Disclaimer

This is a work of fiction. Names, characters, places, events, and incidents are the products of the author’s imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved. This story may not be used in any manner whatsoever without the written permission of the author.

Thank you so much!

Story Description

“What if the secret you’ve been desperately hiding suddenly falls into the hands of the person who hates you the most?

What if the very thing you’ve been trying so hard to bury becomes the weapon they use against you? A weapon sharp enough to ruin your name, destroy your peace, and slowly break every wall you built to protect yourself.

Paano kung isang araw, harapin ka niya habang nakangisi-parang matagal na niyang hinihintay ang moment na ’to. Hawak niya ang sikreto mo, at alam mong isang salita lang mula sa kaniya, isang post lang online, isang simpleng pagkalat ng tsismis… everything could fall apart in an instant.

At doon ka niya pipilitin mamili.

Susunod ka ba sa gusto niya? Gagawin mo ba lahat ng ipinapagawa niya kahit unti-unti kang nawawasak sa loob? O hahayaang mong kumalat ang lihim na buong buhay mong tinatago dahil takot kang husgahan, iwanan, o kamuhian ng mga tao sa paligid mo?

Every single day magiging parang bangungot ang buhay mo. Kada tunog ng cellphone mo, kakabahan ka. Kada tingin ng mga tao sa’yo, mapapaisip ka kung alam na ba nila. You’ll start living in fear, pretending to smile habang dahan-dahan kang nilalamon ng anxiety at pressure.

At mas masakit doon… alam mong wala kang magawa.

Because the person blackmailing you knows exactly where to hit. Alam niya kung saan ka mahina. Alam niya kung gaano kahalaga para sa’yo na manatiling sikreto ang lahat. Kaya ginagamit niya ’yon laban sa’yo, paulit-ulit, hanggang sa mawalan ka na ng boses para ipaglaban ang sarili mo.

Pero ang pinaka nakakatakot na tanong…

Hanggang kailan mo kakayaning magpanggap na okay ka habang unti-unti kang kinakain ng sarili mong sikreto?“

Preview

WAYN

E

’S POV

Nasa loob ako ngayon ng cr ng school namin kasama si Sky. Ang pinaka kinamumuhian kong kaklase sa school.

“Urghh stop, Sky! Ugh! Ugh! Ayoko na!” Sabi ko kay Sky dahil patuloy lang siya sa pag kant*t niya sa’kin sa loob ng cr.

“Shh! Huwag ka ngang maingay, baka may makarinig sa’tin.” Bulong ni Sky sa tenga ko habang patuloy lang ito sa ginagawa niya sa’kin.

“Stop it, Sky!” Sabi ko sa kaniya habang tinutulak ko siya papalayo sa’kin dahil nasasaktan na ako sa paglabas masok ng ari niya sa butas ko.

“Wait, here I come. Lalabasan na ako!” Saad naman ni Sky.

Maya-maya pa ay naramdaman ko nalang na nilabasan na ito sa loob ko.

“Hoy! Bakit mo pinutok sa loob?!” Sigaw na tanong ko sa kaniya kasi may PE class pa kami mamaya.

“Relax ka lang, Wayne.” Nakangiting sabi ni Sky sa akin bago niya ako halikan sa labi.

Agad ko naman itong tinulak papalayo dahil nagulat ako sa kaniyang ginawa.

“Are you out of your mind?!” Galit na sigaw ko sa kaniya.

Hanggang sa napansin ko na lamang ito na nakatitig sa’kin habang nakangisi.

“Wayne, let me warn you, okay? Don’t ever fall for me.” Sabi nito sa akin at iniwan na niya ako rito sa cr nang mag-isa.

“Ha! Sino namang tanga ang mahuhulog sa’yo! Bwiset ka!” Sigaw ko habang pinupunasan ko ng tissue ang aking butas.

Pero kahit anong deny ko sa sarili ko na hindi ko siya gusto ay alam ko sa sarili ko na unti-unti na pala akong nahuhulog sa kaniya.

Pero pa’no nga ba ako nahantong sa gan’tong sitwasyon? Pa’nong nangyari na ang aking kaaway ay magiging fuck buddy ko ngayon?

Chapter 1

WAYNE’S POV

Isa na namang ordinaryong araw ang nagsimula para sa isang estudyanteng katulad ko.

Pare-pareho lang naman lagi ang takbo ng buhay ko sa school. Papasok sa classroom nang tahimik, uupo sa pinakadulong bahagi ng room, magpapanggap na busy o tulog, then uuwi nang walang kinakausap ni isa.

Ako kasi ’yung tipo ng tao na mas gustong mapag-isa kaysa makipagkaibigan sa ibang estudyante. Hindi dahil feeling superior ako o may galit ako sa kanila sadyang hindi lang talaga ako marunong makisama.

Nakakapagod para sa’kin ang makipag-usap. Nakakatakot tumingin sa mata ng ibang tao. At higit sa lahat, takot akong husgahan nila.

Kaya madalas, nakayuko lang ako sa desk ko habang kunwari ay natutulog.

Pero kahit nakapikit ako, rinig na rinig ko pa rin ang mga bulungan ng mga kaklase ko tungkol sa’kin.

“Yeah, palagi na nga lang siyang tulog tapos wala pang kaibigan,” bulong ng isa habang natatawa.

“Uy, kaklase ko ’yan si Wayne noong junior high. Tahimik talaga ’yan. Parang never ko pang nakita na sumama sa iba,” dagdag pa ng isa.

“Baka naman may tinatagong problema.”

“O baka suplado lang talaga.”

Mahina silang nagtawanan habang ako naman ay nananatiling nakayuko.

Hinahayaan ko na lang sila.

Mas madaling magpanggap na tulog kaysa harapin ang mga tingin nilang parang may mali sa’kin.

Sanay na akong maging hangin sa classroom na ’to.

Tahimik akong nakahiga sa desk ko nang bigla akong mapakunot-noo dahil sa malakas na kalabog sa tabi ko.

“Ahhh fuck! Ang lakas ng pagkakatulak mo, gago ka!” malakas na reklamo ng isang lalaki habang nakaupo sa sahig at hinihimas ang likod niya.

Dahil sa gulat, agad kong inangat ang ulo ko para tingnan kung ano’ng nangyari.

At doon ko siya unang nakita nang maayos.

Isang matangkad na lalaki ang nakatayo sa tabi ng upuan ko habang napapakamot siya sa ulo niya na parang nahihiya sa nangyari. Medyo magulo ang buhok niya at halatang kakulitan lang kasama ang mga kaibigan niya ang dahilan kung bakit may natulak.

Pero nang magtama ang mga mata namin, parang biglang tumahimik ang paligid ko.

“I-I’m so sorry, Wayne! Hindi ko sinasadyang maistorbo ka,” mabilis niyang sabi habang nakangiti nang alanganin.

Hindi ko alam kung bakit pero hindi ko agad naalis ang tingin ko sa kaniya.

Hindi kasi ako sanay tumingin sa mukha ng ibang tao. Simula bata pa ako, lagi akong umiiwas ng eye contact dahil nahihiya ako at natatakot ako sa magiging reaksyon nila kapag kaharap nila ako.

Pero ngayon parang iba eh.

Sa unang pagkakataon, parang kusa akong natulala habang nakatingin sa mukha niya.

Napakaamo ng mukha niya. Ang gaan ng aura niya. At habang mas tumatagal ang pagtitig ko sa kaniya, mas lalo kong nararamdaman ang mabilis na tibok ng puso ko.

What the fuck is happening to me? tanong ko sa sarili ko habang napapahawak ako sa dibdib ko.

Pakiramdam ko biglang umiinit ang buong katawan ko at hindi ko maintindihan kung bakit.

Hindi naman dapat ganito. Hindi ako ganitong klase ng tao.

Pero bakit pakiramdam ko gusto ko pa siyang titigan?

“Bro, tara na!” tawag ng isa niyang kaibigan.

Doon lang ako natauhan nang umalis na siya kasama ang dalawa niyang kaibigan na sina Nathan at Sky.

Pero kahit nakatalikod na siya, hindi ko pa rin maiwasang sundan siya ng tingin.

At mula no’ng araw na ito, parang may nagbago sa’kin.

Ang akala kong simpleng araw lang ay naging simula pala ng pinakamalaking pagbabago sa buhay ko.

Dati, sobrang focused ko lang sa klase. Nakikinig ako sa teacher, nagsusulat ng notes, at walang ibang pinapansin.

Pero ngayon?

Hindi ko na mapigilan ang sarili kong mapatingin kay Luke.

Oo. Luke ang pangalan niya.

At habang tumatagal, mas lalo ko siyang napapansin.

Half Filipino at half Korean si Luke kaya hindi nakakapagtaka kung bakit halos lahat ng babae sa school ay may crush sa kaniya. Sa totoo lang, mukha talaga siyang K-pop idol. Makinis ang balat, maayos ang features, at kapag ngumiti siya, hindi mo talaga maiiwasang ma-inlove sa kaniya.

Kahawig pa nga raw niya si Lee Min-jae mula sa Weak Hero Class 2 kaya lalo siyang pinagtitinginan sa campus.

At lagi pa niyang kasama ang best friends niyang sina Nathan at Sky saan man siya magpunta.

Habang ako naman parang unti-unti nang nahuhulog sa kaniya nang hindi ko namamalayan.

Parang laging hinahanap siya ng mga mata ko sa loob ng classroom.

Kapag wala siya, hindi ako mapakali. Kapag naririnig ko boses niya, automatic akong napapatingin. At kapag ngumiti siya ewan ko ba kung bakit parang humihinto sandali ang mundo ko.

Pero kasabay no’n ang takot.

Takot na baka mahalata niya. Takot na baka mapansin ng iba kung paano ako tumingin sa kaniya.

“Luke, tara basketball tayo sa gym pagkatapos ng lunch,” aya ni Nathan habang nakasandal sa upuan nila.

Narinig ko ang usapan nila kahit nakayuko ako.

Magba-basketball sila pagkatapos ng lunch break.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan gusto kong pumunta.

Gusto kong makita si Luke na maglalaro ng basketball.

Kaya pagkatapos ng lunch, tahimik akong sumunod papunta sa gym ng school namin.

Pero habang naglalakad ako sa hallway, may dalawang babae ang biglang humarang sa’kin.

“Uhmm… hello po kuya,” nahihiyang sabi ng isa habang inaabot ang cellphone niya sa’kin. “Pwede po bang paki-picture-an mo kami?”

Halatang excited sila habang nakatingin sa direksyon ng gym.

Mukhang pupunta rin sila roon para makita ang crush nila.

Gusto ko sanang tumanggi dahil hindi ako sanay makipag-usap sa ibang tao, pero dahil nakatingin na sila sa’kin, wala na akong nagawa kundi tanggapin ang phone.

“S-sige…”

Agad ko silang pinicturan habang nakapose sila at nagtatawanan.

At habang ginagawa ko ’yon, may napansin ako.

Hindi sila nahihiya.

Diretso silang tumitingin sa camera. Diretso silang ngumiti. Parang sobrang dali lang para sa kanila na maging comfortable sa harap ng ibang tao.

At doon ko lang biglang narealize ang isang bagay.

Sa unang pagkakataon, nagawa kong tumingin sa mukha ng ibang tao nang hindi gaanong kinakabahan dahil may camera akong hawak.

Parang nagsisilbing harang ang cellphone para mabawasan ang hiya ko.

At dahil doon, may biglang pumasok na idea sa isip ko.

Paano kung gamitin ko rin ang camera para mas mapalapit kay Luke kahit patago lang?

Pagdating ko sa gym, nadatnan kong naglalaro na sila Luke kasama ang mga tropa niya.

Maingay ang buong gym. Rinig ang tunog ng sapatos sa court, sigawan ng mga estudyante, at hiyawan ng mga babaeng nanonood.

Pero sa dami ng tao sa paligid si Luke lang ang nakikita ko.

Tumatakbo siya habang naglalaro, pawis na pawis, magulo ang buhok, pero lalo lang siyang gumagwapo sa paningin ko.

Kaya agad kong inilabas ang cellphone ko at kunwaring may tine-text habang palihim ko siyang kinukuhanan ng litrato.

At dahil sa camera ng phone ko, mas madali ko siyang natitigan nang hindi niya nalalaman.

Mas madali kong nakita ang mga ngiti niya. Ang mga mata niya. Ang bawat galaw niya sa court.

Parang unti-unti akong nagiging adik sa simpleng pagtingin sa kaniya.

Pero habang abala ako sa pagkuha ng pictures niya, bigla kong napansin si Sky.

Nakatitig siya ng direkta sa cellphone ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto kong mukhang nakita niya ang ginagawa ko.

Dahan-dahan siyang napatingin sa’kin habang nakakunot-noo.

At doon ako tuluyang kinabahan.

Pakiramdam ko nahuli niya ako.

Pakiramdam ko alam na niya kung bakit ako naroon.

Kaya agad kong pinatay ang cellphone ko at mabilis na tumalikod.

Hindi na ako nagdalawang-isip pa.

Halos patakbo akong lumabas ng gym habang malakas ang tibok ng puso ko at nanginginig ang mga kamay ko.

“Fuck…” mahina kong bulong habang mahigpit na hawak ang cellphone ko.

Chapter 2

WAYNE’S POV

“Fuck! No way. Sana hindi nakita ni Sky ’yon…” kaba kong bulong sa sarili ko habang mabilis ang paghinga ko.

Pakiramdam ko nanlalamig buong katawan ko dahil sa nangyari kanina sa gym.

Hindi ko alam kung praning lang ba ako o talagang nahuli niya akong palihim na kinukuhanan ng picture si Luke. Pero base sa titig niya sa’kin kanina, parang may kung anong alam si Sky na hindi niya sinasabi.

At mas lalo akong kinabahan doon.

Kaya imbes na manatili pa sa gym, mas pinili ko na lang bumalik sa classroom namin bago pa may mangyaring mas nakakahiya.

“Arghh putangina naman…” mariin kong bulong habang hinihimas ang noo ko sa sobrang stress.

Pagkapasok ko sa classroom, agad akong umupo sa pwesto ko at yumuko sa desk ko.

Hindi ako mapakali.

Paulit-ulit na nagre-replay sa isip ko ang tingin ni Sky kanina. Parang diretsong-diretso siyang tumingin sa kaluluwa ko na para bang alam niya lahat.

Hanggang sa bigla akong napakunot-noo nang makarinig ako ng ingay sa labas ng classroom.

May paparating.

Kaya dahan-dahan kong inangat ang ulo ko para tingnan kung sino ’yon.

