drake pero hindi mo ba nakikitang hindi ka niya gusto? Ako ’yung nandito. Kaya kong gawin ang mga bagay na gusto mo dahil gusto kita.” Aniya kaya tuluyan na akong nanghina.

“Howard, lumalalim na ang gabi kaya mas mabuti pang pumasok na tayo sa bahay. Baka hinahanap na tayo nina Tatay.” Pag-iiba ko ng usapan.

“H’wag mong ibahin ang usapan. Ano bang nakita mo kay Drake na wala sa’kin? Gwapo rin naman ako ah! Bakit?” Malumanay ngunit may diin niyang wika.

“Hindi ko rin alam, Howard. Basta isang araw namalayan ko na lang ang sarili kong gusto ko siya. At ang pagkagusto kong ’yon ang dahilan kung bakit hindi ko makita ang sariling kong may ibang nagugustuhan. Sana maintindihan mo’ko, Howard. Sorry. Hindi ko gustong umabot tayo sa ganitong punto.” Sabi ko at hindi na siya nakasagot.

“Sige, tara na sa loob.” Pagyayaya ko kaya naman nauna akong maglakad dahil ayokong makitang lumuluha siya. Ayoko.

–

Matapos ang naturang gabi ay lumayo ang loob ni Howard sa akin at madalas ay hindi siya umiimik kapag nagkakasama-sama kaming apat at hindi ko alam kung napapansin iyon ni Dustine at Drake pero ako kasi, pansin na pansin kong ilag na siya sa akin at hindi ako sanay na ganoon siya dahil clingy ’yun eh.

“Magtapat ka nga sa’kin, Allen. Bakit gano’n na naman si Howard? Bakit naging masungit na naman ang isang ’yon?” Tanong ni Dustine na hindi ko alam kung sasabihin ko ba o hindi kaya umiling na lamang ako.

“Hindi mo alam? Pero bakit nga kaya?” Kumamot siya sa ulo niya. “Nagsimula lang naman ’to noong nakaraang Linggo, ’di ba? Nagtataka talaga ako.” Aniya at gulung-gulo siya kaya naman napaub-ob na lamang ako sa aking arm rest at nag-isip. Nami-miss ko na rin kasi siya. Sobra.

Lumipas na naman ang mga araw at ganoon pa rin si Howard. Hindi na siya madalas sumasama sa amin at hanggang sa lagi na siyang nagdadahilan kapag nagyayaya kaming gumala kaya naman ako na ang naglakas loob na puntahan siya sa tinatambayan niya. Sa SSG Office o ’di kaya sa P.E room. At tama nga ako na nasa P.E room siya. Nakaupo at mas kausap siyang babae sa kaniyang tabi. Dahil doon ay hindi muna ako nagpakita sa kanila dahil nais kong malaman kung okay ba siya o hindi.

“Nakakapagod!” Aniya at lumapit papalapit sa kaniya ang naturang babae at pinunasan ang kaniyang batok papunta sa kaniyang muka at niyakap siya nito pero hindi man lang niya iyon pinigilan.

“Ang bilis naman.” Mahina kong bulong at patuloy pa ako sa pagmamanman sa kanila.

“Oh Allen!” Ani Drake at doon ay napalingon sa direksyon ko si Howard at ang naturang babae.

Hindi ko sila direktang tiningnan dahil nag-iisip ako ng dahilan.

“Ah, Drake.” Sabi ko sabay kuha ng dala kong mga sandwhich na ginawa ni Nanay para sa aming apat.

“Ubusin niyo ’yan, ni Howard, ha? Si Nanay naggawa niyan.” Sabi ko at doon ko napansin na wala namang pakialam si Howard sa akin at hindi ko siya maunawaan at all.

“Sabihin mo kay Nanay, salamat! Uubusin namin ’to!” Nakangiting tugon ni Drake kaya lumabas ang kaniyang perpektong ngipin.

“Mabuti naman. Sige, una na ako.” Pagpapaalam ko sa kanila at doon na pumasok sa loob si Drake pero bumalik din naman ako agad para pakinggan sila.

“Hindi ako nakain niya, Drake. Ikaw na ang umubos. Busog pa pati ako.” Wika ni Howard at ganoon na lamang ang bigat ng aking dibdib dahil sa sinabi niyang hindi raw siya kumakain no’n kahit halos maubos niya lagi ang gawa ni nanay na sandwhich kapag nasa bahay siya. Kupal!

Dahil sa aking narinig ay napagpasyahan ko na lang na umuwi na ng maaga dahil wala rin namang sense kung mag-aantay pa ako rito sa loob ng paaralan sa taong ayaw akong kausapin. Ni lingonin nga ay tila parusa pa sa kanya eh.

Lulan ng pedicab ay narating ko ang aming bahay at nagmano sa aking mga magulang hanggang sa dumating si Kuya Luis na pawis na pawis. Friday nga pala ngayon at sanay akong dito naglalagi sina Dustine, Drake at Howard na lahat sa aking palagay ay busy sa kani-kanilang buhay na hindi ako kasama.

“Nasaan mga kaibigan mo?” Tanong ni Kuya at chineck ang kaliwa kong braso.

“Busy eh.” Sabi ko at hindi ko pinahalatang malungkot ako.

“Shot tayo mamaya.” Bulong ni kuya at natuwa naman ako dahil gusto ko talagang mag-inom sa mga puntong ’to.

“Ano na namang kademonyohan ’yang binulong mo sa kapatid mo, Luis?” Ani Nanay at natawa naman si Kuya.

“Wala po, Nay.” Aniya at dumiretso sa kaniyang kwarto dala ang bag na malamang ay labahin niya.

–

Pasado alas nuebe nang gabi nang pumasok si Kuya sa kwarto ko dala ang mixed-lambanog na ginawa niya at ilang mga pulutan gaya ng sisirya at mayroon din siyang yosi na dala kasama ng basong tatagayan.

“Kuya, baka naman magalit si Papa sa’tin niyan?” Sabi ko at natawa naman siya.

“Basta hindi ka magsusumbong.” Natatawa niyang sagot at nagtaas naman ako ng kamay bilang pagsang-ayon.

Sinimulan na namin ang pagtagay at nagkwento si Kuya ng mga experience niya sa Lungsod bilang isang college student at ako naman ay tutok na tutok sa kaniyang mga sinasabi.

“Alam mo, sa College, nagkokopyahan na kami kapag hindi na talaga namin kaya.” Natatawang sabi ni kuya.

“Eh? Buti hindi kayo nahuhuli.” Ako naman ang nagsalita.

“Hindi kami mahuhuli kasi solid ang block section namin. Tulungan kami at hindi pataasan.” Share pa ni kuya naaliw pa ako sa mga kwento niya.

“Ikaw naman ang mag-share. Tsaka, wala ka bang gustong sabihin kay Kuya?” Nagtataka ako sa tanong niya pero dahil kuya ko siya ay gusto kong magtapat sa kaniya sana.

“Kuya, kailan mo masasabing gusto mo ang isang tao?” Tanong ko at napakunot ang kaniyang noo bago tumawa.

“In love ka, ’no?” Tanong niya kaya umiling ako.

“Malalaman mo na in love ka sa isang tao kapag gusto mo siya laging nakikita, nakakausap o kung ano man. ’Yung para bang hindi kumpleto ang araw mo kapag hindi mo siya nasilayan man lang sa loob ng isang araw. Ganoon sa’kin.” Natatawang tugon ni Kuya pero hindi ko rin ma-assess lahat ng sinabi niya dahil miss ko lang naman si Howard.

“Pero bakit mo ba naitanong? In love ka ba?” Tanong pa ni kuya kaya napatagay ako bigla.

“Hindi ah!” Sagot ko at natawa pa siya.

Sige, Allen, lokohin mo to a ang sarili mo. ’Di ba in love ka kay Drake?

Itutuloy…

IKA-LABING ANIM NA BAHAGI

IKA-LABING ANIM NA BAHAGI

Hindi ko mabilang kung ilang beses ako naghintay sa school gate para lang makausap si Howard pero talagang umiiwas siya sa akin at hindi ko iyon gusto. Hindi ko na makayanan pa na hindi ko siya nakakausap lalo na’t kaibigan ko siya at ayokong lumipas ang Junior year namin na hindi pa rin kami okay na dalawa.

“Drake, nakauwi na ba si Howard?” Tanong ko habang nagpupunas siya ng pawis.

“Mamaya pa raw siya eh. Puntahan mo na lang.” Sagot niya at saka ako inakbayan kaya’t hindi ko alam kung ano dapat kong maging reakskyon kaya naman ikinalma ko na lamang ang aking sarili at ngumiti.

“Sige. Antayin ko na lang si Howard ng konti pa.” Sabi ko at akmang magpapaalam na si Drake nang makita ko si Howard at nagkatinginan kami at bigla siyang lumihis.

“Drake, ingat!” Sabi ko at nagmadali akong tumakbo para mahabol ko si Howard at hindi ko na inintindi si Drake dahil si Howard ang business ko ngayon.

“Howard!” Sigaw ko at naabutan ko siya sa Men’s restroom. Nakasandal siya sa mga bukana at blangko ang kaniyang ekspresyon.

“Problema mo?” Tanong niya at habol-hinga akong nakahawak sa dibdib ko kaya naman uminom muna ako bago nagsalita.

“Ikaw, anong problema mo?” Tanong ko pero hindi siya sumagot. “Tatlong buwan mo na akong hindi pinapansin. Tatlong buwan, Howard.” Nagsusumamo at may emosyon kong sabi sa kanya at hindi ko na napigilan pa na mas lumapit sa kanya.

“Hinahanap ka ni Mama lagi. Hinahanap ka rin ni Kuya at Tatay. Bakit hindi ka na raw dumadalaw sa bahay!” Diniinan ko pa ang pagkakasabi ko no’n at tiningnan ko ang muka niya. Hindi iyon nagbago. Walang ekspresyon at hindi ko mabasa kung ano ang iniisip niya.

“Magsalita ka naman!” Pagsusumamo ko.

“Doon ka na lang kay Drake makipag-usap. Tutal muka namang ang saya saya niyo kanina.” Ramdam ko sa boses niya ang bitterness at tama ang hula ko.

“Hindi na ’to tungkol kay Drake, Howard. Makinig ka nga!” Sagot ko pa at pinipilit kong ikalma ang aking sarili.

“Bumalik ka na, Howard. Miss na kita. Sorry na.” Muli akong nagsumamo at kumapit ako sa damit niya pero hindi siya kumibo kaya naman niyakap ko siya dahil baka sa ganoong paraan ay mapaamo ko siya at maalis ko sa dibdib niya ’yung bigat na dinadala niya. Pero mali ako. Hindi siya nadala.

“Baka magalit ang girlfriend ko kapag naabutan niya tayong ganito, Allen.” Aniya at kinalas niya ang kamay na nakayakap sa kaniyang katawan at mas lalo pa akong nasaktan sa sunod pa niyang mga sinabi.

“Hindi mo naman na ako kailangan lapitan pa lagi dahil wala ka namang kasalanan sa’kin, Allen. Tsaka naka-move on na ako at tama ka nga, lalaki ako. Pasensya ka na kung akala mo galit ako sa’yo. Nilayo ko lang talaga ang sarili ko para maging okay ako.” Namumuo na ang luha sa mata ko at pilit ko ’yung pinipigilan pero hindi ko kinaya ang sunod niyang sinabi.

“Mas maganda sigurong hindi na kita nakilala pa, Allen. Kaya kalimutan na nating nakilala natin ang isa’t-isa. Pwede ba ’yon? Ayoko na rin kasing maging kaibigan pa kita.” Aniya at doon na tuluyang lumuha ang aking mga mata at hindi ko kinaya ang sinabi niya kaya napatango na lang ako.

“Sige, hahatid ko pa ang girlfriend ko.” Aniya at hinawi ako palayo sa dinadaanan niya kaya naman napaupo ako sa sahig at nang lingunin niya ako nagpanggap akong okay lang bagama’t nananakit ang kaliwa kong kamay na napatuon dahil sa naging pagbagsak ko.

Masakit nga ang aking kaliwang kamay pero mas masakit ang dibdib ko dahil sa mga sinabi niya. Bigla akong namanhid kaya pinilit kong itayo ang aking sarili. Sobrang sakit ng mga sinabi niya at hindi ko iyon matanggap dahil ibinasura na lang niya basta ang pinagsamahan namin. Pagkatapos niyang kunin ang loob ko at sabihin mahal niya ako ay iiwan niya lang pala ako sa ere. Napaka-unfair niya sa parteng gusto ko na siya pero siya okay na at may nobya pa.

“Naka-move on na ’yung tao, tanga!” Sabi ko sa sarili ko at hindi ko alam kung paano ako iiwas sa ganitong butas na ginawa ako. Kasalanan ko naman ’to lahat eh. Ako ’yung hindi agad nakapansin ng halaga niya. Pinipilit ko pa sa sarili kong hindi ko siya gusto at si Drake ang gusto ko pero mali. Maling-mali ako sa parteng ’yon.

Nasa ganoong posisyon ako nang maalala ko si Kuya. Siya lang ang makakaintindi sa’kin ngayon kaya naman agad ko siyang tinawagan kahit na nangangatal ang kamay ko at nanlalabo ang mata ko dahil sa patuloy kong pag-iyak.

“Kuya..” Humihikbing simula ko nang sagutin niya ang aking pagtawag.

“ Oh, ba’t ka umiiyak? “ Tanong niya sa kabilang linya kaya mas lalo akong napahagulhol.

“Ang weak ko, K-kuya. Sorry.” Sabi ko at hindi ko na magawa pang magkwento dahil hindi ko makayanan ’yung bigat ng dibdib ko dahil sa mga sinabi ni Howard kanina sa akin.

“ Nasaan ka ba? Tahan na.“ Pag-aalo ni kuya.

“School.” At pumiyok pa ako.

“ Sige, susunduin kita d’yan. D’yan ka lang.“ Ani kuya at agad niya ring ibinaba ang tawag.

Nanlulumong napahawak ako sa aking dibdib dahil hindi ko talaga kinaya ang mga sinabi ni Howard sa akin na para bang diring-diri siya sa akin. Hindi ko alam kung bakit niya nasabi ang mga bagay na ’yon pero sana ay huwag niya ’yong pagsisihan pagdating ng araw. Iyak pa rin ako ng iyak at halos mapiga ko na ang aking bimpo at buti na lamang at Biyernes ngayon kung kaya’t madalang na ang mga estudyante ngayon dito sa school.

Ilang malalim na pag-iyak at pag-iisip pa ang ginawa ko hanggang sa dumating si Kuya na alalang-alala sa akin kaya naman mas lalo akong napaiyak at napayakap na lang ako sa kanya ng mahigpit dahil sa bigat nitong dibdib ko.

“Kuya!” sabi ko pa at hinaplos-halos niya ang aking likod para maging okay ako.

“Ssshhh. Tahan na.” Sabi niya at pinunasan ang luhang pumapatak sa mga mata ko.

“Kailangan mong magkwento sa’kin, ha? Ngayon, gusto kong tumahan ka na dahil pugto na’yang mga mata mo.” Utos ni Kuya pero hindi ko talaga kaya.

Mabilis kaming naglakad ni Kuya palabas ng gate at sumakay kami ng tricycle at hindi ko alam kung saan niya ako dadalin. Ilang liko ang ginawa ng driver at namalayan ko na lang na tumahan na ako kasabay ng paghinto ng sinasakyan namin isang tindahan.

Ice cream parlor ang binabaan namin at dirediretso kami sa loob at pinaupo ako saglit ni kuya at siya ang um-order para sa amin.

Dala ang dalawang cup ng ice cream ay mabilis na naupo si Kuya sa gilid ko at hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa at nagsalita na siya agad.

“Pwede ka ng magkwento.” Nakangiti niyang simula at napasubo naman ako bigla sa ice cream dahil lalaki si Kuya. Paano ko ba sasabihing umiyak ako at nagkakaganito dahil sa lalaki? Dahil kay Howard?

“Kuya.” Iyon lang nasabi ko kahit napakarami kong gustong sabihin. Namuo na rin kasi ang luha ko at nagbabadya na naman pumatak.

“Pwede mong ikwento kahit ano. Trust me. Makikinig ako. Kahit ano pa ’yan.” Aniya sa malambing na boses.

“Si Howard, kuya.” Pabitin ko na naman.

“Anong mayroon kay Howard? Sinaktan ka ba ng lokong ’yon physically? Binully ka? Ano?” Sunod-sunod niyang tanong kaya lumunok muli ako ng malaki para magkaroon ng lakas ng loob na sabihin kay Kuya lahat.

“Ayaw na niya akong maging kaibigan.” Sabi ko at ewan ko ba kung bakit biglang ngumisi si Kuya ng nakakaloko.

“Iyon lang ba ’yung reason kung bakit ka nag-iiyak?” Tanong pa niya na animo ay may hinihintay pang mas malalim na sagot.

“Totoo, Kuya.” Sabi ko pero umiling pa siya.

“I need more significant and relevant answer.” Pag-iingles niya.

“Gusto ko si Howard, kuya.” Sabi ko at lumaki ang ngiti niya na para bang inaasahan na niya ’yon.

“I know.” Natatawa niyang sagot.

“Paano?” Tanong ko.

“Bukam-bibig mo sa bahay. Sa kwentuhan natin. Tsaka kuya mo ako.” Ginulo niya pa ang buhok ko.

“Pero siya ng unang nagkagusto sa’kin, Kuya. Late ko na lang nalaman na gusto ko na rin pala siya kaso may girlfriend na agad siya, Kuya.” Malungkot kong kwento.

“Hayaan mo na, Bro. Bata ka pa naman kaya makakahanap ka pa ng mas better kaysa sa Howard na ’yon. Someone na kayang maging consistent sa feelings niya sa’yo. At ’yong kaya kang ipaglaban.” Ani kuya at napaisip ako. Si Howard, iyon ang description sa kanya kaso hindi siya consistent.

“Pero ang sakit lang kasi, kuya. Ayaw na niya akong makausap o ni maging kaibigan man lang. Tsaka sana raw hindi na kami nagkakilala.” At naiiyak na naman ako kaya muli akong tumikim ng straw berry ice cream ko para kumalma ako.

“Well, masakit nga ’yon. Lokong bata ’yon ah. Basta hayaan mo muna ngayong lumipas ’yang sakit sa dibdib. Ayoko namang i-invalidate ’yang pain na nararansan mo bilang isang kinse anyos na binata nga ba?” Natawa pa kami parehas. “Biro lang. Tsaka mag-focus ka na muna siguro sa pag-aaral dahil iyon naman talaga dapat ang focus mo ngayon at hindi pag-ibig. Okay sa’kin na ganyan ka pero hindi okay sa’kin na sinasaktan ka dahil nasasaktan akong nakikita kitang ganyan. Gaya nga ng sabi ko sa’yo, kuya mo ako at responsibilidad kong alagaan at protektahan ka. Kaya gusto ko, ’wag ka ng umiyak dahil minsan sinasampal tayo ng katotohanan para matuto na tayo sa susunod.” Aniya at hindi ko alam kung tatahimik ako o sasagot dahil tama lahat ng sinabi ni Kuya. Makulit lang talaga ang utak ko dahil ipinipilit ang bagay na hindi talaga pwedeng mangyari.

Itutuloy…

IKA-LABING PITONG BAHAGI

IKA-LABING PITONG BAHAGI

Senior Year. Sabi nila, ito na raw ’yung pinakamemorableng taon namin sa High School at ito na rin daw ’yung year kung saan kami magkakahiwa-hiwalay after dahil sa naghihintay sa’min na buhay kolehiyo. Sa katunayan ay mga nagpaplano na sa aming mag-aral sa Lungsod at isa ako sa kanila at mayroon din namang plano munang magtrabaho para makatulong sa pamilya at iyon ang realidad ng buhay na hindi namin matatakasan.

Nasa ganoong pag-iisip ako nang dumating ang aming school principal kaya naman lahat kami ay napatayo.

“Good morning, Sir Tanaka!” Sabay-sabay naming bati at agad din naman kaming naupo para makinig sa kaniya. Pero imbes na sa kanya matuon ang aking pansin ay mas nakatuon ang tingin ko sa lalaking nasa gilid niya. Chinito, may katangkaran at sa tingin ko ay may lahi ito.

“Class, this is my Son Yuji and starting today, he’ll be part of this class.” Ani Sir Tanaka at hindi ko alam kung bakit lahat halos ng mga babae sa aming klase ay napakalalaki ng ngiti.

Matapos siyang ipakilala ng aming Principal ay naiwan siya sa unahan kasama ng aming Filipino teacher na si Sir Pascual.

“Yuji, welcome sa section one! Ikinagagalak kong maging guro mo kung kaya’t pwede mo bang ipakilala ang iyong sarili sa lahat?” Ani Sir at confident siyang nagpakilala.

“Good morning sa inyong lahat! Ako si Yuji Tanaka, 15 years old at pangarap kong maging isang professional volleyball player o ’di kaya ay maging isang sikat na artista pero mukang malabo iyon dahil gusto ng Daddy ko na maging teacher ako someday. Iyon lang po!” Aniya at yumuko bilang paggalang.

“Salamat, Yuji! Welcome ka sa klase namin kaya doon ka umupo sa kanang bahagi ni Mister Legaspi.” At napatingin ako sa kanang bahagi ko na bakante sana para upuan ni Drake pero hindi na bale dahil magkatabi naman na sila ni Howard sa likod  at kabilang row.

“Hi!” Aniya bago umupo sa tabi ko.

“Hello!” Mahina kong sagot dahil hindi ko alam ang sasabihin ko. Si Dustine naman ay busy sa kaniyang cellphone at marahil ay ka-text na naman niya ang girlfriend niya.

Biruin niyo ’yon, ako na lang ata ang walang nobya sa aming apat. Nawalan din tuloy ng sense ang pagkakalipat ni Drake at Howard dito sa section one. Idagdag mo pa ang hindi namin pagpapansinan ni Howard na wala rin naman akong planong kausapin. Choice niya ’yong palayuin ako. Ginagawa ko lang.

“Magse-cellphone ka na lang pangiti-ngiti ka pa d’yan, Tinong kupal!” Puno ko at tiningnan  niya pa ako ng pang-asar na tingin.

“Ka-chat ko kasi ang baby ko.” Aniya kaya hindi ko na lang siya pinansin. Iba talaga nagagawa ng love.

Matapos ang aming second subject ay recess naman kaya nagmadali akong ilabas ang pagkain na dala ko. Sandwhich uli iyon na gawa ni Nanay para sa amin. Agad kong inabutan ng isa si Dustine at ibinigay ko rin sa kanya ang para kay Drake at dalawa ang natira sa akin kaya nang iabot ni Dustine ang sandwhich kay Drake ay nagkatinginan kami ni Howard bago siya lumabas ng klase. Bad trip ata.

“Yuji, gusto mo?” Alok ko sa katabi ko at agad naman niyang kinuha iyon. Patay gutom din.

Naiwan ako sa classroom katabi ni Yuji na busy sa pagkain ng sandwhich na bigay ko sa kanya at ganoon na lamang din ang tingin ng mga kaklase kong babae sa kanya. Mga haliparot! Oo nga’t gwapo rin si Yuji pero mas gwapo si Howard sa kanya.

“Hindi pa pala kita kilala. Anong pangalan mo, idol?” Tanong niya at agad naman akong sumagot.

“Allen.” Sagot ko bago uminom ng tubig mula sa tumbler ko.

“Ikaw ’yung nasa tarpaulin sa labas ng school? ’Yung champion sa quiz bee.” Aniya at tumango na lang ako dahil nahihiya rin naman ako.

“Idol!” Pang-aasar niya kaya naman hindi ko na siya pinansin.

Biruin niyo ba namang pinanggigitnaan ako ng dalawang maingay na tao. Si Dustine at ngayon naman ay si Yuji. Hell.

---

Naging maayos ang buong maghapon pero talagang naiintriga ako kay Yuji kaya naman after class ay niyaya ko siya sa labas ng school.

“Crush mo’ko, ’no? Okay lang naman sa’kin.” Lakas loob niyang banat kaya napataas ang kilay ko. Buti na lang talaga at naglalakad na kami palabas ng school kaya walang makakarinig.

“Okay ka lang? Baka lagnatin ka?” Sagot ko.

“Pero hindi nga? Okay lang naman sa’kin na crush mo ako.” Nakangiti pa siya habang sinasabi iyon at inakbayan pa niya ako at sakto namang nakita ko si Howard na kasama ang girlfriend niya kaya naman hinayaan ko na lang na nakaakbay sa akin si Yuji.

“Hindi kita crush. Gusto lang kitang makilala. Okay ba’yon?” Sagot ko sa kanya na may kasamang gigil kaya natawa siya.

“Kalma.” Aniya at biglang tumunog ang kaniyang cellphone.

“Hello, Pa?” Kumunot ang noo niya. “Kakain lang kami sa labas ng kaibigan ko. Kaya ko namang umuwi mag-isa.” Aniya at hindi ko na pinakinggan at usapan nila dahil private matter ’yon.

“Allen, mukang hindi tayo tuloy. Pinapapunta ako ni Daddy sa office. Isasabay akong umuwi. Next time na lang siguro.” Aniya at nauunawaan ko naman siya.

“Sige, next time!” Sabi ko at nagtatakbo na siya papunta sa principal’s office. Naiwan akong nakatayo ro’n kaya pinuntahan ko na ang bisikleta ko para makauwi na rin ako. Saktong natanggal ko na ang lock ng bisikleta ko nang may humawak sa bag ko at iniharap ako sa kanya.

“Anong problema mo?” Kalmadong tanong ko kay Howard na noo’y halata sa mukha ang inis.

“Pinagseselos mo ba’ko?” Tanong niya kaya naman natawa ako.

“Nagseselos ka ba?” Sagot ko at binitawan niya ang damit ko.

“Sige. Kung wala ka ng sasabihin, una na’ko.” Pagpapaalam ko sa kaniya at hindi naman na siya sumagot kaya umalis na ako agad.

Habang nagba-bike ako ay hindi maalis sa isip ko ang naging komprontasyon namin ni Howard lalo na ang muka niya na masyadong magulo ang emosyon.

“Tang ina mo, Howard!” Sabi ko bigla dahil talagang naguguluhan ako kay Howard. Bakit niya naman nasabing pinagseselos ko siya? Ayos din siya! Kainis!

---

Dahil sa naging komprontasyon namin ni Howard ay hindi ako nakatulog ng maayos. Iniisip ko pa rin talaga kasi siya dahil aminin ko man o hindi ay napakalaki pa rin ng epekto niya sa buhay ko. Nagugulo niya ang sistema ko ng ganito eh.

