BABALA

BOOK STYLE WRITING

CHAPTER 1

RENZ POV

“Bro, solid! Ilang babae na ulit?” tanong ni Mark habang nakaakbay sa’kin. Nakaupo kami sa pinakapaborito naming tambayan sa likod ng campus building yung lugar kung saan walang prof na nakikialam at p’wede kang magyosi, mag-inom, o magsugal kung trip mo.

Napangisi ako. “Twelve this sem lang,” sagot ko, sabay sip ng malamig na beer na nakatago sa loob ng paper bag.

“Putangina, idol talaga kita, bro,” sabi ni Jolo, isa pa naming ka-barkada. Tawanan silang lahat. Sari-saring tapik sa balikat ko, parang may medalya akong napanalunan.

Ako si Renz - twenty years old, engineering student, varsity player, at certified fuck boy ng campus. Gwapo? Sabi nila. May hitsura? Alam ko. Pero ang pinaka-kilala sa’kin… ang pagiging maniac at manhid sa feelings ng babae.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung bakit ganun ako. Siguro dahil nasanay akong lahat ng gusto ko, nakukuha ko. Lalo na pagdating sa babae. Sanay ako sa text lang na “D2 n me, u?” tapos sa dorm ko na siya kinabukasan. Wala nang ligawan, wala nang drama. Puro init lang. Puro sarap lang.

Hindi ko na rin mabilang kung ilang beses na akong tinawag na gago, manloloko, demonyo. Pero wala akong pake. Kung tutuusin, ginusto rin naman nila, diba? Sabi nga nila, boys will be boys.

Pero kahit ganun ang totoo nyan ay… walang natitira sa’kin pagkatapos. Empty. Parang may kulang, pero di ko alam kung ano.

THIRD PERSON POV

Sikat na sikat si Renz sa buong campus. Hindi lang sa kagwapuhan niya - matangkad, may morenong balat na halatang batak sa basketball, at may mga matang parang laging nanunukso. Mayayabang ang ngiti, pero yun ang kinababaliwan ng mga babae.

“Uy, crush ko ’yan,” bulong ng isang nursing student habang naglalakad si Renz papunta sa next class niya. Napangiti lang siya nang marinig iyon. Sanay na sanay na sya na ganito lagi ang kanyang naririnig, meron pa nga yung bigla na lang sumisigaw sa hallway ng school na “crush ko yan!” at iba pa

Pagdating sa classroom, tambak ang modules at requirements. Pero kay Renz, madali lang lahat. Madaming nag-aalok na turuan siya, ipasa yung projects para sa kanya, minsan pati pagkuha ng kape, meron na. Ganyan ang epekto ng kagwapuhan at charm niya.

Pero sa kabila ng lahat, wala sa kanila ang tunay na nakakakilala kay Renz. Ang nakikita lang nila: ang fuck boy na si Renz na laging nasa party, laging may ka-date, at laging galit ang ex.

RENZ POV

“Bro, party tayo mamaya,” sabi ni Mark. “May bago daw na babae, transfer student. Type mo siguro.”

“Game,” sagot ko. “Basta libre mo ang alak.”

“bwisit ako na naman?” sabay tawa niya.

Ganyan ang gabi ko palagi - inom, babae, party, gulo. Pero pag-uwi ko sa dorm, mag-isa lang ako. Nakahiga, nakatitig sa kisame, minsan lasing pa. May mga gabing tinatanong ko ang sarili ko: “Masaya ba talaga ako?” Pero kinabukasan, balik sa laro.

Iyon ang buhay ko. Walang seryoso. Walang commitment. Just sex, fun, and walang puso.

Hanggang sa isang araw… biglang may nagbago.

Kinabukasan

Hindi pa man natutuyo ang pawis ko mula sa practice, nag-vibrate na ang phone ko sa loob ng bulsa.

Mark: “Bro, tuloy tayo mamaya. 9PM. Sa bahay ni Jake. May mga chicks, bro. May bago raw na transfer student, hot daw, mestiza. Type mo.”

Napangisi ako. Ayos. Panibagong gabi, panibagong laro.

Pagkatapos ng practice, dumiretso na kami sa tambayan. Hawak ko ang tubig pero lason ang nasa isip ko. Lason na ang pangalan ay “lust.” Hindi ko alam kung bakit, pero parang naging routine na lang - training sa hapon, inom at babae sa gabi, tapos guilt sa madaling araw.

Pagdating namin sa bahay ni Jake, halos kalahati ng tropa nandoon na. Ang amoy ng beer, yosi, at pulutan naghalo sa mainit na hangin. May tugtugan sa background  yung tipong bass na dumuduyan sa dibdib mo.

At siyempre, andun din ang girls. May mga kilala ko na, may mga bagong mukha. Pero yung sinabi ni Mark na transfer student - yun ang agad kong hinanap.

THIRD PERSON POV

Nakita ni Renz ang babaeng tinutukoy ng mga kaibigan nya, mahaba ang buhok, maputi, manipis ang labi, nakasuot ng simpleng blouse pero bakas ang kaseksihan. Ngumiti siya sa babae, at bumalik ang trademark na ngiti niya - matipid pero nakakaakit.

“Hi,” sabi niya, malapit sa tenga ng babae para marinig sa ingay. “I’m Renz.”

Ngumiti rin ang babae. “Hi, I’m Alyssa.”

And just like that, nagsimula ang laro.

RENZ POV

Ilang shot pa lang, ramdam ko na ang init sa leeg ko. Nakatingin siya sa’kin habang nagsasalita, pero ako, nakatitig sa labi niya, sa leeg, sa dibdib. Gano’n lagi: kahit anong kwento, sa huli, iisa lang ang pakay.

“Gusto mo bang umalis dito? Dito lang sa may veranda,” tanong ko.

Tumango siya.

Paglabas namin, malamig ang hangin. Pero mas mainit ang dugo ko. Lumapit ako sa kanya, at hindi na nagpatumpik-tumpik. Hinalikan ko siya - mabilis, mapusok, parang gutom. Nagpaubaya siya. At doon, lalo lang akong nag-init.

Put*ngina, ganito palagi. Ganitong-ganito palagi.

THIRD PERSON POV

Nagtagal sila sa veranda. Hinalikan niya ang leeg ng babae, sabay yakap mula sa likod. Wala siyang pakialam kahit may makakita - para kay Renz, trophy lang ang bawat babae. Isa lang sa listahan. Isa lang sa kwento.

Pagbalik nila sa loob, palakpakan ang barkada. Nakangiti si Mark, parang proud na proud. “Ano, bro?” bulong niya.

“Madali,” bulong ko pabalik.

RENZ POV

Pero habang tumatagal ang gabi, kahit pa ang daming alak at babae sa paligid ko… naalala ko yung tanong ko sa sarili ko kagabi Masaya ba talaga ako?

T*ngina, hindi ko alam.

Napatingin ako sa baso ko, bakante na. Katulad ng pakiramdam ko - bakante. Walang laman.

Tumayo ako para kumuha ng alak, pero sa paglingon ko, may nakita akong ibang grupo sa kabilang sofa. At dun ko siya unang nakita.

THIRD PERSON POV

Nakatayo sa sulok ang isang lalaki - makinis ang mukha, maayos ang buhok, nakasalamin, nakasuot ng simpleng polo. Nakangiti siya habang may kausap, pero parang may iba sa ngiting iyon. Hindi bastos. Hindi nang-aakit. Totoong ngiti.

Bading. Obvious sa kilos, sa galaw ng kamay, at sa tingin. Pero hindi bastos. Hindi OA. Parang may dignidad.

At nagtagpo ang mga mata nila ni Renz.

Sandali lang, pero sapat para uminit ang tenga ni Renz.

Bakit ko siya tinitingnan?

Agad kong inalis ang tingin. T*ngina, lasing lang siguro ako.

RENZ POV

“Bro, sino yun?” tanong ko kay Mark, kunwari walang pake.

“Ah, yun? Si Adrian. New sa block natin. Bading raw, pero mabait. Wag mo nang lapitan, baka ma-in love pa sa’yo,” sabay tawa ni Mark.

Umiling ako. “Gago.”

Pero ewan ko ba. Napatingin ulit ako sa kanya. At sa di ko maintindihang dahilan, parang gusto kong lumapit.

THIRD PERSON POV

Pero hindi pa. Hindi pa ngayon. Bumalik si Renz sa luma niyang laro - babae, halik, alak. Pero sa dulo ng gabi, habang nakasandal sa dingding ng bahay ni Jake, tinatamad at nalalasing…

Sa isip niya, hindi babae ang naaalala niya.

Kundi yung ngiti ng lalaking yun.

At doon, nagsimula ang kwento na hindi niya inakala.

CHAPTER 2

RENZ POV

“Bro, gumising ka na diyan! Tanghali na!” sigaw ni Mark habang kinakalampag ang pintuan ng dorm room ko.

Napabalikwas ako ng bangon, masakit ang ulo, parang binugbog ng isang dosenang beer at alaala ng kagabi. Put*ngina, anong nangyari kagabi?

Saglit kong inalala. Oo, nakipaghalikan ako kay Alyssa. Oo, lasing kami ng tropa. Pero ang pinaka naaalala ko… Yung sandaling tumingin ako sa lalaki sa sulok.

Si Adrian.

T*ngina, bakit siya ang naiisip ko? Bakit hindi si Alyssa o yung iba pang babae kagabi?

Napailing ako, bumangon, naligo, at nagbihis ng uniform. Wala akong balak patagalin pa ‘tong kalokohan sa isip ko. Lalaki ako. Straight.

THIRD PERSON POV

Sa hallway ng engineering building, siksikan ng estudyante. May mga tumitingin kay Renz, nagpapakipot ng ngiti, may kumakaway. Sanay na siya. Para kay Renz, normal na araw lang ito.

Hanggang sa nakita niyang nakatayo sa tabi ng pinto si Adrian. Bitbit ang makapal na libro, may hawak na tumbler.

Nakangiti si Adrian sa isang kaklase nila, mukhang masaya. Pero nang magtama ang tingin nila ni Renz, biglang nag stop ang nga nasa paligid. Para bang saglit na tumahimik ang maingay na hallway.

Adrian smiled hindi yung bastos na ngiti, hindi rin nang-aakit kundi ngiting totoo. Ngiting parang nagsasabing, “ Hi, good morning!”

At hindi niya alam bakit, pero tumango siya pabalik.

RENZ POV

Anong ginagawa ko? Bakit ko siya tinanguan? Mapapamura ka talaga ng malupit eh

Pinilit kong mag-focus sa klase. Pero paglingon ko sa kanan, nakita ko siyang nakaupo sa row sa harap ko. Masinsin siyang nagbabasa ng libro, nagdo-doodle sa notebook niya.

Hindi ko maiwasang mapatingin. Ang ayos ng buhok niya, at ang puti ng batok niya.

Bigla kong napansin, humina ang pintig ng dibdib ko… at sabay biglang bumilis.

Ano ba Renz!. Tumigil ka nga. Ano ba ‘to?

THIRD PERSON POV

Dumating ang professor. Group project ang announcement. Bawat row, magiging isang grupo.

“Okay, row 3, kayo ang Group 4,” sabi ng prof. “May kasama kayong new transfer.”

Tumayo si Adrian at ngumiti sa grupo. “Hi, guys! Ako nga pala si Adrian.”

Nagpalakpakan ng konti ang grupo, pero may ilang lalaki na nagkatinginan at natawa ng pabulong.

“Bro, bakla daw ‘yan,” bulong ng isa. “Dumikit lang ‘yan kay Renz, patay na.”

Narinig ko ‘yun. Pero wala akong sinabing masama. Hindi ko alam kung bakit.

RENZ POV

Nagulat ako nang tinapik ako ni Adrian. “Hi, Renz, right? Kasama pala tayo sa group.”

“Uh, oo,” sagot ko. “Ikaw yung… transfer?”

“Oo!” sabay ngiti niya. “Ewan ko ba, nakakapanibago. Pero at least may kakilala na ako — ikaw.”

Hindi ko alam bakit, pero parang gumaan ang loob ko. “Sige, gawin na lang natin ‘to. Para tapos agad.”

“Game!” sabi niya, masigla.

THIRD PERSON POV

Nagmeeting ang grupo sa library pagkatapos ng klase. Tahimik ang lahat, pero si Adrian, siya yung tipong hindi mapipigilan magsalita.

“Guys, suggest ko lang ah… since ang topic natin about renewable energy, baka mas okay kung gawing infographic ‘yung report part. Para mas catchy.”

Nagkatinginan ang iba. May nag-roll ng eyes. Pero si Renz, nagulat sa idea.

“Actually, magandang idea ‘yun,” sabi ni Renz, na ikinagulat ng grupo.

Tumango si Adrian, halatang natuwa. “Salamat!”

RENZ POV

Hindi ko alam bakit ko siya ipinagtanggol. Hindi ko alam bakit gusto kong sumuporta sa idea niya. Pero nung nakita ko ‘yung ngiti niya — yung genuine, thankful smile — parang worth it.

“Bukas ka ba? Para tapusin na natin,” tanong ko kay Adrian pagkatapos ng meeting.

“Bukas? Sige! Kaya mo bang after lunch?”

“Sige. Text na lang,” sagot ko, kunwaring wala lang. Pero sa totoo lang, may kakaibang kiliti sa dibdib ko habang tinatype ko ang number ko sa phone niya.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng meeting, pauwi na si Renz. Kasabay niya si Mark.

“Bro, ano ‘yun? Bakit bigla mong kinampihan si Adrian?” tanong ni Mark, may halong tukso.

“Wala, maganda lang talaga yung idea niya,” depensa ni Renz.

“Bro… baka ma-fall ka, ah?” sabay tawa ni Mark.

Umiling si Renz, pero hindi siya nakasagot. Kasi sa utak niya, nagpa-flash yung ngiti ni Adrian, yung simpleng “Salamat!” na binulong nito.

RENZ POV

Pag-uwi ko sa dorm, binuksan ko ang phone ko. May message na agad.

Adrian: “Thanks again, Renz! Excited na akong gawin yung project. 🙂”

Hindi ko alam bakit, pero napangiti ako. Yung tipong genuine na ngiti. Hindi ngiti na pang-akit, hindi ngiti na may kalokohan sa likod.

At doon ko naisip…

Sh*t. Ano ba ‘to? Bakit parang excited akong makita siya ulit bukas?

RENZ POV

Kinabukasan, maaga akong nagising. Kakaiba. Usually late ako gumigising lalo na kapag walang training o exam. Pero ngayon, iba ang pakiramdam ko parang may hinihintay akong mangyari.

Binuksan ko ang phone ko. May unread message.

Adrian: “Good morning! Kita tayo mamaya? ☺️”

Napangiti ako. Tangina, bakit ako natutuwa? Hindi ko alam. Pero ang alam ko lang, na-excite akong makita siya.

Chill lang, Renz, sabi ko sa sarili ko. Project lang ‘to.