At halos tumigil tibok ng puso ko nang makita kong papasok sina Luke at Sky sa room namin.

Nag-uusap pa sila habang naglalakad papasok, pero nang mapatingin si Sky sa direksyon ko, biglang nagtama ang mga mata namin.

At doon ako tuluyang kinabahan.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko habang nakatitig siya sa’kin na parang may iniisip.

Shit.

Paano kung sabihin niya kay Luke? Paano kung alam na nila? Paano kung pinagtatawanan na nila ako?

Dahil sa kaba, agad kong iniwas ang tingin ko at yumuko ulit sa desk ko na parang walang nangyari.

Hindi ko kayang harapin sila.

Hindi ko kayang malaman ni Luke na palagi ko siyang pinipicturan.

Pero lumipas ang mga araw wala namang nangyari.

Hindi ako kinausap ni Sky. Hindi rin nag-iba ang pakikitungo ni Luke sa’kin.

At doon ko unti-unting narealize na baka masyado lang akong praning.

Siguro wala naman talagang napansin si Sky. Siguro nagkataon lang na napatingin siya sa camera ko.

Kaya habang tumatagal, naging kampante ulit ako.

At gaya ng dati… nagsimula na naman akong kumuha ng mga stolen pictures ni Luke nang palihim.

Habang nasa kwarto ako isang gabi, tahimik kong pinagmamasdan ang mga litrato niya sa gallery ng phone ko.

Halos mapuno na nga gallery ko dahil sa kaniya.

May picture siya habang naglalaro ng basketball. May picture habang tumatawa kasama sina Nathan. May stolen shot habang umiinom siya ng tubig.

At habang isa-isang tinitingnan ko ang mga larawan niya, bigla akong napatigil sa isang particular na picture.

Ngumiti si Luke doon.

Hindi ’yung simpleng ngiti lang.

As in genuine smile.

Bahagyang singkit ang mga mata niya habang tumatawa at tinatamaan ng ilaw galing sa bintana ng gym ang mukha niya.

At putangina,

Ang gwapo niya.

“Omg… Ken, bakit ang gwapo mo naman…” hindi ko namalayang nasabi ko habang dahan-dahan kong zino-zoom ang mukha niya sa screen ko.

Pakiramdam ko parang humihinto oras habang tinititigan ko siya.

Pero habang naka-zoom ang picture, bigla kong napansin ang nasa gilid ng frame.

Si Sky.

At mas lalong lumakas tibok ng puso ko nang marealize kong mukhang nakatingin siya direkta sa camera ko noong time na kinuha ko ’yung picture.

Nanlamig ako.

“Fuck… ang creepy…” mahina kong bulong habang nakatitig sa mukha niya.

Hindi ko alam kung imagination ko lang, pero parang alam talaga ni Sky ang ginagawa ko.

Parang every time na kinukuhanan ko ng picture si Luke, laging present si Sky.

Parang lagi niya akong nababantayan.

Dahil doon, agad kong inedit ang picture at nilagyan ng emoji ang mukha ni Sky.

“Bwiset… bakit halos lahat ng pictures ko kay Luke kasama ’tong si Sky?” inis kong reklamo habang mabilis na nagso-scroll sa gallery ko.

At totoo nga.

Halos lahat ng stolen shots ko kay Luke, somehow may anino ni Sky sa background.

Parang multong laging nakasunod.

---

Kinabukasan, maaga akong gumising at nag-ayos para makapasok agad sa school.

Napaka-strict kasi ng teacher namin sa first period, si Ma’am Garcia, ang Earth and Life Science teacher namin.

Isang minutong late ka lang, sermon agad aabutin mo.

Kaya pagdating ko sa classroom, iilan pa lang ang tao.

Tahimik pa ang paligid at malamig pa ang hangin galing sa aircon.

Dahan-dahan akong umupo sa pwesto ko bago napatingin sa upuan ni Luke.

Bakante pa.

“Wala pa siya…” mahina kong sabi sa sarili ko habang nakatitig sa desk niya.

Pero dahil magkatabi sila ng upuan ni Sky, hindi ko sinasadyang mapatingin din sa pwesto nito.

At malas ko, nakatingin na pala si Sky sa’kin.

Nanlaki agad mata ko nang magtama ulit mga mata namin.

Pakiramdam ko nahuli na naman niya ako.

Dahil sa hiya, mabilis kong iniwas tingin ko at nagkunwaring may hinahanap sa bag ko.

Baka isipin niya talaga na may gusto ako kay Luke.

At ang mas nakakainis doon,

Totoo naman.

Lumipas ang buong klase nang normal lang, at bago ko pa namalayan, uwian na rin.

Dati, pagkatapos ng klase, diretso agad ako sa bahay para matulog o mag-aral.

Pero ngayon?

Mas pinipili ko nang tumambay sa gym para panoorin si Luke maglaro ng basketball.

At syempre para kumuha ulit ng stolen pictures niya.

“Pass mo dito, Nathan!” sigaw ni Luke habang tumatakbo sa court.

Agad namang hinagis ni Nathan ang bola papunta sa kaniya.

Pero masyadong malakas ang pagkakapasa nito.

Dire-diretsong gumulong ang bola papunta sa direksyon ko.

Napaatras ako nang bahagya habang tumigil ang bola sa mismong harap ng paa ko.

At kasunod no’n si Sky.

Tahimik niyang pinulot ang bola bago siya dahan-dahang tumingin sa’kin.

Diretso sa mata ko.

At sa sobrang gulat ko, para akong natulala.

Hindi ako sanay na tinitingnan nang gano’n katagal.

Lalo na si Sky pa.

“What…?” bulong ko sa sarili ko habang biglang bumibilis tibok ng puso ko.

Parang may gusto siyang sabihin.

Parang may alam siya.

At dahil doon, bigla na naman akong nakaramdam ng kaba. Hindi maganda kutob ko.

Kaya nagdesisyon akong umalis na lang sa gym bago pa may mangyari.

Tahimik akong naglakad palabas habang mahigpit ang hawak sa cellphone ko.

Pero bago pa ako tuluyang makalabas ay may malakas na bumunggo sa’kin dahilan para mabitawan ko ang phone ko.

Tumama ito sa sahig nang malakas.

“Oh, sorry.”

Agad akong napatingin sa taong bumunggo sa’kin. Si Sky.

Nakangiti siya habang yumuyuko na parang pupulutin niya ang cellphone ko.

At doon ako lalong kinabahan.

Parang may kutob akong sinadya niya ’yon.

Parang gusto niyang makita laman ng phone ko.

Kaya bago pa niya mahawakan ang cellphone ko, mabilis ko itong pinulot at niyakap sa dibdib ko.

“S-salamat…” mabilis kong sabi bago agad tumalikod.

Halos takbo akong lumabas ng gym habang hindi mapakali.

At naiwan lang si Sky sa likod ko habang nakakunot-noo.

“Huh…?” nagtatakang bulong niya habang pinapanood akong mabilis na lumalayo.

Chapter 3

WAYNE’S POV

Nagpatuloy lang ang mga araw na parang paulit-ulit na cycle ng buhay ko.

Gigising. Papasok. Tahimik na uupo sa classroom. Palihim na tititigan si Luke. At kukuha na naman ng stolen pictures niya nang hindi niya nalalaman.

Parang naging parte na siya ng araw-araw kong routine.

At habang mas tumatagal, mas lalo akong nahuhulog sa kaniya sa paraang hindi ko na kayang kontrolin.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula, pero si Luke na mismo ang naging inspirasyon ko sa lahat ng bagay.

Lalo na sa pagsusulat ko sa Wattpad.

Tuwing nakikita ko siya, kapag tumatawa siya kasama sina Nathan at Sky, kapag pawis na pawis siya habang nagba-basketball, o kahit simpleng nakaupo lang siya sa classroom ay bigla na lang may pumapasok na scenario sa utak ko.

Mga eksenang kami ang bida.

Ako at siya.

At sa tuwing umuuwi ako galing school, agad kong binubuksan ang laptop ko o minsan notes app sa cellphone ko para isulat lahat ng naiisip kong kwento tungkol sa amin.

Ako ang main character. At si Luke ang lover ko.

Sa mundo ng sinusulat ko, hindi ako mahiyain. Hindi ako takot. Hindi ako hangin para maging invisible.

Sa story na gawa ko, kaya kong tumingin sa mata niya. Kaya kong kausapin siya. Kaya kong mahalin siya nang walang takot na husgahan.

At si Luke roon?

Mahal niya rin ako.

Kaya habang nakahiga ako sa kama at nagsusulat ng bagong chapter tungkol sa “amin,” bigla na lang tumunog ang notification ng email ko.

Agad kong kinuha ang phone ko at binuksan ang notification.

Isang reader na naman ng story ko.

“Author, mag-update ka na po please. Curious na curious na ako sa mangyayari sa inyo ni Luke!”

Napatitig ako sandali sa message bago ako napangiti nang mahina.

Nakakatuwa isipin na may mga taong invested sa kwento ko.

Hindi nila alam na habang kinikilig sila sa sinusulat ko ako naman ay unti-unti nang nalulunod sa sarili kong delusyon.

Wattpad na lang talaga ang naging mundo ko pag-uwi ng bahay.

Wala naman kasi akong kaibigan. Wala rin namang naghahanap sa’kin. At wala rin akong ibang pinagkakaabalahan sa buhay.

Kaya sa pagsusulat ko na lang ibinubuhos lahat ng oras at emosyon ko.

---

Kinabukasan.

PE ang last subject namin kaya lunch time pa lang ay nagpalit na agad ako ng PE uniform para hindi na hassle mamaya.

Ayoko pa naman sa lahat ang nagmamadali.

Pagkatapos kong kumain sa cafeteria, agad na akong pumunta sa PE room namin dahil mas maaga raw gaganapin ang PE class ngayong araw.

May physical activity kasi kaming gagawin kaya kailangan maaga matapos.

Pagkapasok ko sa room, agad kong narinig ang boses ng professor namin.

“Wayne Jimenez.”

“Present!” mabilis kong sagot habang nakaupo sa gilid.

“For today’s PE activity,” sambit ni Sir Ernesto habang may hawak na clipboard, “magkakaroon kayo ng 40-meter sprint.”

“Ha?!”

“No way!”

“Sir naman eh!”

Sabay-sabay na reklamo ng mga kaklase kong babae dahilan para mapuno ng ingay ang buong room.

And honestly?

Same.

PE ang pinaka-ayaw kong subject sa lahat.

I hate physical activities. Ayoko pinagpapawisan. Ayoko napapagod. At lalong ayoko na maraming taong nakatingin habang may ginagawa ako.

“Huwag na kayong magreklamo,” seryosong sabi ni Sir Ernesto. “Iwan niyo na mga gamit niyo rito dahil sa gym gaganapin ang activity.”

“Arghh, I hate this talaga…” reklamo ni Mayiel habang hinihila ang buhok niya.

Tahimik naman akong nag-aayos ng gamit ko.

Pero habang ilalagay ko na sana ang phone ko sa bag, napahinto ako.

Dadalhin ko ba? O iiwan ko na lang?

Napatingin ako sa kabilang side ng room nang marinig ko boses ni Nathan.

“Sky, tara na! Ang tagal mo!” sigaw nito habang kasama si Luke.

“Mauna na kayo. May aasikasuhin lang ako,” sagot naman ni Sky.

Dahil gusto kong makasabay kina Luke papuntang gym, nagdesisyon akong iwan na lang ang phone ko sa bag ko.

Tutal mabilis lang naman siguro ang activity.

Halos mawalan ako ng hininga pagkatapos ng sprint activity.

Pakiramdam ko bibigay mga binti ko habang hinihingal ako sa gilid ng court.

“Okay, lahat naman nakatakbo na, ’di ba?” tanong ni Sir Ernesto.

“Yes po, Sir!” sagot ng class president naming si Shunem.

“Okay. Class dismissed. Pwede na kayong bumalik sa room para makauwi kayo nang maaga.”

Agad nag-ingay mga kaklase ko habang nag-aayos ng gamit.

“I hate the smell of sweat…” bulong ko sa sarili ko habang pinupunasan pawis ko.

Pagkatapos no’n, agad akong bumalik sa PE room para kunin bag ko at umuwi na.

Habang naglalakad palabas ng school gate, naisipan kong i-check muna updates ng Wattpad story ko.

Pero nang buksan ko bag ko-

Napatigil ako.

Wala ang phone ko.

Nanlaki mata ko habang paulit-ulit kong hinahalungkat laman ng bag ko.

Notebook. Ballpen. PE uniform. Wallet.

Pero walang cellphone.

“Putangina…” mahina pero mariin kong mura habang nagsisimula akong pagpawisan.

Agad akong tumakbo pabalik sa PE room.

Baka naiwan ko lang.

Baka nahulog lang.

Pero pagdating ko roon, naka-lock na ang room at wala nang tao sa loob.

Sumilip pa ako sa bintana, umaasang makikita ko phone ko sa isang sulok.

Pero wala.

At doon ako mas kinabahan.

“Wayne? Anong ginagawa mo rito?”

Napalingon ako at nakita ko si Shunem.

“U-uhm… nawawala kasi phone ko,” sagot ko habang pilit kumakalma. “Bumalik ako para hanapin…”

“Huh? Wala naman kaming nakita,” sagot niya habang nakakunot-noo. “Kami kasi cleaners kanina.”

“Pero sige, tatanungin ko classmates natin bukas.”

“Ngayon kasi nag-uwian na sila kaya wala na rin mapagtatanungan.”

Bahagya akong napayuko bago ngumiti nang pilit.

“T-thank you, President…”

Ngumiti lang siya bago nagpaalam na rin.

At ako?

Wala akong nagawa kundi umuwi habang sobrang bigat ng pakiramdam ko.

Hindi dahil sa cellphone.

Kundi dahil sa laman no’n. Wala kasing password ang phone ko.

At halos buong gallery ko… puro pictures ni Luke. Mga stolen shots. Zoomed pictures. Edited photos. At pati screenshots ng sinusulat kong story tungkol sa kaniya.

“Putangina naman…” napamura ulit ako habang nakahiga sa kama ko pagdating sa bahay.

Pakiramdam ko sasabog ulo ko kakaisip.

Sa sobrang boredom at kaba, binuksan ko na lang laptop ko at nag-scroll sa Facebook para ma-distract.

Hanggang sa may nag-pop na Messenger notification.

Si Shunem.

“Wayne, tatanungin ko classmates natin sa gc kung may nakakita ng phone mo.”