“Okay ka lang ba, Allen?” Tanong ni Dustine dahil sa laki ng eyebags ko. Hindi na rin ako nakapag-almusal kaninang umaga bago pumasok kaya lambot na lambot ako. Hindi ko na rin alam kung paano ko na kayanang makinig pa pero nang mag P.E na kami ay talagang sumasakit na ang ulo ko lalo na’t kailangan naming tumakbo sa oval ng aming school. Suot ang aming mga P.E uniform ay humanay kaming lahat at ipinaalala sa’min ng aming guro ang instructions ng gagawin namin. May ilang hindi pwedeng tumakbo at isa ako sa mga nagsabing hindi ko kaya pero umalma ang aking mga kaklaseng lalaki dahil unfair daw iyon sa kanila kaya naman wala akong nagawa kundi ang makitakbo. Sabay-sabay kami nina Dustine, Drake at Yuji noong una pero talagang umiikot ang paningin ko kaya’t hindi ko namalayan na dumidilim na ang paningin ko at huli kong narinig ay ang sigawan ng mga kaklase kong babae.

–

Masakit pa rin ang ulo ko nang magising ako na nakahiga sa clinic. Sa gilid ko ay naroon si Howard na nakapikit din ang mata. Napangiti tuloy ako dahil sa iniisip ko na siya ang nagdala sa akin dito at siya rin ang nagbantay sa akin habang wala akong malay. Mabuti ko siyang pinagmasdan habang natutulog at nasa ganoong pagtitig ako nang makita ko ang nurse na naglalakad papalapit sa akin.

“Buti gising ka na, Hijo.” Anas ng Nurse na may hawak na tray. Nagising na rin si Howard at napatingin siya sa akin at bakas sa muka niya ang pag-aalala.

“Nurse, ano pong nangyari kay Allen?” Tanong ni Howard at kinuha ang tray na hawak ng nurse.

“Low blood at fatigue.” Sagot ng nurse kaya napaiwas ako ng tingin.

“Buti dinala ka agad rito ni Pogi noong nawalan ka ng malay kanina, kundi baka namasamaan ka.” Sabi ng Nurse at na-touch naman ako ro’n sa ginawa ni Howard kahit na hindi kami okay.

Ilang paalala pa ang sinabi ng Nurse sa akin bago siya lumabas saglit dahil may utos sa kanya ang naka-duty na Doctor dito sa school.

“Kain na, pasaway!” Utos ni Howard at napalunok naman ako ro’n.

“Salamat, Howard. Kaya ko na.” Sabi ko bagama’t masakit pa ang ulo ko.

“Kaya. H’wag ka ng pasaway at kumain ka.” Aniya at inilapit sa akin ang kutsarang may lamang kanin at ulam. Naupo ako saglit at tinanggap iyon.

“Takbo takbo hindi naman pala kaya.” Kumento pa niya habang sinusubuan ako. Hindi na ako sumagot pa dahil ang totoo ay kinikilig ako kahit inis pa rin ako sa kanya.

“Howard, sorry. Wala pa kasi akong tulog kaya siguro ako nawalan ng malay kanina.” Paliwanag ko at lalo siyang nainis.

“Pagtulog lang hindi mo pa ginawa. Pasaway!” Lalo siyang gumagwapo sa paningin ko kaya napangiti na lang ako kaysa sumagot.

“Huwag mo’kong nginingitian d’yan. Hindi mo alam kung gaano mo ako pinag-alala. Pasalamat ka dahil may doctor sa school natin tuwing Tuesday at Thursday kundi baka sa Bayan ka pa nadala..” may sasabihin pa sana siya pero hindi ko na hinayaan tapusin niya ’yon dahil hinawakan ko ang kamay niya.

“Salamat, Howard! Huwag ka ng magalit sa’kin. Hindi ko naman ginustong mapahamak ako. Pero hindi ako nagsisising nangyari ’to dahil sa loob ng nakalipas na buwan na malapit ka sa’kin, ngayon ko lang naramdaman na sobrang lapit mo nga.” Straighforward kong sagot kaya natahimik siya.

Hindi ko na naman siya nabasa dahil nang matapos niya akong pakainin ay hindi na siya nagsalita hanggang sa pumasok na ang aming teacher at mga kaklase. Hindi ko talaga siya maunawaan. Ginugulo niya ang sistema ko.

Itutuloy….

IKA-LABING WALONG BAHAGI

IKA-LABING WALONG BAHAGI

Matapos ang naturang insidente ay naging mas maingat na ako sa aking sarili at ganoon din ang aming mga guro. Naging okay na rin ang takbo ng buhay ko maliban sa isang punto na tuluyan na namang akong hindi pinapansin o nginingitian man lang ni Howard hanggang sa isang activity ang ibigay sa’min ni Sir Pascual by pair.

Hindi ko alam kung swerte pa ako o hindi kaya naman nagmadali akong pumunta faculty para makipagpalit ng partner kay Dustine.

“Sir, please. Pwede rin naman pong solo na lang ako. Ayoko pong kapares si Howard.” Sabi kong pero umiling lang si Sir at sumagot.

“Hindi, Allen.”

“Pero, Sir..” Sagot ko.

“Basta mag-comply kayo sa pinapagawa ko. Lalo ka na.” Aniya at alam ko naman iyon pero paano ko pakikisamahan ang taong gumugulo ng isip ko?

“Sige po, Sir!” Sabi ko at wala na akong nagwa kundi lumabas ng faculty at sakto namang naghihintay sa akin si Howard at hinila niya ako palayo sa faculty.

“Gano’n mo ba’ko kaayaw na maging partner? Si Drake? Anong mayroon kay Drake na wala ako?” Marahas niyang tanong at hindi ko alam kung saan niya hinuhugot ang gaanong klaseng mga tanong. Ako na nga itong gumagawa ng paraan para hindi na siya magulan pa sa’min tapos ako pa itong nagmumukang masama? Iba rin!

“Ano bang sinasabi mo d’yan?” Sabi ko at tinanggal ko ay kamay niya sa kwelyo ko.

“Nag-aaway ba kayong dalawa?” Singit bigla ni Yuji at Dustine sa amin kaya naman kinalma ko ang sarili ko at naramdaman kong ganoon din siya.

“Hindi. Nagtatalo lang kami sa concept na gusto na’ming gawin.” Sabi ko at muka namang kumagat sila.

“Sige. Sabi niyo eh. Tara na Dustine. May pinapahanap pa si Sir sa’tin na materials.” Sabi ni Yuji at si tumawa naman si Dustine.

“Good luck sa inyong dalawa. Huwag niyong sobrang halimawin.” At sabay silang tumakbo palayo sa amin at doon ako nakahinga ng maluwag.

“Sige, una na rin ako, Howard.” Pagpapaalam ko sa kaniya pero hinala niya ako palapit sa kanya.

“Bakit?” Tanong ko dahil hindi na naman siya nagsalita. Parang tanga.

–

Araw ng Biyernes at napagkasunduan namin ni Howard na sa kanila na kami gumawa ng project dahil ayaw niya sa’min. Sabagay, hindi nga naman kasi maganda ang bahay namin. Hapon kami pupunta sa kanila para mag-overnight at nakapagpaalam na naman ako.

“Drake, okay ka lang ba na tatlo kayo nina Yuji?” Tanong ko na sinagot naman niya agad.

“Mas madali nga ’yon eh. Tatlo kami, mas fresh ang mga ideas.”

Sabagay tama naman siya. Kung bakit kasi 47 kami sa klase eh.

“May point. Basta galingan niyo para maayos ang presentation niyo.” Paalala ko at sakto namang dating ni Howard na matalas ang titig sa akin.

“Bro, una na kami nina Yuji at Dustine. Kailangan pa kas naming mag-finalized ng research namin.” Ani Drake na parang sinasinaban ng kasipagan.

“Sige.” Iyon lang ang sagot ni Howard pero wala namang kaso iyon kay Drake pero sa’kin ay mayroon.

“Tapos na landian? Pwede na tayong umalis?” Aniya nang makaalis si Drake. Tingnan mo ang isang ’to. Kupal na naman bumanat.

“Oo eh. Sayang.” Pang-aasar ko dahil masyado na siyang papansin. At dahil sa sinabi ko ay binilisan niya ang lakad habang ako ay sumusunod lang sa kanya.

“May ibibilis pa ’yang lakad mo?” Sarkastiko ang pagkakasabi ko dahil kulang na lang ay tumakbo ako para masundan siya.

“Tsk! Ang bagal mo kasing maglakad!” Puna niya kaya hindi na lang ako nagsalita. Ayoko na ng diskusyon.

Tahimik ang naging paglakakad namin hanggang sa makasakay kami ng jeep at hanggang sa makababa kami sa subdivision na kinaroroonan ng bahay nila. Malapit lang ito kay na Drake at masasabi kong may sinabi ang mga nakatira rito kumpara sa bahay namin. Nakakapangliit man pero hindi ko kailangang maiinggit dahil nakakakain naman kami ng tatlong beses sa isang araw at nagtatrabaho ng marangal ang mga magulang ko.

“Dito.” Aniya dahil nasa kabilang parte ako ng kalye naglalakad. Hindi pa rin ako umimik dahil baka may masabi na naman siyang mali.

“Walang tao sa bahay. Nasa Manila si Papa at si Mama naman ay busy sa business namin kaya ’wag kang mahiya.” Aniya nang makarating kami sa gate ng bahay nila. Pinasadahan ko ng tingin ang labas ng bahay nila at modernong moderno iyon hindi kagaya ng aming bahay na simple lang.

Pagpasok ko sa gate ay sinalubong kami ng aso nilang mukang pug at binuhat niya iyon. Mayroon din silang kasambahay na bumati sa amin.

“Ate Kikay, adobo po ba ang ulam?” Tanong niya sa nasa mid 30s na kasambahay nila.

“Yes, Sir.” Pabirong sagot nito at halatang close sila.

Habang nag-uusap sila ay pinasadahan ko ang maganda nilang salas na may nakasabit na picture nila ng pamilya niya. Lima sa sa larawan at ewan ko kung bakit kailangan niya pang sa public school mag-aral kung gayo’ng muka naman silang mayaman? Ganoon din si Drake.

“Kain na muna tayo.” Aniya at kinuha ang bag ko kaya naiwan ako sa salas na nakaupo. Mayamaya lang din ay dinala niya ako sa dining area nila at masasabi kong ang layo nga talaga ng agwat ng buhay naming dalawa.

Ilang sandali lang din ay binigyan niya ako ng tsinelas na pambahay at dinala niya ako sa lamesa kung saan marami akong pagkain na nakita bukos sa adobo.

“Ngayon lang nagpapasok si Sir Howard ng bisita kaya enjoy sa pagkain.” Ani Ate Kikay kaya nagpasalamat ako.

Halos nakakabinging katahimikan ang bumalot sa aming dalawa habang kumakain at halos marinig ko na ang bawat pagnguya at pagsubo niya ng pagkain dahil wala talagang may balak sa aming magsalita.

“Ate Kikay, huwag niyo ng ayusin ’yung extra room o ’yung guest roon. Sa kwarto ko nalang kami.” Sigaw ni Howard at um-oo naman si Ate Kikay.

Pasado alas otso nang pumasok kami sa kwarto niya at doon ko nakita kung gaano siya ka-organize sa gamit niya. May nakasabit na medals at may mga trophies din akong nakita pero ang pumukaw ng pansin ko ay ang picture niya na nakalagay sa study table niya. Cute niya ro’n dahil nakangiti siya hindi gaya ngayon na lagi siyang nakasimangot.

“Baka matunaw na ’yong picture ko sa tindi ng pagkakatitig mo.” Kumento niya at bigla niya akong hinagisan ng canned beer at nasalo ko naman iyon.

Ni-lock niya ang pinto at naupo sa sulok ng kama niya.

“Bukas na tayo gumawa.” Aniya at hindi naman ako sumagot dahil kahit anong araw naman namin gawin ay okay lang sa’kin dahil mas lamang ’yung konsepto sa utak ko na makakasama ko siya.

Hindi na bago sa akin ang beer kaya naman mabilis kong naubos ang isa. Bubuksan ko na sana ang ika-lawang lata nang tumunog ang cellphone ko at nakita ko ang pangalan ni Drake pero nagulat ako nang ibaba iyon ni Howard.

“Si Drake ’yon. Baka may sasabihing importante.” Sabi ko pero kumunot lang ang noo niya.

“Drake ka ng Drake eh ako ang kasama mo ngayon.” Sabi niya at nanahimik nalang ako.

Sampung lata ng beer ang dala niya at nakakatatlo na ako. Kasabay no’n ang pagkuha niya pa ng beer at pulutan at kita ko sa salamin ang namumula kong pisnge.

“Huwag nang pilitin kung hindi na kaya.” Puna niya nang maubos ko ang ika-apat na canned beer ko.

“Kaya ko pa, loko.” Sabi ko at napatingin ako sa kanya dahil sa sinabi ko.

Aaminin ko na medyo tinatamaan na ako kaya naman hinila ko ang extra bed sa ilalim ng kama niya at binuksan ko ang bag ko at kinuha ko ang aking toothbrush at t-shirt na pamalit.

“Ayoko na.” Sabi ko at tumango na lang siya. Pagpasok ko sa banyo niya ay naamoy ko ang bango nito kaya naman naengganyo akong magsipilyo ng mabilis at nagbuhos din ako ng katawan para mawala ang amats ko ng konti at saktong labas ko ay siya namang pasok niya sa banyo. Dumiresto na ako sa hinila kong extra bed at dumapa ako.

Mayamaya pa ay rinig ko na ang lagasgas ng tubig na galing sa banyo at minuto lang din ang lumipas ay inuluwa no’n si Howard na naka-topless. Kita ko tuloy ang tiyan niya na may hubog na abs.

Alam kong nakatingin siya sa akin kaya iniba ko ang direksyon ng katawan ko at humilig ako ng higa pero makulit siya dahil nang patayin niya ang ilaw ay binuksan niya ang lampshade at tumabi siya sa’kin. Mula sa likuran ko ay ramdam ko ang yakap niya at ganoon din ang hininga niya sa batok ko.

Hindi lang naman ngayon lang kami nagkatabi ni Howard pero talagang napapawi ng init ng katawan niya ang lamig ng aircon lalo na nang iharap niya ako sa kanya at nagtitigan kami. Mata sa mata hanggang sa ako na ang unang humalik sa kanya. Mabilis lamang iyon at mas mainit ang sunod niyang pagbawi sa akin. Mas malalim na halik ang iginawad niya sa akin hanggang sa magpalitan na kami ng  maiinit na halik. Ramdam na ramdam ko ang lambot ng labi niya at ang menthol na amoy ng laway niya. Hindi naman ito ang unang beses na naghalikan kami pero talagang mas nakakapanlambot ito at nakakadala.

Mayamaya lang din ay gumagapang na ang niya sa batok ko at ibinaba niya ang kaniyang suot na pajama kaya naman nakita ko sa unang pagkakataon ang ari niya na may sinabi rin ang haba. Alam ko ang gusto niyang mangyari dahil bakas sa mga mata niya ang sensasyon kaya mabilis akong bumaba sa pagitan ng hita niya at isinubo ko agad iyon. First time kong ginawa ito pero alam kong hindi ako magsisisi dahil si Howard iyon.

“Ahhh.” Ungol niya ng maisubo ko ang kalahati ng matigas niyang pagkalalaki. Ilang sunod pa ay naramdaman ko ang pagsabay niya sa paglabas pasok ng ari niya sa bibig ko. Halos mabilaukan ako sa ginagawa niyang paghawak sa aking buhok at kada sasagad ang ari niya ay napapaungol siya ng malalim.

“Ang sarap. Shet!” Aniya at halos maulol siya nang dilaan ko ang dalawa niyang bola. Patuloy ko iyong ginagawa hanggang sa bigla niya akong binuhat pahiga sa kama at hinalikan. Mayamaya pa ay hinubad niya ang aking pajama at ibayong kaba ang nangibabaw sa akin dahil hindi ko ata kakayanin ang kahabaan niya.

“Ako ang bahala, Allen. Akin ka ngayong gabi.” Aniya at naramdaman kong nilaro niya ang butas ko gamit ang kaniyang daliri na may laway. Buti na lamang at naghugas ako ng maayos.

“Ahhh!” Angal ko dahil sa sakit ng pagpasok niya ng daliri niya sa aking butas hanggang sa naramdaman kong nilagyan niya pa ng laway niya ang butas ko.

Ilang labas pasok pa ng daliri ang ginaw niya bago niya ipasubo ang ari niya sa akin at itinaas naman niya ang dalawa kong paa sa balikat niya.

Mayamaya ay itinutok na niya ang titi niya sa butas ko. Halos mapangiwi ako sa hapdi nang maipasok niya ang ulo at hinayaan niya munang nakaamang ang ulo bago niya unti-unting ipinasok ang kalahati ng ari niya.

“Ang sikip!” Aniya habang halos mapaiyak na ako sa sakit.

Tumigil muna siya ng konti bago ako hinalikan at doon ko naramdamang isinagad na niya ang anim na pulgada niyang alaga sa akin. Ramdam ko sa bawat ulos niya ang pag-iingat kaya magkahalong hapdi at sarap ang nararamdaman ko hanggang sa makuha niya ang tamang ritmo na ikinaulol niya.

“Malapit na’ko.” Aniya at nanigas ang kaniyang binti at kasunod no’ng ang pagsabog ng mainit niyang katas sa loob ko.

“Ahhhh. Sarap!” Aniya habang unti-unting hinuhugot ang ari niya sa loob ko at kasunod noon ay naramdaman kong tumulo ang luha ko. Pakiramdam ko ang easy ko masyado.

Itutuloy…

IKA-LABING SIYAM NA BAHAGI

Thiradon Supphaphanphinyo as Allen Legaspi.

PART 19

“Huwag ka ng umiyak, Allen, please. Sorry.” Aniya at niyakap ako pero hindi ko maikalma ang sarili ko lalo’t alam kong may nobya siya.

“Allen, Sorry. Hindi na mauulit.” Aniya at hinalikan ako sa noo.

“Dahil ba kay Drake?” Tanong niya kay nahampas ko siya sa dibdib.

“Puro kay Drake na hayop ka eh sa’yo ko nga binigay ang sarili ko! Tang ina, Howard! Tang ina! Bakit  kahit anong pilit kong iwas sa’yo, lagi ka pa ring hinahanap ng sistema ko. Ikaw at ikaw lang, Howard. Kaya nagi-guilty ako dahil alam kong may girlfriend ka tapos ginawa natin ’to. Ang unfair sa part niya nito kahit mahal kita.” Sabi ko pero imbes na sagutin ay hinalikan niya lang ako bago natawa.

“Wala akong girlfriend.” Aniya at natameme ako.

“Ikaw, sa’kin ka na ba? Tsaka gusto kong marinig ’yung huli mong sinabi.” Aniya at umaliwalas lahat.

“Mahal kita, Howard. Gago ka!” Naiiyak akong sabi.

“Mahal pa rin naman kita. Walang nagbago. Mahal na mahal kita.” Aniya at muli niya akong hinalikan at ganoon din ako hanggang sa muling nabuhay ang kaniyang ari at hindi ko alam kung paano namin nakayanan ang umisa pa kahit sobrang hapdi na ng butas ko.

“Tayo na ba, Allen?” Tanong niya paglabas ko ng banyo. Nilinis ko kasi ang sarili ko.

“Ano sa tingin mo?” Tanong ko sa kanya at ginawaran naman niya ako ng isang halik.

“I love you, Howard!” Sabi ko.

“Mahal din kita, Allen!” Tugon niya at iyon na ang simula ng relasyon namin.

---

Tago ang naging relasyon namin ni Howard at alam namin pareho ang consequences kapag sinabi namin sa lahat ang relasyong mayroon kami. Masaya naman kaming dalawa at pumupunta na rin siya muli sa amin at hindi na uli kami nag-sex dahil nilagnat ako matapos ng naturang gabi at hirap din akong lumakad halos ng isang Linggo.

“Ang laki ata ng ngiti mo ngayon, Howard?” Puna ni Dustine habang kumakain kami sa gymnasium. Nag-text kasi ako sa kanya ng “I love you!” kaya siguro ganoon na lamang kalaki ang ngiti niya. Loko rin.

“Wala. Masaya lang ako dahil highest kami ni Allen sa exhibit kanina.” Aniya at totoo naman iyon dahil nag-drawing ako ng mga karakter sa libro ni Rizal na El Fili at Noli na nilagyan niya ng decription at ganap na ikinamangha ng lahat ng mga lower year at ganoon din ang aming mga kaklase. Paano ba naman daw ay pinagtambal kaming dalawang halimaw sa klase.

“Basic naman kasi sa inyo ’yon ni Allen.” Kumento naman ni Drake bago kainin ang kakaning binili niya.

“Magaling lang talaga si Allen.” Pagpuri naman ni Howard kaya napayuko ako saglit at hindi ko alam kung bakit nag-iinit ang mukha ko.

“Hindi rin siguro.” Sagot ko at lahat sila ay parang tangang tumingin sa akin.

“Dalawang pa-humble!” Singit ni Dustine at natawa kaming lahat.

Naging maayos din ang mga sumunod na araw hanggang sa dumating ang intramurals kung saan sumali ako sa volleyball kasama ni Yuji na itinuro sa akin ang mga dapat kong gawin during training at masasabi ko mahusay talaga siyang player dahil lahat ng sets ko sa kanya ay napapalo niya ng ayos. At dahil nga busy kami sa mga trainings namin ay madalas magselos si Howard kay Yuji at sinasabi ko naman lagi sa kanya na siya ang mahal ko.

“Go, Seniors!” Sigaw ng mga ka-batch ko at may mga banner pa siya habang suot ang t-shirt na pula na sumisimbolo sa aming year.

Una naming kalaban ang mga second year at masasabi kong may ibubuga rin sila dahil unang serve namin ay na-i-convert nila into point kung kaya’y mas inayos namin ang play namin. Matapos mag-serve ng kalaban ay kinuha iyon ng aming libero at ibinato ko sa open kung saan nandoon si Yuji at halos mapanganga ako ng palamunin niya ng bola ang blockers sa harap niya at naging sanhi iyon ng umaatikabong sigawan.

“Go, Papa Yuji! Go Seniors!” Iyon ang mga isinisigaw nila hanggang sa pumalo sa pito ang lamang namin at naging sampo hanggang sa makuha namin ang unang set.

Two sets lang ang kailangan namin para makalaban ang nanalo sa laban between Freshies at Juniors at sure ako na Juniors ang makakatapat namin.

“Paluin mo, Allen!” Sigaw ng mga kakampi ko nang ma-over ang first ball nila at ganoon nga ang aking ginawa. Cross court ang ginawa kong palo at tinamaan ko sa mukha ang libero nila kaya naman nagsigawan ang lahat habang hindi ako makapaniwalang nakapalo ako ng ganoon. Agad din naman akong nag-sorry sa natamaan ko ng bola at mas lalo yata silang ginanahan dahil halos dikit na dikit ang laban namin sa score na 22-21. Lamang lang kaming isa at halos lahat at nag-aabang sa palo ni Yuji kaya lahat ng bola ay binibigay ko sa kanya at napapatay naman niya.

At sa huli ay ang drop ball ko ang tumapos sa laro nagtakbuhan lahat ng ka-teammates ko sa akin at halos marindi ako sa sigawan ng mga seniors.

Mainit ang una naming laro at nagyakapan kaming lahat at sa ’di kalayuan ay nakita ko si Howard at Drake kasama si Dustine na mga pawis na pawis galing sa laro nilang basketball. Nakasimangot na naman si Howard at dahil siguro iyon sa mga yumayakap sa akin kaya nilakihan ko na lang ang ngiti ko bago makipagkamay sa mga second year na kalaban namin.

“Ang gaganda ng sets mo, Allen.” Puri ng coach namin at ngumit naman ako.

“Halimaw din kasi ang receive at palo nila, sir.” Sagot ko at dahil nanalo kami ay waiting kami mamayang hapon sa pangalawa naming makakalaban.

“Congrats sa’tin!” Sabi pa ni Yuji at niyakap niya ako at doon lumapit si Howard at hinila niya ako mula sa pagkakayakap ni Yuji.

“Ang galing niyo, pre!” Bungad ni Drake at nag-apir sila.

“Salamat! Ang galing din kasi ng setter namin.” Ani Yuji at tumingin sila lahat sa akin dahil pinupunasan ko ng pawis si Howard at isinunod ko naman si Dustine na pulang-pula ang muka. Open court kasi sila naglaro doon sa first year area kaya mukang mga basang sisis.

“Ako rin!” Ani Yuji at Drake kaya naman natawa ako at akmang gagawin ko na iyon nang ihagis ni Howard ang tuwalya sa dalawa at natawa nalang ako sa ginawa niya.

“Kami, hindi niyo ba kami babatiin?” Reklamo bigla ni Howard at tinawanan ko muna sila.

“Eh hindi naman na nakakapanibagong nanalo kayo. Ang tatangkad niyo kaya.” Sabi ko at lahat sila ay nakangusong tumingin sa akin habang si Yuji ay nakitawa sa akin.

“Tara na!” Sabi ko at pumunta kami sa aming classroom para magpalit. Pero bago iyon ay naghilamos muna kami at dumiretso na sa room.

“Una na kayo, pre.” Sabi ni Dustine dahil nasa gate raw ang girlfriend niya.

“Sige. Sige.” Sagot namin at nagmadali kaming pumasok sa room at sakto namang walang tao kaya mabilis kaming nagpalit at ewan ko ba naman dito kay Howard. Nakamasid sa akin at ayaw niyang tumingin ako sa katawan nina Yuji at Drake at hindi ko alam kung bakit.

Seloso.

–

Second day ng aming Intrams at mamaya pang hapon ang final game namin dahil tinalo na namin ang Freshies ng walang hirap. Nakatayo ako rito sa Bench katabi ni Yuji na may hawak na gatorade habang ako naman ay may dalang malaking bag na may lamang tubig at may hawak din akong lobo at kada puntos ng mga Seniors ay nag-iingay kami. Wala na sa amin ang inti dahil last year na namin ito.

“Go, Papa Drake!”

“Go Papa Howard!”

“Ipasok niyo!”

“Go, Seniors!”

Hindi na magkamayaw ang mga estudyante sa pagsigaw ng kanikanilang year at talaga palang dikit ang laban ng Seniors at Juniors dahil matatangkad din ang mga kalaban nila at nasasabayan din ang galaw nila. Mula sa kinatatayuan ko ay nakita kong nakuha ni Dustine ang bola at ipinasa niya iyon kay Drake at saka ipinasa kay Howard na tumira sa  tres na sure point. Tumingin pa ito sa akin na animo’y nagpapa-impress at dahil sa kindat niya ay nagsigawan ang aming squad at doon natapos ang laro sa score na 56-45.

Nakatayo lang ako at nakatingin kayna Howard nang biglang magsalita si Yuji.

“Kilala mo ba ’yung babaeng ’yon?” Turo niya at nakita ko ang taekwando team at ang babaeng papalapit kay Howard na may dalang tubig.

“Hindi.” Simple kong sagot.

“Ang ganda naman ng girlfriend ni Howard. Ang swerte niya.” Kumento niya at tumahimik ako habang pinagmamasdan sila. Pinunasan pa ng babaeng ’yon ang muka niya gamit ang bimpo at tuwang-tuwa naman si Howard at hindi iniisip na nanonood ako sa kapokpokan nila.

“C.r lang ako saglit, Yuji.” Paalam ko sa kanya at nagmadali akong umalis para umihi at ibinuhos ko sa lababo ang inis ko.