THIRD PERSON POV

Bandang tanghali, nagkita sila ni Adrian sa cafe malapit sa campus. Hindi sikat ang lugar na ‘to, pero tahimik at may wifi — perfect para sa group project.

Naka-white shirt lang si Renz at faded jeans, simpleng itsura pero halatang malinis at fresh. Si Adrian naman, naka-light blue polo at maong pants, bitbit ang laptop at isang makapal na libro.

“Uy! Andito ka na pala,” bati ni Adrian, sabay ngiti.

“Oo. Maaga rin ako nakarating,” sagot ni Renz, sabay upo.

RENZ POV

Tahimik akong nakatingin sa kanya habang inaayos niya yung laptop. Ang ayos niya tignan. Maaliwalas. Parang may sariling liwanag.

“Okay lang ba sayo kung gawing infographic yung intro part?” tanong niya, medyo kabado ang boses.

“Oo naman. Sabi ko nga kahapon, maganda ‘yung idea mo,” sagot ko.

Napansin ko na saglit siyang napangiti, yung tipong genuine na masaya dahil may naniwala sa kanya.

THIRD PERSON POV

Habang nagta-type si Adrian, nagulat siya nang biglang nagsalita si Renz.

“Adrian… bakla ka pala?”

Tumigil saglit ang kamay ni Adrian sa keyboard. Napatitig siya kay Renz, parang nagulat pero hindi takot.

“Oo,” sagot niya, diretso, walang pag-aalinlangan. “Bakla ako.”

Tahimik si Renz ng ilang segundo. Pinagmasdan niya si Adrian. Hindi bastos. Hindi OA. Hindi rin halata kung hindi mo tututukan.

“Okay lang ba ‘yun sayo?” tanong ni Adrian, medyo kinakabahan.

“Wala naman akong problema doon,” sagot ni Renz. “Di naman importante ‘yun sa project.”

Ngumiti ulit si Adrian, halata ang pag-gaan ng loob niya. “Salamat, Renz.”

RENZ POV

Hindi ko alam bakit, pero parang na-impress ako sa kanya. Hindi siya defensive. Hindi siya nahihiya. Inamin niya ng buong tapang.

Bigla ko tuloy naalala yung ibang bakla sa campus na sobrang ingay, sobrang OA, minsan bastos. Pero si Adrian… tahimik, marespeto, may dignidad.

Ang weird. Bakit parang

nahuhulog

yung respeto ko sa kanya?

THIRD PERSON POV

Matapos ang ilang oras ng pagtatrabaho, napagod silang dalawa. Nag-order sila ng kape at cake.

“Alam mo, Adrian, ang dami mong alam,” sabi ni Renz, seryoso ang tono. “Di ko in-expect.”

“Totoo? Akala ko kasi baka istorbo lang ako,” sabi ni Adrian, sabay tawa.

“Hindi, seryoso. Ang talino mo,” sagot ni Renz. “At ang bait mo pa.”

Natahimik si Adrian, at parang namula ang pisngi. “Salamat, Renz.”

RENZ POV

Habang kumakain kami ng cake, bigla siyang nag-share ng kwento.

“Alam mo, dati, takot akong aminin sa iba na bakla ako. Pero sabi ko sa sarili ko, pagod na akong magtago. Gusto ko na lang maging masaya. Kung may ayaw, bahala sila.”

Tahimik akong nakinig. Hindi ko in-expect na ganito pala siya kalalim. Hindi lang basta bakla may pinagdaanan, may tapang, may prinsipyo.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng meeting, lumabas silang dalawa ng cafe.

“Ako na magbabayad,” sabi ni Renz, sabay kuha ng wallet.

“Uy, wag! Hati tayo,” sagot ni Adrian.

“Wala ‘yun,” pilit ni Renz. “Ako na.”

Napangiti lang si Adrian. “Salamat. Pero next time, ako naman.”

Tumango si Renz, pero sa loob niya, may ibang saya siyang naramdaman. Hindi niya alam bakit, pero ang gaan sa pakiramdam na kasama si Adrian.

RENZ POV

Pauwi na ako sa dorm, naglalakad. Pero ang iniisip ko… hindi si Alyssa, hindi si Mark, hindi ang barkada.

Kundi si Adrian. Yung ngiti niya, yung kwento niya, yung simpleng “Salamat, Renz.”

Tangina, bakit siya?

Pagpasok ko sa kwarto, napahiga ako at nakatitig sa kisame.

Shit! Renz… anong ginagawa mo? Bakit parang gusto mo siyang makasama ulit?

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, sa campus, nagkita ulit sila.

“Uy, Renz! May kulang pa pala tayo sa slides,” sabi ni Adrian.

“Sige, gawa na lang tayo mamaya,” sagot ni Renz, sabay tingin kay Adrian na parang may hinahanap sa mukha niya.

Ngumiti si Adrian. “Game!”

At sa ngiting ‘yon… parang may kumislot sa puso ni Renz.

Hindi niya alam bakit, pero naramdaman niya na baka ito na ang simula ng pagbabagong hindi niya inasahan.

CHAPTER 3

RENZ POV

Mabigat ang ulo ko buong araw. Hindi dahil sa puyat, kundi dahil sa gulo ng isip ko. Tangina, anong nangyayari sa’kin? Dati, kapag may bagong babae sa block, automatic nilalapitan ko, nilalandi, kinukuha number, tapos… alam na. Pero ngayon? Bakit ganito?

Naglalakad ako sa hallway, tinatamad pumasok sa susunod na klase, nang biglang may nag-text.

📱Alyssa: “Renz, can we talk?”

Napabuntong-hininga ako. Si Alyssa. Yung babae na last week lang, parang trophy na naman sa gabi ng barkada. Hindi ko na siya nireplyan pagkatapos nun. Classic Renz move.

Pero ngayon, parang wala akong ganang makipag-usap kahit kanino… maliban sa isang tao.

THIRD PERSON POV

Sa labas ng building, sa may garden, nakaupo si Renz mag-isa. Nakayuko, hawak ang phone pero walang ginagawa.

Biglang lumapit si Adrian, bitbit ang tumbler niya.

“Uy,” bati ni Adrian, mahinahon ang boses. “Okay ka lang?”

Napatingin si Renz. Medyo nagulat, pero napansin niyang nawala ang bigat kahit paano. “Ah… oo. Wala lang.”

“Sure ka?” sabay upo ni Adrian sa tabi niya, pero may distansya - marespeto. “Mukha kang may iniisip, eh.”

RENZ POV

Nagulat ako sa sarili ko kasi ang dali kong nagsalita. Parang automatic, walang filter.

“Si Alyssa… nag-text. Gusto niya daw mag-usap. Pero ayoko na,” sabi ko.

Tahimik lang siya, nakikinig. Hindi yung tipong pakialamero. Nakikinig lang talaga.

“Bakit ayaw mo?” tanong niya, simple lang ang tono. Walang judgment.

“Wala lang. Alam ko naman na masasaktan lang siya. Ayoko na ng gulo. Nakakapagod,” sabi ko.

THIRD PERSON POV

Tumango si Adrian, at saglit na natahimik. Pero sa ngiti niya, ramdam na hindi siya nanghuhusga.

“Alam mo, hindi naman masama na pagurin ka rin ng puso mo,” sabi ni Adrian, sabay tingin sa malayo.

Napakunot ang noo ni Renz. “Ano ibig mong sabihin?”

“Sanay kang palaging laro, palaging panalo. Pero minsan… okay lang mapagod. Okay lang magpakatotoo,” sabi ni Adrian, seryoso pero malambing ang boses.

RENZ POV

Tangina. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may tinamaan sa loob ko. Sanay akong sabihan ng “Ang tigas mo,” “Gago ka talaga,” “Idol!” - puro hype, puro yabang. Pero ngayon lang may nagsabi ng ganon sa’kin.

“Thanks,” sabi ko, mahina. “Ang weird mo, Adrian. Pero… okay lang.”

Natawa siya. “Sanay na ako dyan. Madami na nagsabi sa’kin na weird ako.”

“Pero totoo, salamat,” ulit ko. “Ang gaan mo kausap.”

THIRD PERSON POV

Napansin ni Adrian na medyo nakayuko si Renz. Hindi niya sinadyang ilagay ang kamay sa balikat ng binata, saglit lang - parang sinasabing “Nandito lang ako.”

Nagulat si Renz, pero hindi siya umiwas.

“Wala kang kasalanan kung totoo kang napagod,” sabi ni Adrian. “Tao ka rin.”

RENZ POV

Tangina, bakit parang gusto kong yakapin siya?

Pinipigilan ko sarili ko. Hindi ito normal. Hindi ito ako. Pero sa tabi niya, parang ang gaan. Parang… hindi ko kailangang magpanggap.

Dati, pag kasama ko ang babae, laging may tension. Laging may plano. Pero kay Adrian… parang gusto ko lang… makinig. Tumawa. Huminga.

THIRD PERSON POV

“Gusto mo bang magkape tayo? Sagot ko,” tanong ni Adrian, sabay ngiti.

Napangiti rin si Renz. “Hindi ka ba busy?”

“May oras ako para sa’yo,” sagot ni Adrian, simple pero totoo ang tono.

At doon, biglang bumilis ang tibok ng puso ni Renz.

RENZ POV

Sa coffee shop, tahimik kaming nagkwentuhan. Hindi ko namalayang ang dami ko na palang nasabi tungkol sa sarili ko. Childhood ko, pamilya ko, kahit mga kalokohan ko.

At si Adrian? Nakikinig lang, walang judgment. Minsan tumatawa, minsan nagtataka, pero laging totoo ang reaksyon niya.

“Bakit ang dali mong kausapin?” tanong ko bigla.

“Siguro kasi… hindi kita sinusubukang baguhin,” sagot niya.

At doon ko lang na-realize… lahat ng babaeng nakilala ko, gusto akong gawing ‘mas mabuting tao.’ Pero si Adrian… tinanggap lang ako, kahit alam niyang gago ako.

THIRD PERSON POV

Gabi na nang umuwi sila. Sa harap ng dorm, nagkatinginan sila.

“Salamat, Adrian,” sabi ni Renz, seryoso ang tono. “Hindi ko alam bakit, pero… ang gaan kasama ka.”

Ngumiti lang si Adrian. “Anytime, Renz. Kahit hindi tungkol sa project… andito lang ako.”

Tumango si Renz. Pero sa loob niya, may bulong na hindi niya maalis

Bakit siya? Bakit ngayon?

RENZ POV

Pagpasok ko sa kwarto, humiga ako at nakatitig sa kisame. Dati, puro babae ang iniisip ko bago matulog. Pero ngayon… isang ngiti lang ang naaalala ko.

Tangina, Adrian… anong ginagawa mo sa’kin?

---

RENZ POV

Kinabukasan, late ako nagising. Puyat kasi kagabi, hindi dahil sa party, hindi dahil sa babae - kundi dahil kay Adrian. Tangina. Naalala ko yung ngiti niya, yung kamay niya sa balikat ko, at yung sinabi niyang “May oras ako para sa’yo.” Para akong tanga, nakangiti mag-isa sa kama habang iniisip yun.

Napabuntong-hininga ako. T*ngina, Renz, ano ba ’to?

THIRD PERSON POV

Sa hallway, palabas ng classroom, nakita agad ni Renz si Adrian, nakatayo sa tabi ng pinto. Bitbit ang tumbler niya, parang palaging may dalang kape.

“Uy! Good morning, Renz!” bati niya, sabay kindat na parang natural lang sa kanya.

Napangiti si Renz. “Uy. Ang aga mo ah?”

“Kailangan eh. Baka kasi ma-late ka, eh di wala akong kausap,” sagot ni Adrian, sabay tawa.

Napailing si Renz. Ang kulit talaga nitong baklang ’to… pero ang sarap sa pakiramdam.

RENZ POV

Habang naglalakad kami papunta sa next class, ang dami niyang tanong.

“Anong oras ka natulog kagabi?” “Anong favorite movie mo?” “Gusto mo ba ng dog o cat?”

“Tangina, ang dami mong tanong, Adrian,” natatawa kong sabi.

“Sorry na, curious lang ako sayo,” sagot niya, sabay pout.

Shitt. Bakit cute yun?

THIRD PERSON POV

Sa loob ng classroom, hindi maipaliwanag ni Renz kung bakit bigla siyang nakahanap ng comfort sa katabi niya.

Habang nagle-lecture ang prof, nakayuko si Adrian, nagdo-doodle ng kung anu-ano sa notebook. Napansin ni Renz, gumuhit siya ng maliit na caricature nila - si Adrian at si Renz.

Ngumiti si Renz. “Anong ginagawa mo?” bulong niya.

“Nothing,” sagot ni Adrian, sabay takip ng notebook. Pero obvious ang konting pamumula sa pisngi.

RENZ POV

Tangina, bakit parang gusto ko makita yung drawing? Bakit parang gusto ko rin magtago sa notebook niya?

Shitt, Renz. Chill lang. Straight ka, diba?

Pero kahit anong pilit ko… hindi ko maitago yung tuwa ko kapag kasama siya.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng klase, nagkayayaan kumain ng lunch. Kasama si Mark at ilang tropa.

“Bro, dito ka na,” tawag ni Mark kay Renz, patabi sa kanila.

Pero nagulat ang lahat nang tumingin si Renz kay Adrian. “Samahan mo na lang ako?”

“Sige!” sagot ni Adrian, sabay ngiti.

Napatingin ang tropa. May nagkatinginan. May nagtaas ng kilay. Pero wala nang paki si Renz.

RENZ POV

“Hindi ka ba naiilang sa kanila?” tanong ko kay Adrian habang kumakain kami sa maliit na karinderya sa tapat ng campus.

“Sanay na ako, Renz. Kahit saan naman may judgment,” sagot niya, sabay kibit-balikat. “Pero thank you, ha? Kasi parang… di mo ako tinataboy.”

Hindi ko nasagot. Kasi sa loob ko… ni hindi ko nga naisip na itaboy siya.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng lunch, naglakad sila pabalik sa campus. Natatawa si Adrian habang nagkukwento ng kababawan:

“Alam mo ba, nung bata ako, akala ko ang pusa pag umiyak, lumalabas ang kaluluwa niya,” sabi niya, sabay tawa ng malakas.

Napailing si Renz, pero hindi niya mapigilang matawa rin. “Tangina, ang kulit mo talaga,” sabi niya, pero nakangiti.

“At least napatawa kita,” sagot ni Adrian, sabay tingin kay Renz ng matagal.

Doon, saglit na nagtagpo ang mga mata nila. Walang salita, pero parang nag-usap ang puso.

RENZ POV

Bakit ang saya kasama siya? Wala naman siyang ginagawa kundi magtanong at magkwento ng kababawan, pero bakit parang gusto ko lang siyang pakinggan buong araw?

Sanay akong kasama ang mga babae na puro landi ang usapan. Pero kay Adrian, parang ang daling maging totoo.

THIRD PERSON POV

Gabi na, nasa dorm na si Renz. Nag-vibrate ang phone niya.

📱 Adrian: “Salamat sa araw na ’to, Renz. Ang saya. Goodnight!”