Ni-like ko na lang message niya bago binuksan GC namin.

Isa-isang nagreply classmates ko.

“Wala po.”

“Hindi ko nakita.”

“Baka nasa PE room pa.” Pero habang binabasa ko replies nila, lalo lang akong kinakabahan.

Sa totoo lang, wala naman talaga akong pake sa cellphone ko.

Ang kinakatakot ko talaga ay baka makita ng nakapulot ang gallery ko.

At kapag nangyari ’yon…

Kapag nalaman ni Luke na palagi ko siyang kinukuhanan ng litrato nang palihim.

Baka maulit na naman ang nangyari sa’kin noong junior high.

Ang bagay na buong buhay kong pilit kinakalimutan.

Bigla na lang may nag-pop up ng bagong notification sa laptop screen ko.

Email.

Mula sa unknown sender.

Kumunot noo ko bago agad itong binuksan.

At sa isang iglap, parang tumigil tibok ng puso ko.

“I know your secret.”

Kasunod no’n is mga larawan ni Luke mula sa gallery ko.

Lahat ng stolen pictures niya.

Nanlamig buong katawan ko habang nanginginig kamay ko sa harap ng screen.

Biglang bumilis paghinga ko habang hindi maalis mata ko sa email.

May nakapulot ng cellphone ko.

At ngayon,

Alam na niya ang sikreto ko.

Chapter 4

WAYNE’S POV

Hindi ko pa rin magawang paniwalaan ang mga nangyayari.

Paulit-ulit kong tinitigan ang screen ng laptop ko habang nanginginig ang mga kamay ko.

May nag-email sa’kin. Isang taong hindi ko kilala. At hawak niya ngayon ang cellphone ko… kasama lahat ng sikreto ko.

Pakiramdam ko lalabas na ang puso ko sa sobrang lakas ng tibok nito.

Hindi ako makahinga nang maayos habang nakatitig sa mga pictures ni Luke na naka-attach sa email.

Mga stolen shots. Mga close-up pictures niya. At malamang… pati ang Wattpad story ko tungkol sa kaniya, nakita na rin ng taong ’yon.

“Fuck…” mahina kong mura habang napapakagat ako sa kuko ng hinlalaki ko dahil sa sobrang kaba.

Hindi ko alam ang gagawin ko.

Ang daming pumapasok sa isip ko.

Paano kung ipakalat niya? Paano kung ipakita niya kay Luke? Paano kung pagtawanan ako ng buong classroom namin?

Hindi ko kayang mangyari ulit ’yon.

Hindi ko kayang maulit ang nangyari noong junior high.

Dahil sa sobrang taranta, agad kong nireplyan ang email.

“Hoy, p’wede bang huwag mo nang pakialaman ang phone ko? Hindi mo property ’yan!”

Pagkatapos kong i-send, agad akong napahawak sa noo ko.

“Argh… tangina, hindi ko alam sasabihin ko…” bulong ko habang mariing nakapikit.

Sobrang nagsisisi ako.

Dapat pala dinala ko na lang ang phone ko. Dapat hindi ko iniwan sa bag ko.

Habang nag-iisip ako ng kung ano pang gagawin, biglang may panibagong notification na naman akong natanggap.

Email ulit mula sa unknown sender.

Agad ko itong binuksan.

“Meet me at the rooftop of school before lunch.”

Napakurap ako nang ilang beses habang binabasa ang message.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan… medyo gumaan nang kaunti pakiramdam ko.

At least gusto niya akong kausapin.

At least hindi niya agad ipinagkalat.

“Okay… just don’t tell anyone about this. Got it?” mabilis kong reply.

Pagkatapos no’n, saka lang ako napahawak sa dibdib ko habang pilit pinapakalmado ang sarili ko.

Unti-unti nang bumabagal ang tibok ng puso ko.

“Sana… paggising ko bukas, maayos na lahat…” pagod kong bulong bago tuluyang humiga sa kama ko.

Pero kahit nakapikit na ako, hindi pa rin mawala sa isip ko ang possibility na baka bukas… masira lahat.

---

Maaga akong pumasok sa school dahil gusto ko nang matapos agad ang problemang ’to.

Hindi ako mapakali buong gabi kaya halos wala rin akong tulog.

At dahil wala pa rin ang cellphone ko, dala ko muna ang luma kong phone pansamantala.

Pagkapasok ko sa classroom, agad akong napatingin isa-isa sa mga kaklase ko.

Tahimik kong ino-obserbahan bawat kilos nila habang nagkukunwaring normal lang.

Sino kaya sa kanila?

Sino ang nakapulot ng phone ko?

Pero habang tinitingnan ko sila, wala naman akong mapansin na kakaiba.

Normal lang silang lahat. May nagkukwentuhan. May nagce-cellphone. May natutulog.

At doon ako lalo nababaliw kakaisip.

Pero kahit papaano, thankful pa rin ako.

Kasi hanggang ngayon… wala pa namang nakakaalam tungkol sa feelings ko kay Luke.

Walang nang-aasar. Walang kakaibang tingin.

Ibig sabihin, hindi pa ipinagkakalat ng taong iyon ang sikreto ko.

Dahan-dahan akong umupo sa pwesto ko habang tahimik na nag-iisip.

Hanggang sa biglang nag-vibrate ang luma kong phone.

Nanlaki agad mata ko at mabilis ko itong kinuha.

Email na naman.

Mula sa unknown sender.

At nang mabasa ko ang laman no’n, parang biglang nanlamig buong katawan ko.

“I saw you looking at Luke numerous times.”

Bigla akong kinabahan.

Pakiramdam ko biglang uminit buong katawan ko habang nagsisimula akong pagpawisan.

Alam niya.

Napapansin niya ako.

At mas nakakatakot doon… mukhang matagal niya na akong ino-obserbahan.

Agad akong napatingin sa paligid ng classroom.

Isa-isa kong sinilip mga kaklase ko habang mabilis tibok ng puso ko.

Baka isa sa kanila ang nag-email. Baka may nakatingin sa’kin ngayon. Baka pinapanood nila akong mataranta.

“Argh! This is driving me fucking crazy…” bulong ko habang mariing hawak ang buhok ko.

Hindi ko na alam kung sino ang pagkakatiwalaan.

At dahil sa sobrang frustration ko, agad kong nireplyan ulit ang email.

“Shut the fuck up and give my phone back!”

Pagkatapos no’n, wala na akong natanggap na reply.

Lumipas ang ilang oras nang walang kahit anong message mula sa kaniya.

At habang tumatagal, lalo akong kinakabahan.

Hanggang sa dumating na rin sa wakas ang lunch break.

Ito na.

Agad akong tumayo at mabilis na umakyat sa rooftop ng school namin.

Malakas tibok ng puso ko habang paakyat ng hagdan.

May parte sa’kin na gustong umatras.

Pero mas gusto kong matapos na lahat ng ’to.

Pagdating ko sa rooftop, agad kong inilabas ang luma kong phone at nag-email.

“I’m here already. Where are you?”

Tahimik ang rooftop.

Tanging hangin lang ang naririnig ko habang palinga-linga ako sa paligid.

Lumipas ang ilang minuto.

Wala pa rin.

Napapailing na lang ako habang lalong umiinit ulo ko.

“Fuck… nasaan na ba siya?!” inis kong bulong habang pabalik-balik ng lakad.

Halos trenta minutos na akong naghihintay pero wala pa ring nagpapakita.

Kaya mas lalo akong nainis at nag-send ulit ng email.

“Tangina mo, nasaan ka na?!”

Pero kahit isang reply… wala akong natanggap.

At dahil doon, napabuntong-hininga na lang ako bago nagpasyang bumalik na sa classroom.

Pero bago pa ako makalapit sa pinto-

Bigla itong bumukas.

Napaatras ako sa gulat nang may pumasok mula sa kabilang side.

At halos tumigil tibok ng puso ko nang makita kung sino iyon.

Si Luke.

“L-Luke…?” gulat kong sambit habang nakatitig sa kaniya.

Mukha ring nagulat si Luke nang makita ako roon.

“Oh… Wayne?” pagtataka niyang sabi habang bahagyang nakakunot noo. “Anong ginagawa mo rito?” tanong niya sa’kin.

Halos hindi ako makapagsalita.

Bakit siya nandito?

Huwag mong sabihing-

Pero bago pa ako tuluyang makapag-isip, may dalawa pang taong sumunod sa likod niya.

Si Nathan.

At si Sky.

At nang magtama mga mata namin ni Sky, parang biglang bumigat pakiramdam ko.

Nanatili lang siyang tahimik habang nakatingin sa’kin.

At doon ko naramdaman ang matinding kaba.

“Fuck…” mahina kong bulong habang napapakagat ako sa labi ko.

Bigla kong narealize.

Baka… hindi aksidente na nandito sila.

Chapter 5

WAYNE’S POV

“B-bakit nandito sila…?” gulong-gulo kong bulong sa sarili ko habang nakatitig kina Luke, Sky, at Nathan na kararating lang sa rooftop.

Pakiramdam ko biglang bumigat ang dibdib ko.

Sa dami ng pwedeng puntahan sa school, bakit dito pa sila pumunta?

Napahinto silang tatlo nang mapansin nila akong nakatayo malapit sa railings ng rooftop.

“Wayne?” pagtatakang tawag ni Nathan habang nakaakbay kay Sky. “Anong ginagawa mo rito mag-isa?”

Bigla akong natameme.

Hindi ko alam kung anong isasagot ko.

Hindi ko naman pwedeng sabihin na may mine-meet akong anonymous person na may hawak ng cellphone ko at alam ang sikreto ko tungkol kay Luke.

“K-Kami kasi ni Sky madalas tumambay dito kapag lunch,” dagdag pa ni Nathan habang nakangiti.

Agad akong umiwas ng tingin lalo na kay Luke.

“Ah… nagpapahangin lang,” pagsisinungaling ko habang nakayuko.

Hindi ko kayang tumingin sa kanila. Lalo na kay Luke.

Pakiramdam ko kapag tumingin ako sa kaniya ngayon, mahahalata niyang may tinatago ako.

Kaya bago pa may magtanong ulit, mabilis akong dumaan sa tabi nila at lumabas ng rooftop.

At habang pababa ako ng hagdan, hindi ko mapigilan ang sarili kong kabahan.

“T-this can’t be happening…” bulong ko habang kinakagat ang hinlalaki ko sa sobrang stress.

Hindi ko maintindihan bakit biglang dumating sila roon.

At habang mas iniisip ko ang nangyari, mas lalo akong naghihinala.

Paano kung isa sa kanilang tatlo ang may hawak ng cellphone ko?

Paano kung isa sa kanila ang nag-eemail sa’kin?

Bigla na lang nag-vibrate ang luma kong phone sa bulsa ko dahilan para mapahinto ako sa paglalakad.

Agad ko itong inilabas at mabilis na binuksan ang email notification.

At nang mabasa ko ang laman no’n, para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Bakit bigla kang umalis? Hindi mo ba sasabihin kay Luke ang secret mo?”

Nanlaki mata ko habang paulit-ulit na binabasa ang email.

Biglang bumilis tibok ng puso ko.

Ibig sabihin…

Nakita niya kami sa rooftop.

At kung nakita niya kami, ibig sabihin lang no’n,

Isa kina Nathan o Sky ang nag-email sa’kin.

Dahil silang tatlo lang naman ang nandoon.

Agad akong nagreply kahit nanginginig mga kamay ko.

“Bobo ka ba?! Sinabi ko nang huwag mong sasabihin kahit kanino ang tungkol dito! Especially kay Luke!”

Mabilis ding dumating ang reply.

“Ok.”

Isang salita lang.

Pero imbis na gumaan pakiramdam ko, mas lalo lang akong nainis.

Pakiramdam ko pinaglalaruan niya lang ako.

Buong araw, wala akong maintindihan sa lesson.

Parang lutang ako habang nakaupo sa classroom.

Paulit-ulit lang umiikot sa utak ko ang cellphone ko… at kung sino ba talaga ang may hawak nito.

“Putangina kasi…” mahina kong mura habang nakatulala sa desk ko.

“Wayne!”

Napapitlag ako nang marinig pangalan ko.

Pero dahil lutang na lutang ako, hindi agad nagsink in sa’kin na si Ma’am Garcia pala ang tumatawag.

“WAYNE!”

Sa sobrang lakas ng boses niya, bigla akong napatingin sa harapan.

At doon ko lang napansin na lahat ng kaklase ko nakatingin na pala sa’kin.

Kasama si Luke.

“Are you even listening?” inis na tanong ni Ma’am Garcia. “Kanina pa kita tinatawag!”

“S-sorry po, Ma’am…” agad kong sagot habang yumuyuko.

Napapikit na lang ako sa hiya.

Hindi naman mangyayari lahat ng ’to kung naging maingat lang sana ako sa cellphone ko.

Pero ang mas nakakainis…

Pakiramdam ko sinasadya akong baliwin ng taong may hawak nito.

“Fuck…” mahinang sambit ko habang palihim na napapatingin kina Nathan at Sky.

At eksaktong pagtingin ko, ngumiti si Nathan sa direksyon ko.

Biglang kumunot noo ko.

Bakit siya ngumingiti?

At doon nagsimula ang kutob ko.

Baka… siya ang may hawak ng phone ko.

Kaya tinignan ko siya nang masama.

At mukhang nailang siya dahil agad siyang umiwas ng tingin.

“Humanda ka sa’kin, Nathan…” bulong ko habang nilulukot ang hawak kong scratch paper.

---

Pagkatapos ng klase, agad kong sinundan si Nathan.

Pakiramdam ko tuloy isa na akong stalker habang palihim na nakasunod sa kaniya sa hallway.

Pero wala akong pake.

Gusto ko lang mabawi phone ko.

Hinintay kong humiwalay siya kina Luke at Sky bago ko siya nilapitan.

Hanggang sa pumasok siya sa library nang mag-isa.

Mukhang may kukunin siyang libro.

Agad ko rin siyang sinundan papasok.

Tahimik ang buong library maliban sa tunog ng pages na binabaliktad ng ibang students.

At nang makita kong mag-isa siya sa isang shelf, mabilis ko siyang nilapitan.

“Akin na ’yung cellphone ko!” galit kong sabi.

Bigla siyang napalingon sa’kin habang naguguluhan.

“Oh, Wa-”

“Nasaan na ’yung phone ko?!” putol ko agad sa sasabihin niya.

Halatang nagulat siya sa tono ko.

“Ano bang sinasabi mo?”

