Mr. Genius X Mr. Blood Sucker 4: Ruins of God ARC
Ai Tenshi · 44 chapters · 112,673 words
NOTE:
Important Notice:
Please Read:
Nagsimula ang Mr. Genius X Mr. Blood Sucker noong 2013 at niremake ito noong 2015 bilang mas mahabang version ng book. Ito ay tungkol kay Enchong na nakatuklas ng kakaibang bagay sa kanyang katawan at sa paghahanap niya ng kasagutan ay napadpad sila ng kaibigang si Oven sa mahiwagang mundo ng Kailun kung saan nakilala nila ang Prinsipe ng Blood Sucker Kingdom na si Rael. Dito nagsimula ang kanilang aventure. Ang book 1 naka signed bilang VIP story sa Dre ame. Nandoon lamang ito kung gusto niyong basahin para makahabol kayo sa adventure.
Agad na nasundan ng isang book ang MGXMBS at ito ay ang “RISE OF THE GODS” kung saan nagsama sama ang mga Hero sa ibang kwento katulad nila Devon, Ibarra, Lucario, Malik at Seth upang pigilan ang kasamaan ni Xandre Del Viuri na noon ay taglay ang kapangyarihan ng ancient dark power na si Elsen. Dito rin sinubukang hanapin nila Enchong at Rael ang himlayan ng kanilang mga ninuno para taglayin din ang kapangyarihan ng mga ito. Ang Rise of the Gods ay naka signed din sa Dre ame, ito ay mababasa pa rin ng libre.
Ang 3rd book ay ang “THE LAST WAR” kung nagkaroon ng digmaan sa pagitan nina Xandre at ng mga bayani. Ito ay continuation ng Rise of the Gods. Ito ay mayroong 57 chapters na mababasa sa dre ame. Inupdate ko na ito last month kaya I’m sure yung iba sa inyo ay nabasa na rin ang kinalabasan ng huling digmaan. Ito ay magtatapos hanggang sa digmaan na kalaban si Xandre Del Viuri.
At NGAYON ang IKAAPAT na book ay nandito na sa wattpad (YEY). Ito ang Book 4: RUINS OF THE GODS. Actually nasa dre ame ito at nagsimula s Part 58 bilang “NEW ARC”. Pagkatapos ng war na kalaban si Xandre Del Viuri ay nagsimula na bagong Arc kung saan ibubunyag ang sikreto ng nakaraan.
Kung nasubaybayan niyo ang The Last War na inupdate ko sa drea me, malamang ay nakita niyo na rin itong NEW ARC na bagong season (ito yung nasa larawan sa itaas) . Pero ginawa ko na lamang itong bagong libro dito para hindi magulo ang flow ng story. Magsimula tayo ulit ng panibagong book.
Note
: Yung Part 58 doon sa book ng MGXMBS Book 3: The Last War na naka-published sa dre ame ay magiging
Part 1
ulit pero same pa rin ang takbo sa story. Magsisimula ang MGXMBS Book 4: Ruins of Gods dito sa Wattpad sa September 5, 2022.
Salamat mga Little Angels.
Rules:
Toxic comments will be deleted
Toxic readers will be muted. Subukan niyo magpaka toxic at ilalagay ko ito sa pay to read.
Be kind, kung may tanong yung ibang readers sagutin po natin ng maayos.
Sana buhayin natin ulit itong wattpad account ko.
Part 1: New Arc
Ai Tenshi
MGXMBS BOOK 4: RUINS OF
GOD ARC
ENCHONG POV
“Malapit na tayong magkita, malapit mo na ring makilala,” ang wika ng isang malaking imahe ng tao sa aking harapan. Para lamang itong malaking anino ngunit ang mata ay nagliliwanag na nagbibigay ng ibayong takot sa aking dibdib.
“Sino ka ba? Bakit parati mo akong dinadalaw sa aking panaginip?” tanong ko sa kanya dahilan para matawa siya. “Makilala mo rin ako sa tamang panahon Enchong. At kapag dumating iyon, ang tunay na digmaan ay magsisimula pa lang,” ang sagot niya sa akin.
Lalo lamang akong naguluhan, “Walang nakakatawa sa aking sinabi! Tigilan mo na ako! Patay na si Xandre at ang huling digmaan na dulot niya ay tapos na!” ang sagot ko sa kanyang mga sinabi.
“Paano nasabing tapos na? Kung gayong nagsisimula pa lamang ito, anak,” ang sagot niya.
“Tama na! Tahimik na ang lahat! Kung sino ka man na nanggugulo sa akin ay wala ka ring mapapala! Umalis ka dito!” ang sigaw ko at dito ay nagliwanag ang aking kamay at sumabog ito sa madilim na paligid.
Natawa lang ang imahe, “isang gintong enerhiya, napaka sagrado, napakadalisay, bibihira na lamang ang nagtataglay ng ganyang lakas,” ang sagot niya.
“Oo! At ito rin ang gagawin ko upang patahimikin ka! Kung sino ka man na walang sawang nagpapakita sa akin, layuan mo ako!!” ang sigaw ko at mas lumakas pa ang liwanag sa aking katawan dahilan para maitulak nito ang maitim na imahe.
“Paano mo ako palalayuin kung gayong parte ako ng iyong pagkatao?” ang wika niya at dito ay kumilos ang kanyang kamay at ang enerhiya sa aking katawan ay kanyang hinigop, tumaas ang aking paa sa ere at saka nakaramdam na ako ng ibayong sakit.
Parang hinihigop ang aking kaluluwa, ang aking mga buto at kalamnan ay parang nalulusaw! Nagsisigaw ako ng malakas! Hanggang bumalikwas ako ng bangon sa aking higaan.
Part
1
: NEW ARC
“Ahhhhh!” ang malakas kong sigaw sabay bangon sa higaan. Pati si Rael ay nagulat sa akin kaya bumalikwas rin siya. Parehong nakahubad ang aming katawan at kagagaling lang namin sa matinding pagniniig kagabi.
Hingal na hingal ako at pawis na pawis bagamat malamig ang aming silid. Ramdam na ramdam ko ang panghihina ng aking katawan, malakas rin ang kalabog ng aking dibdib na para bang galing ako sa isang matagal na pagtakbo.
“Hon, ayos ka lang ba? Napapadalas yata ang pananaginip mo?” tanong sa akin ni Rael.
“Okay lang ako, siguro ay dala lang ito ng trauma,” ang sagot ko naman at dito niyakap niya ako, ikinulong niya ako sa kanyang bilugang braso.
“Kahit ako rin naman ay natrauma sa huling digmaang iyon, pero mas natakot ako noong mawala ka sa akin. May mga gabing hindi rin ako nakakatulog ng maayos dahil nagbabalik ang sakit ng pagkamatay mo. Ang akala ko ay katapusan na ng lahat. Ang akala ko ay katapusan na ng kaligayahan ko,” ang wika ni Rael sabay halik sa aking labi.
Yumakap ako sa kanya ay sumubsob sa kanyang matipunong dibdib, “magiging maayos rin ang lahat, sorry kung nag-woworry ka sa akin,” ang bulong ko namam.
Mabilis lumipas ang panahon, halos mag iisang taon na rin noong matapos ang huling digmaan kung saan ginamit ni Xandre ang tarangkahan ng langit para gawing himlayan ng kanyang mga alagad. At halos matagal tagal na rin magbuhat noong makalaban namin si Xandre, isang nakakatraumang labanan na naging sanhi ng aking pansamantalang pagkawala. Mabuti na lamang at nakabalik ako sa tulong ng natitirang kapangyarihan ni Kasiya.
Ang labanan sa pagitan namin at ni Xandre ay napakahirap, ilan kaming nagtulong tulong at nagsanib pwersa para lang matalo siya at sa huli ay napagtagumpayan namin ito. Iyon nga lang ay sobrang daming nasira, maraming napinsala at maraming naapektuhan. Para sa akin ay isa itong bangungot, isang masamang panaginip na paulit ulit akong dinadalaw sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata.
Matapos ang digmaan iyon ay nagbalik kami sa kanya kanya naming buhay. Kami ni Rael ay bumalik sa mundo ng mga mortal para alagaan si Rouen na aming maliit na anak. Ang kanyang binatang bersyon naman ay naiwan sa Kailun at tumutulong sa pagbangon nito lalo’t malaki laking pinsala ang dulot ng huling digmaan.
Sa mga oras at araw na lumipas ay pinilit kong magmove on. Pinilit kong limutin ang mapait na kahapon iyon. Na kahit sa aking panaginip ay dinadalaw ako ng aking takot. “Parati kong nakikita ang malaking anino na iyon, para siyang may sinasabi sa akin na hindi pa tapos ang digmaan at nagsisimula pa lang ang lahat. Sa tuwing matutulog ako ay ginugulo niya ako at halos may mga pagkakataon na ito na lamang ang iniisip ko,” ang wika ko habang nakatabi kay Rael at nakaunan sa kanyang braso.
“May mga pagkakataong dinadalaw din ako ng bangungot kapag natutulog. Kayo ni Rouen ang mahalaga sa akin kaya’t takot ako na mapahamak kayong dalawa. Ngayon? Iniisip ko na lamang na tapos na ang lahat at ang lalakad tayo sa bagong simula. Ngunit, lahat ng bagong simula ay may kalakip na bagong pagsubok kaya’t umasa tayo na hindi smooth sailing ang buhay natin,” ang wika nito dahilan para mapatingin ako sa kanya.
“Mahirap pala maging imortal, wala tayong kamatayan pero wala ring katapusan ang labanan,” ang wiko naman.
“Ang lahat ay may side effect, katulad kagabi noong kinakantot kita, nilalabasan ka diba?” ang nakangising wika nito.
Natawa ako at kinagat ang kanyang braso, “kailan ka ba magseseryoso? Mas gusto ko pang kausapin si Rouen na baby kaysa sa iyo e,” ang pagmamaktol ko naman.
Muli niya akong niyakap at saka hinalikan sa labi, “huwag ka na mag isip ng kahit ano. Ang mahalaga ay buhay tayong dalawa, maayos ang kalagayan natin at buo ang ating pamilya,” ang tugon niya.
“Sang ayon naman ako sa sinasabi mo,” ang wika ko naman at habang nasa ganoong pag uusap kami ay bumukas ang pinto ng aming silid at dito pumasok si mama, “kayong dalawa, wala ba kayong balak bumaba na? Kanina pa kayo hinihintay ni Rouen doon sa sala,” ang wika nito.
“Sige po ma, susunod na kami ni Rael,” ang sagot ko naman. Isinara ni mama ang pinto kaya naman bumalikwas kami ng bangon, sabay kaming nagsuot ng brief at nag ayos ng aming sarili.
Ang aming buhay dito sa mundo ng mga mortal ay ordinaryo lamang. Dahil bumalik na ang lahat sa normal ay naging masaya na rin ang buhay ng mga tao sa paligid. Matagal tagal rin lumubog ang araw kaya naman isang milagro na muli itong magpakita. Madalas naming ilibot si Rouen sa mall o magaganda lugar, gusto naming bumawi sa kanya matapos ang matagal na paghihiwalay dulot ng digmaan. Ngayon ay ginagampanan namin ang pagiging full time na magulang para sa aming anak.
Pagbaba namin sa sala ay nandoon na agad si Rouen, ang bilis niyang lumaki, halos hindi ito normal katulad ng mga normal na bata. Basta nagising na lang daw si mama na matatas na itong magsalita at ayaw na magsuot ng diaper, ayaw na ring dumede sa feeding bottle. Bata pa rin siya, medyo baby pa rin pero mas matatag na kaysa dati.
Kung sa bagay, yung anak nga ni Lucario at Suyon na si Chaim ay napakabilis rin lumaki. Sa tingin ko ay magsasabay talaga sila ni Rouen magbinata.
“Alam niyo bang nasugatan iyan kanina doon sa parke habang tumatakbo? Kitang kita kong nagkaroon siyang sugat at gasgas sa tuhod pero bigla itong nawala,” ang wika ni mama.
Natawa naman si Rael, “ma, magtataka ka pa ba, edi namana nito yung kakayahan ni Enchong at ni Hermes,” ang wika nito sabay buhat sa anak, pero halatang nahirapan ito dahil may katabaan nga si Rouen. “Bumibigat ka yata anak?”
“Siguro dapat ay idiet natin, para medyo pumayat,” ang wika ko naman sabay halik dito.
Pero syempre hindi na naman nagustuhan ni mama yung idea ko, “anong diet? Napakabata pa ng apo ko para gutumin niyo. Enchong, noong bata ka lahat ng pagkain ay ibinibigay ko sa iyo tapos ngayon itong apo ko ay titipirin niyo?” ang galit na wika ni mama.
“Ma, hindi naman po sa ganoon, gusto lang namin pababain ang timbang ni Rouen, kasi malapit na siyang mawalan ng leeg dahil sa katabaan,” ang sagot ko naman.
“Noong wala kayo ay nagkasakit yan at pumayat ng husto, awang awa ako sa apo ko na iyan dahil hindi makakain ng maayos, pati yung dugo sa blood bank storage natin ay ayaw inumin. Ayoko na maulit pa iyon kaya’t simula noon ay parati ko na siyang pinaghahain ng masutansiya at masasarap na pagkain,” ang wika ni mama at malapit na naman itong umiyak kaya naman sumenyas si Rael na huwag na akong sumagot at makipagtalo.
Pagkatapos ng kaliwa’t kanang unos na sumubok sa amin ay tila nagustuhan ko na rin ang ganito kasimpleng buhay. Hindi ko man alam kung hanggang kailan ay mas makabubuting wag ko na isipin pa.
“Nasabi sa akin ni Rouen na babalik na siya hinaharap sa isang linggo, tinatapos lamang niya yung time machine niya,” ang wika ni Rael habang kumakain kami.
“Para ngang ayoko na siyang pauwiin e, mas gusto ko yung nandito siya, mas panataga ako,” ang sagot ko naman.
“Edi yung future naman natin ang nawalan ng anak. Malaking tulong sa atin si Rouen pero doon siya sa hinaharap nakabilang,” ang sagot naman ni Rael.
“Parang nakasanayan ko na lang na nandito siya. Ang dami naming pinagdaanan ng anak mo na iyon. Noong mga panahong wala ka sa iyong sarili ay si Rouen mismo ang tumayong kapalit mo para ipagtanggol at protektahan ako mula doon sa Bayan ng Wushu kalaban yung Undead Emperor hanggang sa Ruin of the healer Altar kalaban naman si Xandre. At pati kina Shuhama at Colt at siya rin ang tumayo para makipaglaban. Iyon ang patunay na napakaresponsable niyang anak at napakaswerte natin sa kanya,” ang tugon ko naman habang inaalala ang mga bagay na pinagdaanan namin ni Rouen.
“Ipinagmamalaki ko si Rouen, hindi lang ako vocal sa mga ganoong bagay. Lalo’t ngayon ay para lang kaming magkapatid, buti na lang at napaka baby face ko, hindi halatang anak ko siya,” ang hirit ni Rael dahilan para matawa ako.
“O siya, ikaw na ang gwapo,” ang sagot ko naman sabay lagay ng pagkain sa plato niya. Sa tingin ko ay nag eenjoy naman si Rael sa kanyang mortal na katawan kapag nandito sa mundo ng mga mortal.
Pagkatapos kumain ay agad kaming nagbihis at naghanda para maglibot at magrelax na rin. Dadalhin namin si Rouen na baby version sa ilog doon sa paanan ng bundok upang mamingwit at magpicnic na rin. Sayang lamang at wala si Oven mas masaya pa naman na nandito siya. Naiwan siya doon sa kaharian ni Niko sa Floral land dahil tungkulin niyang samahan ang asawa sa mga events at pagpupulong na lalahukan nito. Halos ilang buwan na rin kaming nagkikita simula noong umuwi kami dito sa mundo ng mga mortal.
Noong makarating kami sa tabing ilog ay agad kaming naglatag ni mama ng banig sa damuhan sa ilalim ng malaking puno ng Mahogany. Nag ayos kami ng mga dala naming pagkain habang sina Rael at Rouen ay tinuturuan ni papa na mamingwit ng isa.
Si Rael ay walang pasensiya, mainipin ito at bored na bored habang hawak ang pamingwit. Kitang kita ko sa mukha ang pagkainip habang nakatingin sa tubig. Si Rouen naman ay nakatahimik lang, tuwang tuwa habang pinagmamasdang ang pagkilos ng palutang sa pisi ng kanyang pamingwit na ang ibig sabihin ay may kumakagat na isda dito.
Tahimik.
Maya maya ay nagulat kaming lahat noong biglang iangat ni Rouen ang kanyang hawak na pamingwit, mayroong nakakagat dito na malaking isda. Kita kita ang lakas nito, hindi na siya natulungan ni papa dahil sa bilis ng kanyang kilos. “Mukhang hindi na kailangan ng tulong ng anak mo,” ang wika ni papa sa akin.
“Oo nga pa, mukhang lumalabas na rin ang ilang blood sucker ability ni Rouen. Mabilis na itong kumilos at may kakayahan na ring paghilumin ang kanyang sarili. Kung sabagay, base naman sa kanyang binatang version ay mukhang nahigitan na nito ang katalinuhan ko. At yung mga teknik na kayang gawin ni Rael katulad ng flight teknik kung nasaan nagiging mga paniki ang kanilang katawan ay nagagawa na rin ni Rouen. Magkasing lakas na rin sila ng katawan na kahit upakan at hampasin ng maraming beses ay hindi ito natitinag. Pati ang lakas ng kamao ay ng kanyang ama ay na mana na rin niya,” ang paliwanag ko kay papa.
“Ang kombinasyon ng isang healer at blood sucker ay isang rare type. Tiyak na marami pang malakas na kakayahan si Rouen na kailangan niyang madiskubre. Pero sa ngayon? Ang kailangan niya ay patnubay niyo ni Rael,” ang tugon ni papa.
“Espesyal si Rouen papa, napatunayan ko ito sa dami ng mga labanan na pinagsamahan naming dalawa. Balang araw ay magiging isang mabuti hari siya at maaari pa niyang higitan ang narating ng kanyang ama,” ang tugon ko rin habang nakangiting pinagmamasdan ang mag ama ko na magkatabi sa ilog at parehong may hawak na pamingwit.
Huminga ako ng malalim at lumanghap ng malamig at sariwang sariwang hangin na nagmumula sa kabundukan. Ito ang pinaka mapayapang pakiramdam sa lahat.
THIRD PERSON POV
Ang labanan sa pagitan nina Xandre at ng mga bayani ay nag iwan ng malaking pinsala sa mundo. Ang bawat kaharian ay patuloy pa rin sa pagbangon kabilang na rito ang Hell Society, Apresia, Cendril Forest at maging ang Bayan ng Yelo. Gayon pa man, sa pagtatapos ng huling digmaan ay nananatiling matatag ang samahan nina Rael, Ibarra, Lucario, Malik, Seth, Devon at iba pa. Ang alyansa at pagkakaibigan ay tumibay at naging mas makabuluhan. Sa pagkakataong ito, ang pansamantalang kapayapaan ang kanilang nakamtan.
Pansamantalang sumama si Oven kay Niko sa Floral Land, samantalang sina Enchong at Rael naman ay umuwi sa mundo ng mga mortal para alagaan ang kanilang anak na si Rouen na noon ay unti unting nadedeveloped at lumalabas ang special ability bilang isang blood sucker at isang healer. Sa pagkakataong ito ay kailangan ng ibayong pag gabay ng kanyang mga magulang upang maunawaan niya ang pagbabago sa kaniyang katawan.
Samantala, dala lang ba trauma o may iba pa? Patuloy na binabagabag si Enchong ng itim na imahe sa kanyang panaginip na tila ba ang lahat ay hindi pa nagtatapos bagamat alam ni Enchong na si Xandre ay nagapi na at ngayon ay tapos na ang digmaan. Ayaw niyang masayang ang ginawang pagbubuwis ng buhay kaya’t hangga’t maaari ay nais niyang maging mapayapa na lamang ang lahat.
Sa kabilang banda ay masasabing tama rin naman si Rael na kalakip ng pagiging isang imortal ang walang katapusang paglalakbay at pakikipaglaban na ang bagong simula ay may kalakip din bagong pagsubok.
Ngunit para kay Enchong, ang takot sa kanyang dibdib ay hindi basta basta nawawala at nagdudulot ito ng matinding kapraningan sa kanyang sarili. Lalo’t si Elsen ay hindi naman talaga tuluyang nawala dahil ang kanyang kapangyarihan ay nakakulong lang sa malayong demensyon sa loob ng kanyang katawan. Kaya’t kahit papaano ay may pakiramdam siyang nasa paligid lamang ito.
Ito rin ang itinuturo niyang dahilan kung bakit parating may imaheng nagpapakita sa kanyang panaginip. Isang imaheng nakabantay at nakamasid lamang sa kanya.
Natapos na ang huling digmaan, ngunit ang tanong ay talaga bang tapos na ito? O may naghihintay pang mas higit sa kanilang inaasahan?
Itutuloy..
Part 2: Pasasalamat
MGXMBS: RUINS OF GOD ARC
AiTenshi
Part 2: Pasasalamat
ENCHONG POV
“Hon, halika dali may ipapakita sa iyo si Rouen, may bago siyang talent na ipapamalas!” ang pagtawag ni Rael habang nasa balkunahe ng aming silid sa ikalawang palapag ng bahay.
“Hmm, ano naman kaya iyan? Bagong sing and dance song ba? Bagong dance move?” tanong ko habang nakangiti.
Umiling si Rouen, “hindi po papa,” ang wika nito habang nakangiti.
“Oh? Tutula ka ba? O magrerecite ng table of elements?” tanong ko ulit.
“Hindi rin po,” ang cute na sagot niya.
“Eh ano? Anong talent ang ipapakita mo? Rael ano ba iyon?” tanong ko na may halong pagtataka.
“Eto oh, ipakita mo nga baby!” ang wika ni Rael sabay buhat sa anak at saka ito itinapon ng malakas sa ere. Sumibat ang katawan ni Rouen sa itaas na parang papel. Hindi ako makapaniwala na ang batang anak ko ay pinalipad ng ganoon.
Napasigaw ako sa takot! “Tangna Rael gago kaaaaaa!!” ang sigaw ko sabay suntok sa kanya.
“Chillax lang, bakit ba nang aaway ka?” ang sagot nito habang sinasangga yung mga hampas ko.
“Gago ka, pag may nangyaring masama sa anak ko papatayin kitaaaaa!” ang sigaw ko sa kanya.
Maya maya ay bumulusok pa ibagsak si Rouen dahilan para lalo akong matakot at mapasigaw. Habang bumubulusok ito ay biglang nagliwanag ang kanyang katawan at naging mga paniki na animo mga paru-parong maliit. Lumipad ito at bumalik sa aming kinalalagyan.
Pumalibot ito sa akin saka naging bata ulit. Tuwang tuwa ito at saka yumakap sa akin. Sumampa pa ito nagpabuhat. Putlang putla ako sa takot at halos tumigil ang pag ikot ng aking mundo. Tuwang tuwa naman si Rael at saka binuhat ang anak. “Natutuwa ako at maagang na master ni Rouen ang flight technique ng mga blood sucker,” ang paliwanag nito.
“Gago ka Rael, akin na nga iyan! Ako na lang mag aalaga sa anak ko, kung ano anong pinag gagagawa mo, aatakihin sa puso sa takot alam mo ba iyon? Bakit hindi mo na lang ito iyang teknik na iyan sa mga kawal mo para lahat sila ay nakakalipad at hindi na GGG sa laban!” ang masungkit kong sagot.
“Huwag ka na nga magalit, natutuwa lang ako sa anak natin dahil nabubuksan na ang mga ability niya sa murang edad. Yung teknik na ito ay hindi maaaring ituro sa mga kawal sapagkat ito ay ipinagkaloob lang ni Leandro sa akin. Sa lahat ng hari ng blood sucker na naupo sa Kailun ay tangin si Leandro lamang ang may flight technique kaya nakakapunta siya sa iba’t ibang lugar. At dahil ipinamana niya sa akin ang kanyang kapangyarihan ay namana rin ito ni Rouen, astig diba?” ang paliwanag ni Rael habang nakasunod sa akin.
“Astig nga, pero hindi tamang paglaruan mo ang anak natin. Ang bata bata pa nito para gawin mong paniki,” ang sagot ko naman. Samantalang si Rouen naman ay nakayakap lang sa akin at waka itong pakialam sa aming pinag uusapan. Kung sabagay ano nga ba ang alam ng batang paslit. Ang ayaw lang niya ay kapag nag aaway kaming dalawa ang tatay niya. At ang worst senaryo ay doon siya kumakampi kay Rael kadalasan.
“Paaaa, si Rael pinaglalaruan si Rouen, itinatapon sa balkunahe at ginagawang paniki!” ang pagsusumbong ko noong makababa sa sala.
“Ang ginagawa ko ay training at pag eensayo, hindi ka talaga makakarelate dahil hindi ka naman blood sucker,” ang pagtatanggol ni Rael sa kanyang sarili.
“Anak, hindi naman gagawa si Rael ng mga bagay na ikapapahamak ni Roeun. Relax ka lang dyan at huwag mong masyadong istress ang sarili mo,” ang sagot naman ni papa, si Rael naman ay nakangisi lang sa akin.
“Huwag ka na magalit sa akin, halika maligo na tayo tapos gumawa na lang tayo ng bagong baby natin,” ang bulong ni Rael kaya naman siniko ko siya.
At habang nasa ganoong posisyon kami ay dumating naman si mama sa sala may dala itong mga kakanin, “Enchong, hijo may naghahanap sa iyo doon sa labas,” ang wika nito.
“Sino daw ba?” tanong ko naman.
“Dalawang lalaki hijo,” ang sagot ni mama.
Hinawakan ni Rael ang aking braso. “Sabi na nga ba may lalaki ka at dalawa pa. Hindi ka nakontento sa akin? Sobrang hot at handsome ko na, tapos ipagpapalit mo pa ako?” ang gigil na bulong nito.
“Ngi, ano bang sinasabi mo dyan? Bitiwan mo nga ako,” ang hirit ko naman.
“Ayun naalala ko na, artista yung isa doon, yung bida sa Paranomal Episodes sa ADS GCN,” ang wika ni mama.
“At artista pa ipapalit mo sa akin?!” ang gigil na tanong ni Rael.
“Sira ka talaga, si Devon iyon! Halika na doon sa labas,” ang paghila ko naman sa kanya.
Agad kaming lumabas ni Rael at hindi naman kami nagkamali dahil tama nga kami, sina Devon at Yul ang nasa gate, nakatayo ang dalawa doon at may hawak na basket ng prutas at kakanin. Natuwa kami ni Rael at agad namin silang pinapasok sa loob.
Noong matapos ang huling digmaan ay nagbalik sina Devon at Yul sa kani-kanilang mga normal na buhay bilang mag asawa. Si Devon nagbalik sa pagiging isang artista at sa ngayon ay silang dalawa ni Boss Lu ang may pinakamataas na posisyon sa Hell Society. Si Yul naman ay nag momodelo pa rin at patuloy ang pagiging heneral niya sa Heave Society bilang si Hariel.
“Magandang araw, mabuti naman at dinalaw niyo kami? Kumusta na ba?” tanong ko sa kanilang dalawa. Noong makaupo sa sofa ay tinawag ko si Rouen, “anak, mag bless kina Tito Devon at Tito Yul.”
Nagbless ang bata, “ang cute, ang gwapo ng anak mo. Kung sabagay nakita naman natin yung future version niya na talagang mala halimaw sa lakas. Kapag hindi kayo busy maaari kayong dumalaw sa set namin doon sa Paranomal XR, ipapasyal ko kayo doon,” ang wika ni Devon sabay gusot sa buhok ni Rouen.
“Dapat ay Kailun kami dadalaw, ngunit naramdaman ko na nandito lang kayo sa mundo ng mortal. Ang ibig kong sabihin ay naramdaman ni Hariel ang inyong nag uumapaw na lakas, kahit itago ito ay talagang lumalabas pa rin,” ang wika naman ni Yul.
“Ang naganap na digmaan ang nagpalakas sa ating lahat. Sana ay tuloy tuloy na ang kapayapaan sa mundo,” ang wika ni Rael habang nakangiti.
“Sana nga, mahal na hari. Naparito kami upang ibigay medalyong ito sa inyo ni Enchong, ito ay galing sa Hell society, bilang pasasalamat at pagkilala sa inyong pagtulong sa amin. Nakita ng Hell Society ang sakripisyong ginawa ni Enchong upang wakasan ang kasama ni Xandre kaya’t labis nila itong ikinatuwa. Ako, sampung ng lahat ng nilalang na naninirahan sa Hell Society nagpapasalamat sa inyong dalawa. Isang malaking tagumpay na wakasan ang kasama ng dating pinuno ng Supremo De Guardine na si Xandre Del Viuri,” ang paliwanag ni Devon sabay abot sa amin ng gintong kahon na naglalaman ng dalawang medalyon.