Napangiti si Renz, hindi na napigilan.

Nag-type siya ng sagot: 📱 Renz: “Goodnight. Ang kulit mo.”

RENZ POV

Pagkatapos kong isend, napahiga ako at napangiti mag-isa. Tangina, Adrian… bakit ganito?

Hindi ko alam kung anong tawag dito. Pero ang alam ko lang… ayokong matapos yung araw na hindi ko siya nakikita o nakakakwentuhan.

At sa unang beses… Nagdasal akong sana, bukas, ganito pa rin.

CHAPTER 4

RENZ POV

Maaga pa lang, nasa campus na ako. Hindi dahil sa may exam. Hindi dahil sa practice. Pero dahil… gusto ko lang siyang makita.

Tangina, Renz. Kung dati sinabi mo sa’kin na gigising ako ng maaga para lang makita ang isang bading — tatawanan ko lang sarili ko. Pero ngayon? Eto ako. Nakaupo sa bench malapit sa gate, hawak ang phone, nag-iintay ng message mula sa kanya.

THIRD PERSON POV

Dumating si Adrian, bitbit ang lagi niyang tumbler, at naka-light gray na hoodie na bumagay sa kutis niya. Pagkakita niya kay Renz, kumaway siya agad, sabay ngiting abot-tenga.

“Uy! Ang aga mo?” tanong niya, parang nagtataka pero mas halata ang tuwa sa boses.

“Ah… maaga lang nagising,” sagot ni Renz, kunwaring chill. Pero totoo, hindi siya nakatulog ng maayos kagabi — inisip niya kung anong itsura ng ngiti ni Adrian kinabukasan.

RENZ POV

Naglakad kami papunta sa building. Ang weird, kasi ang dami naming napagkwentuhan na hindi ko inakalang ikukwento ko kahit kanino.

Kwento ko sa kanya yung paborito kong lugar sa probinsya, yung takot ko sa ahas, pati yung first heartbreak ko nung high school.

Si Adrian, nakikinig lang. Minsan tatawa, minsan sisingit ng tanong, pero hindi siya yung tipong nagyayabang ng kwento niya para lang may masabi.

Parang siya lang yung taong hindi ako kailangang patunayan ang sarili ko.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng klase, nagyaya si Adrian.

“Kape tayo? Treat ko. May gusto kasi akong ikwento,” sabi niya, medyo kinakabahan ang ngiti.

“Sige,” sagot ni Renz, hindi na nag-isip.

Sa isang maliit na coffee shop sa kanto ng campus, umorder sila ng kape at cake. Tumabi si Adrian kay Renz, pero may espasyo pa rin sa pagitan nila — maingat, parang ayaw makasakal.

RENZ POV

“Anong gusto mong ikwento?” tanong ko, sabay tingin sa kanya.

Saglit siyang huminga nang malalim, tapos nag-umpisa.

“Alam mo, Renz… dati, ayokong umamin na bakla ako,” sabi niya. “Takot ako. Akala ko mawawala lahat ng kaibigan ko, pati pamilya ko. Pero napagod na rin ako.”

Tahimik lang ako, nakikinig.

“Dati may isa akong kaibigan… crush ko siya. Lalaki rin. Pero nung nalaman niya, iniwasan niya ako. Sinabi niya sa iba. Pinagtawanan ako.”

Nakita ko yung lungkot sa mata niya habang kinukwento yun. Parang nanikip dibdib ko.

THIRD PERSON POV

“Pero ngayon… okay na ako,” tuloy niya. “Masakit, pero tinanggap ko. Ngayon, mas pipiliin ko na lang maging totoo kaysa magtago.”

Hindi napigilan ni Renz ang sarili niya. Nilagay niya ang kamay niya sa balikat ni Adrian.

“Ang tapang mo,” sabi ni Renz, seryoso ang tono. “Hindi ko alam kung kaya ko gawin ‘yan.”

RENZ POV

Tangina, totoo yun. Kasi ako nga, hanggang ngayon, di ko pa rin alam anong nararamdaman ko.

Pero siya? Inaamin niya nang diretso, wala siyang tinatago.

Bigla ko tuloy naisip… kung ganun siya katapang, bakit ako hindi?

THIRD PERSON POV

Tumawa si Adrian, pero halatang naiiyak ng kaunti. “Salamat, Renz. Kasi… hindi mo ako tinatrato na parang iba.”

“Hindi ka naman iba,” sagot ni Renz, diretso, walang pag-aalinlangan.

At sa unang beses, nagtagpo ang mga mata nila nang matagal.

Tahimik ang paligid, pero sa loob ng mga mata nila, parang may sariling pag-uusap.

RENZ POV

Tangina, gusto ko siyang yakapin. Hindi dahil naaawa ako. Kundi dahil… mahalaga siya sa’kin.

Pero pinigil ko sarili ko. Hindi pa pwede. Hindi ko pa alam paano.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng kape, naglakad silang dalawa pauwi.

“Renz…” sabi ni Adrian, medyo mahina ang boses.

“Hmm?”

“Salamat talaga. Kasi… hindi ko in-expect na magiging kaibigan kita,” sabi niya, nakayuko.

Napangiti si Renz. “Bakit?”

“Kasi… ikaw si Renz. Yung campus playboy. Akala ko, galit ka sa katulad ko,” sabi ni Adrian, sabay tingin sa kanya, medyo kinakabahan.

RENZ POV

Hindi ko alam bakit, pero lumapit ako ng konti sa kanya. “Hindi mo na ako kilala noon,” sabi ko. “Pero ngayon… gusto ko lang maging totoo sayo.”

At sa sarili ko lang, tahimik kong inamin… Tangina, Adrian… gusto kitang makasama. Hindi ko alam kung bakit, pero gusto ko.

THIRD PERSON POV

Nagkatinginan sila ulit. Saglit lang. Pero sa tagpong iyon, pareho nilang alam: may unti-unting nagbabago.

Hindi na lang ito basta kape. Hindi na lang ito basta kwento.

Ito na ang simula ng isang bagay na hindi nila inasahan.

RENZ POV

Tangina, bakit parang lalo lang akong nalilito? Pagkatapos ng kape kahapon, buong gabi ko siyang iniisip. Hindi na lang dahil sa kwento niya. Kundi dahil… mahalaga na siya sa’kin.

Kinabukasan, papunta akong campus, hawak ang phone, pilit pinipigilan ang sarili ko mag-message. Gago, Renz. Ano ka ba? Pero kahit anong pilit ko, gusto ko lang siyang kamustahin.

THIRD PERSON POV

Pagdating ni Renz sa corridor, nakita niya agad si Adrian. Nakaupo sa bench, nagbabasa ng notes, at may suot na simpleng hoodie. Mukha siyang tahimik, pero halata sa mata niya ang lungkot.

Lumapit si Renz. “Uy,” bati niya.

Nag-angat ng tingin si Adrian. “Oh… hi.” Pero walang ngiti.

Napakunot noo si Renz. Bakit parang ang lungkot niya?

RENZ POV

“Okay ka lang?” tanong ko.

“Oo naman,” sagot niya, pilit na ngiti. Pero halatang hindi totoo.

“Sigurado?”

“Oo nga,” ulit niya. Pero tinikom niya ang labi niya, at bumalik sa pagbabasa.

Tangina, ang sakit sa pakiramdam. Parang ayaw niya akong kausapin.

THIRD PERSON POV

Sa buong klase, hindi tumingin si Adrian kay Renz. Hindi rin siya masyadong nagtanong gaya ng dati. Tahimik lang.

Si Renz, hindi mapakali. Nakatingin sa notebook pero wala namang naiintindihan. Puro mukha ni Adrian ang laman ng isip niya.

Bakit siya umiiwas? May nasabi ba ako?

RENZ POV

Pagkatapos ng klase, nilapitan ko siya. “Adrian, tara kain tayo?”

“Pass muna ako, may gagawin ako,” sagot niya, hindi man lang tumingin.

“Teka lang… Adrian, may problema ba?” tanong ko, medyo napalakas ang boses.

Wala siyang sagot. Naglakad lang siya palayo.

Tangina. Ang bigat sa dibdib.

THIRD PERSON POV

Buong maghapon, wala silang usap. Si Adrian, tahimik, halos hindi nagche-check ng phone. Si Renz, naglalakad-lakad mag-isa, hindi na sumama sa tropa, wala sa mood.

May mga napansin ang barkada.

“Bro, anong problema mo?” tanong ni Mark.

“Wala,” maikling sagot ni Renz.

Pero ang totoo, gusto niyang hanapin si Adrian. Gusto niyang malaman bakit nag-iba ang ihip ng hangin.

RENZ POV

Gabi na, di ko na matiis. Tinext ko siya.

📱 Renz*: “Adrian, ano bang problema? May nasabi ba ako?”

Walang reply.

Adrian… wag mo naman akong iwasan .

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, sa campus, naabutan ni Renz si Adrian sa likod ng library, mag-isa, nakatingin sa malayo.

“Adrian, pwede ba kitang makausap?” sabi ni Renz, seryoso ang tono.

Nag-angat ng tingin si Adrian. Kita sa mata niya na parang gusto rin niya kausapin si Renz, pero may bumabagabag.

RENZ POV

“Anong problema? Sabihin mo sakin,” pilit kong tanong.

Tahimik siya ng ilang segundo.

“Renz…” sabi niya, mabagal ang boses. “Sorry. Pero kailangan kong umiwas.”

“Bakit?”

“Kasi…” nilingon niya ako, bakas ang takot at lungkot sa mukha niya. “Kasi natatakot akong mahulog sayo.”

THIRD PERSON POV

Natulala si Renz. Parang biglang huminto ang paligid.

“Ayokong masaktan,” tuloy ni Adrian. “Alam ko naman kung sino ka. Playboy ka, Renz. Takot akong umasa. Takot akong umiyak ulit dahil sa isang katulad mo.”

RENZ POV

Tangina. Hindi ko alam anong sasabihin. Pero ang alam ko… ayoko siyang mawala.

“Adrian…” sabi ko, mababa ang boses. “Hindi kita kayang saktan.”

“Hindi mo alam ‘yan, Renz,” sagot niya, nanginginig ang boses. “Baka sa’yo laro lang ‘to, pero sakin… totoo ‘to.”

THIRD PERSON POV

Tahimik si Renz. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag na sa unang beses sa buhay niya… hindi lang laro ito.

“Please, Adrian… wag mo akong layuan,” sabi ni Renz. “Hindi ko alam kung bakit, pero mahalaga ka na sa’kin.”

RENZ POV

Kinakabahan ako habang sinasabi ko ‘yun. Tangina, totoo ba ‘to? Oo. Totoo.

“Renz…” sabi niya, umiwas ng tingin. “Hindi ko alam.”

THIRD PERSON POV

Tumalikod si Adrian at naglakad palayo. Naiwan si Renz, nakatayo, parang binagsakan ng mundo.

Pero sa loob niya, may desisyon siyang nabuo:

Hindi ko siya hahayaang mawala. Hindi ko siya susukuan.

CHAPTER 5

RENZ POV

Tangina. Buong magdamag ko siyang iniisip. Umiiwas siya. Lumayo siya. Pero ang tanong… bakit ang sakit? Kung ibang tao yun, baka tumawa lang ako, maghanap ng ibang kausap, ibang babae. Pero kay Adrian… hindi ko kaya.

Habang nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame, paulit-ulit sa utak ko yung sinabi niya:

“Baka sa’yo laro lang ‘to, pero sakin… totoo ‘to.”

Tangina, Adrian. Hindi mo alam… totoo rin ‘to sakin.

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, pagpasok sa campus, hindi na nagdalawang-isip si Renz. Pagkakita niya kay Adrian, nilapitan niya agad.

“Adrian,” tawag niya.

Nagulat si Adrian. Kita sa mukha niya na gusto niyang tumakbo, pero natigilan siya.

RENZ POV

“Adrian, pwede ba tayong mag-usap? Kahit sandali lang,” sabi ko, ramdam ang kaba sa dibdib.

Tumingin siya sa’kin, bakas ang pag-aalinlangan. “Renz… wag na, please. Mahirap lang ‘to para sakin.”

“Alam ko,” sabi ko, malumanay. “Pero gusto kong ipaliwanag.”

THIRD PERSON POV

Tahimik si Adrian. Kitang-kita sa mata niya yung takot… pero sa likod nun, may kaunting pag-asa. Tumango siya, mahina. “Okay… pero sandali lang.”

Naglakad sila sa likod ng campus, sa may malaking puno kung saan konti lang ang tao.

RENZ POV

“Adrian… hindi ko alam paano ko sasabihin ‘to,” panimula ko. “Pero simula nung nakilala kita… parang nabago lahat.”

Tumingin siya, tahimik lang.

“Dati, laro lang sakin ang lahat. Oo, playboy ako. Oo, gago ako. Pero ikaw… hindi kita kayang gawing laro,” tuloy ko, ramdam ko na nanginginig ang boses ko.

THIRD PERSON POV

Natahimik si Adrian. Nakayuko, parang nag-iisip.

“Renz… takot ako,” sabi niya, mahina. “Takot akong umasa sayo. Kasi baka sa dulo… masaktan lang ako.”

RENZ POV

“Alam ko. Pero gusto kong ipakita sayo na hindi kita lolokohin,” sabi ko. “Hindi kita titigilan. Hindi kita iiwan. Hindi ko alam kung anong tawag dito… pero mahalaga ka sakin. Sobra.”

THIRD PERSON POV

Tumingin si Adrian kay Renz, diretso sa mata. Kita sa mata ni Adrian ang pagkalito, pero ramdam din ang saya sa sinasabi ni Renz.

“Renz… lalaki ka. Ako… bakla,” sabi niya, parang mahina ang boses pero may bigat.

“At ano ngayon?” sagot ni Renz, seryoso. “Hindi kita nakikita bilang bakla lang. Nakikita kita bilang Adrian… yung taong nagpapangiti sakin, yung taong nagpapagaan ng mundo ko.”

RENZ POV

Tangina. Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung matatawa siya o lalayo pa lalo. Pero totoo lahat ng sinabi ko.

THIRD PERSON POV

Napalunok si Adrian. Halatang hindi niya alam ang sasabihin.

“Renz… ayokong masaktan,” ulit niya.

RENZ POV

Lumapit ako, dahan-dahan. Hinawakan ko ang kamay niya. Ramdam ko ang lamig, pati ang panginginig.

“Hindi ko hahayaang mangyari ‘yun,” sabi ko. “Pero kung masasaktan ka man… mas gugustuhin ko pang kasama ka, kesa mawalan ka.”

THIRD PERSON POV

Saglit silang nagkatitigan. Tila tumigil ang paligid. Unti-unting namuo ang luha sa mata ni Adrian.

“Bakit mo ‘to ginagawa?” tanong niya, halos pabulong.

“Kasi mahalaga ka sakin,” sagot ni Renz, diretso, walang alinlangan.

RENZ POV

Hindi ko pa masabi na “mahal kita.” Hindi pa. Pero mahalaga siya. Sobra. At handa akong patunayan yun, kahit araw-araw pa.