“Alam kong nasa’yo! Kaya ibalik mo na!” mas malakas kong sabi.

Agad kaming sinaway ng librarian.

“Shhh!”

Pero wala na akong pake.

“I said ibalik mo na phone ko…” mariin kong bulong habang galit na nakatitig sa kaniya.

Naiinis na rin siyang napabuntong-hininga.

“Wala sa’kin cellphone mo!”

Bakit mo ba ako pinagbibintangan?!“

“Talaga lang ha?!” sarkastiko kong sagot bago ako nawalan ng kontrol.

Dahil sa desperasyon, agad kong kinapkapan bulsa niya.

“Hey! What the hell are you doing?!” gulat niyang sigaw habang pinipigilan ako.

Pero hindi ako tumigil.

Hanggang sa may nakapa akong cellphone sa bulsa niya.

At agad ko iyong hinablot.

“Are you freaking insane?!” galit na galit na sabi ni Nathan.

Mabilis kong tinignan ang cellphone.

At doon ako natigilan.

Hindi iyon phone ko.

Cellphone pala mismo ’yun ni Nathan.

Nanlaki mata ko habang unti-unting bumibigat pakiramdam ko.

Agad niya iyong hinablot pabalik.

“Crazy motherfucker…” galit niyang sabi bago tuluyang lumabas ng library.

Natulala na lang sa kinatatayuan ko.

Hindi ako makapaniwala sa ginawa ko.

Hindi ko man lang inisip na baka mali ako.

Dahil sa sobrang paranoid ko… nasaktan ko pa si Nathan kahit wala naman pala siyang ginagawa.

Dahan-dahan akong napaupo sa gilid ng library habang nanginginig kamay ko.

“Fuck… what am I even doing?” tanong ko sa sarili ko habang unti-unting namumuo luha sa mga mata ko.

Pakiramdam ko nawawala na ako sa sarili ko.

Hindi ko na alam anong tama at mali.

Sa sobrang hiya ko sa ginawa ko kay Nathan, gusto ko na lang maglaho.

Pero bago pa ako tuluyang malunod sa pag-iisip, biglang nag-vibrate ulit ang luma kong phone.

Agad ko itong kinuha.

Email na naman.

At nang mabasa ko iyon, mas lalo akong nainis.

“HAHAHA THE FUCK?! ANONG GINAWA MO KAY NATHAN?”

Parang nang-aasar lang ang tono ng message.

At doon tuluyang napalitan ng galit ang lungkot ko.

“Where are you?! Hindi nakakatuwa mga ginagawa mo!” mabilis kong reply.

Ilang segundo lang, may sagot agad.

“Pumunta ka sa Starbucks sa gilid ng school. Nandito ako.”

Agad akong napatayo.

Hindi ko na inisip kung prank lang ba ulit ito o hindi.

Wala na akong choice.

Kailangan kong mabawi phone ko.

Kaya dali-dali akong tumakbo palabas ng school habang hingal na hingal.

Pagdating ko sa Starbucks sa gilid ng school, halos pawis na pawis na ako.

Mabilis akong pumasok sa loob habang habol ang hininga.

Pero pagpasok ko,

Tahimik ang buong café.

At halos walang tao.

Maliban sa isang lalaking nakatalikod habang tahimik na umiinom ng kape sa sulok.

Chapter 6

WAYNE’S POV

Marahan akong lumapit sa lalaking nakaupo sa pinakadulong bahagi ng Starbucks habang mahigpit ang pagkakahawak ko sa strap ng bag ko.

Hindi ko alam kung sino ba talaga ang makikita ko rito. Pero nang dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ko.

Halos tumigil ang tibok ng puso ko.

Si Sky.

Siya ang may hawak ng cellphone ko.

Relax lang itong nakaupo habang humihigop ng iced coffee niya, parang wala lang nangyayari. Parang hindi niya hawak ang bagay na ilang araw nang sumisira sa katahimikan ng buhay ko.

At ang mas nakakairita?

Nakangisi pa talaga siya habang nakatingin sa’kin.

“Oh, Wayne,” casual niyang bati habang nakasandal sa upuan. “Have a seat.”

Itinuro pa niya ang bakanteng upuan sa tapat niya.

“Kuya,” tawag pa niya sa barista nang hindi inaalis tingin sa’kin, “isa pa ngang iced coffee.”

“Akin na cellphone ko,” malamig kong sabi habang diretsong nakatitig sa kaniya.

Hindi ako umupo.

Wala akong balak makipagkwentuhan.

At talagang gumisi lang siya lalo.

“Relax ka muna. Umupo ka.” Tumawa pa siya nang mahina. “Wala ka naman sigurong lakad, ’di ba?”

“Ulol,” iritado kong sagot.

Maya-maya, dumating na rin ang inorder niyang kape.

“Eto na po ’yung iced coffee niyo, sir.”

“Thanks.” Tinulak niya ang isang baso papunta sa’kin. “Oh, chill ka lang muna. Libre ko na ’yan.”

Napakamot na lang ako sa ulo ko sa sobrang inis.

Sobrang kulit niya.

“Hindi ako pumunta rito para makipagkape sa’yo,” sagot ko habang pinipigilan mainis lalo. “Nandito ako para kunin phone ko. Kaya ibalik mo na.”

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa upuan niya.

At kahit nakangisi pa rin siya, biglang naging mabigat ang atmosphere sa pagitan naming dalawa.

“Ganyan ka ba talaga?” tanong niya habang nakatingin diretso sa mata ko. “Ikaw na nga may kailangan, ikaw pa galit.”

Napatahimik ako. Nakakainis man aminin pero tama siya.

Ako ang may kailangan.

Ako dapat nagpapakumbaba.

Pero ayokong magpatalo sa kaniya.

“Pasalamat ka nga hindi pa kita pinapablotter dahil sa pagnanakaw mo ng cellphone ko.” matapang kong sagot.

Bigla na lang siyang natawa sa sinabi ko.

“Hahaha pagnanakaw?” Umiling pa siya habang natatawa. “Ako pa ngayon ’yung magnanakaw?”

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumapit sa’kin bago bumulong.

“Eh paano kung sabihin ko kay Luke lahat ng nalalaman ko?”

Bigla akong natahimik.

Hindi ako makasagot.

Ayokong malaman ni Luke.

Ayokong makita niya ’yung mga pictures niya sa gallery ko. Ayokong mabasa niya ’yung sinusulat kong story tungkol sa kaniya.

“Okay, fine,” bigla niyang sabi habang dumadaan sa tabi ko.

At nagsimula na siyang maglakad palabas ng Starbucks.

“H-Hoy! Sandali!” mabilis kong tawag habang napalingon sa kaniya. “Saan ka pupunta?!”

“Fuck… hindi pwede ’to…” bulong ko sa sarili bago agad siyang habulin.

Nahawakan ko agad ang braso niya bago siya tuluyang makalabas.

“I-I’m sorry…” malakas kong sabi habang nakayuko.

Narinig niya iyon.

Ramdam kong napahinto siya sandali.

Pero pagkatapos no’n, naglakad ulit siya na parang wala lang.

At doon ako lalong nataranta. “Hoy! Sky!” sigaw ko habang sinusundan siya.

Pero bago ko siya mahabol, napatingin muna ako sa iced coffee na naiwan sa table.

Napabuntong-hininga ako bago mabilis iyong kinuha.

“Sayang naman” bulong ko sa sarili bago ulit tumakbo pasunod sa kaniya.

“Hoy, Sky! Sorry na!” sigaw ko habang hawak pa rin iced coffee.

Huminto siya sa paglalakad bago dahan-dahang lumingon sa’kin.

At nang makita niyang dala ko pa rin ’yung binili niyang kape, natawa siya.

Napangisi siya habang nakatitig sa hawak ko.

“Bakit ka tumatawa?” clueless kong tanong.

Wala siyang sagot.

Tinitigan niya lang ako na parang natatawa sa buong pagkatao ko.

Dahil doon, agad kong itinago sa likod ko ’yung iced coffee.

“Bakit ba? Sayang eh!” depensa ko habang umiirap.

Napailing lang siya habang natatawa.

At dahil wala na talaga akong choice, napabuntong-hininga na lang ako bago yumuko.

“I’m sorry, Sky…” mahina kong sabi. “Sorry sa mga inasal ko sa’yo.”

Tahimik lang siya habang nakikinig.

“Kaya please… ibigay mo na phone ko.”

Pakiramdam ko sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko sa mga oras na ’yon.

Pero mas importante mabawi phone ko kaysa pride ko.

“Okay,” sagot niya. “Ibibigay ko na.”

Bahagya akong nakahinga nang maluwag.

“Kaso…” dagdag niya habang nakangisi ulit, “wala sa’kin ’yung cellphone mo.”

“Ha?” napataas agad kilay ko.

“Nasa apartment ko.”

Halos malaglag panga ko sa narinig.

“Ano?!”

Kanina pa niya ako pinapahirapan tapos sasabihin niyang wala pala sa kaniya phone ko ngayon?!

“Niloloko mo ba ako?” iritado kong tanong.

“Bahala ka kung maniniwala ka o hindi,” kibit-balikat niyang sagot.

At dahil desperado ako mabawi phone ko, napilitan akong sumama sa kaniya.

Habang naglalakad kami papunta sa apartment niya, hindi pa rin mawala inis ko.

“Putangina… lakas mang-trip,” bulong ko habang nakasunod sa kaniya.

Tahimik lang si Sky habang naglalakad na parang wala lang.

At kahit kabado ako na sumama sa kaniya nang kaming dalawa lang.

Wala na akong choice.

Kailangan kong mabawi phone ko.

Pagdating namin sa apartment building niya, halos mapahinto ako sa paglalakad.

Malaki iyon.

Sobrang laki.

Mukha pa ngang mas mamahalin kaysa ibang condo units na nakikita ko online.

“Dito ka nakatira?” di ko napigilang itanong.

“May problema ba?” nakangisi niyang sagot habang binubuksan pinto.

Napailing na lang ako.

Halatang mayaman siya.

Solo niya lang apartment pero sobrang laki para sa isang tao lang.

Pagpasok ko sa loob, mas lalo akong natulala.

Minimalist lang itsura ng place pero halatang mahal lahat ng gamit.

May malaking ref. Closets. TV. At isang napakalaking kama.

Pero wala akong pake sa lifestyle niya.

Phone ko lang gusto ko.

“Sky,” seryoso kong tawag, “pwede ko na bang makuha cellphone ko?”

Pero parang hindi niya ako narinig.

Diretso lang siya sa loob habang hinuhubad ang necktie niya.

“Maupo ka muna,” casual niyang sabi.

“Sky, uuwi na ako. Hinahanap na ako ni Mommy. Kaya akin na phone ko.”

Pero imbis sumagot, hinubad niya bigla school uniform niya hanggang naka-pants na lang siya.

Agad akong umiwas ng tingin.

“Puta…” bulong ko habang umiinit mukha ko.

At saka siya umupo sa kama niya bago dahan-dahang inilabas mula sa bulsa niya,

Cellphone ko.

Nanlaki agad ang mata ko.

“A-Akala ko ba wala sa’yo?!” gulat kong sabi.

Ngumisi lang siya habang iniikot ’yung phone ko sa kamay niya.

“Sinungaling ka!” iritado kong sigaw bago agad siyang nilapitan.

Tinangka kong agawin phone ko pero mabilis niya iyong inilayo.

“Akin na ’yan!”

Paulit-ulit kong sinusubukang kunin phone ko habang natatawa lang siya.

Hanggang sa nawalan kami pareho ng balance.

Napahiga siya sa kama. At ako naman ay napatong sa ibabaw niya.

Bigla akong natigilan.

Ramdam ko init ng katawan niya. Sobrang lapit ng mukha namin sa isa’t isa.

At doon ko lang napansin kung gaano katigas dibdib niya at gaano ka-defined abs niya.

Ngumisi siya habang nakatitig sa’kin.

“Comfortable?” mapang-asar niyang tanong.

At doon ako natauhan.

Agad akong tumayo at sa sobrang gulat at hiya ko sinampal ko siya.

Nanlaki mata niya sa ginawa ko.

At dahil doon, nabitawan niya cellphone ko dahilan para mahulog iyon sa ilalim ng kama.

“Shit!”

Pareho kaming yumuko para kunin iyon.

Pero mas mabilis ako.

Nakuha ko agad cellphone ko at mahigpit iyong niyakap.

“Finally…” bulong ko habang napapikit sa sobrang relief. “Makakaalis na rin ako rito.”

Agad akong tumakbo papunta sa pinto.

Pero bago ako makalabas ay may narinig akong boses ni Sky sa likod ko.

“Hello? Luke, nasaan ka?”

Bigla akong natigilan.

“May sasabihin pala ako sa’yo,” dagdag niya.

At nang marinig ko boses ni Luke mula sa kabilang linya.

Parang nanlamig buong katawan ko.

“Bakit? Ano ’yon, Sky?” tanong ni Luke sa call.

Ngumisi si Sky habang nakatingin sa’kin.

“May nalaman akong sikreto na talagang ikagugulat mo.”

Biglang nanghina tuhod ko.

“Pumunta ka rito sa apartment ko. May ipapakita ako sa’yo.”

“Sige, papunta na ’ko,” sagot ni Luke.

At doon ako tuluyang nataranta.

“Tangina talaga!” halos pabulong kong sabi habang nanginginig.

“Sky, huwag!” halos pabulong kong sabi habang nanginginig.

Pero ngumisi lang siya.

At nang tumingin ako sa kamay niya.

Hawak niya ang memory card ng cellphone ko.

Nanlaki mata ko habang agad kong chineck loob ng phone ko.

Wala na nga roon ang memory card.

At doon ko narealize na nilinlang niya ako.

Nasa memory card lahat. Lahat ng pictures ni Luke. Lahat ng stolen shots. At pati lahat ng drafts ng Wattpad story ko tungkol sa aming dalawa.

Pakiramdam ko gumuho mundo ko habang nakatitig kay Sky.

“Tangina ka…” nanginginig kong sambit.

Nasa kamay niya na lahat ng sikreto ko.

Chapter 7

WAYNE’S POV

Napatigil ako sa mismong tapat ng pinto ng apartment ni Sky. Nanlalamig ang buo kong katawan habang mahigpit kong hawak ang strap ng bag ko. Gusto ko nang umalis. Gusto kong tumakbo palayo rito at kalimutan lahat ng nalaman niya tungkol sa’kin.

Pero hindi pwede.

Ayokong malaman ni Luke ang lahat.

Ayokong mawala siya sa’kin.