Kinuha namin ito at nagpasalamat kami sa karangalang kanilang ibinigay. “Kumusta ang Hell Society?” ang tanong ko naman.
“Sa ngayon, ang Hell Society patuloy pa ring bumabangon matapos itong sirain ni Xandre. Ang progresso ay tuloy tuloy lamang at sana ay mas mapabilis ang dating kaunlaran nito. Nandoon naman si Boss Lu upang tumayong punong Heneral sa mga bagong guardian,” ang sagot ni Devon.
“Mabuti naman kung ganoon, ang aking kaharian at ang buong Kailun ay patuloy pa ring bumabangon hanggang ngayon. Matagal na proseso pa para maabot ang dating antas ng kaunlaran nito ngunit mahalaga ay nakamit na natin ang kapayapaan,” ang tugon ni Rael.
Habang nasa ganoong pag uusap kami ay dumating si mama sa sala at nagserve ng kakanin at malalamig na drinks, “naku napaka gwapo mo pala sa personal hijo, parati akong nanonood ang mga episodes ng Paranormal XR!” ang hindi mapigilang hirit ni mama.
“Salamat po tita, minsan po ay ipapasyal ko kayo sa set at sa taping,” ang nakangiting sagot naman ni Devon.
“Naku, hindi ko tatanggihan iyan hijo, marami salamat sa iyo,” ang hirit ni mama.
Tahimik.
Nagsimula kaming kumain ng sabay sabay, naka kandong sa akin si Rouen at sinusubuan ko ito. Wala kaming ibang pinag usapan kundi ang pagbabalik tanaw sa mga alyansa at pagkakaibigang nabuo noong digmaan. Marami kaming natutunan noong mga sandaling iyon at kahit natapos na ang lahat ay napapanaginipan pa rin namin ang mga pangyayaring labis na nagbigay ng takot at pangamba sa amin noon.
“Ang akala ko ay ako lamang ang hindi makatulog ng maayos sa gabi,” ang wika ko at dito ay binahagi ko ang itim na imaheng madalas kong nakikita sa aking panaginip.
“Hindi rin ako nakakatulog ng maayos lalo na noong unang dalawang buwan matapos ang digmaan. Ito yung pinakamahirap na parte ng isang mandirigma,” ang sagot ni Devon.
“Katulad ng sinasabi ko sa inyo, imortal tayong lahat, ang digmaan ay hindi nagtatapos kay Xandre, marami pang parating kaya’t dapat ay mas magpalakas pa tayo,” ang tugon ni Rael.
“Tama si Haring Rael, tiyak na marami pang parating,” ang pagsang-ayon ni Yul. Ako naman ay natahimik lang dahil kung ako ang tatanungin ay ayoko na talaga ng kahit anong kaguluhan.
Tumagal ng ilang oras ang pakikipagkwentuhan namin kina Devon bago sila magpaalam dahil may taping pa silang pupuntahan. Nagpasalamat naman ako sa kanilang pagdalaw, kahit paaano ay naalala pa rin nila kami.
Bago lumabas ng gate at tuluyang umalis ay humarap sa akin si Devon at napabuntong hininga ito. Halata sa mukha niya na mayroon siyang gustong sabihin ngunit parang nag aalinlangan pa ito. “Dev, alam kong may gusto kang sabihin, pati ikaw Yul, alam kong bumubwelo lamang kayo,” ang puna ko sa kanilang dalawa.
“Ench, hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin ito o pwede hayaan na lamang natin,” ang sagot ni Devon.
“Bakit hahayaan? Kung importante ito ay dapat mong sabihin,” ang wika naman ni Rael.
Tumingin si Devon kay Yul, tumango naman si Yul na para bang sinasabi na sumasang-ayon ito na sabihin ni Devon ang mga bagay na nasa isipan nito. Kaya naman natahimik kami ni Rael at hinayaan namin itong magsalita.
Tahimik.
“Ito ay tungkol lamang sa pangitain ni Lolo Isko, alam niyo naman na may kakahan siyang basahin ang mga butuin,” ang bungad ni Devon.
“Anong pangitain ba ito?” tanong ni Rael.
“Sinabi niya na hihinto ang mundo at ang lahat ay matutulog, babalutin sa kadiliman ang buong sanlibutan at mawawalan ito ng kulay,” ang wika ni Devon.
“Eh bakit daw? May kalaban na naman bang parating?” tanong ko naman na may pagtataka.
“Iyon nga e, itinatanong namin kay Lolo Isko ang tungkol doon ngunit iyon lang daw ang nakikita niya, maging kami ay naguguluhan rin. Kaya nga nagdadalawang isip kami ni Devon kung sasabihin ba namin ito sa inyo o hindi, at hahayaan na lamang,” ang paliwanag ni Yul.
“Malalim ang pangitaing iyon,” ang sagot ko naman.
“Huwag kayo mag-alala, kapag may balita ulit ay ipagbibigay alam ko kaaagad. Kung minsan ang pangitain ni lolo Isko ay hindi rin naman nagaganap o matagal pa bago mangyari. Sorry kung ginulo ko ang isipan ninyo,” ang saad ni Devon.
“Ayos lang iyon, mas mabuti na yung ganito, para makapaghanda tayo sa mga bagay na pwedeng mangyari,” ang sagot ko naman habang nakangiti bagamat nagsimula na namang kumabog ang aking dibdib.
Sumakay sina Devon at Yul sa kanilang sasakyan at nagpaalam sa amin. Hindi nawala ang ngiti sa aking labi habang kumakaway sa kanilang dalawa. Pero noong makalayo sila ay napayakap na lang ako kay Rael at napahilig sa kanyang balikat, “heto na naman e, ayoko na, Rael,” ang bulong ko na may halong takot.
“Sssh, hon, wala pa naman, huwag ka muna mag worry okay?” ang bulong nito sabay yakap rin ako, hinalikan pa niya ang aking noo bago kami pumasok sa bahay.
DEVON POV
Noong nakaraang linggo ay binisita namin sina Ibarra at Leo doon sa bundok ng Hiraya. Doon kasi kami kinasal ni Yul kaya’t doon namin naisipang mag celebrate ng aming anniversary. Binalikan rin namin ang lahat mga memories namin noong kami ay ikinasal mula sa altar ng kalikasan hanggang sa ilog kung saan kami nag niig kinagabihan. Ang lahat ng ito ay espesyal sa aming dalawa. At noong makita namin ay halos ganoon pa rin.
Syempre ay kasama namin sina Leo, Ibarra at iba pang mga kaibigan na nagcelebrate ng aming anniversary. Masasabi kong mas naging matibay ang aming samahan matapos ang huling digmaan at nagpasalamat rin kami lahat kami ay ligtas mula sa mapanganib na pagsibol nito.
Kinabukasan ay dinalaw namin ang matandang gabay ng mga engkanto na si Lolo Isko, ang layunin lamang ng aming pagtungo doon ay ang magpababas lalo’t siya ang nagkasal sa amin. Ang basbas ng matandang engkanto ay magdudulot ng swerte pagtitibayin pa nito ang aming relasyon.
Matapos kaming basbasan ni Lolo Isko ay bigla na lamang pumikit at noong dumilat siya ay nagliliwanag na ang kanyang mata habang nakatingala, para bang mayroon siyang nakikitang kung ano sa itaas. Habang nagsasalita ng mga katagang hindi namin maunawaan.
“Mukhang may bagong pangitain si Lolo Isko, hindi pa rin ako nasasanay na nakikita siyang ganyan,” ang wika ni Ibarra.
“Mas nakakatakot siya kapag ganyan,” ang tugon naman ni Leo.
Patuloy sa pagka possessed si lolo Isko, halos sumasabog ang puting enerhiya sa kanyang buong katawan. Lumakas ito ng lumakas hanggang sa maya maya ay unti unti ring humupa.
Umuusok ang katawan ni Lolo Isko noong matapos ang pagsagap niya ng pangitain. “Asahan mong negatibo ito,” ang bulong ni Ibarra.
“Bakit? Paano mo nasabi?” tanong ko naman.
“Dahil lahat ng pangitain ni Lolo Isko ay literal na pangit. Kaya nga “PANGITain” diba? Karaniwan dito ay negatibo talaga,“ ang sagot ni Ibarra.
Maya maya huminahon si Lolo Isko at uminom ito ng tubig, “pasensiya na kayo, sadyang dumarating ang mga pangitain sa mga oras na hindi inaasahan,” ang wika ng matanda.
“Kung hindi niyo po mamasamain, maaari ba namin itong malaman?” tanong ni Yul sa kanya.
“Tiyak na magdudulot lamang ito ng pangamba sa inyo, masisira ang inyong pagdiriwang,” ang sagot ng matanda.
Natawa ako, “huwag kang mag-alala lolo Isko, tapos na ang pagdiriwang namin ng anibersaryo kahapon.”
Napabuntong hininga si Lolo Isko, “ang aking nakita ay hindi ko tiyak dahil masyado itong malabo ngunit ito parte pa rin ng aking pangitain. Tatlong imahe ang ipinakita sa akin ng mga bituin..
Una, huminto ang oras at ang bawat organismo ay huminto rin. Para bang isang senaryo sa pelikula na ang lahat ay purong itim lamang, isang larawan na walang kulay.
Ikalawa, kahit ang pinakamalakas na mandirigma ay walang magagawa tungkol dito. Ang mundo ay hihinto at ang lahat ay unti unting mabubura.
Ikatlo, ang isang sakrpisyo ay hindi sapat dahil masusundan pa ito ng mas marami pa. Ang lahat ay magiging magulo at mahirap pagdating ng takdang oras.
Mga hijo, napakalabo ng pangitain ngunit batid kong mas masama ito kaysa sa inaakala nating huling digmaan. Mukha ang lahat ay magsisimula pa lamang, mas malaki at mas mapanganib ang parating,“ ito ang salaysay ni Lolo Isko na nagbigay ng labis na kaba sa amin.
“Kung ganoon ay may bagong kalaban na naman ang parating? Dapat ay malaman ito ng iba upang makapaghanda,” ang wika ko naman.
“Ngunit ang tanong ay kailan? May sapat pa ba tayong lakas kapag dumating ang araw na iyon? Kaya pa ba natin?” tanong ni Leo.
“Lolo Isko, kailan?” tanong ko na may halong takot at pangamba.
“Iyan ang hindi ko masasagot hijo, malabo ang pangitain, marahil ay matagal pa itong maganap, huwag kayong mag-alala, kapag may nahanap akong impormasyon ay agad kong ipagbibigay alam kina Ibarra at iba pa,” ang sagot ni Lolo Isko, sumandal ito sa kanyang silya at ipinikit ang kanyang mga mata.
Kami naman ni Yul ay hindi nagdalawang na ipaalam kina Enchong ang pangitaing iyon ni Lolo Isko, higit sa lahat ay sila ang may kakayahan upang maipanalo ang laban dahil nakahimlay sa kanila ang kapangyarihan ng malalakas na Diyos.
Sa ngayon ay ito lang ang tangi naming magagawa.
Itutuloy.
Part 3: Ang Tungkulin ni Oven
Part
3
: Ang Tungkulin ni Oven
Third Person POV
Matapos ang huling digmaan sa pagitan nila Xandre at ng mga alagad ng kabutihan ay nagpasya ang mga bayani na maghiwa-hiwalay upang gampanan ang kanilang mga sari-sariling buhay. Higit sa lahat, ang pagbangon ng bawat lupain ang pinakamahalagang tungkulin na dapat nilang gawin.
Ang pinaka apektadong lugar ay ang Kailun dahil dito naganap ang sentro ng digmaan, halos nawasak ang malaking bahagi nito katulad ng Floral Land, Blood Sucker Kingdom at Dark Keeper Gate. Ito ang maituturing na pinakabagong labanan ng mga Diyos, kung saan nagsalpukan ng lakas at kapangyarihan ang bawat mandirigma.
Malaki rin ang pinsala ng Apresia kaya naman halos naging abala sina Prinsipe Malik at Miguel sa pagbuo nito. Sa unang pagsalakay pa lang ni Caleb ay halos nawasak na ito at binalot ng yelo, lalo pa itong nasira noong umulan ng halimaw mula sa kalangitan na parte ng hukbo ni Xandre. Ang unti unting pagbangon ng Apresia ay nakamtan ng mas mabilis dahil sa pagtutulungan ng mga mamamayan dito.
Sina Lucario at Suyon naman ay bumalik sa Bayan ng yelo at ginampanan ang kanilang tungkulin bilang magulang kay Chaim. Si Ybes at Seth naman kasama ang kanilang mga kalahi ay bumalik sa Cendril Forest at sinumulan nila itong ayusin. Ito ang kanilang magiging opisyal at permanenteng tirahan na ipinamana sa kanila ni Viento Del Gato. May sariling buhay ang Cendril Forest, may sariling repair system anh lupain nito na may kakayahang paghilumin ang mga nasira kabilang na ang mahiwagang palasyo sa sentro nito.
Ang Hell Society ay bumabangon na rin at umuunlad, ngayon ay sina Boss Lu at Devon ang may pinakamataas na posisyon dito. Wala na ang Supremo de Guardine, tuluyan na itong binura sa kasaysayan ngunit patuloy pa rin nilang inaawitan si Clement na bumalik upang gampanan ang kaniyang tungkulin. Samantala, maaayos na rin ang Heaven Society, kaunti lamang ang pinsala nito kaya’t halos normal na rin ang lahat para sa kanila. Dahil si Hariel ay natutulog sa loob ng katawan ni Yul ay sina Rafael at Michael ang pansamantalang namumuno dito.
Normal din ang sitwasyon sa Bundok Hiraya, dito ay pinag patuloy nina Ibarra at Leo ang buhay kasama si Tob. Ito ang tanging lupain na hindi ganoon apektado ng digmaan.
Samantala, ang Blood Sucker Kingdom ay patuloy pa rin sa pag recover. Mabilis naman ang progreso ng kaharian dahil mayaman at maunlad ito dati pa. Kaya naman nagdesisyon na lamang sina Rael at Enchong na bumalik sa mundo ng mga mortal upang alagaan si Rouen, ang batang bersyon nito.
Samantala, dahil si Oven ay mayroon ng asawa, wala siyang ibang choice kundi ang sumama dito kahit na gusto niyang umuwi sa mundo ng mga mortal ngunit hindi na ito maaari. Kaya si Oven ay isinama ni Niko pabalik sa kanila kaharian upang may makatulong ang hari sa pagrecover ng kanilang lupain. Halos ilang buwan na rin hindi nagkikita sina Enchong at Oven, magbuhat noong maghiwalay ang kanilang mga landas.
Dahil sa Oven ang asawa ng hari ng Floral Fairy ay damang dama rin niya ang malaking responsibilidad na naka atang sa kanyang balikat. “Master Oven, wala po ang mahal na hari, ang mga taong bayan ay nagkakagulo doon sa labas, ano po ang ating gagawin?” tanong ng mga kawal.
“Haharap tayo ngayon sa kanila at papatayin natin silang lahat!” ang sagot ni Oven..
“Po?” tanong ng mga kawal.
“Ano ba kayo, Char lang! Charice Pempengco, Charizard at Charmander!” ang sagot ni Oven sabay lakad sa harap ng mga kawal. “Ang nais lang naman ng mga taong bayan ay ang sapat na pagkain at supply ng gamot, lahat ng ito ay ipagkakaloob natin sa kanila,” ang sagot ni Oven at siya mismo ang nakipag usap sa mga nag aamok at nagwawalang taong bayan.
Lumakad si Oven sa harapan nilang lahat at tumayo ito, “katahimikan po madlang people!” ang mahinahon niyang sagot pero tuloy pa rin ang galit ng mga ito at hindi siya agad napansin.
“Pwede tumahimik muna kayo? Mga pakshet kayo ha! Tahimik!!!” ang sigaw pa niya dahil para mahinto sa pagkakagulo ang mga tao.
“Nangako kayo na tutulungan kami! Nasaan na iyon?! Hanggang pangako lang pala kayo! Nasaan na?!!” ang galit na tanong at sigaw ng mga ito.
“Pwede chillax lang? Galit na galit gustong manakit?” tanong ni Oven at maya maya ay lumakad ito, “Nasaan na daw po ang tulong ng palasyo sa mga taong bayan? Well, I believe na tungkulin po ng kaharian na paglingkuran at siguraduhing ligtas ang kanyang nasasakupan. Kaya po ladies and gentlemen, gagawin namin ang lahat upang maibigay ang kanilang pangangailangan. Sapagkat naniniwala po ako mga kaibigan sa kasabihang united we stand, divided we fall, maybe this time I won’t fall, when I fall inlove! Yun lamang po and I thank you!” ang wika ni Oven kaya naman nagpalakpakan ang mga taong bayan.
Ngayon ay naranasan ni Oven ang tungkulin bilang isang asawa ng hari, lahat ng pagtitipon ay ang welcoming committee, siya na rin ang nagbibigay ng peace talk at pati na rin special number ay siya na rin ang gumagawa. Talagang nai-showcase ni Oven ang kanyang talent sa lahat ng mga lupain sa Floral land.
“Master Oven, master!” ang pagtawag ng kawal.
“Ano na naman? Hindi ba pwedeng mag beauty rest? Ngarag na ngarag na ako mga acclllaaa, gusto ko na umuwi sa amin at maghasik ng lagim doon sa mortal world. Ano na naman this time? Sino na naman ang nagrereklamo? Sino na naman ang nangangahas at nagbabanta sa palasyo?” ang inis na tanong nito.
“Master, isinilang na po ang mga bagong dambana o floral fairy, karaniwan po ay si Haring Niko ang nagbibigay ng pangalan sa kanila. Pero ngayon po ay wala siya kaya po nais po nila na ang kabiyak na lamang niya ang magbibigay ng pangalan sa mga ito. At kayo nga po iyon, Master,” ang wika nito.
“Ganern? Pati pangalan talaga?” tanong ni Oven.
“Opo, naniniwala po ang mga magulang ng mga bagong silang na floral fairies na lalaking malusog at malakas ang kanilang anak kapag ang hari ang nagbigay ng pangalan dito,” ang paliwanag nito.
Noong mga sandaling iyon ay walang nagawa si Oven kundi ang magtungo sa bulwagan kung saan nakapila ang maraming magulang hawak ang kanilang mga sanggol. “Master, kapag nabigyan niyo na po ng pangalan ang sanggol at bubudburan mo siya ng sagradong gintong alikabok bilang basbas,” ang bulong ng kawal.
“Okay, geths!!” ang hirit ni Oven.
Lumakad ang kawal sa harapan, “dalhin na ang unang sanggol!” ang wika nito at dito ay lumakad ang mga magulang sa harapan ni Oven hawak ang kanilang sanggol. “Ito ay babae master Oven, sana po ay pagkalooban niyo siya ng pangalan,” ang wika ng mga ito.
Nag isip si Oven, “Shutta wala talaga akong maisip, parang namemental block ako!” ang sigaw nito sa kanyang isipin. “Hmmm, magandang bata iyan at maganda rin ang kanyang mga mata. Tatawagin natin siyang “Tinkerbel” na ang ibig sabihin ay ano.. ay “katalinuhan,” ang wika ni Oven sabay kuha ng magic dust at binudbudran nito ang mukha ng sanggol na parang magic sarap.
“Shuttacaa Niko, kung alam ko lang sana nag isip na ako ng maraming pangalan, juskooo!” ang napapangiwing sigaw niya sa kanyang sarili.
“Babae po ito, master.”
“Papangalanan natin siyang Celeste, para lagi niyang namimiss ang kanyang mom.”
“Iyan naman ay papangalanan kong Shamcey, para paglaki niya ay maging pinuno siya ng kagandahan.”
“Iyan naman ay si Catriona, magiging beauty queen siya paglaki.”
“Iyan naman ay si Pia, para confidently beautiful with a heart!” ang wika ni Oven, halos natapos niya ang mahigit 30 batang sanggol para bigyan ng pangalan. Ang akala niya ay mapapahiya siya ngunit napakadali lang pala talaga nito. Yung mga babae ay ipinangalan niya sa mga beauty queen, ang mga lalaki naman ay pinangalan niya sa mga favorite na actor katulad nila Aljur, Ruru, Ronnie at Coco. Basta kung ano na lang ang maisip ni Oven, para mairaos lang ang pagbibigay ng pangalan.
“Ano? Winner ba yung ginawa ko? Epek ba?” tanong ni Oven sa kawal.
“Opo master, mahusay po ang ginawa niyong pagbibigay ng pangalan sa mga bagong silang na dambana,” ang sagot ng kawal.
“Ayos, siguro naman pwede na ako matulog diba?” tanong nito.
“Master, magpapamigay po kayo ng mga gamot at mga sangkap sa taong bayan katulad ng ipinangko nyo noong nakaraang araw,” ang wika ng kawal.
“Ay, ganern? Walang beauty rest? Haggard na haggard na akes,” ang bulong ni Oven at napaupo na lang ito sa sofa at saka nag fetus position.
“Master, okay lang po ba kayo?” tanong ng kawal.
Tumangon si Oven pero maya maya ay naluha siya, pakiramdam niya ay ang lungkot ng buhay niya lalo’t wala naman ang asawang si Niko sa kanyang tabi. Kaya ang ineexpect na perfect love story na punong puno ng romansahan ay nauwi sa wala.
ENCHONG POV
“Rael, bakit lahat ng pinagbihisan mo nandito lang sa sahig? Ahas ka? Kung saan ka na lang maghunos?” ang sermon ko kay Rael habang pinupulot ang kanyang mga damit sa sahig ng aming silid. Isa isa ko itong inilalagay sa labahan.
Lumabas naman si Rael nakatapis ng tuwalya galing sa banyo, kakaligo lang nito at saka nag alis ng takip ng katawan sa aking harapan. Bumuyang ang kanyang magandang katawan at gayon rin ang kanyang medyo matigas na alaga. Napatingin ako sa kanya at natahimik. “Ano? Namemesmerized ka diba? Natakam ka sa akin?” ang hirit nito.
“Pwede ba huwag mo nga tapakan yung mga damit,” ang wika ko at mas lalo pa niya itong tinapakan, maya maya ay inilapit sa aking mukha ang kanyang alaga. “Kakantot ako ngayon, tagal mo na akong dine-dieta alam mo ba iyon?” ang utos nito.
“Sira, kakatira mo lang sa akin noong isang araw. Ano bang sinasabi mo dyan? Magbihis ka na nga,” ang sagot ko sa kanya.
Pero sa halip na umalis ay mas inilapit pa niya ang alagang matigas sa aking mukha, partikular sa aking bibig. Napatingin ako dito at wala akong nagawa kundi ang ibukas ang aking bibig at isubo ito.
Nakaluhod ako sa harapan ni Rael, siya ay nakatayo na para bang sinasamba ko ang kanyang matigas na alaga. Ang aming relasyon ni Rael ay dati pa rin, ang aming pagnanasa at pagmamahal sa bawat isa ay hindi nawawala, walang nagbabago sa aming samahan. Kung ano kami noong una ay ganoon pa rin kami hanggang ngayon.
Patuloy kong sinuso ang matigas na alaga ng aking asawa, kung minsan ay isinasagad ko ito sa aking lalamunan at halos dumikit na ang buhok niya sa aking labi. Sarap na sarap si Rael, talagang pinagmamasdan niya ang aking ginagawang pagpapala sa kanyang kahabaan. Napapakagat labi ito at kung minsan ay napapahawak pa sa aking ulo at saka marahang babayuhin ang aking bibig.
Tumagal ng ilang minuto ang mabilis na pagtaas baba ng aking ulo hanggang sa tuluyan siyang sumabog. Lumabas ang kanyang manamis namis na semilya sa aking bibig at wala akong nagawa kundi ang lunukin ito. Pagkatapos ay iniluwa ko ang kanyang alaga at nilinis ng aking dila ang malaka kabuteng ulo nito.
Matapos ang tagpong iyon ay agad siyang nagbihis, ako naman ay ipinagpatuloy ang aking ginagawang pagkuha ng maruruming daming namin nila Rouen upang malabhan na rin sa ibaba.
“Ano na naman?” tanong ko kay Rael noong makita itong nakatayo sa aking harapan.
“May kakaiba doon sa labas, iba yung simoy ng hangin,” ang bulong niya.
Napatingin ako sa labas, normal naman dito, maaliwalas at maganda ang sikat ng araw. “Ano ba yung sinasabi mo? Okay naman ang panahon ah,” ang pagtataka ko naman.
Nakatanaw pa rin si Rael sa labas at maya maya ay binawi niya ito, “wala, siguro ay naninibago lang ako sa porma ng aking katawan ngayon,” ang wika niya sabay kuha sa laruan ng anak na nakalagay sa kahon at saka niya inilabas ng aming silid.
Ako naman ay natahimik lang at napatingin din sa labas, wala akong masagap na kakaiba, wala rin akong makitang kahit na anong negatibo dito. Sa kabuuan ay maayos naman ang lahat ay sa tingin ko ay walang dapat na ipangamba.
Tahimik.
Habang nasa ganoong posisyon ako ay nagliwanag ang aking maging mirror, isang uri ng teknolohiya na ibinigay ni Rouen sa amin ni Oven upang makapag usap pa rin kami. Para itong videocall pero hindi cellphone ang aming gamit kundi isang hightech na compact mirror na animo pang make up.
Agad ko ito binuksan ay dito nga bumulaga sa akin ang mukha ni Oven na umiiyak, maitim na maitim ang mata dahil sumabog na ang eyeliner dito. “Bakit ganyan ang itsura mo? Reyp victim ka?” tanong ko sa kanya.
“Naiiyak lang ako kasi I’m tired and I miss my mom. Palong palo ang duty ko dito bilang asawa ng hari, ginagawa nila akong welcoming committee, ginagawa nila akong taga peace talk, taga pakain ng isda ng pond, taga dasal sa kalikasan at pati pagpapangalan sa mga sanggol na Dambana ay duty ko rin. Pagod na pagod na ako, gusto ko na umuwi,” ang umiiyak na wika nito.
“Ano ka ba, huwag ka nga umiyak diyan, masasanay ka rin. Ganyan talaga ang duty ng asawa ng hari, kahit naman ako diba? Marami ring responsibilidad na iniantang sa akin sa palasyo kahit ang pag train sa kawal bilang medical team ay trabaho ko rin,” ang sagot ko naman.
“Expectation versus reality frend. Ang expectation ko ay haharvat at ma eeut ako buong maghapon, magkatabi lang kami ni Niko sa kama at nagroromansahan buong maghapon, every hour, every minute! Pero ang reality ay wala, wala si Niko at wala siya sa aking tabi.”
“Eh nasaan ba yung asawa mo?” tanong ko naman.
“Nandoon sa southern part ng Floral Land, nasa Milenna, doon sila nagtatayo ng bagong kaharian para sa mga dambana dahil lumalaki na ang populasyon ng mga floral fairy. Wala kasi silang control sa pag aanak, one to sawa!” ang hirit ni Oven.
“Iyon naman talaga ang aim ng floral land, magparami at maglawak diba? Nabanggit na rin sa amin ni Niko na balak niyang magtayo ng extension ng kanyang kaharian para sa mga bagong henerasyon ng mga floral fairy. Pagpasensiyahan mo na yung asawa mo kung abala man siya. Kung naiinip ka na dyan, hayaan mo at ipapakausap ko siya kay Rael upang payagan kang makauwi dito at makapagbakasyon, matagal tagal ka na rin dyan at namimiss ka na rin ng inaanak mo,” ang nakangiti kong wika ko.
“Sobrang namimiss ko na rin ang baby Rouen ko, my baby Vampire! Mag iingat kayo dyan ha, jusko bumabagyo pala dyan ngayon,” ang wika ni Oven.
“Bumabagyo? Ang init kaya dito, masyadong maaliwalas kasi ay summer,” ang sagot ko naman.
“Hala, bumabagyo nga dyan frend, tingnan mo dito oh,” ang wika ni Oven sabay pakita ng monitor sa kanyang salamin at dito nga ay nagulat ako noong makita kong ang aking sarili at sa aking likuran ay ang nangingitim at nagdedelubyong kapaligiran!
Napaharap ako sa balkunahe at sa labas pero normal ito at maaliwalas. Pero sa videocall kay Oven ay nagdedelubyo ang buong paligid, kumikidlat nangingitim ang ulap.