“May jowa na nagpapalandi pa sa iba!” Sabi ko habang nakaharap sa salamin ng banyo.

Mayamaya pa ay dumating si Howard at nagmadali akong lumabas dahil naiinis ako sa kanya.

“Allen, galit ka ba?” Tanong niya at hindi ako sumagot.

“Allen?” Tanong niya at hinila ako papalapit sa kanya bago niya isinara at in-lock ang pinto ng banyo.

“Imik naman diyan, Baby.” Aniya at hinalikan ako sa labi ng mabilis.

“Kasi naman.” Sabi ko at hinawakan niya bigla ang kamay ko.

“Ikaw lang ang baby ko kaya kalma.” Ngumiti siya at hindi ko alam kung bakit mabilis niya akong nabitag at nahulog sa mga sinabi niya dahil niyakap ko pa siya.

“Si Lora, kaibigan ko lang ’yun kaya ’wag mo ng pagselosan.” Aniya at tumango na lang ako bagama’t may kung ano sa dibdib ko gumugulo sa’kin. Akala ko kasi dati pa na nobya niya ’yung babaeng ’yun.

Itutuloy…

IKA-DALAWAMPUNG BAHAGI

Note: I want to read your comments and please be reminded that the next season will be more mature and just like that, enjoy reading!

20th Part

Balik sa normal ang lahat masayang-masaya kaming mga seniors dahil kami ang itinanghal na overall champion sa naganap na intrams. Samatala, naging mas busy kami lalo sa pag-aaral dahil naghahabol na kami ng napakaraming requirments at hindi ko alam kung bakit nagdududa pa rin ako kay Howard at sa Lorang ’yon. Kaya naman tinanong ko si Drake kung ano ang mayroon sa dalawang ’yon nagulat ako sa sagot niya.

“Ex nila ang isa’t-isa. Pero alam ko mahal pa nila ang isa’t-isa. Halata eh.” Sagot niya at muling nag-strum sa kaniyang gitara.

“Pero sa tingin mo, ano deal sa kanila ngayon?” Tanong ko pa para makasigurado.

“Nagliligawan. ’Yun ang alam ko.” Aniya at tumingin sa’kin. “Bakit mo pala naitanong.” Dagdag niya.

“Wala naman. Curious lang ako kasi ang sweet nilang dalawa at bagay na bagay.” Sabi ko at tila ba sinasaktan ko ang sarili ko dahil sa way ko ng pagtatanong.

“Hayaan na natin sila. Ikaw ba? Kailan mo planong mag-love life?” Balik niya sa akin kaya nasamid ako.

“Nako! Magtatapos muna ako ng pag-aaral bago ako mag-jowa. Tsaka wala pa sa isip ko ’yon.” Sagot ko kaya naman natawa siya sa akin.

“Halata naman sa’yo.” Pang-aasar niya sabay tawa at nakitawa na lang din ako kahit ang totoo ay niloloko ko na lang ang sarili ko.

Naguguluhan na’ko.

Hapon na naman at matapos ang aming huling subject ay pinahanay kami bawat platoon dahil may announcement daw ang aming commander at lahat naman kami ay aware na sa pagtatanggal ng CAT sa high school dahil maraming mga magulang ang nagrereklamo.

At ganoon na nga ang set-up. Lahat ng platoon na nandito ay nagsiupo at doon at in-announce na magkakaroon na lang ng clean-up drive at mga kagayang activity ang aming school at mawawalan na ng drills kaya naman mixed ang naging reaksyon ng nakakarami. May natuwa at may nainis pero ganoon pa man ay hindi ko maituon ang pansin ko sa nasa unahan dahil lumilipad ang aking isip.

Natapos na ang annoucement at lahat halos ay umalis na maliban sa akin.

To: Howard Nasaan ka?

Nag-reply naman agad siya.

From: Howard Medyo matatagalan pa kami rito sa office kaya mauna ka na. Update mo na lang ako kapag nakauwi ka na.

Iyon ang mensahe niya sa akin at sumilip muna ako saglit sa CAT office at narinig kong nagmi-meeting nga sila kaya naman mabilis akong sumibat paalis ng aming bahay.

Kinabukasan ay maaga akong nagising dahil kay Dustine.

“Bakit nandito ka? Wala ba kayong date ng jowa mo?” Diretsahan kong tanong sa kanya pero hindi siya tumawa.

“Alam kong may something sa inyo ni Howard kaya kailangan mong mapanood ’to.” Aniya at ipinakita sa akin ang video ni Howard at ni Lara. Kita sa video na hinahalikan niya si Lara at sarap na sarap sila sa isa’t-isa.

“Bakit may ganyan?” Tanong ko sa kanya.

“Lasing sila niyan at na-video-han ko.” Sabi niya at hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko sa napanood ko.

“Okay ka lang ba?” Tanong niya at ipinagpatuloy ko ang panonood sa ginagawa niyang pakikipaghalikan kay Lara.

“Ayan lang ba? Wala naman sa’kin ’yan dahil magkaibigan lang naman kami ni Howard.” Natatawa kong sagot bagama’t sobrang bigat na ng dibdib ko.

“Magkaibigan lang ba talaga kayo?” Tanong niya sa akin at sumagot naman ako agad.

“Oo naman. Magkaibigan lang kami.” Sagot ko at umiling siya.

“Maloloko mo kami pero hindi ang sarili mo, Allen. Tsaka sa akin ka pa ba maglilihim? Elementary pa lang tayo magka-buddy na tayo at sa pagkakataong ’to, alam kong nasasaktan ka pero sana malaman mo na matagal ko ng alam na kayo. Hinihintay ko na lang na magkwento ka pero hindi mo ginagawa.” Aniya at inakbayan ako.

“Sorry, Tino,” iyon lang ang nasabi ko.

“May gusto pa sana akong sabihin sa’yo, Allen.” Tumigil siya saglit.

“Ano ’yon?” Tanong ko sa kanya.

“Sa palagay ko nag-sex sila.” Aniya at hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko dahil bago sa akin ’to. Bago sa aking ang paikutin at lokohin.

“Hayaan mo na.” Sagot ko at pinilit kong pakalmahin ang sarili ko at niyakap ako ni Dustine kaya doon na ako naiyak.

“Nako naman, Allen. Huwag ka ng umiyak. Baka makita tayo ni Tiyo at Tiyo.” Aniya habang pinupunasan ang luha sa gilid ng mga mata ko.

“Masakit kasi eh. Sobra.” Sabi ko at hindi na siya nagsalita.

Kinagabihan ay nag-text sa akin si Howard na nasa may puno raw siya ng akasya kaya mabilis ang ginawa kong paglabas ng bahay at doon ko siya nakitang nakatayo at malaki rin ang kaniyang ngiti. Bagay na bagay din sa kanya ang suot niyang damit na stripes at lalong ang sarap ng amoy niya kaya dumamba ako palapit sa kanya at hinalikan ko siya at gumanti naman siya ng halik hanggang sa maramdaman ko ang pagtulo ng luha ko.

“Ba’t ka naiyak, Baby?” Aniya kaya kumulo ang dugo ko.

“Ang sarap kong lokohin, ’no?” Kumunot ang nood niya. “Hindi ba’ko sapat, Howard? Paano mo’ko natatawag na baby pagkatapos mong magloko?” Tanong ko sa kanya na ikinagulat niya. Imbes na magsalita ay niyakap niya lang ako. Ni hindi man lang niya dinedepensahan ang maling ginawa niya.

“Mahal kita, Allen. Hindi ko sinasadya. Lasing ako no’n. Hindi ko nakontrol ang sarili ko.” Aniya kaya sinuntok ko siya ng isa sa dibdib.

“Mahal mo’ko tapos nagloko ka? Tang ina, Howard, mahal na mahal din naman kita ah? Tsaka bakit mo nagawa ’yon? Walang lasing lasing! Kung mahal mo’ko hindi ka magloloko! Hindi ka madadala sa alak na ’yan!” Sabi ko pero nakayakap pa rin siya sa akin. Buti na lamang at malayo-layo ang bahay namin rito kundi ay narinig na nila kami.

“Allen, sorry na. Sana mapatawad mo pa ako.” Pagmamakaawa niya pero mas nag-uumapaw ’yung gigil ko sa kanya.

“Kaya ba iwas na iwas kang pag-usapan natin si Lara dahil palihim mo’kong ginagago? Kailan pa, Howard? Kailan mo pa ako ginagago? Binibigay ko naman ang gusto mo ah? Halik ba?” At hinalikan ko siya ng mapusok.

“Mas masarap ba siyang humalik? Sagot!” Sabi ko habang umiiyak at umiling siya.

“Last na, Howard. May nangyari ba sa inyo ni Lara kagabi sa CAT office?” Tanong ko sa kanya at hindi siya agad nakasagot.

“Hindi ko alam.” Sagot niya kaya nasapak ko siya ng isa.

“Imposibleng hindi mo alam! Howard naman eh! Mahal na mahal kita!” Sabi ko at napaluhod na ako sa harapan niya dahil hindi ko na kaya ang bigat ng dibdib ko.

“Nag-sex kami pero hindi ko alam kung bakit kami umabot sa ganoon.” Aniya at doon na ako napahagulhol.

“Tapusin na natin ’to, Howard. Ayoko na.” Sabi ko kaya siya naman ang nagulat.

“Huwag namang ganito, Allen. Pag-usapan natin ’to, please. Give me another chance.” Pagsusumamo niya pero buo na ang desisyon ko.

“Isasayaw pa kita sa Senior’s Night. Sabay pa tayo sa lahat ng bagay, ’di ba, Allen?” Aniya kaya natawa ako at napatingin sa kanya.

“Kalimutan mo na ’yong mga pangako natin sa isa’t-isa dahil ikaw ang unang nanloko, Howard. Ikaw!” Sabi ko at saka tumalikod.

“Allen..” Aniya at hindi ko siya nilingon dahil baka kapag lumingon ako ay mapatawad ko siya agad sa ginawa niya.

END OF SEASON 1..

ITUTULOY…

IKA-DALAMPU’T ISANG BAHAGI

Season 2

Chanon Santinatornkul as Howard

Note: I made a minor mistake during the last part with Lora’s name. I’m sorry.

Part 21

Ilang buwan din agad ang lumipas at ngayon ay ready na akong makipagsabayan sa buhay Lungsod kasama si Kuya Luis at Dustine. Sa katunayan ay magkasama kami ni Dustine sa iisang kwarto habang halos katabi lang namin ang kinaroroonan ni Kuya Luis.

Kapwa kami nag-Education ni Dustine dahil iyon talaga ang gusto namin. May kamahalan ang tuition rito sa eskwelahang pinapasukan namin ngunit dahil grumaduate akong Valedectorian ay wala na akong binayaran pa. Ganoon din si Dustine na first honorable mention. Habang nag-aayos ng sarili sa harap ng salamin ay sinabi ko na rin sa sarili ko na kaya ko.

“Tara na, Allen. Naghihintay na raw si Drake sa baba.” Ani Dustine at inayos ko na ang aking sarili. Suot ang puting longsleeve at maong pants na pinarisan ng topsider ay confident akong naglakad sa hallway ng aming dormitory at ganoon na lamang din ang paghanga ko sa kakisigan ng dating ni Drake at nagulat pa ako nang makita ko si Howard na kasama niya.

Halos anim na buwan na rin pala ang nakalipas. Wala akong balita sa kanya dahil bigla siyang lumipat ng school at hero siya ngayon bumulaga sa amin ni Dustine na pabalik-balik ang tingin sa akin at kay Howard na nakangiti lamang habang dala ang kaniyang messenger bag. Kapansin-pansin ang taas niya at ganoon din ang kaniyang porma kaya naman hindi ko na lang siya inintindi.

“Long time no see, bro!” Bati ni Dustine sa kanya at nag-apir ang dalawa.

“Long time no see rin sa inyo.” Aniya at ngumiti ng tipid.

“Tara na! Baka ma-late na tayo sa orientation.” Sabi ko at mabilis ang ginawa naming hakbang. Halos mabali ang leeg ng mga babaeng nadadaanan namin dahil sa kisig ni Drake at Howard at hindi rin naman magpapahuli si Dustine bagamat talagang standout ang hitsura ni Drake at Howard. Mga gwapo kumbaga.

“Hi, nice to meet you!” Bati kay Drake ng isang babaeng sa tingin ko ay freshman din gaya namin.

“Nice to meet you, too! College of education?” Sagot naman ni Drake at lahat kami ay namangha sa flirting skills niya, kung iyon nga ba ang tamang tawag do’n.

“Yes.” Sagot ng babae at hindi na kami nagtagal pa dahil ayokong ma-late sa unang araw.

Orienation pa lang ng aming college ay naiinip na ako kaya naman minabuti ko munang magtungo sa oval at naupo ako sa may bleachers at inilabas ko ang aking dalang cellphone.

“Newbie?” Nagulat ako nang may lumapit sa akin na lalaki. Hindi ko sana siya balak kausapin pero ayoko namang maging bastos kaya nagsalita na rin ako.

“Yep. Ikaw?” Tanong ko naman.

“Nice! Sophomore.” Aniya at tumango na lang ako.

“Hanz.” Aniya sabay abot ng kamay niya sa akin at tinanggap ko naman iyon.

“Allen.” Sagot ko at bigla niya akong kinindatan.

“Pwede ko bang makuha ang number mo, Allen?” Aniya. “Alam mo na. Text text, or call tayo minsan.” Dagdag niya at walang pakundangan ko namang ibinigay ang numero ko sa kanya.

Maigi kong pinagmasdan si Hanz. Malinis ang mukha, maputi ang balat, walang bahid ng peklat at may dimple pa siya. Kumbaga sa lalaki ay cute ang terminolohiyang magde-describe sa anyo niya.

“It’s really meeting you, Allen! See you around!” Aniya at nagpaalam na siya sa akin dahil may lalakarin pa raw siyang papeles sa registrar kaya naman naiwan akong mag-isa. Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisa nang may biglang tumawag na unregistered number at agad ko iyong sinagot.

“Hello?” Tanong ko nang masagot ko ang tawag.

Indent

“Si Hanz ’to.” Aniya at ang lamig lamig ng boses niya.

“Napatawag ka?” Tanong ko.

“Wala lang. I just want to check kung tama ’yung number na ibinigay mo.” Aniya at talang sigurista ang isang ’yon.

“Bakit?” At tinawanan ko siya.

“Wala naman. Mamaya kasi maling number ang ibinigay mo. Mahirap na.” Aniya at hindi ko alam kung bakit ang gaan-gaan ng loob ko sa kagaya niya alam kong maloko.

“Sige na. Ingat!” Sabi ko bago ko ibaba ang tawag.

Napahikab na lang ako matapos ng usapan namin hanggang sa makaramdam ako ng pagbigat ng aking pantog kaya nagpunta ako sa pinakamalapit na rest room at doon ay umuhi ako ng mabilis dahil may naririnig akong umuungol sa dulong bahagi ng cubicle.

“Masasanay ka rin, Allen.” Sabi ko sa sarili ko bago naglakad pabalik sa college namin na ganoon pa rin ang set-up. May ilan pa rin nag-o-orient sa mga ka-college ko at halos hindi ko gustong makinig dahil okupado ang isip ko ng katamaran. At aminin ko man at hindi ay ramdam kong uneasy ako sa presensya ni Howard. Ni hindi man lang niya kasi ako kinausap man lang. Okay na naman ako. Alam ko sa sarili ko ’yun at gusto ko lang sana ay maging okay uli ’yung pagkakaibigan namin pero mukang malabo dahil sa past namin. Tama nga sila. Hindi mo dapat dyino-jowa ang tropa dahil sa huli ay magiging estranghero kayong alam ang kwento ng isa’t-isa. Korni.

“Allen, kanina ka pa namin hinahanap!” Ani Dustine sa’kin at kinutusan niya ako.

“Saan ka ba kasi galing?” Tanong pa niya na halatang frustrated.

“Namasyal lang. Tsaka first day pa lang naman. Huwag niyong kaseryosohin. ’Yun din ang sabi sa akin ni Kuya Luis kahapon.” Sagot ko at napakamot na lang siya ng ulo.

“Nakinig ka naman kay Kuya Luis eh mga future educator tayo kaya dapat sumusunod talaga tayo.” Aniya at natawa kami ni Drake sa sinabi niya habang si Howard naman ay dedma lang.

“Eh ’di ikaw na!” Sabay naming sagot ni Drake at hinila niya ako papunta sa kung saan.

“Oh, saan na naman kayo pupunta?” Tanong ni Dustine at tumawa kami.

“Cafeteria. Sama ka? Libre ni Drake!” Sabi ko at tila sumabog ang kung ano sa mga mata niya at madali niyang hinila si Howard para sumunod sa amin.

–

“Pre, kumusta kayo ni Lara ba ’yon o Lora?” Tanong ni Dustine kay Howard habang kumakain kami. Lumunok muna si Howard bago sumagot.

“Wala na kami ni Lora at sa ibang bansa na ’yon nag-aaral.” Kalmado niyang sagot kaya napatingin ako sa kamay niya at agad ko ring binawi.

“Naks! Big time!” Si Dustine ang nagsalita.

“Nga pala, kumusta kayo?” Siya naman ang nagtanong.

“Okay naman kami.” Sagot ni Dustine habang kami ni Drake at naghihintay lang ng chance para magsalita.

“Mabuti naman. Ikaw, Allen, kumusta ka?” At ako naman ang tinanong niya kaya napadiretso ako ng upo bago ko nilagok ang iniinom kong iced tea.

“Okay lang din. Medyo naninibago sa set-up ng campus na’to at siguro sa environment na rin dito sa Lungsod. Medyo mainit kasi rito kumpara doon sa atin. Soon siguro makaka-adjust din ako.” Sagot ko at parang wala nalang sa kanya ang presensya ko. Wala na ’yung nakasanayan kong kindat mula sa kanya at ’yung selosong Howard na boyfriend ko noon.

“Hmm. Si Nanay at Tatay, kumusta sila?” Tanong niya pa.

“Okay naman sila at parehas na silang regular employee ro’n sa munisipyo sa atin. Tsaka minsan hinahanap ka nila lalo na noong lumipat ka ng school.” Sagot ko at binalot na kami ng katahimikan pero agad niya ring binasag iyon.

“Nako, ganoon ba? Dadalaw na lang ako minsan kay na Nanay at Tatay sa bakasyon kasama kayo.” Aniya at ngumiti. Nagkatinginan na lang tuloy kami nina Drake at Dustine bago tumayo sa aming mga upuan.

Weird pero ramdam ko ang emosyon sa mga sinabi niya kanina pero hindi ko na lang iyon inintindi dahil mas focus ko ang sarili ko ngayon.

“Allen!” May tumawag sa pangalan ko kaya lahat kami ay napalingon sa kinaroroonan ng tumawag sa akin at doon ko nakita si Hanz. Malawak ang ngiti niya at papalapit siya ng papalapit sa posisyon ko.

“Ang init, tara mag-mall?” Yaya niya pero hindi ko alam kung sasama ba ako sa taong hindi ko pa naman lubusang kilala.

“Sumama ka na.” Ani Dustine at hindi ko alam kung anong isasagot ko.

“Mga kaibigan ko, si Drake, Dustine at Howard.” Panimula ko. “Guys, si Hanz. Sophomore.” ’Yun lang ang nasabi ko at nag-apiran sila maliban kay Howard na agad na umalis.

“Pwede ko bang hiramin ang kaibigan niyo?” Tanong niya na ikinagulat ko.

“Si Allen ang magde-decide no’n.” Singit ni Drake.

“Sige na nga.” Sagot ko at nagpaalam na kami kay na Drake at Dustine at sa ’di kalayuan ay nagkasalubong kami ng tingin ni Howard at hindi ko alam kung namamalik-mata ako o nakita ko talagang nangungusap ang mata niya at nagsasabing huwag akong tumuloy.

Pero sa totoo lang ay hindi ko pa rin siya maunawaan at mabasa hanggang ngayon at kahit na sabihin pa niya pang umalis ako ay nakatala na sa isip kong mas magandang magpadala sa salitang minsan.

Itutuloy…..

IKA-DALAMPU’T DALAWANG BAHAGI

Part 22

Lulan ng isang pampasaherong taxi ay bumaba kami sa hindi ko kilalang establisyimento at agad kaming pumasok at sumakay pa kami sa elevator.

“Ready ka na ba?” Aniya at bigla niyang sinapo ang pagkalalaki ko kaya nagulat ako at naitulak ko siya bigla.

“Huwag ka ng magpakipot, Allen. I am sure magugustuhan mo ang gagawin ko sa’yo mamaya.” Aniya at binalot ako ng kakaibang kilabot at alam ko na kung anong lugar ito dahil nang marating namin ang palapag na binook niya ay puros ungol ang naririnig ko.

“Hanz, I think I need to go.” Sabi ko nang buksan niya ang pinto ng kwarto kaya naman kumunot ang noo niya.

“Tang ina naman, pre. Akala ko game ka? Sayang naman ’yung kwarto.” Aniya kaya hinila niya ako papasok sa loob ng walang kahirap-hirap dahil mas malaki siya sa akin.

Nang maisara niya ang pinto at bakas sa muka niya ang pagnanasa kaya naman dumistansya ako sa kanya.

“Huwag ka ng mahiya. Alam kong gusto mo rin ’tong gagawin natin.” Aniya at pinilit niyang hinahin ang damit ko kaya naman halos mapunit ito.

“Hanz, ayoko ng ganito. Uuna na ako.” Sabi ko at napasabunot siya sa ulo niya.

“Tang ina naman, Allen. ’Yung ibang babae at mga binabae sa campus natin ang kusang lumalapit sa’kin para maka-sex ako tapos ikaw, nag-iinarte ka pa. Common!” Aniya at hinila ako palapit sa kanya kaya ibayong kaba ang naramdaman ko kaya naman nagmadali akong itulak siya at nang makatiyempo ako ay nagtatakbo ako palabas ng kwarto at narinig ko pa ang malaks niyang pagmumura.

Punit na damit at natanggalan pa ng botones ang suot kong longsleeves at nangatal akong tumakbo pababa ng ground floor. Buti na lamang talaga at nakasukbit pa rin ang bag ko sa aking leeg at nandoon sa loob ang mga belongings ko gaya ng wallet, i.d at cellphone.

“Allen!” Tawag sa’kin ni Hanz at natawa pa siya habang tinatawag ako.

“Fuck you!” Sagot ko pabalik sa kanya at kusa na akong lumabas sa naturang motel at sumakay ako agad ng taxi at nagpahatid ako sa aming campus at sakto namang sinalubong ako ni Howard na gulat na gulat sa hitsura ko.

“Anong nangyari sa’yo?” Aniya kaya hindi ko maiwasang hindi maging emosyonal dahil muntikan na akong ma-rape kanina.

“Muntikan na akong ma-rape.” Sabi ko sa kanya at tiningnan niya ako mata sa mata.

“Ssshh. Tahan na. Nandito na ako.” Aniya at tila ba nakaramdam ako ng safety lalo na nang dalin niya ako sa kwarto nila ni Drake. Pinagsuot niya ako ng damit niyang may tatak na A sa unahan kaya lihim akong napangiti. Hindi pa rin siya nagbabago. May paki pa rin siya sa akin at sweet pa rin siya kahit hindi niya iyon sinasadya.

Mayamaya pa ay dumating si Kuya kasama si Drake at Dustine at lahat sila ay naalarma dahil sinabi pala ni Howard lahat sa kanila ang nangyari sa akin.

“Okay na ako, kuya. Sorry.” Sabi ko kahit hindi pa naman nila alam ang buong kwento.

“Sino ba kasi ’yang Hanz na ’yan? At bakit ang bilis mong magtiwala? Paano kung hindi ka nakaalis agad at marami sila? Mapapatay ako ni Tatay at Nanay kapag nagkataon. Lesson na ’yan sa’yo, Allen. Wala na tayo sa probinsya kaya huwag kang aalis na mag-isa.” Sermon ni kuya sa akin at napayuko na lang ako.

“Allen, akala ko naman close na close kayo no’ng Hanz. Puta, may masama pa lang balak sa’yo.” Ani Drake na inis na inis.

“Ire-report natin ’yan sa Guidance.” Sabi ni kuya pero pinigilan ko siya.

“Huwag na, Kuya. Nakakahiya. Lalaki ako at lalaki rin si Hanz kaya huwag na.” Sabi ko at lahat silang apat ay nagkatinginan at tumango sa akin.

“Basta sa susunod, matuto ka na. Maraming nagkalat na masasamang tao dito sa lungsod at hindi ako laging malapit sa’yo para protektahan ka kaya gamitin mo ang talino mo sa susunod.” Dagdag pa ni Kuya at tinamaan ako sa sinabi niya.

Kinagabihan ay sabay-sabay kaming kumain sa labas ng kwarto namin nina Kuya at iyon na ata ang pinaka-solid na kain namin ngayong araw dahil nagluto si Kuya ng adobo at nag-ihaw naman si Drake at Howard ng barbeque.

Kain lang kami ng kain at pansin kong lahat sila ay ganadong-ganandong kumain maliban sa akin kaya naman nakisabay na lang ako sa kanila at mayamaya ay natapos na kami at nagulat ako nang makita kong may hawak na yelo at Juice si Dustine habang si Drake naman ay may hawak na litro ng alam kong lambanog at nagmadali kaming pumasok sa kwarto namin ni Dustine.

“Walang maingay, ha? Baka mahuli tayo ng landlady.” Ani kuya na pasimuno ng kalokohan. Ngayon tuloy ay nagkakaroon ako ng ideya kung anong buhay ang mayroon siya rito sa Lungsod.

“Shot para sa’tin!” Sabi ni Drake at nilagyan namin ng laman ang aming mga plastic cups at sabay sabay namin iyong nilagok at walang itinira. Gumuhit ang amoy ng pinaghalong pineapple juice at lambanog sa lalamunan ko hanggang sa makadalawang pitsel na kami kahit mani lang ang pulutan namin.

“Maiwan ko na kayo d’yan dahil maaga ang pasok ko bukas.” Sabi ni kuya at tumango naman kami at muling ni-lock ang pinto at nagtimpla pa kami ng ikatlong pitsel at halos lahat ata kami ay pupungay-pungay na ang mata lalo na si Drake kaya naman pinahiga na namin siya sa tabi ni Dustine. Mahirap na kasing pababain pa siya dahil nasa first floor pa ang room nila ni Howard at nasa third floor naman kami nina Kuya at Dustine.

“Allen, inaantok na ako.” Ani Dustine at nagpaalam na siyang ayaw na niya kaya naiwan kami ni Howard.

“Stop na rin tayo.” Aniya at tumango naman ako at nagligpit na kami. Sunod kong ginawa ang pagpasok sa banyo at kinuha ko ang aking toothbrush at mabilis din akong natapos at nagulat ako nang kunin iyon ni Howard at isinipilyo niya sa bibig niya ang sipilyo ko.

“Bakit?” kumunot ang noo niya “Naghahalikan nga tayo dati.” Sabi niya at nahiya naman ako at iniwan ko na siya sa banyo at inayos ko ang higaan ko.

“Tabi ka ng konti.” Sabi niya at doon niya pinatay ang ilaw.