THIRD PERSON POV

“Renz… hindi ko alam kung kaya ko,” sabi ni Adrian, nanginginig ang boses.

“Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon,” sabi ni Renz. “Pero wag mo akong layuan. Yun lang hinihiling ko.”

RENZ POV

Nakatingin lang siya sakin. Kita ko yung takot… pero kita ko rin yung maliit na pag-asa na nabubuhay sa loob niya.

THIRD PERSON POV

Tumango si Adrian, mahina. “Okay… pero please… dahan-dahan lang.”

Ngumiti si Renz, sabay pisil ng kamay niya. “Oo. Dahan-dahan. Hindi kita bibitawan.”

RENZ POV

Tangina. Sa wakas, tinanggap niya na hindi ko siya susukuan. Hindi pa man ito ang simula ng lahat… pero malaking hakbang na ito.

At sa loob ko, tahimik kong sinabi sa sarili ko:

Adrian, hindi mo pa alam… pero handa akong baguhin ang lahat para sayo.

RENZ POV

Pagkatapos ng usapan namin ni Adrian, pakiramdam ko parang nabunutan ako ng tinik. Hindi pa rin siya sure. Hindi pa rin niya alam kung ano kami. Pero at least… hindi niya na ako tinulak palayo.

Tangina, ang gaan sa dibdib. Pero kasabay nun, ramdam ko rin yung bigat ng responsibilidad — na kailangan ko talagang patunayan sa kanya na totoo ako, na hindi lang ito laro.

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, sa campus, nakita ni Renz si Adrian sa may fountain, nakaupo, nagbabasa ng libro. Dati, kung ibang babae ‘to, lalapit siya nang may landi, may plano. Pero kay Adrian… naglakad siya papunta nang mabagal, parang kabado.

“Good morning,” bati ni Renz, sabay upo sa tabi niya.

“Good morning,” sagot ni Adrian, sabay ngiti. Hindi na kasing lungkot ng dati yung mata niya.

RENZ POV

“Anong binabasa mo?” tanong ko, sabay silip sa libro niya.

“Tungkol sa gender psychology,” sabi niya, sabay tawa ng kaunti. “Weird no?”

“Hindi,” sagot ko, seryoso. “Gusto ko rin malaman yan… para mas maintindihan kita.”

Napatigil siya. Kita ko sa mata niya yung gulat, pero may kasamang tuwa.

THIRD PERSON POV

“Salamat, Renz,” mahina niyang sabi. “Pero sabi ko nga… dahan-dahan lang, ha?”

Tumango si Renz. “Oo. Wala akong balak madaliin. Pero wag mo na akong layuan, yun lang.”

“Promise,” sagot ni Adrian, sabay bitiw ng isang totoo at maliit na ngiti.

RENZ POV

Tangina, ang ganda ng ngiti niya. Simple lang, pero ang lakas ng tama. Hindi ko maintindihan sarili ko. Hindi na ito katulad ng dati — yung kilig na gusto lang may makuha. Ito, parang gusto ko lang siyang makita araw-araw. Kahit walang halikan. Kahit walang hawakan. Kahit ngiti lang niya… sapat na.

THIRD PERSON POV

Sa klase, nakaupo silang magkatabi. Napansin ni Adrian na nagdodoodle si Renz. Lumapit siya ng konti para sumilip. “Ano yan?”

Biglang tinakpan ni Renz ang papel niya. “Wala! Kalokohan lang.”

Ngumiti si Adrian. “Patingin nga…”

Ayaw sana ni Renz, pero napilit siya. Pagtingin ni Adrian, nakita niya yung drawing: stick figure na si Adrian, may label na “Si kulit.” Tapos si Renz, stick figure rin, may label na “Si gago.” At may maliit na puso sa gitna.

RENZ POV

“Ang corny no?” sabi ko, kunwari natatawa. Pero ang totoo, kabado ako baka pagtawanan niya.

Pero nagulat ako sa reaksyon niya: ngumiti siya, yung ngiti na abot mata, tapos namula.

“Ang cute mo, Renz,” sabi niya, mahina pero ramdam ang kilig.

Tangina. Parang gusto kong yakapin siya. Pero pinigilan ko sarili ko. Dahan-dahan nga, diba?

THIRD PERSON POV

Paglabas nila ng classroom, nagkasabay sila sa corridor. Biglang napahinto si Adrian. “Renz… may tanong ako.”

“Ano yun?”

“Bakit mo ‘to ginagawa?” sabi niya, medyo seryoso. “Bakit mo kong nilalapitan? Hindi ka ba natatakot na pagtawanan ka ng barkada mo?”

RENZ POV

Huminga ako nang malalim. “Siguro dati, oo. Pero ngayon… wala na akong pake. Ang mahalaga sakin, ikaw.”

Tahimik siya. Kita ko yung gulat sa mukha niya, parang hindi niya in-expect na sasabihin ko yun nang diretso.

“Hindi ko pa alam anong tawag dito,” sabi ko. “Pero sigurado ako… gusto kitang makasama araw-araw.”

THIRD PERSON POV

Parang may natunaw sa loob ni Adrian. Hindi siya nakasagot agad. Pero ang tanging nagawa niya… ngumiti, yung ngiti na may konting luha sa gilid ng mata.

“Salamat, Renz…” sabi niya, mahina pero totoo.

RENZ POV

Shit, kung alam mo lang, Adrian… ako dapat magpasalamat sayo. Kasi ngayon lang ako nakaramdam ng ganito.

THIRD PERSON POV

Gabi na, naglalakad sila palabas ng campus. Hindi na sila nagmamadali. Mabagal lang, magkatabi, minsan tatawa sa kababawan, minsan tatahimik pero komportable.

Pagdating sa may gate, tumigil sila.

“Uwi ka na?” tanong ni Renz.

“Oo,” sagot ni Adrian. “Ikaw?”

“Samahan na kita,” sabi ni Renz, walang pag-aalinlangan.

Nagulat si Adrian. “Sigurado ka?”

“Hindi ko na iniisip kung ano sasabihin ng iba,” sabi ni Renz. “Ang importante, safe kang makauwi.”

RENZ POV

Sa jeep, magkatabi kami. Ang lapit niya, naamoy ko yung amoy ng sabon niya — simple lang, pero ang bango. Ang hirap pigilan sarili ko na hindi hawakan ang kamay niya. Pero tiniis ko. Dahan-dahan nga, diba?

Pagdating sa tapat ng boarding house niya, bumaba siya.

“Salamat, Renz,” sabi niya, sabay hawak saglit sa braso ko. “Ingat ka pabalik.”

THIRD PERSON POV

Naglakad si Adrian papasok, pero paglingon niya, nandun pa rin si Renz, nakatingin lang sa kanya, nakangiti.

Ngumiti rin si Adrian. Mabilis lang, pero sapat para patibukin ang puso ni Renz.

RENZ POV

Pauwi na ako, mag-isa. Pero ang saya ng pakiramdam. Tangina, hindi ko man siya nahalikan, hindi ko man siya nayakap… pero ang saya ko.

At dun ko lang talaga na-realize… Gago ka na, Renz. Nahulog ka na talaga.

CHAPTER 6

RENZ POV

Tangina, ang gaan ng pakiramdam ko buong araw. Sino mag-aakala? Ako, na kilala bilang playboy, fuckboy, gago — ngayon, natutuwa na lang kahit simpleng ngiti lang ni Adrian ang makuha ko. Hindi ko na rin naiisip yung tropa, yung mga babae, yung “reputation” ko. Ang importante lang… siya.

THIRD PERSON POV

Sa canteen, nakaupo si Renz mag-isa, hinihintay si Adrian. Lumapit si Mark, tropa niya.

“Bro, seryoso ka ba talaga dyan?” tanong ni Mark, sabay turo kay Adrian na paparating.

“Oo,” maikli lang sagot ni Renz.

“Lalaki yan, pre,” sabi ni Mark, parang hindi makapaniwala. “Baka pinagtritripan ka lang nyan.”

“Hindi siya ganun,” sagot ni Renz, seryoso ang mukha.

RENZ POV

Tangina, dati, baka natawa lang ako sa ganitong usapan. Pero ngayon, hindi na biro. “Mark, kung tropa talaga tayo, wag mo na lang siyang siraan,” sabi ko, diretso ang tingin.

Tahimik siya, parang nagulat. “Tangina, seryoso ka nga.”

“Mas seryoso pa kaysa kahit kaninong babae,” sagot ko.

THIRD PERSON POV

Dumating si Adrian, bitbit ang tumbler at nakangiti. “Hi!” bati niya.

Napansin niya agad na tahimik si Mark at si Renz. “May problema ba?”

“Wala,” sagot ni Renz, sabay ngiti. “Tara, kain tayo.”

Medyo nahalata ni Adrian na may tensyon, pero hindi na niya tinanong.

RENZ POV

Habang kumakain kami, tinitingnan ko lang siya. Tangina, hindi ko ma-explain. Kahit ngumunguya lang siya, ang cute. Dati, pag may babae akong kasama, iniisip ko kung paano ko siya madadala sa kwarto. Pero kay Adrian? Wala. Gusto ko lang siyang bantayan, protektahan.

THIRD PERSON POV

Biglang pumasok si Bianca, isa sa mga babaeng niligawan dati ni Renz. Diretso siyang lumapit. “Renz, pwede ba kitang makausap?” sabi niya, medyo malamig ang tono.

Tumingin si Adrian, kita sa mata niya yung kaba.

“Sige,” sagot ni Renz, pero bago siya tumayo, tinapik niya ang balikat ni Adrian. “Saglit lang, ha?”

RENZ POV

Lumayo kami konti. “Anong kailangan mo, Bianca?”

“Ang bilis mo namang palit, ha?” sabi niya, halata ang inis. “Babae nga hindi mo sineryoso, tapos bakla pa?”

Tangina. Tumigil ang mundo ko sandali. “Bianca, wag kang ganyan,” sabi ko, pilit kalmado.

“Renz, ano yan? Pinaglalaruan mo ba yan? Kawawa naman,” sabi niya, sabay tingin kay Adrian na nakaupo sa mesa, halatang kinakabahan.

THIRD PERSON POV

“Hindi ko siya nilalaro,” sagot ni Renz, seryoso ang tono. “Kung gusto mo akong murahin, sige. Pero wag mo siyang idamay.”

“Wow, nagtatanggol ka pa? Bakla nga yan, pre,” sabi ni Bianca, medyo malakas ang boses.

RENZ POV

Tangina, kumulo dugo ko. “Alam mo, Bianca,” sabi ko, ramdam ang galit. “Kung hindi mo siya kayang respetuhin, wag na lang tayong mag-usap ulit. Hindi mo siya kilala.”

Nagulat siya. “Nagagalit ka sakin dahil sa kanya?”

“Oo,” sagot ko, diretso. “Dahil importante siya sakin.”

THIRD PERSON POV

Tahimik si Bianca. Kita sa mukha niya yung gulat at inis. “Bahala ka,” sabi niya, sabay talikod at umalis.

Bumalik si Renz sa mesa. Nakayuko si Adrian, parang nahihiya.

RENZ POV

“Uy,” sabi ko, sabay hawak sa braso niya. “Okay ka lang?”

“Pasensya na, Renz,” sabi niya, mahina. “Ayoko maging dahilan ng gulo.”

“Hindi mo kasalanan ‘to, Adrian,” sagot ko, malumanay pero matigas ang tono. “Hindi ko hahayaan na may manakit sayo.”

THIRD PERSON POV

Tumingin si Adrian kay Renz. Kita sa mata niya yung takot… pero sa likod nun, may saya, kasi ramdam niya na totoo yung sinabi ni Renz.

RENZ POV

“Alam mo, Adrian,” sabi ko, huminga ng malalim. “Siguro dati, oo, baka nag-alinlangan ako. Pero ngayon, sigurado ako. Gusto kitang protektahan. Kahit pagtawanan ako. Kahit layuan ako ng iba.”

Napaluha siya, pero pilit niyang pinunasan.

THIRD PERSON POV

“Salamat, Renz,” sabi niya, mahina. “Pero sana handa ka. Hindi madali ‘to.”

“Handa ako,” sagot ni Renz. “Para sayo, laban kung laban.”

RENZ POV

Tangina. Ngayon ko lang naintindihan ang ibig sabihin ng “mahalaga.” Hindi dahil sa halik, hindi dahil sa sex… kundi dahil sa takot na mawala siya.

THIRD PERSON POV

Pag-uwi, naglakad sila ulit palabas ng campus. Tahimik lang, pero ramdam sa pagitan nila ang unti-unting paglapit ng mga puso.

Pagdating sa boarding house ni Adrian, huminto sila.

“Renz…” sabi ni Adrian, mahina. “Salamat talaga.”

Ngumiti si Renz. “Wala yun. Sabi ko sayo, hindi kita iiwan.”

RENZ POV

Hindi ko na natiis. Hinawakan ko kamay niya, saglit lang. Hindi halata. Pero sapat na para pareho naming maramdaman na totoo ‘to.

THIRD PERSON POV

Nagkatinginan sila. Hindi na nila kailangan ng salita. Alam nila pareho… hindi pa ito simula ng relasyon. Pero simula ito ng pangako:

Na kahit ano mang sabihin ng mundo… Hindi nila bibitawan ang isa’t isa.

RENZ POV

Pagpasok ko sa kwarto ko sa dorm, napahiga ako at napabuntong-hininga nang malalim. Tangina. Hindi ko akalain na isang araw darating yung punto na pipikit ako at ang iniisip ko hindi babae… kundi si Adrian.

Iniisip ko yung kamay niya kanina — yung init na dumampi sa palad ko kahit saglit lang. Hindi ko rin makalimutan yung ngiti niya, yung halatang nahihiya pero masaya.

Gago, Renz. Talagang nahulog ka na.

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, maaga pumasok si Renz. Nasa harap siya ng gate, hawak ang phone, tinititigan yung chat nila ni Adrian kagabi:

Adrian: “Ingat ka pauwi, Renz. Salamat ulit… goodnight!” Renz: “Goodnight. Kita tayo bukas, ha?” Adrian: “Oo. Promise.”

Simpleng usapan lang, pero ang bigat ng kahulugan kay Renz.

RENZ POV

Pagdating niya, nakita ko agad siya. Adrian, nakasuot ng simpleng polo, bitbit ang paborito niyang tumbler. Nagkatinginan kami, sabay kaming ngumiti. Tangina, ibang saya yung naramdaman ko.

“Uy! Ang aga mo?” tanong niya, may halong kaba at tuwa.

“Gusto lang kitang hintayin,” sagot ko, diretso.

Natawa siya, pero sabay takip ng bibig niya, parang nahiya. “Ang cheesy mo, gago.”

THIRD PERSON POV

Habang naglalakad sila papasok, dumaan si Mark at dalawang tropa ni Renz. Medyo matalim ang tingin ni Mark, pero hindi na lang sila nagsalita.

Napansin ni Adrian, pero hindi niya pinansin.