“Frend? Okay ka lang ba? Bakit parang choppy na?”
“Ano bang nangyayari? Bakit ganon?” tanong ko naman sa kanya.
At makalipas ang ilang saglit ay biglang nagblack out ang call. Naputol ito at parang nawalan ng power ang aming device.
Muli akong humarap sa balkunahe at lumabas, pinagmasdan kong mabuti ang paligid ngunit normal naman talaga ito. Noong mga sandaling iyon ay binalot ako ng matinding pagtataka. Marahil ay ito rin ang nakita ni Rael kanina, hindi lang niya ito sinabi agad sa akin.
Itutuloy.
Part 4: Milenna
Part 4: Milenna
THIRD PERSON POV
MILENNA LAND
Isa sa pinaka pangunahing layunin ng Floral Land sa pamumuno ng hari na si Niko ay ang magparami ng kanilang mga lahi. Kaya naman matapos ang huling digmaang ay nagpasya ang hari na gumawa ng extensyon ng kaharian sa southern part ng Floral Land, malapit ito sa Dark Gate na pinamumunuan ni Haring Rafalgia.
Para kay Niko, mahalagang paghandaan ang kinabukasan ng kanyang mga kalahi lalo’t maraming mga bata ang kasisilang pa lamang. Nais niyang magandang paligid at maayos na kaharian ang unang masilayan ng mga ito. Iniwan ni Niko si Oven sa kanyang palasyo upang gawin ang tungkulin niya habang siya ay abala sa pagpapatayo ng bagong kaharian. Panatag naman ang hari na magagampanan ng kanyang asawa ang tungkulin nito bilang isang pinuno.
“Mukhang abalang abala ka sa pagpapalawak ng iyong kaharian, haring Niko,” ang bati ni Rafalgia noong bumisita ito sa bayan ng Milenna, malapit lang dito ang kanyang lupain ng Dark Keeper gate.
“Ikaw pala Haring Rafalgia, salamat sa pagdalaw, mayroong masarap na inumin doon, halika at samahan mo ako,” ang nakangiting wika ni Niko. Inanyayahan niya ang hari ng Dark Gate uminom habang pinapanood ang proseso ng pag gawa at paghuhukay sa paligid.
“Salamat, nagdala ako ng mga prutas at masasarap na alak para sa iyong mga trabahador. Mukhang malawak ang kahariang nais mo,” ang wika ni Rafalgia.
“Oo, para ito sa bagong henerasyon ng mga Floral fairies. Noong huling digmaan ay napagtanto ko na marami pa pala akong mga bagay na nais gawin para sa aking mga kalahi. Kaya’t noong magtagumpay tayo sa paglaban sa kasamaan ay naisipan kong tuparin ang aking pangarap na makagawa ng extension ng aking kaharian. Ang napili ko ay itong lupain ng Milenna. Ito ay malapit sa mga Diyos,” ang wika ni Niko.
“Maganda at makasaysayan ang lupain na ito ng Milenna, sayang nga lang naibaon na ito sa limot ng lupain ng Kailun,” ang sagot ni Rafalgia sabay inom ng alak.
“Ang lupaing ito ng Milenna ay dating tirahan ng isang makapangyarihang nilalang. Isang Diyos na mas nauna pa kina Kasiya, Elsen, Viento at Emrys. Ang nilalang na nagsimula ng lahat kaya’t magandang dito itayo ang aking kaharian, sa tingin ko ay babasbasan ito ng Diyos na iyon,” ang wika ni Niko habang nakangiti, itinaas niya ang bote at dito ay muli silang uminom ni Rafalgia.
Ang Lupain ng Milenna ay isang malawak na kapatagang may mga debris o labi ng mga altar na bato na may pormang mga simbolong halos hindi na maisalarawan sa kasalukuyang panahon. Sa sobrang katagalan ay halos wala ng kasulatan tungkol sa kasaysayan nito. Basta ang tanging patunay lang na minsan ay may sibilasasyong nabuo dito ay ang mga simbolong nakaukit sa lupa na siyang namang nais pangalagaan ni Niko dahil ito daw ay ala-ala ng nakalipas na libong taon.
“Ikaw Rafalgia, wala ka bang balak dugtungan ang iyong palasyo?” tanong ni Niko.
“Sa ngayon ay mas nakatuon ako sa mga tao at mga mortal na inaalagaan ko doon sa Dark Keeper Gate. Sila ang aking inspirasyon para gumawa ng mabuti sa araw araw. Kapag dumami ang kanilang populasyon saka ako magtatayo ng panibagong kaharian para sa kanila. Alam mo Niko, matagal na panahon ring kinatakutan ng mga tao ang Dark Gate dahil sa maling pamumuno nina Rascal, Kier at iba pa. Nito lamang naging maganda ang tingin ng mga tao sa lupaing iyon kaya’t doon na rin sila nanirahan. Ibinibigay ko mga sakahan sa kanila na maaari nilang pagkakitaan,” ang paliwanag ni Rafalgia.
“Ngayon lamang nakamit ng Kailun ang tunay na balanse, sa tingin ko ay ito na rin ang simula ng kaunlaran,” ang wika ni Niko habang nakangiti.
Patuloy sa pag inom ang dalawa habang pinagmamasdan ang mga tauhang nagbubungkal sa paligid. Habang nasa ganoong posisyon sila ay nagkagulo ang ilang manggagawa sa hindi kalayuan. “Mahal na hari, may nahukay kaming kakaibang bagay!” ang wika ng mga ito.
“Ano iyon?” tanong ni Niko.
“Kanina po habang palalim ng palalim ang aming paghuhukay ay nakita namin ang kakaibang uri ng rebultong ito,” ang wika ng kawal sabay pakita ng kakaibang rebulto na animo santo, kasing laki ito ng 12 inches na ruler. Na parang gawa sa kakaibang uri ng bakal o ginto. Maitim na ito at halos hindi na makilala ang imahe.
Pinagmasdan ni Niko at Rafalgia ang naturang rebulto, “maliit lang at kakaiba ang anyo ng isang ito. Sa tingin ko libo libong taon na itong nakabaon sa lupa,” ang wika ni Niko.
Natawa si Rafalgia, “sa lalim ba naman ng hinukay ng mga manggawa mo, halos umabot na yata sa center of the earth yung hukay na ginawa niya para isang balon, sa sobrang lalim nito ay tiyak na marami pang mga bagay ang nakabaon dyan sa lupa,,” ang wika nito habang sinusuri ang maliit na rebulto.
Kinuha ni Niko ang rebulto ay tinabi na lamang ito sa isang baul kung naroon ang ibang mga bagay na nahukay sa lupa, katulad ng lumang base, lumang mga kasangkapan at iba pa. “Magpapagawa ako ng isang silid kung saan maaari kong idisplay ang mga sinaunang kasangkapan na iyan. Tiyak kong matutuwa ang mga bisita na makita ang mga bagay na pinagmulan ng ating mundo,” ang wika ni Niko habang maiging inaayos ang mga nahukay.
“Magandang ideya iyan Niko, pero pagmasdan mo ang rebulto iyon, kakaiba talaga ang anyo nito. Ganyan kaya ang imaheng sinasamba ng sinaunang sibilisasyon?” pagtataka ni Rafalgia.
Hinawakan ni Niko ang rebulto at pinunasan ito, “hindi ko ba alam, pero kung pagmamasdan itong rebulto ay para itong isang imahe ng tao na mayroong apat na kamay at mayroong animo pakpak o kapa sa likuran. Tiyak kong may pinagbasehan ang imaheng ito. Magtatanong tanong ako sa matatandang gabay doon sa palasyo, baka may ideya sila kung ano ito.”
Patuloy ang paggawa at paghuhukay sa lupain ng Milenna. Samantala sa palasyo naman nila Niko ay halos gumulong na si Oven sa pagkaboring. Ang kanyang katangian na animo loro na salita ng salita ay namimiss na niya. Sa palasyo ay wala siyang ibang kausap kundi ang mga ibon, bulaklak at kung ano ano pa. Disney princess lang talaga ang datingan niya.
“Mukhang maganda po ang binabasa mong aklat Master Oven,” ang wika ng isang kawal noong makita itong nagbabasa.
“Oo naman, mabuti nga dinala ko itong librong binili ko sa favorite writer ko doon sa mortal world. Saving grace ko talaga itong Aluguryon, kung wala ito baka natuyot na ako sa tindi ng pagkainip. Ang ganda ng cover no? Iyan mismo ang mukha ng writer niyan. Winner!! Thank you talaga Ai Tenshi for this wonderful story,” ang hirit ni Oven.
“Halata nga po na nag eenjoy kayo master, wala po ba kayong balak na sumunod kay Haring Niko doon sa bayan ng Milenna?” tanong nito.
“Ayoko no, dito na lang ako. Baka maya maya pati paghuhukay ng lupa o pagbubuhat ng mga bato ay iutos rin niya sa akin,” ang hirit na sagot nito.
“Hindi naman po siguro gagawin ng mahal na hari iyon.”
“We can never tell no, nagawa niyang dalhin ako sa pugad ng mga ligaw na hell hound para makipag peace talk noh,” ang asar na sagot ni Oven at ipinagpatuloy ang pagbabasa. “Bored na bored na yung beauty ko, gusto ko na umariba, gusto ko na rumampa at gusto ko na mag catwalk sa pilapil! I really miss my mom the second time around!” ang sigaw pa niya sa kanyang isip.
Wala itong nagawa kundi ang hintaying lumipas ang oras at gumawa ng paraan para mawala ang kanyang pagkainip.
MIGUEL POV
APRESIA
Matapos ang pagsiklab ng huling digmaan ay paunti unti ring nakabangon ang Apresia, bagamat sa lahat ng mga lupain ito talaga ang nasalanta ng todo mula sa muling pagbangon at pamiminsala ni Caleb. Magbuhat noong mga oras na iyon ay walang katapusang labanan ang kinaharap namin ni Malik at muntik na itong magdulot ng kapahamakan sa aming dalawa.
Ngayon ay maayos na ang lahat, kaharian ay unti unting binubuo, ang buhay ng mga ordinaryong mamamayan ay bumabalik na rin sa dati. Ang karagatan ngayon ay nakisama at naging mapagbigay, gumanda rin ang lupang taniman magbuhat noong balutin ito ng makapal na yelo.
Noong mga nakalipas na buwan ay wala kaming ginawa ni Malik kundi ang palakasin ang harang o barrier sa buong Apresia ayaw na naming maulit ang masamang bangungot na naranasan namin noong kasagsagan ng digmaan. Paunti-unti, bumabalik na sa dating ayos ang Apresia at hindi magtatagal ay magiging maunlad na rin ang lahat.
“Mabuti naman ay nagiging mapagbigay ang karagatan ngayon, maraming huli ang mga mangingisda,” ang wika ni Malik noong tumabi ito sa akin.
Yumakap ako sa kanya, “hindi naman tayo pababayaan ni Neptune, tapos ay nandoon pa si Caleb, tiyak na nakatunghay sila sa atin at nakabagay,” ang sagot ko naman.
Pinaunan ako ni Malik sa kanyang matipunong dibdib, “sana ay magtuloy tuloy na ito. Ang akala ko ay hindi na makakabangon ang Apresia, mabuti na lang nandito ka, salamat sa lahat ng tulong mo,” ang wika niya sabay halik sa aking labi.
“Kaya nga tayo mag-asawa diba? Magkasama tayo sa lahat ng pagsubok, sa hirap at sa ginhawa pa. I love you,” ang bulong ko sa kanya.
Pumatong siya sa akin at muli akong hinalikan sa labi, “I love you too, Miguel,” ang bulong niya at dito ay simulan niya akong halikan sa labi, paakyat sa akin tainga at pababa sa aking leeg. Yumakap naman ako sa kanyang hubad na katawan at saka ninamnam ko ang sarap ng kanyang halik.
Ilang minuto rin akong hinahalikan ni Malik bago ako pumatong sa kanya. Niyakap ko siya ng mahigpit at saka hinalikan din ang kanyang gwapong mukha, dinilaan ko rin ang kanyang tainga pababa sa kanyang leeg.
Makalipas ang ilang saglit ay bumaba ako sa kanyang dibdib at pinaglaro ang aking dila sa kanyang dalawang utong. Hinimod ko at dinilaan ang kanyang makinis at maputing balat. Kahit na ilang beses na itong ginagawa ay hindi pa rin ako nagsasawa dahil habang tumatagal ay mas lalo pang nagiging gwapo si Malik.
Ilang saglit pa ay hinubo ko na ang kanyang suot na panloob, dito ay buong yabang na tumayo ang kanyang matigas na alaga, mapulang mapula ang ulo, at napaka kinis kung pagmasdan. Agad kong dinaluhong at sinubsob ang aking mukha sa kanyang manipis na bulbol at pati ito dinilaan ko, hinalikan pababa sa kanyang kahabaan.
Nakatingin lang si Malik sa akin, pinagmamasdan niya kung paano ko kainin at romansahin ang kanyang mala bakal sa tigas na alaga. Pinaglalaro ko ang aking dila sa ulo nito pababa sa kanyang dalawang bayag kaya’t napapakagat labi siya habang isinasagawa ang pagpapala sa kanyang kahabaan.
Pati ang kanyang dalawang bayag ay dinilaan ko habang hawak ang nilalaro mala kabuteng ulo ng kanyang alaga. Maya maya ay muli ko itong isinubo at nagsimulang magtaas baba ang aking ulo dito dahilan para mapaungol siya at pahawak sa aking buhok, inalalayan niya ang pagbaba ng aking ulo upang mas makain ko ng buo ang kanyang alaga, abot hanggang lalamunan ko.
Ilang minuto rin ako sa pagkain sa kanyang alaga bago ko ako muling pumatong sa kanya muli siyang niromansa. Itinutok ko ang alaga ni Malik sa aking butas at marahan ko itong inupuan, dahil basang basa ng aking laway ang kanyang alaga ay mabilis itong pumasok, napakagat labi ako habang nagsisimulang umulos ang kanyang matigas na alaga sa aking lagusan.
Muli kaming naghalikan ni Malik, nag eeskrimahan ang aming mga dila habang bumabaon ang kanyang alaga. Naramdaman ko rin na sinasalubong niya ang aking pag upo hanggang sa tuluyang pumasok ng buo ang kanyang kahabaan..
Kapawa kami napasinghap sa sarap. Punong puno na naman ang aking lagusan dahil sa taba at haba ng sandatang nakapasok sa akin. Huminto ako sandali at inerelax ang aking butas, noong mawala ang kirot ay nagsimula na akong gumiling sa kanyang ibabaw. Ramdam na ramdam ko ang kanyang kahabaang humahagod sa aking muscles. Ungol naman at halinghing ang sinagot ni Malik sa aking ginagawa.
Mula sa paggiling ay nagsimula na akong magtaas baba at kumabayo sa kanyang matigas na alaga. Alam kong sarap na sarap si Malik sa aking ginagawa kaya naman nagsimula na rin siyang salubungin ang aking pag galaw sa kanyang ibabaw. Pareho kaming nilamon ng matinding sarap kaya naman mas binilisan pa namin ang pagkilos.
Maya maya ay gumulong si Malik at siya naman ang nasa ibabaw. Ibinukaka niya ang aking hita at marahas na kinantot ang aking butas. Dahil paharap ang aming posisyon ay kitang kita ko ang kanyang kagwapuhan. Napahawakan ako sa kanyang bewang habang bumabaon ng todo ang kanyang batuta sa aking butas.
At makalipas ang ilang marahas na bayo at sumabog ang kanyang katas sa aking kaloob looban, ako naman ay nagjakol at sinabayan ang kanyang pagpapalabas. Kumalat ang aking katas sa aking tiyan at sa aking dibdib. Muli kaming naghalikan ni Malik at mahigpit na yakap ang iginawad namin sa isa’t isang bago kami sabay maglinis ng katawan.
Noong gabing iyon ay panatag kaming natulog ni Malik, nakaunan ako sa kanyang braso habang nakayakap sa kanyang matipunong katawan.
KINABUKASAN.
Maaga palang ay dumaong na ang mga mangingisda sa pampanga. Ang lahat ay maraming huling isda, ito ay dadalhin nila sa iba’t ibang pamilihan sa iba’t ibang lupain sa labas ng Apresia.
Masaya naming pinagmamasdan ang mga taong bayan at habang nasa ganoong posisyon ay lumapit sa amin ang isang mangingisda, “Prinsipe Malik, Master Miguel, may kakaibang bagay po akong nakita sa ilalim ng karagatan,” ang wika nito.
“Ano iyon?” tanong ni Malik.
“Ito po, mahal na prinsipe,” ang wika niya at dito inaabot niya sa amin ang isang gintong kahon na kakaiba ang anyo. “Nakita ko po ito sa ilalim ng karagatan kanina habang sumisisid ako. Nagliliwanag ito at kumikinang kaya naakit akong kunin. Marahil ay galing sa kailaliman ng karagatan at lumutang lamang noong magkaroong sunod sunod na pagyanig dulot ng huling digmaan,” ang paliwanag pa nito.
Pinagmasdan ni Malik ang naturang kahon, inalog pa niya ito at tinapat sa kanyang tainga, “parang walang laman, kakaiba rin ang simbolo sa paligid at sa tingin ko ay masyadong nakadikit para mabuksan. Siguro ibigay bibigay alam natin ito sa mga matatandang gabay, baka alam nila kung ano ang mayroon sa kahon na ito,” ang wika nito habang nakangiti.
“Salamat po, mahal na prinsipe,” ang sagot ng mangingisda at saka ito bumalik sa kanilang bangka. Iniwan niya sa amin ang kakaibang kahon halos ilang sentimetro lamang ang laki.
“Marami naman talagang nakabaon na kakaibang bagay sa ilalim ng karagatan. Katulad ng kalawan, ang karagatan ang isa sa pinakamahirap na siyasatin. Kaya hindi nakapagtataka na marami talagang kakaibang bagay sa ilalim nito,” ang wika ko naman habang pinagmamasdan ang mga simbolo sa kahon. Para itong mga hieroglyphics symbols na matatagpuan kadalasan sa Ehipto o sa iba pang ancient places.
Mayroong mga simbolo ng ibon, ng araw, ng mga arrow, mga buwan at kung ano ano pa. Habang pinagmamasdan ko ito ay para bang nagdudulot ito ng kakaibang pakiramdam sa akin, kinikilabutan ako sa hindi malamang dahilan.
Tahimik
“Ayos ka lang ba? Ipapasuri ko na lamang ito sa mga eksperto,” ang wika ni Malik.
Ngiti at tango lamang ang isinagot ko sa kanya. Habang nasa ganoong posisyon ay inakbayan niya ako at saka pumasok kami sa palasyo, inilagay niya ang kahon sa bulwagan at saka inutos sa mga kawal na dalhin ito sa matatandang gabay.
Noong mga sandaling iyon ay inasikaso namin ang pagpapaayos ng mga paligid ng palasyo at pinagtibay ang harang sa paligid nito. Sa ngayon ay mas mahalaga sa amin ang kaligtasan ng aming nasasakupan. Ang palakasin ang aming depensa upang hindi na muling lumubog ang Apresia at hindi mauwi sa malalang bangungot ang lahat.
Itutuloy.
Part 5: Pagbabago
Part 5: Pagbabago
THIRD PERSON POV
Makalipas ang ilang linggo ay naisipan ni Niko na bumalik sa kanyang palasyo para bisitahin ang kanyang asawang si Oven at tingnan kung maayos niyang nagagampanan ang tungkulin sa mga panahong wala siya sa kanyang kaharian.
Pagpasok pa lamang niya sa tarangkahan ng Floral Garden ay kitang kita na ang kakaibang improvement ng paligid, nagkaroon ng buhay ang mga pader at mga malalaking haligi. Ang lahat bagong kulay at bagong desenyo. Naging colorful ang tarangkahan ng Floral land at mas naging masaya ang vibes nito.
Ang mga taong bayan ay masaya rin at maayos naman ang progreso ng kanilang pamumuhay. Ang lahat maunlad at masayang ginagampanan ang kanilang mga trabaho. “Mahal na hari, mukhang masaya ang lahat at mukhang mas maunlad ang Floral land sa pamumuno ni Master Oven.”
“Hindi naman ako nagkamali kay Oven, alam ko naman na magiging isang mahusay siyang pinuno. Mahusay siya sa mga peace talk at sa pakikipagtulungan sa iba’t ibang tao,” ang nakangiting wika ni Niko. Ang lahat ng madaanan niyang mga taong bayan ay kanyang kinakawayan bilang pagbati.
“At mukhang hindi lang po ang pader at kulay ng palasyo ang binago ni Master, ginawa rin po niyang colorful ang uniform ng mga kawal sa palasyo,” ang puna ng isa pang kawal.
“Hmmm, huwag kang mag alala dahil may mga bagong baluti ang mga kawal na ipamimigay sa susunod na buwan. Ang mga iyan ay temporary lamang,” ang sagot ni Niko.
Nagtipon tipon ang mga kawal sa harap ng palasyo, masyado silang makulay, parang naging karnabal ang datingan, parang mga clown ang mga ito. Hindi tuloy maiwasan ng hari na matawa habang napapakunot noo ito dahil ang kanyang magigiting at matitigas na kawal ay naging makukulay na animo paru paro.
Noong bumaba si Niko sa kanyang karwahe ay agad siyang binati ng mga kawal, nagbigay pugay ang mga ito at saka yumuko. “Maligayang pagbabalik po Haring Niko,” ang bati nila.
“Salamat sa inyo, nakita kong maayos naman kayong lahat at makukulay pa,” ang wika ni Niko habang natatawa. Ano pa nga ba ang aasahan sa kanyang asawa, masyadong masayahin ito at nagdadala ng positibong awra para sa lahat. Mga bagay na nagustuhan niya dito.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay tumabi ang mga kawal at nagbigay daan sa bulwagan ng palasyo. Dito ay bumaba si Oven suot ang napakakulay na gown, mahabang mahaba, long trail na hindi matapos tapos. Ang kanyang pang itaas na dami ay see through at bulaklak lamang ang nakatakip sa kanyang nipol. Gandang ganda si Oven sa kanyang sarili habang suot ang replika ng mikimoto crown sa kanyang ulo ala Miss Universe.
May hawak pa itong magic wand na ganoon kay Odette sa larong MLBB at sa kada hakbang niya ay nagsasabog siya petals sa sarili. “Miss Universo!” ang wika nito dahilan para matawa ang mga kawal pero impit lang at hindi pinahalata.
Lumakad ito patungo kay Niko at saka nagpacute. “Mabuti naman at naisipan mo pa akong uwian, after all that we’ve been through? Char! I miss you my love, the second time around,” ang wika nito sabay yakap sa kanyang asawa.
Maya maya umikot ikot pa si Oven at saka kinanta ang walang kamatayan theme song nila ni Niko na Moon Represents My Heart.
ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen
wo de qing ye zhen
wo de ai ye zhen
yue liang dai biao wo de xin
ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen
wo de qing bu yi
wo de ai bu bian
Natawa si Niko, enjoy na enjoy siya sa pagbabalik niya, “Iyan ang namiss ko sa iyp. Salamat sa pagbabantay sa aking kaharian habang wala ako. Salamat at ibinihagi mo sa mga taong bayan ang kaligayahan at kasiyahan sa iyong puso. Literal na napaka kulay ng Floral Land ngayon, damang dama ko ang kasiyahan ng bawat isa,” ang wika ni Niko sabay yakap dito.
“Me ganon? Nakakatouch naman talaga, alam mo sobrang bored talaga ako kaya ako na mismo nagpintura sa buong palasyo. Ang boring naman kasi ng puti lang diba? Walang kaganda ganda. Saka don’t worry ang sabi ng mga kawal ay mag fafade din naman ang kulay nito after one year at muli itong babalik sa orihinal na kulay,” ang paliwanag ni Oven, kumapit ito sa braso ng asawa at sabay silang pumasok sa bulwagan ng palasyo.
“Kumusta naman ang kaharian doon sa lupain ng Milenna?” tanong ni Oven.
“Tuloy pa rin ang paghuhukay at paggawa ng matibay na pundasyon, kapag gawa na iyon ay doon tayo titira at bubuo ng ating pamilya,” ang wika ni Niko.
“Excited na akong magkaroon ng maraming mga anak, mga little Oven na nagtatakbuhan sa bakuran natin na parang mga maliliit na zombies, napaka exciting diba?” ang kinikilig na wika nito.
“Zombies talaga? Teka hindi ka ba naiinitan sa suot mo? Napakahaba nito at napakabigat pa, pero bagay naman sa iyo kaso baka nahihirapan ka na dalhin ito,” ang puna ni Niko.
“Ganoon ba mahal ko? Madali lang naman ito,” ang hirit ni Oven at dito ay inalis niya ang belt sa kanyang palda at nahulog ang mahabang mahabang long trail gown niya, ang natira lang sa kanya ay ang pang itaas na style swimsuit at T Back pa pwetan nito. Tumuwad siya sa harap ng asawa at sinabing, “ililihis mo na lang itong nakaharang tapos ready to enter ka na mamaya, ang saya saya diba?” ang wika nito dahilan para matawa si Niko.
“Mukhang namiss mo ako ah. Nga pala mayroon akong regalo sa iyo,” ang wika nito sabay kuha ng isang kahon at ibinigay ito kay Oven.
“Give it to me!” ang hayok na hayok at sabik na sabik na wika nito sabay bukas sa kahon at tumambad sa kanyang harapan ang isang lumang lumang estatwa na kasing haba ng ruler, para itong trophy sa Emmy, wala lang pakpak at walang hawak na globe. Kulay dark gold at medyo may mga kalawang pa. Napakunot noo si Oven, “bakit dildo? Hindi ito kasya sa akin saka masyado itong luma baka matetano yung pinkish at virgin kong butas,” ang nag woworry na salita nito.
Nagulat si Niko, namali pala siya ng naibigay, “Sorry mahal, mali, ito pala yung regalo ko sa iyo,” ang pagkuha niya sa estatwa at pinalitan ito ng isa pang kahon na naglalaman ng gintong singsing at kwintas.
“Wow, ang ganda naman, salamat asawa ko, sobrang sweet mo talaga. Eh teka ano ba yun? Bakit ang weird ang itsura?” pang uusisa nito.
“Eto ba? Isa itong estatwang nahukay doon sa lupain ng Milenna, malalim na malalim kasi ang hinukay ng mga mang gagawa upang gawing balon at imbakan ng tubig dahil mahirap ang tubig sa lupaing iyon,” paliwanag ni Niko.
“Ah, estatwa pala yan, akala ko dildo, yung ancient,” ang hirit ulit ni Oven.
Natawa si Niko, “Natatuwa ka talaga, bakit kailangan mo pa non e nandito naman ako. Itong estatwa ay ibibigay ko sa matatandang gabay upang pag aralan nito. Isa itong mahalagang tuklas sa kasaysayan ng lupain ng Milenna,” ang wika ni Niko at iniabot niya sa kawal ang estatwa para ibigay sa mga matatandang mananaliksik at gabay sa kanilang kaharian.
Masayang masaya si Oven noong mga sandaling iyon, nawala ang inip at pagkalungkot niya doong dumating ang kanyang asawa. Kaya naman pagpasok palang nila sa silid ay sinunggaban na niya agad nito. Niyakap niya at hinalikan sa labi, miss na miss nila ang isa’t isa kaya naman halos mag espadahan ang kanilang mga dila dahil sa matinding pananabik na makasama at makapiling muli ang bawat isa.
Matagal natigang si Oven, sabik na sabik ito sa nota ng asawa kaya naman agad niya itong itinulak sa kama at hinubo ang suot nitong saplot. Mabilis niyang sinunggaban at sinuso ang alaga ng kanyang asawa hanggang sa tumigas ito ng todo. Napaungol lang si Niko at napahawak sa kanyang ulo dahil sa sarap at kiliting nadarama.
Todo bigay si Oven, deep throat kung deep throat ang kanyang ginawa, pati singit at bayag ni Niko ay hindi pinalagpas. Gustong gusto niyang naririnig ang malakas na pag ungol nito dahil para iyong musika sa kanyang pandinig.
Makalipas ang ilang sandaling pagpapala sa kahabaan ng asawa ay agad siyang hinihiga nito, pumatong sa kanya si Niko at siya naman ang pinadama ng pagmamahal, isang masarap na halik at romansa ang ibinigay sa kanya nito, babaeng babae ang kanyang peg noong mga sandaling iyon.
Ilang sandali ang lumipas at itinaas ni Niko ang kanyang dalawang binti, isinampay ito sa kanyang balikat at saka itinutok ang madulas na alaga sa kanyang butas. Malugod itong tinanggap ni Oven, ninamnam niya ang pagpasok ng matigas na sandata nito, kahit na may kirot at sakit siyang naramdaman.