Malamig ang simoy ng hangin at bukas ang electric pan at rinig ko ang hilik ni Drake at Dustine habang si Howard at busy sa pagkutingting ng buhok ko.

“Ang bilis ng panahon, ’no?” Mahina niyang bulong at um-oo naman ako.

“Alam mo okay na’ko, eh. Akala ko lang pala.” Aniya at tuluyan niyang ipinikit ang kaniyang mga mata na siya ko rin namang ginawa.

Hating gabi ng maalimpungatan ako dahil sa yakap ni Howard sa akin at naamoy ko tuloy ang kilikili niyang amoy lalaki. Hindi iyon mabaho. Kahit medyo madilim at ilam ng buwan lang ang tanglaw namin at maigi kong itinapat ang mukha ko sa mukha niya at naisip ko kung gaano ko siya kamahal noon. Bigla ko rin tuloy naalala kung paano natapos ang lahat sa pagitan namin na parang isang masamang alaala. Nasa ganoong pag-iisip ako nang bigla ko na lamang siyang halikan ng mabilis sa kaniyang labi at napangiti ako sa ginawa ko. Ilang minuto lang akon nakatingin sa kaniya at hindi ako makaramdam ng antok.

“Alam kong pogi ako kaya matulog ka na.” Aniya at inihain niya ang braso niya para maging unan ko kaya naman kinabahan ako dahil baka alam niyang hinalikan ko siya pero dedma na.

Kinabukasan ay nagising akong nakayakap kay Howard at nakasubsob pa ang mukha ko sa dibdib niya at tumatama ang sandata niya sa tiyan ko pero hindi ko iyon pinansin dahil gusto ko pa siyang yakapin ng mas mahabang oras.

“Gising na. Baka makita nila tayo.” Aniya kaya naman wala akong nagawa kundi ang sundin siya. Buti na lamang talaga at hapon pa ang klase namin kaya mas makakapagpahinga pa kami.

“Pwedeng payakap pa.” Sabi ko at hindi naman siya pumalag. Mabilis lamang ang yakap kong iyon sa kanya at mabilis akong bumangon para maghilamos at ipinagtimpla ko siya ng gatas na paborito niya.

“Ang sarap ng tulog ng dalawang kupal, oh!” Puna ni Howard at natawa kaming dalawa sa posisyon nilang dalawa na nakalaylay ang kamay sa sahig ng kama.

“Gatas.” Abot ko sa kanya at naupo ako sa unahan niya na hindi ko rin alam kung bakit ko ginawa. Baka panahon na para ayusin na namin ang nasira naming minsan.

Itutuloy..

IKA-DALAMPU’T TATLONG BAHAGI

Note: When it comes to their age, normally talaga 15-16 ang mga first year college noon lalo na’t batch pa sila ng BEC o Basic Education Curriculum. Sa mdaling salita, 10 years ang kabuuan ng Grade school at High School Years nila.

Anyway, that’s all and enjoy reading!

Part 23

Kinlaro ko lahat sa isip ko ang lahat at inayos ko rin ang mind-set ko dahil gaya nga ng sabi ko, nagpunta ako rito upang makapagtapos ng pag-aaral at hindi kung ano pa man.

Ala una ang una naming klase at hindi ko pa feel pumasok pero kailangan kaya naman mabilis kaming bumaba ni Dustine na gaya ko ay tinatamad ding pumasok.

“Nami-miss ko na si Mama.” Aniya habang naglalakad kami.

“Ako rin naman kaya huwag na tayong mag-inarte.” At nagmadali na kaming lumakad dahil tiyak na naghihintay na sa aming pagbaba sina Drake at Howard. At hindi nga ako nagkamali dahil pare-parehas pa kaming nakaputing sapatos. Buti na lamang talaga at walang uniporme sa aming paaralan bukod sa P.E at NSTP shirt kaya madali lang pumorma.

“Let’s go?” Ani Drake at sabay-sabay kaming sumagot.

“Let’s go!”

Base sa aming mga dala-dalang registration form ay magkaka-block section pa kaming apat at maganda iyon dahil may kakilala na kaagad kami na pwedeng ka-buddy.

As usual, gaya ng nakasanayan noong high school kami ay may introduce yourself na namang tema ang una naming Professor sa Filipino at inisa-isa niya kaming lahat.

“Pangalan. Edad. Hilig. School na pinagmulan at bakit education ang course na pinili niyo.” Iyon ang kaniyang instruction sa amin at siya namang ginawa ng aking mga kaklase. Halos lahat sila ay pareparehas ng dahilan kung bakit education at iyon ay para maging teacher at para makapagturo. At dumako na kay Dustine ang pagpapakilala at bibong-bibo siyang tumayo at ngumiti ng malaki.

“Magandang hapon sa inyong lahat! Ako si Dustine Mark Legaspi. Labing anim na taong gulang at galing ako sa San Bernardo Science High School kung saan nagtapos ako ng may karangalang banggit. Hilig ko ang pagtulog at pagkain.” Natawa pa siya at ganoon din kami. “Napili ko ang kursong BS Secondary Education dahil iyon ang linya ng aming angkan kaya’t nais ko lamang iyong ipagpatuloy.” Aniya at lahat kami ay pumalakpak.

Sunod na tumayo si Drake at halos lahat ng babae sa klase namin ay nakatingin sa kanya dahil cute naman talaga siya. Biruin niyo, nagustuhan ko siya dati, noong high school pa lamang kami.

“Magandang Hapon sa inyong lahat! Ako po si Drake John Leynes. Labing anim na taong gulang at gaya ni Dustine ay galing din ako sa San Bernardo Science High School. Wala akong award.” Natawa kami sa sinabi niya. “Hilig ko ang kumanta at maggitara. At napili ko ang kursong ’to dahil pangarap namin ’to ng Mommy ko, ang maging guro ako.” Aniya at hindi ko alam iyon dahil ang alam ko ay gusto ng Daddy niya na mag-business course siya o accountancy. Iyon lang naman tungkol sa kanya ay patay na ang Mommy niya.

Muli ay nagpalakpakan silang lahat at may ilang naantig sa ibinahagi ni Drake at sa pagkakataong ito ay ako naman ang magpapakilala.

“Magandang hapon po sa inyong lahat lalo na sa inyo, Sir! Ako po si Allen Legaspi! Labing anim na taong gulang at gaya ng dalawang nauna sa akin ay nagtapos po ako ng high school sa San Bernardo Science High School.” Tumigil ako saglit dahil nakiepal si Drake at Dustine.

“Siya ’yung valedictorian namin.” Sabay pa ’yung dalawa kaya nanlaki ang mga mata ng mga kaklase ko.

“Opo. Hindi ko itinatanggi ’yon at ang akin pong hilig ay ang pagsusulat ng tula at pagguhit. Napili ko ang kursong ito dahil bata pa lang ako ay pangarap ko ng maging isang guro gaya ng aking mga kamag-anak at nais ko ring maging inspirasyon sa mga estudyanteng gaya ko na hindi mayaman.” Sabi ko at doon ko na tinapos lahat hanggang sa dumako kay Howard ang aming mga mata.

“Magandang hapon po! Ako po si Howard Martinez. Labing pitong taong gulang. Hilig ko ang basketball at taekwondo. Nagtapos ako sa St. John National High School at napili ko ang kursong ’to dahil sa isang taong nagsabing walang imposible at lahat daw kami ay ga-graduate at makakapasok sa kolehiyo at ito na ako sa inyong harapan. Isinasabuhay ko na ang pangarap namin.” Aniya at lahat kami ay nagpalakpakan habang isang pangyayari noong high school kami ang bumalik sa aking alaala.

“Natulala na po si Allen.” Panunuya ni Howard at sinubuan ako ng kamote na naging hudyat para tumawa kaming lahat.

“Ang lalim kasi ng iniisip mo, Allen. Share naman d’yan!” Ani Dustine.

“Gagi, naalala ko lang ’yung gusto kong course sa college.” Palusot ko.

“College agad? Ang tagal pa no’n. H’wag na muna nating pakaisipin at hindi maganda.” Kumento ni Dustine at napatango na lang lahat kami.

“Pero ano bang course ang kukunin mo?” Tanong ni Drake.

“Hindi ko pa rin kasi alam eh. Baka Education o Accountancy. Ikaw ba?” Sagot ko at nagkatinginan kami.

“Gusto ni Papa ay mag-business course ako pero gusto ko rin ’yung Accountancy.” Aniya at napangiti naman ako.

“Ikaw ba, Howard?” Kunot noong tanong ni Dustine.

“Baka mag-education din ako o kaya ay Law. Hindi ko pa rin talaga alam.” Aniya at syempre ay si Dustine naman ang kaniyang tinanong.

“Syempre, ikaw, Dustine, anong kukunin mong degree program sa college?”

“Siguro ay education din. Iyon kasi ang pangarap ko noon pa.” Aniya at napansin kong lahat kami ay tumahimik.

“Wala namang imposible kaya lahat tayo, ipangako natin sa sarili natin na ga-graduate tayo kahit anong mangyari at para makapasok tayo sa

kolehiyo. Hindi ba ’yon naman ang goal nating lahat?“ Wika ko.

“Yes, teacher Allen!” Sabay-sabay nilang pang-aasar at siyempre, tawanan.

Napakasarap ng kaganapan ng mga sandaling yaon at masasabi kong iyon ang isa sa pinaka-solid na tawanan naming apat.

“Allen, tara na!” Ani Dustine sa akin at doon ko lang namalayang may pumatak na luha sa mga mata ko dahil sa alaalang ’yon.

Kailan ba natin pwedeng ibalik lahat ng masasayang sandali sa nakalipas nating buhay? Kailan natin maibabalik ang minsan?

“Tara!” Sabi ko naman bago tumingin kay Howard.

Howard, bakit mo ako pinapahirapan ng ganito? Tanong ko sa isip ko at napabuntong hininga na lang ako bago sumabay sa kanila sa paglalakad.

Habang naglalakad kami ay hindi ko maiwasang tingnan ang reaksyon ng karamihan sa aming dinadaanan at ganoon na lamang ang pagkagulat ko nang makita ko si Hanz may sugat sa muka at nang magtama ang tingin namin ay nag-iba siya ng direksyon ng paglalakad kaya nakahinga ako ng ayos.

“Basag ang muka ng hayop.” Ani Drake at sumang-ayon naman si Dustine at nakangisi pa.

“Kulang pa ’yon.” Kumento naman ni Howard at hindi ko na napigilang magtanong.

“May kinalaman ba kayo sa nangayari sa muka ni Hanz?” Tanong ko pero hindi sila agad sumagot. Akmang magtatanong pa ng isa ng sumagot si Howard.

“Ginago ka ng animal na ’yon kaya ’wag mong kaawaan. Sinampulan lang namin para madala. Walang mananakit sa’yo habang nandito kami. Walang kahit sino.” Hindi na niya ako pinagsalita pa dahil nagmadali na silang maglakad papunta sa next class namin na College Algebra.

Buong klase ata ay lutang ako at namalayan ko na lang na tapos na pala ang klase at dirediretso na kami papunta sa dormitory at kinamusta ako ni Kuya na busy sa thesis na gusto niyang gawin.

Pasado alas nuebe ng gabi nang may nag-text sa akin.

Unknown number: Kita tayo sa rooftop at nagmadali akong lumabas ng dahan dahan dahil tulog na si Dustine at patay na rin ang ilaw ng aming hallway kaya binilisan ko ang lakad at narating ko ang rooftop kung saan nakatayo roon si Howard na kilalang-kilala ko ang hulma ng katawan mula sa likod hanggang sa buhok.

“Buti nakaakyat ka agad.” Aniya at bigla niya akong niyakap kaya yumakap din ako ng mahigpit sa kanya. Dahil sa tangkad niya at amoy na amoy ko ang dibdib niya na amoy lalaki na paborito ko sa kanya.

“I miss you.” Aniya.

“Magkasama lang tayo kanina, ah?” Reklamo ko.

“Hayaan mo lang ako. Hindi ba kita pwedeng ma-miss?” Aniya at tiningnan ako sa mga mata at walang pasubaling hinalikan niya ako sa ilalim ng mga kumikinang na bituin. Nag-aalab ang aming halik bagama’t wala namang kami. Basta masasabi ko lang ay gusto iyon ng katawan ko at hindi ko maialis sa katawan ko ang panghihina ng tuhod dahil sa halik niyang iyon.

“Sige na, Allen, good night!” Aniya pero may gusto akong itanong sa kanya.

“Howard..” binitin ko muna.

“Ano ’yon? May sasabihin ka ba?” Tanong niya.

“Minahal mo ba ako noon?” Tanong ko out of nowhere.

“Sobra.” Sagot niya.

“Pero bakit ka nagloko?” Balik ko kaya naman bumigat ang aking dibdib.

“Nakaraan na ’yon, Allen. Huwag na nating balik-balik dahil ang minsan ay hindi panghabang-buhay na dapat balik-balikan.” Sagot niya at naiwan akong mag-isa sa taas habang nakatitig sa mga bituin.

“Howard.” Bulong ko sa hangin na sana makarating sa kanya kahit minsan.

Itutuloy

IKA-DALAWANPU’T APAT NA BAHAGI

Part 24

Isang Linggo na agad ang lumipas at maayos naman ang lahat. May mga suprise quizes, may mga times na walang Professor kaya naman bagot ako madalas. Napagdidisktahan ko tuloy laging dalin ang sketch pad ko at habang nakaupo sa bleachers na madalas naming tambayan ay iginuhit ko ang isang senaryo sa aking isipin kung saan hawak  niya ang aking noo dahil akala niya ay may saktit ako.

“Baby, okay ka lang ba?” Tanong ni Howard nang makita akong nakatingin sa malayo. Puyat kasi ako dahil nag-review ako ng malala para ika-unang peryodikong pagsusulit namin.

“Okay lang ako.” Matamlay kong sagot dahil talagang inaantok lang ako. Bilang sweet na boyfriend ay sinapo niya ang aking noo upang kalkulahin o maramdaman kung mainit ba ako o hindi.

“Hindi ka naman mainit. Baka naman kulang ka lang sa kiss?” Aniya bago tumingin sa paligid at mabilis niya akong hinalikan sa labi.

“Loko ka talaga! Baka may makakita sa’tin.” Puna ko sa kanya.

“Sana someday hindi na puro takas na sandali lang tayo, ’no? Gusto kong sa susunod na mga taon ay malaman ng mundo na sa’kin ka lang. Pwede na siguro ’yun, ’no?” Aniya at hindi naalis sa  kaniyang mukha ang ngiti.

“Pwede naman kaso sa ngayon, malabo pa ’yong gusto mong mangyari.” Sagot ko at doon siya sa akin umakbay na para bang ayaw niya talaga akong mawala sa buhay niya.

Ibayong lungkot ang bumalot sa akin nang maalala ko ang naturang kaganapan sa amin ni Howard noong kami ay high school pa lang at napangiti na lang ako ng mapakla habang tinititigan ang drawing ko. Dahil tila ba may kulay pa ay nagmadali akong buksan ang bag ko para kunin ang mga colored pencils ko at iyon ang ginamit ko para magkaroon ng kulay ang drawing ko.

(CTTRO)

Titig na titig ako sa drawing ko nang biglang dumating si Dustine.

“Si Howard na naman ba ang iniisip mo?” Tanong niya habang tinitingnan ang dwaring ko.

“Hindi.” Sagot ko sa kanya.

“H’wag ako, Allen. Kilala ko likaw ng bituka mo. Tsaka sa akin ka pa maglilihim eh alam ko lahat.” Aniya kaya napatingin ako sa kanya at hinintay ko ang mga susunod pa niyang mga sasabihin.

“Sa totoo niyan may kasalanan ako sa’yo.” Panimula niya.

“Sabihin mo na. Hindi ako magagalit.” Pangungulit ko gamit ang aking kalmadong tono.

“Hindi ka niloko ni Howard noong High School tayo.” Aniya at nanlaki ang mga mata ko dahil sa mga sinabi niya.

“Paano mo nasabi?” Tanong ko.

“Ideya ko ’yon lahat. Planado lahat simula sa alak, sa video at pati ang pagpunta niya sa’yo. Nilasing namin si Howard at dahil alam kong gusto siya ni Lora ay inudyukan ko siyang halikan si Howard. Nakakatuwa nga eh. Noong lasing na siya ay nagpipilit pa siyang makauwi no’n dahil magagalit ka raw.” Aniya kaya nasapak ko siya ng isa.

“Paano mo nagawa ’yon, Dustine? Bakit?” Naiinis kong tanong sa kanya at pinipigil ko ang sarili ko na hindi umiyak.

“Kasi ayaw kitang masaktan dahil bestfriend kita. Habang maaga ginawa ko agad ’yung part ko at pinagsisisihan ko ’yon. Sana hindi ko kayo ginulo noon.” Aniya kaya napayuko na lang ako at nagtanong.

“Minanipula mo ang buhay ko Dustine. Akala mo ba naging madali lahat sa’kin noong nag-break kami ni Howard? Hindi ako makatulog kakaisip kung bakit niya ako niloko. Hindi ko maalis sa isip ko na baka mabuntis niya si Lora at mawalan na kami ng pag-asa. At please, Dustine, ’wag mo na kaming pakialaman ngayon.” Emosyonal kong tugon.

“Last na, Allen.” Pahabol niya.

“Nilayo kita kay Drake no’n dahil hindi ko gusto ang ideya na bakla ka.” Aniya kaya natawa ako.

“Kailan ka pa naging ganyan ka-selfish, Dustine? Nakaka-disappoint ka!” Usig ko sa kanya pero sorry lang ang nasabi niya kaya naman iniwan ko siya ro’n dahil inis na inis ako sa pagiging manipulative niya. All along pala ako ’yung mali. Hindi ako nagtiwala at ang bilis kong bumitaw.

Deserve ba ni Howard na masaktan dahil sa’kin? Ano kayang naging buhay niya after niyang lumipat ng school? Ang daming tanong na tumatakbo sa isip ko at lahat ’yon ay hindi ko kayang sagutin ng ako lang.

Dahil sa nalaman ko kay Dustine ay hindi ko siya pinansin lalo na nang nasa byahe kami pauwi sa aming probinsya. Katabi ko si Kuya habang magkakatabi silang tatlo sa katapat naming upuan sa bus at sa loob ng tatlo at kalating oras na byahe at iniisip ko kung ano na ang mangayayari sa’min ni Howard ngayon. Hindi ko naman itinatangging mahal ko pa rin siya at kasabay noon ay ang guilt na nararamdaman ko dahil hindi ko siya binigyang chance.

“Allen, tara na.” Tapik sa akin ni Kuya dahil nasa terminal na pala kami ng bus at doon kami sinalubong ni Nanay at Tatay.

“Kumusta ang byahe niyo, mga pogi?” Bungad na tanong sa amin ni Nanay at imbes na sumagot ay niyakap ko na lamang siya at ganoon din si Tatay dahil kapwa ko sila na-miss.

“Tito, Nay, una na po kami ni Drake.” Paalam ni Howard at nagmano pa sila gaya ng nakasanayan.

“Sige, dumalaw kayo bukas sa bahay, ha? Mag-ingat kayo.” Paalam na bati ni Nanay at tumango naman sila.

“Kayo rin po, mag-ingat po kayo.” Anila at unti-unti silang nawala sa paningin namin dahil sumakay na kami ng jeep.

Habang nasa byahe kami ay naisipan kong mag-compose ng message para kay Howard pero nag-aalinlangan ako kung ise-send ko iyon dahil nahihiya rin naman ako.

“Nak, okay ka lang ba?” Tanong ni Tatay dahil kanina pa ako nabalisa sa hindi ko mawaring dahilan.

“Napagod lang po siguro sa byahe.” Sagot ko kaya naman todo ang effort nila ni Nanay na ipagtimpla kami ni Kuya ng tubig na may honey.

“Tiya, Tiyo, mauna na po ako. Naghihintay na rin po kasi sa’kin si Nanay at Tatay dahil nagluto raw po sila ng paborito kong adobong pusit.” Pagpapaalam niya kaya tiningnan ko lang siya.

“Ihatid mo na ’yang pinsan mo, Luis.” Utos naman ni Tatay kay Kuya at mabilis silang umalis. Medyo madilim na rin kasi sa daan.

“Anak, kumusta ang pag-aaral?” Tanong ni Nanay sa akin bigla.

“Okay naman po. Medyo nag-a-adjust pa po pero kaya naman po.” Sagot ko kaya pinisil niya ang pisngi ko.

“Ang laki mo na talaga, ’nak. Dati ayaw na ayaw mo pang umalis ng bahay kasi mami-miss mo kami ng tatay mo at ngayon, college ka na.” Naiiyak na kumento ni Nanay kaya naman natawa si Tatay.

“Nako, Alice, bine-baby mo na naman ’yang bunso natin. Paano ’yan magkaka-girl friend?” Puna ni Tatay at napalunok naman ako at sakta ring balik ni Kuya.

“Actually, Tay, ayoko pa hong pumasok sa relasyon.” Sagot ko at natawa naman si Kuya.

“Eh sino ’yung kinukwento ng Kuya mong gustung-gusto mo raw?” Si Papa ang nang-asara.

“Ay, oo. Si Howard ’yun, tama ba kami, ’nak?” Si Nanay naman ang nagsalita kaya hindi ako agad nakapag-react. All these time pala ay alam nila kung ano ako.

“Alam niyo po, Nay, Tay?” Tanong ko at nagpabalik-balik ang tingin ko sa kanilang dalawa pati na rin kay Kuyang pasaway.

“Matagal na, Nak. High School ka pa lang at wala namang kaso sa ami ’yon ng Tatay mo dahil ’yan ka. Anak at anak ka pa rin namin kahit anong mangyari. Kahit ano ka pa, susuportahan ka namin ng Tatay at Kuya mo.” Ani Nanay kaya naiyak ako bigla.

“Si Nanay at Tatay naman eh!” Bulas ko at hindi ko napigilang yakapin sila.

“Nay, Kuya, Tatay, salamat po!” Sabi ko habang lumalandas ang luhang buhat ng galak na sa buhay ko ay sumasagisag ng salitang MINSAN.

Itutuloy….

IKA-DALAMPU’T LIMANG BAHAGI

PART 25

Wala na yatang mas sasarap pa sa pakiramdam na tanggap ka ng sarili mong pamilya kung ano ka at lalong masarap sa pakiramdam na supoortado nila ako sa mga bagay na gusto kong gawin. Noong una ay akala ko ay itatakwil nila ako pero luckily ay hindi naman.

Araw ng Sabado at umaga palang ay ready na kami nina Drake rito sa bahay dahil naisipan naming maligo sa ilog na lagi naming pinupuntahan noong mga high school students pa lamang kami.

“Si Dustine at Kuya na lang ang hinihintay.” Sabi ko at tumango naman sila. Bumili kasi sila sa  Bayan ng singkamas at iba pa naming kakainin mamaya. Pakana ’to lahat ni Drake at Dustine kaya support lang kami.

“Howard, okay ka lang ba r’yan?” Tanong ko kay Howard na nakahiga lang na parang timang. At imbes na sumagot at kinuha niya ang unan sa ilalim niya at inihampas iyon kay Drake na busy sa pagkain ng mani kaya naman talsik ang isusubo na sana niyang mani.

“Loko!” Aniya at kumuha rin ng isang throw pillow at imbes na kay Howard tumama iyon ay sa muka ko iyon tumama dahil nagtago sa likod ko si Howard. At dahil ayokong maargabyado ay nakipaghampasan din ako sa kanila ng unan. Hampasan lang kami ng hampasang tatlo hanggang sa mahawakan ako ni Drake mula sa aking likod kaya naman napapikit ako nang iamba sa muka ko ni Howard ang unan at naghintay ako ng tatamang unan sa muka ko pero walang tumama at binitawan lang niya ang unan at naupo.

“Ang korni mo, Howard!” Ani Drake na walang nagawa kundi umupo na lang din sa tabi ko. Napaisip tuloy na ayaw talaga akong saktan ni Howard kaya naman kinilig ako sa naisip kong ’yon. Mayamaya lang din ay dumating na si Kuya at Dustine kaya naman nag-ready na kaming tatlo para tumayo.

                 Maaliwalas ang paligid. Hindi masyadong mainit at hindi rin naman malamig nang lumabas kami sa bahay. Tamang-tama para paglalangoy.

“Ako na d’yan.” Ani Drake at kinuha sa akin ang dala kong bag.

“Hindi naman ’yan mabigat.” Sabi ko at ngumisi siya.

“Hindi mabigat eh halos makuba ka na sa paglalakad.” Aniya kaya napakamot ako sa noo at nakita kong tumingin sa amin si Howard at blangko ang naging ekspresyon ng kaniyang mukha.

“Apat lang ang bike, guys.” Sabi ni Dustine dahil nakalimutan niyang dalin ang kaniya.

“Sa’kin ka na umangkas,” mungkahi ni Howard at hindi naman sila tumutol at sa katunayan ay nakita ko pa ang ngitian ni Dustine at Kuya. Mga epal!

“Umangkas ka na, Allen.” Utos ni Kuya at ganoon na nga ang ginawa ko. Sa unahan niya ako pinaupo kaya naman nahihirapan siyang pumidal dahil din naman kasi ako maliit na tao.

“Sa likod na lang ako.” Sabi ko sa kanya pero tumutol siya.

“Walang tapakan sa likod kaya d’yan ka na sa unahan.” Aniya at nagsimula na siyang magpatakbo ng bisekleta niya.

Wala kaming imikan habang pumapadyak siya kaya naman naisipan kong mag-open ng kwento.

“Kumusta ka noong lumipat ka ng school?” Simula ko.

“Ayos lang.” Tipid niyang sagot sa akin.

“Gano’n ba? Mabuti naman.” Iyon ang naging sagot ko. Hindi ko na alam kung ano pang gusto kong sabihin sa kanya kaya naman nanahimik na lang ako.

“Ikaw, kumusta ka noong lumipat ako ng school?” Siya naman ang nagtanong.

“Actually, hindi ako naging okay noong una pero sinanay ko na lang din ang sarili ko na wala ka.” Prangka kong sagot.

“Sorry. Kasalanan ko.” Aniya at halos bulong na lang iyon sa hangin pero narinig ko pa rin iyon dahil nasa likod ko lang naman siya.

“Parehas tayong may mali. Lalo na ako. Hindi kita pinakinggan. Pinangunahan ako ng galit. Sorry.” Sagot ko sa kanya at saglit siyang tumahimik.

“Siguro nga parehas tayong mali pero ako kasi ’yung umalis. Ako ’yung lumayo.” Aniya.

“Ako naman ’yung bumitaw kaya hindi kita masisisi na umalis ka.” Sagot ko at ewan ko ba kung bakit bumibigat ang dibdib ko habang pinag-uusapan namin ang naging failed relationship namin noon.

“Naiiwan na nila tayo. Bibilisan ko na ang pagpidal.” Aniya at hinawakan ko ang kaliwang kamay niya na nakahawak sa manibela kaya naitigil niya bigla ang bike.

“Allen..” Aniya at napatingin ako sa kanya. Bakas sa mga mata niya ang emosyon.