RENZ POV

“Sorry ha, kung nadadamay ka sa mga tingin nila,” sabi ko, mahina.

“Okay lang, Renz,” sagot niya. “Mas sanay ako kaysa sa’yo. Pero… salamat kasi hindi ka natakot sumabay sakin.”

“Hindi ko na kaya umiiwas pa,” sagot ko. “Ikaw lang gusto kong makasama.”

THIRD PERSON POV

Sa klase, nagkatabi sila. Minsan, magdudungaw si Adrian para magtanong ng notes, tapos mababangga ng braso ni Renz ang braso niya. Ramdam nilang dalawa yung kuryente. Simpleng simpleng bagay, pero para sa kanila, parang bumabagal ang oras.

RENZ POV

Tangina, gusto ko siyang hawakan. Gusto ko ilapit yung mukha ko sa kanya. Pero sabi niya, dahan-dahan lang. Kaya tiniis ko.

Pero napansin ko rin, kahit dahan-dahan… parang mas lalong lumalalim yung nararamdaman ko.

THIRD PERSON POV

Sa lunch, nagkape sila ulit sa paborito nilang coffee shop. Habang nag-uusap, natulala si Renz kay Adrian.

“Ano?” tanong ni Adrian, nahihiya.

“Wala… ang ganda mo lang tingnan,” sagot ni Renz, sabay ngiti.

Namula si Adrian. “Gago ka, Renz… lalaki pa rin ako.”

“Alam ko,” sagot ni Renz. “At yun yung gusto ko.”

RENZ POV

Hindi ko na iniisip kung anong sasabihin ng iba. Wala akong pake kung anong label nito. Ang alam ko lang… gusto ko siya. Mahalaga siya.

THIRD PERSON POV

Pagbalik nila sa campus, biglang may umabala. Si Bianca, kasama si Mark.

“Renz, pwede?” sabi ni Mark, seryoso ang mukha.

“Anong kailangan nyo?” sagot ni Renz, medyo matigas ang boses.

RENZ POV

“Bro, seryoso ka ba talaga dyan?” tanong ni Mark. “Playboy ka dati, tapos ngayon bakla?”

Tangina, kumulo dugo ko. “Wala kayong pake,” sabi ko, mahina pero matalim ang boses.

THIRD PERSON POV

Biglang sumingit si Bianca. “Adrian, wag kang magpaloko. Ginagago ka lang nyan,” sabi niya, matigas ang tono.

Nakita ni Renz na biglang namutla si Adrian.

RENZ POV

“Bianca, please, wag ka makialam,” sabi ko, pilit kalmado.

“Bakit? Totoo naman! Renz, kilala ka namin — baka trip-trip lang ‘to!” sagot niya, malakas na.

Tumingin ako kay Adrian. Kita ko yung takot sa mata niya, pero may halong lungkot at galit.

THIRD PERSON POV

“Ano, Renz? Totoo bang niloloko mo lang siya?” sigaw ni Bianca, para marinig ng mga tao sa paligid.

Tahimik ang buong hallway.

RENZ POV

Huminga ako nang malalim. Tangina. Wala na akong pake.

“Totoo? Mahalaga sakin si Adrian,” sabi ko, malakas at malinaw. “At kung may problema kayo dun… problema nyo na yun.”

THIRD PERSON POV

Nagulat ang lahat. Si Adrian, natulala, parang hindi makapaniwala. Si Bianca, natigilan. Si Mark, napatingin lang, tahimik.

RENZ POV

Lumapit ako kay Adrian, hinawakan ko yung braso niya. “Tara na, wag mo silang pakinggan.”

Naglakad kami palayo. Ramdam ko yung bilis ng tibok ng puso ko — takot, kaba, pero higit sa lahat… lakas ng loob.

THIRD PERSON POV

Pagkalayo nila, huminto si Adrian. Tumulo ang luha niya.

“Renz… bakit mo ‘to ginagawa?” tanong niya, umiiyak pero nakangiti.

“Kasi gusto kita, Adrian. Hindi ko alam kung paano o bakit… pero gusto kita. At hindi kita kayang itago,” sagot ni Renz, hawak pa rin ang kamay niya.

RENZ POV

Niyakap ko siya, mahigpit. Tangina, ang sarap sa pakiramdam. Hindi ko na iniisip kung may makakita. Hindi ko na iniisip kung lalaki siya, kung lalaki ako. Ang alam ko lang… mahalaga siya.

THIRD PERSON POV

Saglit na kumawala si Adrian, pero nakangiti, kahit may luha.

“Hindi ko alam anong mangyayari, Renz,” sabi niya, mahina. “Pero… gusto rin kitang subukan.”

Ngumiti si Renz, ramdam ang saya na parang sasabog sa dibdib niya.

“Dahan-dahan lang tayo,” dagdag ni Adrian, sabay tawa.

“Oo,” sagot ni Renz, sabay pisil ng kamay niya. “Pero kahit dahan-dahan… hindi na kita bibitawan.”

CHAPTER 7

RENZ POV

Parang hindi pa rin nagsisink in sakin yung nangyari kanina.

Yung harap-harapan kong sinabi sa lahat… na mahalaga sakin si Adrian. Yung pagyakap ko sa kanya, kahit may nanonood. At higit sa lahat… yung sagot niya na gusto rin niya akong subukan.

Pag-uwi ko sa dorm, nakangiti lang ako habang nakatitig sa kisame. Gago, Renz. Dati, pag may babae akong nakukuha, ang saya ko lang ilang araw. Pero ito? Hindi pa nga kami, pero ang saya ko na parang baliw.

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, pagdating ni Renz sa campus, nakita niya agad si Adrian, nakaupo sa bench at nagbabasa ng notes. Ngumiti si Renz, at parang automatic na lumapit.

“Good morning,” bati niya.

Nag-angat ng tingin si Adrian, sabay ngiti rin. “Good morning.” Medyo may hiya sa ngiti niya, pero iba na yung kislap ng mata niya na parang mas kumportable na, mas masaya.

RENZ POV

“Pwede ba kitang samahan mamaya?” tanong ko, medyo kinakabahan pa rin.

“Saan?” tanong niya, nakakunot noo pero nakangiti.

“Kahit saan. Basta gusto ko lang makasama ka,” sagot ko, sabay tawa para matakpan yung kaba.

“Gago ka,” sabi niya, pero sabay tango. “Sige.”

THIRD PERSON POV

Habang naglalakad sila papunta sa klase, may ilang estudyanteng napapatingin at bumubulong. Naririnig nila yung “Uy, si Renz yun ah… kasama pa rin yung bakla…” o kaya “Seryoso ba siya dun?”

Pero si Renz, diretso lang ang tingin, hindi na iniinda. Si Adrian, medyo nahihiya, pero ramdam niya yung lakas ng loob galing kay Renz kaya kahit papaano, mas kaya niyang ngumiti.

RENZ POV

Sa loob ng klase, nagkatabi kami. Habang nagtuturo yung prof, bigla niya akong tinapik. “Renz… yung sagot dito?” sabay turo sa notes.

Napayuko ako, at nung nakita ko yung mukha niya na malapit sa mukha ko… tangina, parang sasabog dibdib ko.

“Eto,” sabi ko, sabay sulat ng sagot sa papel niya.

“Thanks,” sabi niya, sabay ngiti na parang nahihiya.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng klase, dumiretso sila sa paborito nilang coffee shop. Nasa sulok silang dalawa, nag-usap ng kung ano-ano lang — about sa paborito nilang kanta, pelikula, pagkain. Simple lang, pero para sa kanila, parang espesyal.

RENZ POV

“Adrian…” sabi ko, seryoso ang tono.

“Ano yun?” tanong niya, sabay lagay ng tumbler niya sa mesa.

“Hindi pa tayo, diba?” tanong ko, diretso.

Namula siya. “Hindi pa…” sabi niya, mahina. “Sabi ko naman sayo… dahan-dahan lang.”

“Alam ko,” sagot ko, sabay hawak ng kamay niya sa ibabaw ng mesa, saglit lang. “Pero gusto ko lang malaman mo… seryoso ako sayo.”

THIRD PERSON POV

Napatingin si Adrian kay Renz, tahimik lang ng ilang segundo. Pagkatapos, ngumiti siya, medyo nanginginig ang labi.

“Salamat, Renz. Ang hirap paniwalaan dati na mangyayari ’to,” sabi niya.

RENZ POV

“Bakit?” tanong ko, kunot noo.

“Kasi dati… akala ko never akong magiging mahalaga sa isang katulad mo,” sagot niya, bakas sa boses niya yung totoo niyang takot noon.

“Hindi lang mahalaga, Adrian. Ikaw na nga lang ang mahalaga ngayon,” sagot ko, kahit kinakabahan.

THIRD PERSON POV

Saglit na natahimik si Adrian. Tumingin siya kay Renz, kita sa mata niya yung pagkalito… pero higit sa lahat, yung saya at pag-asa.

“Renz… pwede bang wag muna tayo mag-label?” tanong niya, mahina. “Gusto ko lang… makasama ka. Pero wag muna ’yung ‘kami na.’ Hindi ko pa kaya.”

RENZ POV

“Okay lang,” sabi ko, sabay ngiti. “Basta ang mahalaga… alam mong seryoso ako.”

Tumango siya. “Oo. Ramdam ko.”

THIRD PERSON POV

Paglabas nila ng coffee shop, naglakad sila pauwi, mabagal lang. Minsan tatawa, minsan tatahimik. Pero yung tahimik nila, hindi na awkward — komportable na.

Sa tapat ng boarding house ni Adrian, huminto sila.

“Renz… salamat ulit, ha,” sabi niya. “Hindi ko akalain na may darating na katulad mo.”

Ngumiti si Renz. “Hindi ko rin akalain na magkakagusto ako sa katulad mo. Pero masaya ako na nangyari.”

RENZ POV

“Goodnight, Adrian,” sabi ko, sabay pisil ng braso niya.

“Goodnight, Renz,” sagot niya, sabay bitiw ng ngiti na parang nahihiya pero totoo.

THIRD PERSON POV

Pauwi si Renz, mag-isa. Pero ang gaan ng pakiramdam niya. Wala pa silang label. Wala pang “kami.” Pero ngayon, mas mahalaga yun: Na nag-usap sila. Na nagkasundo. Na pareho silang handang subukan, kahit dahan-dahan lang.

At sa isip ni Renz, isang bagay lang ang malinaw:

Nahulog na ako sayo, Adrian. Kahit anong mangyari, lalaban ako.

---

RENZ POV

Tangina, akala ko kaya ko nang itago yung kaba ko. Pero simula nung nakita ko si Adrian na umiiyak nung nakaraang araw, parang di ko na talaga kaya. Naalala ko yung mukha niya na namumula ang mata, nanginginig ang labi, pero pilit pa rin akong pinapangiti. Sakit, pre. Sakit na mas malala pa sa kahit anong suntok na natanggap ko noon.

Kaya ngayong gabi, kahit late na, naglakad ako papunta sa boarding house nila. Wala akong pake kung isipin niyang clingy ako. Wala akong pake kung anong isipin ng ibang tao. Basta gusto ko lang makita siya.

THIRD PERSON POV

Pagdating ni Renz sa gate ng boarding house, tahimik na ang paligid. Tanging ilaw lang sa hallway at kuliglig sa labas ang maririnig. Nag-text siya kay Adrian.

📱 Renz: “Labas ka, please. Kahit sandali lang.”

Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang pinto. Lumabas si Adrian, nakasuot lang ng maluwag na hoodie at shorts, medyo magulo pa ang buhok.

ADRIAN POV

Pagkakita ko kay Renz, bumilis ang tibok ng puso ko. Tangina. Bakit ba ganito? Wala pa namang label sa amin, pero ramdam ko na parang mahalaga talaga ako sa kanya.

“Renz… anong ginagawa mo dito? Ang late na,” sabi ko, mahina ang boses.

“Hindi ko na kaya,” sagot niya, diretso ang tingin sa akin. “Hindi ko kaya matulog na di kita nakikita.”

RENZ POV

Tangina. Alam kong baka isipin niyang ang OA ko. Pero totoo eh. Hindi ko kayang makatulog nang di ko nakikita na okay siya.

“Pasensya na kung istorbo ako,” sabi ko, medyo nahihiya. “Gusto ko lang malaman kung okay ka na.”

ADRIAN POV

Napangiti ako, kahit namumula. “Oo… okay na ko,” sabi ko, mahina. “Salamat, Renz.”

THIRD PERSON POV

Naglakad sila papunta sa may maliit na waiting shed sa tapat ng boarding house. Tahimik lang sa una, pero ramdam ang bigat at kabog ng dibdib nila pareho.

RENZ POV

“Adrian… pwede ba kitang tanungin?” tanong ko, medyo kaba.

“Ano yun?” sagot niya.

“Bakit ka umiiyak kagabi?” tanong ko, diretso. “Wag mo na akong paasahin ng ‘okay lang.’ Gusto ko marinig ang totoo.”

ADRIAN POV

Natigilan ako. Tangina. Dati, kahit ako gusto kong paniwalain ang sarili ko na “okay lang.” Pero ngayon, kaharap ko si Renz, yung taong ayokong lokohin kahit sa maliliit na bagay.

“Renz… natatakot pa rin ako,” sabi ko, mahina. “Natatakot ako na baka isipin mo na di ka sapat, o na baka magbago ka rin.”

RENZ POV

“Bakit mo naisip yun?” tanong ko, mas lumapit pa sa kanya. “Ano bang ginawa ko?”

ADRIAN POV

“Wala kang ginawang masama, Renz,” sagot ko, pilit ngumiti. “Ako lang ’to. Sanay ako dati na nililihim ang nararamdaman ko. Sanay akong tinatago ang sarili ko. Tapos dumating ka… at bigla akong natakot na baka mawala ka rin.”

THIRD PERSON POV

Tahimik si Renz, pero ramdam ang panginginig ng kamay niya. Lumapit pa siya, hinawakan ang balikat ni Adrian.

RENZ POV

“Adrian… kung alam mo lang,” sabi ko, mababa ang boses. “Hindi mo na kailangan itago yan sakin. Kahit anong takot mo, kaya kong intindihin. Kasi ako rin… natatakot din ako.”

ADRIAN POV

Nagulat ako. “Ikaw? Natatakot?”

“Oo,” sagot niya. “Natatakot ako na baka isipin mo na di ako seryoso. Na baka isipin mo na gaya lang kita ng mga babae noon. Pero tangina, Adrian, ikaw lang ang nagpatibok ng puso ko ng ganito.”

THIRD PERSON POV

Napaluha si Adrian, pero ngumiti. “Salamat, Renz… kasi di ka lang basta nandyan. Naiintindihan mo rin ako.”

RENZ POV

Tumingin ako sa kanya, diretso sa mata niya. “Adrian… wala pa tayong label. Pero kung papayagan mo ko… gusto ko lang malaman mo: ikaw lang ang mahal ko ngayon. At gusto kong ipaglaban yun.”

