CHAPTER 1

JIRO POV

Maaga akong nagising kanina, halos di nakatulog sa kaba. Fresh graduate lang ako – Communication Arts, cum laude nga, pero alam ko naman na sa mundong ‘to, diploma lang hindi sapat para matanggap kaagad. Lalo na kung ang ina-applyan mo, assistant ng isang kilalang modelo.

Dala ko ang isang itim na folder, laman ang resume ko, transcript, at portfolio ng kaunting social media campaigns na na-manage ko sa college. Pawis na pawis ang palad ko. Habang nasa elevator ako paakyat ng 25th floor, iniisip ko: Bakit ko nga ba ‘to ginagawa?

Ah, oo nga pala. Si Seth Villaruel.

Isang sikat na modelo. 26 years old. Mula pa college days, crush ko na ‘yung itsura niya – matangkad, may mapupungay na mata at signature ngiti na parang kayang pa-fall-in lahat. Pero straight siya, ‘yun ang alam ng lahat. At ako? Ako si Jiro. 22. Bading. Laging kinakabahan.

Ding!

Pagbukas ng elevator, parang biglang nawala ang confidence ko. Lahat ng staff naka-uniform, seryoso ang mukha. Ang hallway, minimalistic: puti, salamin, at mga frame ng photoshoots ni Seth. Ang dami niyang campaign. Parang ang layo ng mundo niya sa mundo ko.

Tinawag ako ng HR: “Jiro Suarez?”

Tumango ako. “Yes po, ako po.”

Pumasok ako sa conference room.

May tatlong nakaupo: HR manager, isang creative director, at… siya. Seth Villaruel.

Mas guwapo siya sa personal. Naka-black shirt lang at ripped jeans. Pero ang mukha niya – pagod. Halatang kulang sa tulog. At seryoso ang tingin. Hindi siya ngumiti.

“Good morning po,” bati ko, halos pabulong.

Tumango lang siya. Si HR manager ang unang nagsalita.

“Tell us something about yourself, Jiro.”

Sinubukan kong maging kalmado.

“Ah… I’m Jiro Suarez po. Fresh graduate, major in Communication Arts. Active po ako dati sa student org, nag-handle ng ilang social media contents and projects. Mahilig po akong mag-organize ng schedules, at gusto ko pong matuto pa lalo sa real world.”

Tumango si creative director. Si Seth? Nakatitig lang. Parang sinusuri ako. Ramdam kong judgmental siya, pero parang may ibang lungkot sa mata niya na hindi ko ma-explain.

“Alam mo bang may scandal ako ngayon?” Biglang tanong ni Seth, diretsahan.

Natigilan ako. Nanlamig. “O-opo… may nabasa po ako sa Twitter…”

“Hindi ka ba nagdadalawang isip sa papasukin mo?” malamig niyang tanong.

Huminga ako nang malalim. “Hindi po. Tao lang po kayo. Nagkakamali rin. Gusto ko pong maging assistant niyo, hindi dahil sa chismis, kundi dahil gusto ko pong matuto.”

Tahimik ang lahat ng nasa mesa. Si Seth, nakatitig pa rin. Akala ko reject na ‘ko.

“Okay. Start today,” sabi niya bigla.

Natulala ako. “Po?”

“Wala kaming time. May shoot ako after lunch. Start ka ngayon.”

Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot.

First day, agad-agad.

Sumunod ako kay Seth palabas ng conference room. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Habang naglalakad kami sa hallway, sinabi niya, “Tumawag ka sa stylist. Sabihin mo, kailangan ko ng bagong set ng clothes. Puro dark colors. Walang patterns.”

Kinapa ko ang phone ko, tumango. “Yes po, Sir Seth.”

“Wag mo ‘kong tawaging Sir. Seth lang,” sabi niya, pero hindi siya ngumiti.

Tumawag ako sa stylist. “Hello po, good morning, assistant po ako ni Seth… yes, bagong hire po…”

Kinakabahan ako baka magkamali. Pero surprisingly, mabait ang stylist. “Sige, send ko sa’yo sa Viber yung options.”

Nag-thank you ako, sabay balik kay Seth. “Seth, pinadala na po nila sa Viber yung choices. Gusto niyo po makita?”

Tumingin siya saglit. “Ikaw mamili.”

“Po?”

“Trust your taste. Ikaw assistant ko, diba?”

Parang gusto kong himatayin.

Sa dressing room.

Nakita ko kung paano siya tinitingnan ng ibang staff. May iwas. May bulungan. Ramdam ko – mabigat ang atmosphere. Si Seth, nakaupo lang sa harap ng salamin, tahimik. Nagba-browse sa phone.

Pinulot ko ang mga basyo ng tubig sa sahig, inayos ang gamit niya. Na-realize ko, part pala talaga ng trabaho ng assistant yun. Hindi glamorous, pero okay lang. At least katabi ko siya.

“Jiro,” tawag niya bigla.

“Po?”

Tumingin siya sa salamin, nakikita ko ang pagod sa mukha niya.

“May kita kang mga tweets, posts… babala lang, wag kang papatol. Hayaan mo lang. Focus ka sa trabaho mo.”

Tumango ako. “Opo, Seth. Naiintindihan ko po.“

Emergency shoot.

Bigla raw may request ang brand kasi may retrato na kailangang kunin before 5PM. Kailangan ng bagong mood tapos mas raw, mas dark.

“Jiro, help me change,” sabi niya, parang normal lang.

Ako? Tumalikod agad, namula.

“Relax ka lang, hindi naman kita papagtrabahuhin ng bawal,” sabi niya, pilit na tawa. Pero ramdam kong pagod siya, hindi naman siya rude. Naiilang lang din siguro.

Habang nagse-set up ang photographer,

napatingin ako kay Seth. Ibang klase ang presence niya. Kahit pagod, kahit may scandal, iba ‘yung aura niya. Pero sa mata niya, may lungkot. Para bang gusto niya lang matapos lahat.

Lumapit siya sakin, mahina ang boses.

“Jiro, kaya mo ‘to? First day mo pa lang, ganito ka na ka-stress.”

Huminga ako. “Kaya ko po. Nandito po ako para tulungan kayo.”

Tumingin siya. Sandaling natigilan. “Salamat,” bulong niya.

End of first day.

Gabi na. Nasa parking kami, bitbit ko ang gamit niya.

“Jiro, san ka nakatira?” tanong niya.

“Diyan lang po, isang sakay ng jeep.”

“Ako na maghahatid. Wala naman akong ibang pupuntahan.”

Nagulat ako. Ako? Ihahatid ng sikat na modelo?

Pero hindi ako nagtanong. Tahimik kaming naglakad papunta sa kotse niya. Sa loob, may awkward silence. Pareho kaming pagod.

“Salamat, Jiro,” sabi niya ulit bago bumaba ng kotse.

“Salamat din po, Seth.”

Pag-uwi ko,

bumagsak ako sa kama. Hindi ko mapigilang umiyak.

Hindi dahil sa pagod lang. Kundi dahil nakita ko kung gaano kabigat ang bitbit ng idol ko. At gusto ko siyang tulungan, kahit assistant lang ako.

Unang araw pa lang, ramdam ko na: Sa likod ng spotlight, may totoong taong nasasaktan, natatakot, pero lumalaban. At parang gusto kong kasama siya sa laban na ‘yon.

---

JIRO POV

Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Hindi pa man bumababa ang kaba mula sa first day ko kahapon, eto na naman at may panibagong araw bilang assistant ng isang kilalang modelo na may scandal.

Habang nakasakay ako ng jeep papunta sa studio, iniisip ko pa rin yung nangyari kagabi. Yung paghatid niya sakin. Yung sandaling tahimik kami sa kotse. Ang bigat ng pagod, pero ang gaan ng pakiramdam na, kahit saglit, nakaramdam ako ng tiwala mula kay Seth.

Pagdating ko sa studio, nandun na siya. Nakasalubong ko si Seth sa hallway. Nakaputing polo, nakabukas ang dalawa sa itaas na butones, at naka-black pants. Halos di ko maiwasang mapatitig.

“Maaga ka,” sabi niya, medyo disoriented ang boses niya, parang puyat.

“Maaga po talaga ako gumigising,” sagot ko. “Ano po bang kailangan niyo ngayon?”

“Coffee,” sabi niya, sabay abot ng phone niya. “Flat white, less sugar. At kunin mo ‘to,” sabay abot ng black leather bag niya.

“Opo!” Kinuha ko yung bag, sabay talikod para tumakbo sa coffee shop sa kabilang building.

Sa coffee shop.

Habang nakapila, nanginginig ang kamay ko. Iniisip ko, Baka magkamali ako sa order… baka magalit siya… Pero bigla kong naalala yung sinabi niya kagabi: “Salamat, Jiro.”

Parang na-comfort ako. Kahit isang salita lang yun, ramdam kong sincere.

Pagbalik sa studio

Abot ko sa kanya yung coffee.

“Tikman mo nga kung tama,” sabi niya.

“Po?”

“Taste it. Kung matamis pa rin, ibalik mo,” utos niya, seryoso ang mukha.

Kahit medyo awkward, uminom ako ng konti. Okay naman, sabi ng utak ko.

“Okay po, sakto lang po yung tamis,” sabi ko.

Tumingin siya sakin, napangiti. Hindi buong ngiti, pero bahagyang kurba sa labi niya.

“Good. Next time, wag kang kabado. Assistant kita, hindi kitang kaaway.”

Sa dressing room

Binigyan niya ko ng listahan.

“Pakibasa mo ‘to. Schedule ko today. Pakiplan lahat: clothes, accessories, at pag-coordinate sa stylist. May kasunod na event mamaya, dinner with a brand rep. Siguraduhin mong may dadalhin akong blazer.”

Pinag-aralan ko yung listahan. 9AM shoot, 2PM fitting, 5PM brand dinner.

Seryoso to. Hindi biro ang schedule ng model.

Habang inaayos ko ang gamit niya

May pumasok na stylist, kasama ang isang hair and makeup artist. Nagbatian sila, pero may napansin akong awkward na tension.

“Okay ka lang, Seth?” tanong ng stylist, pilit na nakangiti.

“Buhay pa,” sagot ni Seth, matabang. Kita sa mata niya ang pagod.

Tiningnan niya ako. “Jiro, pakikuha yung wristwatch ko sa bag.”

Kinuha ko, inabot sa kanya.

“Thanks,” sabi niya, mahina ang boses.

First real challenge ko bilang assistant

Habang nagmi-meeting sila ng creative team, kailangan ko mag-coordinate sa stylist at sa production staff. Nakausap ko yung brand rep sa phone, inayos ko lahat ng kailangan para sa dinner.

Pero ramdam kong may mga staff na parang nagdududa sakin. Yung ibang tingin nila parang, “Bagong assistant? Bakla pa? Sigurado ka diyan?”

Masakit. Pero hindi ko pinahalata. Trabaho lang, Jiro

Lunch break

Nagkasalubong kami ni Seth sa pantry. Nakaupo siya, nakatungo, hawak ang phone. Tahimik.

Umupo ako sa kabilang side ng mesa. Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang kausapin. Pero naisip ko, Assistant niya ko. Part ng trabaho ko ang alagaan siya.

“Okay lang po ba kayo?” tanong ko, maingat ang boses.

Tumingin siya sakin. Napansin ko, bahagyang namumula ang mata niya, parang kulang sa tulog.

“Hindi,” sagot niya, diretsahan.

Tahimik ako. Gusto ko siyang yakapin, pero syempre, di ko magagawa.

“Seth… kung may kailangan po kayo… kahit anong kailangan niyo sabihin niyo lang po sakin. Assistant niyo po ako. Nandito po ako para tulungan kayo,” sabi ko, mahina pero buong puso.

Tumahimik siya sandali.

“Alam mo bang ngayon lang ako nagka-assistant na ganito kabata?” sabi niya.

Napakagat ako ng labi. “Pasensya na po kung baguhan ako.”

Umiling siya. “Hindi. I mean, iba yung vibe mo. Di ko maintindihan.”

Tumingin siya sa akin. Diretso sa mata ko.

“Alam mo ba, ang hirap nitong scandal na ‘to? Ang daming judgement. Akala nila kilala na nila ako dahil sa ilang segundo ng video. Pero wala silang alam sa tunay ko.”