“H’wag kang ganyan dahil ayoko na uling mabaliw sa’yo. Masyadong masakit mahulog uli dahil baka kapag hinayaan kong mahulog ako sa’yo ng mahulog ay hindi ko masagip agad ang sarili ko kapag nawala ka uli sa’kin. Mas maganda na sigurong magkaibigan na lang tayo. Okay lang naman tayo, ’di ba?” Wika niya kaya napalunok ako. Ang dami kong gustong sabihin pero hindi ko na iyon nasabi dahil ayokong mapahiya. Akala ko kasi mutual ’yung feelings namin at baka maibalik namin ’yung dati.

“Oo naman. Okay naman tayo.” At pineke ko ang aking pagtawa.

Hindi na kami muling nag-usap habang binabaybay namin ang daan patungo sa ilog at tanggap ko naman na hanggang doon na lang siguro kami—magkaibigan.

“Nandito na tayo!” Sigaw ni Dustine at Drake. Narinig ko pa mula sa kinakatayuan ko ang sigaw nilang dalawa kaya naman binilisan na ni Howard ang pagpidal at ilang sandali lang din ay narating namin ang ilog. Wala halos nagbago ro’n bukod sa nawala na ang naputol naming puno ng Niyog noon. Natawa tuloy ako habang inaalala ang naturang pangyayari kung saan nahalikan ko siya ng dahil sa kakulitan ko.

“ Howard, bakit mo ako kinaibigan?“ Out of nowhere na tanong ko sa kanya dahil nais kong marinig ang sagot mula mismo sa kaniya.

“Hmm. Isipin ko muna.” Aniya na animo ay nag-isiip kaya naman kinutusan ko siya ng isa.

“Joke lang. Mapanakit ka na eh.” Tampu-tampuhan pa ang tono niya nang sinasabi niya iyon kaya sumandal ako sa gilid niya.

“Bakit nga kasi.” Mahinahon kong sabi.

“Kinaibigan kita kasi gusto kitang maging kaibigan. Iyon lang.” Aniya at napangiti na lang din ako.

“Mabuti naman. Ako, hindi mo ba ako tatanungin?” Ako naman ang nagsalita.

“Bakit nga ba?” Tanong niya at tumingin ako sa kaniya at mula sa kalayuan ay narinig ko ang malakas na tawanan ni Drake at Dustine pero hindi ko na lang iyon pinansin.

“Hindi ko rin alam eh. Basta isang araw naramdaman ko na lang na okay ka naman palang kasama. Hindi ka naman pala talaga masungit at all.” Sagot ko at ginulo niya ang basa kong buhok.

“Paano ka nagka-abs ng ganyan?” Tanong ko dahil bigla akong natuwa sa abs niya na maganda na ang hulma. Hindi kagaya sa akin na okay lang.

“Nagdya-jogging lang ako. ’Yun lang.” Pagyayabang niya sabay flex sa kaniyang abs at nakita ko tuloy ang kilikili niyang may mangilan-ngilan pa lamang na tumutubong buhok.

“Okay.” Sabi ko sabay tulak sa kaniya pabagsak sa tubig at nahila naman niya ako kasama ng pagbagsak niya.

“Gago ka talaga!” Sabi ko at ewan ko ba kung bakit tawa lang ako ng tawa dahil sa kakulitan naming dalawa. Naibsan din tuloy ang iniisip ko kung pwede nga lang ay lagi na lamang kaming ganito kasaya.

“Allen,” panimula ni Howard. “Sorry!” Hindi ko alam kung bakit siya nag-sorry at iyon pala ay dahil sa may plano na naman siya dahil bigla niya akong niyakap at inilubog sa tubig.

Nagpapapadyak lang ako sa ginawa niya pero hindi ko magawang makaalis sa pagkakayakap niya at nang hindi na ako pumapalag ay nagpanggap akong nalulunod. Ilang segundo pa niya akong

inilubog pero hindi na ako nagpumiglas pa hanggang sa mabilis niya akong iniangat at sumigaw pa siya.

“Drake! Dustine! Si Allen!” Bakas na bakas sa kaniyang boses ang pag-aalala kaya naman nagmadali ako kapitan siya sa leeg at siya naman ang aking inilubog sa tubig. Pero lamang nga ang matangkad dahil wala pang limang segundo ay ako na muli ang nailubog niya pero sa pagkakataong ito ay hindi na ako magpapatalo kaya lumaban ako

ng lubugan sa kanya. Dinambahan ko lang siya ng dinambahan at ang aking ipinagtataka ay kung bakit hindi natugon sina Drake at Dustine. Ni hindi ko sila matanaw na dalawa pero hindi ko na muna iyon inisip pa dahil sa pagkakataong ito ay hinawakan ko sa batok si Howard at inilubog sa tubig at bumawi pa siya.

Ganoon lang ng ganoon ang ginagawa namin hanggang sa hindi ko sinasadyang mapalundag sa harapan niya at nagdikit ang labi naming dalawa.

Hindi ko iyon ginusto pero parang naghina ang tuhod ko dahil sa bultaheng naipasa niya sa akin at iyon ay natala na sa aking isipan na MINSAN.

FROM PART 11

“Allen!” Tawag sa akin ni Kuya at namalayan ko na lamang na ako na lang pala ang wala sa ibaba.

“Susunod na!” Sagot ko pabalik.

Okupado ang isip ko ng pinag-usapan namin kanina ni Howard kaya naman hindi ko rin masyadong na-enjoy ang paglalangoy at napansin pala iyon ni Kuya.

“Okay ka lang?” Tanong niya at nagulat ako nang hawakan ako ni Dustine at Drake sa kamay at paa at hinagis nila ako pababa sa tubig.

Tawanan sila nang makaahon ako at nakitawa na lang din ako. In-enjoy ko lang ang paliligo at pakikipag-asaran sa kanila kaysa damdamin ko lahat.

Kung ayaw na sa akin ni Howard ay hindi ko siguro dapat ipagsiksikan ang sarili ko sa kanya at dapat ko sigurong i-explore pa ang sarili ko para hindi ako nakapako lang sa relasyon naming kinain ng pag-asang nilamon ng minsan.

Itutuloy…

IKA-DALAWAMPU’T ANIM NA BAHAGI

Note: I want to read your comments

Part 26

“Kuya, bakit pakiramdam ko ayaw na sa’kin ni Howard?” Tanong ko kay Kuya na abala sa pagkuting-ting ng gamit ko dahil mamaya ay luluwas na uli kami sa Lungsod.

“Kung iyon na pala ang pakiramdam mo, hayaan mo na. Wala sa lahi natin ang umaasa. Tsaka marami pa riyang iba.” Payo sa akin ni Kuya kaya napalunok ako ng malaki.

“Pero bakit gano’n, kuya, pakiramdam ko rin gusto niya pa’ko?” Dagdag ko pa dahil totoo naman kasi iyon. Kung wala na siyang nararamdaman sa’kin, bakit niya ako hinahayaang lambingin siya at bakit niya ako hinalikan noong nakaraan?

“Ang gulo mo, Allen. Akala ko ba matalino ka? Gamitin mo rin ’yang utak mo minsan.” Sermon ang natanggap ko at alam ko namang tama si Kuya pero ano bang magagawa ko.

“Ewan ko rin, Kuya. Naguguluhan ako sa ipinapakita at ipinaparamdam ni Howard.” Dagdag ko dahil iyon naman talaga ang totoo. Hindi ko na siya maunawaan.  Sweet kami pero ayaw niyang maging kami.

“Hayaan mo na muna si Howard. Kung ayaw niya pala na maging kayo uli ay mas maganda pang hanapin mo na rin ’yung magpapasaya sa’yo. Hindi lang naman ang mokong na’yon ang lalaki sa mundo. Hayaan mo siyang mahanap ’yung halaga mo dahil kung mahal ka talag no’ng kupal na Howard na ’yon, hindi ka no’n papahirapan. Mag-isip ka nga.” Sermon pa niya kaya naman napaisip na rin ako. Tama naman kasi siya.

Baka nga sa pagiging magkaibigan lang talaga kami ni Howard.

Masakit sa akin na isipin ’yon kaya naman ikinalma ko na lang ang sarili ko at bumuntong hininga ako.

**

Araw na naman ng Lunes at mula sa aming second subject ngayong araw ay nakaramdam kaming lahat ng gutom. Nakatambay kami nina Drake at Dustine sa labas ng aming classroom dahil hinihintay namin si Howard na lumabas dahil may sasabihin daw sa kanya ang prof namin.

Ilang minuto kaming naghintay sa labas bago namin makita si Howard na bitbit ang laptop niya na ginamit niya kanina sa pagre-report.

“Gutom na ako.” Reklamo ni Drake habang nakahawak sa tiyan niya.

“Ako rin eh.” Dagdag ni Dustibe na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin pinapasin kahit sa loob ng dormitory.

“Arat na sa cafeteria!” Si Drake na ang nagyaya kaya naman wala kaming nagawa kundi ang magsimulang maglakad.

“Ano palang sinabi sa’yo ni Sir kanina?” Tanong ni Drake kay Howard na diretso lang ang tingin sa daan.

“Ayon, kinuha ’yung presentation ko tapos sinabihan ako na magbigay daw ako ng quiz next meeting.” Sagot niya at napatingin siya sa nakaakbay na braso ni Drake sa akin pero hindi ko pinahalatang may pakialam ako sa reaksyon niya. Blangkong ngiti lang ang ginawa niya kaya umakbay na rin ako kay Drake at dumiretso na kaming apat.

Malawak ang cafeteria ng campus namin pero dahil Lunes ngayon ay halos wala na kaming makitang bakanteng naupuan pero luckily, nakahanap naman kami ng bakante kaya ngayon ay nakapila kaming apat para bumili na ng aming mga kakainin. Sa kahabaan ng pila ay may isang pamilyar na pigura akong nakita at nagkatinginan pa kami kaya naman sabay-sabay namin siyang tinawag.

“Yuji!” Masayang-masaya naming bati sa kanya kaya agaw atensyon kami pero wala na iyon sa amin dahil na-miss din namin siya.

Mabilis siyang lumapit sa amin at niyakap niya pa kami isa-isa.

“Yuji kumusta ka? Anong degree ang kinuha mo?” Tanong ko sa kanya at sinagot naman niya iyon sa paraang Yuji na alam ko.

“Ako, masarap at pogi pa rin gaya niyo. At sa Degree na kinukuha ko, ’wag kayong tatawa, ha?” Tumigil siya saglit kaya napakamot kami sa ulo.

“Ano ngang kinukuha mong degree. Sabihin mo na, Yuji!” Eksaheradang anas ni Dustine.

“Computer Engineering.” Aniya at binatukan ko siya ng isa.

“Bakit may pabitin pang effect eh ayos nga ’yung Degree Program na kinukuha mo. Akala ko nga education din ang kinukuha mo eh. Hindi pala.” Sagot ko dahil iyon naman talaga ang gusto ng Daddy niya pero magaling nga pala sa technology ang isanng ’to kaya siguro ganoon ang kinuha niya.

“Wala lang.” Sagot niya kaya tawanan kami.

“Pareng Howard, kumusta ka pala? Bigla ka na lang nawala dati noong Second Grading noong High School tayo. Okay ka lang ba? Kumusta kayo ni Lora? Balita kasi dati sa school na nabuntis mo raw si Lora kaya parehas kayong nag-transfer ng school noon.” Walang preno ang bunganga na tanong ni Yuji na nagpanting sa tenga ko dahil gusto ko ring malaman ang isasagot ni Howard.

“Ako, okay naman ako. Si Lora, nasa ibang bansa ’yun ngayon at doon siya nag-aaral. Sa balita naman na sinabi mo, hindi ko siya nabuntis. Matagal na rin kaming hindi nagkikita no’n after kong mag-transfer. Basta ex ko lang siya pero hindi ko siya nabuntis.” At lumabas din sa dila niya na naging ex niya si Lora na noon ko pa gustong makumpirma. Pero ano naman ngayon kung nalaman ko iyon? Wala naman siyang pakialam sa akin.

“Good, pre.” Sagot ni Yuji na tiningnan ko ng masama dahil alam kong magtatanong pa siya ng kung anu-ano pa kay Howard. Kilala ko ang isang ’yon eh–naknakan ng kadaldalan.

Marami kaming napagkwentuhan at binalikan din namin ang ilang alaala namin noong high school na halos hindi na maka-relate si Howard dahil lumipat nga siya ng school noon. Napasarap na ang aming kwentuhan kaya hindi na namin namalayan na mag-aala una na pala kaya naman nagpaalam na kami kay Yuji na noon ay wala na naman daw klase.

“Sige, see you around, Hapon!” Sabi ko at kumaway siya bilang tugon.

–

Last subject namin ngayong hapon at seryoso naming ipinasa ang aming mga index card kay Sir Alamin dahil mahilig daw siyang magtawag para sumagot sa kanya sa mga recitations at marami pa siyang sinabi pero hindi naman ako halos maka-focus sa kanya lalo na nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko. Agad kong tiningnan ang inbox ko at nakarehistro ro’n ang isang unregistered number.

From: unregistered number.

Hi!

Nag-reply naman ako kaagad.

Hi! Sino ka?

Isang minuto ang lumipas bago siya nag-reply.

From: unregistered number.

Mamaya, ipapakilala ko ang sarili ko sa’yo.

Hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya dahil hindi ko naman siya kilala at nadala na rin kasi ako lalo na noong nangyari dahil kay Hanz.

From: unregistered number.

Mukang may klase ka na, ah? See you in a bit sa oval mamayang four.

Nang mabasa ko iyon ay agad akong nag-compose ng message at sinend ko iyon sa kanya.

To: unregistered number.

Sige. See you! :)

Nilagyan ko pa iyon ng smile na symbol sa huli kaya naman napangiti ako at napatingin pa ako kay na Draka, Dustine at Howard na busy sa pakikinig kay Prof Alamin.

Isang message muli ang natanggap ko at smile at heart symbol naman iyon kaya napangiti ako na nahuli ni Howard pero hindi ko na lang siya pinatuunan ng pansin at lalo na ang kulbit sa akin ni Drake ay hindi ko rin pinansin. Magre-reply na sana ako nang makita ko si Sir Alamin sa gilid ko. Kamot ulo tuloy ako lalo na’t nakatingin na pala sa akin lahat.

“What’s your name, totoy?” Tanong sa akin ni Sir kaya natawa ang ilang sa mga kaklase ko. Ikaw ba naman ang tawagin ng totoy eh.

“Allen Legaspi po, Sir!” Magalang kong sagot at kumunot naman ang noo niya.

“Are you related to Mister Luis Legaspi?” Tanong niya sa akin at si Kuya iyon.

“Opo, Sir!” Magilas kong sagot.

“No doubt. Parehas kayong pasaway sa klase.” Aniya kaya nagtawanan lalo ang mga kaklase ko.

“Sorry, Sir.” Nakayuko na ako noon dahil pinipigilan kong hindi matawa.

“Iyan ang problema sa inyong mga kabataan. Hindi niyo sineseryoso ang klase. Akala niyo ba madaling mamulot ng pang-tuition? Maawa kayo sa mga magulang niyo.” Aniya at hindi ko na masyadong makuha ’yung point niya dahil nag-cellphone lang naman ako.

“Stand infront and answer all the problems there total may guts na mag-cellphone. Siguro ay alam mo na rin ang sagot.” Aniya at lihim akong napangiti nang makita ko ang nakasulat sa white board na problems. Naaral ko na iyon noong high school kami.

“La, ’di ba hindi pa naman naipapaliwanag ni Sir ’yon?”

“Ang hirap naman.”

“Hindi na ako magse-cellphone sa klase. Nakakatakot si Sir.” Ilan lang iyon sa side comments ng mga kaklase kong mas kabado pa sa akin. Napatingin tuloy ako kay na Drake, Dustine at Howard na naka-thumbs up sa akin dahil alam nilang kaya kong sagutin ’yung problems sa board. College Algebra lang naman iyon. Hasang-hasa na kami noong high school.

Nang simulan kong sagutan ang tatlong problems na nasa pisara ay narinig ko ang bulungan ng aking mga kaklase na tila ba namangha sa akin dahil halos tatlong minuto lang akong nakatayo sa unahan ay nasagutan ko lahat ang mga tanong at para makasigurado ay nilagyan ko rin iyon ng checking.

“Done, Sir!” Iyon ang sabi ko at napatingin siya sa pisarang puno na ng sagot ko.

“Impressive!” Aniya at nagpalakpakan ang mga ka-blockmates ko lalo na nang magsalitang muli si Sir Alamin.

“Please be seated, Mister Legaspi!” Utos niya sa akin at nakita kong sinulatan niya ang index card ko. Marahil ay additional points iyon. Sana.

“Grabe ka, Allen, halimaw ka pa rin.” Ani Drake at umapir siya sa akin habang si Howard naman ay napangiti lang din. As usual ay hindi ko pinansin si Dustine.

“Kahit naman ikaw kaya mong sagutan ’yun.” Sabi ko sa kanya at tuluyan na akong naupo.

Nagkaroon kami ng 10 item quiz at talagang minamadali ko ang pagsasagot dahil pwede na raw lumabas kapag natapos na namin ’yung mga tanong.

“Sir,” Sabi ko habang iniaabot ko kay Sir ’yung yellow paper ko na may lamang sagot. Sandali niya iyong kinuha at tsinekan niya rin at hindi na ako nagtakang na-perfect ko ’yung quiz.

“Dumaan ka sa faculty mamaya. Ikaw na ang mag-check ng papel ng mga kaklase mo.” Utos ni Sir kaya napakamot ako sa ulo ko.

Dahil sa sinabi ni Sir ay nawalan na ako ng ganang lumabas. May tatlumpong minuto pa naman bago mag-alas kwatro kaya bumalik ako sa kinauupuan ko kung saan nakita kong kinokopya ni Drake ang sagot ko na kinuhanan niya ng larawan kanina.

“Kala mo nagsasagot talaga ang loko eh.” Sabi ko at natawa pa sila ni Dustine. Nasa ganoon kaming tagpo nang tumayo si Howard at ipinasa niya ang papel kay Sir Alamin. Dahil sa pagtayo niya ay naagaw niya ang atensyon ng iba kong mga kaklase at tila namangha sila lalo na  nang sunod na tumayo si Drake at sinundan iyon ni Dustine.

“Halimaw ng tropahang ’yan.” Kumento ng kaklase kong nasa unahan at hindi ko na lang iyon pinansin bagkus ay palihim kong inilabas ang aking cellphone dahil nag-vibrate iyon kanina.

From: unregistered number.

Excited to meet you!

Iyon ang mensahe niya sa akin kaya napangiti ako. Hindi lang naman pala si Howard ang may kakayahang pangitiin ako thru text. Naalarma tuloy ako dahil ang lawak ngiti ko at kita kong nakita iyon ni Howard na biglang naging blangko ang ekspresyon ng mula.

Nang matapos ang aming klase ay nagpaalam na ako sa kanila.

“Guys, mauna na kayo. May aasikasuhin lang ako sa club na gusto kong salihan.” Pagsisinungaling ko.

“Basta sabay tayong kumain mamaya, ha?” Ani Drake at tumango ako bilang tugon dahil gusto kong maabutan si Sir Alamin dahil ayokong pumunta ng faculty.

“Sir, kunin ko na po ’yung mga papel.” Sabi ko nang maabutan ko siya na naglalakad sa hallway. Agad naman niya iyong iniabot sa akin.

“Manang mana ka nga sa kuya mo.” Aniya at ngumiti. Hindi niya iyon ginagawa sa klase namin kaya sinuklian ko rin iyon ng isang mas malawak na ngiti.

Matapos kong kunin ang mga papel kay Sir Alamin ay inilagay ko iyon sa akin messenger bag at tiningnan ko ang oras sa aking cellphone. May fifteen minutes pa bago mag-four kaya naman nagmadali na akong maglakad papunta sa oval at naupo ako sa bleachers kung saan may mga nagwa-warm up na mga football player.

Habang nakaupo ako sa ikalawang baitang ng bleachers ay nilabas ko ang aking cellphone at nakita kong rumehistro ro’n ang numerong kanina ko pa hinihintay tumawag.

“Hello?” Simula ko.

“ Hi!“ Aniya at tila nabato-balani ako sa lamig ng boses niyang napakalambing.

“Nandito na’ko,” anas ko.

“ Tingin ka sa likod mo ,“ utos niya at doon ako lalong na-star struck sa napakagwapo niyang hitsura.

Gwapo. Iyon ang perpektong depenisyon ko sa kanya.

Nakasuot siya ng army green na polo at naka-tucked in iyon sa kaniyang faded na pantalon na nagpatingkad lalo sa kaniyang pigura.

Leo Huang as Dominic

“Hi!” Aniya nang makalapit siya sa’kin. Ibinaba ko na rin ang cellphone ko at naghahanap ako ng salitang gusto kong sabihin pero walang lumabas do’n kundi kaartehang salita.

“Hello! Kanina ka pa ba d’yan sa taas?” Ngumiti ako habang sinasabi ko ’yon dahil ayoko namang isipin niya na na-i-intimidate ako sa kagwapuhan niya.

“Hindi naman. Mga ten minutes lang sa’yo.” Aniya at naupo siya sa tabi ko kaya naamoy ko ang panglalaki niyang pabango na talaga namang nakakadagdag puntos kung babae ako.

“Sorry, medyo late ata ako. Nga pala, kanino mo nakuha ang number ko?” Sabi ko na hinabulan ko ng tanong sa huli dahil curious talaga ako. Bakit kasi may numero ako sa kanya gayong hindi ko naman siya kilala.

“Sa Kuya Luis mo,” aniya kaya napangiwi ako saglit.

“Loko ka talaga, kuya!”  Bulong ko sa hangin na ikinatawa niya.

“Actually, ako ang nanghingi ng number mo.” Aniya na ikinagulat ko.

“Bakit mo naman gagawin ’yon eh ang pangit pangit ko?” Sabi ko at lalo pa siyang ngumiti ng malaki kaya naman lumabas ang pantay at mapuputi niyang mga ngipin.

“Hindi ka naman pangit. Tsaka kinuha ko ang number mo kasi lagi kitang nakikita ditong mag-isa at sabi rin sa’kin ng Kuya mo na single ka kaya nandito ako.” Aniya at talagang gusto ko ng lamunin ng lupa dahil kay Kuya.

“Nga pala, alam ko kilala mo na ako pero magpapakilala ako sa’yo ng maayos.” Simula ko. “Allen. Education student.” Sabi ko sa kanya at kinuha niya ang kamay ko na hinalikan niya. Para naman akong nilamon ng lupa dahil sa ginawa niya kaya mabilis kong binawi ang kamay ko mula sa kanya.

“Dominic. Engineering” Aniya at yumuko pa siya.

“Pero ano talagang intensyon mo sa pakikipagkita mo ngayon sa’kin dito?” Tanong ko para maklaro lahat ng tanong sa utak ko.

“Gusto kitang mas makilala pa.” Iyon ang naging sagot niya at hindi ko alam kung anong sasabihin ko dahil bago sa’kin ang ganito.

Si Howard at Drake pa lang naman ang nagugustuhan ko noon pero sabihin na nating crush ko siya dahil sorang naku-cute-an ako sa kaniya. Mali bang makipagkilala ako sa kanya kahit minsan o baka dapat ko siyang iwasan?

Itutuloy…

IKA-DALAWAMPU’T PITONG BAHAGI

Note: Let me know your

thoughts

regarding this part.

PART 27

Mula sa bleachers ay makikita mo ang mga naglalarong mga football player na talaga namang umaayuda sa pagtakbo at ganoon na lamang ang pagtingin ko sa hitsura ni Dominic na ngayon ay wala namang ginagawa kung hindi ang sabayan ako sa panonood pero natutulala talaga ako sa kagwapuhan niya. Hindi kasi normal. Siya ’yung tipo ng gwapo na gusto mong titigan na lang maghapon, parang si Howard.

“May dumi ba ako sa muka?” Bigla niyang naitanong kaya naman nagbalik ako sa aking normal na pag-iisip.

“Wala naman. Bakit mo naitanong?” Sagot ko.

“Kanina ka pa kasi nakatingin sa muka ko,” panunuya niya.

“Hindi ah. Tinitingnan ko lang ’yung mga naglalaro.” Palusot ko.

“Okay.” Aniya sabay tawa ng napaka-manly.

Sandali muli akong napaiwas ng tingin nang timingin siya sa akin.

“Ayaw mo ba akong kausap?” Aniya kaya ako naman ’yung tumawa.

“Palabiro ka pala. Kanina pa kaya tayong nag-uusap.” Nakangiti kong sagot na naging dahilan para sabay kaming matawa.

“Nga pala. Ipinagpaalam na kita sa Kuya Luis mo na kasabay kitang magdi-dinner mamaya. Iyon nga lang ay kung papayag ka,” aniya.

“Niyayaya mo ba akong makasabay sa dinner?” Pagkaklaro ko.

“Dinner date.” Aniya sabay baling ng tingin sa kanang niyang bahagi.

“Sige. Naipagpaalam mo na naman ako eh. Payag na ako!” Nakangiti kong sagot kaya lumaki ang ngiti niya bago niya pinisil ang dalawa kong pisngi at kinilong niya iyon gamit ang kaniyang dalawang kamay.

“Thank you!” Pagpapasalamat niya sabay tingin sa akin kaya bigla tuloy akong napalunok lalo na nang ilapit niya ang muka niya sa akin. Pipikit na sana ako dahil sa pag-aakalang hahalikan niya ako pero hindi ko iyon ginawa dahil baka anong isipin niya. Hindi naman ako ganoon ka-easy.

Napakarami pa naming napagkwentuhang dalawa at masasabi kong napakagaan ng loob ko sa kanya dahil masyadong siyang genuine at straightforward, hindi gaya ni Howard na maraming kamisteryosohan sa buhay.

Bakit ko ba iniisip ang isang ’yon eh ayaw na nga sa’kin no’n?

Pinilit kong iayon ang isip ko sa kasalukuyan at inisip kong walang panahon para ro’n. Mula sa pag-upo namin sa bleachers ay niyaya niya akong maglakad hanggang sa marating namin ang parking lot ng school kung saan nakaparada ang motor niya.

“Pasensya na. Motor lang sasakyan natin,” aniya kaya natawa ako.

“Loko ka! Doon nga sa’min, bike lang ang gamit namin pagpasok. Tsaka hindi naman ako maarte. Kahit nga pakainin mo ako d’yan sa fishball-an masaya na ako eh.” Sabi ko para hindi siya panghinaan ng loob.

“Naks! Napakasimple mo ngang tao. Mana ka sa kuya mo,” puri niya sa akin sabay gulo sa buhok ko.

“Iyon kasi turo sa’min ng mga magulang namin eh.” Paliwanag ko pa.

“Anyway, narinig kong mahilig ka sa fishball. Tara muna d’yan sa malapit na bilihan!” Yaya niya sa akin kaya napangiti ako.

“Tara!” Sabi ko at nagmadali kaming lumakad. Hindi na kami sumakay ng motorsiklo niya dahil malapit lang naman dito sa campus ’yung tindahan ng mga street food.