Noong makapasok ay hindi muna gumalaw si Niko, muli silang naghalikan at hinintay niyang marelax ang butas nito bago siya magsimulang magtaas baba.
Ramdam na ramdam ni Oven ang matigas na sandatang nakatarak sa kanyang butas. Napatingin siya sa gwapong mukha ng kanyang asawa at napakagat labi na lamang siya. Para siyang inaasawa ng isang napakagwapong korean o chinese sa telebisyon. Dahil ito naman talaga ang physical features ni Niko.
Napasinghap siya sa ere at ninamnam ang nakakakilig na sensasyong dumadaloy sa kanyang kaloob looban.
Baon na baon na mataba at matigas na alaga ni Niko, sapul na sapul ang kiliti ng kanyang asawa kaya’t puro ungol na lamang ang isinusukli nito. Mula sa paharap na posisyon ay tumuwad si Oven, muling kumubabaw sa kanya si Niko at saka itinarak nito ang kanyang mala bakal na sandata.
Napuno ang ungol at halinghing ang buong silid. Kapwa sila nababaliw sa sarap nararamdam dulot ng pag iisa ng kanilang mga katawan. Dahil sa kakaibang sensasyon ay sinasalubong ni Oven ang mabilis at marahas na pag ulos ng kanyang asawa, halos mawala sila sa kanilang mga sarili habang nasa ganoong ritmo.
Makalipas ang ilang sandaling pagbayo ng malakas at malalim ay nilabasan si Niko sa loob ng kanyang kapareha. Bumagsak ito sa kanyang likuran at dito ay muli silang nagpalitan ng halik at mahigpit na yakap. Noong gabing iyon ay naulit pa ang mainit na tagpo sa pagitan ng mag asawa, pinagsaluhan nila ang magdamag na punong puno ng pananabik at pagmamahal sa isa’t isa.
ENCHONG POV
MORTAL WORLD
“Hon, ano bang kinagagalit mo? Para kang babaeng nag aalburuto dyan ah,” ang wika ni Rael habang nag uusap kami sa silid. Hindi ko maiwasang mainis sa kanya dahil alam ma niyang may mali pero ayaw pa niyang sabihin sa akin.
“Noong kausap ko si Oven ay nakita niyang may mali sa paligid ko. Ikaw, nakita mo yun diba? Pero hindi mo iyon sinabi sa akin,” ang paninita ko.
“Para iyon lang nagagalit ka na agad? Wala naman akong nakita,” ang sagot nito.
“Imposible, kitang kita ko sa ekspresyon ng mukha mo,” ang sagot ko naman.
“Okay, may nakita nga ako, nakita kong nangitim ang kalangitan tapos maraming bumabagsak na kidlat, tapos parang may delubyo. Yun lang naman, anong malaking issue doon? Simpleng bagay ay pag aawayan natin?” tanong niya sa akin.
“Edi inamin mo rin, alam mo naman palang may mali e,” ang sagot naman na may halong pagkainis.
“Hon, bakit ba nagkakaganyan ka? Kaya nga ayokong sabihin sa iyo dahil mappraning ka lang at kung anu ano na naman ang iisipin mo,” ang tugon ni Rael upo sa aking tabi at inamo amo ako nito na parang isang babae.
Inirapan ko siya at napabuntong hininga na lamang ako, “Hindi mo kasi nauunawaan, kailangan kong malaman kung ano ba yung mali? Kasi nanatakot na ako e, ayoko na ng gulo, ayoko na ng digmaan, gusto ko na ng katahimikan,” ang wika ko naman.
Niyakap ako ni Rael, “Hon, wala namang mangyayaring masama, pwede ba huwag ka munang mag worry o mag isip ng kahit ano. Chillax ka lang okay? Nandito lang ako at hindi naman kita iiwanan. Kung amo man ang dumating ay magkasama natin itong haharapin,” ang bulong niya at saka niya ako hinalikan sa labi.
Hindi ko maiwasang mag alala, pakiramdam ko ba ay may mali, pakiramdam ko ay may magaganap na hindi kanais nais. Hindi naman ako na papraning sadyang takot na lang siguro ako na maulit lahat ng masasamang karanasan noong huling digmaan, “hindi mo maaalis sa akin ang mag aalala dahil nandito si Elsen sa loob ko. Kung sana ay patay na ako, kung saan ay nakalibing siya kasama ng katawan ko doon sa ilalim ng lupa ay mapapanatag ako. Kaso buhay ako at buhay na buhay din siya sa loob ko,” ang wika ko kay Rael.
“Ayokong mawala ka kaya masaya ako na bumalik ka sa akin. Ayoko na maraning na parang pinagsisisihan mo pa na nabuhay ka dahil nasasaktan ako,” ang tugon niya sabay hawak sa aking mukha at hinaplos niya ito.
“Ench, makinig ka sa akin. Kahit ano pang dalhin sa atin ng tadhana, kahit ano pang hirap ng mga pagsubok ay magkasama natin itong haharapin, hindi kita iiwanan at yung pagkawala ko ay hindi na mauulit iyon,” ang sagot niya at muli akong niyakap ng mahigpit.
Wala akong nagawa kundi ang tumango at sumang ayon sa kanyang sinabi. Kabiyak ko si Rael at marami na kaming pinagdaanan dalawa, ang kailangan ko lang ay magtiwala sa kanya.
Pero ang tanong ko lang sa aking sarili ay bakit laging kami ang involve? Bakit laging kami ang kailangan magsalba sa mundo? Wala bang iba? Kung minsan ay gusto kong tumakas, gusto kong umalis na lang kasama ang aking pamilya o magtago kaya sa malayong lugar na walang makaka kita sa amin? Hindi naman sa nagrereklamo, siguro ay napapagod na lang ako sa paulit ulit na kapahamakang sinusuong namin, kaya heto, napaparanoid na ako ng todo.
“Hon, magpahinga ka muna pwede ba iyon? Nandito lang ako sa tabi mo,” ang wika ni Rael at nahiga ako sa kanyang tabi. Hinalikan niya ako sa labi, paakyat sa aking tainga at pagdating sa aking leeg ay bigla niya akong kinagat.
Ito yung kagat ng pampakalma, gusto niyang maging maayos ang aking isipan. Matapos niya akong kagatin ay pinaunan niya ako sa kanyang braso at hinayaan niya akong yumakap sa kanyang matipunong katawan. Ang lahat ay kumalma, pati ang negatibong bagay sa aking isipan ay naglahong parang bula.
Halos umaga na noong ako ay magising, mahimbing ang aking tulog. Natagpuan ko ang aking sarili na nakayakap sa aking asawa.
“Magandang umaga, kumusta ang tulog mo?” nakangiti niyang tanong sa akin.
“Maayos naman, salamat kagabi. Sorry kung inaway kita, hindi ko talaga dapat ginawa iyon,” ang sagot ko na may halong pagkahiya.
Natawa siya at niyakap ako ng mahigpit, “wala iyon, saka kapag nagagalit ka ay hindi naman papatulan, hindi makikisabay sa galit mo lalo’t alam ko naman na hindi ito makakabuti. Siguro kaya laging tayo ang nagtatanggol sa mundo dahil tayo ang may malasakit at tayo lang ang may kakayahang gawin ito. Ang kapangyarihan nina Emrys at Leandro na nasa loob ko ang nag uubliga sa akin para gawin ang dapat gawin. Alam kong ang kapangyarihan nina Kasiya at Idan rin ang nagtutulak sa iyo para gawin ang mga bagay na iyon. Sabi nga sa pelikula, ang mas malaking makapangyarihan ang taglay natin ay mas malaki ang responsibilidad nito. Kaya’t heto tayo, lumalaban ng paulit ulit kahit may oras na nakalagay sa hukay ang mga paa natin,” ang wika ni Rael.
Sinang-ayunan ko ang kanyang sinabi, “tama lahat ng iyon, alam mo badtrip din itong mga ninuno natin diba? Pasa ng pasa ng kapangyarihan pati tuloy ang obligasyon ay nasasalin rin sa atin,” ang natatawa kong sagot.
“Natatakot ka pa ba?” tanong ni Rael habang nakatingin ng tuwid sa aking mga mata.
Umiling ako at ngumiti, “Oo, pero kapag alam kong nariyan ka lang sa akin tabi ay nawawala ang lahat ng takot ko. Katulad ng sinasabi ko sa iyo, ikaw ang aking lakas at sa kabilang banda ay ikaw rin ang aking kahinaan,” ang sagot ko rin naman.
Hinawakan niya ang aking kamay, mahigpit ang hawak niya dito, “walang bibitiw, hanggang sa huli, mahal na mahal kita.”
“Mahal na mahal rin kita, Rael,” ang sagot ko sabay yakap sa kanyang braso.
Itutuloy.
Part 6: Mga Sugo ng Liwanag
Part 6: Mga Sugo ng Liwanag
ENCHONG POV
Isang malalim na singhap sa ere ang pinakawalan ko habang nakaupo ako sa matigas na alaga ni Rael. Marahan kong iginigiling ang aking katawan at ninanamnam ang pagkakabaon ng kanyang sandata sa aking kaloob looban.
Ungol lang at malalim na paghinga ang isinukli ni Rael sa aking pag giling sa kanyang ibabaw. Napakagat labi siya sa tuwing iniipit ng muscles sa aking lagusan ang kanyang mala bakal na alaga. Paminsan minsan ay inaabot ko ang kanyang labi at napapalitan kami ng mainit at marahas halik habang patuloy ako sa pag-ulos sa kanyang kahabaan.
Sarap na sarap si Rael, agad niyang hinablot ang aking batok at inabot ang aking labi, naghalikan kaming dalawa ng marahas at dito ay naramdaman ko na ang ulos at pagsalubong niya sa aking ritmo. Pareho kami napaungol sa matinding sensasyong nararamdaman. Sobrang baon ng kanyang alaga na halos abot na sa pusod ko dahil nakaupo ako dito.
Maya maya ay hinugot niya ang kanyang mala bakal na alaga. Hinila niya ako patayo sa gilid ng kama. Muli niyang itinarak ng kanyang alaga at agad naman itong pumasok sa aking loob dahil sa dulas nito. Dito ay nagsimula siyang bayuhin ako sa standing position. At para mas maging swabe ang kanyang pagbayo ay itinaas ko ang aking isang sa kama at marahan kong sinalubong ang pagbangga ng kanyang katawan sa akin.
Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon bago niya ako ituwad sa kama, sumampa siya sa aking likuran na parang hinete at kinabayo ako ng husto, baon na baon, sobrang natatamaan ang aking gspot na parang lalabasan ako anumang sandali.
Nayakap si Rael sa aking likuran, hinahalikan ang aking tainga habang umuungol, mabilis ang kanyang pagbayo sa aking butas, hinahalukay ng kanyang matigas na alaga ang aking kaloob looban, sarap na sarap ako sa kanyang ginagawa at noong maramdaman kong sasabog na ako ay jinakol ko ang aking alaga. Ilang taas baba lang ng aking kamay y sumabog ko.
Dahil sa paglabas ng aking katas ay sumikip lalo ang aking butas at pumipintig pintig ito dahilan para mas masarapan si Rael. Ilang malakas na bayo pa ang kanyang ginawa ay napayakap siya sa akin ng mahigpit at sumabog ang kanyang katas sa aking kaloob looban. Ramdam ko ang pagragasa nito sa aking kalamnan, mainit at masarap sa pakiramdam.
Bumagsak kami ni Rael sa kama, muling naghalikan at nagyakapan habang pareho kaming walang saplot. Nagpalitan kami ng maalab na halik at ipinaramdam ang walang sawang paglalambing at pagmamahal sa isa’t isa.
KINAGABIHAN.
Dumating sina mama at papa galing sa mall kasama si Rouen, bitbit nito ng napakaraming laruan na nakalagay sa isang push cart. Pati yata yung cart ay binili na rin nila. Tuwang tuwa ang aming anak dahil sa pang sspoiled sa kanya ng lolo at ng lola. Halos lahat yata ng gusto nito ay binibili nila. “Anak, ang dami namang toys niyan, malalaro mo ba lahat iyan? Next time kapag bumili ka at isa lang ha, para mas ma eenjoy mo,” ang wika ko sa kanya.
“Ssshh, Ench, ano bang sinasabi mo sa anak mo? Hayaan mo nga siyang kunin ang lahat ng gusto niya. Noong bata ka hindi naman kita tinitipid sa laruan diba? Imagine kung kayo ang nag aalaga sa apo ko ay baka sabik na sabik iyan sa mga magagandang laruan dahil tinitipid niyo siya,” ang sermon naman ni mama.
“Ma, hindi naman iyon ang ibig kong sabihin,” ang wika ko naman.
“Ganoon na rin iyon, kayong dalawang mag asawa parati niyong tinitipid at kinakawawa ang apo ko,” ang dagdag pa niya dahil para mangiwi na lang ako. Sumenyas na lang si papa na huwag na patulan si mama dahil hindi rin naman ito titigil.
Si Rael naman ay walang pakialam, nakaupo lang ito sa sofa at nanonood sa cellphone. Kaya naman binalibag ko siya sa unan sa sofa. “Hoy Rael, maligo na kayong dalawa ng anak mo. Tapos kumuha na lang kayo ng inumin doon sa bank,” ang wika ko.
“Ikaw na magpaligo sa anak mo, may ginagawa pa ako,” ang sagot nito at yung unan na ibinilibag ko ay ginawa pa niyang unan saka nahiga. Tawa ng tawa sa kanyang pinapanood.
Nilapitan ko siya at inagaw ang cellphone, puro pusang cute ang kanyang pinapanood. “Maligo ka na at linisan yung anak mo,” ang utos ko.
Napakamot ito ng ulo at saka tumayo. Suot ang sandong puti at maiksing boxer short, gusot ang buhok at hindi mo aakalaing isa itong hari. Dahil doon sa Kailun ay talagang magagarbo ang kasuotan nito. Dito ay damang dama niya ang pagiging isang tao at mortal. “Huwag na paliguan si Rouen, gusto mo tayong dalawa na lang yun maligo? Tsupa mo ako,” ang hirit nito ng pabulong.
“Sira ka talaga, akyat na doon. Inihanda ko na yung gamit niyo,” ang sagot ko sabay siko sa kanyang tagiliran.
“Hina mo naman, para iyon lang e,” ang reklamo nito sabay sampay ng towel sa balikat, binuhat niya ang anak saka sila pumasok sa banyo. Samantala, nag ayos naman ako ng gamit sa aming dahil nagkalat na naman ang gamit ng mag ama dito, manang mana si Rouen sa tatay niya dahil pareho silang makalat. Pero higit sa lahat ay sa kanilang umiikot ang buhay ko.
Hindi ko tuloy maiwasang mapangiti habang pinagmamasdan ko ang larawan naming tatlo na nakadisplay sa aking table. Isang close up na picture kung saan nasa gitna namin ni Rouen at nakangiti rin ito. Halos magkahawig sila ng kanyang ama. Mabuti na lang at sa akin ito kumuha ng mata kaya’t hindi masyadong singkit.
Habang nasa ganoong posisyon ay pumasok ko sa banyo at dito ay naabutan ko silang dalawang mag ama na nasa bath tub, abala si Rael sa pagsasabon ng katawan at ulo ng anak. Ang saya nilang panoorin at halos nalibang na ako habang pinagmamasdan sila dalawa. Sila ang aking happiness, kaya’t hindi ako papayag na may mangyari ulit na kaguluhan na ikapapahamak nila.
Matapos maligo ay agad silang nagbihis, binuksan ang tv at saka nanood ng cartoons. Inayos ko naman yung bagong laruan ni Rouen at itinago yung ibang hindi naman niya gagamitin. “Hindi ka ba naglaruan noong bata ka?” tanong ko kay Rael.
“Walang ganyan sa amin, walang remote control na eroplano at sasakyan. Ang mga laruan doon ay simple lang at karaniwan ay pinag aaral at pinag eensayo lang ako ng aking ama,” ang sagot ni Rael habang binubusisi ang isang sasakyang laruan.
“Dito kasi sa mundo ng mga mortal, ang laruan ay ginagawa para sa mga bata. Habang tumatagal ay nagiging high tech na ito. Ngayon ay lumilipad na rin o kaya ay tumatakbo na parang tunay na sasakyan,” ang tugon ko naman.
At habang nasa ganoong pag uusap kami ni Rael ay bigla na lamang may malakas na liwanag na sumabog mula sa labas. Isang kulay pulang liwanag na parang camerang nag flash sa buong paligid kaya naman halos masilaw kami ni Rael at mapa pikit. Ilang segundo rin tumagal ang liwanag bago ito tuluyang maglaho.
“Ano ba yun?” tanong ni Rael na may halong pagtataka, agad naman akong kumilos ay kinuha si Rouen.
Maya maya ay bumukas ang pinto at pumasok sila papa, “ano yung liwanag na iyon?” tanong din nila.
“Pa, kunin mo muna si Rouen, titingnan namin ni Rael kung ano iyon,” ang tugon ko naman agad na binuksan ni Rael ang salamin na harang sa balkunahe at lumundag ito doon. Wala naman kong choice kundi ang sumunod sa kanya.
“Mag ingat kayo!” ang wika ni papa.
Nagtatakbo kami ni Rael sa hindi kalayuan at dito nga ay nakita namin ang isang pulang portal, mahina na ito at halos pasara na rin. “Papa!” ang pamilyar na boses na aming narinig.
Dito nga ay nakita namin ang malaking version ni Rouen, kasama si Oven at si Mr. Wilson na noon ay sugatan at nakahiga lang a damuhan, si Rouen naman abala sa pagsasara ng portal. “Anong nangyari?!” ang sigaw ko naman sabay alalay kay Oven na noon ay duguan at halos lantang gulay na.
Inalalayan naman ni Rael si Mr. Wilson at wala ng tanong tanong pa, agad kaming bumalik sa loob ng bahay para gamutin ng dalawa. May sugat rin si Rouen pero hindi naman ito kasing lala ng kila Oven.
Noong makapasok kami sa loob ay naiwan si Rouen sa labas at nag tusok ito ng apat na tungkod sa paligid ng aming bahay. Nagkaroon ng barrier ang paligid ng buong bakuran bagamat hindi ko na talaga maunawaan ang nangyayari.
Parang kanina lang ay maayos naman ang lahat pero ngayon ay tila naging komplikado na naman ito. Ibayong pag aalala rin ang naramdaman ko noong makita kong hindi maganda ang lagay nina Oven at iba pa.
Agad kong tinawag si Papa at dito ay tinulungan niya akong gamutin ang dalawang sugatan, “Arrrghhhh, aguuyy!” ang hirit ni Oven.
“Ano bang nangyari sa inyo?” tanong ko naman.
“Bestfriend pwede gamutin mo muna ako bago tayo mag flashback? Arrrghhh! Ang sakit napurohan yata ako,” ang daing nito habang ginagamot ang kanyang sugat.
Si Rouen naman ay naupo na lamang sa isang sulok at pinaghilom ang kanilang sarili “huwag kayo mag alala isang espesyal na barrier ng inilagay ko sa buong buhay. Ang enerhiya nito ay itatago ang buong bahay upang maging insivisible ito at kahit papaano ay mawala sa target ng kalabana,” ang hinihingal na wika ni Rouen.
Lumapit sa kanya si Rael, “anak ano ba ang nangyayari? Anong kalaban ba ang pinagsasabi mo?” tanong ni Rael sa kanya.
“Hindi ko rin sila masyadong kilala papa, pero para isang samahan na liwanag, iyon ang sabi ng isa kanina.”
“Samahan ng liwanag? Sa Kailun?” pagtataka ni Rael.
“Anong samahan ba iyan at bakit nila kayo sasaktan?” tanong ko naman.
“Pa, iyong samahan na nabuo noong matapos ang huling digmaan. Naniniwala sila na babangon ng hari ng kadiliman at maghahasik ito ng panibagong lagim sa sanlibutan. Ang hindi raw matatahimik ang lahat hanggang buhay ka,” ang paliwanag ni Rouen.
“Hanggang buhay ako? Bakit?” pagtataka ko naman.
“Dahil gusto ka nilang patayin papa, nasa iyo daw ang kapangyarihan ni Elsen at patuloy na mabubuhay ang kasamaan hangga’t buhay ka,” ang wika ni Rouen.
Naasar naman si Rael sa kanyang narinig, “Sino ba yung mga baliw na iyan? Hindi ba nila alam ang sakripisyong ginawa ni Enchong para sa kanilang lahat? Babalik ko ng Kailun at pupugutan ko ng ulo ng lahat ng iyan!”
“Rael, hayaan mo na lang muna, kailangan magamot nina Oven at Mr. Wilson, sila muna ang priority ngayon,” ang pagpigil ko sa aking asawa.
“Mga baliw yung mga kalaban, biruin kine-claim nila na bayani sila at ang mga dasal eme nila ang nagpaalis sa kadiliman sa san libutan. Hindi naman lang sila ng bigay ng credits sa atin dahil totoo naman na tayo ang lumaban at tumalo sa kadiliman,” ang wika ni Oven.
“Tama si Ninong, mukhang ang mag ito ay may sariling mundo at bulag sa paniniwala. Hindi sila titigil hanggang hindi nakukuha si papa Enchong,” ang tugon ni Rouen.
Litong lito ako noong mga sandaling iyon, hindi ko alam na mayroon na palang mga iba’t ibang uri ng samahan na may kanyang kanyang paniniwala at ngayon ay balak nilang guluhin ang tahimik naming buhay dahil sa mga paniniwalang ito. Bakit ganoon? Malabo ba ang magandang hinaharap para sa amin? Simula na naman ba ito ng bagong kaguluhan?
THIRD PERSON POV
Noong magsimulang padilim ni Xandre ang buong kalangitan, noong kalagitnaan ng digmaan ay mayroon ng mga kasamahan na nabuo sa iba’t ibang sulok ng mundo. Ang mga samahan na ito ay may iba’t ibang paniniwala at kaisipan ukol sa sitwasyon ng mundo. Ang iba ay naniniwala na ito ay ang katapusan ng mundo at ang pagsamba ang Diyos ng kadiliman ang magsasalba sa kanila. Ang iba naman ay naniniwala na mahihinto ang kadiliman kung sila ay mag aalay ng mga hayop at katawan ng tao sa kalangitan bilang peace offering.
Samu’t saring mga samahan, kulto at mga bagong relihiyon ang umusbong noong sa iba’t ibang sulok ng mundo. Katulad na lamang sa Mundo ng mga Mortal na nagtayo ng samahan ang mga tao na sumasamba isang uri ng Diyos na gawa sa kung saang mineral na magliligtas sa kanilang mula sa kadiliman.
Sa Kailun at sa ibang lupain ay nagsulputan din ang mga samahang iyon, habang abala sina Enchong, Rael, Lucario, Malik at iba pa sa pagbubuwis ng kanilang buhay upang pigilang ang kasamaan ay maraming mga samahan ang unti unting umusbong sa kanilang lupain at isa na nga dito ang samahan ng kulto na kung tawagin ay “Salvator” o sa salitang ingles ay “Savior”.
Ang Salvator ay isang kilusan na naniniwala sa kataas taasang liwanag na nagbibigay ng lakas at proteksyon sa kanilang mga sarili. Ang samahang ito ay pinamumunuan ni High Priest Herard na isang mataas na uri ng babaylang sumasamba sa liwanag ng araw at ng buwan bilang kanyang pangunahing Diyos. Siya tinaguriang taga pagdala ng mabuting balita mula sa itaas.
Ang Salvator ay may tatlong antas ng pamumuno. Ang pinakamataas na antas ng posisyon at kapangyarihan ay nakay High Priest Herard, siya ang command at siyang instrumentong ipinadala ang kataas taasan upang isabog ang paniniwala nito. Ang ikalawang pinakamataas ay ng Low Priest na si Victor na siyang kanang kamay ng High Priest. Siya ang sumusunod sa lahat ng utos at mensaheng sasabihin ng kataas taasang posisyon. At ang ikatlong antas naman ay ang mga “Followers of Light” o mga taga sunod, sila ng mga “salvator” na naniniwala sa mga salita ng nasa mataas na antas ng kapangyarihan.
Ano ang layunin ang Salvator? Ang kanilang layunin ay makapanghikayat ng maraming miyembro, magpalawak at magpalakas ng paniniwala. Pinapalaganap nila ang kaligtasan at ang tiyansang maisalba mula sa lumalang digmaan. Ipinapangako ng Salvator na ang lahat ng kanilang mga taga sunod ay maliligtas at maisasalba ng liwanag. Pagkakalooban ng mas mahabang buhay at walang hanggang kasagahan.
Sinasabing si High Priest Herard ay may malakas na sandata, isang sagradong nilalang na nag gagawad sa kanya ng walang hanggang lakas. Isang sagradong nilalang na kapag tinatawag niya ay bumaba ito sa liwanag at binubura ang kadiliman. Kung ano man ito ay wala pang nakakakita.
Sa ngayon ang bilang ng mga Salvator ay marami na rin, dumami ang tiga sunod ng high priest mula sa iba’t ibang lahi, mayroong mga blood sucker, engkanto, manlikmot, mga hell hounds, babaylan at kung ano ano pa. Ang kanilang mga uniporme ay purong puti, mga puting kalasag na sumisimbolo sa kadalisayan at sa liwanag.
Noong matapos ang digmaan ay muling nagpakita ang haring araw at dito ay mas lumakas ang pananalig nila na nakatunghay ang Diyos para sa kanilang mga kilos. Mas lalong dumami ang kanilang mga kasapi at lalong nabulag ang mga ito sa kanilang mga paniniwala.
Ang akala nila ay maayos na ang lahat ngunit may nagbalita sa high priest na buhay pa ang hari ng kadaliman na si Elsen at ito nakakulong lamang sa katawan ng isang healer.
Noong malaman ni Herard ang pangyayari iyon ay agad niyang pinulong ang mga kasapi ng Salvator at sinabing “Hindi matatamik ang mundo hanggang buhay ang kapangyarihan ng kadiliman, kailangan mamatay ang nilalang na nagkulong sa kanyang kapangyarihan para tuluyang mabura ang kadiliman sa mundo!”
“Tama! Patayin! Isakprispisyo sa liwanag upang tuluyang maglaho ang dilim at kasamaan!” ang sigaw ng mga taga sunod.
At iyon ang bagong misyon ng Salvator, ang hanapin si Enchong at tuluyan itong patayin sa paniniwalang babangon muli ang kadiliman at mauulit ang digmaan.
Sa pamumuno ng high priest na si Herard ay ginalugad nila ang buong lupain ng Kailun upang patayin at ialay si Enchong sa liwanag upang makatiyak na maliligtas ang mundo mula sa susunod na digmaan.
Dito magsisimula ang bagong yugto ng pagsubok para sa lahat..
Itutuloy.
Part 7: Salvator
MGXMBS: RUINS OF THE GOD ARC
AITENSHI
Part 7: Salvator
ENCHONG POV
Kagabi ay ginimbal nina Oven, Rouen at Mr. Wilson ang aming tahimik na gabi matapos silang lumusot sa isang kulay pulang portal na sugatan at halos parang mga lantang gulay ang katawan.
Lumipas ang magdamag at bumuti ang kanilang kalagayan kaya’t kahit papaano ay nakapagpahinga kami ni Rael. Magulo man ang aking isipan ay minabuti kong iwaksi ito dahil masakit na rin sa ulo ang sobrang pag iisip. At pakiwari ko ay maaari akong mabuang anumang oras.
Kinabukasan, halos alas 11 na ng umaga noong magising sila Oven, agad ko silang ipinaghanda ng pagkain upang magkalaman ang kanilang mga tiyan. “Kumusta ang pakiramdam niyo?” tanong ko sa kanila.
“Maayos na, medyo sad lang ako kasi ang panget ng pagkikita natin. Hindi ko naman masyadong feel na makita mong puro sugat ako,” ang wika ni Oven. Kung sabagay ilang buwan din kaming hindi nagkita tapos noong magkita kami ngayon ay ganito pa ang sitwasyon.
Wala kaming pinag usapang kahit ano habang kumakain, tahimik lang at parang nagpapakiramdaman. Bagamat sa loob loob ko ay kanina ko pa gustong magtanong, nag iisip lamang ko ng tamang timing para dito. “The family that is silent together has a problem,” ang pagbasag ng katahimikan ni Oven.
“Obvious naman diba? Kumain kayo ng madami at marami kayong sasagutin mamaya,” ang sagot ko naman.
“Papa galit ka ba?” tanong ni Rouen sa akin.