ADRIAN POV

Tangina. Hindi ko alam ang isasagot. Pero ang alam ko lang — totoo ang bawat salitang narinig ko. At sa unang pagkakataon, parang gumaan ang bigat sa dibdib ko.

THIRD PERSON POV

Tahimik sila pareho. Pero sa pagitan ng katahimikan, ramdam ang lakas ng tibok ng puso nilang dalawa.

Biglang may malakas na busina mula sa dumaan na tricycle, kaya napatalon si Adrian. Natawa si Renz, at sabay silang natawa.

RENZ POV

“Adrian… pwede ba kitang yakapin?” tanong ko, mahina.

Tumango siya, namumula.

Niyakap ko siya — mahigpit, mainit, at walang libog. Yung yakap na parang sinasabing: “Andito lang ako. Kahit anong mangyari.”

ADRIAN POV

Ramdam ko ang kamay niya sa likod ko. Ramdam ko yung kaba at init ng dibdib niya. At sa loob ng ilang segundo, parang wala nang ibang tao sa paligid.

THIRD PERSON POV

Pagkalas nila sa yakap, nagkatinginan silang dalawa. Pareho silang namumula, parehong may luha, pero parehong nakangiti.

“Salamat, Renz,” sabi ni Adrian.

“Wala yun,” sagot ni Renz. “Basta ipangako mo lang sakin… pag natatakot ka, sabihin mo sakin. Wag mong itago.”

ADRIAN POV

“Oo,” sabi ko, pilit ngumiti. “Papangako ko. Kasi gusto rin kitang ipaglaban.”

RENZ POV

Tangina. Ang sarap marinig nun. Hindi lang ako yung lumalaban. Pareho na kaming lumalaban.

THIRD PERSON POV

Pag-uwi, naglakad sila pabalik sa gate ng boarding house. Bago tuluyang pumasok si Adrian, tinapik niya si Renz sa balikat.

“Renz… goodnight, ha. Ingat ka.”

“Goodnight, Adrian. Matulog ka ng mahimbing. Mahal na mahal kita,” sabi ni Renz, pabulong.

ADRIAN POV

Natigilan ako, pero ngumiti. “Salamat, Renz… mahal din kita.”

THIRD PERSON POV

Sa gabing yun, pareho silang nakatulog na may ngiti sa labi. Hindi pa rin nawala ang takot. Pero ngayon, alam nilang dalawa:

“Hindi na ako mag-isa.”

At yun ang pinakamahalaga — na sa likod ng bawat ngiti, may isang taong handang manatili.

RENZ POV

Tangina, ilang araw na kaming ganito ni Adrian — dahan-dahan, walang label, pero masaya. Simpleng usap, simpleng ngiti, simpleng hawak sa braso o kamay sa ilalim ng mesa… pero para sakin, parang kumpleto na.

Pero hindi ko rin maikakaila: habang mas lumalapit kami, mas lumalakas yung takot ko. Takot na baka isang araw magising siya at magsabing, “Tama na, Renz. Hindi ko kaya.” Takot na baka di ko mapatunayan na seryoso ako. Pero higit sa lahat… takot na baka masaktan siya dahil sakin.

THIRD PERSON POV

Sa campus, magkasabay sila sa corridor. Nakangiti si Adrian, bitbit ang tumbler, habang nagkukwento tungkol sa isang bagong BL series na pinapanood niya. Tumatawa si Renz, pero napapansin ni Adrian na may lungkot sa mata nito.

ADRIAN POV

“Renz…” sabi ko, mahina ang boses, sabay hinto sa paglalakad. “Okay ka lang ba?”

“Ha? Oo naman,” sagot niya, pilit ang ngiti.

“Hindi,” sagot ko, diretso ang tingin ko sa kanya. “Hindi mo ko maloloko. Anong iniisip mo?”

RENZ POV

Tangina, kita talaga niya kahit pilit kong itago. “Wala. Kinakabahan lang ako minsan,” sabi ko, medyo mahina. “Takot lang… baka isang araw, mawala ka.”

THIRD PERSON POV

Nagulat si Adrian. “Tanga,” sabi niya, sabay tawa pero halata yung pag-iyak sa gilid ng mata. “Hindi naman ganun kadali ’yun. Hindi kita iiwan, Renz… basta wag mo kong lolokohin.”

RENZ POV

Hindi ko na napigilan. Hinawakan ko yung kamay niya, hindi na kami nagtatago. “Kahit anong mangyari, Adrian… hindi kita lolokohin. Hindi ito laro sakin. Kahit sabihan pa nila ako ng kung ano-ano.”

THIRD PERSON POV

Nang marinig yun, napangiti si Adrian. Pero sa gilid ng corridor, may ilang estudyanteng nanonood, nagtatawanan. “Uy, bro, si Renz! Bading na daw!” sigaw ng isa.

Napalunok si Adrian, halatang kinabahan.

RENZ POV

Kumulo dugo ko. “Anong problema nyo?!” sigaw ko, malakas, nakatingin diretso sa kanila.

Nagulat yung mga estudyante, natahimik, pero kitang-kita pa rin yung mga mapang-asar nilang ngiti.

THIRD PERSON POV

Hinila ni Adrian si Renz palayo, nanginginig ang kamay. “Renz, wag na lang… okay lang ako,” sabi niya, mahina.

“Hindi okay yun!” sagot ni Renz, malakas pero may panginginig sa boses. “Wala silang karapatang pagtawanan ka, Adrian.”

ADRIAN POV

Napaluha ako. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa sakit at saya. Sakit kasi alam ko na mahirap to para kay Renz. Saya kasi… hindi ko akalain na may lalaki na tatayo sa tabi ko, at sasabihin sa lahat na mahalaga ako.

THIRD PERSON POV

Pauwi sila, tahimik lang. Pero sa may tapat ng boarding house ni Adrian, huminto si Renz.

“Adrian… gusto ko lang ulitin: wala akong pake kung pagtawanan nila ako. Ang importante, nandito ka,” sabi niya, diretso ang tingin.

ADRIAN POV

“Salamat, Renz,” sagot ko, sabay luha na hindi ko na napigilan. “Sorry kung minsan natatakot pa rin ako.”

“Okay lang matakot,” sagot niya, sabay punas ng luha ko gamit ang daliri niya. “Basta wag mo ko layuan.”

RENZ POV

Dahan-dahan, hinawakan ko ang pisngi niya, marahang marahan, parang takot akong masaktan siya. “Tandaan mo ’to, Adrian… laban tayo kahit natatakot.”

THIRD PERSON POV

Nagkatinginan sila, matagal, tahimik. Wala pang halik. Wala pang “kami.” Pero sa pagitan nila, may kasunduan na nabuo:

Na kahit masaktan, kahit mahirapan, kahit pagtawanan… Lalaban sila, magkasama.

RENZ POV

Pauwi na ko, mag-isa. Pero ang bigat ng dibdib ko… kasabay ng kakaibang saya. Tangina. Siguro totoo nga: Mas nakakatakot kapag mahal mo na talaga. Pero mas masarap din ipaglaban.

CHAPTER 8

RENZ POV

Ilang araw na kaming ganito ni Adrian — parang magkaibigan, pero mas malalim; parang magkasintahan, pero walang label. Wala pa ring halik, wala pang “kami.” Pero bawat ngiti niya, bawat hawak ng kamay, ramdam ko… special kami sa isa’t isa.

Pero habang tumatagal, parang mas lalong sumisikip dibdib ko. Kasi habang mas lumalapit ako sa kanya, mas lumalakas yung nararamdaman ko. At alam ko na. Hindi na lang ito “gusto.” Hindi na lang ito crush.

Mahal ko na siya. At tangina… ang hirap aminin.

THIRD PERSON POV

Gabi, pauwi na si Renz at Adrian mula sa pag-aaral sa library. Tahimik sila sa jeep, magkatabi, magkadikit ang balikat. Nang biglang bumaba ang isang pasahero, nagkaroon ng espasyo, pero hindi gumalaw si Renz — hindi niya inalis ang pagkakadikit nila.

Napansin ni Adrian, pero hindi niya tinanggal ang braso niya. Sa halip, ngumiti siya, mahina, parang nahihiya pero masaya.

RENZ POV

Gusto ko siyang yakapin. Gusto ko sabihin, “Adrian, mahal na mahal kita.” Pero natatakot ako. Baka hindi pa siya handa. Baka lumayo siya pag narinig yun.

Pero ang hirap itago. Pakiramdam ko sasabog ako.

THIRD PERSON POV

Pagbaba nila ng jeep, naglakad sila papunta sa boarding house ni Adrian. Tahimik lang, hanggang sa huminto si Adrian.

“Renz…” sabi niya, mahina. “May sasabihin sana ako.”

RENZ POV

Kinabahan ako. “Anong yun?” tanong ko, sabay hinga ng malalim.

ADRIAN POV

“Salamat…” sabi ko, halos pabulong. “Salamat kasi kahit nahihirapan tayo, hindi mo ko binibitawan.”

Tumingin ako sa kanya, diretso sa mata niya. “Hindi mo alam kung gaano kahalaga yun para sakin.”

RENZ POV

Tangina, parang may humigop ng hangin sa baga ko. Gusto ko na talagang sabihin. Hindi ko na kaya.

THIRD PERSON POV

Lumapit si Renz ng konti. Hindi niya na inalis ang tingin kay Adrian.

“Adrian…” sabi niya, boses niya halos pabulong pero ramdam ang bigat.

RENZ POV

“Mahal kita,” sabi ko, mahina pero diretso. “Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Pero ngayon… sigurado na ako. Mahal kita, Adrian.”

THIRD PERSON POV

Natigilan si Adrian. Kita sa mukha niya ang gulat, pero kasabay nun… namuo ang luha sa gilid ng mata niya.

“Renz…” sabi niya, nanginginig ang boses. “Bakit mo ginagawa ‘to?”

RENZ POV

“Kasi totoo,” sabi ko. “Ayokong itago. Ayokong magsinungaling sayo. Kahit wala tayong label, kahit anong sabihin ng iba… mahal kita.”

THIRD PERSON POV

Unti-unting tumulo ang luha ni Adrian. Pero hindi ito luha ng takot o lungkot. Luha ito ng saya, ng gulat, ng pag-asa.

ADRIAN POV

“Renz…” sabi ko, mahina. “Hindi ko pa kaya sagutin ka. Hindi ko pa kaya maglabel. Pero gusto kong malaman mo…”

Tumingin ako sa kanya, pilit pinipigilan ang luha ko. “Gusto rin kita. Sobra. Natatakot lang ako.”

RENZ POV

Lumapit ako, dahan-dahan, hanggang magkalapit na talaga kami. “Tama na yun. Hindi mo kailangang sagutin ako ngayon. Ang mahalaga, alam mong totoo ‘to.”

THIRD PERSON POV

Hinawakan ni Renz ang pisngi ni Adrian. Hindi pa sila naghalikan. Pero sa pagitan nila, parang may sumabog na init.

“Salamat, Renz,” sabi ni Adrian, mahina. “Salamat kasi hindi ka nagmamadali.”

RENZ POV

“Dahan-dahan lang tayo, diba?” sabi ko, sabay ngiti. “Pero gusto kong malaman mo… mahal kita. Hindi lang gusto. Hindi lang trip.”

THIRD PERSON POV

Tumango si Adrian, nakangiti, kahit namumula at may luha. “Goodnight, Renz…” sabi niya, mahina.

“Goodnight, Adrian,” sagot ko, sabay pisil sa kamay niya bago siya pumasok sa gate ng boarding house.

RENZ POV

Pauwi akong naglakad, mag-isa. Pero ang gaan ng pakiramdam ko. Sa wakas, nasabi ko rin. Mahal ko siya. At kahit natatakot pa rin kami… mahalaga na pareho kaming lumalaban.

RENZ POV

Simula nung gabi na nasabi ko kay Adrian na mahal ko siya, pakiramdam ko parang nabunutan ako ng tinik — pero sa totoo lang, mas lalo rin akong kabado. Wala pa kaming label. Hindi pa niya nasasabi pabalik yung “mahal din kita.” Pero okay lang. Sapat na yung sinabi niyang gusto niya rin ako. Sapat na yung alam ko na hindi lang ako nag-iisa sa nararamdaman ko.

At higit sa lahat, sapat na yung nararamdaman ko sa bawat ngiti at tingin niya — na kahit hindi niya sabihin, may halaga ako sa kanya.

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, sa corridor ng campus, nakaupo si Adrian sa bench, nagbabasa ng notes. Dumating si Renz, bitbit ang dalawang iced coffee — isa para sa kanya, isa para kay Adrian.

“Para sayo,” sabi ni Renz, sabay abot ng cup.

Napangiti si Adrian, medyo namula. “Uy, salamat. Pero di mo naman kailangan gastusan ako.”

“Gusto ko eh,” sagot ni Renz, sabay kindat.

Namula si Adrian nang todo. “Gago ka.”

RENZ POV

Tangina, ang sarap ng pakiramdam na makitang namumula siya dahil sakin. Dati, sanay ako sa babaeng napapangiti ko. Pero ngayon, mas mahalaga sakin yung simpleng pag-cringe niya sa asar ko, yung ngiti niya kahit nahihiya siya.

THIRD PERSON POV

Biglang dumaan sina Mark at Bianca, kasama pa ang iba pang tropa ni Renz. Medyo natahimik si Adrian. Kita sa mata niya yung kaba at takot.

Si Renz, tahimik lang muna. Pero nang tumingin siya kay Adrian, nagsalita siya, malakas at malinaw:

“Adrian, tara na. Doon tayo sa kabila umupo.”

RENZ POV

Wala akong pakialam kahit nakatingin sila. Alam ko, naririnig ko yung bulungan nila: “Tangina, seryoso nga ata si Renz,” “Baka trip lang yan,” “Sayang, ang gwapo pa naman…”

Pero sa totoo lang? Wala na akong pake. Mas importante sakin na hindi kabahan si Adrian.

THIRD PERSON POV

Habang naglalakad sila, medyo nakayuko si Adrian.

“Pasensya na, Renz,” sabi niya, mahina. “Dahil sakin, napapahiya ka siguro.”

RENZ POV

Hininto ko siya, sabay tingin diretso sa mata niya. “Tanga ka ba? Anong napapahiya?”

Nagulat siya. “Ha?”

“Hindi mo ba gets? Ikaw ang pinagmamalaki ko,” sabi ko, sabay ngiti.

Namula siya. “Gago ka…”

THIRD PERSON POV

Sa loob ng classroom, magkatabi pa rin sila. Habang nagtuturo yung prof, biglang sumandal si Adrian saglit sa balikat ni Renz, parang napagod.

Natigilan si Renz. Tangina, simpleng pagdikit lang ng ulo niya sa balikat ko… pero ang lakas ng tibok ng puso ko.

RENZ POV

Dahan-dahan ko siyang tinapik sa balikat. “Okay ka lang?”

“Oo, napuyat lang kagabi. Nagreview ako,” sabi niya, sabay yuko ulit.

“Next time, tawagan mo ko kung gusto mo ng kasama,” sabi ko. “Kahit magreview tayo sabay.”