Kaya kahit gusto kong tumalikod at umalis, wala akong choice kundi harapin ulit si Sky.

“Oh? Akala ko ba aalis ka na?” nakangising tanong niya habang nakasandal sa gilid ng pinto.

Hindi ako agad nakasagot. Nakatitig lang ako sa kaniya habang ramdam kong namumuo na naman ang luha sa mga mata ko. Naiinis ako sa sarili ko dahil bakit parang lagi na lang akong mahina kapag nandito siya.

Gusto ko siyang saktan.

Gusto kong sapakin siya dahil sa panggugulo niya sa buhay ko.

Pero hindi ko magawa.

May hawak siyang alas laban sa’kin at alam naming dalawa kung ano ’yon.

“A-Ano bang gusto mo?” halos basag na boses ko habang pilit pinapakalma ang sarili. “Kung pera ang gusto mo, bibigyan kita. Sabihin mo lang.”

Tumaas ang isang kilay niya saka siya marahang natawa.

Hindi iyon yung tipo ng tawang nakakatuwa.

Nakakainis.

Nakakakaba.

Parang may balak siyang hindi maganda.

“Money?” Umiling siya habang dahan-dahang lumalapit sa’kin. “Wayne… tingin mo ba pera habol ko sa’yo?”

Napalunok ako.

Mas lalo akong kinabahan nang makita kong kumagat siya sa ibabang labi niya habang nakatitig lang sa’kin.

At bago pa ako makapag-isip ng sasabihin, biglang tumunog ang cellphone niya.

Napatingin siya sa screen bago ngumisi.

“Interesting.”

Agad niyang sinagot ang tawag.

“Hello, Sky?” rinig kong bungad ng nasa kabilang linya. Nanlamig ako.

Boses ni Luke.

“Oh Luke,” sagot ni Sky habang nakatingin diretso sa’kin na parang sinasadya niyang ipakita kung gaano niya ako kayang kontrolin ngayon.

Mas lalo akong kinabahan nang mapansin kong naka-loudspeaker ang tawag.

Naririnig ko lahat.

At mukhang sinasadya niya talaga iyon.

“Nasa baba na ’ko ng apartment mo,” sabi ni Luke sa kabilang linya. “Aakyat na ba ’ko?”

Parang biglang bumilis nang sobra tibok ng puso ko.

Pakiramdam ko sasabog dibdib ko sa kaba.

Agad akong lumapit kay Sky at walang pag-aalinlangang lumuhod sa harap niya.

“Sky please…” nanginginig kong sabi habang mahigpit na nakakapit sa braso niya. “I’m begging you… huwag mo sabihin kay Luke. Please…”

Tahimik lang siyang nakatingin sa’kin.

Parang ine-enjoy niya kung gaano ako ka-desperado ngayon.

“Sky?” muling tawag ni Luke sa phone. “May kasama ka ba diyan?”

Napahigpit lalo kapit ko sa kamay ni Sky.

“Please…” halos pabulong ko nang sabi habang tuluyan nang tumutulo luha ko. “Gagawin ko lahat… huwag mo lang sabihin sa kaniya…”

Tahimik siyang yumuko para titigan ako.

At tsaka dahan-dahan niyang pinunasan gamit ang daliri niya ang luha sa pisngi ko.

“Busy ako ngayon,” kalmado niyang sabi kay Luke habang hindi inaalis tingin sa’kin. “Bukas ko na lang sasabihin.”

“Ano?!” iritadong sigaw ni Luke mula sa phone. “Pinapunta mo ’ko rito tapos bukas mo na lang ikukwento?”

Napapikit ako nang mariin.

“Sky…” mahinang bulong ko.

“May kasama ka nga diyan, ’no?” hinalang tanong ni Luke.

Nanginginig akong napatingin kay Sky.

Takot na takot ako na baka pangalan ko na mismo banggitin niya.

Pero ngumisi lang siya.

“Paakyat na ako.”

Tuluyan nang naputol ang tawag.

Nanlaki mata ko.

“H-Hindi…” umatras ako habang nanginginig. “Sky please.”

Kumatok bigla nang malakas ang nasa pinto.

“Hoy, Sky! Buksan mo nga!”

Parang huminto mundo ko.

Nandiyan na si Luke.

Narito na siya.

Dali-daling hinatak ni Sky ang kamay ko bago niya ako halos kaladkarin papunta sa malaking closet sa gilid ng kwarto niya.

“Pumasok ka diyan,” mahinang utos niya.

“Sky.”

“Huwag kang lalabas kahit anong mangyari.”

Bago pa ako makatanggi, mabilis niya nang isinara ang closet.

Madilim.

Sobrang sikip.

At halos hindi ako makahinga sa kaba.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto.

“Kanina pa ’ko kumakatok dito!” reklamo agad ni Luke. “Wala ka bang pandinig?”

“Relax,” sagot ni Sky na parang walang nangyari. “Ba’t ba gigil na gigil ka?”

“Eh ikaw ’tong nagyayang pumunta ako rito!”

Mula sa maliit na siwang ng closet, nakikita ko silang dalawa.

Nakaharang si Sky sa pinto na parang ayaw niyang papasukin nang tuluyan si Luke.

Pero masyadong mapilit si Luke.

“May tinatago ka ba?” suspicious nitong tanong habang lumilibot tingin sa buong apartment.

Nanlamig ako.

Pakiramdam ko maririnig nila tibok ng puso ko.

Biglang nagsimulang maglakad si Luke papunta sa direksyon ng closet.

Napakapit ako sa sariling bibig para hindi ako makagawa ng ingay.

Palapit siya nang palapit.

At nang maramdaman kong hahawakan na niya ang pinto ng closet.

“Luke!”

Napahinto siya.

Mabilis akong napadilat.

“May ipapakita ako sa’yo,” sabi ni Sky.

“Ano nanaman ’yan?”

Narinig ko ang tunog ng cellphone.

“Si Melody,” sabi ni Sky.

“Ha? Nag-chat siya?”

Napakurap ako.

Melody?

Dahan-dahan akong sumilip mula sa maliit na pagitan ng pinto ng closet.

Nakita kong nakatingin si Luke sa phone ni Sky habang nakakunot noo.

“Kaya kita pinapunta rito kasi hindi ko alam ir-reply ko,” dagdag ni Sky.

Natahimik si Luke sandali bago siya natawa.

“Gago, dahil lang diyan?”

“Malay mo importante.”

“Eh di ligawan mo na!” Halatang nawala na atensyon ni Luke sa paghahalungkat sa apartment.

Napahinga ako nang maluwag.

Hindi sinabi ni Sky.

Hindi niya ako inilaglag. Lumipas ang ilang minuto hanggang sa tuluyan nang umalis si Luke.

Narinig ko ang pagsara ng pinto bago bumukas ang closet.

“Pwede ka nang lumabas.”

Halos manghina akong lumabas mula sa loob. Pawis na pawis ako kahit malamig naman sa apartment niya.

“Hayup…” mahina kong sabi habang inaayos gusot kong uniform. “Akala ko katapusan ko na.”

Nakasandal lang si Sky sa pader habang pinapanood ako.

“T-Thank you…” pilit kong sabi kahit hirap na hirap akong lunukin pride ko.

Ngumisi lang siya.

“Mauna na ’ko,” mabilis kong sabi saka agad naglakad palayo.

Pero bago pa ako makarating sa pinto, bigla niyang hinatak kamay ko.

“Sky-”

Napaupo ako sa kama niya nang malakas dahil sa pwersa ng pagtulak niya.

“What the hell?!”

Lumapit siya sa’kin habang nakangisi.

“May nakakalimutan ka ata.”

Nagkunwari akong walang alam.

“Ano? Hindi ba nag-thank you na ’ko?”

Umupo siya sa harap ko habang nakatitig diretso sa mga mata ko.

“Kanina,” marahan niyang sabi, “lumuhod ka sa harap ko.”

Napakurap ako.

“Sinabi mo gagawin mo lahat.”

“Shibal…” bulong ko sa sarili.

Bakit ko pa kasi sinabi ’yon?!

“So?” taas-kilay kong tanong kahit kinakabahan na. “Ano bang gusto mo?”

Bigla niyang hinawakan dalawang kamay ko nang mahigpit.

Parang ayaw niya talaga akong pakawalan.

Nanlaki mata ko nang yumuko siya malapit sa tenga ko.

Mainit hininga niya.

“At dahil wala ka nang magagawa…” mahina niyang bulong, “can you be my fuck buddy, Wayne?”

Napakunot noo ako.

Ang sarap pakinggan ng boses nito dahil sa lalim, ngunit hindi ko gusto ang binulong nito sa tenga ko.

“Are you out of your mind?!” Sagot ko sa tanong niya habang pumipiglas sa mahigpit na pagkakahawak nito sa akin.

Chapter 8

WAYNE’S POV

Nakangiti lang sa akin si Sky habang nakatitig ito.

“Bitawan mo nga ako!” sigaw ko sa kaniya.

“Can you please be my fuck buddy, Wayne until the school year ends?” tanong nito sa akin habang hindi niya pa rin ako binibitawan. “Ikaw ang nagsabi niyan ’di ba, Wayne? Na gagawin mo ang lahat!” Dagdag pa nito.

“Nasisiraan ka na ba ng utak?!” sagot ko naman sa kaniya.

At bigla namang binitawan ni Sky ang mahigpit niyang magkakahawak nito sa akin, at pansin ko na nagbago ang expression ng kaniyang mukha.

“Okay fine, hindi kita pipilitin if that’s what you want, pero hindi ko maipapangako na baka bukas kumalat at alam na ng lahat sa buong campus ang sikreto mo.” pagpapa-alala nito sa akin.

Dahil sa sinabi nito ay wala akong nagawa kundi ang madismaya sa kanya.

Napatingin nalang ako sa mga mata nito at mukhang seryoso ito sa sinasabi niya.

Magulo man ang aking isipan kung ano ba talaga ang gagawin ko pero wala na akong nagawa kundi sundin ito.

Kaya agad ko naman itong sinagot kahit labag sa aking kalooban.

“Ok fine! Hanggang sa matapos lang ang school year!” pagpayag ko dito dahil wala naman din akong choice.

Pagkatapos kong sabihin iyon ay dahan-dahang lumapit sa akin si Sky at unti-unti nitong hinuhubad ang suot kong uniform.

Nakapikit lang ang mga mata ko habang nanginginig sa takot na gagawin nito.

Ito ang unang beses na mararanasan kong makipagsex.

At si Sky pa talaga ang unang makakakuha ng virginity ko.

Hanggang sa marahan akong pinahiga ni Sky sa kama nitong malambot.

At unti-unti nitong inilapit ang labi niya sa labi ko para halikan.

Napapikit na lang ako habang hinahalikan nito ang labi ko, at hawak pa nito ang dalawang kamay ko nang mahigpit.

“Hey! Open your eyes, you’ll miss the best part of it.” sabi nito sa akin sabay hinalikan niya ulit ang labi ko.

Ramdam ko ang malambot na labi ni Sky at unti-unti na nitong pinapasok ang dila nya sa bibig ko.

Gusto ko siyang pigilan sa ginagawa niya dahil hindi ako comfortable sa ginagawa niya, pero hindi ko magawa dahil hawak nito ang dalawang kamay ko.

Hanggang sa kinagat nito ang leeg ko at saka hinalikan.

“Ughh!” ungol ko dahil sa sakit ng pagkakakagat nito sa akin.

“Yeahh, make some moan!!” sabi nito sa akin habang kinakagat ang leeg ko.

“Ughhh..” ungol ko

“Your moan really turns me on.” sabi pa nito sa akin saka pinahawak nito ang ari niya sa kamay ko.

Nakapa ko ang kaniyang ari dahil sa ginawa niya at talagang napakatigas nito.

Dahil ito ang unang beses na makikipagsex ako ay talagang natakot ako.

“Uhm, p’wede bang itigil na lang natin ’to?” tanong ko kay Sky.

Ngunit hindi ito nakikinig sa akin at agad na nitong hinubad ang suot niyang pantalon.

Bumungad sa akin ang malaki nitong ari, at bigla na rin ako nitong hinubaran at marahan nitong ipinasok sa aking butas ang malaki nitong ari.

“Ahhh!” malakas na sigaw ko dahil sa sakit na nararanasan ko.

Ngunit nakangisi lang si Sky sa akin habang nakatitig ito.

“First time?” tanong nito sa akin habang nakangisi.

Hanggang sa hinalikan niya ulit ang labi ko at saka marahan na nilalabas pasok ang kanyang ari sa butas ko.

“Stop!” sigaw ko sa kaniya habang hinihingal.

Ngunit patuloy lang ito sa ginagawa nya.

“Stop please!” sigaw ko pa habang nagsisimula na ako sa pag-iyak.

Napansin ni Sky ang mga luha sa mata ko kaya agad nitong dinilaan ang mga luha sa mukha ko.

Hanggang sa naramdaman ko na lang na lalabasan na ito dahil biglang lumaki ang kaniyang ari sa butas ko.

Kaya agad nitong hinugot ang ari niya saka niya ito nilaro sa harap ko.

“Ughhh fuckkk!” ungol nito at tsaka tumalsik sa buong katawan ko ang tamod nito.

Agad akong tumayo sa aking pagkakahiga para mag-ayos ng aking sarili dahil sa kababuyan na ginawa namin ni Sky.

“Fuck!” padabog kong sabi saka nagbihis na kaagad.

“Aalis kana kaagad? Hindi ka manlang magpapahinga?” tanong nito sa akin habang nakahiga sa kama niya at naninigarilyo.

Agad akong tumingin sa direksyon niya at tinitigan ko ito ng masama, ngunit tinawanan lang ako nito.

Kaya agad na akong naglakad paalis sa apartment nito saka padabog na sinara ang pinto nito na para bang masisira na sa lakas.

“Hey!” sigaw ni Sky dahil sa pagkabigla nito sa ginawa ko.

---

Nakauwi na nga ako sa aming bahay.

“Oh Wayne, bakit ngayon ka lang? At bakit lukot na lukot ’yang damit mo?” tanong ni Mommy sa akin.

Hindi ko alam ang sasabihin ko sa mommy ko, kaya agad na lang akong nagsinungaling para hindi niya malaman ang totoong nangyari.

“Ah may PE po kasi kami ngayon eh, nakalimutan ko pong dalhin ang PE uniform ko.” Pagsisinungaling ko kay mommy.

At mukhang naniwala naman si Mommy sa palusot kong ’yun, kaya agad na akong pumasok sa kwarto ko para umiyak at magdrama.