“Hindi anak, medyo naguguluhan lang ko,” ang sagot ko naman sa kanya.
Noong matapos kumain ay nagtipon tipon kami sala para pag usapan yung mga nangyari doon sa kaharian ng Blood sucker bago sila magtungo dito. Hindi ko rin maunawaan kung bakit ako ang target nila, hindi pa ba sapat na nagsakripisyo ako para sa lahat? Kung sa bagay wala namang makakaalam nito at walang dapat makaalam dahil tiyak madidikit sa akin ang konotasyon na nabubuhay ang masamang kapangyarihan sa aking katawan.
Harap harap kami sa sala, katabi ko si Rael at si papa. Ang batang bersyon naman ng aking anak ay inaalagaan ni mama sa itaas ng silid. Dito ay sinimulan namin ang pagpupulong. “Sino gustong magsimula?” tanong ko naman.
“Ako muna, papa,” ang sagot ni Rouen at dito ay isinalaysay niya sa amin ang pangyayari kahapon noong sakalayin ng kulto ng liwanag ang aming kaharian.
Kahapon, habang abala ako sa pag gawa ng aking time machine na gagamitin ko upang makabalik sa future ay bigla na lamang nagkagulo ang mga kawal sa tarangkahan ng palasyo, dito ay nakasagap ako ng mga bola ng enerhiyang sumasabog sa paligid. Nagkaroon din ng ilang pagyanig kaya naman pati ang mga taong bayan ay nagulantang sa pangyayaring iyon.
Dahil sa kaguluhan ay agad kaming rumesponde ni Heneral Liad kasama ang mga kawal ng palasyo. Dito ay nakita namin ang halos nasa mahigit isang daang katao na mga nakasuot ng puting kalasag at pumalibot sila sa amin. Lalaban sana kami ni Heneral Liad ngunit nagbanta sila na papasabugin at papatayin ng mga inosenteng taong bayan kung kami ay kikilos ng masama laban sa kanila. Kaya wala kaming nagawa kundi ang manahimik at itaas ang aming mga kamay.
“Sino ba kayo?!” Tanong ko sa kanila.
Dito ay lumabas ang isang lalaki na nagpakilalang si High Priest Herard. “Ako ang pinuno ng aming samahan, ang Salvator.”
“Pasensiya na ngunit wala kaming balak lumahok ay sumapit sa inyo,” ang sagot ni Heneral Liad.
Natawa siya, “Hindi naman iyon ang aming pinunta dito, ako si High Priest Herard ay isa lamang instrumento ng liwanag upang tuluyang gapiin ang nakaambang kadiliman sa ating mundo. Nais naming tuluyang wakasan ang banta ng panganib na nagdudulot ng takot at pangamba sa lahat,” ang tugon niya.
“Ano bang pinagsasasabi niyo? Wala na si Xandre, wala na ang kadiliman, ang lupain ng Kailun at ang buong sanlibutan ay ligtas na mula sa sinasabi niyong banta,” ang sagot ko naman.
“Ligtas? Hindi kailanman maliligtas ang buong mundo dahil ang kapangyarihan ng kadiliman ay hindi pa naman tuluyang nawawala. Ito ay nakakulong lamang sa katawan ng isang healer. At habang siya nabubuhay na nasa panganib pa rin ang lahat ng nilalang sa sanlibutan. Ang sanhi ng aming pagparito ay upang ialay niyo sa amin ang lalaking iyon,” ang sagot ni Herard.
“Ialay? Nababaliw ba kayo? Umalis na kayo sa aming lupain!” ang singhal ko, kinapa ko sa aking bulsa ang ITB at pinindot ito, para sa kung sino mang back ang darating kung sakaling magkagulo.
“Oo ialay, habang buhay siya ay buhay rin ang kadiliman. At hindi ito matatapos, ipinakita sa akin ng liwanag kung paano muling babangon ang kasamaan at tatapusin niya ang lahat ng nabubuhay dito sa lupa. Ako, sampu ng aking mga kasamahan ay gagawin ang lahat upang mapigilan ang pagbangon ng kasamaan,” ang wika nito at dito ay nagliwanag ang kanyang katawan. Humarap siya sa kanyang mga kasamahan at nagwika “Mga minamahal kong taga sundo, ang kapayapaan ay makakamtan na natin, ang ating mga puso ay mapupuno ng liwanag at balang araw tayo ay titingalain ng lahat!”
“Mga baliw yata itong mga ito,” ang bulong ko sa aking sarili habang pinagmamasdan sa pagsasalita ang pinuno ang mga taga sunod naman ay lumuluha at inspired na inspired.
“At ngayon ay dumating na ang araw na tayo ay kilalanin sa buong mundo! Ang kapurihan at walang katapusang kaligayahan ay ating makakamtan! Pero bago iyon mga kapatid kailangan nating tapusin ang sugo ng kadiliman na nakahimlay sa kahariang ito!” ang sigaw ng high priest.
“Patayin! Wakasan ang kasamaan! Tapusin ang dapat tapusin! Sundin ang kalooban ng mahal na pinunong kataas taasang Herard!” ang sabad naman nung ikalawang priest.
’“Tapusin! Wakasan!” ang sigaw ng mga kasapi.
Lumakad ako sa kanilang harapan, “natatakot na ang mga taong bayan na aming nasasakupan, kung maaari lamang sana ay umalis na kayo sa aming kaharian,” ang utos ko at dito ay pumalibot na ang mga kawal sa kanila.
“Ngunit hindi kami aalis, ibigay niyo sa amin ang healer!” ang sigaw ng ikalawang priest.
“Pasensiya na ngunit ito ang mga bagay na hindi namin magagawa. Ayaw namin ng kaguluhan at ayaw naming may masaktan, hangga’t maaari sana ay umalis na kayo,” ang pakiusap ko sa kanila.
“Kung gayon ay hayaang dumalak ang dugo at hayaang may magsakripisyo! Ito ang bilin ng kataas taasang ama ng liwanag!” ang sigaw ng ikalawang priest sabay tingala.
Mula sa aming itaas ay nagkaroon ng isang bilog na liwanag na kulay dilaw, parang isang portal. Nagliliwanag ito kaya naman ang lahat ay tumingala at ang iba ay itinaas pa ang kamay upang sambahin ang naturang liwanag. “Mga kasama, pagmasdan ninyo ang kapangyarihan ng kataas taasang ama, pagmasdan ninyo ang kanyang liwanag na sumisimbolo sa ating tagumpay! Iyan ang liwanag ng pag asa! Iyan ang liwanag na susupil sa kadiliman!” ang sigaw ng ikalawang priest.
Lalong lumakas ang liwanag at mas lalo pa itong bumilog, “mga kasama, ito ang kapangyarihan ng liwanag! Sambahin ang kataas taasang ama!” ang sigaw pa nito at maya maya sumamba ang lahat dito.
Patuloy na nagliwanag ang bilog na bagay sa itaas at maya maya biglang bumagsak dito si “ninong Oven?!”
Gulat na gulat ang lahat..
Nagtitili si ninong Oven at saka lumagapak ito sa lupa, mabuti na lamang at sa damuhan siyang bumagsak kaya’t hindi siya masyadong napurohan. “Pakshit, ano bang nangyayari? Arekup nabalian yata ako,” ang ungol nito.
Natulala ang lahat! Hindi sila makapaniwala sa nangyayari. Sa makatuwid ang liwanag na kanilang sinasamba ay isang portal. Ito ay likha ng ITB na pinindot ko kanina at si Ninong Oven ang nakatanggap nito. Ngayon ay malinaw na ang lahat.
OVEN POV
Bumabagsak ang mga talulot ng makukulay na bulaklak sa aming itaas. Nakayakap ako kay Niko noong mga sandaling iyon.
“Paano babalik na ako sa Milenna, kailangan kong subaybayan ang pagpapagawa natin ng bagong kaharian. Kapag may problema ay tawagan mo agad ako ha,” ang pagpapaalam ni Niko, natapos na ang dalawang araw ng kanyang pagbabakasyon.
Dalawang araw na sadyang makabuluhan, dalawang araw na punong puno ng saya, unlimited fvcking, facial at cream pie! Sobrang nawala ang pagiging virgin ko at pakiwari ko ay nasakang na ako, pero keri lang naman dahil ganito talaga ang buhay may asawa.
“Mag iingat ka mahal ko, parting is such a sweet sorrow!” ang maingak ngiyak kong sagot sabay sunggab sa kanyang labi at dito ay naglaplapan kami ever! Maya maya ay nagbitiw kami, hingal na hingal siya at parang nalunod. “Baka isipin ng mga kawal sobrang hayok ako, conservative pa naman ang family ko,” ang hinihingal ko ring sagot sabay sunggab ulit sa kanya.
Nagbitiw ulit kami, hingal na hingal si Niko, “ingatan mo ang sarili mo at kung sakaling naiinip ka ay maaari ka namang magtungo kila Enchong, basta’t ipagbigay alam mo lamang ito sa akin,” ang nakangiting wika niya.
Yumakap ako sa kanya. “Mag iingat ka, i love you,” ang bulong ko.
“I love you, too,” ang tugon niya sabay sakay sa karwahe. Ako naman ay naiwang nakatayo sa hardin habang hinahangin ang mga petals ng bulaklak sa aking paligid. Napatingala ako at isinahod ko ang aking kamay sa mga makukulay na talulot na iyon.
Pumikit ako at saka ninamnam ang pagbagsak nito. Parang isang epic scene sa malungkot na drama series ala endless love!
Tahimik..
Habang nasa ganoong posisyon ako ay nagsalita ang kawal, “master, ubos na po yung mga petals na isinasabog namin sa itaas,” ang wika nito.
Dumilat ako at tumingala, “shuta naman, wala na? Ang tagal kong pinitas niyan ah,” reklamo ko.
“Wala na po talaga master,” ang sagot nila sabay taktak sa mga basket.
“Eh ganon naman pala, ano pang ginagawa natin dito? Awra na sa loob ng palasyo! Into the castle.. nowww!!” ang sagot ko na parang si Odette on her dying mode.
Dahil wala si Niko ay super lungkot na naman ang keps ko, char! Mabuti na lang at naividyow ko yung umaatikabong bakbakan namin kagabi while doing bumber position, ito na lang ang papanoorin ko upang makaraos ang kalungkutan ko. Charice lang ulit!
Ginawa ko na lang yung mga pending na works ko sa palasyo para kahit paano ay productive naman ang araw ko. Bibisita rin ako sa mga bata doon sa bayan para magpamigay ng mga coloring books dahil naniniwala ako na makakamit nila ang kanilang ultimate the second time around! Ang mga coloring books na ito ay special dahil ako mismo ang nagdrawing at nag design nito, mga damit at gown na super fashionable.
“Oh kayo dyan, buhatin niyo na itong mga coloring books para maipamigay na sa mga beking floral fairies, alam ko naman na ito ang bet na bet nila, magkulay ng gowns at mga dresses!” ang utos ko naman.
At iyon ang set up, dinala namin sa bayan ang lahat ng mga coloring book, nagpamigay na rin ako ng mga supplies para sa mga magsasaka tulad ng kanilang mga request. Sino ba naman ako para hindi ibigay ang hiling nila? After all, isa lang kong simpleng tao na may beauty with a purpose.
Matapos ang aking duty nakaramdam ako ng sakit ng tiyan kaya naman gumora agad ako sa banyo para you know, jumebs!
Noong matapos ako ay bigla kong nakitang umiilaw ang bola sa gilid ng cabinet kaya naman pinindot ko ito at bigla na lang akong hinigop ng isang malakas na liwanag. “Shutaaaa ano to?!” ang sigaw ko at nagkagulo na ang mga kawal para hilahin ako pabalik.
“Hilahin niyo ako! Hellp!!!” ang sigaw ko naman.
Hinila ako ng mga kawal pero hindi rin nila kinaya. “Shutaaa kayoo ang hihina niyo naman!!” ang sigaw ko habang nahuhulog sa butas ng liwanag.
Tuluyan akong hinigop ng liwanag, para akong nahulog sa isang malaking butas! Para akong hinigop ng kung anong pwersa, at noong makatawid ako sa malakas liwanag ay natagpuan ko ang aking sarili na nahuhulog sa ere. Kung ganoon ay portal ang kanina at ang bolang hinawakan ko ay…
It cant beeee!!!
Ito ay..
“ITB! Leche!! At sino naman ang nanghingi ng tulong?! Akala ko ba tapos na? Pakshet talagaaaaaa!!” ang sigaw ko, huli na noong marealize ko ang lahat!
Lumagapak ko sa lupa, at sumaldak sa damuhan, dito ay natagpuan ko ang aking sarili sa harapan ng kastilo ng Blood sucker kingdom at maraming tao sa paligid. Ang hindi ko lang maunawaan ay bakit maraming nakaputi na parang may kultong kung ano. Na parang nakasamba pa sa akin!
Parang naging sentro ng atraksyon ng lahat ang aking pagbagsak, lahat ay nakatingin sa akin at ang pinaka malaking katanungan ay ano ba ang nangyayari dito?
“Arekup, ang sakit! Nabali yata ang balakang ko,” ang daing ko habang naghihilot ng likuran.
Maya maya ay nagsalita ang mga taong nakaputi na parang bang disappointed sila na makita ako, para bang hindi nila betsiley na ako yung lumabas sa portal. “Bakit iyan?” tanong nila na malaking pagtataka.
“Ha? Anong bakit ako? Ano bang nangyayari? Bakit nakaputi kayong lahat? Kakalabas niyo lang ba ng mental?” tanong ko naman.
“Mga kapatid, iyan ay isang masamang espiritu! Sugo ng kadiliman at isang masamang mangkukulam! Ang kasamaan ay nililinglang ang ating mga mata at iyan ang halimbawa ang masamang ugat!” ang sigaw nung parang pinuno.
“Hala?! As I remember tumatae lang ako diba? Tapos pinindot ko yung bolang letseng ITB na iyan! Pahamak much, tapos napunta na ako dito. Agad agad? Sa ganda ko to?! Masamang espiritu agad? Mga shutaa kayo ha! Don’t judge my body, being doubted by people, i find strength in myself!” ang sigaw ko sa kanila.
“Patayin ang sugo ng kadaliman na iyan! Ginagamit niya ang huwad na liwanag upang maghasik ng lagim!” ang sigaw nila.
“Hala, mga baliw! Mga judgemental! Hindi naman tayo close pero ganyan na agad?!” ang tanong ko. Maya maya ay lumapit sa akin si Rouen.
“Ninong okay lang po ba kayo? Kayo po pala yung nakatugon sa ITB call ko,” ang wika nito.
“Hala, itong batang ito, bakit naman ginamit mo pa iyon? Saka teka, sino ba itong mga baliw-baliwan na ito? Mga nakaputi pa!” ang nalilito kong tanong.
“Sila po ay isang uri ng samahan o kulto na naniniwala sa Diyos ng liwanag o kung saan man iyon. Tinatawag nila ang kanilang mga sarili na “Salvator” o “Tagapagligtas” sa tagalog,“ ang paliwanag ni Rouen.
“Oh, iyon naman pala, bakit nandito sila kung tinagurian silang tagapagligtas?” tanong ko naman.
“Dahil nais nilang patayin si papa Enchong, nasa loob daw kasi nito ng kapangyarihan ng kadiliman kaya’t kailangan nila itong wakasan,” ang paliwanag ni Rouen.
“Hala, eh ano naman ang care nila?” naiinis kong tanong sabay harap sa mga taong nakaputi, “sino ba kayong mga epal kayo? Tapos na ang war, tapos na ang digmaan diba? Late lang? Saka bakit kayo gumaganyan e wala naman kayong ambag noong nakaraang digmaan?” ang tanong ko naman.
“Manahimik ka kampon ng kadiliman! Ang mabuti pa siguro ay mauuna ka na namin tapusin!” ang sigaw ng isang nakaputi pagkatapos ay kumilos silang lahat patungo sa akin.
“Patayin ang panget na sugo ng dilim!” ang sigaw nila.
“Hala, sugo na nga ng dilim tapos panget pa? Double kill ha! Nakaka offend na talaga!” ang sigaw ko.
Patuloy silang sumagupa patungo sa aming kinalalagyan. “Hala, seryoso talaga sila?” tanong ko naman.
“Opo ninong, aatake na silang lahat!” ang wika ni Rouen at naghanda na ito sa kaguluhang magaganap.
“Kung hindi niyo ibibigay sa amin ang ugat ng kasamaan ay mabuti pang mawala na kayong lahat!” ang sigaw ng pinuno at dito ay umatake silang lahat patungo sa amin.
“Ang taong bayan! Protektahan sila!” ang sigaw ni Rouen at dito ay naging mga paniki ang kanyang mga katawan saka sumagupa sa mga kalaban.
Hindi ko na alam kung ano ang nangyayari noong mga sandaling iyon, basta ang alam ko lang ay mali ang mga kilos loob nila at sa tingin ko ay masyado silang binulag ng kanilang matinding pananampalataya sa kung sinuman ang kanilang lubos na pinaniniwalaan.
Itutuloy.
Part 8: High Priest
Part 8: High Priest
Third Person POV
Sadyang matibay at hindi matitibag ang paniniwala ng kilusang Salvator, ngayon ay literal na gagawin nila ang lahat upang hadlangan ng muling pagsibol ng kadiliman sa mundo. Kaya’t ang pagpatay sa nilalang na nagkulong sa kapangyarihan nito ay ang pangunahin nilang misyon.
Ang High Priest na si Herard ay mayroong espeyal na kakayahan na mag predict ng mga pangyayari. Bilang isang babaylan ay may kakayahan siyang hulaan ang hinaharap at ang lahat ng ito ay tama o accurate. Siya mismo ang nakahula na muling sisibol ang makapangyarihang hari ng kadiliman at maghahasik ito ng matinding lagim sa mundo. Hindi lamang niya alam kung kailan ito magaganap, basta’t ang alam lamang niya posible itong mangyari.
At ang tanging solusyon upang mahinto ng muling pagbangon ng hari ng dilim ay ang wakasan ang healer na nagkulong sa kapangyarihan nito sa kanyang katawan. Hanggang buhay ito ay tiyak na buhay rin ang kapangyarihan at maaari itong kumawala anumang oras.
Taglay ng hukbo ni Herard ay binubuo ng mga lahi na nagmula sa iba’t ibang lupain. Ang mga ito ay sumumpang maglilingkod sa high priest batay sa kanilang paniniwala. Sa makatuwid, ang anumang sabihin ng kanilang mataas na pinuno ay kanilang gagawin kahit magdulot pa ito ng digmaan.
“Ang mga shutaa sumugod nga!” ang sigaw ni Oven sabay takbo, wala siyang sandatang hawak. “Tangina naman puro ganda lang ang meron ako ngayon!” ang sigaw pa nito.
Dahil samu’t saring lahi ang miyembro ng Salvator ay kanya kanyang suguran ang mga ito. Ang mga engkanto ay nagpaulan ng matatalim na damo mula sa iba’t ibang direksyon, ang mga blood sucker ay sumunggab sa mga taong bayan, ang mga manlimot ay umatake gamit ang kanilang mga lakas. Ang mga babaylan ay gumagamit ng mga mahika at bola ng enerhiya. Ang mga ordinaryong kasapi ay may hawak na mga patalim at sandata para pumuksa ng kung sinuman ang nais nilang puksain.
Naging magulo ang paligid, si Rouen bilang prinsipe ng kaharian ang namuno sa pagtatanggol sa mga taong bayan, sinagupa niya ang maraming bilang ng mga blood sucker at kada suntok ng kanyang kamao ay talagang yumayanig na ikinagulat ng lahat. Kahit ang ikalawang pinuno ng Salvator na si Victor ay nagulantang sa kakaibang lakas ng kamao ng binata. Isang suntok lang ang mga blood sucker na kalaban ay lumilipad ang mga ito sa malalayo direksyon. Priority ni Rouen na protektahan ang mga taong bayan katulad ng bilin sa kanya ng kanyang amang Hari na si Rael.
Sina Heneral Liad naman at ang mga kawal ay may hawak na bakal at matitibay na panggalang dahil maraming nagliliparan ng mga matatalim na dahon at sandata sa paligid. Si Heneral ng pumigil sa mga manlikmot at sa mga hellhounds gamit ang kanyang husay sa paggamit ng patalim at espada. “Heneral, ang ilan sa kanila ang mga ordinaryong tao lamang, sasaktan ba natin sila?” tanong ng mga kawal.
“Yung mga ordinaryong tao ay pigilan lamang, yung mga manlikmot at mga hell hounds na mapangahas ay patayin!” ang sigaw ng heneral.
“Masusunod po!” ang sigaw nila at dito ay mas naging magulo pa ang buong paligid.
Samantalang si Oven naman ay hawak lang na sibat at nakikipag hampasan sa mga taong sumusugod sa kanya. “Mga baliw! Ang kakapal ng mukha niyong magpakita ngayon! Edi sana pala noong digmaan palang ay umepal na kayo para naman hindi nakakahiya diba?” ang sigaw nito.
Maya maya ay nagliparan ang mga bola ng enerhiya sa kanyang direksyon na galing sa mga babaylan na kasapi sa pamumuno ni Victor na ikalawang priest. “Sige mga kasama, sugpuin ng kamalasan! Wakasan ang kadiliman! Ang itim na kapangyarihan ay nakatago sa isang iyan!” ang sigaw nito.
“Shuutaaaa hindi ko yon!! Wala sa akin mga gago!!” ang sigaw ni Oven habang tumatakbo, hinahabol siya ng mga tao sa paligid ng palasyo. Napagkamalan siyang si Enchong dahil sa kakaibang entrance niya kanina. “Porket bumagsak ako mula sa portal ako agad? Mga walanghiya!”
Noong malapit na kay Oven ang mga kalaban ay lumabas si Mr. Wilson sa gilid ng palasyo hawak ng kanyang pana at palaso, “master Oven, dito!” ang sigaw nito at saka niya inasinta ang mga tumutugis dito.
Mahusay gumamit ng sandata si Mr. Wilson, iyon nga lang ay katandaan na ito kaya’t hindi na ganoon kalakas pa.
Naging magulo ang buong paligid. Riot kung riot. Halos parang naging digmaan na rin ang naganap sa palasyo ng Blood sucker kingdom. At dahil sa daming humahabol kina Oven ay nacorner din ang dalawa. Kaya naman noong sandaling iyon ay nadakip sina Mr. Wilson at si Oven. Ginapos sila at saka pinaghahampas ng mga taong miyembro ng Salvator. “Iharap iyan sa kataas taasang pinuno na si Herard!” ang utos ni Victor.
“Pakawalan niyo nga kami! Mga baliw!” ang sigaw ni Oven.
“Manahimik ka! Wala kang paggalang! Maya maya lamang ay mamamatay ka na at iaalay ka namin sa kataas taasang Diyos ng liwanag!” ang sigaw ni Victor.
“Eh shuta ka, hindi nga ako yung hinahanap niyo! I’m just a girl who loves my island, a girl who loves the shore, it calls me! Charice! Pakawalan mo nga ako leche kaaaa!” ang galit na sigaw ni Oven
Napahinto ang lahat, huminto na rin sa pag atake ang mga miyembro ng salvator dahil nahuli na ang kanilang nais. Sa pag aakala na si Oven nga ang healer na nagkulong kay Elsen sa kanyang katawan. Ang lahat ay pumalibot sa kanilang lahat at nagsimulang magdasal ng kakaibang salita. Para bang orasyon na hindi maunawaan ang mga lumalabas sa kanilang bibig.
Biglang nanigas ang mga katawan nina Rouen, heneral at lahat ng mga kawal. Parang bang may pumipigil na kung ano sa kanilang mga katawan. “Isang salamangka ng babaylan!” ang wika ng heneral at sinubukan niyang gumalaw ngunit nag sspark lamang ang kanyang katawan.
Patuloy sa pagbigkas ng chant ng mga tao sa paligid.
Habang bumibigkas ng orasyon ay kapansin pansin na nagliwanag ang katawan ng High Priest na si Herard na para bang ginawaran siya ng kakaibang lakas ng mga ito. At mula sa kaniyang katawan ay lumabas ang mga sagradong pisi na gumapos sa katawan nila Rouen at iba pa. Mabigat ang pisi at halos mapahiga sila sa lupa sa tuwing sinusubukan nilang gumalaw ay mas lalo pa itong humihigpit.
“Ito ang kapangyarihan ng kataas taasang liwanag! Walang sinuman ang makakasira at makakawala sa sagradong pisi na ito! Ito ang bibigkis sa kasamaan!” ang wika ng high priest.
Naiyak naman si Victor, manghang mangha siya sa pinamalas na kapangyarihan ng high priest, “napakaganda!! Ito ang naiibang kapangyarihan ng kaatas taasang pinuno! Ang kanyang pisi ng hustisya! Itatali nito ang masasamang kaaway at pipigilan rin nitong dumaloy ang kanilang pisikal na lakas. Tiyak na ngayon ay hinihitit na ng pisi ang kanilang mga enerhiya!” ang galak na galak, manghang mangha at mangiyak ngiyak na salit ni Victor. Abot langit ang paghanga niya sa High priest na si Herard.
“Mabuhay ang kataas taasang pinuno! Mabuhayy!” ang sagot naman ng kanyang mga taga sunod.
Mahigpit ang pagpalupot ng pisi sa katawan ni Rouen, Heneral, Oven, Mr. Wilson at mga kawal. Halos lahat ay nagapos at hindi makawala ng maayos! Sadyang matibay ang pisi at hindi basta basta napapatid lalo naka konekta ito sa nagliliwanag na katawan ng High Priest.
“Mga baliw! Ang kakapal ng mga mukha niyong umarte ng ganyan e wala naman kayong ambag sa huling digmaan diba? Mga epal, mga scene stealer at mga adik ng taon!” ang sigaw ni Oven.
Lumapit sa kanya si Victor at sinampal siya ng malakas. “Tampalasan! Huwag mong kausapin ng ganyan ang katasaan taasang pinuno! Wala ka pa sa kanyang kalingkingan!” ang singhal nito.
Maya maya ay lumapit siya sa High Priest na kanilang pinuno saka lumuhod. Lumabas sa kanyang palad ang isang gintong punyal at nagwika “mahal na kataas taasang pinuno, narito po ang sagradong punyal ng liwanag. Ito ang gagamitin mo upang patayin ang ating alay. Ang talim ng punyal na ito ay itatarak mo sa kanyang puso upang makatiyak na hindi na siya isisilang pang muli. Igagapos ng punyal na ito ang diwa at kaluluwa niya upang tuluyan na siyang mabura sa mundo!” ang wika ni Victor.
“Bakit niyo ginagawa ang mga bagay na ito? Hindi ba kayo natutuwa dahil payapa na ang mundo? Wala kayong utang na loob sa mga tunay na bayaning lumaban at nagtanggol sa sanlibutan!” ang sigaw ni Rouen.
“Oo nga! Ang kakapal ng mga mukha niyo! Wala naman kayong mga ambag! Mga duwag! Mga baliw! Dapat lang sa inyo yang kulay puting kasuotan dahil para kayong pasyente sa mental!” ang sigaw ni Oven pero bigla siyang sinampal ulit ni Victor.
PLAK!
“Shoota kang borta ka! Kunwari ka pang lalaking lalaki e amoy na amoy naman kita! Bortang gelatin! Ogre! Sherk!” ang galit na sigaw ni Oven habang nagpupumiglas pero talagang humihigpit ang pising nakatali sa kanila.
“Tumahimik ka! Ngayon ay magdasal ka na dahil isasakripisyo ka dito mismo sa harap ng aming mga kasamahan! Tayong lahat ay lumuhod at magdasal habang itinatarak ng kataas taasang pinuno ang punyal ng liwanag sa dibdib ng sugo ng kadiliman!” ang wika ni Victor at dito lumuhod ang lahat.
Maya maya lumapit ang High Priest na si Herard sa harapan ni Oven at itinaas ang punyal saka ito nagsalita. “Ama ng liwanag, inihahandog ko sa iyo ang punyal na ito. Ito ang sagradong bagay na tuluyang tatapos at gagapi sa kadiliman. Ang lahat ng ito ay ginagawa namin batay sa iyong kalooban. Bigyan mo kami ngayon ng lakas ng loob upang magpatuloy at maging isang mabuting taga sunod mo. Nawa, ang punyal na ito ay tuluyang kilitin at tapusin ang buhay ng sakripisyo para sa kapayapaan at sa ikatatahimik ng sanlibutan.
“Ama, igawad mo sa amin ang liwanag at burahin ang takot sa aming mga puso. Ang takot ay palitan mo ng tapang at lakas ng loob upang kami ay magpatuloy sa buhay. Ama, tanggapin mo ang aming alay!” ang wika nito na animo pari. Itaas niya ang punyal at nagliwanag ito.