Hindi ko alam kung anong isasagot. Kaya tumango lang ako. “Naiintindihan ko po… kahit hindi ko po talaga alam lahat, pero… naiintindihan ko po yung sakit.”

Shoot time

Nakikita ko kung paano siya nagpo-pose. Ang effortless niya sa camera. Pero sa bawat break, kita ko yung pagod. Yung lalim ng hinga niya. Yung pagkagat niya sa loob ng pisngi para di makita ng lens na gusto na niyang mapagod.

Ako naman, tahimik lang sa gilid. Hawak ko water bottle niya, tissue, at extra shirt. Parang alalay? Oo. Pero proud akong assistant niya.

“Jiro, tissue,” sabi niya bigla, pawisan siya.

Agad ko siyang pinunasan sa batok at pisngi. Tumango siya, “Thanks.”

Unexpected moment

Habang pauwi na kami, bigla niyang binuksan ang bintana ng kotse. Umihip ang malamig na hangin.

“Tingin mo, makakabangon pa ko?” tanong niya.

Nabigla ako. “Po?”

“After ng scandal na ‘to… sa career ko. Sa pangalan ko.”

Nag-isip ako. “Naniniwala po ako… kasi mabait po kayo. At di po kayo plastic. Hindi po yun makikita ng lahat, pero may mga tao pong makakakita nun.”

Tahimik siya. Seryoso ang mukha niya. Tapos, bahagyang ngumiti.

“Alam mo, ang weird mo,” sabi niya. “Pero salamat.”

Pagbaba ko ng kotse

“Jiro,” tawag niya.

“Po?”

“Bukas, maaga ka ulit, ha?” sabay may bahagyang ngiti.

Tumango ako, ngiting-ngiti. “Opo! Sige po, Seth.”

Pag-uwi ko, nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame.

Hindi ko alam kung bakit, pero para bang may nabubuong koneksyon. Hindi romantic. Hindi sexual. Pero malalim.

Ako, isang baguhang assistant. Siya, isang sikat na modelo na sugatan ang puso.

At pareho kaming takot. Pareho ring umaasa.

Unang utos niya, natupad ko. Pero mas higit pa doon, parang natanggap niya na rin ako bilang tao.

CHAPTER 2

JIRO POV

Maaga ulit ako sa studio. Seven AM pa lang, nandun na ako, dala ang coffee niya: flat white, less sugar. Habang bitbit ko yung cup, nag-message ang stylist sa Viber.

“Jiro, nakita mo na ba yung trending topic sa Twitter? #SethVillaruelScandalPart2”

Natigilan ako. Natapon ko pa nga ng konti yung kape sa papel ko. Dali-dali kong binuksan ang phone. Bakit Part 2?

Nakita ko ang headline

“New angle of Seth Villaruel’s scandal video surfaces online.”

Nalaglag ang balikat ko. Ang daming nagta-tag, ang daming memes, ang daming masasakit na salita:

“Akala mo ang bait!” “Diyan ka magaling, boy!” “Canceled!”

At higit sa lahat, trending na naman pangalan niya. Hindi dahil sa trabaho niya, kundi dahil sa kahihiyan.

Pagdating ko sa dressing room Nandun siya. Nakaupo sa harap ng salamin. Tahimik. Hindi niya ako tiningnan nung pumasok ako.

“Seth… coffee mo po,” sabi ko, pilit ngiti.

Wala siyang kinuha. Nakatingin lang siya sa phone niya, nanlalalim ang mata.

“Alam mo na?” tanong niya, halos bulong.

Tumango ako. “Opo.”

“Ang saya, ‘di ba?” pilit niyang tawa, pero bakas ang panginginig ng boses niya. “Gising ka lang ng umaga, may bago ka nang ikakahiya.”

Tahimik kami ng ilang segundo.

Biglang binagsak niya yung phone niya sa mesa. “Tangina!” sigaw niya.

Nagulat ako. Nakita ko kung paano nanginginig ang kamay niya. Parang gusto niyang basagin lahat ng nasa harap niya. Parang gusto niyang mawala.

“Seth…” sabi ko, dahan-dahan lumapit.

“Tingnan mo ‘to, Jiro!” inabot niya sakin yung phone. “Lahat na lang ng tao, akala kilala na ako! Akala nila porket nakita nila ‘ko sa kama… yun na ‘ko!”

Napakabigat ng boses niya.

“Hindi nila alam… pinagsikapan ko ‘to. Hindi nila alam, ilang taon akong natulog sa sofa ng pinsan ko dahil wala akong pambayad ng kwarto. Hindi nila alam, ilang beses akong tinanggihan sa casting dahil sabi nila, ‘ordinaryo mukha mo!’”

Huminga siya ng malalim, pero bakas ang paghinga niya na parang sasabog.

“Pero anong silbi nun, ‘di ba? Sa huli, mas mahalaga sa kanila kung paano ako sa kama kaysa kung paano ako sa camera.”

“Seth…“ bulong ko, nanginginig din ang boses ko.

Tumayo siya.

Lumakad papunta sa gilid ng dressing room. Hinampas ang pader. Malakas.

Pakiramdam ko maririnig hanggang corridor. Nabitawan ko yung coffee. Tumapon sa sahig.

Nakita ko siyang nakatalikod.

Dahan-dahan siyang naupo sa sahig, nakatalikod pa rin sakin. Hawak ang ulo niya, parang gusto niyang itago sarili niya sa buong mundo.

Lumapit ako. Dahan-dahan. Nakaluhod na ko sa tabi niya.

“Okay ka lang?” tanong ko, pero obvious namang hindi.

Di siya sumagot.

Pero narinig ko ang mahinang hikbi niya. Mabigat. Basag. Hindi ung iyak na malakas kundi iyak na parang pinipigil, pero lumalabas pa rin.

“Wala kang kasalanan,” sabi ko, mahina lang. “Alam ko,” sagot niya, pero ramdam ko, hindi niya talaga alam.

Hinawakan ko braso niya.

Hindi ko alam kung tama ba ‘tong ginagawa ko. Pero naisip ko, Assistant niya ako. Kaibigan niya na rin siguro.

“Sorry,” bulong niya. “Hindi ko dapat ipakita ‘to sa’yo. Bago ka pa lang, nadadamay ka na.”

“Okay lang po. Gusto ko pong nandito,” sagot ko.

Tumayo siya, dahan-dahan.

Tumingin sakin. Namumula ang mata niya.

“Pasensya na,” ulit niya. “Nagwala ako.”

“Okay lang po. Tao lang po kayo,” sabi ko, pilit ngiti. “Lilinisin ko lang po yung natapon na kape.”

Naglakad ako pabalik, kumuha ng tissue. Habang naglilinis, naramdaman ko yung pagod niya sa paligid. Parang kahit ‘yung mga pader ng dressing room, nakikiramay sa bigat ng puso niya.

Nasa gilid lang siya, nanonood.

Biglang sabi niya, “Jiro.”

“Po?”

“Bakit di ka natatakot sa’kin?”

Natigilan ako. “Po?”

“Nakita mo na ‘ko galit, umiiyak, nasira.

Bakit nandito ka pa rin?”

Tumingin ako sa kanya. Ramdam kong bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi romantic na tibok, pero yung tibok ng pusong nakakakita ng tao, hindi lang celebrity.

“Dahil tao rin po kayo. At… kung iiwan ko po kayo ngayon, ano pang silbi ko bilang assistant?”

Tumahimik siya. Bahagyang ngumiti. Konti lang, pero totoo.

“Salamat, Jiro,” sabi niya, mahina.

Dumating ang stylist at creative director.

Pinilit niyang bumalik sa normal na mukha. Yung “Seth” na kilala ng lahat: composed, gwapo, professional.

Pero alam ko na. Sa ilalim ng make-up at ayos, sugatan siya.

Habang inaayos siya, nasa gilid lang ako, nagbabantay. Naramdaman ko na parang may bagong bigat sa trabaho ko: hindi lang magdala ng bag o kumuha ng kape. Kundi bantayan siyang huwag tuluyang mabasag.

Before shoot starts, tinawag niya ako.

“Jiro, after ng shoot, samahan mo ‘ko sa kotse. Ayokong mag-isa ngayon.”

“Okay po,” sagot ko.

At doon ko lang na-realize: Kahit gaano siya kagwapo, kasikat, kayaman… sa likod ng spotlight, isa rin siyang tao na takot maiwan.

At ako? Isang baguhang assistant na handang sumalo ng bigat ng mundo niya, kahit konti.

JIRO POV

Matapos ang shoot, halos alas-siete na ng gabi. Pagod ang lahat, lalo na si Seth. Halos hindi siya kumain ng lunch, puro inom lang ng tubig at kape. Kita ko sa mata niya ang bigat, pero pinipilit niyang magpakatatag sa harap ng team.

“Jiro, tara na.”

Sabi niya habang palabas ng studio, bitbit ko ang bag at jacket niya.

Tahimik kaming naglakad papunta sa parking. Ramdam ko yung mga mata ng ibang staff na may tingin ng awa, may tingin ng tsismis, at yung iba, halatang iniisip na: “Ba’t kaya close yung dalawa?”

Pero wala akong pakialam. Ang mahalaga, kasama ko siya.

Sa loob ng kotse

Tahimik. Si Seth, nakasandal, nakapikit. Malalim ang paghinga niya, parang sinusubukang pigilan ang bumuhos na emosyon.

Ako naman, nakatingin lang sa labas ng bintana, nanginginig ang kamay habang hawak ang phone at gusto ko sanang sabihin, “Nandito lang ako,” pero baka mali ang timing.

Bigla niyang sinabi, mahina: “Jiro… gusto mo bang malaman ang totoo?”

Napalingon ako. “Po?”

“Yung video. Yung scandal.” Dumilat siya, tumingin sakin.

“Wala akong balak ipakita ’yun sa buong mundo.”

Huminga siya nang malalim, mabigat. “Pero may nag-traydor sa akin sya yung pinagkatiwalaan ko. Isang gabi lang yun. One stupid night. Lasing ako, vulnerable. Akala ko safe siya. Pero ayun… kumalat.“

Ramdam ko ang panginginig ng boses niya. Hindi ko alam kung anong dapat kong sabihin, pero naramdaman kong mahalaga sa kanya na may makikinig.

“Nagkamali ako, oo. Pero hindi ko ginusto ’to. Hindi ko ginustong masira ang pangalan ko, pamilya ko, lahat.“

Napabuntong-hininga siya, sumandal ulit.

“Pero ayaw na ng tao ng paliwanag, diba? Gusto lang nila ng kwento. Gusto lang nila ng taong bibiktimahin.”

Hindi ko napigilan. Dahan-dahan kong nilagay ang kamay ko sa braso niya. Hindi para lambingin. Hindi para landiin. Kundi para iparamdam na hindi siya nag-iisa.

“Seth… tao lang po kayo. At kahit mali yun, hindi yun ang bumubuo ng pagkatao niyo.”

Tumahimik siya. Tumingin sakin. Kita ko na namumuo ang luha sa mata niya.

“Salamat, Jiro.”

Bulong niya. Mahina, basag, pero totoo.

Pagdating sa condo niya

“Sama ka muna sa taas,” sabi niya. “Sandali lang.”

Nagulat ako. Pero sumunod ako. Hindi ko alam kung bakit. Siguro gusto niya ng kasama. Siguro gusto ko ring siguraduhing okay siya.

Sa loob ng unit niya

Malinis, maayos. Pero tahimik. Parang walang buhay. May malaking painting sa sala, mukha niya, gawa raw ng fan. Sa ilalim ng painting, may basag na picture frame. Luma na raw yun, sabi niya.

“Hindi ko na pinalitan,” sabi niya, pilit na ngiti. “Para maalala ko na kahit anong ganda, pwedeng masira.”

Umupo siya sa sofa, tahimik.

Ako, tumayo lang sa tabi, hawak ang bag niya.

Biglang tumulo ang luha niya. Hindi iyak na malakas, pero tuloy-tuloy. Parang gripo na dahan-dahang bumubuhos.

“Wala akong matinong kaibigan,” sabi niya, boses niya paos. “Lahat sila, kasama lang ako pag sikat ako, pag trending ako sa magandang dahilan. Pero pag ganito…” Huminga siya nang malalim, parang sasabog. “…wala.”

Hindi ko alam anong gagawin. Lumapit ako, lumuhod sa harap niya.