Agad akong humiga sa kama ko nang nakadapa at nagsimulang umiyak na walang nilalabas na ingay.

Nakayakap ako sa unan ko habang patuloy na inaalala ang nangyari kanina.

“Fuck you, Sky!” sabi ko sa aking sarili habang patuloy sa pag-iyak.

Pero tumigil na rin ako sa pag-iyak dahil nagawa ko rin naman ang plano ko, ang makuha ang cellphone ko at ang memory card ko nang hindi nalalaman ni Sky.

FLASHBACK

Habang

nakikipagsex

sa akin si Sky ay napansin ko na nilagay nito ang memory card ng cellphone ko sa

bulsa

ng

pantalon

nito

Kaya agad akong

nagplano

kung

paano

ko

makukuha

ang memory card ko ng hindi nito nalalaman. Kaya no’ng pumasok ito sa cr niya para mag

linis

ay agad kong

hinanap

sa

bulsa

ng

pantalon

nya

ang memory card ko.

Kaya eto, na sa akin na ngayon ang cellphone ko at ang memory card ko.

At hindi na ako muling mab-blackmail pa ni Sky.

Kaya nung nilagay ko na ang memory card ko sa phone ko ay walang laman ito, wala na dito ang picture at ang mga notes ko Ken.

At mukhang hindi ito ang tunay na memory card ko.

“Tangina naisahan niya na naman ako!” sabi ko sa aking sarili habang nakakagat sa daliri ko.

Hanggang sa pag-open ko ng messenger ko ay laking gulat ko nang nagchat sa akin si Sky.

“Thanks for adding me.” chat nito sa messenger ko, na talagang ipinagtaka ko.

Kahit kailan ay hindi ako naga-add ng mga kaklase sa facebook ko kaya pa’nong naging friend ko itong si Sky.

Maliban na lang siguro nung pinakialaman nito ang cellphone ko para i-add ang sarili niya.

“Arrggh nakakaputanginaaa!” padabog kong sabi.

Hanggang sa nag message ulit ito sa akin.

“See you tommorow” chat nito sa akin.

Chapter 9

WAYNE’S POV

Wala akong nagawa kundi ang ikulong ang sarili ko sa kwarto ko matapos ang lahat ng kaguluhang nangyayari sa buhay ko ngayon. Pakiramdam ko, sasabog na lang bigla ang utak ko sa dami ng iniisip. Nakahiga lang ako sa kama habang nakatitig sa kisame, paulit-ulit na nire-replay sa isip ko ang mga nangyari kanina.

Para na talaga akong mababaliw kakaisip kay Sky.

“Ayoko nang pumasok, letche…” inis kong bulong sa sarili ko habang yakap ang unan at nakatagilid sa kama. Halos hindi na nga ako makapag-isip nang maayos dahil sa ginagawa niyang pangba-blackmail sa akin.

Napabuntong-hininga ako nang malalim bago muling nagsalita sa sarili ko.

“Tama naman, ’di ba? Kapag hindi ako pumasok bukas, hindi ko makikita pagmumukha no’n.” Napangiti pa ako nang bahagya dahil sa ideyang iyon. Kahit paano, gumaan nang konti pakiramdam ko.

At least isang araw man lang na walang stress.

Walang Sky.

Walang pang-aasar.

Walang pagbabanta.

Kaya nagdesisyon akong matulog na lang at iwasan muna ang mundo bukas.

Pero kahit anong pikit ko, hindi ako dalawin ng antok. Pabalik-balik sa isip ko ang sinabi ni Sky. Lalo na ’yong mga tingin niya sa akin habang hawak niya ang mga litrato.

Paano kapag ikinalat niya talaga?

Paano kapag nakita ni Luke?

Paano kung pagtawanan ako ng buong campus?

Napapikit ako nang mariin habang napapahawak sa noo ko.

“Argh! Ayoko na talaga!” frustrated kong sigaw habang padabog na humiga ulit sa kama.

Hindi ko alam kung bakit ako natatakot nang ganito. Siguro dahil alam kong kayang-kaya talagang gawin ni Sky ang mga pagbabanta niya. Nakakainis pa dahil parang enjoy na enjoy siya habang pinapahirapan ako.

Lumipas ang ilang oras ng pag-iisip at kakabalikwas sa kama bago tuluyang bumigay ang katawan ko sa pagod. Unti-unti ring bumigat ang mga mata ko hanggang sa tuluyan na akong nakatulog.

---

“WAYNE! ANONG ORAS NA?! HINDI KA BA PAPASOK?!” malakas na sigaw ni Mommy mula sa sala ang gumising sa akin.

Napamulat agad ako at halos malaglag pa sa kama sa gulat.

“Ano ba-” antok kong reklamo habang kinukusot ang mata ko.

Agad kong hinanap ang cellphone ko sa gilid ng unan at nang makita ko ang oras, halos mapatalon ako.

“7:40 AM na?!” gulat kong sabi habang nakatitig sa screen.

Late na ako ng sampung minuto.

At dahil doon, lalo akong tinamad bumangon.

Pero bago pa ako makapagdesisyon na mag-cut na lang, biglang nag-vibrate ulit ang phone ko.

Message galing kay Sky.

Sky:

Are you not going to school?

Napairap ako agad pagkakita sa pangalan niya.

Sineen ko lang ang chat niya at hindi nagreply. Wala akong balak makipag-usap sa demonyong ’yon ngayong umaga.

Pero ilang segundo lang, may panibagong notification ulit.

At nang buksan ko iyon, parang biglang bumilis tibok ng puso ko.

Picture nila ni Luke.

Magkatabi silang dalawa sa larawan habang nakangiti si Sky sa camera na parang wala siyang balak gumawa ng kasalanan mamaya.

Kasunod no’n ang chat niya.

Sky:

Okay, if you’re not coming at 8:00 AM, I will

tell your

secret to Luke.

Nanlaki ang mata ko.

At mas lalong nakakainis dahil halatang natutuwa pa siya sa pagbabanta niya.

“Fuck!” mura ko habang mabilis na bumangon mula sa kama.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Halos madapa pa ako habang nagmamadaling kumuha ng towel at damit bago dumiretso sa banyo.

Kung hindi ako papasok, siguradong gagawin niya talaga.

At kilalang-kilala ko si Sky.

Kapag sinabi niyang kaya niyang manggulo, gagawin niya talaga.

Habang mabilis akong naliligo, hindi ko mapigilang murahin siya sa isip ko.

“Humanda ka talaga sa’kin, Sky…” gigil kong bulong habang binubuhusan ng tubig ang sarili ko.

Pero bigla akong natigilan nang humarap ako sa malaking salamin pagkatapos maligo.

Nanlaki agad mata ko. Sa leeg ko, kitang-kita ang malaking marka.

Isang malaking na hickey.

“Tangina… ano ’to?!” gulat kong sabi habang nilalapitan pa ang salamin para siguraduhin kung tama ba nakikita ko.

At doon ko naalala ang nangyari kagabi.

Ang pagkagat ni Sky sa leeg ko. “Fuck you, Sky!” galit kong sigaw habang masamang nakatitig sa sarili kong repleksyon.

Napahawak ako sa leeg ko habang naiinis. Mukha tuloy akong may tinatagong kalokohan.

Pagtingin ko ulit sa oras, halos mag-aalas otso na.

“Shit!”

Mabilis akong nagbihis, sinuklay nang maayos ang buhok ko para kahit paano matakpan ang marka sa leeg, saka agad tumakbo palabas ng bahay.

Pumara ako ng taxi at halos pasigaw ko nang sinabi sa driver ang pangalan ng school namin.

Buong byahe, hindi ako mapakali.

Paulit-ulit akong napapatingin sa cellphone ko, natatakot na baka may panibagong message na naman si Sky. Kahit gusto kong magalit sa kanya, mas nangingibabaw pa rin ’yong kaba na baka sabihin niya talaga kay Luke ang sikreto ko.

At alam kong kapag nagkataon, hindi na mababawi pa ’yon.

Pagdating sa main gate ng school, agad akong nagbayad at mabilis na tumakbo paloob ng campus.

Halos madulas pa ako sa pagmamadali.

May dalawang minuto na lang bago mag-eight.

“Please… please…” hingal kong bulong habang tumatakbo papunta sa classroom namin.

Pagdating ko sa room, hindi ko na napigilang buksan agad ang pinto nang malakas.

“I’m sorry I’m late!” hingal na hingal kong sabi habang nakahawak sa door frame.

Tahimik na napatingin sa akin ang buong klase.

Pati si Ma’am Garcia ay natigilan sa pagtuturo niya dahil sa dramatic kong pagpasok.

Ramdam ko agad ang init ng mukha ko sa hiya.

At nang mapatingin ako sa bandang likuran ng classroom nakita ko si Sky.

Nakasandal lang siya sa upuan habang nakangisi.

Halatang aliw na aliw sa naging eksena ko. Ang loko pa, halos pigilan ang pagtawa habang nakatingin sa akin.

Chapter 10

WAYNE’S POV

“Shibal… hindi pwedeng mangyari ’to.” Gigil kong bulong sa sarili ko habang nakayuko at mariing napapahawak sa noo ko. Pakiramdam ko talaga, anytime mababaliw na ako dahil sa lalaking ’yon.

“Oh, Sky? Bakit magkasama kayo ni Wayne?” nagtatakang tanong ni Luke habang papalapit sa amin.

Bigla akong natigilan.

Parang nawalan ako ng boses sa sobrang kaba.

Hindi ko magawang tingnan si Luke sa mata, lalo na ngayong katabi ko si Sky na parang walang problema sa mundo. Pakiramdam ko, anumang maling galaw ko, mabubunyag agad lahat.

Pero siyempre, si Sky?

Relax na relax lang ’yan siya.

“Ah, nag-request kasi ako kay Wayne kung pwede niya kaming i-video habang naglalaro ng basketball,” casual nitong sagot habang nakaakbay pa sa balikat ko.

Napatingin ako rito nang masama.

Halos gusto ko na talaga siyang sakalin sa inis.

“Kapal talaga ng mukha nitong hayop na ’to…” gigil kong sabi sa isip ko habang pilit na ngumiti.

Mukhang hindi agad naniwala si Luke sa paliwanag ni Sky dahil napatingin ito sa akin na parang naghihintay ng confirmation.

At dahil ayokong lalo siyang magduda, wala akong choice kundi sabayan ang kasinungalingan ni Sky.

“Y-Yeah… tama siya,” pilit kong sagot habang iniiwas ang tingin ko. “He asked me to take videos habang naglalaro kayo.”

Tahimik na tumango si Luke pagkatapos no’n.

Mukhang naniwala naman siya.

At doon lang ako nakahinga nang konti.

Hanggang sa tuluyan nang pumasok si Luke sa CR.

Pagkaalis na pagkaalis niya, agad akong humarap kay Sky.

“Are you insane?!” galit kong bulong-sigaw habang tinutulak siya palayo sa akin. “Bakit mo sinabi ’yon?! Nasisiraan ka na ba ng ulo?!”

Pero ang gago?

Natatawa pa.

“Magpasalamat ka nga dapat,” kampante nitong sagot habang nakapamulsa. “Tinulungan pa kitang itago ’yang secret mo kay Luke.”

Lumapit pa siya nang bahagya sa akin bago ngumisi.

“Saka isipin mo na lang, hindi mo na kailangang magtago habang kinukuhanan mo ng picture si Luke.”

Parang gusto kong mawalan ng pasensya.

Kaya sa sobrang inis ko, inapakan ko nang madiin ang paa niya.

“Ah-fuck!” pasigaw nitong reklamo sabay hawak sa sapatos niya.

At eksaktong sandaling iyon bumalik si Luke mula sa CR.

Agad kaming natahimik ni Sky na parang walang nangyari.

Para kaming mga tanga na biglang naging mabait pagdating ni Luke.

“I freaking hate this…” pabulong kong reklamo habang sinusundan silang dalawa papuntang gym.

Wala na akong naging choice.

Kailangan kong sundin si Sky. At mas lalong kailangan kong bantayan siya.

Pagdating sa gym, nagsimula na silang maglaro ng basketball kasama ang iba nilang teammates.

Samantalang ako, nasa gilid lang hawak ang cellphone ko habang kunwaring seryosong nagvi-video.

“Tangina talaga…” bulong ko habang nakatutok ang camera kay Luke.

At gaya ng dati, hindi ko maiwasang mapatitig sa kanya.

Ang gwapo niya habang naglalaro.

Habang tumatakbo siya sa court, habang nagdi-dribble, habang tumatawa kasama teammates niya.

Pakiramdam ko talaga nagso-slow motion lahat kapag siya na ang tinitingnan ko.

Nakakainis.

Nakakainis kasi alam kong hindi dapat.

Pero wala akong magawa.

Bigla na lang akong nabunggo ni Sky mula sa tabi.

Napakunot agad noo ko.

“Ang sabi ko, ako ang i-video mo. Hindi si Luke,” nakangisi nitong sabi bago muling tumakbo pabalik sa laro.

Napairap ako.

“Feelingero…” inis kong bulong.

Pero wala talaga akong balak sundin siya.

Kaya nagpatuloy lang ako sa pagkuha ng video kay Luke.

Hanggang sa maya-maya, lumapit si Sky kay Luke habang hawak nito ang bola.

May sinabi siya rito sabay turo sa direksyon ko.

Nanlaki agad mata ko.

At nang mapalingon si Luke sa direksyon ko parang biglang nanghina buong katawan ko.

Nanlamig ang kamay ko.

Pati tuhod ko, parang biglang nanghina.

Mabilis kong iniwas ang camera palayo kay Luke at nagkunwaring iba ang vini-video ko.

“Oh wow… ang ganda pala ng bulaklak dito…” pilit kong sabi habang nakatutok ang cellphone ko sa halaman sa gilid ng gym.

Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Sky sa di kalayuan.

Halatang tuwang-tuwa siya sa reaksyon ko.

At doon ko lalo narealize kung gaano siya kakulit.

Kung pwede ko lang talaga siyang iwasan, matagal ko nang ginawa.

Pero hindi pwede.

Dahil hawak niya ang sikreto ko.

Kaya kahit labag sa loob ko, kailangan ko pa ring makisama sa kanya.

Umaasa na lang ako na balang araw, magsasawa rin siya.

Lumipas ang ilang oras at sa wakas natapos din ang practice nila.

Pagod na pagod na ako mentally kahit wala naman akong ginawa kundi mag-video at umiwas kay Sky buong hapon.