Lumapit siya kay Oven at itinapat ang punyal sa kanyang harapan. “Hala seryoso? Napagkamalan niyo talagang ako yung nakatalo kay Elsen? Ang shushunga niyo naman? Itong ganda kong to? Makakatalo ng bigboss?” ang sigaw ni Oven
“Sshh, huwag ka na maingay ginoo, ang punyal na ito ay sagrado kaya’t wala kang sakit na mararamdaman, kapag tumarak ito sa iyong dibdib ay matatapos na rin ng lahat,” ang wika ni Victor sabay hawak sa katawan nito.
“Abaaa, talagang seryoso kayo? Subukan niyo lang na ilapit sa aking ang punyal na iyan. Tiyak na hindi niyo magugustuhan ang susunod na scenes!” ang banta ni Oven.
“Huwag kang matakot, ialay mo sa panginoon ng liwanag ang iyong sarili,” ang wika ng High Priest sabay tutok ng punyal sa dibdib ni Oven.
Noong makita ito ni Rouen ay ibayong pag aalala ang kanyang naramdaman kaya naman pinilit na bumangon ng binata at nagtatakbo ito patungo kila Oven. Ngunit kada galaw niya lalong humihigpit ang pisi na parang nababali na ang kanyang mga buto, kaya sa halip na makatakbo ay natumba na lang. “Ninonggg!!! Huwaaaaag!! Hindi siyaaaa!” ang sigaw nito.
Nanatili sa ganoong posisyon ang lahat. Ang mga miyembro ng Salvator ay nakaluhod at pinagmamasdan ng pag aalay. Samantalang nakatutok naman ang punyal sa katawan ni Oven.
“Isang galaw mo pa at malilintikan ka sa akin,” ang banta ni Oven.
“Iwaksi mo ang iyong takot at ipagkaloob ang iyong sarili sa kataas taasang panginoon,” ang wika ni Herard at idiniin niya ang punyal sa dibdib ni Oven dahil para bumaon ito at magdugo.
Ibayong galit ang naramdaman ni Oven noong mga sandaling iyon. Nag init ang kanyang dugo at tumaas ang kanyang enerhiya. Hinawakan niya ang pisi sa kanyang katawan na nakakabit sa enerhiya ni Herard.
Nagliwanag ang kanyang katawan at sumigaw ito ng “BEKI EXPLOSION!” ang liyab ang enerhiya iyon! Nanulay ito sa mga sagradong pisi at sumabog ng malakas!!
Sobrang lakas ng pagsabog halos nayanig ang buong Kailun! Namula ang paligid at tumilapon ang lahat ng nasa paligid, pati ang katawan nina Oven, Rouen, Mr. Wilson at iba pa ay nilipad na lamang sa ere!
Matatandaan na ginamit rin ni Oven ang powers na ito noong pista ng mga halimaw kung saan inatake siya ng mga kalaban! Ito ang malakas na kapangyarihang pinagkaloob sa kanya ni Mother Beki upang ipagtanggol niya ang kanyang sarili.
Iyon nga lang ay napaka destructive nito at halos nawasak na ang malawak na bakuran ng palasyo. Ang mga miyembro ng Salvator ay tumilapon sa iba’t ibang direksyon.
Sinabugan rin si Herard at Victor ngunit agad silang nakagawa ng harang para sa kanilang mga sarili bagamat nagtamo rin sila ng malaking pinsala.
Yumanig, lumindol, gumuho at nag crack ang lupa! Ganito kalakas ang blood explosion ni Oven. Isang blow lang ay talagang masisira ang lahat pati ng pisi ay nabura rin kaya’t lahat sila ay nakawala.
Dahil lakas ng impact ay tinangay sila malayong direksyon at agad na nagtatakbo palayo. “Kailangan nating tumakas at ipagbigay alam kila papa ng pangyayari dito,” ang wika ni Rouen.
“How? Kaya ko ba? Sunog na nga tong braso ko malala rin yung tama ko. Sorry talaga pati kayo ay nadamay,” ang wika ni Oven habang nakahiga sa lupa.
“Prinotektahan naman ako ni Heneral Liad kaya hindi nadamay sa pagsabog,” ang wika ni Mr. Wilson.
“Okay lang iyon Ninong, ang mahalaga ay nakatakas tayo mula sa kanila. Bubuksan ko ang portal patungo sa mundo ng mga tao,” ang wika ni Rouen sabay set up sa ITB at dito ay sinimulan niyang buksan ang portal.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay nagdatingan ang mga miyembro ng Salvator at dito muli silang inatake. Nagtakbuhan sila dala ang mga sandata sa kanilang mga kamay. “Hayun sila! Tatakas ang mga kampon ng dilim!” ang sigaw ng mga ito.
“Pigilan sila!” ang sigaw ni Victor at dito ay nagtatakbo muli patungo sa kanila ang mga kalaban.
“Ayan na naman ang mga baliw na iyan! Bakit hindi pa kasi sila nasama sa pagsabog kanina! Namumuro na talaga sila sa akin!” ang gigil na hirit ni Oven bagamat sobrang hinang hina ang katawan nito.
Nagliwanag naman ang ITB at naiset up ng maayos ni Rouen ang portal. “Tayo naaaa!” ang wika nito.
“Mahal na Prinsipe tumakas na kayo nila Master Oven, pipigilan namin ang mga baliw na ito upang hindi sila makasunod at makalapit sa porta!” ang wika ni Heneral Liad.
“Pero paano kayo?” tanong ng prinsipe.
“Maayos kami, umalis na kayo!” ang sagot ng heneral sabay kambat sa kanyang mga kasamahang kawal at lahat sila ay sumagupa at humarang sa mga kalaban! Naging magulo ang buong paligid, malakas pa rin sila Heneral kaya’t makikitang kayang kaya nila ang mga kalaban. “Pigilan sila! Huwag hayaang makalapit sa portal.”
“Opo, heneral!” ang wika ng mga kawal at kada lumapit sa mga portal ay itinutulak nila.
Si Heneral Liad naman ay nagpakita ng gilas sa paghawak niya ng espada, ang lahat ng nagtatangkang lumapit sa kanya ay napuputulan ng kamay at braso. Bagamat hindi talaga niya intensyon ang pumatay.
Walang nagawa sina Rouen kundi ang lumusot sa portal. Nilalayan nila si Mr. Wilson at dito ay mabilis silang dinala nito sa eksaktong kinalalagyan nina Rael at Enchong.
Samantalang naiwan naman sina Heneral Juda at mga kawal sa kaharian ng blood sucker upang ipatanggol ito.
Noong makalusot sina Rouen at iba pa sa portal ay agad nilang nakita sina Enchong at Rael, sugatan sila kaya’t ibayong pag aalala ang naramdaman ng dalawa..
Ito ang pangyayaring naganap sa kaharian ng blood sucker bago dumating sina Rouen sa mundo ng mga mortal at magbigay ng babala ukol sa mga kalabang nagnanais siyang paslangin at gawing alay sa tinatawag nilang ama ng liwanag.
Itutuloy..
Part 9: Huwad na Ehemplo
Part 9: Huwad na Ehemplo
THIRD PERSON POV
BLOOD SUCKER KINGDOM
Matapos umalis sina Rouen sa Blood Sucker Kingdom at magtungo sa mortal word ay naiwan sina Heneral Liad at ang ilang mga kawal sa palasyo at naging bihag. Muling ginamit ng High Priest ang pisi upang itali silang lahat at ikulong sa selda ng palasyo. Walang takas ang mga ito at ngayon ay naging bihag na lamang sila ng Salvator.
Noong mga oras na iyon, ang Blood Sucker kingdom ay pansamantalang napasailalim ng mga Salvator. Naging madali para sa kanilang gawin ito dahil wala ang kanilang hari. Ang ibang mga kawal na blood sucker ay ginamitan na lamang ng mga hipnotismo ng Higher Priest upang pumanig sa kanila at mas maging malakas ang kanilang hukbo. Isang babaylan sina Herard at Victor, sadyang napakadali para sa kanila mag manipula ng kaisipan ng isang nilalang lalo na yung may mahinang depensa.
Parang naging instant invasion ang naganap, ang kaharian ngayon ay sinakop ng Salvator at si Herard ang pansalamatalang naupo sa trono ni Rael.
Samantala, matapos ang kaguluhan ay nagtataka si Herard kung saan nagpunta ang mga tumakas na alay. Kaya naman inutusan niya si Victor na paaminin ang heneral ng mga blood sucker na Liad.
“Maganda rin pala ang palasyo at kaharian ng mga blood sucker,” ang wika ni Victor habang nakatingin sa malaking kwadro ng larawan nila Rael at Enchong. Namangha siya dahil parehong gwapo at perpekto ang mukha ng dalawa. “Kung gayon ay ito pala ang hari ng mga blood sucker at ito ang kanyang asawa, ang healer na nagkulong sa kapangyarihan ng kadiliman sa kanyang katawan,” ang wika nito sa kanyang isipan.
“Victor, tila yata kanina ka pa nakatitig sa larawan ng dalawang iyan,” ang wika ni Herard sa kanyang kanang kamay.
“Sadyang naaliw lamang akong pagmasdan ang perpektong pinuno ng kahariang ito. Tama nga sila, mga magagandang lalaki ang mga blood sucker, wala kang itatapon sa kanilang lahat,” ang wika nito.
“Nagkaroon ka pa yata ng pagnanasa sa kanila. Ang tawag ng pangangailangan ng katawan ay hindi naman masama, ito ay natural lamang sa ating lalang lamang niya,” ang sagot ni Herard.
“Huwag mo akong tuksuhin, pinuno, alam mo naman na mahina ako sa tawag ng tukso,” ang sagot ni Victor habang nakangiti.
“Bago ka tumugon sa tawag ng tukso, paaminin mo muna ang heneral, kailangan nating malaman kung saan tumakas ang mga alay,” ang utos ni Herard.
“Mukhang nagkamali tayo, ang lalaking iyan sa larawan ang ating pakay sabay turo sa karawan ni Enchong at hindi ang lalaking loro kanina na gumagamit ng kakaibang salamangkang pangpasabog,” ang sagot ni Victor.
“Ngunit sila pa rin ang magtuturo sa atin kung saan ating pakay. Kailangan nating mapatay ang lalaking iyon dahil sa kanyang magmumula ang muling kadiliman,” ang wika ni Herard.
“Tayong dalawa lamang dito, anong klaseng kadiliman ang iyong sinasabi?” tanong ni Victor na may halong pagtataka.
“Babangon ang orihinal na hari ng kadiliman, sina Xandre at Elsen ay mga puppet lamang, mayroon pang mas malakas na babangon mula sa kailaliman ng matibay na sumpa,” ang tugon ni Herard.
“Sino ang isang ito?”
“Hindi ko alam, Victor. Nakita ko lamang ang isang madilim na hinaharap, lahat ay hihinto at muli sisibol ang sinaunang kasamaan sa mundo. Ang unang sibilisasyon babangon muli kung saan siya ay naghari. Ito lamang ang nakita ko at ang bawat isang senaryo ay sadyang nakakapangilabot,” ang paliwanag ni Herard.
“Kaya’t kailangan nating mapatay ang lalaking ito sa lalo’t madaling panahon,” ang sagot ni Victor habang nakatingin sa larawan ni Enchong.
“Tama ka doon, tayo lamang ang makakahadlang sa kasamaan,” ang sagot ng high priest.
Noong mga sandaling iyon ay walang inaksayang sandali si Victor, nagtungo agad siya sa selda ni Heneral Liad para tanungin ito kung saan nagtungo ang mga kasamahan niya. Ito ay isang desperadong pamamaraan ngunit wala silang pamimilian dahil nauubos na ang oras at ang lahat ay mauuwi sa isang malaking kaguluhan.
Agad na pumasok si Victor sa selda ni Heneral Liad, nakahubad lamang ito at kitang kita niya ang magandang katawan ng binata. Dito ay muli na nanamang nag init ang kanyang katawan, mga bagay na hindi kayang labanan noong pa man.
Dito ay nagbalik sa kanyang ala-ala ang nakaraang buhay. Si Victor ay isang mahusay na babaylan na nakatira sa Bayan ng Alabiryo, isang malayong lupain kung saan mas dominanteng naninirahan ang mga babaylang gumagamit ng iba’t ibang mga samangka.
Namulat si Victor sa makamundong gawain dahil biktima siya mga kakalakihan sa kanilang bayan. Ito ang nakalakihan niyang gawain, ang makipag niig sa iba’t ibang tao para makahanap lamang ng tunay na kaligayahan.
Sadyang naging malungkot ang buhay ni Victor dahil maaga itong naulila sa kanyang magulang. Ang kanyang nanay at tatay ay pinatay ng Hell Hounds sa pamumuno noon nina Kier at Rascal. Simula noon ay tumayo na siyang mag isa at nabalot ng sakit at kirot ang kanyang buhay. Nagpalakas siya at gumawa ng paraan upang mapaunlad ang kanyang sarili.
Noong nagbinata ay umibig si Victor sa iba’t ibang lalaki ngunit ang lahat ay sinaktan lamang siya, ginamit at pinaglaruan. Sa kabila ng gwapong mukha at makinis na balat ay madalas pa rin siyang iwanan ng mga ito. Kaya naman dumating sa punto sumuko na si Victor sa pagmamahal. Tinanggap na lamang niya na ang pagmamahal ay hindi na niya matatagpuan.
Simula noong mawala ang mga magulang niya ay wala nang nagmahal sa kanya, hinanap niya ito sa iba’t ibang tao ngunit wala pa rin, sa huli purong kirot at kabiguan ang kanyang napala.
Magbuhat noon ay sumumpa si Victor na hindi na magmamahal at ang mga lalaki gagamitin na lamang niya sa paraang gusto niya. Hindi na niya naniwala sa pagmamahal dahil ito ang mga bagay na imposible niyang makamtan. Ang lahat ay ginawa niyang laro, inabuso niya ang sarili sa pakikipagtalik sa iba hanggang sa mawalan ng direksyon ang kanyang buhay.
Hindi na niya minahal ang kanyang sarili at madalas ay ginagamit niya ang kapangyarihang babaylan sa kasamaan at pananakit ng iba. Hanggang sa isang araw ay nagbago ang lahat noong dumating si Herard at nagpakilala itong sugo ng Diyos ng liwanag. Isang taga pagligtas at isang taga bigay ng mabuting balita ng kaligtasan.
Kinausap at hinikayat ni Herard si Victor ukol sa kaniyang paniniwala. Ginawa ni Herard ang lahat upang hitakin si Victor mula sa magulo at patapong buhay nito. Hinikayat niya ito na tulungan siyang mag impluwensiya ng mga kasapi upang lumaki ang kanilang kilusan at samahan.
Makalipas ang ilang panahon ay naging matagumpay si Herard at dito ay tila nakahanap si Victor ng tahanan at pamilyang mauuwi kaya naman sumapi siya sa Salvator at dito ay ginawa siyang kanang kamay ng pinakamataas na pinuno. Inikot nila ang iba’t ibang lugar at lupain upang manghikayat at makapagparami.
Sa paglipas ng panahon ay pansamantalang nakalimutan ni Victor ang kanyang dating buhay at naging mahusay siyang taga panghikayat, dito nagsimula ang kanyang bagong buhay na malayo sa kanyang nakagisnan bagamat paminsan minsan ay hinahanap ng kanyang katawan ng kakaibang ligayang dulot ng pakikipagniig.
Tahimik..
Bumalik ang lahat ng ulirat ni Victor at dito ay natagpuan niya ang sarili na nakatayo sa harapan ng gwapong heneral ng mga blood sucker. “Anong kailangan mo?” tanong ni Liad sa kanya.
“Heneral, simple lang naman ang gusto ko, sabihin mo sa akin kung saan nagtungo ang mga bihag? At saan ko matatagpuan ang asawa ng hari?” tanong nito.
“Bihag? Nagpapatawa ka ba? Kahit kailan ay hindi mo nabihag ang aking mga kapanalig. Huwag mong paniwalain na malakas ka. Magpasalamat ka pisi ng iyong kasama, nagawa niyo kaming mahuli,” ang wika ng heneral.
Natawa si Victor, “bakit masyado kang masungit heneral? Lalo ka tuloy gumagwapo. Huwag kang mag alala sa mga kasama mong mga kawal, hiniram ko muna sila upang mayroon naman akong sariling hukbo. Maya maya lang maaari mo na silang pamunuan,” ang wika ng babaylan.
“Anong ginawa mo sa kanila?” singhal ni Liad habang nagkukumawala ito sa pisi.
Nangiti si Victor at nagliwanag ang kanyang kamay, lumabas ang kulay asul na awra dito, “kaunting magic at salamangka lamang ang aking ginawa. Huwag kang mag-alala dahil babalik rin sila sa dati. Iyon ay kung gugustuhin ko,” ang natatawang wika niya.
“Gago ka! Pagbabayaran niyo ang ginawa niyo sa kaharian!”
“Heneral, relax lang, wala naman kaming ginagawa sa inyong kaharian, hinihiram lang namin ito. Kaya maaari mo na bang sabihin sa amin kung nasaan ang aming hinahanap?” tanong ni Victor.
“Patayin mo na ako, wala kang makukuha sa akin!” ang mariing singhal ng heneral.
“Kung gayon ay mapipilitan akong silipin ang laman ng utak mo. Malalaman at malalaman ko rin mga sagot sa aking katanungan,” ang wika ni Victor at dito ay nagliwanag ang kanyang kamay at hinawakan niya ang ulo ng heneral.
Nagpumiglas si Liad ngunit wala siyang magawa dahil lalo lamang nagiging mahigpit ang pisi. Nagsimulang halukayin ni Victor ang kanyang utak, lahat ng laman nito ay sinilip ng babaylan hanggang sa malaman nito ang sagot sa kanyang katanungan. Habang isinasagawa iyon ni Victor ay nagsisigaw ang heneral, parang iniipit ng kanyang bungo sa matinding sakit.
Kinalkal ni Victor ang kanyang utak at isipan. Ang lahat ng impormasyong kailangan ay mabilis niyang hinahanap at sinaggap sa utak nito.
Makalipas ang ilang minuto ay tumigil si Victor at binitiwan ang ulo ng heneral. Nanghina si Liad at nawala ito ng malay dahil sa ginawang pag galugad ni Victor sa kanyang memorya. “Kung nakinig ka sa akin at sinabi mo agad ng sagot sa aking katanungan, edi sana ay hindi ka nasaktan,” ang hirit nito.
At dito ay nangiti siya dahil nakuha na niya ang impormasyong kailangan. “Ang mga bihag ay nagtungo sa mundo ng mga mortal. At nandoon rin ang aming hinahanap. Enchong pala ang pangalan niya, isang healer na nagtataglay ng sagradong kapangyarihan ng kanyang ninuno.
Tahimik ulit.
Natawa si Victor at hinawakan ang mukha ni Liad, “salamat sa iyo heneral, nakuha ko ang dapat kong makuha. At dahil gusto kong makasama ka pa sa aking panig ay iniimbitahan kitang sumunod sa lahat ng aking nais.
Nagliwanag ang mata ni Victor at dito ay ginawaran niya ng malakas na sumpa ang heneral. “Susunod ka sa aking kagustuhan, ang aking kaaway ay iyong kaaway! Pamunuan mo ang mga kawal at wakasan ang buhay ng mga malulupit na kalaban sa kadiliman. Ikaw heneral Liad ay aking magiging taga sunod, buburahin ang iyong ala-ala at wala kang ibang kikilalanin kundi ako lamang!” Ito ng sumpang iginawad ni Victor sa heneral ng mga blood sucker.
At noong gabing iyon ay ipinagbigay alam ni Victor kay Herard ang nakuha niyang impormasyon sa isipan ng heneralt. Ngayon ay alam na nila kung saan matatagpuan ang kanilang hinahanap at iyon nga ay sa mundo ng mga tao.
Pinuri puri naman ng kataas taasang pinuno si Victor dahil sa husay nito sa paghahanap ng impormasyong kailangan.
Kinaumagahan, pag gising ni Victor ay agad siyang sinalubong ng heneral, dito ay tagumpay na ang kanyang planong mapasunod ang mga kawal ng blood sucker. Ito ang gagamitin nila upang maging malakas ang kanilang mga hukbo kapag sumugod na sa mundo ng mga mortal upang isagawa ang pagkitil sa buhay ng maaaring maging sugo ng kadiliman, walang iba kundi si Enchong.
“Bakit ang gwapo mo?” tanong ni Victor kay Liad.
“Hindi ko po alam ang sagot,” ang sagot naman ng heneral.
Natawa si Victor ay pinapasok ang heneral sa kanyang silid. Ito na ang pagkakataong hinihintay niya, sa wakas ay alipin na niya ito at magagawa niya ang anumang kanyang gustuhin.
Nakatayo lang si Liad sa pintuan, samantalang si Victor naman ay humiga at naghubad. Tumambad sa heneral ang makinis at maputing katawan nito. Sabik na sabik si Victor, ngayong alipin na niya ang gwapong heneral ay hindi na niya palalagpasin pa ang pagkakataon.
Nagsimulang mang akit si Victor, bumakaka ito at ipinakita ang kanyang mamula mulang butas habang hinihimas ito ay umuungol siya at tumitirik ang mata. Masyadong matagal na panahon na buhat noong maakit si Vic sa lalaki, ngayon lamang ulit lumabas ang init ng kanyang katawan dahil sobrang gwapo ng mga blood sucker sa kahariang ito.
Noong mga sandaling iyon ay nakatitig lang si Liad sa kanyang ginagawa, medyo blangko ang mukha nito. Nakakagat labi lamang si Victor habang patuloy sa pang aakit sa binata.
Maya maya ay inutusan niyang maupo ang heneral sa kanyang tabi. Hindi naman siya binigo nito. Patuloy pa rin siya sa paghimas sa kanyang butas alam niyang naaakit na ang binata sa kanyang ginagawa.
Kinuha niya ang kamay ng heneral at isinubo ang daliri nito. Kitang kita ni Liad kung paano tsupain ni Victor ang kanyang daliri at noong puro laway na ito ay iniluwa niya ay siya mismo ang naglagay ng madulas na daliri ng binata sa kanyang butas.
Namangha lalo si Liad, napakagat labi ito noong dumampi ang kanyang daliri sa makinis at mapulang butas ni Victor. Kusang gumalaw ang kanyang hintuturo at ipinasok ito sa kanyang lagusan. Naungol si Victor, ninamnam niya ang pagdaliri ng gwapong heneral sa kanyang butas.
Dahil sa matinding libog ay gumiling na ang kanyang pwetan at sinalubong ang pag marahang pag ulos ng daliri nito sa kanyang butas hanggang sa bumaon ito ng todo kaya lalo siyang nasarapan.
Makalipas ang ilang minuto ay hinugot niya ang daliri ng heneral, pinatayo niya ito at inutusang maghubad sa kanyang harapan. Hindi naman siya binigo nito, nakita na niyang nakahubad ito sa selda at talagang napakaganda ng kanyang katawan. Putok ang dibdib, magandang braso, may abs at walang bahid ng taba ng tiyan.
Natuwa at nahayok siya sa kanyang nakita. Agad niyang bumangon at sinunggaban ang katawan nito. Dinilaan niya, hinalikan at sinamba ng paulit ulit. Noong hindi pa nakontento ay inihiga niya ang heneral sa kama at dito niya pinapak na parang isang masarap na putaheng nakahain sa kanyang harapan.
Kinagat kagat niya ang dibdib at mapulang nipol nito pababa sa kanyang abs. Napaungol ang heneral sa sarap na nararamdaman. Matinding pagdila ang ginawa ni Victor sa abs nito, naglabas masok din ang kanyang dila sa pusod nito bago bumaba ang buhok sa ilalim o sa karug kung tawagin.
Sabik na sabik na si Victor, mataas na mataas na ang lebel ng kanyang libog. Agad niyang ibinaba ang pantalon ng heneral upang masilayan niya ang alaga nito.
Noong maalis ang saplot nito ay tumambad sa kanya ang magandang hugis ng alaga nito. Tirik na tirik kaya naman naglalaway siya ng husto. Hinawakan niya ang agad ang katigasan ng binata at pinagmasdan itong mabuti.
Marahan niya itong jinakol at ninamnam sa kanyang kamay ang init at katigasan nito. Halos nasa 7 inches, mapula ang ulo na parang kabute. Naka kurba paitaas lalo kapag sobrang tirik. Maganda ang pagkakatuli, walang sobrang balat at swabe itong hawakan. Nakaka akit rin ang makapal na bulbol nito sa paligid ng kanyang alaga, pati sa yagbols ay mayroon din.
Hindi na siya nag aksaya ang oras, agad niyang isinubo ang alaga nito. Sabik na sabik siyang matikman muli ang kakaibang sarap ng pakikipag niig. Halos mapakapit na lang sa kobre kama ang heneral dahil sa tindi ng pagkain sa kanyang alaga. Literal na nilololipop ang ulo nito, gutom na gutom at ginagawang tsupon na parang batang nasasabik sa gatas.
Manghang mangha si Liad, nakatitig ito at pinagmamasdang mabuti kung paano kainin ng todo ang kanyang matigas na alaga. Paminsan minsan ay bumaba ang dila ni Victor at saka pinupuntirya ang kanyang dalawang bayag. Kinakain ito at isinusubo kaya naman labis siyang nasarapan sa pagpapala at pagsamba ng isang lalaking hindi naman niya kilala.
Maligayang maligaya si Victor noong mga sandaling iyon, batid niyang lalabas muli ang kanyang pagiging hayok sa laman, mga bagay na matagal na niyang iwinaksi magbuhat noong sumanib sa Salvator.
Ngayon ang natatagong ugali ay nagising na, tiyak na magiging masaya ang kanyang pananatili sa kaharian ng blood sucker.
Itutuloy.
Part 10: Victor
Part 10: Victor
THIRD PERSON POV
Matapos gamitin ni Victor ang kanyang salamangka upang alamin ang kinalalagyan kanilang target na si Enchong at ang iba pa ay ginamitan din niya ng mahika ang isipan ng heneral ng mga blood sucker upang mapasunod niya ito. Sa huli ay nagtagumpay sa kanyang balak at napasunod ito batay sa lahat ng kanyang kagustuhan. Pati sa mainit na tawag na laman ay nais niya itong gawing alipin, sadyang gutong gusto niya ang heneral at handa siyang gawin ang lahat para makuha ito.
Natagpuan niya ang sariling puno puno ang bibig at subo ang malaking kargada nito. Halos baon na baon sa kanyang lalamunan ng kahabaan ni Liad, dikit na dikit makapal na bulbol nito sa kanyang labi.
Labis na nasarapan ang binata kaya naman napahawak na siya sa ulo nito habang patuloy na sinususo ang kanyang matigas at mala bakal na kahabaan. Samantalang halos pang gigilan na ni Victor ang masarap at matabang alaga sa kanyang bibig. Sarap na sarap siya pagdede na parang isang gutom na sanggol sa mala kabuteng ulo nito.
Maya maya ay pinatayo niya ang binatang heneral sa kama at siya naman ang lumuhod dito. Sinimulan niyang silindruhin ang sobrang tirik na alaga nito. Naglabas masok sa kanyang bibig at halos hindi siya magkamayaw sa pag deep throat at pag dila sa yagbols nito. Makalipas ang ilang saglit at inutusan niya ito na bayuhin ang kanyang bibig at iyon nga ang ginawa nito. Hinawakan niya ang ulo ni Victor at sinimulang ilabas masok ang kanyang alaga dito.
Sa init at sikip ng bibig nito na patingala na lang siya at napasinghap sa ere dahil sa ibayong sarap na nararamdaman. Sa kada baon ng kanyang matigas na alaga ay sumasagad ito at umaabot sa lalamunan ni Victor na noon ay wala namang reklamo kahit na bibilaukan ito ay gusto gusto pa rin niya ang ginagawa. Paminsan minsan ay hinahawakan pa niya ang pwetan ng heneral at pagtatagalin ang alaga nito na nakabaon sa kanyang lalamunan, nakahalik ang labi niya sa bulbol nito at halos maduling siya sa pagnanasang nararamdaman.
Sige lang ang pagbayo ng heneral at makalipas ang ilang minuto ay naramdaman niyang sasabog na ang kanyang katas. Hinugot niya ito sa bibig ni Victor at jinakol ng ng mabilis hanggang sa sumabog ang kanyang katas. Sinahod ito ni Victor, nakadila at lahat halos ay sa bibig niya lumabas, ninamnam niya ito at diretsong nilunok. Matapos labasan ay nilinis pa niya ang alaga ng heneral na may kaunting katas pa. Sinaid niya ito hanggang sa wala ng matira pa. Ungol ng ungol si Liad nakukuryente ang kanyang katawan dahil sa pagsilindro sa kanyang alagang kakapalabas lang.