“Meron po kayong isang assistant,” sabi ko, pilit ngiti kahit nanginginig ang boses ko. “Baguhan po, oo. Pero totoo.”

Tumingin siya sakin, tuluyang pumatak ang luha.

“Bakit, Jiro?” sabi niya, garalgal. “Bakit di ka umaalis?”

Huminga ako nang malalim. “Kasi po… hindi po kayo ang video na yun. Kayo po si Seth Villaruel na nakita kong kayang ngumiti, kahit pagod na. Yung Seth na nagpasalamat sakin kahapon. Yun po yung boss ko. Yun po yung tao.”

Bigla niya akong niyakap.

Mahigpit. Hindi sexual. Hindi malisyoso. Parang lumulutang siya sa dagat ng problema, at ako yung piraso ng kahoy na nasagip niya saglit.

“Salamat,” bulong niya, halos pabulong lang.

Niyakap ko rin siya pabalik.

“Okay lang po. Nandito lang po ako.”

Pagkalipas ng ilang minuto

Bumitaw siya, mabilis na pinunasan ang luha. Parang nahihiya.

“Pasensya na,” sabi niya. “Di ko alam bakit ko ginagawa ‘to.” “Okay lang po,” sagot ko. “Mas okay na po yun kesa mag-isa kayong magdalamhati.” Tumingin siya sa salamin na nakasabit sa pader.

“Alam mo ba, Jiro… nakakapagod maging Seth Villaruel.”

“Pero kahit nakakapagod, tuloy pa rin po kayo,” sabi ko, halos bulong.

Tumingin siya sakin, matagal. Tapos, mahina siyang tumawa, konti lang.

“Tara, hatid na kita. Gabi na.”

Sa elevator pababa

Tahimik kami. Pero hindi na awkward. Parang may pader na bumagsak na sa pagitan namin.

Sa kotse

Tumugtog sa radyo yung isang love song. Hindi ko alam kung bakit, pero parang mas bumigat ang hangin.

“Jiro,” sabi niya. “Pagod ka na ba?”

“Hindi po,” sagot ko. “Assistant niyo po ako. Dapat po mas mahaba ang pasensya at lakas ko kaysa sa inyo.”

Tumawa siya, mahina. “Kaya pala… parang ang dali kitang pagkatiwalaan.”

Pagbaba ko

“Bukas, maaga ulit,” sabi niya.

“Opo, Seth. Ingat po kayo.”

Pagpasok ko ng bahay, bumagsak ako sa kama. Hindi ko na napigilang umiyak. Hindi dahil sa awa lang kay Seth, kundi dahil ramdam ko yung sakit niya.

Sa isang mundo ng ilaw at camera,

may isang taong nalulunod sa dilim.

At ako? Baguhang assistant lang ako. Pero kahit assistant lang ako, handa akong samahan siyang lumangoy pabalik sa liwanag.

CHAPTER 3

JIRO POV

Hindi ko alam kung bakit, pero kahit pagod na pagod ako kagabi, ang aga ko pa ring nagising. Parang may alarm na sa puso ko na nagsasabing: “Gising, Jiro. Kailangan ka ni Seth.”

Alas-kwatro pa lang ng umaga, nag-chat na sakin yung stylist:

“Jiro, may rush shoot daw si Seth. Call time: 6AM. Theme: raw at rugged look.”

Bigla akong napatayo. Rush shoot? Hindi sinabi sakin ni Seth kagabi.

Habang nasa jeep

Nag-scroll ako sa Twitter, hoping wala nang bagong balita. Pero hindi — trending pa rin pangalan niya. May memes, may hate comments, at yung iba, nagpapaka-moralista. Masakit basahin, pero pilit kong tinatandaan: Hindi ito ang buong pagkatao niya.

Pagdating sa studio,

madilim pa, halos tahimik. Pero andun na siya. Seth Villaruel, nakaupo mag-isa sa gilid ng set, nakasuot ng simpleng gray hoodie, nakayuko, hawak ang phone.

“Seth… good morning po,” sabi ko, maingat ang boses.

Tumingala siya. Kitang-kita ko yung eyebags niya, parang di talaga natulog.

“Jiro… sorry ah, di ko nasabi kagabi. Bigla lang ’to,” sabi niya, basag ang boses.

“Okay lang po. Assistant niyo po ako, dapat handa ako lagi,” sabi ko, pilit ngiti.

Lumapit ako, tinanggal ko yung cup ng coffee sa tray, inabot ko sa kanya.

“Flat white, less sugar. Kagaya kahapon.”

Kinuha niya. “Thank you, Jiro,” sabay ngiti — hindi pilit, hindi plastic, kundi ’yung totoong pagod pero nagpapasalamat.

Habang nag-aayos ang stylist

Tumingin siya sa salamin. Hindi niya alam, pero tinititigan ko siya sa reflection. Yung dating self-confident na modelo na punung-puno ng aura, ngayon parang bumaba ang balikat. Parang iniisip niya, “Worth it pa ba ’to?”

Biglang sinabi niya,

“Alam mo, Jiro, minsan gusto ko na lang mawala ng isang buwan. Magtago.”

“Bakit po di niyo gawin?” tanong ko, maingat.

“Hindi ganun kadali,” mahina niyang sagot. “May pamilya akong binubuhay. May staff na umaasa sakin. At… may assistant pa akong kakastart lang,” sabay bahagyang ngiti.

Natawa ako, kahit konti.

“Kung magpapahinga po kayo, sama niyo po ako,” biro ko.

“Bakit, di ka ba magsasawa?” seryoso niyang tanong.

“Hindi po,” sagot ko. “Mas gusto ko pong makita kayong masaya kaysa sikat.”

Tumahimik siya.

Nakita ko sa mata niya na na-touch siya. Pero hindi niya sinabi, kita ko lang.

Shoot starts

Simple lang daw: raw shots, walang makeup, walang filter. Gusto ng brand ipakita si Seth bilang “totoong tao, hindi lang produkto.”

Photographer:

“Okay, Seth, tumingin ka sa camera. Isipin mo lahat ng sakit, lahat ng bigat, pero wag kang iiyak. Kaya mo yan.”

Nakita ko kung paano dahan-dahang nagbago expression niya. From empty, naging matapang, pero bakas pa rin yung lungkot sa mata. Yun yung gusto ng camera — the broken but fighting look.

Pero ako? Di ko kinaya. Na-realize ko kung gaano kabigat na kailangan mong magpaka-strong sa harap ng camera, kahit pakiramdam mo, durog ka na.

Break time

Lumapit ako, inabot ko yung towel.

“Okay ka lang po?” tanong ko.

Huminga siya nang malalim. “Hindi,” diretsahan niyang sagot. Pero ngumiti siya. “Pero salamat, nandiyan ka.”

Biglang pumasok ang creative director

“Jiro, paki-check yung wardrobe! May delay sa delivery!”

Agad akong tumakbo. Hinanap ko yung stylist, kinulit ko. Umiikot ako sa backstage, pawis na pawis, nanginginig ang kamay.

Tangina, baka ako pa maging dahilan ng delay!

Sa hallway,

nakasalubong ko yung ibang staff. May narinig akong bulungan.

“Yan ba yung bagong assistant? Bakla raw.” “Kaya pala close sila ni Seth…”

Napasakit sa dibdib, pero di ako lumingon. Wala silang alam.

Pagbalik ko,

hawak ko na yung jacket na kailangan sa next set. “Sorry po, natagalan,” sabi ko, hingal.

“Good job,” sagot ni Seth, sabay kindat. Hindi romantic na kindat — kindat ng pasasalamat, ng “Nandiyan ka talaga, noh?”

Next set

Mas close-up na kuha. Kita ang bawat pores, bawat eyebag, bawat linya sa noo niya.

“Gusto ng photographer makita yung pagod,” paliwanag sakin ng stylist.

Nakita ko,

habang pinipicturan siya, napapikit siya saglit. Lumabas yung isang patak ng luha. Isa lang. Pero nahuli ng camera.

“Perfect,” sigaw ng photographer.

Ako? Sa gilid lang, pero parang gusto kong sumigaw: “Hindi nyo alam kung bakit siya umiiyak!”

After shoot

Pagod na pagod siya. Umupo siya sa tabi ko, nakasandal, nakapikit.

“Jiro… pwede ba kitang sabihan ng totoo?”

“Po?”

“Takot na takot ako. Araw-araw, iniisip ko: baka bukas, wala na ’ko. Wala nang career, wala nang kwenta.”

“Pero kahit takot po kayo, nandito pa rin kayo,” sagot ko, mahinahon.

Tumingin siya, seryoso

“Alam mo ba, gusto ko sanang magkaroon ng kaibigan na hindi dahil sa pera ko, hindi dahil sa pangalan ko… kundi dahil sa ’kin.”

“Ako po,” sabi ko, mahina lang pero matatag. “Assistant po ako, oo. Pero tao rin po ako. At gusto ko po kayong kaibiganin.”

Tumingin siya sa mata ko

Matagal. Hindi romantic. Hindi sexual. Pero matindi. Parang gusto niyang makita kung nagsisinungaling ako. Pero hindi.

Bigla siyang yumuko

“Salamat, Jiro,” sabi niya, garalgal.

Lumapit ako

Hinawakan ko balikat niya. Hindi ko na iniisip kung tama. Hindi ko iniisip kung may makakita. Ang alam ko lang, tao siyang sugatan, at kailangan niya ng kasama.

Tahimik kami ng ilang minuto

Wala kaming sinabi, pero ramdam ko: may nabubuong tiwala na mahirap basagin.

Matapos ang shoot

Habang papunta kami sa kotse, sabi niya:

“Jiro, alam mo ba… sa dinami-dami ng nakatrabaho ko, ngayon lang ako nagtiwala nang ganito kabilis.”

“Salamat po,” sagot ko, nangingilid ang luha.

Habang umaandar ang kotse,

nasilayan ko ang langit. Madaling araw pa rin, pero unti-unti nang lumiliwanag.

At naisip ko: Siguro ganun din si Seth. Unti-unti rin siyang babangon, basta may kasama.

Ako? Assistant lang. Pero assistant na handang sumalo, sumuporta, at umintindi.

At yun ang kuha sa madaling araw — isang sandaling kahit pagod at sugatan, may pag-asa pa ring sumikat ang araw.

---

JIRO POV

Pagkatapos ng buong araw na shoot, hatid ulit ako ni Seth pauwi. Tahimik sa loob ng kotse. Yung tahimik na hindi awkward, kundi parang parehong pagod ang isip at puso namin.

Nakasandal siya sa upuan, nakapikit. Ako naman, nakatingin sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng EDSA habang mabilis kaming dumadaan.

Pero ramdam ko na kahit nakapikit siya, gising ang utak niya.

Biglang nagsalita siya, mahina:

“Jiro, ayaw mo bang umalis?”

Napalingon ako. “Po?”

“Hindi ka pa rin ba natatakot? Kahit nakita mo na lahat — galit ko, iyak ko, kahinaan ko?”

Huminga ako nang malalim. “Hindi po.”

“Bakit?” bulong niya, halos pabulong lang talaga.

“Dahil po tao lang din kayo. At ang totoo, mas natatakot po akong iwan kayo mag-isa.”

Di siya sumagot.

Pero nakita ko, bahagyang gumalaw ang labi niya. Parang pinipigilan yung luha.

Pagdating sa tapat ng apartment ko,

bigla niyang sinabi: “Jiro… pwede bang sumama ka muna sakin? Ayokong mag-isa ngayon.”

Napatigil ako. Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi dahil sa malisya, kundi dahil sa bigat ng tiwalang ibinibigay niya sakin.

“Okay po,” sagot ko.

Sa condo niya

Pagpasok namin, tahimik lang. Hindi niya binuksan ang ilaw. Yung ilaw lang ng city skyline ang nagpapaliwanag sa sala.

Umupo siya sa sofa, tinanggal yung jacket niya, nagtanggal ng sapatos. Kita ko yung pagod sa katawan niya — hindi lang pisikal, kundi emosyonal. “Upo ka,” sabi niya.

Umupo ako sa tabi niya. May distansya, pero malapit. Tahimik. Rinig ang mahinang ingay ng traffic sa labas.

“Alam mo ba, Jiro…” bulong niya, di nakatingin sakin. “Hindi ko na maalala kung kelan yung huli kong gabi na may kasama lang akong tahimik na nakaupo.”

Tumingin siya sakin.