“Kailangan ko nang umuwi…” bulong ko sa sarili ko habang mabilis na naglalakad palabas ng campus. “Ayoko nang makita pagmumukha ni Sky.”

Pero habang naglalakad ako biglang nag-ring cellphone ko.

Napahinto ako.

“Unknown number?” nagtataka kong usal.

Saglit akong nagdalawang-isip bago sinagot ang tawag.

“Hello?”

“Where are you?”

Bigla akong natigilan.

Pamilyar ang boses.

At ilang segundo lang, nanlaki mata ko.

“Si Sky?!” gulat kong sabi sa isip ko. Papatayin ko na sana ang tawag pero mabilis siyang nagsalita.

“Don’t forget your promise.”

Nanigas ako.

“And don’t forget pumunta sa apartment ko before 6 PM… unless gusto mong malaman ni Luke lahat.”

Pagkatapos no’n, agad niyang pinatay ang tawag.

Ilang segundo lang, may text agad.

Sky:

“Save my number :)”

Napapikit ako nang mariin habang napapasabunot sa buhok.

“Arghhh! Ayoko na talaga!” malakas kong reklamo habang napahinto sa gitna ng pathway.

Napatingin tuloy sa akin ang ilang students at pati guard sa may gate.

“Nababaliw na yata siya…” bulungan pa ng ilan.

Dahil sa hiya, agad akong naglakad palabas ng school nang mabilis.

Pagdating ko sa bahay, halos pabagsak kong hinubad ang hoodie ko dahil sa init at stress.

Pagharap ko sa salamin agad bumungad ulit sa akin ang marka sa leeg ko.

Yung hickey na ginawa ni Sky.

At dahil doon, automatic na naman pumasok sa isip ko ang nakakainis niyang mukha. Lalo na ’yung nakangisi siya habang inaasar ako.

“Nanggigigil talaga ako sa’yo, Sky…” inis kong sabi habang nakatitig sa repleksyon ko.

Bigla naman akong napatalon nang kumatok si Mommy sa pinto.

“Anak? Kumain ka na ha after magbihis. Hindi ka nakakain kagabi,” worried nitong sabi mula sa labas.

“Okay po!” mabilis kong sagot.

Agad akong nagpalit ng damit at tinakpan ng band-aid ang marka sa leeg ko bago lumabas ng kwarto.

Pagdating sa dining area, napansin agad nina Mommy at Daddy ang leeg ko.

“Ano nangyari diyan?” tanong ni Daddy.

Kinabahan ako saglit pero agad ding nakapag-isip ng dahilan.

“Kagat lang po ng lamok kagabi,” mabilis kong palusot habang pilit na ngumiti.

At mukhang naniwala naman sila.

Maya-maya, nagsinungaling ulit ako.

“Mommy, Daddy… aalis po ako mamaya. Gagawa raw po kasi kami ng science project sa bahay ng classmate ko.”

Tumango naman agad sila. Wala silang idea na hindi project ang pupuntahan ko.

Ang totoo?

Pupunta ako kay Sky.

Para tapusin na kung anumang magulong setup ang gusto niyang mangyari.

Lumipas ang ilang oras at bago mag-alas sais naroon na ako sa harap ng apartment niya.

Huminga muna ako nang malalim bago malakas na kumatok sa pinto.

“Sky! Buksan mo ’tong pinto!”

Makalipas ang ilang segundo, bumukas rin iyon.

At bumungad si Sky na parang kanina pa naghihintay.

“Oh?” nakangisi nitong sabi habang nakasandal sa pinto. “Akala ko hindi ka na pupunta.”

Tinitigan ko siya ng masama.

“Okay,” diretso kong sabi habang pilit kinakalmado sarili ko. “Papayag na ako sa gusto mong mangyari.”

Nawala ang ngisi niya saglit.

Mukhang hindi siya agad nakapaniwala.

“What?”

Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita.

“Papayag na akong maging fuck buddy mo…” seryoso kong sabi. “Pero kailangan nating mag-set ng mga rules.”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

“Tutal ito naman gusto mo, ’di ba?” dagdag ko pa. “Then let’s make one thing clear, walang personalan. Walang feelings involved.”

Ilang segundo niya lang akong tinitigan bago dahan-dahang bumalik ang nakakainis niyang ngisi.

At doon ko narealize na parang mas lalo siyang natuwa sa sinabi ko.

Chapter 11

WAYNE’S POV

Pakiramdam ko, kapag pumayag ako sa gusto ni Sky, baka tuluyan nang mawala ’yong takot at pangamba ko sa kanya.

Baka sakaling makatulog na ako nang maayos gabi-gabi nang hindi iniisip na anumang oras, pwede niyang sirain ang buhay ko sa campus. Ayoko nang mabuhay sa kaba. Nakakapagod na.

At isa pa, hanggang end of school year lang naman daw itong setup namin.

Temporary lang.

Walang feelings.

Walang seryosohan.

At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko para kumbinsihin ang sarili kong tama ang ginagawa ko.

Ayoko na kasing maulit ulit sa akin ’yong nangyari noong junior high school.

Noong panahong halos buong classroom galit sa akin.

Noong pakiramdam ko, ako ’yong pinakamasamang tao sa mundo kahit wala naman akong ginawang masama.

Ayokong maranasan ulit ’yon. Kaya kahit labag sa loob ko, pumayag ako sa gusto ni Sky.

Pagkasabi ko no’n, bigla siyang ngumisi na parang nanalo sa isang laro.

Agad siyang lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko bago ako hinila paloob ng apartment niya na parang nagmamadali.

Parang matagal na niya itong hinihintay mangyari.

Tahimik lang akong sumunod habang kinakabahan.

Pagkapasok namin sa loob, diretso niya akong dinala sa kwarto niya. Medyo madilim doon at malamig dahil sa aircon. Ang daming kalat na libro, headphones, at basketball jersey sa gilid ng kama niya.

Pagkaupo ko pa lang sa gilid ng kama niya, agad siyang lumapit.

Akma na sana niyang hahalikan ako pero mabilis kong tinulak palayo mukha niya gamit dalawang kamay ko.

“Wait lang! Magkalinawan muna tayo!” seryoso kong sabi habang nakaharang ang kamay ko sa labi niya.

Natigilan siya saglit bago natawa nang mahina.

Umayos ako ng upo sa kama niya at huminga muna nang malalim.

Pakiramdam ko kasi, kapag hindi namin inayos ’to ngayon pa lang, lalo lang gugulo lahat.

“Sky,” panimula ko habang diretso siyang tinitingnan, “gusto ko lang klaruhin na kaya ako nandito is para ayusin ’tong setup natin.”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

“Payag ako sa gusto mo,” dagdag ko pa, “pero kailangan mo ring sundin ’yong gusto ko.”

Nanatili siyang seryoso habang nakasandal sa mesa niya.

Ilang segundo muna siyang natahimik bago tumango.

“Okay fine,” kalmado niyang sagot. “If that’s what you want.”

Huminga ako nang maluwag nang bahagya.

“Since laro lang naman ’to para sa’ting dalawa, kailangan nating gumawa ng rules.”

Nakangisi siyang tumingin sa akin.

“So… ilang rules?” tanong niya.

“What about three rules each?” suhestyon ko. “Tig-tatlo tayo.”

Mukhang natuwa pa siya lalo sa idea ko.

“Sure. Sounds fun.”

Napairap na lang ako bago nagsimulang magsalita.

“First rule ko…” seryoso kong sabi habang nakatingin sa kanya. “Hinding-hindi mo ipagkakalat ang sikreto ko kahit kanino. Especially kay Luke.”

Agad siyang tumango.

“Okay,” mabilis niyang sagot habang nakangisi pa rin. “Easy.”

Hindi ko alam bakit pero mas lalo akong kinabahan sa pagiging kampante niya.

“My second rule…” pagpapatuloy ko habang naka-cross arms, “huwag mo akong kakausapin nang sobra sa school.”

Tumaas ang kilay niya.

“Hindi tayo close outside this apartment, okay?” dagdag ko. “Ayoko nang may naghihinala sa campus dahil sa weird mong kilos.”

Natatawa siyang umiling.

“So dapat,” dagdag ko pa, “mag-act tayo normally. Like no’ng hindi pa tayo magkakilala.”

“Harsh,” natatawa niyang komento.

Napabuntong-hininga ako habang iniisip ang third rule ko.

Pero wala talagang pumapasok sa utak ko.

Napansin yata niya ’yon kaya bigla siyang nagsalita.

“My turn.”

Napairap ako pero tumango rin.

Lumapit siya nang kaunti bago nagsimulang magsalita.

“My first rule…” nakangisi niyang sabi, “kapag nag-chat o tumawag ako, sumagot ka agad.”

Napakunot noo ako.

“Dahil ayoko sa pinaghihintay ako,” dagdag niya. “At gusto ko, ako priority mo.”

“Kapal,” reklamo ko agad.

Pero hindi niya pinansin ’yon.

“My second rule…” seryoso na ulit niyang sabi, “always tell me the truth kapag may tinanong ako.”

Tahimik akong nakinig.

“I hate secrets,” dagdag niya habang diretso nakatitig sa akin. “Kaya kapag may itatanong ako, gusto ko totoo lagi sagot mo.”

Hindi ko alam bakit pero parang may ibig sabihin ’yong tingin niya habang sinasabi ’yon.

Parang may gustong alamin. “And last rule…” bahagya siyang lumapit sa akin. Halos marinig ko na paghinga niya.

“Don’t fall for me, Wayne.”

“Lahat ng ’to laro lang,” dagdag niya habang diretso nakatingin sa mga mata ko.

Ilang segundo akong natahimik bago natawa nang malakas.

“Kapal naman ng mukha mo!” tawa kong sabi habang tinutulak siya palayo. “Sinong tanga mahuhulog sa’yo?”

Nakangisi lang siya habang nakatingin sa akin.

Parang may inaabangang reaction.

“What about your last rule?” tanong niya.

Napaisip ako saglit.

Sa totoo lang, hindi ko rin alam.

Marami akong gustong sabihin pero parang walang lumalabas sa bibig ko.

“Ah… hindi ko pa alam,” sagot ko habang napapakamot sa batok. “Maybe sasabihin ko na lang next time.”

Ngumisi siya.

“Suspicious.”

“Arte mo,” sagot ko agad.

Tumayo ako mula sa kama at itinuro siya.

“My rules are simple,” sabi ko. “Kapag hindi mo kayang sundin, tigilan na natin ’to.”

Tumango naman siya.

“And kapag naka-sampung violation ka…” dagdag ko, “tapos na agad game natin.”

“Okay,” sagot niya na parang aliw na aliw pa rin.

Pero bigla siyang ngumisi nang pilyo bago nagsalita.

“Pero kapag ikaw ang paulit-ulit na hindi makasunod…” dahan-dahan siyang lumapit sa akin.

Napaatras tuloy ako nang kaunti.

“You’re gonna be my fuck buddy forever.”

Sabay kindat niya . Nanlaki agad mata ko.

“Ulol!” inis kong sigaw habang hinampas siya ng unan.

Hanggang sa marahan na lang itong lumapit sa akin at akmang hahalikan nito ang aking labi.

Hindi ko na ito pinigilan dahil ang lahat ng ito ay parte lang naman ng laro namin.

Hanggang sa tuluyan na nga siyang pumaibabaw sa akin.

At mukhang napansin nito ang band aid na nasa leeg ko.

Agad niya itong tinanggal upang tignan kung ano ito.

At napangisi na lang siya nung nakita niya ang hickie na gawa nya sa akin.

“Bakit mo tinatakpan ang hickey na gawa ko?” tanong nito sa akin habang nakangisi.

Agad nitong hinubad ang suot kong damit at tsaka hinalikan ang leeg ko.

“Pupunuin ko ng hickey ang leeg mo, para hindi mo na ito matago.” sambit nito sa akin tsaka kinagat ang leeg ko.

“Ahhh! Tangina! Stop!” sigaw ko sa kaniya dahil bumaon ang ngipin niya sa baba ng leeg ko.

Hanggang sa unti-unti nitong dinidilaan ang katawan ko nang pababa habang nakatitig sa akin.

Hindi ako makatingin sa mga mata nito, dahil nahihiya ako sa ginagawa niya.

Hanggang sa naghubad siya ng kaniyang mga suot.

At kinuha nito ang kaniyang condom sa drawer niya.

“Now I’m ready!” sabi nito sa akin habang binubuksan ang condom.

Hanggang sa ipinasok niya na nga ito sa ari niya, habang nakatitig ito sa akin.

Nakatakip lang ako ng aking mata habang unti-unti na nitong pinapasok ang ari niya sa butas ko.

“Ughh, fuck!” pabulong kong sabi habang nakatakip ang kamay ko sa mga mata ko.

Hanggang sa tuluyan na ngang pumatong sa akin si Sky habang nakapasok na sa butas ko ang ari niya.

“Don’t miss the best part.” bulong nito sa tenga ko habang hinahawi ang mga kamay ko na nakaharang sa mga mata ko.

“Hey! Look at me.” sabi nito sa akin habang patuloy sa paghawi sa kamay ko.

Kaya agad ko namang dinilat ang mga mata ko.

At ito ang unang beses na nakaramdam ako ng excitement dahil sa pakikipagsex.

Napatitig lang ako sa mukha ni Sky habang patuloy lang ito sa paglabas at pasok ng ari niya sa butas ko.

Hinalikan ako nito, at unti-unti niyang pinapasok ang dila niya sa bibig ko.

Hindi ko ito pinigilan sa ginagawa niya dahil ngayon ko nalaman na hindi naman pala masama ang makipagsex at lahat ng ito ay for fun lang.

Kaya agad akong yumakap sa likod ni Sky habang patuloy lang kami sa paghahalikan.

Hanggang sa lumipas ang mahabang oras ay natapos na rin kami ni Sky sa pags-sex namin.

Agad akong napabangon mula sa kama at naghanap ng damit sa sahig ng apartment ni Sky. Kalat-kalat pa ang mga damit namin pareho, at kahit anong iwas ko sa alaala ng nangyari kanina, paulit-ulit pa rin iyong bumabalik sa isip ko. Naiinis ako sa sarili ko dahil pumayag akong mapunta sa ganitong setup.

Pero kailangan ko ’tong gawin.

Kaysa naman araw-araw akong kabado na baka bigla na lang sabihin ni Sky kay Luke ang lahat ng sikreto ko.

“Shit…” bulong ko habang mabilis na isinusuot ang hoodie ko. Napatingin ako sa wall clock na nakasabit malapit sa kusina ng apartment niya. Alas nuebe y medya na pala ng gabi.