“Kuha ka na. Ako na lang magbabayad.” Aniya kaya napangiti ako habang tumatango.

Agad akong kumuha ng stick at plastic cup at kumuha ako ng kwekwek at nilagyan ko iyon ng konting suka at maanghang na sauce dahil iyon ang the best para sa akin.

“Sarap!” Sabi ko at tumingin ako kay Dominic na punung-puno ng laman ang bibig. Pero bakit gano’n? Cute pa rin siya.

“Kuha ka pa.” Aniya nang maubos ang laman ng kaniyang bibig. Perfect timing naman iyon para subuan ko siya ng kwekwek na hindi niya tinanggihan. Matapos iyon ay siya naman ang nagsubo ng kikiam sa akin kaya naman naagaw namin ang atensyon ng ibang mga estudyanteng kumakain do’n.

“Sayang. Ang popogi pa naman kaso bakla.”

“Kadiri eh.”

Ilan lamang iyon sa mga kumentong narinig namin, partikular na sa mga babaeng hindi naman kagandahan.

“Huwag mong pansinin ’yang mga ’yan. Walang mga sustansyang tao.” Aniya bagama’t sa akin ay may impact iyon dahil first time kong malait dahil sa kasarian ko.

“Sige,” sagot ko at ipinagpatuloy ko ang pagkain at ganoon din siya.

Kain lang kami ng kain at wala kaming iniintinding tao sa paligid namin dahil wala naman silang ambag sa buhay namin at tama naman si Dominic. Buhay namin ’to.

“Ngayon ka lang siguro nakarinig ng panlalait na gano’n, ’no?” Tanong ni Dominic.

“Hmm. Actually, oo.” Sagot ko at ininom ko ang palamig na hawak ko.

“Huwag ka ng umasa na walang pupuna sa’yo o ’di kaya ay hindi manglalait sa’yo dahil ganoon ang isang suntok ng realidad. Alam naman natin sa isa’t-isa ’yon kaya sana masanay ka na. Marami pang mas malalang tao sa mundo. Isipin mo na lang na sila ’yung mga kontrabida sa istorya ng buhay mo. Nga pala, sorry dahil dinala pa kita ro’n.” Pagsasalaysay niya at pagpapaumanhin na naunawaan ko naman.

“Noted ’yung mga sinabi mo tsaka hindi mo naman kailangang mag-sorry sa’kin dahil gusto ko rin namang sumama talaga sa’yo. Hindi dahil sa easy to get ako ha?” Sagot ko kaya napangiti siya.

“I like your principles in life, Allen. Nakakatuwa ka.” Aniya at ako naman ang ngumiti at itinapon ko sa basurahan ang hawak kong supot ng palamig.

“Ikaw din naman.” Sagot ko.

“Ako rin naman? What did you mean?” Aniya kaya napalunok ako saglit.

“I like your principles in life, too.” Pagkaklaro ko.

“Ahh. Kala ko ako ang like mo eh.” Diretsahan niyang sagot kaya nakaramdam ako ng pag-init ng tenga.

“Palabiro ka pala.” Kumento ko at sabay kaming natawa dahil sa sinabi ko.

“Palabiro pero pogi.” Aniya sabay pogi pose.

“Enough na. Pogi ka naman talaga. Walang pipigil.” Sagot ko kaya napangiti na naman siya. Kailan ba ’to titigil sa pagngiti?

“Kala ko kokontra ka eh.” Aniya at iyan na naman ang ngiti niya.

Sasagot na sana ako kaso bigla akong napadighay.

“Sorry,” pag-excuse ko dahil sa ginawa ko. Ang dami ko kasing nakain kanina.

“At least nabusog ka.” Aniya.

“Mukang cancelled ang dinner natin date natin. Busog na’ko eh.” Kumento ko kaya napakamot siya ng ulo.

“Muka nga. Bawi tayo next time.” Aniya kaya napatango ako.

“Sige. Next time.” Sagot ko.

Halos alas sais na nang maihatid niya ako sa labas ng dormitory at napakamot pa ako ng ulo nang guluhin niya bahagya ang buhok ko. Madali niya kasi iyong nagawa dahil matangkad siya.

“Next time uli, Allen. Nag-enjoy akong kasama ka.” Aniya.

“Salamat sa libre, tsaka sa time Kuya Dominic.” Pang-aasar ko sa kanya dahil kaka-nineteen niya lang pala. Kumpara sa akin na magse-seventeen pa lang.

“Kuya eh. Dominic na lang kasi,” ngumuso pa siya matapos niyang sabihin ’yon.

“Sige, Dominic.” Nakangiti kong sagot at kinawayan ko pa siya habang naglalakad papunta sa naka-park niyang motor.

Nang makaalis siya ay agad akong tumalikod para bumalik sa dormitory nang biglang sumulpot si Howard na matalim ang tingin sa akin.

“Boyfriend mo?” Tanong niya agad.

“Hindi. Tsaka gusto mo ’to, ’di ba?” Sagot ko pero mabigat iyon sa dibdib ko.

“Siguraduhin mo lang, Allen.” Aniya at hinalikan ako at pilit ko siyang itinutulak pero mas malakas siya sa akin kaya hindi na ako nagpumiglas.

Habol-hinga kami nang magbitaw ang aming mga labi at halos manlambot ako sa kahinaan ko. Ang rupok rupok ko.

“Pinapaalala ko lang sa’yo kung kanino ka, Allen.” Aniya kaya nasapak ko siya ng isa.

“Tang ina mo, Howard! Huwag mo’kong pagluraan ng ganito dahil hindi na ako natutuwa sa’yo. Sobrang gulo mo!” Natahimik siya bigla.

“Hindi ka makasagot kasi hindi ka marunong manindigan, Howard. ’Di ba gusto mo kaibigan mo lang ako? Kaya ayusin mo ’yang sarili mo! Umakto ka na kaibigan ko. At pwede ba, Howard. Patahimikin mo’ko kahit minsan?” Dagdag ko pa at halos mabakasan ng frustration ang boses ko dahil sobrang naguguluhan na ako sa kanya.

“Dahil ba ’yan sa kasama mo kanina? Ang bilis naman.” Natatawa niyang sagot kaya naiis ako lalo.

“Siguro.” Sagot ko bago ko siya talikuran pero piigilan niya ako.

“Allen, mahal mo’ko, ’di ba?” Tanong niya at kita ko sa mga mata niya ang sinseridad sa tanong niya pero iba ang sinasabi ng aksyon niya.

“Mahal kita pero gusto ko na lang sanang alisin ’tong nararamdaman ko sa’yo dahil ngayon sobrang nasasakal na’ko sa’yo.” Pumiyok ako.

“Sobrang gulo mo, Howard. Patahimikin mo na ang mundo ko kahit minsan lang, please.” At tuluyan nang pumaatak ang luha ko dahil sa frustration na idinudulot niya sa akin.

“Sorry,” aniya at hindi ko siya hinayaang hawakan ang muka ko dahil buong lakas ko siyang itinulak pero mas malakas siya sa akin at niyakap niya pa ako.

“Howard, bitawan mo’ko!” Singhal ko sa kanya pero hindi niya iyon ginawa.

Tuloy lang ako sa pag-aalma pero ilang minuto lang ay naramdaman ko ang pagpatak ng luha niya sa balikat ko at nagdala iyon ng confusion sa aking isip.

“Howard, ayusin mo naman ’yang actions mo. ’Yang sarili mo.. kahit MINSAN.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T WALONG BAHAGI

Note: Still kicking, guys? Konti na lang matatapos na’to. Sana mabasa ko ang comments niyo sa ibaba.

PART 28

Matapos ang komprontasyon namin na’yon ni Howard ay iniwasan ko na talaga siya ng tuluyan dahil hindi na healthy, lalo na sa part ko.

“Allen, baka naman may dahilan ’yung tao?” Ani Dustine na kamakailan ko lang pinansin dahil kay Kuya pilit kaming pinag-ayos dalawa.

“Sana sinasabi niya sa akin. Hindi ’yung ganito kami. Hindi magulo. Bakit ba laging ang kumplikado ng mga bagay pagdating sa’kin?” Wika ko at napakamot na lang sa ulo si Dustine.

“Hindi ko rin alam, Allen. Hindi mo malalaman hangga’t hindi mo siya tinatanong. Mag-usap kaya kayo?” Suhestiyon pa niya na nais ko pa ring pag-isipan.

Pero bakit parang kinakabahan na agad ako?

“Bahala na.” Sagot ko bago ako lumabas ng kwarto para maarawan man lang kahit araw ng Sabado ngayon.

Paglabas ko ng pinto ay nakita ko ang napakalaking ngiti ni Kuya na nakikipag-usap sa pamilyar na lalaki sa akin. Iyon ay walang iba kundi si Dominic na botong-boto siya para sa akin.

“Allen!” Bati ni Dominic nang makita ako at agad siyang lumapit sa akin at inirapan ko naman ang nakangiting si Kuya.

“Dominic, anong ginagawa mo rito?” Tanong ko sa kaniya.

“Nagpapatulong sa kuya mo tsaka bibisitahin ka rin.” Diretsahan niyang sagot sa akin at ngumiti ako ng mapakla.

“Salamat sa pagbisita! Tapusin mo na muna ’yang ginagawa mo. May aasikasuhin lang ako saglit,” sagot ko at sumang-ayon naman siya dahil marami-raming template pa ang dapat niyang tapusin.

Nang matapos ang aming usapan ay dumiretso ako sa unang palapag kung nasaan ang kwarto nina Howard at Drake dahil nais kong makausap si Howard ng personal para alamin ang reason niya kung bakit niya ako ginaganito. Sa kasamaang palad ay si Drake lamang ang naabutan ko sa kanilang silid na nagkukutingting ng cellphone.

“Si Howard? Nasa banyo ba siya?” Magkasunod na tanong ko at pinagmasdan ang kama ni Howard na maayos.

“Umuwi sa kanila eh.” Alanganin niyang sagot dahil nakita ko sa kaniyang kilos at mga mata na hindi siya nagsasabi ng totoo.

“Drake ’yung totoo, nasaan si Howard?” Pag-uulit ko.

“Eh kasi..” lumunok muna siya.

“Kasi ano, Drake!?” napasigaw na ako dahil sa kagustuhan kong makakuha ng sagot.

“Basta kumalma ka muna, ha?” Aniya at huminga ako ng malalim bago nagsalita.

“Kung ano man ’yan, Drake, sabihin mo na para kumalma ako.”

Tumango rin siya at tinapik ako sa braso.

“Alam ko lahat ng mayroon sa inyo ni Howard before at hanggang ngayon alam kong mahal niyo ang isa’t-isa at walang issue sa akin ’yon. Nakita ko kung paano kayo nag-struggle na dalawa at sorry, Allen. Wala ka ng magagawa this time.” Malungkot ang pagkakasalaysay niya no’n kaya lalo akong naguluhan.

“Anong ibig mong sabihin, Drake?” Pag-uulit ko.

“Nasa hospital ngayon si Howard..” tumitig kami sa isa’t-isa.

“Bakit? Anong nangyari kay Howard? Sabihin mo sa’kin, Drake!” Halos maluha-luha na ako sa pagtatanong kaya pinakalma niya ako gamit ang kamay niya. Hinaplos niya ang likod ko at nagulat ako sa sumunod niyang sinabi.

“Nabuntis niya talaga si Lora noong 4th year high school tayo at hindi totoong nasa ibang bansa si Lora.“Halos manlambot ang tuhod ko sa panimula niya.

“At wala si Howard ngayon dahil binabantayan niya ang mag-ina niya. Nanganak na si Lora.” Aniya at tuluyan na akong lumuha. Nasalampak ako sa sarili kong mga tuhod at halos hindi ko alam ang dapat kong gawin. Kasabay ng pag-agos ng aking mga luha ang pagragasa ng mga alaala namin noon at hindi ko rin maiwasang kwestiyunin ang aking sarili dahil napakadali sa kaniyang paikutin ako. Bakit napakadali sa kaniyang magsinungaling?

“Allen, tahan na.” Pag-aalo ni Drake pero tinanggal ko ang kamay niya.

“Drake, sana noon mo pa sinabi para hindi ganito kasakit!” At naitulak ko siya pero hindi siya lumaban.

“Hindi ko rin kasi alam kung paano kukuha ng tiyempo para sa sabihin sa’yo lahat.” Aniya.

“Ang unfair niyong dalawa! Akala ko ba kaibigan kita? Bakit ginaganito niyo ’ko? Bakit ang hilig hilig niyo akong paglaruan? Masaya ba?” Wika ko habang umaagos ang luha sa aking mga mata.

“Allen, sorry.” Aniya at tumango ako.

“Dalin mo’ko sa kanila. Promise, hindi ako manggugulo.” Pagsusumamo ko sa kanya kaya napalunok siya ng malaki bago ako patayuin dahil napalunod na ako sa tabi niya.

“Basta ’wag kang gagawa ng bagay na hindi maganda, Allen, ha? May tiwala ako sa’yo.” Aniya at um-oo naman ako dahil hindi ako matatahimik hangga’t hindi nakikita ng dalawang mga mata ko ang totoo.

**

Sakay ng pampasaherong taxi ay bumaba kami sa harap ng isang pribadong hospital kung saan nanganak si Lora. Pagbabang-pagbaba namin ng sasakyan ay halos manlamig ako at bumibigat din ang aking paghinga dahil hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko kapag nakita ko si Lora, Howard at ang bata.

“Allen, tara na sa loob.” Ang sabi ni Drake na umakbay pa sa akin.

“Kalma lang, insan, ha?” Ani Dustine na hinawakan pa ang kamay ko. Isinama na rin namin siya dahil nais niya ring bisitahin si Lora at ang baby nito.

“Oo naman!” At ngumiti ako. “Mas tensiyonado pa kayo sa’kin eh,” dagdag ko at nagpakita rin ako ng pekeng ngiti na alam kong ramdmam nila.

Nang makapasok kami sa loob ay lalong nanlamig ang kamay ko lalo na nang magsimula na kaming lumakad papasok sa pasilyong kinaroroonan ni Lora.

Ilang malalaking hakbang ang ginawa ko, tanda na sobrang kinakabahan ako lalo na nang makita ko sa labas ng pintuan si Howard. Alam kong napansin niya kami na papalapit kaya nang magtama ang mga mata namin ay nanlumo ako. Sana siya rin.

“Pre, congrats!” Ani Drake na sinundan naman ni Dustine at siyempre ay ako na namumuo na ang luha sa gilid ng mga mata.

“Salamat!” Aniya at tumango kami. Hudyat na nais naming pumasok sa loob.

“Nasa loob pa sila Mommy at Daddy pero kung gusto niyo na talagang pumasok ay tara na.” Paanyaya niya na alam kong hindi madali sa kaniya.

At ganoon na nga ang aming ginawa. Pagbukas na pagbukas namin ng pinto ay bumungad sa amin ang nakahigang si Lora at nasa gilid niya ang kaniyang baby habang masayang nagkekwentuhan ang mga magulang nila. Malaki ang naturang silid dahil mayaman din naman sina Howard at talaga namang masayang-masaya silang masilayan ang kanilang apo.

“Magandang tanghali po!” Sabay-sabay naming bati at nakakatuwa lamang dahil nasilayan ko ang anak ni Howard at nabuhat ko pa ito ng mabilis nang hindi pumapatak ang luha sa aking mga mata.

“Naunahan na kayo ng tropa niyo. Kayo, kailan kayo?” Biro ng Daddy ni Howard na kamukang-kamuka niya. Bilang tugon ay tumawa kami.

“Pass, Tito. Tsaka na kami kapag mga guro na kami,” sagot ni Draka at ganoon na lamang din ang peke naming mga tawa.

Matapos ang ilang minuto ay muli akong napatitig sa muka ni Lora at nang kanilang anak na si Baby Russel na isinunod sa pangalan ng Daddy ni Howard.

“Lora, kumusta ka?” Tanong ko sa kaniya. Hindi ko magawang magalit dahil wala naman akong karapatan kaya idinaan ko na lang sa pakikipag-usap.

“Medyo nanghihina pero dahil kay baby Ruscel, nagiging malakas ako.” Aniya at lumabas ang ngiti sa kaniyang mukha. Hudyat din iyon ng aking pagsuko.

“Congrats sa inyong dalawa ni Howard, ha? Sana ay mahalin at alagaan niyo ng ayos si Baby Ruscel.” Sagot ko at um-oo naman siya. At bago pa bumagsak ang mga luha sa aking mga mata ay nagpaalam na kami dahil wala na kaming espasyo para sa lugar na ito, lalo na ako sa puso ni Howard.

Paglabas namin ng naturang silid ay hinawakan ni Howard ang kamay ko at hinila niya ako kung saan at hindi naman sumunod si Drake at Dustine, bagkus ay nag-thumbs up pa silang dalawa habang papalayo kami.

Dinala ako ni Howard sa rooftop nang naturang hospital. Buti na lamang talaga at makapal ang ulap sa kalangitan kung kaya’t hindi mainit.

“May sasabihin ka ba, Howard?” At pumiyok pa ako sa pagkakasabi ko noon dahil sa bigat ng aking dibdib na kanina ko pa pinipigilang bumuhos.

“Allen, sorry.” Aniya kaya naluha na lang ako. Sa dami ba naman ng kasalanan niya sa akin, ilang beses ko na siyang napatawad at siguro, sa pagkakataong ito, ipagkakait ko muna iyon sa kaniya.

“Sorry din, Howard pero hindi pa kita kayang patawarin sa ngayon,” simula ko at napakapit ako sa balikat niya. “Alam mong mahal na mahal kita, Howard, noon pa. Mahal na mahal na halos kahit ilang beses mo na akong ginagago pinapatawad pa rin kita. Haha. Kasi nga mahal kita eh. Kahit na napaka-unfair mo. Kahit na napaka-irrelavant mo. Kahit na pakiramdam ko ginamit mo lang ako, mahal pa rin kita. Pero sa pagkakataong ’to, Howard, I am finally letting you go.” At tuluyan na akong umiyak ng todo. Hindi kasi ako nagtira sa sarili ko kaya siguro ganito. Sobrang sakit.

“Allen, sorry. Kahit lumuhod ako ng paulit-ulit sa harap mo gagawin ko mapatawad mo lang ako. I am a jerk. Ginago kita. Ginago ko tayo. Wala ka namang ginawa kundi mahalin ako pero ginago pa rin kita. Kung pwede ko lang ibalik ang nakaraan, baka naitama ko ang lahat. Pero hindi ko na kayang gawin ’yon ngayon. I have Russel. Kailangan ako ng anak ko. Kailangan kong magpakatatay sa anak ko kaya, sorry, Allen. Baka hindi ito ang tamang pahina ng libro para sa ating dalawa.” Aniya kaya naman hawak ang aking necklace na may palawit na singsing ay hinubad ko iyon at iniabot sa kaniya.

“Sige na, Howard. Magpakatatay ka na. Malaya ka na.” Sabi ko bago ko siya tuluyang iwan pero hinatak niya ako pabalik at mabilis na mabilis niya akong hinalikan kaya lalo akong napaiyak. Ito na yata ang huling halik na makukuha ko mula sa kaniya.

“Howard, I love you! Mahal na mahal kita. Hanggang sa muli?” Sabi ko at ibinalik niya sa aking ang kwintas na iniabot ko kanina sa kaniya.

“Bigay ko ’yan sa’yo. Mahal na mahal din kita!” Aniya at marahil iyon na ang pinakamasakit na pag-uusap at pamamaalam namin sa isa’t-isa.

Mahal na mahal namin ang isa’t-isa pero hindi pwedeng maging kami. Iyon ang isang bagay na palagi kong naiisip kapag dinadalaw ako ng pag-ibig na nagbigay sa akin ng saya kahit minsan.

Itutuloy..

IKA-DALAWAMPU’T SIYAM NA BAHAGI

Our beloved main lead: Thiradon Supphaphanphinyo as Allen Legaspi

Enjoy reading!

Part 29

Matapos ang naturang araw ay walang gabi na hindi ako umiiyak. Wala ring paglagyan ang kwestyon sa aking isipan at simula rin nang araw na ’yon ay hindi ko na nakita sa campus si Howard. Lahat ng impormasyon tungkol sa kaniya ay hindi ko na inuunawa dahil mas nag-focus ako sa pag-aaral ko.

Ilang taon na rin pala ang lumipas simula nang mamaalam kami sa isa’t-isa pero ’yung sakit na dulot no’n ay nandito pa rin sa aking dibdib. Parang kailan lang nangayari ang lahat hanggang sa isang araw, nagising na lang ako na kaya ko ng wala siya sa buhay ko.

Iba pala ’yung sarap kapag hindi mo na siya inaalala pa. Pero gayo’n pa man ay may isang bahagi ng puso at isipan ko na umaasa na baka sa dulo ay kami talaga. Pero hindi nga pala tayo nabubuhay sa ilusyon lamang dahil isang araw habang naghahanda kami para sa aming final ng aming teaching  demo ay may natanggap kaming invitation card mula kay Howard at Lora. Ikakasal na pala ang dalawa. Mabuti naman kung ganoon.

“Best man.” Iyon ang nabasa ni Dustine sa aking hawak na invitation card at inagaw naman iyon ni Drake na boyfriend na pala ni Drake first year palang kami.

“Best man? Legit ba ’to?” Tanong ni Drake at tumingin pa siya sa akin bago niya muling binasa ang nakasulat sa naturang card.

“Tang ina si Howard, eh. Gago!” Bulalas ni Dustine habang ako naman ay nakatungo lamang sa aking kinauupuan. Hindi ko rin kasi alam kung ano ang nais niya mula sa akin at kung bakit niya ako ginaganito. Sa dami ng pwedeng maging best man, bakit ako pa?

“Hayaan niyo na. Doon siya masaya eh.” At nagpigil ako ng emosyon. Sa loob ng halos mag-aapat na taon na nawala si Howard, ’yon ata ang pinakanaging talento ko. Ang magtago ng nararamdaman.

“Hayaan? Okay ka lang ba, Allen? Sinaktan ka ni Howard noon, at alam kong hindi magiging madali sa’yo lahat kapag tinaggap mo ’yun pagiging best man sa kasal niya tsaka ano na lang iisipin ni Dominic niyan?” Ani Dustine kaya napatawa ako ng mahina.

“Anong nakakatawa ro’n, Allen?” Tanong uli ni Dustine.

“Sabi ko naman sa inyo, ’di ba na okay na ako? H’wag kayong masyadong overacting na dalawa lalo na’t hindi naman kayo iniwan. Hindi naman kayo ako kaya ikalma niyo ’yang mga sarili niyo. Si Howard ’yun. Kaibigan natin ’yon.” Sabi ko at iniwan ko silang dalawa na nakatanga ro’n habang ako naman ay napaakayat na lang sa rooftop kung saan ko inilabas ang kwintas na bigay sa akin ni Howard noon at maagi kong binalikan ang naturang alaala.

(From part 14)

Ilang kwentuhan pa ang naganap at napagpasyahan na dito na matulog si Drake at Howard dahil delikado ng bumiyahe ng gabi at wala namang kaso

sa akin iyon. Nasa ganoong estado ako nang pag-iisip nang hilahin ako ni Howard palayo sa aming bahay.

“Sa’n tayo pupunta?” Tanong ko sa kanya nang makalabas kami ng bahay at hindi naman agad siya sumagot.

“Basta ka.” Sabi niya at hindi ko alam ang ibig sabihin niyon basta sinunod ko na lang ang kaniyang gusto hanggang sa tumigil kami sa tapat ng isang puno kung saan hindi kami matatanaw ng kahit na sino mula sa aming bahay.

“Ba’t tayo nandito?” Ang tanong ko sa kanya at nagulat ako nang magsalita siya.

“Sorry kung dinala kita rito at sorry kung napaiyak pa kita kahapon at sorry dahil naaksidente ka pa. Ang totoo niyan, wala sa plano ang paiyakin

ka pero kumagat na ako dahil gusto nga namin na magtampo ka para mas ma-miss mo kami at sinadya ko ring ipabasa sa’yo ang convo namin ni Drake. Kung alam ko lang na maaaksidente ka at mapipilayan pa sa kaliwang braso ay hindi ko na lang pinabasa sa’yo ang gawa-gawa lang namin na message

ni Drake. Sorry talaga, Allen. Sana hindi ka na galit. Sorry.“ Nagsusumamo pa siya at ramdam ko ang sinseridad sa kaniyang boses kaya naman tinapik

ko siya sa kaniyang balikat.

“Kalma. Ako lang ’to kaya no need to worry. Ang mahalaga ay ligtas ako at masaya ang naging birthday ko. Salamat sa inyo ni Drake. Ngayon lang

ako nag-birthday ng maraming bisita sa bahay. Sobrang saya ko. Tsaka hindi na ako galit sa inyo dahil narinig ko na lahat ng gusto kong marinig.“ Sabi ko at ngumiti ako ng malawak.

“Talikod ka.” Sabi niya kaya napatanong ako.

“Bakit?”

“Basta tumalikod ka na lang.” Aniya at wala naman akong nagawa kundi ang tumalikod.

Mayamaya lamang ay lumapit siya sa aking likuran at amoy ko ang bango niya na amoy binatang lalaki na natural na natural. At muli siyang kumilos at may isinuot siya sa aking leeg at alam ko na kung ano iyon. Necklace iyon at may palawit pa iyong singsing.

“Sana nagustuhan mo.” Aniya nang humarap ako sa kanya at ngumit ako ng sobrang laki. Magsasalita pa sana ako pero nauna na siya.

“Gusto kong ingatan mo ’yan, Allen, ha?” Aniya at tumango naman ako. “Niregalo ko ’yan sa’yo para maalala mo na minsan sa buhay mo ay may Howard na nagmahal sa’yo bilang kaibigan mo at kahit nasaan ka man ay sana laging mong iisipin na nandito lang ako.” Malaman niyang paalala at hindi ako agad nakasagot dahil hinalikan niya ako sa labi at hindi gaya noong nasa ilog kami, ngayon ay hindi na dahil lang sa mga salitang hindi sinasadya.

Napasandal ako sa puno dahil sa ginawa niya at tila ba nanlambot ang aking tuhod at hindi ko alam kung bakit may kung ano sa dibdib ko ang nabuksan dahil sa halik niyang iyon.

Matapos kong maalala ang naturang kaganapan sa aming nakaraan at ang kwento sa likod ng necklace na iniingatan ko at napangiti ako mapakla dahil nabola niya ako noon ng ganoon.

“Howard, ano na namang pakulo mo ngayon?” Tanong ko sa necklace na hawak ko at nakakatawa dahil nakagawian ko na itong kausapin lalo na kapag nami-miss ko siya.

“Best man?” At mula sa tawa ay pinilit kong pakalmahin ang aking sarili kaya naman naglabas ako ng lighter at yosi. Pampakalma. Nakagawian ko na rin kasing magyosi simula noong second sem ng second year namin ngayong college. Hindi naman sa inaaraw-araw ko dahil minsan lang sa isang linggo kung magyosi ako pero baka mapadalas iyon dahil kay Howard. Ang laki pa rin ng epekto ng lalaking ’yon sa buhay ko hanggang ngayon eh.