“Hindi ko alam bakit sa’yo ko nagagawa ’to.”

“Siguro po… dahil di po ako humihingi ng kapalit,” sabi ko, mahina lang.

“Oo,” sagot niya. “Hindi mo ako tinitingnan na parang kwento lang ako, o tsismis. Tinitingnan mo ko bilang… tao.”

Tumango lang ako. Walang masabi. Kasi yun talaga ang totoo.

Bigla siyang tumayo.

“Gusto mo makita?” tanong niya.

“Po?”

“Gusto mo makita yung mga totoong sugat?” Seryoso ang mukha niya.

Napatayo rin ako. Hindi ko alam anong ibig niyang sabihin. Pero naglakad siya papunta sa kwarto, at sumunod ako.

Pagpasok sa kwarto,

binuksan niya yung lampshade. Maliwanag pero hindi nakakasilaw.

Hinubad niya yung hoodie niya. Tapos, tinaas niya bahagya yung shirt sa likod.

“Tingnan mo,” sabi niya.

Nakita ko. Mga peklat — mahahabang peklat sa may balikat, likod, at tagiliran.

“Dati akong kinukulong ng tatay ko sa likod ng bahay pag galit siya sakin,” sabi niya, mahina pero diretso.

Napatigil ako. Parang may sumaksak sa dibdib ko.

“Binubugbog niya ko, pinapalo ng sinturon, minsan ng kahoy. Tapos pag naging model na ko, akala ng lahat, perfect na ang buhay ko.”

“Pero hanggang ngayon, may dala akong bakas ng dati kong impyerno.”

“Seth…” halos wala akong masabi. Pero naramdaman kong nangingilid ang luha ko.

“Ngayon alam mo na,” sabi niya, pilit na ngiti. “Hindi lang ako yung nasa video. Hindi lang ako yung ngumingiti sa billboard. May parte sa’kin na wasak at basag.”

“Pero buhay pa rin po kayo,” sagot ko, mahina. “At yun po ang mahalaga.”

Tumingin siya sakin, matagal.

Naglakad siya palapit, huminto sa harap ko. Hindi niya ako hinawakan, pero ramdam ko yung init ng katawan niya.

“Salamat, Jiro,” bulong niya. “Alam mo ba… kung di ka dumating, baka nagawa ko nang tapusin ’to.”

“Wag po…” sabi ko, namutla ang mukha ko. “Wag po kayong mag-isip ng ganun.”

“Kaya nga… nandito ka na,” sagot niya, malalim ang hinga. “At dahil dun… kahit gabi na parang walang hanggan, natitiis ko pa rin.”

Tumayo kami sa kwarto na parang statwa,

parehong luhaan pero walang iyakan ng malakas. Tahimik lang. Parehong humihinga ng mabigat. Parehong nagpapalakas ng loob.

“Pwede bang dito ka na muna?” tanong niya.

Hindi ko alam kung anong ibig sabihin niya. Pero tumango ako. “Opo.”

Sa sala,

naglatag siya ng kumot sa floor. “Dito ka. Para lang may kasama akong humihinga.”

“Okay po,” sabi ko.

Humiga siya sa sofa.

Ako, sa kumot sa sahig, nakatingin sa kisame.

Tahimik. Pero ramdam ko na, sa wakas, kahit paano, nakahinga siya.

Bago siya pumikit, narinig ko, halos bulong na lang:

“Jiro… wag mo ko iwan, ha?”

“Hindi ko po kayo iiwan, Seth,” sagot ko.

At doon ko na-realize: Hindi na lang basta boss at assistant kami. Dalawang taong wasak, pero magkasamang bumabangon sa gitna ng gabing walang hanggan.

CHAPTER 4

JIRO POV

Hindi ko akalaing mangyayari sakin ’to: nakahiga ako sa sahig ng condo ng isa sa pinakasikat at ngayong pinaka-kontrobersyal na modelo sa bansa. Wala kaming imik. Ako, nakatitig sa kisame, pinapakinggan ang mahina at mabigat na paghinga ni Seth mula sa sofa.

Ramdam ko ang pagod sa boses niya, kahit hindi niya sinasabi. Ramdam ko rin yung takot niyang magising mag-isa.

Madaling araw na

Dahan-dahan akong tumagilid, tinignan ko siya. Nakatalikod siya sakin, pero napansin ko na bahagya siyang gumagalaw, parang balisa sa tulog.

Maya-maya, narinig ko. Mahinang, putol-putol na salita.

“Wag… wag… tama na…”

Parang bangungot. Parang lumalaban sa alaala.

Tumayo ako, dahan-dahan. Lumapit sa sofa.

“Seth…” mahina kong tawag. Di siya nagising. Pero nagbuntong-hininga siya, parang kumalma ng konti.

“Nandito lang po ako,” sabi ko, halos pabulong. Nilagay ko yung kamay ko sa braso niya, marahang hinaplos. Hindi para gisingin, kundi para iparamdam na hindi siya nag-iisa.

Sandaling tumigil ang panginginig niya.

Tumahimik siya. Bumalik sa mabagal na paghinga.

Ako? Tahimik na nakaupo sa tabi ng sofa, nakabantay.

Naalala ko yung sinabi niya kagabi:

“Hindi ko na maalala kung kelan yung huli kong gabi na may kasama lang akong tahimik na nakaupo.”

At ngayon, eto ko — baguhang assistant lang, pero para bang ako yung tanikala niya pabalik sa paghinga.

Kinabukasan

Nagising ako sa sahig, nanakit ang batok. Pero pagtingin ko, nakita ko si Seth na nakaupo sa gilid ng sofa, nakayuko.

“Good morning po,” sabi ko, pilit ngiti.

“Good morning,” sagot niya. Paos boses niya, parang kagigising lang.

“Salamat kagabi, ha,” sabi niya, di pa rin nakatingin sakin.

“Wala pong anuman,” sagot ko. “Okay lang po yun.”

Bigla siyang tumingin sakin.

“Jiro… kung ibang assistant yun, baka nag-quit na kahapon pa lang.”

“Siguro po,” sagot ko. “Pero hindi po ako yun.”

“Bakit?” seryoso niyang tanong.

“Kasi po… tao rin po kayo.

At gusto ko pong ipaglaban yung tao na yun, hindi lang yung pangalan na Seth Villaruel.“

Tumahimik siya.

Pero yung mata niya, parang lumambot. Hindi na lang yun mata ng model na sanay sa camera, kundi mata ng isang lalaking pagod na pero may kaunting pag-asa.

Nag-breakfast kami

Simple lang. Tinapay at kape. Siya, tahimik lang, pero pansin kong mas kalmado siya kumpara kagabi.

“Jiro,” sabi niya. “Mamaya, may interview ako. First time akong magsasalita after ng scandal.”

Napabuntong-hininga ako. “Sigurado po kayo?”

“Hindi,” sagot niya, diretso. “Pero kailangan. Kung di ko sabihin ang side ko, wala nang makikinig.”

“Nandito lang po ako,” sabi ko.

Tumango siya. “Alam ko. At doon, gusto ko… ikaw ang kasama ko sa backstage.”

Nabigla ako. “Po? Ako po?”

“Oo,” sabi niya, seryoso. “Ikaw yung gusto kong makita bago ko humarap sa camera. Ikaw yung paalala sakin na kahit anong sabihin nila, may isa pa ring naniniwala.”

Na-touch ako.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Pero ang alam ko, lalaban ako para sa kanya.

Bago umalis

Tumayo siya sa harap ng salamin. Tinitigan ang sarili. Kita ko sa mata niya yung takot, pero may bahid ng tapang.

“Handa ka na po?” tanong ko.

“Hinding-hindi,” sagot niya. Pero ngumiti siya, konti lang. “Pero nandiyan ka, kaya kaya ko.”

Sa studio ng interview

Ang daming tao. Cameramen, producer, writer. Maririnig mo ang mga bulungan.

“Si Seth Villaruel… ang kapal ng mukha.” “Ang gwapo pa rin, kahit may scandal.” “Sayang, ang galing pa naman.”

Ramdam ko ang bigat ng tingin nila. Pero mas ramdam ko ang bigat na dala ni Seth habang naglalakad papunta sa dressing room.

Sa dressing room

Tahimik lang siya, nakaupo. Nakapikit. Malalim ang paghinga.

Lumapit ako, inabot ko yung tubig. Kinuha niya, uminom. Tapos ibinalik sakin. “Salamat,” sabi niya.

“Seth… kahit ano pong mangyari, nandito lang po ako,” sabi ko.

Tumango siya. “Jiro… wag kang aalis, ha?”

“Hindi po,” sagot ko.

Bago siya pumasok sa set

Hinawakan niya braso ko, saglit lang.

“Salamat,” bulong niya.

“Kaya niyo po yan,” sabi ko, mahina pero matatag.

Nakita ko siyang umupo sa harap ng camera.

Sa loob ng ilang segundo, tahimik lang siya. Huminga siya nang malalim, parang nilulunok ang kaba.

Host:

“Seth, gusto mo bang magsimula?”

“Oo,” sabi niya. Boses niya mahina pero buo.

“Gusto ko lang sabihin… tao rin ako. Nagkamali ako. Pero sana makita niyo na hindi lang ako yun. Hindi lang ako yung video na kumalat.”

Habang sinasabi niya yun, nakita ko kung paano nanginginig ang kamay niya. Pero hindi niya tinigil. Pinili niyang magsalita, kahit mahirap.

Host:

“Paano mo nalampasan ang mga gabi na mag-isa ka?”

“Hindi ko nalampasan,” sagot ni Seth, diretsahan. “Pero may dumating… na nagpapaalala sakin na tao pa rin ako, kahit durog na.”

Napalunok ako.

Alam kong ako yun. Hindi niya binanggit pangalan ko, pero alam kong ako yung tinutukoy niya.

Pagbalik niya sa backstage

Pawis na pawis siya, nanginginig. Pero ngumiti siya sakin.

“Tapos na,” sabi niya, mahina.

“Proud po ako sa inyo,” sagot ko, halos maluha.

“Salamat, Jiro,” sabi niya, garalgal ang boses. Tumingin siya sakin, matagal. Hindi bilang boss sa assistant, kundi bilang tao sa taong tumulong sa kanya mabuhay pa.

Umuwi kami

Tahimik ang kotse, pero magaan ang pakiramdam.

“Jiro,” sabi niya, “kung di ka dumating sa buhay ko… baka wala na ’ko ngayon.”

“At kung di po kayo lumaban, sayang naman po yung tiwalang binigay ko,” sagot ko.

Tumawa siya, mahina pero totoo.

“At dahil nandiyan ka… lalaban pa ’ko.”

At doon ko naintindihan:

Hindi ko lang trabaho ang buhatin ang gamit niya, o magdala ng kape. Trabaho ko ring buhatin ang tiwala niya — yung natitirang piraso ng puso niyang pilit lumalaban.

At yun ang lihim na ingay: Yung tibok ng puso naming dalawa — sugatan, pero magkasamang bumabangon.

CHAPTER 5

JIRO POV

Pagbalik namin sa Maynila galing sa lumang bahay ni Seth, parang may bitbit kaming kakaiba. Parang mas magaan na siya, kahit pagod pa rin ang mukha. Ako? Mas lalong tumibay ang desisyon ko: kahit anong mangyari, hindi ko siya iiwan.

Pero akala ko, pagkatapos ng interview, unti-unting tatahimik ang lahat. Mali ako.

Kinabukasan

Pagpasok ko sa office ng agency, parang lahat ng mata nakatingin sakin. Iba yung tingin ng karamihan: may halong tsismis, duda, at minsan, bahagyang pangungutya.

“Yan yung assistant ni Seth, diba?” “Sabi, super close daw sila…” “Baka bading din yan…”

Naririnig ko, pero hindi ko pinapansin. Kasi alam ko, mas malala ang pinagdadaanan ni Seth.

Sa dressing room

Nakita ko siya nakaupo, nakayuko, hawak ang phone.

“Good morning po,” sabi ko, mahinang boses.

Tumingala siya. Kita ko agad sa mata niya: may bago na namang nangyari.

“Jiro… trending na naman ako,” sabi niya, mahina.

“May mga nagsasabing scripted lang daw yung interview ko. Umiiyak lang daw ako para sa career ko.”

“Hayaan niyo po sila,” sagot ko, pilit ngiti.