Tangina.

Paniguradong hinahanap na ako nila Mommy sa bahay.

Ang paalam ko lang naman kanina ay saglit lang akong gagawa ng science project kasama ang kaklase ko, tapos ngayon? Halos kalahating gabi na akong nawawala.

“Uuwi ka na?” tanong ni Sky mula sa kama niya.

Napalingon ako sa kaniya. Nakahiga lang ito nang komportable, walang ka-stress-stress sa mundo habang nakapatong ang isang braso sa noo niya. Para bang ordinaryong araw lang ang nangyari sa amin.

“Oo,” sagot ko habang inaayos ang bag ko. “For sure, hinahanap na ’ko nila Mommy.”

“Hmm.” Tumango lang siya nang bahagya bago abutin ang kaha ng sigarilyo sa side table niya.

Tahimik kong pinanood habang nagsisindi siya ng yosi. Umilaw sandali ang mukha niya dahil sa apoy ng lighter. Tapos ilang segundo lang, bumuga na siya ng usok habang nakatitig sa kisame.

Parang walang nangyari.

Parang wala lang sa kaniya lahat.

Ako naman itong halos mabaliw na kakaisip kung tama ba talaga ’tong pinasok ko.

“Bakit ka nakatingin diyan?” tanong niya nang mapansin niyang nakatitig ako sa kaniya. Agad akong umiwas ng tingin. “Wala.”

Ngumisi siya nang bahagya. Nakakabwiset talaga ang mukha niya kapag ganyan. Akala mo laging may alam na sikreto tungkol sa’yo.

Kinuha ko agad ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa at nakita kong sandamakmak na missed calls na galing kay Mommy.

Patay. “Good luck,” natatawang sabi ni Sky habang pinapanood akong mataranta.

“Kasalanan mo ’to,” iritado kong sagot habang sinusuklay gamit ang kamay ang magulo kong buhok.

“Kasalanan ko agad?” Tinaasan niya ako ng kilay. “Ikaw kaya ’tong pumayag.”

Napairap ako sa kaniya. “May choice ba ako?”

Sandali siyang natahimik pagkatapos kong sabihin ’yon. Pero ilang segundo lang, bumalik ulit ang nakakainis niyang ngisi.

“Meron naman,” sagot niya habang nakatitig sa akin. “Ayaw mo lang akong mawala sa buhay mo.”

“Ulol,” mabilis kong sagot.

Natawa lang siya nang mahina.

Kinuha ko na ang bag ko at naglakad papunta sa pinto ng apartment niya. Gusto ko nang makaalis doon bago pa ako mas lalong ma-stress sa presence niya.

Pero bago ako tuluyang makalabas, nagsalita ulit siya.

“Wayne.”

Napahinto ako pero hindi ako lumingon. “Don’t worry,” dagdag niya. “I won’t tell Luke anything.”

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumigat ang dibdib ko nang marinig ko ’yon mula sa kaniya. Dapat matuwa ako dahil iyon naman talaga ang gusto ko simula pa lang, pero bakit parang may kakaibang pakiramdam akong hindi maipaliwanag?

Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko bago ako tuluyang lumabas ng apartment niya.

Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang maayos.

Habang naglalakad ako palabas ng building, saka ko lang narealize kung gaano kagulo ang buhay ko ngayon.

Kanina lang, galit na galit ako kay Sky.

Ngayon, parang wala nang nangyari.

At ang mas nakakainis? Hindi ko alam kung saan ba talaga papunta ’tong larong pinasok naming dalawa. Pero isang bagay lang ang sigurado ako, hindi dapat akong ma-fall.

Laro lang ’to.

At alam kong walang patutunguhan ang setup naming dalawa.

Kaya mas mabuti nang sundin ko na lang ang lahat ng rules na binigay niya. Tutal, kilala ko si Sky. Hindi ’yon marunong sumunod sa rules ng ibang tao. Sigurado akong sooner or later, magkakamali rin siya.

At kapag nangyari ’yon?

Matatapos din ang kaguluhang ’to.

Makakawala rin ako sa kaniya.

Chapter 12

SKY’S POV

Napasandal ako sa upuan habang dahan-dahang bumubuga ng usok mula sa sigarilyong hawak ko. Tahimik ang buong apartment pero ang isip ko, sobrang gulo.

Hindi ko pa rin ma-process hanggang ngayon na pumayag talaga si Wayne sa gusto kong mangyari.

Akala ko pagkatapos kong i-blackmail siya, lalayuan niya na ako. O baka isusumbong niya ako sa parents niya. Kahit ako, handa na sa possibility na sampalin niya ako o murahin nang harap-harapan.

Pero hindi.

Mas pinili niyang manatili sa larong ginawa ko.

Napangisi ako habang pinapatay ang abo ng sigarilyo sa ashtray.

“Humanda ka talaga sa’kin, Wayne…” mahina kong bulong sa sarili ko.

Hindi niya alam… matagal ko nang hinihintay ’to.

At hindi lang basta laro ang gusto kong mangyari.

This is revenge.

A revenge I’ve been keeping inside for years.

FLASHBACK

First year college pa lang ako nang

muli

ko siyang makita.

Pero ang totoo? Mas matagal ko na siyang kilala.

Unang

beses

ko siyang nakita sa cellphone ng kuya kong si Cloud.

Si Cloud ang

tipo

ng

lalaking

tahimik

pero sobrang sincere

magmahal

. Isang taon ang

tanda

niya sa’kin at matagal ko nang alam na may gusto siya kay Wayne.

Palagi niyang

pinapakita

sa’kin noon ang

pictures ni

Wayne.

“Cute, ’no?” nakangiti niyang sabi habang

hawak

ang cellphone niya.

Napatingin lang ako noon sa picture ng isang

maputing

lalaki na seryoso ang mukha habang nasa school hallway.

Mukha siyang

suplado

.

Pero sabi ni Kuya,

mahiyain

lang daw talaga.

“Siya ba ’yung crush mo?” tanong ko noon.

Ngumiti

si Cloud. Iyong

totoong

ngiti

na

bihira

ko lang makita sa

kanya

.

“Hindi lang crush…”

mahina

niyang sagot. “Mahal ko siya.”

Simula no’n,

paulit-ulit

ko nang

naririnig

ang pangalan ni Wayne sa bahay.

At

paulit-ulit

ko ring

nakikitang

nasasaktan

si Kuya dahil sa

kanya

.

Second year high school ako nang minsan ko silang

makitang

magkasama

sa school.

Nasa second floor sila malapit sa

hagdan

habang

nagtatalo

.

Nakatago

lang ako sa

gilid

noon,

tahimik

na

nakikinig

.

“Ano ba kasi, Cloud?!”

iritang

sigaw ni Wayne. “

Tigilan

mo na ’ko!“

Halatang

frustrated na frustrated na siya habang

pilit

lumalayo

kay Kuya.

Pero si Cloud?

Nakatayo

lang doon, parang

desperadong

desperado.

“Please, Wayne…” halos

pabulong

nitong

sabi. “Kahit isang chance lang…”

Ramdam

ko agad ang

awa

para sa kuya ko.

Kasi kahit sino naman siguro,

masasaktan

kapag

paulit-ulit

kang

tinatanggihan

ng taong mahal mo.

Ngunit mas

lumala

pa lahat nang biglang

subukan

siyang

yakapin

ni Cloud.

At doon

nangyari

ang hindi ko

malilimutan

.

Tinulak

siya ni Wayne.

Isang malakas na

tulak

.

Parang

bumagal

ang oras habang nakikita kong

nawalan

ng

balanse

si Kuya.

At bago pa ako

makatakbo

ay

bumagsak

na siya mula sa

hagdanan

.

“KUYA!”

Umalingawngaw

ang malakas na

tunog

ng katawan niyang

tumama

sa

ibaba

.

Nagkagulo

agad ang buong hallway.

“May

nahulog

!“

“Omg!”

“

Tumawag

kayo ng teacher!“

Nag-uunahan

ang

sigawan

ng mga estudyante habang ako,

nanginginig

na tumakbo

pababa

.

Nakita ko si Cloud na walang malay.

May dugo sa

gilid

ng ulo niya.

At si Wayne?

Nasa taas lang siya ng

hagdan

.

Namumutla

.

Umiiyak

.

Nanginginig

.

Para bang hindi rin siya makapaniwala sa

nangyari

.

Pero sa

puntong

’yon, wala akong pake kung

aksidente

lang ba o hindi.

Ang nakita ko lang… siya ang

dahilan

kung bakit

nakahiga

si Kuya sa

sahig

.

Ilang

linggo

ring comatose si Cloud pagkatapos no’n.

Halos araw-araw nasa hospital sina Mommy at Daddy.

At habang

naghihirap

si Kuya, si Wayne naman ang naging

sentro

ng galit sa school.

“Hoy,

lumayo

kayo diyan!“

“Baka

itulak

din tayo niyan!“

“Psycho

yata

’yan!“

Araw-araw kong

nakikitang

mag-isang kumakain si Wayne.

Palaging nakayuko.

Palaging

tahimik

.

Minsan gusto ko siyang

suntukin

.

Minsan gusto kong

sigawan

.

Pero hindi ko ginawa.

Kasi

sapat

na para sa’kin na nakikita kong unti-unti siyang

kinakain

ng guilt niya.

At mas lalo pang

pinahirapan

ng ibang estudyante ang buhay niya.

Lalo na si Eya.

May gusto kasi si Eya kay Cloud noon kaya galit na galit siya kay Wayne.

“Kasalanan mo ’to!” sigaw ni Eya habang

tinutulak

si Wayne sa locker.

Pero hindi

lumalaban

si Wayne.

Hinahayaan

niya lang.

Nakayuko lang siya habang

umiiyak

.

At doon ko unang napansin.

Parang gusto na lang niyang

maglaho

.

Lumipas

ang ilang taon.

Naka-graduate

kami ng high school at

nagkanya-kanyang

buhay.

Lumipat ako ng school para sa college at nag-rent ng apartment malapit sa campus.

Akala ko hindi ko na ulit makikita si Wayne.

Pero

maling-mali

ako.

First day pa lang ng klase namin-

“Hi… I’m Wayne Jimenez. Nineteen years old.”

Parang biglang

bumalik

lahat ng

alaala

ko.

Napatitig

ako sa

kanya

habang

tahimik

siyang

nakatayo

sa harap ng classroom.

Siya pa rin.

Tahimik

.

Laging

mag-isa.

At ang mas

nakakatuwa

?

Hindi niya ako

nakilala

.

Hindi niya alam na kapatid ako ni Cloud.

Napangisi

ako noon habang

nakasandal

sa upuan.

Interesting.

Very interesting.

Habang

tumatagal

ang mga araw, mas lalo kong

napapansin

ang mga tingin niya.

Iyong

pasimpleng

tingin kapag nasa court ako.

Iyong

paghabol

niya ng tingin kapag

nagba-basketball

kami nila Luke.

At lalo akong

nagduda

nang

minsang

makita ko siyang may

hawak

na cellphone habang

nakatutok

sa

direksyon

namin.

Akala ko ako ang

vinivideohan

niya.

Kaya sinadya kong

lapitan

siya minsan habang nasa gym kami.

Binunggo

ko siya nang

bahagya

para makita ang screen ng phone niya.

Pero mabilis niya iyong

itinago

.

Doon lalo akong naging curious.

Hanggang sa

dumating

ang araw na

naiwan

niya ang cellphone niya sa room.

At ako lang ang

natira

roon

.

Hindi ko na

napigilan

ang sarili ko.

Kinuha

ko ang phone niya at

binuksan

ang gallery.

Pero

imbes

na satisfaction ang

maramdaman

ko.

Natawa

ako sa sarili ko.

Kasi hindi pala ako ang gusto niya.

Si Luke.

Puro

pictures ni

Luke.

Puro

videos ni

Luke habang

nagba-basketball

.

May stolen shots pa habang

tumatawa

ito.

Napailing

ako habang

ini-scroll

ang gallery.

“Damn…”

natatawa

kong

bulong

. “Baliw na baliw ka pala kay Luke.”

Pero mas lalo akong

nainis

nang

mapansin

kong lahat ng pictures na kasama ako

tinatakpan

niya ng emoji ang mukha ko.

Parang ayaw na ayaw niya akong makita.

“Anong problema mo sa’kin, Wayne?”

bulong

ko habang nakatitig sa screen.

At doon nagsimula lahat.

Doon ko

naisip

na

paglaruan

siya.

Na

gantihan

siya.

Sinadya kong

yayain

sina Luke sa rooftop

noong

araw na ’yon.

Alam kong

nandoon

si Wayne.

At gusto kong makita kung

paano

siya

mataranta

kapag

kaharap

si Luke.

At hindi nga ako

nabigo

.

Pag-akyat

pa lang ni Luke sa rooftop,

kitang-kita

ko agad ang

takot

sa mukha ni Wayne.

Hindi siya

makatingin

nang

diretso

.

Halatang

kabado

.

Halatang

may tinatago.

At habang mas lalo ko siyang pinapanood.

Mas lalo akong

nae-entertain

.

Parang gusto ko pa siyang

itulak

sa limit niya.

END OF FLASHBACK

Napabalik ako sa kasalukuyan nang maubos ang sigarilyo ko.

Tahimik akong napangisi habang nakatitig sa kisame ng apartment ko.

Wala talaga sa plano ko ang gawing fuck buddy si Wayne.

Sa totoo lang, gusto ko lang siyang takutin.

Paglaruan.

Pahirapan.

Pero hindi ko inaasahan na papayag siya agad para lang maitago ang sikreto niya kay Luke.

Napailing ako habang naaalala ang mukha niya kanina.

Kabado.

Takot.

Pero willing gawin ang lahat.

“Anong meron kay Luke…” bulong ko sa sarili ko. “Na wala kay Kuya?”

Tahimik akong natawa.

Ang dali niyang basahin.

Ang dali niyang manipulahin.

Pero habang tumatagal ah parang hindi lang siya ang nalalaro rito.

Kasi habang iniisip ko siya ngayon, hindi mawala-wala ang mukha niya sa utak ko.

At lalo akong naiirita doon.

Kaya mas lalo kong pinilit kumbinsihin ang sarili ko.

“This is just revenge.”

Humigop ako ng huling usok bago tuluyang patayin ang sigarilyo.

“The time has come, Wayne…” malamig kong sambit habang nakatitig sa dilim ng kwarto.

“Ipaparanas ko sa’yo lahat ng sakit na dinanas ni Kuya dahil sa’yo.”