THIRD PERSON POV

Natigilan si Adrian, sabay tingin sa kanya. “Talaga?”

“Oo naman,” sagot ni Renz, nakangiti. “Gusto nga kitang makasama araw-araw, diba?”

Namula na naman si Adrian.

RENZ POV

Tangina, ang cute talaga niya pag nahihiya. Pero alam ko, hindi lang puro kilig ‘to. Kailangan ko rin ipakita sa kanya na seryoso ako, hindi lang sa salita, kundi sa gawa.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng klase, sabay silang naglakad palabas ng campus. Pagdating sa may gate, may nadaanan silang grupo ng kaklase ni Adrian na medyo bastos magbiro.

“Uy, Adrian! May bago ka na palang jowa!” sabi ng isa, malakas ang tawa.

Natigilan si Adrian. Kita sa mukha niya yung kaba at lungkot.

RENZ POV

Lumapit ako, nakakunot noo. “Anong problema nyo?”

“Wala bro, joke lang,” sabi nung isa, pero halata ang pang-aasar.

“Hindi nakakatuwa,” sabi ko, matigas ang boses. “Wag nyo siyang ganyanin.”

THIRD PERSON POV

Tahimik ang grupo. Tumingin sila kay Adrian, na nakayuko na lang. Tumingin din si Adrian kay Renz, ramdam ang halo-halong takot at pasasalamat.

ADRIAN POV

“Renz… sorry, ha,” sabi ko mahina. “Ayoko sana na napapasama ka sa ganito.”

“Adrian, wag ka mag-sorry,” sagot niya, malumanay pero matatag. “Hindi mo kasalanan na may mga gago lang talaga sa mundo.”

THIRD PERSON POV

Pagdating sa boarding house, huminto sila sa harap ng gate. Tahimik lang muna, pero pareho nilang ramdam yung bigat ng nangyari.

RENZ POV

“Adrian… ayoko na nakikita kang nasasaktan,” sabi ko. “Kung pwede lang, ako na lang yung pagtawanan nila.”

Tumingin siya sa’kin, may luha sa gilid ng mata niya.

“Renz…” sabi niya, mahina. “Salamat kasi andyan ka.”

THIRD PERSON POV

“Basta wag mo kong iwan, ha?” sabi ni Renz, sabay hawak sa kamay niya.

“Hindi ko balak. Takot lang talaga ako minsan,” sagot ni Adrian.

“Okay lang matakot,” sagot ni Renz. “Basta magkasama tayong natatakot.”

RENZ POV

Dahan-dahan, nilapit ko yung mukha ko sa kanya. Hindi ko pa rin siya hinalikan. Pero ramdam namin pareho yung init, yung tibok ng puso naming halos magkarugtong na.

THIRD PERSON POV

“Goodnight, Adrian,” bulong ni Renz, halos dikit na ang labi niya sa tenga ni Adrian.

“Goodnight, Renz,” sagot ni Adrian, sabay ngiti na may luha.

RENZ POV

Pauwi akong naglakad, mag-isa. Pero ang bigat at saya magkasabay sa dibdib ko. Mas natatakot ako ngayon… pero mas determinado ako.

Tangina, mahal ko siya. At kahit mabagal kami, kahit masakit at mahirap… Dahan-dahan pero totoo.

CHAPTER 9

RENZ POV

Tangina, gabi-gabi na lang akong ganito: nakahiga sa kama, nakatitig sa kisame, iniisip si Adrian. Dati, pag-uwi ko galing gimikan, iniisip ko kung sino na namang babae ang ka-text ko o kung kanino ko gustong matulog bukas. Pero ngayon? Iniisip ko lang kung kumain na kaya siya, kung pagod ba siya sa klase, kung masaya ba siya kanina nung nagkape kami.

Minsan naiisip ko, gago na ata talaga ako sa pag-ibig. Pero sa totoo lang, okay lang sakin. Kasi totoo ‘to. Hindi ito trip, hindi lang libog, hindi laro. Mahal ko na talaga siya.

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, sa campus, nakaupo si Adrian sa bench, nakayuko habang nagbabasa ng notes. Dumating si Renz, may dalang mainit na kape at pandesal na balot pa sa paper bag.

“Tara, kumain ka na,” sabi ni Renz, sabay abot ng kape.

Nagulat si Adrian, sabay napangiti. “Renz… hindi mo naman kailangan…”

“Gusto ko,” sagot ni Renz, diretsong tingin. “Ayoko makita kang gutom sa umaga.”

Namula si Adrian, pero tumango at tinanggap yun. “Salamat, ha.”

RENZ POV

Tangina, ang saya ko pag nakikita ko siyang napapangiti kahit simpleng bagay lang. Mas masaya pa ‘to kesa sa kahit anong halik o yakap na nakuha ko noon sa iba. Mas totoo.

THIRD PERSON POV

Habang nagkakape sila, dumaan ang tropa ni Renz — sina Mark at Bianca. Si Mark, nakatingin lang, seryosong mukha. Si Bianca, tahimik, pero may bakas ng pagdududa sa mata.

“Uy, Renz,” sabi ni Mark, medyo mababa ang tono. “Libreng kape? Dati kami rin nililibre mo niyan, ah.”

“Baka pwede naman makalibre,” sabi ni Bianca, medyo sarkastiko.

RENZ POV

Tumingin ako sa kanila, diretso. “Para kay Adrian lang ‘to,” sabi ko, sabay kindat kay Adrian para pakalmahin siya.

THIRD PERSON POV

Napatingin si Adrian, halatang nahiya. Pero kita rin sa mata niya yung saya kasi alam niyang pinapahalagahan siya ni Renz.

MARK POV

“Renz, seryoso ka talaga dito?” tanong ko, mahina, pero ramdam ang bigat.

“Oo, bro,” sagot niya, diretso. “Wala nang laro ngayon.”

THIRD PERSON POV

Nagkatinginan si Mark at Bianca, parang gusto pa nilang magsalita, pero tumahimik na lang. Minsan, kahit hindi nila maintindihan, ramdam nila sa mukha ni Renz na hindi na ito biro.

RENZ POV Pagkatapos ng klase, nagtext si Adrian.

📱 Adrian: “Renz, pwede ba kitang makausap? Important lang.”

Kinabahan ako. Tangina. Baka gusto niya na akong layuan. Baka na-pressure siya sa nangyari kanina.

THIRD PERSON POV

Nagkita sila sa likod ng building, sa paborito nilang sulok na walang masyadong tao. Tahimik si Adrian, parang nag-iipon ng lakas ng loob.

ADRIAN POV

“Renz…” sabi ko, mahina ang boses. “Pwede ba akong maging totoo?”

“Anong yun?” sagot niya, halatang kabado pero pilit ngumiti.

RENZ POV

kinakabahan talaga ako. “Anong yun, Adrian?” tanong ko, halos pabulong.

ADRIAN POV

“Natatakot pa rin ako, Renz,” sabi ko, diretso. “Natatakot ako kasi ang bilis ng lahat para sakin. Ang daming nanonood, ang daming nagbubulong. Natatakot ako na baka magbago ka rin, tulad ng ibang tao.”

Napaluha ako, pilit kong pinunasan. “Pero kahit natatakot ako… gusto pa rin kitang kasama. Gusto pa rin kitang mahalin… kahit dahan-dahan.”

RENZ POV

Parang may sumabog sa dibdib ko nung narinig ko yung “gusto kitang mahalin.” Hindi ko na napigilan, niyakap ko siya.

“Adrian… hindi kita iiwan,” sabi ko, pabulong sa tenga niya. “Kahit mahirap, kahit masakit. Kahit pagtawanan tayo. Hindi ito laro sakin. Mahal kita, sobra.”

THIRD PERSON POV

Umiiyak si Adrian, pero nakayakap na rin kay Renz. “Salamat, Renz. Kasi hindi ka sumuko sakin kahit ang dami kong takot,” bulong niya.

RENZ POV

“Normal lang matakot, Adrian. Pero tandaan mo, hindi kita iiwan,” sabi ko, mahigpit ang yakap ko sa kanya. “Kahit saang parte pa ng mundo, kung nasaan ka, doon ako.”

THIRD PERSON POV

Pagkalas nila, nagtitigan silang dalawa, malapit na malapit. Ramdam nila pareho yung init, yung tibok ng puso nilang sabay na bumibilis.

Pero wala pa ring halik. Hindi pa oras. Pero sa pagitan nila, mas matatag na yung nararamdaman.

ADRIAN POV

“Salamat, Renz,” sabi ko, humihikbi pa. “Pasensya na kung dahan-dahan pa rin ako.”

“Walang problema,” sagot niya, nakangiti. “Basta kasama mo ko sa bawat hakbang.”

THIRD PERSON POV

Pag-uwi, naglakad sila nang magkasabay. Tahimik lang, pero mas kumportable na — mas ramdam ang tibay ng loob nila.

At sa isip ni Renz, isang bagay ang malinaw:

Hindi na ito basta gusto. Hindi na ito trip. Mahal ko na talaga siya.

RENZ POV

Tangina, kahit mahirap, kahit masakit… Sa kabila ng lahat, lalaban pa rin ako. Dahil mahal ko siya. At unti-unti… ramdam ko, mahal din niya ako.

FINAL CHAPTER

RENZ POV

Tangina, pagkatapos ng gabing yun na niyakap ko siya at sinabi niyang “gusto pa rin kitang mahalin,” parang bumigat pero gumaan din ang puso ko. Bumigat kasi alam kong marami pa siyang takot - at alam kong hindi mawawala yun agad. Pero gumaan, kasi narinig ko mismo sa kanya: gusto rin niya akong mahalin.

At ngayon, mas lalo kong naisip na hindi ko lang siya basta gusto. Mahal ko siya. Totoo, totoo talaga.

THIRD PERSON POV

Kinabukasan, habang naglalakad si Renz papasok ng campus, may nag-text:

📱 Adrian: “Renz, nasaan ka? Tara magbreakfast?”

Napangiti si Renz. Hindi siya sanay na si Adrian ang maunang magaya. Pero ramdam niya yung effort - yung unti-unting pagbubukas ng loob ni Adrian.

RENZ POV

Agad akong pumunta sa paborito naming bench. Nandoon na siya, nakaupo, nakasuot ng simpleng hoodie at bitbit ang tumbler niya. Pagkakita niya sakin, ngumiti siya. Tangina, ang saya ng ngiting yun - parang reserved lang para sakin.

ADRIAN POV

“Good morning,” sabi ko, medyo mahina pero totoo ang ngiti ko.

“Good morning din,” sagot niya, sabay abot ng tinapay. “O, kumain ka.”

Natawa ako. “Ikaw talaga, lagi mo akong binibigyan.”

“Gusto ko eh,” sagot niya, sabay kindat.

Namula ako. “Gago ka talaga…”

THIRD PERSON POV

Habang kumakain sila, napansin ni Adrian na may ilang estudyante pa rin na nakatingin at bumubulong. Kita niya yung pag-aalala sa mukha ni Renz.

ADRIAN POV

“Renz… okay lang ako,” sabi ko, mahina. “Sanay na ko sa mga ganyan.”

“Hindi kasi dapat,” sagot niya, seryoso. “Wala silang karapatan.”

“Basta wag ka lang lalayo sakin,” sabi ko, diretso ang tingin sa kanya.

Ngumiti siya, biglang lumiwanag yung mukha niya. “Hindi kita iiwan, Adrian. Kahit ano pa sabihin nila.”

RENZ POV

Tangina. Ang sarap sa pakiramdam na marinig kong ayaw niyang lumayo ako. Mas lalo kong gustong ipaglaban to - kami.

THIRD PERSON POV

Sa klase, nagkatabi sila ulit. Habang nagtuturo ang prof, biglang dumikit si Adrian kay Renz, parang di sadya. Nagulat si Renz, pero dahan-dahan niyang hinawakan ang braso ni Adrian, saglit lang.

Nang mapansin ni Adrian, namula siya. “Sorry…”

“Wag ka mag-sorry. Okay lang sakin. Mas gusto ko nga,” sagot ni Renz, sabay ngiti.

ADRIAN POV

Tangina, ang lakas ng tibok ng puso ko. Hindi ko akalain na darating yung araw na kakayanin ko nang umupo sa tabi niya sa harap ng lahat, na hindi ko na itatago. At hindi ko rin akalain na masaya pala - yung totoo, hindi yung lihim.

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng klase, naglakad sila papunta sa canteen. Sa gitna ng daan, may nakasalubong silang tropa ni Renz - sina Mark, Bianca, at dalawa pa nilang ka-barkada.

Tahimik ang grupo. Si Mark, tumingin kay Renz, seryoso. Si Bianca, parang gustong magsalita pero nag-alinlangan.

MARK POV

“Bro,” sabi ko, mababa ang boses. “Pwede ba kitang makausap?”

Tumango si Renz, pero bago siya umalis, tinapik niya ang balikat ni Adrian. “Sandali lang, ha?”

Tumango si Adrian, pero halata ang kaba sa mata niya.

THIRD PERSON POV

Medyo lumayo si Renz kay Mark.

“Bro, seryoso ka ba talaga diyan?” tanong ni Mark, diretsahan. “Hindi ka na nagbibiro?”

RENZ POV

“Oo, bro. Hindi ’to biro,” sagot ko, diretso ang tingin. “Mahal ko siya.”

Nagulat si Mark. “Tangina, seryoso nga.”

MARK POV

“Alam mo bang mahirap ’to, diba?” sabi ko, mabigat ang tono. “Ang daming tao na pag-uusapan ka, pagtatawanan ka…”

“Alam ko,” sagot niya. “Pero mas mahirap kung iiwan ko siya. Hindi ko kaya yun.”

THIRD PERSON POV

Tahimik si Mark, pero halata sa mata niya na parang may respeto na ring nabuo para kay Renz.

“Okay, bro. Bahala ka. Pero wag mo lang siyang sasaktan, tol,” sabi ni Mark, sabay tapik sa balikat ni Renz.

RENZ POV

“Hindi ko balak. Hindi ko kaya,” sagot ko.

THIRD PERSON POV

Pagbalik niya kay Adrian, nakayuko ito, halatang kinakabahan.

“Okay lang?” tanong ni Adrian, mahina ang boses.

“Okay lang,” sagot ko, sabay ngiti. “Natatakot pa rin ako, pero mas gusto kitang kasama kesa matakot mag-isa.”

ADRIAN POV

Tangina. Umiiyak ako pero nakangiti. “Renz… gusto rin kitang kasama. Kahit mahirap, kahit masakit minsan.”

THIRD PERSON POV

Biglang may tumawag kay Adrian mula sa kabilang table - isang kaklase niya dati sa high school, na kilala niyang judgmental.

“Uy, Adrian! Si Renz ba yan? Boyfriend mo na?” sabi ng kaklase, malakas, sabay tawa.

Natigilan si Adrian. Kita ang takot sa mata niya.

RENZ POV

Lumapit ako, malapit kay Adrian. “Anong problema mo?” tanong ko, matigas ang boses.