“Kilala ko po kayo. At alam ko, totoo yung sinabi niyo.”

Hindi siya agad sumagot

Pero biglang napaluha siya. Hindi iyak na malakas — luha lang na bumagsak nang tahimik.

Lumapit ako, hinawakan ko yung braso niya, marahan lang.

“Okay lang pong umiyak,” sabi ko.

“Hindi po kabawasan sa inyo yun.”

Huminga siya ng malalim. Pinunasan ang luha.

“Pasensya na, Jiro,” sabi niya.

“Ikaw na naman yung nasasalo ng lahat ng bigat ko.”

“Okay lang po,” sagot ko.

“Para po dun talaga ako — sumalo ng bigat niyo, para hindi po kayo bumagsak.”

Photoshoot day

Matindi ang atmosphere. Halos lahat, nagmamasid kay Seth. May halong respeto, may halong takot, pero may iba rin — yung halatang hindi naniniwala.

Photographer:

“Seth, ready ka na?”

Tumango siya. Tumayo. Pero nakita ko, nanginginig konti ang kamay niya.

Lumapit ako, inabot ko yung tubig.

“Kaya niyo po ’to,” sabi ko, mahina.

Tumingin siya sakin, at sa loob ng isang segundo, parang nagliwanag ang mukha niya.

“Salamat, Jiro,” bulong niya.

Unang shot

Nakita ko ang expression niya sa camera: professional, malalim ang tingin, pero sa gilid ng mata — may bakas ng lungkot.

Gustong-gusto ng camera yun. Gusto nila yung contrast: ang gwapo, pero basag.

Pero ako?

Nasasaktan akong makita na minsan, ang hinahangaan ng lahat… yung sugat niya mismo.

Break time

Umupo kami sa sulok. Tahimik lang siya, nagtetext.

“Okay po ba kayo?” tanong ko.

“Okay lang… pero ang bigat pa rin,” sagot niya.

“Parang kahit anong gawin ko, may mali pa rin.”

“Normal lang po na may mali sa paningin ng iba. Ang mahalaga, wala po kayong tinatago sa sarili niyo,” sabi ko.

Tumingin siya sakin.

“Buti ka pa, ang simple ng pananaw mo,” sabi niya, pilit na ngiti.

“Sana ganun din ako.”

“Pwede po kayong matutong bumalik sa pagiging simple,” sagot ko.

“Gusto niyo po, pag wala kayong shoot, sama po kayo sa’min sa probinsya? Doon po, wala masyadong camera, wala masyadong ingay.”

Nakita ko, parang kumislap ang mata niya.

“Seryoso ka?”

“Opo. Di naman po mansion bahay namin, pero tahimik. At totoo pong may katahimikan.”

“Baka…” sabi niya.

“Baka kailangan ko nga yun minsan.”

After shoot

Pauwi kami, magkatabi sa kotse. Tahimik lang, pero hindi yung nakaka-ilang na katahimikan. Yung parang pareho kaming pagod pero kampante.

Bigla siyang nagsalita:

“Jiro… naisip mo na bang umalis sakin?”

Nagulat ako.

“Po? Hindi po.”

“Bakit?” seryoso niyang tanong.

“Kung tutuusin, mas magiging madali ang buhay mo kung ibang artista na lang ang in-assist mo. Yung walang ganitong gulo.”

“Kasi po… hindi lang po artista yung nakita ko sa inyo,” sagot ko.

“Nakita ko po yung tao. At yun po yung hindi ko kayang talikuran.”

Tahimik siya

Pero nakita ko, bahagyang nanginig yung baba niya — parang pinipigilan yung luha.

“Salamat, Jiro,” sabi niya, garalgal ang boses.

“Ikaw lang yung hindi takot tumingin sa sugat ko.”

“Kasi po, ang sugat po, parte lang ng kwento ng tao. Hindi po yun ang buong tao,” sabi ko.

Pag-uwi

Umakyat kami sa condo. Umupo siya sa sofa, napahawak sa sentido.

“Seth?” tanong ko, nag-alala.

“Sumasakit ulo ko,” sabi niya.

“Siguro pagod lang.”

Kumuha ako ng towel, binasa ko ng malamig. Nilagay ko sa batok niya.

“Salamat…” bulong niya.

“Alam niyo po… kahit pagod kayo, ang mahalaga po, di po kayo nag-isa,” sabi ko.

“Oo,” sagot niya, nakapikit.

“At ikaw yun, Jiro. Ikaw yung dahilan.”

Lumipas ang ilang minuto

Nakahilig na siya, halos nakatulog. Tahimik akong umupo sa sahig sa tabi niya, nakatingin lang.

Naisip ko: Siguro ganito talaga ang trabaho ko — hindi lang assistant. Kundi saksi. Tagapagsalo. Tagapagtanggol.

At masaya akong maging ganun para sa kanya.

Bigla siyang dumilat

Tinignan ako, namumungay ang mata.

“Jiro… huwag kang mawawala, ha?”

“Nandito lang po ako,” sabi ko.

“Promise mo,” bulong niya.

“Promise po,” sagot ko, mahina pero buo.

At sa gabing yun

Kahit ang buong mundo maingay sa paninira, kahit sa labas, puro duda at ingay… Sa loob ng maliit na sala ng condo niya, may dalawang tao lang: isang sugatang modelo at isang bagitong assistant magkasamang naniniwala na kaya pa ring lumaban.

At sa gitna ng ingay ng mundo, bumuo kami ng katahimikan na amin lang.

CHAPTER 6

JIRO POV

Dumating na ang unang araw ng taping. Ramdam mo sa paligid yung kakaibang kaba: parang lahat ng tao, may inaasahan kay Seth. Hindi lang performance, kundi drama, tsismis, at balita.

Ako? Hindi ko maalis ang kaba sa dibdib. Pero pinili kong tumayo sa tabi niya, literal at simbolikal.

Maaga pa lang, nakita ko siyang nakaupo sa makeup chair. Tahimik. Nakatitig lang sa salamin.

Lumapit ako, mahina kong sabi, “Okay po kayo?”

“Hindi,” diretso niyang sagot. “Pero kailangan ko magmukhang okay.”

“Hindi po kailangan magkunwaring okay. Kailangan lang po, totoo,” sabi ko, mahinahon.

Tumingin siya sa’kin. Saglit lang. “Salamat, Jiro,” bulong niya. “Salamat kasi hindi mo ko pinipilit ngumiti.”

First scene:

Eksena niya bilang isang lalaking sugatan, literal at emosyonal, pero pinipilit lumaban.

Napansin ko, parang hindi lang siya umaarte. Parang siya talaga yun. Parang bawat linya, galing sa tunay niyang sugat.

Direktor:

“Okay, cut! Seth, ang ganda nun. Pero kaya mo pa bang ibigay ng mas malalim?”

Tumango si Seth. Pero kita ko, parang nauubos siya, dahan-dahan.

Break time:

Umupo kami sa gilid ng set. Tahimik lang siya, nakayuko, naglalaro ng paper cup sa kamay niya.

“Pagod po kayo?” tanong ko.

“Oo,” sagot niya. “Hindi lang katawan… pati puso.”

“Kaya niyo po yan,” sabi ko, pilit na ngiti. “Nandito lang po ako.”

“Alam ko,” sabi niya, tumingin sakin. “At yun lang yung nagpapalakas sakin.”

Pagkatapos ng ilang take, lumapit yung creative director. “Seth, baka pwede mas daring pa yung eksena sa susunod?”

Nakita ko, biglang nanlamig yung mukha ni Seth.

“Akala ko po ba tapos na tayo sa gano’n?” sagot niya, mahinahon pero may diin.

“Mas totoo lang, para raw sa character,” sagot nung creative director, sabay tingin sakin, parang nanunukat.

“Hindi po kailangan gawing murahan yung sakit para lang maging totoo,” sabi ko, mahina pero ramdam ang tapang.

Tumingin sakin si Seth. At doon ko nakita, kahit pagod siya, pinili niyang lumaban.

Hapon na.

Ramdam ko ang bigat ng taping. Paulit-ulit, mabibigat na linya, emosyon, sigaw, luha.

Si Seth, nakikita kong nahihirapan pero hindi sumusuko.

“Seth,” sabi ko nung break. “Pwede po kayong magpahinga kahit sandali.”

“Hindi, kailangan kong tapusin,” sagot niya, hingal. “Pero salamat, Jiro. Kasi kahit pagod na pagod na ko… pag tinitingnan kita, naaalala ko kung bakit ko ’to ginagawa.”

“At bakit po?” tanong ko.

“Kasi gusto kong may maipakita na hindi lang ’yung scandal,” sabi niya, mahinang tawa. “At gusto kong maging proud ka sakin.”

Pauwi sa kotse.

Tahimik lang kami. Parehong pagod.

Pero sa tahimik na yun, parang mas lalong tumibay yung tiwala namin. Alam kong hindi lang ako assistant niya. Ako yung taong humahawak sa kanya pag muntik na siyang madulas pabalik sa dilim.

At yun ang pinakamahalaga sa lahat.

JIRO POV

Pagkatapos ng ilang araw ng taping, akala ko sanay na si Seth. Pero isang gabi, bigla siyang nag-text sakin habang nasa kwarto ko sa staff house.

“Jiro… gising ka?” “Opo, bakit po?” “Pwede ka bang pumunta dito? Please…”

Pagpasok ko sa kwarto niya, nakita ko siyang nakaupo sa sahig, nakayakap sa tuhod niya. Namumugto ang mata niya.

“Seth? Ano pong nangyari?” Lumapit ako, naupo sa harap niya.

“Jiro…” bulong niya, garalgal ang boses. “May nagpadala sakin ng video. Yung scandal video ko… kumakalat ulit, pero mas edited, mas bastos, mas grabe.”

Nakita ko, nanginginig siya. Hindi sa galit kundi sa takot.

“Seth…” sabi ko, hinawakan ko yung balikat niya. “Hindi po yun totoo. Hindi po kayo yun.”

“Ako pa rin yun, Jiro! Kahit edited! At pag nakita ng tao, yun lang ang makikita nila. Hindi na ako, kundi yun lang!” Sumisigaw siya, umiiyak.

Hindi ko alam anong sasabihin. Pero alam ko, kailangan niya lang ng isang bagay: yakap.

Lumapit ako, niyakap ko siya. Mahigpit. Hindi bilang assistant kundi bilang taong nagmamahal bilang kaibigan.

“Seth… andito po ako. Hindi ko po kayo iiwan. Kahit anong lumabas dyan, kilala ko po kayo.”

Naramdaman ko, umiyak siya sa balikat ko. Ramdam ko ang init ng luha niya, at bigat ng paghinga niya.

“Jiro… pag nawala ka… baka mawala na rin ako,” bulong niya, halos hindi marinig.

“Hindi po ako mawawala,” sabi ko, pinunasan ang luha niya. “Nandito lang po ako. Lagi.”

Matagal kaming tahimik. Hawak ko ang kamay niya habang unti-unti siyang kumalma.

“Salamat, Jiro,” mahina niyang sabi. “Ikaw lang talaga ang takbuhan ko.”

“At okay lang po yun,” sagot ko. “Kasi yun po ang pinili ko. Maging sandalan niyo.”

Kinabukasan.

Pumasok pa rin si Seth sa set. Pero ramdam ko ang takot sa mga mata niya, lalo na kapag may magbukas ng phone o may tatawa sa sulok.

Lumapit ako sa kanya habang inaayos ang makeup niya.

“Kaya niyo po ito,” bulong ko.

Tumingin siya sakin. “Kasi nandiyan ka,” sagot niya, mahina pero totoo.

Sa harap ng camera, bumalik ang tapang niya. Pero tuwing cut, tumitingin siya sakin. Parang pinapaalala sa sarili niya na totoo pa rin siya, hindi lang yung nakikita ng mundo.

At doon ko naintindihan: Minsan, hindi enough na mahalin lang ang isang tao. Kailangan mo ring ipaglaban siya, pati sa laban na hindi niya kayang ipaglaban mag-isa.

CHAPTER 7

JIRO POV

Lumipas ang ilang araw mula nang kumalat ulit yung edited video. Akala ko bababa ang ingay, pero mas lumala. Hindi lang sa comments at social media, pati sa set, ramdam ko: ibang klaseng tingin ang ibinabato kay Seth.