Gayon pa man ay walang balak tumigil si Victor, habang tumatagal ay pataas ng pataas ang kalibugan nito. Kaya’t tuloy lang ang kanyang pagtsupa.
Matigas pa rin ang alaga nito, para pa ring bakal kahit marami na itong nailabas. Kaya naman muli niyang isinubo ang alaga nito. Napaupo na lang si Liad gilid ng kama habang ninanamnam ang muling pagkain sa kanyang kahabaan.
Makalipas ang ilang minuto ay tumayo siya at naisipang ilagay sa ibang lebel ang kanilang pagniniig. Nilagyan niya ng pampadulas ang kanyang butas at mabilis na itinutok ang alaga ng heneral dito. Ito ang hinahanap hanap niya, ang sarap at sakit ng sensasyong dulot ng paglusong ng matigas na sandata sa kanyang kweba.
Napa ungol ng malakas si Victor noong pumasok ang alaga nito sa kanyang butas. Ramdam na ramdam niya ang katigasan nito sa kanyang kaloob looban. Samantalang si Liad naman ay naka kagat labi lang at dinarama ang matinding sikip at pagsakal ng muscles sa kanyang alaga.
Napasigaw sila ng impit noong sumagad at bumaon ang alaga ni Heneral sa butas ni Victor. Damang dama ni Victor ang sarap ng pagpasok ng alaga nito, halos nagsimula na siyang gumiling at itaas baba ang kanyang bewang.
Labis na nasarapan si Liad, sinalubong na niya ang pagtaas baba ng bewang ni Victor na noon ay halos na sa kanyang sarili dahil sa sarap na nararamdaman. At para makagalaw siya ng maayos, mula sa pagkakaupo ay tumayo silang dalawa.
Natuwa si Victor at tumuwad sa sofa, dito ay ibinigay na niya sa heneral ang kontrol. Naglabas masok na ito, binayo ng mabilis at madiin habang nakatuwad ito na parang aso.
Halos mabaliw si Victor sa swabe at sarap ng paghagod ng alaga ni Liad sa kanyang lungga, sapol na sapol ang gspot niya kaya naman halos mamuti ang mata niya noong mga sandaling iyon. Samantalang ungol lang ng ungol ang heneral habang nilalasap ang pagkakabaon ng kanyang alaga sa masikip at mainit na lagusan ng kapareha. Sarap na sarap ang kanyang alaga, halos baon na baon ito hanggang ang bayag na lang ang nakalabas.
“Ahhh ang sarappp! More more! Harder! Ibaon mo lahat!” ang nababaliw na halinghing ni Victor kaya naman mas lalo siyang itinuwad ni Liad sa sahig na halos nakasubsob na siya dito. Kumubabaw sa kanya ang binata at mas lalo pang bumaon ang matabang alaga nito pakiramdam niya ay umaabot na sa tiyan ang kahabaan ng heneral.
Literal na kinabayo siya, parang hineteng nagtatas baba ng mabilis sa kanyang butas, sinabunutan rin siya ng binata upang mas magkaroon ng pwersa ang pagbayo nito.
Halos mapasigaw sa hingal si Victor, ngayon lang siyang nabayo ng ganito ka intense. Tirik na tirik naman ang mata ng heneral, basang basa na ang kanyang katawan sa pawis. “Eto naaaaa!” ang ungol nito.
Makalipas ang ilang malalakas na bayo ay sumabog ang kanyang malapot na katas sa loob ni Victor na noon nilalabasan rin dahil sa paulit ulit na pagtama ng uten ng binata sa kanyang spot.
Nanatili silang magkapatong na parang aso sa sahig, pumipintig pa rin ang alaga ng binata sa loob ng butas niya. Kapwa sila hingal na hingal.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay bumukas ang pinto at dito ay pumasok si Herard. Kitang kita niya kung paano ibinigay ni Victor ang kanyang sarili sa gwapong heneral na noon ay nakakubabaw pa at nakabaon ang alaga sa kanyang likuran.
Kumilos si Victor ng kaswal, parang bale wala lang sa kanya kung makita siya sa ganoong posisyon. Tumayo ito sa harap ng High Priest. “Bakit pinuno?” tanong nito.
“Maglinis ka na ng iyong katawan, sisimulan na natin ang pagpupulong,” ang kaswal din na wika nito.
“Susunod na ako,” ang sagot ni Victor at saka kinuha ang kanilang gamit. Hinalikan pa niya si Liad na noon ay nakatayo lang at basang basa ang alaga. Inutusan niya itong magbihis at bumalik na sa himpilan ng mga kawal.
Agad na nag-ayos ng sarili si Victor, sa banyo ay hindi niya maiwasang tigasan ulit dahil sa sarap ng naranasan. Hindi niya akalaing babalik ang kanyang katawan at pag iisip na mapagnasa at punong puno ng libog tulad noon. Hindi niya akalaing darating ang araw na mabubusog muli ng kanyang masidhing pantasya, ang kanyang mga pagnanasa.
Matapos maglinis ng katawan ay agad siyang nagsuot ng unipormeng puti. Kapag isinusuot niya ito ay tila nalilinis ang kanyang katawan at bumabalik siya sa pagiging isang sagrado, sa pagiging ikalawang pinuno.
Lumakad siya sa bulwagan habang nakayuko ang mga miyembro. Malinis na malinis ang tingin sa kanyang ng lahat, puro at walang anumang pagnanasa sa katawan. Iyon ang mga bagay na pinaniniwalaan ng lahat.
Tumayo siya sa harap ng mga kasapi at muling nagsalita, “Nalalapit na ang araw na tayo ay magiging malaya sa kasamaan at sa kadiliman. Ngayong alam na natin kung nasaan ang ating hinahanap. Ayon sa heneral ng mga blood sucker na ngayon ay atin ng kapanalig at kasapi. Ang mga bihag ay nagtungo sa mundo ng mga mortal upang magtago at upang doon maghasik ng kasamaan. At ngayon ay nais kong ipakita sa inyo ang makasalanang taong iyon,” ang wika niya at nagliwanag ang kanyang kamay, dito ay gumalaw ang malaking kwardo ng larawan ng Enchong sa pader ng palasyo at lumipad ito sa kanilang harapan.
“Mga kasapi, narito ang larawan ng taong ating hinahanap! Siya ang kabiyak ng hari ng palasyong ito. Isang healer na ikinulong ang kapangyarihan ng kadiliman sa kanyang katawan. Ngunit, ayon sa propesiya ay babangon muli ang kadaliman at lalabas ang kapangyarihan nito sa kanyang katawan. Kaya’t bago pa mahuli ang lahat ay dapat patayin ang healer na ito at igapos ang kanyang kaluluwa sa walang hanggang pagkakakulong!” ang sigaw ni Victor at dito ay umangat sa ere ang larawan ni Enchong at unti unti napunit at nagkapira piraso!
“Patayin! Patayin ang ugat ng kadiliman!” ang sigaw nila.
“Ngunit mga kasama, bago natin siya patayin ay kailangan nating tumawid sa makasalanang mundo ng mga mortal, doon natin isasagawa ang ating mga misyon! Mabuhay ang Diyos ng Liwanag! Mabuhay ng kataas taasang pinunong Herard!” ang panghihikayat pa niya.
“Mabuhay!!” ang tugon ng mga kasapi.
Maya maya lumakad naman si Herard sa kanilang harapan. “Bubuksan ko ang portal patungo sa mundo ng mga mortal sa lalo’t madaling panahon. Ngayong alam ko na ang mukha ng ating target ay magiging madali para sa atin ng sundan siya!” ang wika nito.
Palakpakan ang kasapi at lahat sila ay nagbigay pugay sa kataas taasang pinuno ng liwanag. Para sa kanila, ang misyon ng pagpatay kay Enchong ang pinakamakabuluhang misyon sa kanilang mga buhay. Pagkatapos nito ay ipinangko ni Herard ang payapa ang walang katapusang kaligayahan para sa kanyang mga taga sunod at para sa mga naniniwala sa Salvator.
Ang pagpunta nila sa mundo ng mga mortal ay itinakda sa mga susunod na araw. Sa ngayon ay panatag ang mga miyembro ng Salvator na maisasagawa ng maayos ang kanilang mga misyon. Bagamat wala silang ideya na ang kanilang babanggain ay talagang makakapangyarihan.
“Tila yata bumabalik ka sa dati mong nakagawian, Victor?” tanong ni Herard habang nakatayo silang dalawa sa balkunahe ng palasyo.
“Kailangan ng ating katawang lupa ang pakikipagniig, ito ay isang natural na bagay lamang. Naisip ko lang, maganda pala ang magkaroon ng kahariang ganito, isang magandang palasyo na may magarbong desenyo,” ang paglilihis ni Victor sa usapan.
“Kapag naging matagumpay ang ating misyon ay maaari rin tayong magpagawa ng ganitong palasyo at magkaroon ng ating sariling kaharian.”
“Bakit hindi na lamang ito?” tanong ni Victor.
“Wala tayong ideya kung gaano kalakas ang hari ng mga blood sucker. Naging usap usapan ng mga tao sa iba’t ibang bayan ang natatanging lakas nito. Hindi tayo maaaring magpadalos dalos sa ating desisyon,” paliwanag ni Herard.
“Ano ang panama niya sa ating kapangyarihan? Huwag kang mag alala dahil gagawin ko rin siyang alipin katulad ng ginawa ko sa kanyang heneral at mga kawal,” ang sagot ni Victor, sobrang taas ng kompiyansa nito sa kanyang sarili.
Lumakad palayo si Herard, “Sana ay ganoon lamang iyon kadali, Victor. Nga pala, hindi ako tutol sa ginagawa mong makamundong gawain, nauunawaan ko ito. Ngunit sana ay huwag mong ipakita ang tunay mong kulay sa ating mga taga sunod,” ang wika nito bago tuluyang umalis sa kanyang harapan.
Tumalikod si Victor at humarap sa magandang paligid ng kaharian, maya maya bumulong ito sa kanyang sarili, “Bakit kasi ikaw pa ang naging kataas taasang pinuno, kung pwede naman ko. Mas makapangyarihan at mas mahusay ako kaysa sa iyo,” ang bulong nito.
ENCHONG POV
MORTAL WORLD
Muli kong natagpuan ang aking sarili na nakatayo sa kadiliman at sa king harapan ay ng malaking imahe ng isang nilalang hindi ko lubos maisalarawan. Basta ang alam ko lang ay parati niya akong dinadalaw dito sa aking panaginip. May mga oras na itinatanong ko sa aking sarili kung kilala ko ba ang isang ito, ngunit wala akong mahanap na kasagutan.
“Sino ka ba? Huwag mo na ako guluhin, pakiusap!” ang sigaw ko sa kanya.
“Bakit lagi kang galit? Gusto ko lang namang makipagkaibigan sa iyo,” ang sagot niya.
“Kaibigan? Ayoko! Alam kong masama ka, dumadaloy sa iyo ang negatibong enerhiya. Bakit dito mo ako hinaharap sa aking panaginip? Bakit hindi mo ako harapin ng totoo? Sabihin mo sa akin, nasaan ka?!” singhal ko sa kanya.
“Nasaan ako? Nandito ako sa inyong katawan. Bakit mo ako iwinawaksi? Pwedeng pwede mo kong maging kapanalig, mas malakas, mas makapangyarihan at mas malawak ang saklaw.”
“Ayoko, kung gayon ay malinaw na ang lahat, nagpupumilit kang makawala kaya’t kahit sa diwa ko ay nagpapakita ka. Ngunit isa lang ang masasabi ko sa iyo, hindi ako papayag na mangyari ang gusto mo,” ang sagot ko sa kanya.
“Sigurado ka?” ang nakangising tanong niya at dito ay nagsimulang gumapang ang itim na enerhiya sa aking katawan. “Ramdam ko ang takot at pangamba sa inyong puso Enchong, mas natatakot ka at mas nag iisip ng negatibo ay mas humihina ang inyong depensa. Sige lang, matakot ka! Magpakain ka sa iyong negatibong emosyon!” ang sigaw niya at dito ay nanigas na ang aking katawan.
Pumasok ang usok na enerhiya sa aking bibig at gumapang ito sa aking kaloob loob, gayon pa man ay nagliwanag ng aking dibdib at bumalot sa aking katawan ang gintong enerhiya ni Kasiya na parang pinoprotektahan ako.
Nagtulukan ang dalawang enerhiya sa aking katawan na nagdulot ng ibayong sakit sa aking kalamanan dahilan para mapasigaw ako! “Tama naaaaa! Tamaaaaa naaaaa!” ang sigaw ko sabay balikwas ng bangon sa aking higaan.
Natagpuan ko ang aking sarili na nakahiga sa sofa nakatulog habang sina Oven, Mr. Wilson, Rael, Rouen at papa ay nag iinuman, nakatuwaan nilang bumili ng masasarap alak sa store kanina. Nagulat pa silang lahat noong mapasigaw ako. Agad naman na lumapit sa akin si Rael. “Hon okay ka lang ba?”
“Nakatulog pala ako? Sorry,” ang tugon ko naman, hindi ko alam na nakatulog pala ako sa sobrang pagod matapos kong makinig sa kanilang kwento.
“Bigla kang nakatulog? Nag insidous ka? Astral body projection lang?” tanong ni Oven.
“Sira, napagod lang ko kaya nakatulog ko bigla. Pasensiya na,” ang sagot ko naman.
“Akala ko naman nalasing ka agad, tingnan mo si Mr. Wilson, gustong gusto niya ang alak dito sa Mortal World,” ang dagdag ni Oven.
“Oo naman master, masarap ang alak niyo dito,” ang wika nito.
Tumabi sa akin si Rael at nilambing ako, “gusto mo bang magpahinga muna doon sa itaas?” tanong nito.
Tumango ako..
Dito ay agad niya akong sinamahan sa itaas at pagpasok namin sa silid ay yumakap ako sa kanya ng mahigpit, “bakit? May problema ba?”
“Parang lumalakas yung puwersa niya,” ang sagot ko na may halong pag aalala.
“Sino, sino ang tinutukoy mo?”
“Yung pwersa ng kadiliman na nandito sa aking loob. Parang unti unti itong kumakalawa,” ang wika ko naman.
“Pero imposible iyon, ikinulong mo siya gamit ang kapangyarihan ni Kasiya diba? Matibay ito at hindi agad nawawala,” ang wika ni Rael.
“Noong sinaunang panahon ay ikinulong si Kasiya ang kapangyarihan ni Elsen sa kanyang katawan at kasama niya itong namatay. Pero makalipas ang ilang taong pamamalagi sa patay na katawan ni Kasiya ay kumawala rin ito at naghanap ng bagong katawan. Kung matibay ang pagkakakulong ni Kasiya sa kanya sana ay hindi na ito nakita pa ni Xandre,” ang paliwanag ko na may halong pangamba.
“Hon, huwag kang mag isip ng masyadong negatibo, alam ko naman na kaya mo itong icontrol at sa lakas mo iyan ay imposibleng matalo ka ng enerhiyang nakakulong sa iyo,” ang tugon ko ni Rael.
“Hindi ko alam, pasensiya na ngunit nag aalala lang ko para kay Rouen at sa kinabukasan niya. May hihingin sana akong pabor sa iyo,” ang seryoso kong salita.
“Ano iyon?”
“Rael, kung sakali man, o kung dumating ang araw na kainin ko ng itim na kapangyarihan na nakakulong sa aking katawan ay patayin mo ako, huwag mo akong hayaang mabuhay ay manggulo sa mundo, maliwanag ba?” seryoso kong salita habang nakatingin sa kanya ng tuwid.
Natawa si Rael sa aking sinabi, “hindi mangyayari ang sinasabi mo. Kung ano ano kasing iniisip mo e,” ang wika nito sabay higa sa kama, niyakap niya ako at pinaunan sa kanyang dibdib.
Labis ang pag aalala ko noong mga sandaling iyon. Halos binabagabag ako ng takot. Dahil nararamdaman kong kumakawala ang kapangyarihan itim na nakulong sa aking kaibuturan. Palakas ito ng palakas at mas tumitindi pa habang lumilipas ang mga oras.
Hindi ko akalain na ang sakripisyo ko noon ay mayroon rin pa lang negatibong resulta sa aking katawan, akala ko ay payapa na ang lahat ngunit hindi pala.
Itutuloy.
NOTE: Kung gusto niyong magbasa ng advance nandoon sa dre ame ang ibang updates. MGXMBS Book3: The Last War, magsimula kayo ng part 58. Salamat
Part 11: Artista
Part 11: Artista
ENCHONG POV
“Wake up people! Rise and Shine! Anong latest? Pupunta tayo sa set ng Paranormal Project starring Devon Holycross and Santi Fernandez!!” ang hirit ni Oven, umagang umaga ay napaka ingay nito.
“Hon, pwede patahimikin mo yung kaibigan mong may bahog? Inaantok pa ako e,” ang usal ni Rael sabay dapat naglagay ito ng unan sa ulo.
“Pasalamat nga tayo hindi siya tumitilaok ngayon,” ang sagot ko naman sabay yakap sa kanya. Nagdikit ang aming mga hubad na katawan.
Maya maya ay humarap siya sa akin at saka ako niyakap ng mahigpit. Idinantay niya ang kanyang hita sa aking katawan kaya naman ramdam na ramdam ko ang kanyang matigas na alagang kumikiskis sa aking tagiliran. “Ngayon mo lang ba narealize kung gaano ako kagwapo kaya ganyan kang makatitig sa mukha ko?” tanong niya habang nakangiti.
“Hindi ah, hindi ko na kailangang marealize ang bagay na iyon dahil araw araw kang gwapo sa paningin ko,” ang sagot ko naman habang nakangiti.
“I know right!” ang hirit niya dahilan para matawa ko. Hinalikan ko siya sa labi bilang tugon. “Bolero ka rin e, matapos mong bitinin habang nakadogstyle kagabi,” ang hirit nito.
“Sira, hindi kita binitin, umiyak nga si Rouen diba, alagan namang unahin ko pa yun kaysa sa anak natin,” ang sagot ko sa kanya.
“May utang ka sa akin mamaya,” ang hirit nito habang nakangisi.
Natawa ako at muli siyang hinalikan, hinayaan kong nakalock ang kanyang bilugang braso sa aking buong katawan.
Kagabi ay nakatanggap kami ng tawag kila Devon, nag iinvite ito sa kanilang taping sa kabilang bayan. Matagal na niya itong sinabi kaya naman hindi na kami nagdalawang isip kagabi na ituloy ang aming lakad. Saka isa pa ay mapilit rin si Oven lalo’t fanatic talaga siya ng show noon pa kaya maaga pa lang ay para itong alarm clock at nag iingay sa labas.
“Wala akong hilig manood ng ganyan,” ang masungit na wika ni Rael habang kumakain.
“Hala, wag ka ngang kill joy papa Rael, nandito ka sa mundo ng mga tao kaya bawal ang sobrang kill joy dito,” ang wika ni Oven.
“Sumama ka na para may makita ka namang iba, makapag relax ka hindi puro mall ang destinasyon nating dalawa,” ang sagot ko naman, magbuhat kasi noong umuuwi kami dito ay iisang lugar lang ang pinuntahan namin ni Rael “kadalasan” at iyon ay ang mall. At naging hobbies na niya ang mamili ng damit, yung “latest” trend ha. At wala itong pakialam kahit gaano kamahal.
“Hmmm, sige basta bibili tayo nito pagkatapos,” ang hirit nito sabay kuha ng cellphone at ipinakita ang isang magandang model ng sapatos.
Natawa kami ni Oven dahil para itong bata, “alam mo mas fashionista pa sa inyo si papa Rael ha,” ang wika sa amin ni Rouen.
Natawa si Rouen, “kahit naman sa future yung mga lumang damit at sapatos lang ni papa ang isinusuot ko,” ang wika nito.
“Bilin mo nyo na at nagkalat lang naman ang ginto at diamante sa palasyo no, minsan nga pinangsusungka ko na lang ito,” ang sagot ni Oven.
“May magagawa ba ako? O siya bibilhin na natin lahat iyan,” ang wika ko naman. Samantalang si Rael ay nakangisi lang at nahihilig na ito sa mga casual na damit. Sa Kailun kasi ay puro magarbo ang disenyo ng kanyang isinusuot bilang hari. Iyon kasi ang protocol at tradisyon sa kaharian.
At iyon nga ang set up, nagdesisyon kami magtungo nila Oven, Rael at binatang version ni Rouen sa taping nila Devon sa kabilang bayan. Sa isang lumang mansion na hunted “daw” at kinatatakutan ng mga taga doon. Samantalang sina mama, papa, Mr. Wilson at ang aking batang version na anak ay kasama nila sa isang event. Nakakatuwa lamang at nakagiliwan ng aking mga magulang si Mr. Wilson at natutuwa rin siyang alagang ang aking anak.
Nakasakay kami sa isang latest model ng Van na pag aari ni papa, ang aming driver ay walang iba kundi si Oven na noon ay walang tigil sa pagkukwento ng mga experiences niya sa palasyo kung saan ginampanan niya ang mga tungkulin ng kabiyak ng hari. “Ang shuta pati pakikipag peace talk sa mga hell hounds at halimaw ay ako pa rin. Jusko no, muntik na nila ako lapain ng buhay buti na lang at napakiusapan ko silang umalis doon sa boundary ng Floral Land no,” ang hirit nito.
“Maiba ako, saan mo naman natutunan yang beki explosion na iyan? Nezuko ka?” tanong ko sa kanya.
“Hindi ko alam, basta as far as I remember, char! Nalagay sa alanganin ang life noong pista ng mga halimaw kalaban ang mga bekimonster. Basta tinulungan akong makasurvive at pinalabas niya ang powers sa aking inner strength,” ang paliwanag nito.
“Sinong niya?” tanong ko naman.
“Si Mwader Beki, ang ina ng mga bakla,” ang sagot niya.
Natawa ako, “seryoso? May ganyan?”
“Oh yes! Legit 100% trooth, malagas man ang makapal na bulbol ng asawa ko,” ang sagot niya
“Maniwala ka dyan sa kaibigan mo, may bahog yan e,” ang bulong sa akin ni Rael kaya naman siniko ko siya sa tagiliran.
“Siguro yung nagpalabas ng inner strength ni ninong Oven ay isang entity na nakabantay sa kanya. Kung ganoon ay hindi na niya kailangan yung bracelet o yung pamaypay na ginawa ko dahil mayroon na siyang powers. Masaya diba? Ninong? May natural ability ka na!” ang masayang ni Rouen.
Pero parang hindi naman masaya si Oven, “teka, bakit parang hindi ka yata masaya?” tanong ko sa kanya.
“Paano naman ako sasaya e yung powers ko ay explosion, hindi bale sana kung yung kalaban ko lang ang sumasabog diba? Ang problema pati ako ay damay! Daig ko pa yung team rocket na lumilipad sa ere kapag sumasabog. Paano naman kong magiging masaya?” pagmamaktol nito.
“Kaya nga diba, lahat naman ng powers ay nacocontrol at natutunan, siguro yung sa iyo ay kailangan lang ng kaunting training,” ang tugon ko naman.
“Kaya nga nag decide ako na mag eensayo para sa susunod na laban ay mas kapaki-pakinabang na ako. Tama diba?” ang wika nito at maya maya ay napatingin siya sa labas, “putangna naman lagpas na pala tayo sa kanto!” ang dagdag nito dahilan para matawa na lang kami.
Agad siya umatras at ibinalik ang sasakyan saka dumaan sa tamang ruta, “eh ikaw bestfriend, hindi ka ba naiinggit na yang mag ama mo ay nakakalipad sa ere?” tanong ni Oven sa akin
“Hindi naman, abilidad nila ang makalipad at wala sa abilidad ko iyon,” ang sagot ko.
“Hmmm, nakaka inggit no? Sana ako rin makalipad. Nakakalipad si papa Ibarra dahil nagiging mga paru-paro ang katawan niya. Si papa Leo ay nakakalipad rin. Nakakalipad rin si Hariel dahil may pakpak ito, gayon rin si Devon. Si Papanginoong Lucario ay nakakalipad rin saka si Suyon. Inggit much!” ang wika nito habang nakanguso.
“Nakakalipad ka naman ninong diba? Saksi ako noong lumipad ka dahil sa lakas ng explosion na ginawa mo,” ang natatawang sagot ni Rouen.
Napanguso si Oven, “alam may times talaga na nagmana ka kay papa Rael ng ugali, pareho kayong basag trip at sobrang lakas mang asar. Itong mga vampira nato oo,” pagmamaktol nito.
Makalipas ang halos dalawang oras na pag ddrive ay nakarating kami sa kabilang bayan. Ang eksaktong lokasyon nito ay sa paanan ng bundok kung saan naroon ang lumang mansyon na kung tawagin ay Red Castle, ito ay itinayo noong panahon ng espanyol at giwang ospital sa maraming digmaan. Kaya obvious na maraming namatay dito. Kinatatakutan ito ng mga tao dahil sa dami ng mga ghost sightings, pero para sa iba ay isa itong perfect settings para sa mga horror movies at paranormal documentaries.
Pagdating namin dito ay naabutan namin si Devon na inaayusan na para sa kanilang set. Suot nila ang uniform ng paranormal project. Nandito rin si Santi bilang kanyang co star sa series.
“Welcome, akala ko hindi kayo darating,” ang masayang wika ni Devon at kinamayan kaming lahat. Si Santi naman ay tuwang tuwa rin noong makita kaming lahat.
“Syempre naman pupunta kami, tamang tama lang sa oras diba?” wika ni Oven.
“Oo tamang tama lang, hapon na at kapag dumilim ay magsisimula na ang show,” ang wika ni Devon at dito ay dinala niya kami sa mga tent kung saan nakaset up ang mga camera, nandoon rin ang mga crew sa loob.
“Devon, bakit hindi mo naman sa akin sinasabing mayroon kang mga gwapong kaibigan? Edi sana pala ay kinuha natin silang artista,” ang wika ng director nila.
Natawa si Devon, “bakit hindi direk? Tutal ay kami lang naman ni Santi ang iikot sa buong mansyon, bakit hindi natin sila isama? Alam naman nila ang gagawin dahil regular silang nanonood ng show,” ang wika ni Devon.
“Oo nga gusto ko yan! Tamang tama nakaka excite umakyat sa mansion, tingnan niyo sa pintuan pa lang may lalaki na agad na pugot ang ulo at mayroong mga naglalakad na madreng walang mga kamay sa hallway!” ang masayang wika ni Oven dahilan para matakot ang mga crew.
“Seryoso?” tanong nila.
“Oo, seryoso siya, punong puno ng mga multo sa paligid at sa loob ng mansyon,” ang pagsuporta ni Devon. “Ano game ba kayo? Special guest namin kayo ngayong gabi! Exciting diba?”
“Hmm Oo ba, para yun lang pala,” ang wika ko naman habang nakangiti at dito ay agad kaming tinuruan ng director kung ano ang gagawin. Ang aim namin ay patunayan na may something sa mansyon at mag imbento na may nakikita kami o nararamdaman kahit mayroon naman talaga, sa aming mga hindi ordinaryong tao ay madali na lamang makakita ng multo sa paligid at bale wala lang sa amin ito.
Alas 7 ng gabi, nagsimula na ang time slot ng show. Pinakita na agad ang opening credits ng series at dito ay ipinakita si Devon at Santi sa upang bahagi, “Mga kaibigan, ngayon ay napaka espesyal na gabi dahil makakasama namin ang mahuhusay na paranormal expert mula sa iba’t ibang sulok ng bansa. Sina Enchong,” tumapat sa akin ang kamera at sibihan kami na huwag ngingiti basta seryoso ang mukha. “Kasama rin namin si Rael, Rouen at Oven, sila ang kasama natin sa pagpasok sa lugar ng kababalaghan, sa lugar ng karimlan at mga espiritu na hanggang ngayon ay hindi matahimik,” ang wika ni Devon.
Maya maya ay lumakad naman si Santi sa harapan, “Ngayon gabi ay tutuklasin natin ang kababalaghang bumabalot sa Red Castle, ito ang isa sa pinaka haunted na lugar sa buong bansa.”
Lumakad ulit si Devon, “matapang ka ba? Halika sumama ka sa aming paglalakbay, ito ang Paranormal Project Season 3!” ang intro nila.
“And cut!!! Flawless!!” ang sigaw ng director at saka nag commercial.