“Tang ina naman, Howard eh!” Na-frustrate na ako ng tuluyan habang nakatanaw mula sa kung saan.

“Miss na kita!” Bulalas ko pero hindi iyon ganoon kalakas. Sapat lang para marinig ko.

“Allen, tama na nga ’yan!” Ani Drake at inagaw pa niya ang hawak kong sigarilyo.

“Malapit na tayong maging teacher, Allen. Hindi magandang tingnan para sa top student ng college natin at sa isang future educator na gaya mo ang manigarilyo. Suportado ka namin sa pagpapanggap mong wala lang sa’yo ’yung  invitation ni Howard pero hindi ko kayang i-tolerate kang nagbibisyo. Allen, kailan ba kita huling nakitang ngumiti ng totoo? Almost four years na rin ’yon. One month na lang, ga-graduate na tayo. Sana makita ko uli ’yong ngiting ’yon mula sa’yo.” Aniya kaya nanlambot ako pero ayoko ng umiyak sa harap nila.

“Joke ba ako kay Howard?” Tanong ko out of nowhere kay Drake na nakakunot ang noo.

“Pwede ka namang tumanggi kahit anong oras. Huwag mong sakalin ang sarili mo. Hindi ’yon healthy.” Aniya at napaisip din naman ako. Pero kapag ginawa ko iyon ay magmumuka akong bitter.

“Bahala na.” Sagot ko.

“Basta ingatan mo ang sarili mo, Allen. We’re not getting any younger.” Aniya at iniwan na niya akong mag-isa dito sa itaas.

–

Final teaching demonstration ko sa isang public high school kung saan kasama ko sina Drake at Dustine. Lahat kami ay abala-abala sa pag-aasikaso ng mga visual aids namin at isa na ata ito sa mga pinakamemorableng araw ng mga Education students na gaya namin.

“Kalma lang, Drake at Dustine. Kaya natin ’to!” Sabi ko dahil confident ako sa mga batang handle ko.

“Kami rin naman pero talagang nakakabahala dahil may mga observer na mga prof natin. Baka ibagsak tayo.” Negatibong pahayag ni Drake na isang Araling Panlipunan o Social Science Major student.

“Kalma lang!” Ani Dustine sa nobyo at hinalikan pa niya ito sa kamay dahil sa aming tatlo ay si Drake talaga ang pinakakinakabahan pero ramdam ko na si Dustine ay ganoon din.

“Araling Panlipuna at Science major tapos kabado? Wala na.” Pang-aasar ko sa kanila dalawa para naman tumaas ang morale at tiwala nila sa sarili nila.

“Aba! Kaming mga Social Science Major ay mga pogi at wala sa bukabularyo namin ang pagiging weak.” Ani Drake na pinapalakas ang sarili niyang loob.

“Social Science lang? Kami ring mga BioSci major din syempre!” Dagdag ni Dustine ayaw magpatalo sa nobyo.

“Kung gano’n, tara na!” Sabi ko at dinala namin ang aming mga sari-sariling bag na may lamang laptop at ganoon din ang aming mga visual aids.

Madaling-madali pa sa alas otso ko inayos ang mga visuals na inihanda ko sa unahan at halos lahat ng mga estudyante ko ay tentative sa pakikinig at nakiki-cooperate din sila sa discussion kaya naman napuri ako ng aking mga professor.

“That’s all for today, class! Thank you!” Sabi ko at nagpalakpakan ang lahat maging sina Dustine at Drake na busy sa pagkuha ng larawan sa ginagawa ko para sa documentation.

Flawless ang naging final teaching demo ko at nakatanggap ako ng markang 97.45 kung kaya’t hinusayan din ni Dustine at lalo na si Drake na ipinaksa o isiningit ang LGBT sa kaniyang discussion na pinuri rin ng aming mga adviser at professor. At dahil bet si Drake ng mga estudyante ay talaga namang maingay at continuous ang kaniyang interaction lalo na sa mga babae at binabae ng klasen handle niya. Huling nag-demo si Dustine na halos katuwaan ng mga bata dahil naisisingit niya pa ang kaniyang mga jokes sa gitna ng kaniyang pagdi-discuss.

Palakpakan ang high school faculty sa amin dahil sa markang nakuha naming tatlo. 97.45 sa akin, 95 kay Dustine at 94.50 naman kay Drake. Siyempre ay hindi nakaligtas sa amin ang aming mga estudyante na pinameryenda namin ng ikabubusog nila. Sa kabilang banda ay talaga namang nakakalungkot dahil ito na ang aming huling araw bilang mga student-teachers. Malungkot man ay baon naman namin sa aming mga isipan ang alaalang minsan namin silang tinuruan.

“Sana nandito rin si Howard, ’no? Pangarap lang natin ’to noon eh. Ngayon, isang buwan na lang ga-graduate na tayo.” Wika ni Drake na naging madaldal na rin dahil sa nobyo niyang madaldal din.

Pero paano nga kaya kung nandito rin si Howard? Napaisip din ako.

“Ano ka ba, syempre, malabo ’yon dahil iniwan na nga tayo no’ng lokong ’yon!” Wika naman ni Dustine na alam kong gusto lang ibahin ang mood.

“Matalino ’yon kaya sigurado ako na okay lang ’yong lokong ’yon. Nakaya nga akong iwang mag-isa eh, malamang ay masaya ’yon ngayon kaya ’wag niyo ng isiping maibabalik pa natin ang kahapon.” Kumento ko at hindi na sila nagsalita pa.

**

Nang hapon ding ’yon ay naisipan kong dalawin si Dominic sa kaniyang inuupahang bahay at pagdating ko ro’n ay wala pa siya kaya gaya ang duplicate key ay binuksan ko iyon ay ipinagluto ko siya ng paborito niyang Adobo. Marahil ay pagod iyon sa site kung saan siya nagtatrabaho bilang engineer gaya ng kuya ko. Isa at kalahating taon na kami ni Dominic at wala kami halos naging masamang alaalang dalawa at halos napakaswerte ko sa kaniya dahil lagi niyang ipinaparamdam sa akin kung gaano niya ako kamahal at kung gaano siya kaswerte sa akin.

“Sana magustuhan ’to ni Dominic.” Nakangiti kong bulong sa hangin at napatingin ako sa orasan na nakasabit sa dingding.

Ilang minuto pa akong naghintay hanggang sa naisipan kong magtago para isurpresa siya dahil monthsary na namin bukas ngunit ako pala ang nasurpresa dahil kitang-kita ng dalawa kong mga mata kung paano siya makipaghalikan sa isang lalaking kagaya rin ng uniporme niya. Pinanood ko lang silang dalawa at palihim akong umiiyak habang nakatakip ang isang kamay ko sa aking bibig.

Ang sarap ko sigurong paglaruan.

Mula sa gilid ng refrigerator niya ay minabuti kong pinusan ang luhang pumapatak sa aking mga mata at nagpanggap na galing ako sa banyo. Binuksan ko pa ng malakas ang gripo bago ako nagbuhos para may gawin siya. Para paglabas ko ng pintuan ay maalarma siya at baka maabutan ko naman silang nag-uusap na lang.

At ganoon na nga ang ginawa ko. Ibinalot ko ang tuwalya sa aking katawan at lumabas ako ng banyo at nakita ko siyang papalapit sa akin.

“Babe, nand’yan ka na pala!” Bati ko at nakita kong wala na siyang kasama.

“Kanina ka pa ba?” Aniya at lumapit siya sa akin para bigyan ako ng yakap at mabilis na halik.

Paano niya nagagawang halikan ako sa labi gayong nakita kong may kahalikan siya kaninang iba?

“Hindi naman masyado. Naisipan ko lang na bisitahin ka para ipagluto ka ng paborito mong adobo.” Sabi ko at niyakap niya pa ako lalo kaya naman nakiliti ako sa ginawa niya.

“Magbibihis lang ako.” Sabi ko sa kanya at hinayaan niya na akong magbihis ng mabilis.

“Balita ko successful ang final demo mo?” Aniya nang magkaharap kami sa mesa para kumain. Ang kalma naman niya, parang hindi nagloloko.

“Ahh. Naibalita na pala sa’yo ni Kuya Luis.” Tatawa-tawa kong sagot at ilang saglit lang ay may narinig akong kumatok. Marahil ay si Kuya iyon. Sinend ko kasi ang picture ni Dominic na may kahalikan.

“Oh Luis?” Gulat na bungad ni Dominic nang bumungad sa kaniya si Kuya kasama ang lalaking kahalikan niya kanina. Iyon pa lamang ang nasasabi ni Dominic ay nasuntok na siya ng isa ni Kuya at napansin ko ang muka ng kasama niya. Putok ang labi at sira ang ilang botones.

“Niligawan mo ang kapatid ko tapos gagaguhin mo, Dominic?” Galit na sigaw ni Kuya at hindi na nakaimik si Dominic at nagmamakaawang tingin ang ipinukaw nito sa akin kaya umiwas ako.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo, Luis.” Pagpapalusot niya bagamat nakayuko na lang ang pobreng kasama niya kanina.

“Huwag mo ng lokohin ang sarili mo. Niloko mo ang kapatid ko kaya tara na, Allen!” Asik ni kuya at hinila niya ako papalapit sa kaniya. Madali niya iyong nagawa dahil nasa higit anim na talampakan siya kumpara sa akin.

“Allen, ano ’to?” Tanong ni Dominic kaya umiling ako sa kanya.

“Ayoko na, Dominic. Hindi ko alam kung anong dapat kong sabihin pero nasasaktan ako. Akala ko okay ka eh. Sinayang mo lang lahat ng effort mo kasi ikaw ’tong nagloko.” Blangko ang ekspresyon ko nang sabihin ko iyon sa kanya.

“Allen, tama na ’yan.” Ani kuya at nagtangka pa sanang lumapit sa amin si Dominic pero hindi na niya nagawa dahil kay Kuya. Dala ang aking mga gamit ay bigla akong napatawa at bumuhos ang luha ko sa balikat ni Kuya habang sinasabi sa isip ko ang katagang “wala bang magmamahal sa’kin ng tapat kahit MINSAN?”

ITUTULOY…

IKA-TATLUMPONG BAHAGI

Note: Here’s a confusing par

t

for everyone. Enjoy reading!

Part 30

ALLEN

Matapos ang naturang tagpo ay dumiretso kami ni Kuya sa dormitory at inihabilin niya ako sa nag-aalalang si Drake at Dustine.

“Kahit anong mangyari, huwag niyong papalapitin si Dominic kay Allen, ha?” Iyon ang bilin niya at kalmado ko lang siyang sinagot ng pabalang.

“Bakit naman? Okay lang naman ako. Tsaka, Kuya, hayaan mo muna ako ngayon, pwede ba? Huwag mo na muna akong pakialaman! Malaki na’ko!” Napasigaw na ako dahil sa naghalo-halong emosyon sa loob ko na kanina ko pa gustong ilabas at kay Kuya ko iyon naibunton. Ilang segundo lang ang lumipas ay dumapo ang kamao niya sa tiyan ko. Binigwasan niya ako ng isa kaya napayuko dahil sa sakit at hindi pa ro’n natapos ang ginawa niya dahil hinawakan niya ang aking kwelyo na ikinaalarma ni Drake at Dustine. Sa tanang buhay ko ay ngayon lang ako sinaktan ni Kuya ng pisikal pero wala sa akin ’yon dahil parang namamanhid ang buong katawan ko at gusto ko munang maglaho kahit saglit.

“Kuya Luis, tama na ’yan! Nasasaktan na si Allen,” ani Dustine at pinipilit niyang alisin ang pagkakahawak ni Kuya sa aking kwelyo.

“Allen, pwede bang makinig ka sa’kin this time? Bilang kuya mo, concern ako sa’yo, alam mo ’yan. Kung puro puso ang papaganahin mo, lagi ka na lang matatalo. Huwag mong subukan suwayin ako, Allen, ha? Makakarating kay Nanay at Tatay ang nangyayari sa’yo kapag sinuway mo ako. Alam kong niloko ka ni Dominic kaya bilang kuya mo, hayaan mong ako ang gumawa ng hakbang para sa’yo.” Aniya kaya biglang natigilan si Drake at Dustine at nagbalikan sila ng tingin patungo sa akin.

“Tang ina talagang Dominic ’yon!” Bulalas ng nag-iinit na si Drake.

“Allen, tama si Kuya Luis. Sumunod ka na lang.” Biglang nag-iba ang kaniyang stand ngayon dahil sa nalaman niya.

“Sige. Pagod na ako. Gusto ko munang magpahinga,” singit ko at nagsimula akong maglakad papasok sa aming silid at nang isara ko ang pintuan ay doon na nagsimulang bumuhos lahat sa aking isipan. Iyak lamang ako ng iyak at nang mapasigaw ako ay naramdaman kong tumabi sa akin si Dustine.

“Anong kasalanan ko? Bakit lagi akong sinasaktan ng ganito?” Tanong ko kay Dustine na nakaupo lamang sa aking tabi habang hinahaplos-haplos ang aking likuran.

“Hindi ko rin alam, Allen. Pero mas maganda na ’yong ikaw ang naloko kaysa ikaw ’yung nanloko.” Aniya kaya napapikit na lamang ako saglit at napahinga ako ng malalim dahil sa sanabi niya.

“Pangit ba’ko, Dustine?” Tanong ko sa kanya at tinawanan niya pa ako.

“Hindi, syempre!” Sagot niya.

“Ba’t ako niloloko kung ganoon? Pangalawang beses na’to. Sobrang sakit na, Dustine.” Sabi ko habang nakahawak sa dibdib ko.

“Hindi rin alam, Allen eh. Basta ang alam ko, nasasaktan tayo dahil nagmamahal lang tayo ng totoo. Tsaka saang parte ka ba nasasaktan? ’Yung niloko ka ni Dominic oh ’yung ginago ka ni Howard?” Tanong niya na gumulo sa aking isipan.

“Bakit mo naitanong ’yan?” Tanong ko.

“Pakiramdam ko kasi okay lang na nagloko si Dominic kaysa malaman niyang hindi mo siya ganoong kamahal.” Aniya kaya nanlaki lalo ang mga mata ko dahil sa sinabi niya.

“Anong sinasabi mong hindi ko mahal si Dominic? Anong alam mo sa nararamdaman ko?” Prangka kong tanong sa kanya.

“Kalma lang, Allen.” Wika niya.

“Paano ako kakalma eh nakakagago ka?!” Singhal ko.

“Siguro nagagalit ka kasi hindi ma matanggap na totoo ’yung mga sinasabi ko? Minsan maging totoo ka rin sa sarili mo. Alam kong nasasaktan ka dahil niloko ka ni Dominic pero, ’di ba mas masakit kung siya ’yong makaalam na niloloko mo siya?” Hindi na ako nakapagtimpi at nasuntok ko na siya ng isa at hindi siya nagpatinag dahil sinuntok niya ako pabalik at nagpagulong-gulong kami sa sahig at biglang pumasok si Drake at inawat kaming dalawa.

“Tang ina mo, Dustine! Gago ka!” Asik ko at sumagot siya pabalik.

“At least totoo ako sa nararamdaman ko. Hindi kagaya mo.” Aniya at susuntukin ko pa sana siya ng isa nang bigla akong harangan ni Drake.

“Tama na, Allen. Akala ko nag-uusap lang kayo pero bakit parang kung hindi pa ako pumasok, magpapatayan na kayo? Anong mayroon?” Tanong niya sa aming dalawa ni Dustine.

“Wala. Huwag mo kaming intindihin. Away magpinsan lang ’to.” Ani Dustine at hindi ko alam kung bakit ako nanlambot na lamang bigla at walang salitang gustong lumabas sa bibig ko.

DOMINIC’S POINT OF VIEW

“Dominic, sorry.” Ani Luis na nakatabi sa akin sa sofa habang hawak ang isang bote ng beer na kanina pa niya tinitingnan.

“Okay lang ’yon. Basta para kay Allen.” Sagot ko sa pagso-sorry niya. Hindi ko naman talaga gustong saktan si Allen pero kailangan naming gawin ’yon para sa ikakasaya niya. Bigla ko tuloy naalala kung gaano siya kasaya habang ipinagluluto niya ako ng adobo habang hinihintay ang pag-uwi ko.

“ Sigurado ka na ba sa desisyon mo, Dominic?“ Nag-aalalang tanong ni Marlon.

“Oo.” Sagot ko bagamat sasabog na ako sa bigat ng dibdib ko. Mahal ko si Allen at alam kong ito ang kailangan niya. Kailangan niyang hanapin ang sarili niya at sa palagay ko ay hindi ko iyon kayang ibigay sa kaniya. Oo nga’t napapasaya ko siya at napapangiti ko siya pero kada titingnan ko siya sa kaniyang mga mata ay parang may kulang.

Matapos kong sumang-ayon ay agad ko siyang niyaya papasok sa bahay at nakita kong nagtago sa likod ng refrigerator si Allen habang nakatingin sa amin ni Marlon na nagpapanggap na naghahalikan bagama’t anggulo lamang iyon.

Hindi ko alam kung ano pang bigat ng dibdib ang bibigat pa sa dibdib ko pero hindi ko alam kung paano ko pa siya haharapin.

Dala ang luha na pilit kong itinatago ay mabilis kong pinalabas si Marlon ng bahay dahil alam kong nagpanggap si Allen na hindi niya kami nakita imbes na sugurin niya kaming dalawa. Iba rin si Allen, talaga.

“Babe, nand’yan ka na pala!” Aniya nang makalabas siya sa banyo ng nakatapis lang ng tuwalya.

“Kanina ka pa ba?” Sabi ko at lumapit ako sa kanya para bigyan siya ng yakap at mabilis na halik at ang kahilingan na sana ay maging masaya na siya ng totoo.

“Hindi naman masyado. Naisipan ko lang na bisitahin ka para ipagluto ka ng paborito mong adobo.” Sabi niya at niyakap ko siya

dahil doon.

“Magbibihis lang ako.” Dagdag niya at saka nagbihis.

“Balita ko successful ang final demo mo?” sabi ko nang magkaharap kami sa mesa para kumain. Kalmado lang ako para mag-isip pa siya na niloko ko siya.

“Ahh. Naibalita na pala sa’yo ni Kuya Luis.” Tatawa-tawa niyang sagot at ilang saglit lang ay may narinig kaming kumatok. Marahil ay si Luis iyon. Sinend-an daw kasi siya ng picture ni Allen kung saan kahalikan ko si Marlon.

“Oh Luis?” Pekeng pagkagulat na bungad ko kay Luis nang bumungad siya sa aming harapan kasama si Marlon. Iyon pa lamang ang nasasabi ko ay nasuntok na agad ako sa mukha ni Luis na ikinaputok ng aking labi at ikinasira ng aking botones.

“Niligawan mo ang kapatid ko tapos gagaguhin mo, Dominic?” Galit na sigaw ni Luis at hindi na ako nakaimik at nagmamakaawang tingin ang ipinukaw ko kay Allen at umiwas siya ng tingin.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo, Luis.” Pagpapalusot ko habang nakakuyom ang aking mga kamao dahil konting-konti na lang ay bibigay na rin ako.

“Huwag mo ng lokohin ang sarili mo. Niloko mo ang kapatid ko kaya tara na, Allen!” Ani Luis at hinila niya si Allen papalapit sa kaniya. Madali niya iyong nagawa at napalunok ako ng malaki.

“Allen, ano ’to?” Tanong ni ko at nadurog ako sa sunod niyang binitiwang mga salita.

“Ayoko na, Dominic. Hindi ko alam kung anong dapat kong sabihin pero nasasaktan ako. Akala ko okay ka eh. Sinayang mo lang lahat ng effort mo kasi ikaw ’tong nagloko.” Blangko ang ekspresyon niya bagama’t daang palaso ang katumbas ng mga salitang binitiwan niya para sa akin.

“Allen, tama na ’yan.” Ani Luis at nagtangka pa sanang akong lumapit pero hindi ko na iyon nagawa dahil nagkatinginan kami ni Luis at sa kaniyang tingin ay tila ba sinasabi niyang huwag na .

Mula sa naturang pangyayari ay nahimasmasan ako sa ginawa kong sakripisyo para kay Allen na sana ay ipagpasalamat niya sa akin pagdating ng araw.

“Pero alam mo, Dominic, botong-boto ako sa’yo para kay Allen eh. Biruin mo, nagawa mo ’yong kanina kahit mahal na mahal mo ang kapatid ko. Hanga ako sa’yo. Pero sana kapag hindi naging okay ang plano natin, balikan mo uli si Allen.” Wika ni Luis at napatungga ako ng beer at huminga ako ng malalim.

“Hindi ko alam kung bakit ang selfless ko pagdating sa kapatid mo pero alam kong this time magiging ayos na sila ni Howard. At alam kong parehas nilang nami-miss ang isa’t-isa kaya huwag na sana nilang palampasin ang minsan.” Sagot ko at humalik ako sa larawan ni Allen bago pumatak ang luha ko.

Itutuloy…

IKA-TATLUMPU’T ISANG BAHAGI

Note: 3 more parts to go..

Part 31

Halos hindi ako nakatulog magdamag. Halos hindi ko alam kung bakit dalang-dala ako sa sinabi ni Dustine sa’kin. Maybe he was right. I was trying too hard na paniwalain ang aking sarili na si Dominic ang para sa’kin pero mayroon namang puwang na alam kong hindi niya kayang punan. Sa almost 2 years na relasyon namin ni Dominic, siya lagi ’yung umuunawa sa’kin. Siya ’yong laging nag-a-adjust sa ugali ko and I hate to admit this pero I really took him for granted. Baka kaya hindi ko rin nagawang nagawang magalit agad sa kanya dahil napaka-perpekto niya para sa’kin. He’s too good to be true at natatakot ako na baka mapako lang siya sa isang katulad ko. Katulad ko na hindi kayang ibagay ang pagmamahal ko sa kanya ng buo.

“Nahimasmasan ka na ba, Allen?” Tanong sa akin ni Dustine habang may hawak na tea. Tumango ako bilang sagot sa kanya.

“Sorry kung nagkasakitan pa tayo kahapon, ha? Masyado akong naging harsh sa’yo. Pinoprotektahan lang kita.” Aniya at tumabi siya sa akin.

“Sorry din. Masyado akong wala sa pag-iisip. Nalunod ako masyado kaya hindi ko na-digest ng ayos lahat ng mga sinabi mo. Ngayon ko lang ’to aaminin sa sarili ko.. mahal ko pa rin si Howard kahit amost four years na ang nakakalipas. Hindi ko alam kung ano ang ipinakain sa’kin ng taong ’yun at hanggang ngayon ay nagkakaganito ako.” Maluha-luha kong sabi at tinapik niya ako sa aking balikat.

“I am so proud of you. Inamin mo na rin.” Aniya at nakita ko kung gaano kalawak ang ngiti niya.

“Pero aanhin ko naman ’tong pagmamahal ko para kay Howard kung wala rin namang chance na magkabalikan pa kami. May anak at asawa na si Howard kaya walang-wala akong laban, hindi pa man nagsisimula ang laban.” Malungkot kong paglalahad ng saloobin ko.

“Pero kung sakali bang bumalik si Howard at wala ng issue sa buhay niya, babalikan mo pa ba siya?” Tanong na tila ba may nais ipahiwatig kaya naman napaisip ako ng malalim pero bigla akong sinampal ng realidad ng buhay kaya malabo iyong gusto ni Dustine na mangyari.

“Malabo, Dustine. Ni minsan nga hindi niya nagawa akong kumustahin eh, ’yung balikan pa kaya?” Pagsalungat ko sa kanya at bigla ko tuloy naalala kung gaano ako kadesperado noon kaya lagi ko siyang pinapadalan ng message thru email, text, at maging sa chat sa messenger pero never siyang nag-reply ni minsan.

“Huwag kang negative, Allen.” Puna niya sa akin kaya napatitig ako sa kanya at umiwas naman siya ng tingin.

“Nagsasabi lang ako ng totoo, Dustine. Hindi ako tanga para maghintay sa taong nakalimutan na ako.” Wika ko.

“Ang korni mo.” Panunuya niya.

“May korni ka! Doon ka na nga sa boyfriend mo!” Pagtataboy ko sa kanya at nagmadali naman siyang tumayo dahil nagluluto pala sila ng pagkain ni Drake sa baba para sa tanghalian namin.

Matapos niyang makalabas ay halos ilang minuto lang ang lumipas nang biglang sumulpot Dominic kaya naman hindi ko alam ang dapat kong gawin.

“Allen, alam kong galit ka pa sa’kin pero sana bigyan mo ako ng five minutes para makausap ka.” Maamo niyang sabi at ngumiti naman ako at tinapik ko ang espasyo sa gilid ko na nakuha naman niya ang ibig sabihin.

Nang makaupo siya ay niyakap niya ako at hindi ako kumibo.

“Sorry.” Iyon ang sabay naming sinabi.

“Hindi, Allen. Don’t feel sorry dahil iisipin kong mali ang naging desisyon ko.” Aniya na ikina-confuse ko.

“Anong ibig mong sabihin, Dominic?” Tanong ko sa kanya.

“Wala naman. Bukod sa pagso-sorry ay gusto ko ring magpaalam sa’yo na next week ay malilipat na ako sa branch namin sa Cebu.” Aniya kaya naman napatingin ako sa kanya at nanliit ako bigla nang makita ko ang pagpatak ng luha sa kaniyang mga mata.

“Dominic, I need to tell you something.” Panimula ko at ngumiti siya na nangangahulugan ng pagsang-ayon at pagsisumula para sa akin.

“I love you, Dominic, but… sobrang unfair ko sa’yo.” Anas ko at tiningnan ko ang reaksyon niya.

“I love you too, Allen. Huwag mong isipin na unfair ka dahil noong sinagot mo ako almost 2 years ago, alam kong may kulang sa mga ngiti mo. You’ve seen only the bright side of me and that was the biggest mistake I have ever made. Sana pinakita ko sa’yo lahat, pati ang kahinaan ko. Sobrang naging commited ako sa pag-baby ko sa’yo kaya nakalimutan ko ng mahalin ang sarili ko.” Pumiyok siya sa huling linya na sinabi niya kaya naman napalunok ako ng malaki at nakaramdam din ako ng guilt.

“That’s what I love about you, Dominic. Hindi ka lang pogi, napakalaki rin ng puso mo kaya siguro hindi ko matanggap na nagloko ka.” Straightforward kong tugon.

“Parte ’yon ng relasyon, Allen. Kung puro saya lang ang mayroon tayo, baka hindi love ’yon. Pangarap siguro. Nagmahal tayo para mabuo pero sa tingin ko, hindi man kita ganoong nabuo, nahanap mo naman ’yung sarili mo. Ganoon din ako. Kaya for this very moment, Allen, minahal mo ba talaga ako?” Hindi ko alam kung paano magre-react dahil kinakapa ko sa puso ko kung minahal ko siya at sa palagay ko naman ay oo.

“Oo.” Iyon ang sagot ko na ikinangiti niya.

“You loved me, but not as much as you loved Howard, tama ba?” Sagot niya kaya natahimik ako.