Yung dati, “Seth, idol!” ngayon parang naging:

“Seth, siya ba yun sa video?” “Kawawa naman… pero baka totoo rin yun…”

Pagpasok niya sa set Tahimik si Seth. Hawak niya yung script, pero ang tingin niya malayo. Ako? Hindi ko rin alam paano ko siya tutulungan. Pero alam kong kahit walang solusyon, kailangan kong manatili sa tabi niya.

“Boss, gusto niyo po ng tubig?” tanong ko, pilit na ngiti. Tumango siya. “Salamat, Jiro…” Pero mahina yung boses niya, parang kalahati ng kaluluwa niya, naiwan sa takot.

Break time

Umupo kami sa gilid ng set. Tahimik. Naririnig namin yung bulungan ng iba, pero nagkunwari kaming wala kaming naririnig.

“Jiro…” sabi niya, mahina, halos pabulong. “Pagod na pagod na ko.”

“Alam ko po,” sagot ko.

“Bakit ganun, Jiro? Kahit ilang beses mo nang ipaliwanag ang totoo… hindi pa rin sila naniniwala.” Nangingilid na naman ang luha niya.

“Kasi po, minsan mas madali para sa tao ang maniwala sa chismis kaysa sa totoo,” sabi ko, mahina pero matapat. “Pero ang mahalaga, hindi niyo po makalimutan ang totoo.”

Tumingin siya sakin, diretso, namumula ang mata. “At ikaw yung totoo, Jiro. Sa lahat ng tao, ikaw lang yung totoo sakin.”

Kinagabihan

Nag-text si Seth na gusto niyang magkita kahit tapos na ang shoot. Nagkita kami sa isang tahimik na coffee shop na malapit sa condo niya.

Pag-upo pa lang, nakita ko: namumutla siya. Hindi dahil sa pagod lang, kundi sa stress.

“Seth, okay lang po ba kayo?” tanong ko. Huminga siya ng malalim. “Jiro… may nag-message sa’kin. Sabi nila may lalabas pang mas bastos na edit ng video… at baka raw i-leak pati address ko.”

Nakita ko yung takot sa mukha niya. Hindi lang para sa career niya, kundi para sa sarili niya.

“Wag po kayong mag-alala. Kung gusto niyo po, doon na lang po muna kayo sa unit ko o sa family namin. Hindi po kayo nag-iisa,” sabi ko.

Tumingin siya sakin. Kita ko: nag-aalangan siya, pero gusto niyang maniwala.

“Sigurado ka, Jiro? Hindi ba ako istorbo?”

“Hindi po,” sagot ko agad. “Kahit saan po, basta ligtas kayo.”

Paglabas namin ng coffee shop

Naglakad kami sa gilid ng kalsada. Tahimik. Yung ilaw ng poste, parang di sapat para tabunan yung bigat sa mukha niya.

“Jiro…” sabi niya, mahinang boses. “Alam mo bang iniisip ko na naman sumuko?”

“Po?” napatigil ako sa paglakad.

“Iniisip ko… baka mas mabuti pa mawala na lang ako, para matapos na yung gulo.” Garalgal yung boses niya.

Hindi ko alam anong dapat kong sabihin Pero lumapit ako, hinawakan ko yung braso niya. “Seth, wag po. Hindi po kayo ang problema. Sila po yung mali.”

“Pero ako yung may video… ako yung binabash… ako yung kahihiyan…” Bumagsak yung luha niya, diretso sa kalsada.

“Hindi po kayo kahihiyan,” sabi ko, halos nanginginig ang boses. “Kahit may video, kahit may scandal, tao pa rin po kayo. At mahalaga po kayo.”

Tumayo lang kami sa ilalim ng poste

Siya, umiiyak. Ako, pinipigilan yung sarili kong umiyak din.

“Jiro… wag mo ko iiwan. Kasi pag nawala ka… wala na talagang matitira.”

“Hindi po ako mawawala,” sabi ko, mahina pero matatag. “Promise po.”

Pag-uwi

Hindi ko siya hinayaang umuwi mag-isa. Sinamahan ko siya hanggang sa condo. Pumasok ako sa loob, kahit di ko dapat duty yun.

“Jiro…” sabi niya habang naglalakad kami papasok.

“Po?”

“Pwede bang dito ka na matulog ngayon? Ayokong mag-isa.”

“Opo,” sagot ko. Walang pag-aalinlangan. Kasi alam kong hindi siya humihingi bilang boss, humihingi siya bilang taong sugatan at takot.

Sa sofa lang ako natulog

Pero bago siya pumasok sa kwarto, nilapitan niya ako.

“Salamat, Jiro,” bulong niya, garalgal pero may bahid ng ginhawa.

“Andito lang po ako. Lagi,” sabi ko.

At bago siya pumasok

Tumingin siya sakin, namumugto ang mata.

“Jiro… salamat kasi sa gitna ng bagyo, hindi mo ko binitawan.”

“Kasi po… mahalaga po kayo, Seth,” sabi ko. At yun lang. Walang drama. Totoo lang.

At sa gabing yun

Habang nakahiga ako sa sofa, nakatitig sa kisame, naisip ko: Hindi ko alam gaano pa tatagal ang bagyo. Hindi ko rin alam kung kaya ko talagang protektahan siya sa lahat.

Pero isa lang ang sigurado: Hindi ko siya iiwan. Kahit matalo kami. Kahit masaktan pa ako. Kasi minsan, hindi mo pinipili kung sino ang magiging dahilan mo, kusa siyang dumarating. At si Seth, siya yun para sa’kin.

CHAPTER 8

JIRO POV

Akala ko, pagkatapos ng press con, bababa na ang ingay. Pero kinabukasan, may sumabog na mas malala.

Isang Twitter account na puro tsismis ang nag-upload ng mas mahabang clip. Edited pa rin, mas bastos, mas malaswa, mas pinapahiya si Seth.

Pagkagising ko, nakita ko agad ang trending topic:

“#SethScandalPart2”

Tumakbo ako papunta sa unit niya.

Nakita ko siya nakaupo sa sahig, yakap ang tuhod, nakatitig lang sa phone.

“Seth…” sabi ko, halos pabulong.

Tumingin siya sakin, pero parang wala na yung liwanag sa mata niya.

“Jiro… bakit parang wala nang katapusan?”

Lumapit ako, naupo sa harap niya.

“Boss, wag po kayong tumingin sa comments…”

“Hindi ko kaya, Jiro,” sabi niya, garalgal ang boses.

“Para akong nalulunod. Kahit anong paliwanag, mas gusto pa rin nilang maniwala na ako yung marumi, yung bastos, yung joke…”

Tumulo luha niya.

Wala na siyang pakialam kung makita ko.

“Jiro… ayoko na. Hindi ko na alam sino ako.”

“Boss… andito po ako,” sabi ko, nanginginig din ang boses ko.

“Ako po makakaalala kung sino kayo, kahit makalimot po kayo.”

“Pero Jiro… paano kung pati ikaw, mapagod? Paano kung pati ikaw, umalis?”

“Hindi po,” sabi ko, diretso sa mata niya.

“Kahit anong makita ko, hindi po nun kayang burahin yung Seth na kilala ko.”

Bigla siyang napahagulgol.

Hindi yung tahimik na iyak, kundi yung basag na iyak ng taong talagang durog.

Hinawakan ko ang mukha niya.

“Boss… tao lang po kayo. May takot, may pagkakamali… pero hindi po kayo basura.”

“Bakit ikaw lang ang nakakaintindi, Jiro?” sabi niya, namamaos.

“Kasi po, minahal ko na po kayo bilang tao — hindi bilang model, hindi bilang artista. Kundi bilang Seth.”

Matagal kaming tahimik.

Ramdam ko yung bigat ng katawan niya nang yakapin niya ako, mahigpit. Ramdam ko rin yung init ng luha niya sa balikat ko.

Lumipas ang ilang oras,

tinulungan ko siyang tumayo. Pinunasan ko yung luha niya, inabot ang tubig.

“Boss, pahinga po muna tayo. Hindi po kayo dapat ubusin ng internet.”

“Jiro… hindi na ako makalabas,” sabi niya, mahina.

“Takot na takot na ako sa tingin ng tao.”

“Kung gusto niyo po, lalabas tayo na magkasama. Kahit saan po — basta wag po kayong mag-isa,” sabi ko.

Nagpunta kami sa rooftop ng building.

Walang ibang tao, maliban sa hangin at ilaw ng lungsod sa malayo.

Tumayo siya sa gilid, nakatingin sa skyline.

“Ang ganda, no?” sabi niya, mahina.

“Pero parang hindi na siya para sakin.”

“Para pa rin po sa inyo, Boss,” sagot ko.

“Kasi kayo po, parte ng mundong ito. Kahit anong sabihin nila.”

Tumingin siya sakin.

May luha ulit, pero hindi na ganun kabigat — may bahid na ng pag-asa.

“Jiro… minsan naiisip ko, baka di na ko mahal ng Diyos.”

“Mahal pa rin po kayo,” sabi ko.

“At kahit hindi niyo po maramdaman, mahalaga po kayo sa mga taong totoo — sa’kin po.”

Tahimik kaming naupo sa gilid.

Magkatabi, pareho nakatitig sa ilaw ng syudad.

Hindi ko siya tinanong ng “Kaya mo pa ba?” Alam kong hindi niya alam ang sagot — pero alam ko, kung darating man ang sagot na “hindi,” andito pa rin ako.

Pagbalik namin sa unit,

tahimik siya habang nag-aayos. Tapos bigla niyang tinawag pangalan ko.

“Jiro…”

“Po?”

“Salamat. Hindi mo lang ako sinagip — pinalala mo sakin na tao pa rin ako.”

“At yun po ang totoo,” sabi ko.

Bago siya matulog,

tinapik niya ang balikat ko.

“Jiro… kahit anong mangyari bukas, promise mo sakin: wag kang bibitaw.”

“Promise po,” sabi ko.

“Kahit bumagsak pa po ang langit, hawak ko pa rin kayo.”

At sa gabing yun,

habang pinapanood ko siyang unti-unting nakatulog, ramdam ko rin ang takot, pagod, at pangamba.

Pero mas matimbang ang tapang na ipinanganak mula sa malasakit.

At ang pangako ko: Hindi ko siya ililigtas sa lahat ng sugat — pero hindi ko siya iiwan habang dinadaan niya lahat ng sakit.

JIRO POV

Kinabukasan, tinawagan si Seth ng producer:

“Seth, kailangan ka sa shoot mamayang hapon. Kahit isang eksena lang.”

Kita ko, nanginginig yung kamay niya habang hawak ang phone.

“Boss… kung hindi po kaya, wag po pilitin,” sabi ko, mahina.

“Kailangan ko pumunta, Jiro,” sabi niya, halos pabulong.

“Baka yun na lang ang natitirang paraan para may matira sa career ko.”

Sa van papunta sa set,

tahimik lang siya. Titig lang sa bintana, parang sinusubukang buuin yung pira-pirasong tapang niya.

Ako? Nasa tabi niya lang. Pinipilit kong huwag ipakita na ako man, natatakot para sa kanya.

“Boss… kahit anong mangyari dun, tandaan niyo po: hindi po kayo yung video na yun,” sabi ko, pilit na ngiti.

Tumingin siya sakin, mahina ring ngumiti.

“Salamat, Jiro. Pero minsan… parang hindi ko na rin alam kung sino pa ako.”

Pagdating sa set,

kita ko agad yung ilang staff na palihim na nakatingin sa phone, nagtatawanan.

Ramdam ko yung galit na umakyat mula sikmura ko hanggang dibdib. Pero pigil ako, kasi alam kong pag ako ang sumigaw, si Seth ang masasaktan.

Eksena:

Si Seth, dapat iiyak at aamin ng pagkatalo ng character niya.

Direktor:

“Seth, ibuhos mo lahat ng sakit. Gawin mong totoo.”

“Totoo na po, e…” bulong ni Seth. Pero hindi na narinig ng direktor.

Camera rolling,

kitang-kita ko: hindi na lang siya umaarte. Yung panginginig ng balikat, yung hagulgol — yun yung tunay na takot at hiya na binibitbit niya simula pa.

Sa dulo ng eksena, napaluhod siya sa sahig. Hindi na cut — umiyak siya, durog talaga.

“Boss…” pabulong ko, gusto ko siyang lapitan — pero hindi pwede, rolling pa.

Cut!