“Nagtatanong lang,” sagot ng kaklase, sarkastiko. “Mukha kasing kayo na.”

ADRIAN POV

Gusto ko nang matunaw sa hiya. Pero bago ko pa masabi ang kahit ano, narinig ko si Renz.

RENZ POV

“Eh kung kami nga, anong problema mo?” sabi ko, diretso. “May pakialam ka ba?”

THIRD PERSON POV

Natahimik yung kaklase. Nagulat. Hindi niya akalaing aaminin ni Renz, kahit walang label.

“Wala, bro, chill ka lang,” sabi ng kaklase, sabay talikod.

ADRIAN POV

Tumingin ako kay Renz, nanginginig ang boses ko. “Renz… bakit mo ginawa yun?”

“Gusto ko lang ipakita sayo na hindi kita ikinakahiya,” sabi niya, seryoso ang mukha. “Kahit wala pa tayong label, importante ka sakin.”

THIRD PERSON POV

Napaluha si Adrian. “Salamat, Renz… hindi mo alam kung gaano kalaki ang ibig sabihin nun para sakin.”

“Alam ko,” sabi ni Renz, sabay hawak sa kamay niya. “Kasi mahal kita, Adrian. Totoo ’to.”

RENZ POV

Hindi ko alam kung anong mangyayari bukas. Pero isang bagay ang alam ko: Unti-unti, pero tapat. Hindi ko siya bibitawan. Kahit mahirap, kahit masakit, kahit pagtawanan kami.

---

Ilang buwan na kaming ganito ni Adrian - dahan-dahan, walang label sa bibig, pero may label sa puso. Bawat ngiti niya, bawat sulyap niya, bawat “ingat ka” at “kumain ka na ba?” - ramdam ko kung gaano niya ako pinapahalagahan. At ako? Hindi na lang basta mahal. Hindi na lang basta gusto. Siya na talaga.

Pero habang tumatagal, mas lalo kong naiisip… Bakit kailangan pa nating magtago? Bakit kailangan natin ikahiya ang isang bagay na pareho naman naming pinaglalaban?

THIRD PERSON POV

Isang hapon, habang nakaupo sila sa paboritong bench nila, tahimik lang silang nagmamasid sa mga estudyanteng nagdadaan. May mga bulungan, may mga nakatingin, pero wala na yung dating kaba sa mga mata ni Renz.

RENZ POV

“Adrian…” sabi ko, mababa ang boses. “Pagod ka na ba?”

Tumingin siya, naguguluhan. “Pagod saan?”

“Sa ganito,” sagot ko, diretso ang tingin. “Sa tago, sa takot, sa bulungan nila.”

ADRIAN POV

Napatingin ako sa kanya, ramdam ko yung panginginig ng kamay ko. “Oo… pagod na rin ako,” sabi ko, mahina. “Pero mas natatakot akong mawala ka.”

RENZ POV

Lumapit ako, hinawakan ko ang kamay niya. “Hindi mo ko mawawala. Kaya nga gusto ko nang itigil ’tong lihim,” sabi ko. “Kung mahal mo rin ako… ipakita na natin.”

THIRD PERSON POV

Natigilan si Adrian. Kita sa mukha niya yung gulat, takot, at saya - sabay-sabay.

“Renz… sigurado ka?”

“Oo,” sabi ni Renz, matatag. “Wala na akong pake sa sasabihin ng iba. Ang mahalaga, ikaw.”

ADRIAN POV

Ang bilis ng tibok ng puso ko. Gusto kong sumigaw ng “oo,” pero nanginginig pa rin ako.

Pero nung nakita ko yung tingin niya - yung tingin na puno ng tapang at pagmamahal - parang nawala lahat ng takot ko.

THIRD PERSON POV

Dahan-dahan, tumayo si Adrian. Tumingin kay Renz. “Renz…” sabi niya, mahina. “Oo. Hindi ko na rin kaya itago.”

RENZ POV

Tangina, parang sumabog ang dibdib ko sa saya. Hinawakan ko ang kamay niya, mahigpit.

THIRD PERSON POV

Nang dumaan yung tropa nila Mark, Bianca, at ilang kaklase, hindi na bumitaw si Renz. Sa halip, hinarap niya sila, bitbit ang kamay ni Adrian.

RENZ POV

“Oo,” sabi ko, malakas at malinaw. “Si Adrian ang mahal ko.”

Tahimik ang paligid. Halos marinig nila yung tibok ng puso nila pareho.

MARK POV

Napangiti ako, kahit nagulat. “Tangina, bro. Seryoso ka na talaga.”

“Mas seryoso pa sa lahat ng naging babae ko dati,” sagot ni Renz, sabay ngiti.

BIANCA POV

“Happy ako para sayo, Renz… para sa inyo,” sabi ko, mahina pero totoo ang ngiti.

THIRD PERSON POV

Sa unang pagkakataon, hindi na nagtago si Adrian. Hindi na niya binawi ang kamay niya. At sa gitna ng dami ng estudyanteng nakatingin, ngumiti siya, bakas sa mata niya ang kaba - pero higit doon, ang saya.

ADRIAN POV

“Renz…” sabi ko, mahina pero malinaw. “Mahal din kita.”

Tangina. Ngayon ko lang yun nasabi, diretsahan. At sa harap pa ng iba. Pero ramdam ko - tama ’to. Hindi ko na kailangan itago.

THIRD PERSON POV

Nang marinig ni Renz yun, hindi na siya nakapagpigil. Dahan-dahan niyang nilapit ang mukha niya kay Adrian, at sa unang pagkakataon… Hinalikan niya si Adrian.

Hindi mabilis. Hindi bastos. Hindi libog. Kundi mahaba, marahan, at puno ng takot at tapang - tapang na sabihing: “Tayo na talaga.”

RENZ POV

Sa wakas. Ito na yung halik na hindi para lang sa libog. Halik na sinasabing “hindi kita iiwan.” Halik na sinasabing “hindi na tayo lihim.”

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng halik, nagkatinginan sila, parehong namumula, parehong hingal, parehong may luha.

“Wala na tayong dapat itago,” sabi ni Renz, hawak pa rin ang kamay ni Adrian.

“Oo,” sabi ni Adrian, tumango, nakangiti habang tumutulo ang luha niya. “Tayo na talaga.”

RENZ POV

Dati, akala ko pag sinabing mahal, puro sarap lang, puro kilig lang. Pero mali pala. Ang totoong pagmamahal - takot at tapang sabay. At ang pinakaimportante, totoo.

THIRD PERSON POV

Magkahawak-kamay silang naglakad palayo, dahan-dahan pero matibay. Wala nang pakialam sa nakatingin, sa nakangisi, sa nagbubulong. Dahil pareho nilang alam: tapos na yung yugto ng pagtatago. Ito na yung yugto ng paglaban.

ADRIAN POV

“Renz… salamat,” sabi ko, mahina.

“Bakit?”

“Dahil pinili mo kong mahalin… kahit ako mismo, natakot mahalin ang sarili ko.”

RENZ POV

“Adrian,” sabi ko, nakangiti. “Mahal kita, hindi dahil madali ka mahalin… mahal kita dahil ikaw ka.”

THIRD PERSON POV

At sa araw na yun, sa unang pagkakataon, pareho nilang binulong sa sarili: “Hindi na tayo lihim.”

EPILOGUE

THIRD PERSON POV

Ilang taon na ang lumipas mula nung araw na pinili nina Renz at Adrian na hindi na magtago. Mula sa simpleng paghawak-kamay sa campus hanggang sa unang halik na puno ng tapang at pag-amin, unti-unti nilang binuo ang mundong para sa kanila lang pero hindi na lihim.

Hindi naging madali ang lahat. Nandiyan ang mga mata ng iba: nakatingin, nakataas ang kilay, nagbubulong-bulungan. Nandiyan ang takot ni Adrian, ang bigat ng mga alaala ng panghuhusga noong high school, at ang tanong kung kaya ba talaga siyang ipaglaban ng lalaking dati’y kilala lang bilang playboy.

Pero sa bawat pagdududa, nandoon si Renz, hindi na yung Renz na kilala bilang “fuckboy,” kundi isang lalaking marunong matakot at mas marunong magmahal. At sa bawat pag-atras ni Adrian, nandoon rin ang mga kamay ni Renz, nakahawak, mahinahon pero matatag, laging handang sabihing: “Andito lang ako.”

ADRIAN POV

Naalala ko pa, graduation day namin. Ang init ng araw, ang bigat ng toga, at ang lakas ng kabog ng dibdib ko habang naglalakad papunta sa stage. Sa dulo ng hanay ng mga upuan, nandoon si Renz — nakatayo, nakangiti, nakasuot ng barong. Hindi siya tumitingin kung saan-saan. Tinitingnan lang niya ako.

At sa titig na yun, parang sinasabi niya: “Kaya mo ‘to, mahal. Hindi mo na kailangan magtago.”

THIRD PERSON POV

Matapos ang graduation, marami pa rin ang nagtanong, “Ano na sila? Totoo ba sila?” Pero mas marami ang tahimik na natuwa. Dahil sa pagdaan ng panahon, nakita ng mga tao ang pagbabago ni Renz: mula sa lalaking palipat-lipat ng kama hanggang sa lalaking marunong manatili sa tabi ng isang tao lang.

At nakita rin nila si Adrian na dati’y mahiyain, laging nakayuko, natutong ngumiti, tumingin sa mata, at sabihin ang “mahal din kita” ng walang takot.

RENZ POV

Pagkatapos ng college, pareho kaming pumasok sa trabaho. Ako, nagtayo ng maliit na digital marketing agency kasama si Mark at dalawa pa naming kaibigan. Si Adrian, pumasok bilang junior graphic designer sa isang kilalang kumpanya.

Magkaibang opisina, magkaibang oras, pero sa dulo ng araw, iisa pa rin ang uuwian: yung maliit na apartment na kinuha namin malapit sa work para mas madali ang biyahe pauwi.

Hindi malaking condo. Hindi mamahaling bahay. Pero tuwing gabi, pag-uwi ko at makikita ko si Adrian na nakaupo sa sala, may hawak na mug ng tsaa, at nakangiting bumabati ng “Uy, mahal…” tangina, pakiramdam ko nasa bahay ako.

ADRIAN POV

May mga gabing pagod kami pareho. May mga gabing natatakot pa rin ako. Yung takot na baka isang araw, magising si Renz at maisip niyang hindi pala niya kaya ang relasyong ganito. O yung takot na baka dumating ang isa sa mga dating babae niya, at maalala niya kung gaano kadali magmahal ng “tama” sa mata ng iba.

Pero sa tuwing mahuhuli niya akong nakatulala, lalapit lang siya, hahawakan ang pisngi ko, at sabihing: “Adrian, mahal kita. Hindi mo kailangan matakot.”

At paulit-ulit ko ring sinasabi sa kanya: “Mahal din kita, Renz. Kahit natatakot pa rin ako, mas mahal kita.”

THIRD PERSON POV

Lumipas ang mga buwan, naging taon. May mga away, maliliit at malalaki. May mga selosan. May mga gabing di nag-uusap.

Pero sa bawat pag-aaway, natutunan nilang mag-usap. Natutunan nilang humingi ng tawad, at higit sa lahat, natutunan nilang manatili.

At sa bawat pag-aayos, mas lalo nilang napatunayan na ang “tayo” nila ay hindi dahil madali, kundi dahil pareho silang pinipili ito, araw-araw.

RENZ POV

One time, anniversary namin, nakaupo kami sa balcony ng apartment. Simple lang — pizza, softdrinks, at city lights sa harap namin.

Tumingin ako sa kanya. “Alam mo, Adrian, akala ko noon kaya ko lang magmahal sa paraang alam ko — mabilis, mainit, at pansamantala,” sabi ko, medyo nahihiya. “Tangina, mali pala ako. Dahil ikaw, tinuruan mo akong magmahal ng mabagal, mahirap, pero totoo.”

ADRIAN POV

Napangiti ako, kahit namumula. “Salamat, Renz,” sabi ko. “Dahil tinanggap mo ‘ko, kahit ako mismo, ang hirap tanggapin ang sarili ko dati.”

THIRD PERSON POV

Nagkatinginan sila, mata sa mata. At para bang lumipad pabalik ang oras doon sa araw na una silang naghawakan ng kamay sa gitna ng takot.

Pero ngayon, wala na yung takot na bumibitaw. Nandoon pa rin yung kaba, pero kasama na ito sa kwento nila.

RENZ POV

Minsan, iniisip ko kung bakit siya. Bakit hindi yung mga babaeng mas “madali,” mas “tanggap” ng lahat.

Pero tuwing naiisip ko yun, isang tingin lang ni Adrian yung tingin na parang siya lang ang nakikita ko sa mundo at alam ko na agad ang sagot: “Dahil siya lang yung gusto kong piliin, araw-araw, kahit mahirap.”

ADRIAN POV

Minsan, iniisip ko rin kung bakit ako ang pinili niya. Bakit hindi siya bumalik sa dati niyang buhay na puno ng babae, alak, at gabi.

Pero tuwing hahawakan niya ang kamay ko at sasabihing “mahal kita,” naiintindihan ko: “Dahil ako rin, kahit takot na takot ako, siya pa rin ang pinipili ko, araw-araw.”

THIRD PERSON POV

Isang gabi, habang nakahiga sila sa kama, magkahawak ang kamay, nagsalita si Renz:

“Alam mo, Adrian… kung babalik tayo sa simula, pipiliin pa rin kita. Kahit pa ulit-ulitin ang hirap, ang takot, ang sakit — pipiliin pa rin kita.”

Tumulo ang luha ni Adrian, pero nakangiti siya. “Ako rin, Renz. Kahit takot pa rin ako minsan, mas mahal kita kaysa sa takot ko.”

RENZ POV

At doon ko talaga naintindihan: Ang pag-ibig, hindi nawawala ang takot. Pero mas malakas yung tapang na dala ng pagmamahal.

THIRD PERSON POV

Sa paglipas ng panahon, marami pa ring tanong ang ibang tao. “Bakit lalaki sa lalaki?” “Hindi ba mahirap?” “Sigurado ba kayo?”

Pero sa pagitan nina Renz at Adrian, iisa lang ang sagot: “Oo. Dahil mahal namin ang isa’t isa.”

ADRIAN POV

At ngayon, kung tatanungin ako: “Masaya ka ba?”

Wala na akong pagdududa. “Oo. Kasi hindi na kami lihim. At higit sa lahat, mahal kami pareho — totoo at buo.”

THIRD PERSON POV

Sa dulo ng kwento, sila pa rin. Hindi dahil perpekto, kundi dahil araw-araw nilang pinipili ang isa’t isa. At sa bawat umaga, bawat gabi, bawat “mahal kita” at bawat “wag kang matakot” — patuloy nilang sinusulat ang kwento ng isang pag-ibig na hindi na matitinag.

Dahan-dahan. Mahirap. Pero totoo. At yun ang pinakamahalaga.

✨

WAKAS NG LAHAT — PERO SIMULA NG BUONG BUHAY NILA

✨