“Tanda ko dati, natulog tayo ng magkatabi dahil nalasing ka tapos tinatawag mo’kong Howard. Sobrang sakit no’n sa’kin, Allen.” Aniya kaya lalo akong nakaramdam ng guilt sa aking sarili dahil all these times pala ay napakalaki ng pagkakasala ko sa kanya.

“Sorry, Dominic.” Sabi ko pero tinaas niya ang kaliwa  niyang kamay at pinunasan ang tumutulong luha sa aking mga mata.

“No, Allen. It’s okay. Don’t feel sorry for something you do not really want to do.” Sabi niya pa at lalo akong natameme sa aksyon niya.

“Dominic, hindi ko na itatanong kung bakit mo nagawa ’yon sa’kin pero may hiling ako sa’yo.” Pag-aalo ko.

“Ano ’yon?” Aniya.

“Find someone better.” Sabi ko.

“Oo naman! Ikaw din, Allen. Minsan hiniling ko na sana ikaw na lang ’yong para sa’kin pero after kong mabasa lahat ng messages mo kay Howard noon, sinabi ko na lang sarili ko na baka dapat ihanda ko na ang sarili ko na someday iiwan mo’ko and see, ito na’yon.” Aniya at umiiyak na siya for good. Malalim ang pagpatak ng mga luha niya at hindi ko alam kung bakit naging sobrang sama ko sa kanya.

“Since nandito na rin naman tayo, pwede bang halikan ka kahit sa huling pagkakataon?” Aniya at mabilis ko iyong ginawa kaya naman nalasahan ko ang luhang bumabaybay sa kaniyang labi at ganoon din siya. Malalim ang halik ng pamamaalam namin sa isa’t-isa dahil hindi rin biro ang halos dalawang taon naming relasyon at monthsary pa namin ngayon sana.

“Allen, gusto ko maging masaya ka, ha? Sorry dahil hindi ko nagawang maging best partner para sa’yo.” Aniya kaya niyakap ko siya.

“Sorry din, Dominic. Ang sama ko.” Sabi ko at talagang tuluyan na siyang umalis sa harapan ko hanggang sa napayuko ako dahil sa bigat ng dibdib ko. Hindi ba gusto ko rin ’to? Bakit ko’ti nararamdaman? Bakit pakiramdam ko maling binitawan namin ang isa’t-isa?

Ito na ba talaga ang wakas MINSAN namin ni Dominic?

Siguro.

Nasa ganoong posisyon ako ng bigla kong narinig ang isang kanta na lalong nagpaiyak sa akin.

Wish I could be the one

The one who could give you love

The kind of love you really need

Wish I could say to you

That I’ll always stay with you

But baby that’s not me

You need someone willing to give their heart and soul to you

Promise you forever, baby that’s something I can’t do

Oh I could say that I’ll be all you need

But that would be a lie

I know I’d only hurt you

I know I’d only make you cry

I’m not the one you’re needing

I love you, goodbye

I hope someday you can

Find some way to understand I’m only doing this for you

I don’t really want to go

But deep in my heart I know this is the kindest thing to do

You’ll find someone who’ll be the one that I could never be

Who’ll give you something better

Than the love you’ll find with me

Oh I could say that I’ll…

I love you goodbye, Dominic! Sabi ng isang bahagi ng utak ko dahil iyon ang sa tingin ko ang dapat. Ito pala ’yong senaryong lating may isang tauhan sa kwento ang laging nagle-let go para mahanap nila ang better self nila. Hanggang sa huli naging selfish ako. Pakiramdam ko, hinintay ko na lang talagang bumitaw si Dominic para maging malaya akong muli.

Deserve ba ng kagaya ni Dominic ang masaktan ng ganito? What should I do?

Minsan lang ang tulad ni Dominic, bakit pinakawalan ko pa?

Siguro nga ang pag-ibig ko sa kaniya ang hindi kasing kahulugan ng salitang minsan..

ITUTULOY..

Credits:

I LOVE YOU GOODBYE, CELINE DION.

IKA-DALAWANPU’T DALAWANG BAHAGI

Thiradon Supphaphanphinyo as Allen

Chanon Santinatornkul as Howard

Part 32

“Congratulation, graduates!” Iyon ang huling anunsyo ng aming Campus director sa kaniyang closing remarks at lahat kami ay halos maluha-luha lalo na ang aming mga magulang. Sino ba namang anak ang ayaw na makita ang kanilang anak na guma-draduate?

“Anak, congrats! Proud na proud kami sa’yo!” Ani Nanay na katabi lang si Tita Carol, ang Nanay ni Dustine.

“Salamat po, Nay!” Sabi ko at iniaabot ko sa kanya ang medalya ko dahil sa nakamit kong Latin Award. Oo, nasungkit ko ang ikalawa sa pinakamataas na karangalan na Magna Cum Laude na siya namang pinag-agawan ng marami mula iba’t-ibang college ng aming paaralan.

“Ma, para sa’yo ’yan. Sa inyo ni Tatay.” Sabi ko at niyakap ko siya.

“Picture na!” Singhal ni Dustine na maluha-luha dahil tanggap na sila ng Daddy ni Drake.

“Nay, Picture raw po.” Sabi ko at tabi-tabi kami nina Drake, Dustine at maging sina Nanay, Tita Carol at maging ang Daddy ni Drake.

“Say cheeze!” Iyon ang sinabi ng photographer at lahat kami ay ngumiti at sunod noon ay yakapan at iyakan dahil sa loob ng four years ay umikot sa pag-aaral dito sa loob ng campus ang aming buhay.

“Halimaw ka talagang tunay, Allen! Magna cum laude!” Sigaw ni Drake habang nakaakabay sa kaniyang kaniyang Daddy na napakalaki ng ngiti para sa anak niya.

“Hindi naman. Pareparehas lang tayo. May board exam pa. Doon tayo magkakaalaman.” Sagot ko.

Mula sa gymnasium ng aming paaralan ay dumiretso na kami sa parking kung saan naghihintay si Kuya na malaki ang ngiti dahil sa tagumpay ko.

“Si Tatay?” Tanong ko dahil wala si Tatay sa loob ng sasakyan ni Kuya na una niyang pinundar sa tatlong taon ng pagtatrabaho niyang bilang isang inhenyero.

“Nagpaiwan na sa bahay kasama ni Tito Jules.” Aniya kaya naman sumakay na ako sa unahan habang si Tita Carol at Nanay ay naupo sa backseat. Sa kotse ng Daddy ni Drake sumakay si Dustine at Drake at ganoon na nga ang set-up.

“Allen, congrats!” Sabi ni Kuya at nagpasalamat naman ako sa kanya. Masyado ata akong lutang dahil iniisip ko na sobrang saya siguro kung nandito rin si Howard.

“Si Howard pa rin ba?” Ani Kuya na tila binabasa ang isip ko.

“Hindi, Kuya. Masaya lang ako.” Pagpapaliwanag ko.

Ilang minuto lang din ang naging byahe namin at narating namin ang parking ng condominium ni Kuya at lahat kami ay nagmadaling pumasok sa elevator dahil excited na rin akong makita ang nabili ni Kuyang unit.

“Anak, ang ganda naman dito.” Sabi ni Nanay kay Kuya.

“Opo, Nay. Bahay naman natin ang susunod.” Sabi ni Kuya kaya napangiti na lang din ako ng malaki hanggang sa marating namin ang loob 10th floor kung saan nandoon ang kaniyang Unit.

Ilang lakad lang ang ginawa namin ay tumapat si Kuya sa isang unit at nagpipindot siya ro’n at nang matapos siya ay biglang bumukas ang pinto kung saan lahat kami ay napasigaw dahil nandoon si Tatay at si Tito Kit. Nandoon din ang iba naming pinsan.

“Anak, congrats!” Sabi ni Tatay at hindi ko na alam kung ano ang uunahin ko dahil busy ako sa pagtingin sa unit ni Kuya na napakaganda.

“Salamat po, Tay!” Iyon ang sagot ko hanggang sa magsimula na kaming kumain at magkwentuhan tungkol sa mga bagay bagay.

“Mana ka talaga sa Tatay mo, Nak.” Sabi ni Tito Kit kay Dustine na noo’y busy sa pagkain.

“Tay, parang hindi naman.” Tawanan ang aming naging respundo sa sagot niya at biglang bumanat ang Daddy ni Drake.

“Kailangan ba ang kasal ng mga binibini natin, Kumpadre?” Banat nito at lahat kami ay natameme dahil doon lalo na si Drake at Dustine.

“Dad!!” Birada ni Drake sa Daddy niya kaya lalo kaming natawang lahat.

“Bakit? Ayaw niyo ba ’yon?” Asik naman ni Tito Kit. Napaisip saglit ang dalawang kupal bago sumagot ng sabay.

“Syempre, gusto po!” Anila at lalo silang naging tampulan ng tawanan na batid kong gustong-gusto nila.

“Ay, Barbie! Sabi ko na!” Pang-aasar naman ni Tito Kit sa kanila at lalo kaming tumawa ng tumawa.

---

Kinabukasan ay maaga kaming lumuwas lahat sa Probinsya at maaga naman kaming nakarating dahil walang trapiko hadlang. Balak naming i-extend ang aming celebration sa pamamagitan ng pagpunta sa beach resort na sikat na sikat na ro’n sa amin ngayon.

“Hindi pa rin ako makapaniwalang graduate na kayo ng Kuya mo, Allen. Engineer na ang kuya mo at susunod naman ay may teacher na rin kaming anak.” Ani mama at halos maluha-luha siya dahil sa biyaya ng Diyos sa kaniya.

“Nay, salamat din po sa inyo ni Tatay. Kung hindi dahil sa inyo, baka wala kami ngayon sa kinalalagyan namin. Kayo po idol namin.” Sabi ko kay Nanay at niyakap ko pa siya.

Hindi kalayuan ang naturang beach sa amin kaya naman nang marating namin iyon ay nag-in na kaming lahat dahil naayos na raw lahat ng Daddy ni Drake ang lahat para sa amin.

Magkakasama sa kwarto sila Mama, Tatay, Daddy ni Drake, at ganoon din si Tito Kit at Kuya Luis habang kami naman nina Drake ay magkakasama sa isang kwartong may  dalawang kama.

“Ang ganda rito, sobra!” Ani Dustine at hinalikan niya si Drake sa aking harapan kaya naman inirapan ko sila at binato ng unan.

“Bitter!” Pang-aasar nilang dilawa kaya tinalikuran ko na lang sila at nagtungo ako sa banyo para magpalit ng shorts at sando. Mag-aalas diyes pa lang naman kasi at ayokong tumulong sa pagluluto.

“Nay, lakad lakad lang po ako rito.” Pagpapaalam ko at hindi ko na hinintay pa ang sagot ni Nanay na busy sa paggagayat ng kung ano.

Hindi gaanong kainit ang tama ng init sa aking balat kaya naman binagalan ko lang ang paglalakad habang binabaybay ang pangpang dahil masarap sa paa ang tamang lamig ng tubig. Patuloy lang ako sa paglalakad nang biglang may bolang tumama sa akin at pinulot ko iyon.

“Kuya pogi, sorry po.” Wika ng batang nakatayo sa harap ko kaya sinapo ko ang kaniyang ulo dahil cute na cute ako sa kanya. He reminds me of someone.

“Okay lang ’yon. Anong pangalan mo? Ilang taon ka na?” Tanong ko sa kanya at umupo ako para maging ka-lebel ko ang kaniyang ulo.

“I’m Yael pogi po. Magpo-four na po ako.” Nakangiti niyang sagot sa akin at talaga namang cute na cute siya lalo na’t tuwid na siyang magsalita.

“Hmm. Bakit mag-isa ka lang dito? Wala ka bang kasama?” Magkasunod kong kasama.

“Si Yaya po kasi ayaw akong payagang mag-play kaya lumabas na lang po ako mag-isa.” Pagkukwento niya.

“Nako, Yael, bad ’yong natakas. Hatid na kita sa yaya mo, baka hinahanap ka na niya.” Malumanay kong sagot bago tumayo at nag-pout siya pero sumang-ayon din naman siya at kumapit siya sa laylayan ng shorts ko.

“Yael!” salubong sa amin ng isang babaeng sa palagay ko ay yaya niya.

“Saan ka ba nagpunta? Kanina pa kita hinahanap. Mayayari ako sa Daddy-pogi mo kapag nalaman niyang natakasan mo ako.” Anito at tumingin siya sa akin.

“Kuya pogi, thank you po!” Ani Yael at sinapo kong muli ang kaniyang buhok at nginitian ko siya ng malaki.

“You are welcome, Yael-pogi! See you again!” Sabi ko bago ko siya talikuran.

“Kuya pogi, play po tayo next time!” Habol na sigaw nito sa akin at um-oo naman ako bago ako magpatuloy maglakad.

Sa ’di kalayuan ay natanaw ko si Dustine at Drake na naglalakad kaya naman binalak kong pumunta sa kinaroroonan nila pero may humatak sa akin na at naamoy ko ang pamilyar niyang amoy at bisig at tama nga ako. Si Howard. Nakangiti siya sa akin ng napakalaki. Kinusot-kusot ko pa ang aking nata dahil baka namamalik-mata lang ako pero hindi eh.

“Bitawan mo’ko, Howard!” Singhal ko pero imbes na bitawan ako ay hinila niya ako papalapit sa kanya at niyakap niya ako ng mahigpit.

“I miss you!” Aniya pero hindi ako sumagot.

“Allen.. mahal pa rin kita.” Aniya kaya natawa ako bago humarap sa kaniya ng patingala dahil mas tumangkad siya kaysa huli naming pagkikita. Wari ko ay nasa 6’2 na siya ngayon.

“Eh ano naman kung mahal mo pa ako? Hindi na kita mahal, Howard. Kinalimutan ko na ‘yong sa’tin dati. Naka-move on na’ko.” Sagot ko sa kanya bagama’ labag na labag iyon sa loob ko.

“Sabihin mong nagsisinungaling ka, Allen. Sabihin mo..” maluha-luha niyang sagot.

“Hindi. Wala na’kong nararamdaman sa’yo.” Wika ko at natigilan siya.

“Sinungaling ’yan si Allen. Kaya pala iyak kagabi ’yan dahil hindi ka raw pumunta.” Singit bigla ni Dustine kaya nagulat ako at napalunok habang napangiti si Howard na tumingin sa akin.

“Talaga, Allen?” Aniya at umirap ako.

“Allen, single ’yan si Howard. Hindi ’yan nakapunta kahapon dahil pinalinis niya ng ayos ’tong resort nila para sa’yo.” Singit pa ni Drake na ikinalaki ng singkit kong mga mata. Hindi ko alam na kanila pala itong resort.

“Allen, ’wag ka ng pakipot.” Ani Dustine at iniwan kami ng dalawang kupal naming kaibigan.

“Allen..” Aniya at nagsalita rin ako.

“Howard, hindi ako laruan, ha? May feelings pa rin ako pero hindi ibig sabihin no’n babalik ako sa’yo. Ayokong makasakit ng iba. Anong laban ko kay Lora at sa anak niyo?” Wika ko at napangiti siya.

“Si Lora? Matagal na kaming naghiwalay. Nasa ibang bansa na talaga siya ngayon at sa anak kong si Yael..” napatigil ako bigla sa sinabi niya.

“Yael-pogi?” Pagsisingit ko.

“Oo. ’Yung hinatid mong bata.” Sagot niya at parang lahat ay planado niya talaga.

“Babalik ka na ba sa’kin, Allen?” Tanong niya kaya nahampas ko siya sa dibdib at nag-iyak ako.

“Four years akong naghihintay sa’yong kupal ka! Four years mo’kong natiis, Howard. Ang daya mo naman masyado eh! Hindi mo sinasagot ang  mga text messages at email ko sa’yo. Hindi ko alam kung nasaan ka. Hindi ko alam kung buhay ka pa tapos ngayon sasabihin mong mahal mahal mo pa ako eh mahal na mahal din naman kita!” Singhal ko at bigla niya akong hinila papalapit sa kaniya at nilapat niya ang labi niya sa labi ko at masasabi kong ang halik na iyon ang isa sa pinakamatamis na halik na natikman ko sa tanang buhay ko. Hiling ko lang ay mabura na ang tanikala ng aming minsan.

Itutuloy…

HULING BAHAGI

Thiradon Supphaphanphinyo as Allen

C

hanon Santinatornkul as Howard

PANGHULING BAHAGI

             “Naks! Nagkaayos din ang dalawang siraulo!” Wika ni Dustine kaya naman agad na nagbitaw ang pagkakasugpong ng aming mga labi ni Howard pero hinila naman niya ako papalapit sa kanya kaya nagsalita ako.

“Hoy, Howard, hindi ka pa nanliligaw! Ligawan mo’ko!” Nakanguso kong singhal kaya natawa silang lahat.

“Ligawan mo raw, Howard!” Sulsol ni Drake.

“Narinig mo ’yon?” Pag-uulit ko at tumango naman siya.

“Teka nga. Bakit ang epal niyong dalawa?” Tanong ko dahil kanina pa sila umeepal eh. Batuhin ko nga ng buhangin.

“Sabi nga namin lalayo.” Sabay pa silang dalawa na nagsabi no’n at tinapik ang balikat naming dalawa.

“Daddy pogi!” Sigaw ni Yael at nagtatatakbo ito papalapit sa amin kaya sinalubong namin siya at nang makalapit siya ay kinarga siya ng kaniyang ama na hawig na hawig niya. Carbon copy. Iyon ang description ko sa kanilang dalawa.

“Kuya pogi?” Bati nito sa akin.

“Don’t call him Kuya pogi at all. He’s your Daddy Allen.” Ani Howard na walang pigil sa pagkukwento sa kaniyang anak.

“Oww! The guy you told me before, Daddy pogi?” Tumango ang kaniyang malokong ama.

“Nice to meet you, Daddy pogi!” Anito at nagpakarga pa siya sa akin. Para kaming isang pamilya bagama’t kapwa kami lalaki ni Howard.

“Nice to meet you rin, Yale-pogi!” sabi ko at hinalikan niya ako sa aking pisngi.

“Daddy cried every night po kasi miss na miss ka na raw po niya, Daddy Pogi.” Kwento pa niya kaya nagkatinginan kami ni Howard saglit bago nagpatuloy sa pagkukwento si Yael.

“Tapos I saw Daddy-Pogi kissing your picture po tapos iiyak po siya kaya lagi ko po siyang hina-hug.” Ani Yael kaya niyakap ko siya ng mahigpit.

“Love mo rin po ba ang Daddy-pogi ko?” Tanong niya sa akin kaya naman wala akong nagawa kundi ang tumango at sumagot.

“So much.”

“Talaga po?” Masiglang tanong ni Yael.

“Sobra.” Sabi ko kaya naman bigla kaming niyakap ni Howard na dalawa at halos maiyak ako sa yakap na iyon. After all these years pala kami pa rin ni Howard. Mayroon na nga lamang na Yael na alam kong mas magpapasaya sa amin.

**

Matapos ang mahabang pagkukuwento ni Yael ay nakatulog siya sa aking balikat kaya naman dinala siya siya ni Howard sa yaya ni Yael at sa palihim niya akong hinalikan sa labi habang naglalakad kami pabalik sa kinaroroonan ng pamilya ko na noo’y mga malalaki ang ngiti lalo na si Nanay at Tatay.

“Howard!” Iyon ang bati ni Nanay sa kaniya at niyakap pa siya nito at nagmano naman si Howard kay Nanay at kabado siyang lumapit kay Tatay at nag-apir naman sila ni Kuya at ganoon din sa mga pinsan ko.

“Nay, Tay..” simula ni Howard at umubong bigla si Kuya.

“Ano ’yon, iho?” Asik ni Tatay.

“Gusto ko po sanang ligawan ang anak niyo. Pwede po ba?” Kabado nitong sagot kaya naman hinawakan ko ng mahigpit ang kamay niya.

“Nako! Huwag ka ng magpaalam. Una palang boto na’ko sa’yo.” Wika ni Tatay kay Howard kaya lumawak ang ngiti niya at lumundag pa siya na parang bata.

“Talaga po?” Pagkukumpirma pa niya.

“Ayaw mo ba?” Ako na ang sumingit at siniko ko siya ng isa sa tiyan kaya’t napa-aw at nagtawanan ang lahat.

“Allen, ang sakit no’n!” Bulong niya kaya tumawa ako.

“Akala ko ikakasal ka na, Howard? Bakit may pa-invitation ka pa at may pa-best man best man ka pang nalalaman?” Singhal ni Dustine na alam ko namang may alam siya sa kard na iyon.

“Plano natin ’yung apat nina Kuya Luis ah? Wala namang laglagan!” Sabi ni Howard at isa-isa kong tiningnan ang muka ni Kuya na umiwas ng tingin, sunod ay kay Drake at Dustine na ngumisi at huli ay kay Howard na kinunutan ko ng noo.

“Ang daming alam, Howard. Wala tayo sa pelikula para sa mga ganoong eksesna kung saan magpapanggap kang ikakasal tapos sa’kin ka pala ikakasal. Kupal ka rin eh. Hindi porke’t mahal kita loloko-loko ka na!” Puna ko at lahat sila ay natawa sa kaartehan ko.

“Daddy!” Iyon ang sigaw ni Yael bigla at halos lahat kami ay napatingin sa kaniya at nagbulungan ang iba kong mga pinsan.

“Nay, Tay si Yael po. Anak ko po.” Pakilala niya sa anak niya at nginitian naman sila ng bata.

“Hi po, ako po si Yael. Magandang tanghali po!” Anito at nag-bless pa siya kay Nanay at Tatay maging sa mga nakakatanda na nasa hanay namin.

“Si Yael po ay anak ko at gaya po sana ng pagtanggap niyo sa’kin ay matanggap niyo rin po siya.” Wika ni Howard kaya naman nagpa-cute ang kaniyang anak sa harap ng lahat.

“Kaya nga po. Ayoko po ng mayroong hate po sa’kin.” Anito at nilakihan ni Tatay at Nanay ang ngiti nila.

“Oo naman. Bakit naman namin ihe-hate ang isang cute na batang gaya  mo?” Sabi ni Nanay at pinisil pa niya ang pisngi ni Yael. Halatang giliw na giliw sila kay Yael kaya naman hindi na rin ako nagulat nang sabay-sabay kaming nagsikain ng tanghalian at sabay-sabay din kaming naligo at nagbabad sa dagat.

KINAGABIHAN ay nagkaroon ng inuman kung saan halos lahat ng kalalakihan ay may tama na maliban sa amin ni Howard na pinagbawalang mag-inom ni Nanay dahil una ay may anak si Howard at ako naman ay ganoon din ang dahilan.

“Allen, I love you!” Ani Howard nang matapos ang inuman. Kami na lamang dalawa ang nasa pampang at pagkakataon iyon para sabihin ko sa kanya kung gaano ko siya kamahal pero naunahan niya ako.

“Alam mong hindi ako sanay na wala ka sa buhay ko, Allen. Hindi rin ako mahilig sa ganitong kakornihan pero gusto kong malaman mo kung gaano kita kamahal. High School pa lang tayo, second year high school pa lang tayo gusto na kita. Naalala ko dati kung paano kita sinungitan kahit na hindi ko naman talaga iyon intensyon. Pero bigla akong nakaramdam nang saya noong naging magkaibigan tayo dahil kay Drake. Tanda ko ’yon. Umiiyak ka sa cr ng school. Akala ko kuntento na ako sa pagiging magkaibigan natin pero hindi pala dahil ayoko na may lumalapit sa’yo na ibang lalaki. Ginalingan ko sa pag-aaral noon dahil gusto kong maging pilot section noong third year tayo. Sorry din kung inilayo kita kay Drake. Gusto ka na rin no’n ng lokong ’yon pero hindi niya lang maamin. Lucky me, naging magkaklase tayo. Hmm. Ako ang una mong halik at alam kong alam mo ’yon. Doon sa ilog na parati nating pinupuntahan, sobrang saya ko. Noong naaksidente ka at nagkabali, sobrang guilty ako dahil wala akong nagawa kaya bumawi ako sa birthday mo. Noong naging tayo noong fourth year high school tayo, sobrang immature ko pa no’n at promise, hindi ko sinasadyang masaktan ka. Lumipat ako noong naghiwalay tayo pero lagi pa rin kitang kinakamusta kay na Drake at Allen. Lagi nilang binabalita lahat sa’kin. Lahat. Hanggang sa magkolehiyo tayo. Sinadya kong maging magkaklase tayo para mabantayan kita pero kailangan ko uling saktan ka para kay Yael. Kailangan ako ng anak ko. Alam kong nasaktan kita ng sobra kaya sana this time, hindi na pang minsan lang, sa akin ka na. Hindi ko maipapangakong hindi na kita masasaktan dahil tao lang ako. Pero siguro naman mahal na mahal natin ang isa’t-isa para magsakitan pa tayo. Allen, minsan pwede bang akin ka na lang uli?” Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot sa sinabi niya dahil halos ngayon ko lamang iyon nalalaman.

Pinunasan ko ang pumapatak na luha sa kaniyang mga mata at hinalikan ko siya dahil iyon lamang ang gusto kong gawin sa mga oras na ito–ang halikan siya. Makahulugan sa akin ang halik na ’yon dahil doon ko na lahat ibinuhos lahat ng pagmamahal ko at doon ko na rin nais iparamdam sa kaniya na hindi ko siya iiwan. Hindi ko na hahayaang mawalay pa kaming muli sa isa’t-isa. Hindi na.

“Mahal na mahal kita, Allen!” Aniya nang maghiwalay ang aming mga labi.

“Mahal na mahal din kita, Howard.” Sabi ko at doon ko na tinuldukan ang aming pag-ibig na hinadlangan ng MINSAN.

---

Napangyaring nasaktan namin noon ang isa’t-isa ngunit hindi na namin iyon uulitin pa. Mula nang gabing iyon ay nagsama na kami ni Howard sa basbas din ng aming mga magulang. Oo, mayroong mga nanghuhusgang mga mata sa aming paligid ngunit hindi namin iyong makaapekto sa relasyon naming dalawa lalo na’t kamakailan lamang ay kapwa namin naipasa ang licensure exam para sa mga guro kung saan nakapasok akong top 10. Ganoon din sina Drake at Yuji na kapwa naghahanda para sa kanilang pagtutoro sa isang pribadong paaralan na siya rin naming balak ni Howard.

Stable na sina Nanay at Tatay at wala na akong mahihiling pa lalo’t ipinapatayo na ang bahay nila sa pangunguna ng aking inhenyerong kapatid.

“Ready ka na?” Tanong ni Howard sa akin bago niya ako halikan.

“Ready saan?” Tanong ko nang magkahiwalay ang aming mga labi.

“Takasan ang minsan.” Aniya at ginawaran ko siya ng halik bago ko alisin ang saplot sa kaniyang katawan.

Minsan na tayong nadapa.

Minsan na tayong lumuha.

Minsan na nating i nisip na wala  ng bukas para sa atin.

Minsan na rin tayong nasaktan at

nakasakit.

Ngunit sa kabila ng mga naturang minsan sa ating buhay ay natuto tayong hindi minamadali ang pag-arangkada sa sumpa ng salitang minsan.

Ako si Allen, at dito nagwawakas ang aking masalimuot na kwento ng

MINSAN.