Direktor, natuwa:

“Seth, ang galing nun. Kita sa mata mo yung takot, yung hiya — sakto!”

Pero kita ko sa mata ni Seth: wala nang natira. Hindi yun acting. Yun talaga siya — sugatan.

Break time,

lumapit ako sa kanya.

“Boss, tubig po…” inabot ko.

Tinitigan lang niya yung bote, parang di niya makita.

“Jiro… pagod na pagod na ko.”

“Alam ko po…” sabi ko, nangingilid luha ko.

“Kung pwede ko lang po kunin yung sakit, ako na lang po.”

“Wag, Jiro,” sabi niya, boses basag.

“Ayokong masaktan ka rin. Kasi kung pati ikaw masisira, wala na talaga akong matitira.”

Biglang lumapit yung dalawang crew,

nagtatawanan, akala di namin maririnig:

“Eh di ba sya yun sa video?” “Grabe, parang wala na siyang hiya…”

Hindi ko na napigilan. Tumayo ako, halos sumigaw:

“Tama na! Tao siya! Hindi niyo alam pinagdadaanan niya!”

Tahimik silang dalawa. Yung isa, sumimangot, pero umalis.

Pagbalik ko, nakatingin sakin si Seth. Namumugto yung mata niya, nanginginig ang labi.

“Jiro… wag ka na sumagot. Baka ikaw ang mapahamak.”

“Hindi po mahalaga yun,” sabi ko.

“Mas mahalaga po kayo. At kung kailangan ko pong sumigaw para ipagtanggol kayo, sigaw po ako.”

Kinagabihan,

umuwi kami sa condo. Tahimik. Pareho kaming pagod — siya sa sugat, ako sa galit.

Sa sofa, naupo siya. Nakayuko.

“Jiro… minsan iniisip ko, bakit mo pa ko pinipili?”

“Kasi po, kayo pa rin po si Seth — kahit basag, kahit sugatan.

Kayo po yung tao na tinulungan ako noong bago lang ako.

At kayo po yung tao na ayokong bumitaw.“

Napaluha siya.

Hindi niya na pinunasan agad — hinayaan niyang makita ko.

“Jiro… salamat kasi kahit ganito na ko, nandiyan ka pa rin.”

Lumapit ako, hinawakan ang kamay niya.

“Boss… hindi po kita ililigtas sa lahat. Pero hindi rin po kita iiwan kahit anong mangyari.”

“Jiro… natatakot pa rin ako,” bulong niya, halos pabulong lang talaga.

“Baka bukas, mas malala pa.”

“Okay lang po matakot,” sabi ko, ramdam ko rin ang luha sa mata ko.

“Pero wag po kayong mag-isa sa takot.”

Sa gabing yun,

umupo lang kami sa sahig ng sala. Hindi kami nag-usap. Hindi kailangan ng salita.

Yung tahimik na pag-upo, yung mainit na palad na magkahawak — yun na yung yakap na nagsasabing:

“Hindi ka nag-iisa.”

At naisip ko: Hindi ko alam kung ano pa ang susunod. Baka bukas, mas malala. Pero ngayon, kahit basag, kahit durog, magkasama pa rin kami.

At yun ang pinakamatibay na katotohanan:

“Mas mahalaga ang kamay na humahawak kaysa sa mata ng mundo na humusga.”

CHAPTER 9

JIRO POV

Pagkatapos ng gabi na ’yon — yung magkasama lang kaming nakaupo, magkahawak kamay sa gitna ng katahimikan — akala ko mas kakayanin na ni Seth.

Pero kinabukasan, dumating yung eksena sa series na pinaka-kinatatakutan niya:

“Breakdown scene.” Yung character niya, babagsak, sisigaw, iiyak. Wala nang itatago.

Pero ang totoo, hindi lang character ang mababasag. Pati siya.

Sa van papunta sa set

Hawak niya yung script, pero di niya binubuklat. Nakatitig lang siya sa bintana, parang wala sa sarili.

“Boss… gusto niyo pong pag-usapan?” tanong ko, mahina.

“Jiro… paano pag hindi ko kinaya? Paano pag bumigay na ko?”

“Pwede pong bumigay,” sagot ko, diretso.

“Basta wag po kayong bumitaw.”

Tumingin siya sakin. Kita ko sa mata niya: pagod, takot, pero nandun pa rin yung bahid ng tiwala.

“Salamat, Jiro… kasi ikaw lang ang nagsasabing pwede akong bumigay.”

Pagdating sa set

Ramdam mo sa lahat yung bigat ng eksena: staff na tahimik, ilaw na malamlam, camera na handang sumalo ng bawat luha.

Nakita ko si Seth, kinagat ang labi, pilit pinipigilan ang panginginig ng kamay.

Lumapit ako, mahina kong sabi,

“Boss… wag niyo pong isipin na dapat ‘perfect.’ Tao lang po kayo. Yun lang po ang totoo.”

Tumango siya, mahina.

“At andito ka,” sabi niya, halos bulong.

“Oo po. Andito po ako,” sagot ko.

“Action!”

Unang take pa lang, bumigay agad ang boses ni Seth. Nabali ang script, nawala ang linya.

Tumingin siya sa floor director, nag-sorry. Kita sa mukha niya: gusto na niyang tumakbo palabas.

Pangalawang take

Nanginginig ang boses niya. Umiiyak siya kahit wala pang linya.

Yung iyak na yun? Hindi scripted. Yun yung iyak ng taong ilang linggo nang binabato ng mundo pero pilit pa ring nakatayo.

Pangatlong take

Direktor sigaw:

“Seth! Mas malalim! Mas sakit!”

Doon ko na nakita: parang naputol yung tali sa loob ni Seth. Bigla siyang napaluhod, hawak ang dibdib niya, parang nasasakal.

“Cut!”

Pero hindi na siya tumigil. Humahagulgol na siya — hindi character, kundi siya mismo.

Lumapit ako, niyakap ko siya kahit nakabukas pa ang camera.

“Boss… tama na po… andito lang po ako…”

Pero hindi siya makatingin sakin.

“Jiro… ayoko na… ayoko na…” bulong niya, basag ang boses.

Ramdam ko

Buong bigat niya, nakasandal sakin. Parang kung bibitaw ako, babagsak talaga siya.

“Boss… hindi po kayo nag-iisa. Hindi ko po kayo iiwan,” sabi ko, nanginginig din ang boses ko.

“Jiro… kahit anong sabihin nila, totoo ka ba sakin?”

“Oo po. At mas totoo po kayo sakin kaysa sa lahat ng paninira nila.”

Backstage

Nakaupo siya sa sahig, yakap ang tuhod niya. Tumabi ako. Hindi ko na siya tinanong kung okay lang — basta umupo lang ako, nakasandal din sa pader.

“Jiro…” sabi niya, garalgal.

“Hindi ko na alam kung nasaan yung character ko… o ako na talaga ’to.”

“Boss… okay lang po yun,” sagot ko.

“Minsan, mas mahalaga yung totoo kahit basag kaysa yung character na buo pero hindi naman totoo.”

Umiyak siya

Hindi na yung tahimik na iyak — kundi yung parang gusto nang sumuko.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Boss… kahit basag po kayo, hawak ko pa rin po kayo.”

“Kahit basag na basag?”

“Oo po. At lalo ko pa po kayong hahawakan.”

Matagal kaming nakaupo dun

Lumapit yung direktor, gusto nang ipagpatuloy ang shoot. Pero nakita niya yung itsura ni Seth.

“Bigyan natin siya ng oras,” sabi ng direktor.

At doon ko nakita: kahit ang tao na akala mo hindi marunong umunawa, marunong din palang makakita ng sugat.

Paglabas namin ng set

Hinawakan niya ulit kamay ko. Hindi na siya nagkunwari.

“Jiro… natatakot pa rin ako sa susunod na araw.”

“Normal lang po yun,” sagot ko.

“At sa bawat susunod na araw… andito po ako.”

“Promise?”

“Promise po.”

Sa van pauwi

Nakahilig siya sa balikat ko. Hindi siya nakatulog — pero ramdam ko: kahit paano, gumaan yung bigat.

“Jiro…” bulong niya.

“Salamat kasi kahit basag na basag na ko, nakikita mo pa rin ako bilang tao.”

“Kasi po, Boss… minsan, doon lang talaga nagiging totoo ang tao — pag basag na,” sabi ko, mahina.

Pagdating sa condo

Bago siya pumasok sa kwarto, tumingin siya sakin.

“Jiro… wag kang mawawala, ha?”

“Hindi po,” sagot ko, pilit ngumiti kahit ako rin pagod na.

“At kung isang araw, di ko na kayanin… hawakan mo pa rin ako.”

“Oo po. Kahit basag na po kayo, hawak pa rin kita.”

At sa gabing yun

Nakita ko: hindi na siya buo, pero hindi na rin siya nag-iisa.

At minsan, yun lang ang panalo. Hindi yung pagbutihin ang imahe mo — kundi ang manatiling totoo, kahit basag, basta’t may kamay na nakahawak sayo.

FINAL CHAPTER

JIRO POV

Akala ko, kahit paunti-unti, gumagaan na ang lahat. Pero parang sinadya ng mundo na ipaalala samin kung gaano kabigat ang isang scandal na hindi namin ginawa.

Umaga, nagring ang phone ko.

Number na hindi ko kilala. Sinagot ko, boses ng lalake, malamig:

“Gusto mo bang ma-leak yung raw copy ng video? Mas malinaw, mas bastos.”

Napalunok ako. “Sino ’to?”

“Hindi importante. Sabihin mo kay Seth, bayaran kami kung ayaw niyang mawasak na talaga.”

Pagkababa ng tawag,

parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Huminga ako ng malalim, pero nanginginig pa rin yung kamay ko.

Pumunta ako sa kwarto ni Seth, tulog pa siya, pero kita ko sa mukha niya yung pagod na parang di na nawala.

“Boss… gising po muna,” mahina kong sabi.

Dumilat siya, mabigat ang mata.

“Bakit, Jiro? Ano na naman?”

Hindi ko alam paano ko sasabihin. Pero kailangan ko.

“May tumawag po… nagbabanta. Sabi may mas malinaw pa raw na copy ng video. At pag di daw po nagbayad, ilalabas nila.”

Biglang nanigas ang mukha niya.

Hindi siya nagsalita. Kita ko lang, kumibot yung panga niya, parang sinusubukang pigilan yung takot.

“Boss… wag niyo pong isipin na obligasyon niyo silang bayaran,” sabi ko, mahina pero matigas.

“Pero Jiro… paano pag nilabas nila?”

Basag na boses niya.

“Paano pag mas maniwala na ang lahat na ako yun? Paano pag mas mawala pa lahat?”

“Boss… kahit mawala po lahat, projects, fans, career, hindi po mawawala yung tao na totoo kayo,” sagot ko, nangingilid ang luha ko.

Napasandal siya sa headboard.

Tumingin lang sa kisame, tulala.

“Jiro… pagod na pagod na ko. Hindi ko alam paano pa tatayo kung mangyari ’to.”

Lumapit ako, naupo sa tabi niya.

“Boss… pag nadapa po kayo, tutulungan ko kayong bumangon. Kahit ilang beses po kayong madapa, andito pa rin po ako.”

Umiling siya.

“Hindi ka napapagod, Jiro? Hindi ka natatakot na masira ka rin dahil sakin?”

“Natakot po ako… pero mas natatakot po ako na makita kayong bumigay na mag-isa,” sagot ko.

Tahimik kami.

Hanggang biglang napatakbo siya sa banyo. Narinig ko, nasusuka siya.

Tumayo ako sa may pintuan, nag-aalala.

“Boss… andito lang po ako. Wag po kayong matakot,” sabi ko, kahit ako nanginginig na.

Paglabas niya,

namumutla siya. Pawis na pawis, pero nanlaki mata niya.

“Jiro… hindi ko na kaya ’to. Parang wala ng katapusan…”

Lumapit ako, hinawakan ang braso niya.

“Boss… hindi po kayo nag-iisa. Kahit sirain nila lahat, kahit sirain nila pangalan niyo, basta po buhay pa kayo, buhay pa rin po ang totoo.”

Biglang umiyak siya.

Yung iyak na parang bata, walang takot, walang pader.

Yumakap ako. Ramdam ko yung bigat ng katawan niya. Ramdam ko rin, kung ako bibitaw, baka tuluyan siyang mabasag.

“Jiro… paano mo nagagawa ’to?”

“Kasi po… kayo yung boss ko, pero higit pa dun, kayo yung taong natutunan ko nang alagaan at paniwalaan,” sabi ko, basag na rin ang boses.

Lumipas ang araw,

pumunta kami sa agency. Pinag-usapan kung magbabayad ba kami para matigil ang blackmail.

Manager:

“Wala tayong kasiguruhan na titigil sila. Pag nagbayad tayo, baka humingi pa ulit.”

Nakita ko si Seth, nakaupo lang, tahimik. Parang wala na siyang lakas magsalita.

“Boss… anong gusto niyo pong gawin?” tanong ko, mahina.

“Hindi ko alam, Jiro… pero ayokong mas bumagsak pa,” sabi niya, garalgal.

Sa van pauwi,

tahimik lang siya. Hindi na umiiyak, parang wala na lang emosyon.

Pero bigla siyang nagsalita:

“Jiro… pag tuluyan na akong bumigay… wag mong hayaang matapos akong mag-isa.”

“Hindi po,” sabi ko, garalgal din.

“Kung kailangan pong umiyak kayo sa harap ko, umiyak po kayo. Hindi po ako aalis.”

Pagdating sa condo,

umupo siya sa sahig. Hinila ko yung upuan, umupo sa tapat niya.

“Boss… kahit na anong mangyari, hindi ko po kayo iiwan,” sabi ko.

“Jiro… salamat, kasi kahit di ko na kilala sarili ko, kilala mo pa rin ako,” sabi niya, nakatingin lang sa sahig.

Biglang napatingin siya sakin.

“Pwede bang… yakapin mo lang ako? Kahit sandali lang?”

Lumapit ako, niyakap ko siya. Hindi bilang boss-assistant, kundi bilang dalawang tao na parehong basag pero buhay pa.

Ramdam ko ang init ng luha niya sa balikat ko. Ramdam ko rin ang bigat ng hinga niya, na parang kahit konti, gumaan dahil may katabi siyang humahawak.

“Salamat, Jiro…” sabi niya, pabulong, halos hindi marinig.

“Boss… kahit sirain nila buong mundo, basta po hawak ko kayo, buhay pa rin po kayo,” sagot ko.

At sa yakap na ’yon, alam ko: Hindi ko siya kayang iligtas sa lahat ng sugat. Pero kaya ko siyang yakapin sa gitna ng sakit, para maalala niyang tao pa rin siya.

At minsan, yun lang talaga ang kailangan para lumaban uli.

JIRO POV

Kinabukasan, nangyari na ang pinaka-kinatatakutan naming dalawa:

Lumabas ang raw copy ng scandal video.

Walang edit, malinaw ang mukha ni Seth, at mas bastos, mas brutal sa mata ng publiko.

Bumagsak ang social media.

Trending ulit pangalan niya. Milyon-milyong comments, memes, mura, pang-aalipusta.

Tumunog phone ko, daming notification. Pero hindi ko na binuksan. Alam ko na ang laman: galit, panghusga, at mga salitang parang kutsilyo.

Pagpasok ko sa condo,

nakita ko siya sa sahig, yakap ang tuhod. Nakatitig lang sa isang sulok, parang wala nang tao sa loob.

“Boss…” sabi ko, mahina. Hindi siya tumingin.

“Seth…” pabulong ko. Pero parang wala siyang narinig.

Lumapit ako, naupo sa tabi niya.

“Boss… andito po ako.”

Tahimik pa rin siya. Kita ko nanginginig ang kamay niya, butil-butil ang pawis sa sentido.

“Boss… tingin po kayo sakin, please…” sabi ko, boses ko halos pumutol.

Dahan-dahan niyang tinaas ang mukha niya. Basag na basag ang mga mata, puro pula, puro luha, puro takot.

“Jiro… tapos na ko,” sabi niya, boses basag, halos bulong.

“Wala na… wala na talagang natira.”

“Boss… hindi po,” sabi ko, umiiyak na rin ako.

“Nandito pa rin po ako. Hindi po kayo nag-iisa.”

“Hindi mo na ko dapat hawakan, Jiro…” sabi niya.

“Marumi na ko. Nakakahiya na ko. Wala nang matitira sayo kung kakapit ka sakin.”

“Boss… kahit marumi po, kahit basag, kahit lahat ng tao bumitaw, ako po, hawak ko pa rin kayo,” sabi ko, nanginginig na ang boses.

Umiyak siya.

Yung hagulgol na malakas, yung iyak na parang lalabas ang baga niya.

Hinila ko siya papalapit. Ni hindi ko na inisip kung may makakita, kung may makarinig.

Niyakap ko siya, mahigpit. Yung yakap na parang yun lang ang pag-asa na wag siyang tuluyang malunod.

“Jiro… wala na kong lakas,” bulong niya sa balikat ko.

“Ayoko na. Gusto ko na lang mawala.”

“Boss… wag po. Kahit wala na po kayong lakas, kaya ko pong buhatin yung bigat. Kahit konti,” sabi ko, basag na rin ang boses.

Matagal kaming ganoon.

Ramdam ko yung init ng luha niya sa leeg ko. Ramdam ko rin yung bigat ng paghinga niya, parang nahihirapan na siyang huminga, pero pilit pa rin.

Pagkalipas ng ilang minuto,

bumitaw siya ng kaunti, pero di binitawan ang kamay ko.

“Jiro… bakit?”

“Bakit ano po?”

“Bakit ka pa rin nandito? Hindi mo ba ko kinamumuhian?”

“Boss… kasi po, mas nakikita ko po kayo kaysa sa video. Mas totoo po kayo sa harap ko kaysa sa sinasabi nila,” sabi ko.

Tumingin siya sakin.

Namumugto ang mata niya, nanginginig ang labi.

“Jiro… pag nawala na lahat, pwede bang… ikaw na lang matira sakin?”

“Boss… matagal na po akong nandito. At kahit matira lang po ako, sapat na po yun,” sagot ko, umiiyak na rin.

Tumulo luha niya ulit.

Pero this time, may konting paghinga, parang konting bigat na nawala.

“Salamat, Jiro… kasi kahit wala na kong maibigay na tapang, binibigyan mo pa rin ako,” sabi niya.

Kinagabihan,

nakaupo kami sa gilid ng kama. Tahimik lang, pero mahigpit pa rin ang hawak niya sa kamay ko, parang kung bibitaw ako, mababasag talaga siya.

“Boss… wag niyo pong ilalagay lahat ng kasalanan sa balikat niyo,” sabi ko.

“Pero kasalanan ko pa rin ’to, Jiro… kasi nagtiwala ako sa maling tao. Kasi pumayag akong ma-capture yun…”

“Boss… pero tao lang po kayo. At ang mali ng isa, hindi dapat wasakin ang buong pagkatao niyo,” sagot ko.

Umiling siya, umiiyak.

“Hindi ko na kaya, Jiro…”

“Boss… kung di niyo na kaya, aakayin ko po kayo. Kahit papunta lang sa susunod na araw. Kahit isa-isa lang,” sabi ko.

Lumapit siya.

Niyakap niya ako, mas mahigpit kaysa dati.

“Jiro… takot na takot pa rin ako sa bukas.”

“Okay lang po matakot. Pero wag po kayong mag-isa,” sagot ko.

Sa unang beses, narinig ko siyang umamin ng buong-buo:

“Jiro… mahalaga ka sakin.”

Hindi romantiko, kundi yung mahalaga bilang tao, bilang sandalan, bilang buhay na alaala na hindi siya nag-iisa.

“Boss… kayo rin po, mahalaga kayo sakin. Kahit sirain nila, kahit anong lumabas. Hindi po mabubura yun.”

Sa gabing yun,

hindi ko siya iniwan sa kama. Nakahiga lang ako sa sahig, katabi ng kama, hawak ko pa rin kamay niya.

Sa dilim, narinig ko boses niya, mahina:

“Jiro… salamat kasi hinawakan mo pa rin ako kahit basag na basag na ko.”

“Boss… minsan po, doon lang po talaga nagiging totoo ang tao, pag buong basag na siya,” sagot ko.

At doon ko naintindihan:

Hindi na niya sinusubukang bumalik sa dati. Hindi na niya sinusubukang itayo ang perpektong imahe.

Ang ginagawa lang niya: humihinga, kumakapit, at hinahayaan ako sa tabi niya.

At minsan, yun ang pinaka-tunay na tapang.

EPILOGUE

JIRO POV

Lumipas ang mga buwan. Hindi nawala ang video. Hindi na rin nawala ang ingay. Pero, natuto kaming mabuhay sa pagitan ng mga sigaw.

Minsang na-feature ulit si Seth sa online article.

Title:

“Ang Modelo na Bumangon sa Pinakamasakit na Pagbagsak.”

Basa ko yung comments — may mangilan-ngilan pa ring galit. Pero mas marami na ang tahimik na respeto:

“Salamat sa katapangan.” “Kahit basag, totoo ka.” “Buti na lang may taong di bumitaw sayo.”

Morning routine namin

Gumigising siya, diretso sa kusina. Magkakape kami sa mesa. Walang make-up, walang camera. Si Seth, naka-t-shirt lang at may guhit ng luha pa minsan. Ako, madalas tahimik lang. Pero hawak ko pa rin ang tasa niya pag nanginginig ang kamay niya.

“Jiro… akala ko dati, hindi na ko sisikat ulit,” sabi niya minsan.

“Hindi po ulit — ibang klaseng sikat na po ngayon,” sagot ko.

“Hindi na sa kasikatan lang, kundi sa totoo mong kwento.”

Sa isang gabi, nasa balcony kami.

Tanaw ang ilaw ng lungsod — magulo, makulay, parang kwento niya. Tahimik lang kami.

“Jiro…” sabi niya, pabulong.

“Alam mo bang kahit hanggang ngayon, natatakot pa rin ako?”

“Normal lang po, Boss,” sabi ko.

“Pero hindi na po kayo nag-iisa sa takot na yan.”

Tumingin siya sakin. May konting ngiti — hindi buo, pero totoo.

Career niya, hindi bumalik sa dati.

Hindi na siya laging bida. Pero may mga roles siya ngayon na mas malalim — basag, tao, may sugat. At mas nakikita siya bilang aktor, hindi lang bilang mukha.

💬 Isang fan event ulit, months after.

May lumapit, umiiyak, bata pa.

“Kuya Seth, salamat kasi kahit sinaktan ka nila, di ka sumuko. Nagturo ka sakin na pwede pa ring mabuhay kahit nahihiya ka.”

Nakita ko, napaluha si Seth. At hinawakan niya yung kamay nung fan, mahigpit.

Sa backstage,

nilapitan niya ako.

“Jiro… salamat, kasi ikaw ang nagturo sakin noon pa na tao pa rin ako kahit basag.”

“Boss… kasi po, minsan, mas matibay ang basag na nanatiling totoo — kaysa buo pero peke,” sabi ko.

Gabi-gabi, bago matulog,

may pareho kaming ritwal: hawak lang ang kamay ng isa’t isa kahit sandali. Hindi na kami kailangan mag-usap palagi. Ramdam ko lang: pag binuksan niya ang mata niya at nakita niya ako — naaalala niya na buhay pa rin siya.

May gabi, tinanong niya ako:

“Jiro… kung hindi nangyari yung scandal, nandito ka pa rin ba?”

“Boss… baka nga hindi po. Kasi hindi ko po makikita yung totoo nyo,” sabi ko.

“At mas pinili ko po yung totoo — kahit masakit, kahit basag.”

Isang umaga,

nagkape kami ulit. Tumingin siya sakin, tahimik.

“Jiro… siguro hindi na ko buo — pero hindi na rin ako mag-isa.”

“Oo po, Boss,” sagot ko, may ngiti.

“At yun po ang mas mahalaga.”

At doon ko naintindihan:

Hindi mo na mabubura ang sugat, ang kahihiyan, ang basag. Pero pwede kang mabuhay na may kamay na nakahawak sayo — at matutong mahalin ang sarili mo, kahit sirang-sira na.

Sa dulo,

hindi na namin hinabol ang “pagiging buo.” Ang natutunan naming habulin: ang katotohanan na kahit basag, tao ka pa rin. At minsan, doon ka lang talaga nagiging buhay .

Wakas — pero hindi katapusan.