Nagsimula ang show, lahat kami ay hinati sa dalawang magkakapareha, hawak namin ang mga night camera dahil kami na rin ang mag dodocument sa mga pangyayari sa loob. Ang magkakasama ay ako at si Rael na aakyat sa ikatlong palapag. Sina Rouen at Devon naman ay bababa sa under ground at sina Santi at Oven naman ay sa ground floor at second floor.
Bago kami pumasok ay kinalutkot ni Rouen ang lahat ng camera na aming hawak. “Anak, ano bang ginagawa mo? Baka hindi ito gumana,” ang wika ko.
“Tito Devon, handa ka na bang pumalo sa 100% ang ratings niyo at matalo ang kalabang paranormal scenes sa kabilang chanel?” tanong ni Devon.
“Oo naman, ano nagawa mo ba?” tanong ni Devon habang nakangisi.
“Oo naman tito, ako pa ba?” wika ni Rouen, kami naman ay clueless kanilang mga usapan.
“Naku, ano nanaman ba ang pinaplano niyong dalawa?” ang pang uusisa ni Santi.
“Ganito kasi iyon, last day ay nag chat sa akin si Tito Devon, pinaupgrade niya ang lahat ng camera natin kaya inayos ko ang mga lens nito. Mas magiging malinaw ito sa night mode at mas macacapture nito ng mas malinaw ang mga multo. Ngayon ay magigimbal sila dahil makakakita sila ng totoong multo! Hihih!” ang natatawang hirit ni Rouen, silang dalawa ni Devon ay parang mga siraulong hinahagikgik katatawa ng impit upang hindi mahalata.
THIRD PERSON POV
Nagsimula ang guesting ng grupo sa show nila Devon na Paranormal Project. Ang kakaiba lang na mangyayari ngayong gabi ay inupgrade ni Rouen ang mga camera na kanilang gagamitin upang mas makita ng malinaw at maayos ang mga multo sa paligid.
Walang kamalay malay ng mga crew at mga tele viewers sa mga espesyal na pangyayari ngayong gabi.
Unang ay sila Devon at Rouen ang lakad sa underground dito ay nakita na agad ng mga crew na may mga ibang taong lumalakad sa kanilang paligid na para bang maraming naghihintay sa mga ito. Pati ang mga crew at director ng show ay nashock dahil makikita ang mga imahe ng multo na dumaan sa kamera, mga lumulusot sa pader at nawawala sa mga sulok.
“Wala po kaming balak manggulo, yung mga gustong umekstra sa camera ay pwedeng dumaan, yung mga ayaw naman pwede kayong magtago na lang sa sulok sulok,” ang wika ni Rouen.
“So sobrang daming entity dito sa underground, sobrang bigat sa pakiramdam, yung iba ay mababait, yung iba naman ay tagalang nagagalit,” ang wika ni Demon at maya maya ay kitang kita sa camera ay may tumakbo sa harapang screen at sumigaw ito.
Sa 3rd floor naman ay naglalakad sina Rael at Enchong, bale wala lang sa kanilang ang mga nakikita bagamat talagang kita kita sa camera nila ang mga naka uniform ng nurse at doctor na tumatakbo sa hallway. “Kung nakikita niyo ay maraming mga espiritu ng mga pasyenteng namatay dito sa ikatlong palapag. Katulad ng isang iyon, isang aparisyon ng lalaki na tumatakbo at tatalon sa bintana. Ang kanyang ginagawa ay paulit ulit na lamang at wala itong katapusan. Ito ay tinatawag sa na recordings, isang uri ng multo na nakarecord ang activities,” ang wika ni Enchong, halos mangha mangha sa kanya ang lahat ng mga cast dahil napaka kalmado nito.
Samantala, sa ground floor at second floor naman ay palakad lakad sina Santi at Oven, “kung nakikita niyo ay maraming mga pari at madre dito na lumalakad sa paligid. Mayroon din mga gwapong japanese na nakasuot ng sundalong uniporme. At ang yuyummy nila for today’s vidyow!” ang hirit ni Oven.
Maya maya ay biglang may japanese na sundalong lumakad sa kanilang harapan, hinawakan nito ang kanyang baril at pinagbabaril ang mga nasa kanyang paligid. Parang isang recording ng pangyayari noon kung saan minurder ng Japanese soldier ang mga pari at madre sa loob ng gusali.
“Nakikita niyo iyon? Ganun ang nangyari dito, pinatay pala ng retarded na sundalong hapon ang lahat ng nandito sa ground floor. Isang madugong pangyayari ito na gumimbal sa lahat,” ang wika ni Santi.
Noong mga sandaling iyon ay shock na shock ng lahat ng mga televiewers, ang direktor napuno ng tawag sa iba’t ibang tao na sinasabing nag level up ang show. Ang mga crew naman ay takot na takot dahil sa kanilang mga nasaksihan na hindi maipaliwanag. Lahat sila ay nanlalaki ang mga mata sa pagkabigla. Hindi ito edited, walang pakulo o pasabog, ang lahat ay totoo at malinaw nilang nakikita.
Dahil sa ginawa ni Rouen ay pumalo sa pinakamataas na porsiento ang paranormal project at naging trending pa ito sa social media sa buong bansa. Naging usap usapan ito ng lahat at talagang binago nito ang standing ng mga paranormal series sa telebisyon.
Nag trending din sila Enchong at iba pa, dahil sa sobrang gwapo ng mga ito ay talagang maganda rin ang mga registered ng mukha sa telebisyon.
Hindi maipaliwanag ng mga crew ang pangyayaring iyon. Gayon pa man ay masaya pa rin ang grupo at nag enjoy sila sa mga bagay na kinatatakutan ng nakararami.
Itutuloy.
Part 12: Kalatas
Part 12: Kalatas
ENCHONG POV
“Nakakaloka, napakataas ng rating diba? Kasi nga I have the best paranormal experts in town. Kinuha ko na sila bago pa masulot ng ibang channels! At yung mga nakita niyo kanina ha, wa aring, wa kemberlin yon! Trulalo lahat yon! Walang edit at walang special effects ha! Wala naman kaming mga idea na makikisama yung mga maligno doon sa mansion, nakakaloka talaga mabuti na lang at kalmado yung mga paranormal artist ko,” ang hirit ni direk habang iniinterview ito.
May halong pagmamalaki ang direktor dahil sa masyadong maganda at astig ang episodes kanina. Dahil dito ay dumagsa ang mga reporter na gustong mag interview at gusto siyang makausap. “Eh mamush saan mo naman nakita yung bagong casting kanina? Ang ggwapo lagi ng casting mo ah. Lalo na yung Rael at Rouen ba iyon, grabe parang mga hindi tayo super gwapo talaga nila,” ang tanong isang reporter.
“Ay secret mamashh walang clue. You know, exclusive lang sila for me, ganda lang talaga. Medyo imbyerna nga kasi umattend pictorial si Yul sa isang sikat brand ng underwear no, mas winner sana yung rating kung nandito yung isa na iyon. Anyway nakita niyo ba yung mga mumu kanina? OMG its so scary talaga lalo na yung part doon sa Japanese Soldier, grabe kitang kita sa camera,” ang bumubulang bibig na pagkkwento ni Direk.
Kami ay nasa loob lang ng tent at kumakain, ayaw kaming palabasin ng staff at ni direk dahil baka daw mabuking na one time salta lang kami sa show. “Sabi na nga baka beklush yang direktor niyo e,” ang wika ni Oven.
“Obvious naman diba, pero salamat talaga, super taas ng rating ngayon,” ang wika ni Santi.
“Ibigay natin ang credits kay Prinsipe Rouen, napaka talented at napaka genius pa,” ang papuri ni Devon.
“Salamat po tito Devon,” ang nahihiyang sagot ni Rouen.
“Nga pala, nakalimutan kong itanong, nag enjoy ba kayo? Ang saya saya diba?” ang wika ni Santi.
“Masaya syempre, pero at the same time ay nakakalungkot rin dahil stranded yung mga kaluluwa doon sa Red Castle. Talaga bang ganoon na lang sila? Hindi ba sila napapagod sa paulit ulit na ginagawa nila? Wala ba tayong magagawa para sa kanila?” tanong ni Oven habang pinagmamasdan ang lumang gusali.
“Desisyon nila ang mga bagay na ito. Ayaw nilang tumawid sa Hell o Heaven Society dahil stranded sila sa mga negatibong sitwasyon sa kanilang buhay noon. Sila ang mga tinatawag na kaluluwang ligaw dahil walang direksyon ang kanilang mga kilos. Kadalasan ay nahihirapan silang makaalis sa isang pwesto at paulit ulit silang kumikilos dito na parang lumalakad sa isang malaking bilog. Karaniwan sa kanila ay may hinahanap o hinihintay. Kaya kahit dahil mo sila sa Heaven o Hell Society ay babalik at babalik pa rin sila dito sa lugar na ito,” paliwanag ni Devon.
“Sa tingin ko iyon ang nakakalungkot na parte sa lahat. Hindi naman nakakatakot mamatay diba, naranasan na natin ito,” ang wika ko naman.
“Yes naman, ako, si Santi at ang iba pang guardian sa Hell Society ay mga namatay na dati,” ang wik ni Devon.
“Same here, namatay ko ng ilang days noh, bago ako maging imortal. Believe me, para ka lang natulog. Tapos yung diwa mo ay kung saan saan nakakarating, napunta pa nga ako sa Europe, sa America at sa Africa,” ang hirit ni Oven.
Tawanan kami..
Natapos ang taping at ang episode ng Paranormal project noong gabing iyon. At dahil may kalayuan ang byahe ay nagpasya na lang kami na tanggapin ang imbitasyon nina Devon at Santi na doon na lang mag stay sa bagong bahay nila. Malaki naman daw at kabibili pa lamang nila halos. Malapit lang ito sa sentro at nasa 30 minutes lang ang byahe. Isa pa ay gusto ko ring malibang dahil gusto kong makalimutan yung mga negatibong pag iisip na mayroon ko nitong nakakaraang araw.
Syempre habang nakasakay sa van ay masakit ang aming tainga kay Oven at Santi dahil pareho silang maingay. Si Rael nga ay nagsuot na lang ng earphone nonstop ang mga punch line ng dalawa. Mabuti naman at magkasundo sila ngayon bagamat kadalasan pa rin ay nagkakainisan ng malala.
Pagdating namin sa bahay nila Devon ay naabutan namin si Yul na kumakain, kadarating pa lang din nito at pinapanood ang aming naging episode sa online. Tawa ito ng tawa kila Santi at Oven lalo na sa mga multo na nagpaparticipate para mapaganda ang show.
“Nandito na pala, nagdinner na kayo? Congratulations sa isang big hit na episode, kakaiba talaga ang ginawa niyo,” ang natatawa wika nito, kinamayan niya kami isa isa at saka hinalikan si Devon na kanyang asawa.
Hahalik din sana si Santi pero mabilis kumuha ng unan si Yul sa sofa at iniharang sa mukha nito. “Badtrip ka naman papa Yul, para namiss lang kita e,” ang reklamo nito.
“Maganda ba yung episodes? Full credits kay Rouen, siya talaga yung genius na nag-upgrade ng mga camera,” ang wika ni Devon.
“Kaya naman pala, halos nagigimbal na yung mga kalabang show at naghahanap sila ng mas magandang camera katulad ng ginamit niyo para maka capture ng mga multo. Ano pa nga ba ang inaasahan ko talaga namang genius si Rouen, ang lalaki sa likod ng time machine, weapon upgrading at ITB ball. Manang mana sa ama niyang genius at sa ama niyang hari,” ang wika ni Yul habang nakangiti.
“Welcome sa aming bahay, feel at home. Bago lang itong bahay, binili lang namin dahil masyadong maliit yung apartment na tinutuluyan namin dati. Dito ay mas komportable,” ang wika ni Devon.
“Oo saka alam niyo doon sa apartment namin dati kapag nag jujugjugan sina Papa Yul at Devon ay sobrang ingay at umuuga talaga yung buong bahay, maraming na iistorbo sa kanila kaya lumipat na lang kami,” ang hirit ni Santi.
Kinatukan siya ni Yul, “sira ka talaga, kung ano anong sinasabi mo.”
“Arekup, ang sakit ha, bantay bata iyon!” ang reklamo ni Santi.
Noong gabing iyon ay naglabas sina Devon ng masasarap na inumin at pulutan. Habang nanonood kami ng movie ay nag iinom naman kami. Mga gawain ng ordinaryong tao kaya nakita kong nag eenjoy sina Rael at Rouen ng todo. “Im sure, mamaya mapupuno ng matitinding ungol sa bahay na to dahil magkakaroon ng sabayang pag ungol yung mga mag asawa dyan,” ang hirit ni Oven.
“True mhiemaaa!” ang hirit ni Santi.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay biglang bumukas ang pinto at dito napasigaw si Santi noong makita ang nandito. “Ay zombie! Kufraaaa!” ang hirit nito.
“Gaga, tumigil ka nga dyan! Tulungan mo nga ako dito, ang dami dami kong dala,” ang wika ni Boss Lu noong pumasok ito sa sala.
“Sorry akala ko Zombie ka na,” ang natatawang hirit ni Santi at tinulungan niya si Boss Lu sa mga dala nito. Agad rin niya kaming binati at kinamayan din kami isa isa. “Galing ako sa Hell Society alam niyo naman napakadaming trabaho doon,” ang wika nito sabay punta sa kusina, agad kumuha ng pagkain. “Eto talaga ang ayoko sa katawang lupa, ang bilis magutom. Biruin mo dalawang araw lang akong hindi kumain nahihilo na ako.”
“Eh baliw ka pala boss Lu, talagang magugutom ka, 2 days ka ba namang di kumain e. Kaya pala pumapayat ka, tapatin mo nga kami “ADIK” ka ba?“ tanong ni Santi sa kanya sabay baba ng isang malaking kahon na kanyang bitbit. “Saka ano ba ito? Treasure box chest? Kayamanan ba ito na pinuslit mo sa Hell Society?” pang uusisa pa nito.
“Sira, unang una sa lahat ay hindi ako adik. Maybe workaholic ako pero hindi ako drug adik like you. At iyang kahon na bakal na iyan ay galing sa lumang library ng Hell Society mga lumang dokumento na inaamag na at halos hindi na malaman kung totoo ba o hindi. Iniuwi ko na dahil sayang naman kung masisira lang diba? Lalo bubuwagin na yung lumang silid aklatan doon at papalitan ng mas bago,” ang paliwanag niya.
“Mayroon din palang mga old documents sa Hell Society?” tanong ko naman na may halong pagkamangha.
“Oo naman, actually, sa lahat ng lupain ang Hell at Heaven Society ang may pinakamaraming old documents, dahil ng dalawang lupaing ito ay sagrado kaya dito iniimbak ang mga lumang kalatas ng impormasyon. Iyon nga lang, sa sobrang luma at tagal na ng mga dokumentong ito ay halos wala na ring makakaalala, wala na ring papansin at parang wala ring halos halaga. Kumbaga ay burado ang mga pisikal na ebidensya at wala na makikitang kahit anong bakas sa panahong ito,” ang paliwanag ni Boss Lu.
“Tama si Boss Lu, karaniwan yung sobrang matatagal na bagay ay halos mahirap na balikan lalo’t wala na talagang physical evidence na nag exista ang mga ito. Ito ang problema ko sa future, hindi ako makagawa ng time machine at portal na makapupunta ko sa pinakasimula, sa pinaka ancient time dahil limitado rin ang teknolohiya kapag wala kang maipe-present na designs,” ang dagdag ni Rouen.
“Ano ba iyan, ganda lang talaga ang meron ko ngayon, ang hirap naman mag catch up sa mga anez na iyan!” ang bulong ni Oven.
“Tama si Rouen, kaya naman naisipan kong iuwi na lang at ilagay sa isang secure na lugar, sayang naman ang mga tala kung masisira lang ang mga ito. Bagamat hindi ko alam kung may katiting pa bang ebidensiyang matatagpuan sa mga ito,” ang wika ni Boss Lu at dito ay nagliwanag ang kanyang kamay at nagsimulang na unlock ang kahon.
“Wow, lakas maka Harry Potter ha, protected by spells,” ang hirit ni Santi.
“Kailangan para masecure ang mga nakalagay dito,” ang wika niya sabay kuha ng mga sobrang lumang kalatas at isa isa niya itong ipinakita sa amin. “Imagine, lahat ng ito ay sobrang tagal na, mas matanda pa sa atin at sa mga ninuno natin, nakaka amaze diba?” ang dagdag pa niya.
Nasa 10 lumang kalatas ang laman ng kahon isa isang inilabas ni Boss Lu, noong mga sandaling iyon ay nakatingin lang ako sa mga ito. Hindi ako masyadong interesado sa mga ito bagamat namamangha ako sa kanilang mga kakaibang anyo, masyadong luma ngunit napakatibay ng pagkakagawa. “Kahit ako, wala naman akong ideya kung ano ba ang mayroon sa mga ito. Pero siyempre karaniwan siguro dito ay theory of creation, kung paano umunlad ang Hell Society,” ang dagdag pa ni Boss Lu.
Tahimik..
Habang isa isang inilalagay ni Boss Lu ang mga kalatas sa lamesa aming harapan ay hindi ko maunawaan ngunit parang may sariling buhay na tumayo ang aking paa at dito ay parang nagdilim na ang aking paligid. Wala na kong makita na parang ang lahat ay huminto na.
THIRD PERSON POV
Habang isa isang inaayos ng heneral ng Hell Society na si Boss Lu ang mga kalatas na galing sa loob ng isang kahon ay kataka-takang tumayo si Enchong dito na ikinagulat ng lahat. Biglang naging blangko ang mukha nito, walang emosyon at walang reaksyon, mga bagay na ipinagtaka ni Rael, “hon okay ka lang ba?” tanong nito.
Hindi kumibo si Enchong, tuloy tuloy lang itong naglakad sa harapan ni Boss Lu. At maya maya ikinumpas niya ang kanyang kamay. Dito ay umuga ng mga kalatas sa lamesa at isa isa itong lumutang sa paligid.
Gulat na gulat ang lahat, maya maya nagbagsakan ng mga kalatas sa sahig at sa 10 na iyon ay ISA na lamang ang nanatiling nakalutang sa ere. Ang kalatas na mayroong pulang tali na nakapalibot dito. “Ench, okay ka lang ba?” tanong ni Boss Lu.
“Hon, ano bang nangyayari sa iyo?” tanong ni Rael.
Wala pa ring reaksyon si Enchong. Inabot niya ang kalatas na nakalutang sa ere at noong mahawakan niya ito ay sumiklab ang isang itim na enerhiya sa kanyang buong katawan dahilan para magulat ang lahat. “Enchong, ano na iyan?!” ang tanong ni Boss Lu.
“Teka, wala siya sa kanyang sarili!” ang wika ni Yul at nilapitan niya ito pero bigla siyang itinulak ng isang malakas na pwersa palayo.
“Ano bang nangyayari? Enchong gumising ka!” ang sigaw ni Devon sabay pigil dito para pakalmahin ngunit biglang yumanig sa buong paligid. Halos sumabog ang itim na enerhiya sa katawan nito!
“Best friend, ano bang nangyayari sa iyo? Gumising ka! Para kang nawawala sa sarili, huminahon ka at labanan mo ito,” ang wika ni Oven.
Lalong lumakas ang enerhiya at isang kumpas ng kamay ay naglabas ito ng malakas na pwersa tumulak sa kanilang lahat palayo. Gulat na gulat sila, halos hindi nila malaman kung ano bang nangyayari dito. Kaya naman para hindi na makapaminsala ay nagliwanag ang katawan ni Rael at niyakap ang asawa. “Tama na hon! Gumising kaaa!” ang sigaw nito.
Sinubukan siyang itulak ni Enchong ngunit nasira lang ang kanyang damit, ang pagkakayakap niya ito ay hindi natinag. Kitang kita rin ang kalakasan ni Rael noong mga sandaling iyon na kahit ilang beses itong itulak palayo ay hindi pa rin ito natitinag. “Enchong, gumising kaaaa!!” ang sigaw nito.
Patuloy na nagliliwanag ang katawan ni Enchong at si Rael bilang asawa ay hindi bumibitaw. Nagliwanag rin ang katawan nito saka mas humigpit pa ang pagyakap nito sa kabiyak.
Umangat ang mga bagay sa paligid dahil sa mga pwersang humahalo sa ere.
At makalipas ang ilang sandali ay nawala ang liwanag sa katawan ni Enchong kasabay nito ang pagbasak ng mga bagay na umangat. Naging tahimik ang lahat at si Enchong ay nawalan ng malay.
Tahimik.
Ang lahat ay nasa estado ng pagkashock. Kumakalabog ang dibdib ni Rael dahil sa tindi ng pag aalala. Inihiga niya ang asawa sa sofa na noon ay lungayngay at parang lantang gulay. Agad namang hinawakan ni Boss ang lumang katas na kinuha ni Enchong at ibinukod ito upang suriin kung ano ang mayroon sa naturang tala.
“Ano bang nangyayari? Bakit may ganoon?” tanong ni Santi.
Natahimik sina Devon, Yul, Oven at Rouen, tila mayroon na silang ideya kung ano ang nangyayari at sila ay nagkatingnan na lang habang gumuguhit ang pag aalala sa kanilang dibdib.
“Totoo nga,” ang wika ni Rouen.
“Anong totoo?” ang tanong ng kanyang ama.
“Na may sariling buhay ang kapangyarihang ikinulong ni papa sa kanyang katawan at ito ang rason kaya hinahabol siya ng kultong iyon,” ang wika ni Rouen.
“Ang enerhiya na ikinulong ni Enchong sa kanyang katawan ay tila kumakawalang pilit. Nag aalala ako para sa kanya, tiyak na sobrang hirap ng pinagdadaanan niya ngayon,” ang wika ni Yul sabay punas sa mukha ni Enchong.
“Hindi ko na maunawaan ang mga nangyayari, magulong magulo na ang isipan ko,” ang tugon ni Rael.
Napabuntong hininga si Boss Lu, “nasa aking kamay ang kasagutan. Siguro ay makakatulong itong kalatas na hinawakan niya kanina para magkaroon tayo ng kaunting ideya sa mga nangyayari. At sa palagay ko ay magsisimula ang panibagong problema sa pagkakataong ito. Hindi naman ko negatibo mag isip ngunit ang kakaibang pangyayaring lumilikha ng maliit na apoy ay nasaksihan na natin.”
“Kung ganoon ay basehan ang mga baliw na taga Salvator para habulin at pagtangkaan si Ench?” tanong ni Oven.
Tumango si Rouen, “opo ninong, sa nasaksihan ko ngayon ay may posibilidad na may alam sila sa mga maaaring maganap sa hinaharap.”
“Kung ano man yang kultong Salvator na iyan na tinutukoy niyo, masasabi kong hindi nag iisa ang prediksyon nila, dahil pati si Lolo Isko may nakita rin sa kaganapan sa hinaharap,” ang tugon ni Devon.
Noong mga sandaling iyon ay binalot ng matinding pagkalito at pangamba ang bawat isa. Natatakot sila na baka sumiklab na naman ang kaguluhan at muling malagay sa walang katapusang panganib ang lahat.
Mahigpit ang hawak ni Rael sa kamay ng kabiyak, nangako siya sa kanyang sarili na hindi bibitiw kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon. Ito ang sumpang binitawan niya bilang hari at bilang kabiyak ng kanyang pinakamamahal.
Itutuloy..
Part 13: Lumang Tala
Part 13: Lumang Tala
THIRD PERSON POV
Halos kinabukasan na noong magising si Enchong mula sa kakaibang pangyayari kagabi kung saan tila sinaniban siya ng kakaibang kapangyarihan sa loob ng kanyang katawan. Katulad dati ay wala siyang maalalang kahit ano, ang lahat ay blanko na parang nakatulog siya ng mahabang oras.
Natagpuan niya ang sarili sa tabi ni Rael na noon ay natutulog sa sahig katabi ng sofa kung saan siya nakahiga. Pinilit niyang bumangon ngunit ibayong sakit ng ulo at katawan ang kanyang naramdaman sa hindi malinaw na kadahilanan. Agad niyang kinalabit ang asawa na noon ay natutulog pa rin.
Dumilat si Rael at agad itong bumangon noong makitang gising na ang kapareha, tinabihan niya ito sa sofa at saka niyakap ng mahigpit. Punong puno ng pag aalala ang kanyang haplos at ngayon ay hindi pa rin nawawala ang kanyang kaba, “hon, anong nangyari?” tanong ni Enchong sa asawa.
“Paano ko ba sasabihin, kagabi ay nagblock out ka at kinontrol ng itim na kapangyarihan na nasa iyong katawan. Ayoko sanang sabihin ito sa iyo ngunit alam ko namang hindi ka titigil e,” ang wika nito na sabay haplos sa mukha ng asawa.
“Nangyari na naman ba? Nanakit ba ako habang wala ako sa aking sarili?” tanong ni Enchong.
Tumango si Rael, “siguro ay may kinalaman yung lumang kalatas kagabi, doon nagbago ang timpla mo.”
“Nagsisimula na akong matakot,” ang tugon ni Enchong sabay yakap sa asawa. Niyakap naman siya ng mahigpit ni Rael. Nasa isip ng hari ngayon na kung bakit kailangan magdaan sila sa ganitong sitwasyon. Kapwa nararamdaman na may paparating na masamang pangyayari, hindi lang nila alam kung kailan ba ito magaganap.
“Wala naman akong ibang pagpipilian diba? Hindi ko alam kung paano iwawaksi o iaalis sa katawan ko ang itim na kapangyarihang ito. At kung maalis man ay tiyak na maghahasik na naman ito ng lagim at kaguluhan sa mundo. Lahat yata ng option at choices ay matatalo tayo, lahat yata parang negatibo,” ang wika ni Enchong habang hindi pagilang umiyak habang nakasubsob sa matipunong dibdib ng asawa.
“Hon, siguradong may solusyon at hahanap tayo ng paraan. Hindi naman tayo nag iisa diba? Marami tayong mga kapanalig na maasahan natin. Nandito ako at hindi kita iiwanan,” ang bulong ni Rael sa kanya.
“Bakit kaya ganito? Bakit hindi na tayo binigyan ng kaligayahan? Bakit puro problema? Parang napapagod na yata ako,” ang bulong ni Enchong.
Patuloy na hinahaplos ni Rael ng likod niya habang yakap ito, “hindi ba’t sinabi ko naman sa iyo na ang problema ay hindi mauubos dahil tayo mga imortal tayo at mabubuhay tayo ng daang taon. Ibig sabihin ay talagang paulit ulit tayong susubukin ng pagkakataon. Kailangan lamang natin lumaban ng paulit ulit hanggang sa mapagod ang tadhana at hayaan tayong maging masaya,” ang bulong niya.
Noong umagang iyon ay kinamusta ng lahat si Enchong, pinilit nilang pagaanin ng pakiramdam nito lalo’t kagabi ay nagpulong sila at pinag usapan nila ang sitwasyon nito. Alam nila na mahirap at hindi biro ang kalagayan nito. Kaya naman nagplano sina Rael at iba na makipagpulong sa kanilang kapanalig upang ipaliwanag ang kalagayan nito.
FLASH BACK
Ito ang pangyayari kagabi kung ano ang napag-usapan ng grupo habang si Enchong walang malay nagpapahinga..
“Alam niyo naman ang sitwasyon ni Enchong, kahit ikinulong niya ang itim na kapangyarihan ni Elsen sa kanyang katawan ay nahihirapan pa rin siyang dalhin ito dahil habang tumatagal ay lumalakas ito. Sana ay alam niyo na ang isang kapangyarihan kapag hindi ginagamit ay mas lumalakas,” ang wika ni Rael sa kanila.
“Alam ko iyan mahal na hari, ganyan rin si Hariel sa aking katawan, habang tumatagal ay mas lumalakas dahil nagawang tapusin si Gaia ng mas mabilis,” ang sagot ni Yul.
“Kaya nga nagwoworry ako sa kalagayan ng aking kabiyak, dahil habang tumatagal ay lumalakas ang kapangyarihan ng dilim na nasa kanyang katawan. At ang kinatatakot ko ay ang ganito na baka hindi niya makontrol at makayanan, sa huli siya ang kainin nito,” ang wika ni Rael.
“Iyan din ang eksaktong nasa isip ko ngayon. Kanina ay pinagmamasdan ko ng mukha ni Enchong, para hindi na siya ang nakikita ko. Nawala ang ganda at kisap ng kanyang mata at kinain siya ng malakas na enerhiya. Sa tingin ko ay kailangan nating gumawa ng paraan habang maaga pa,” ang wika ni Boss Lu.
“Kung gayon ay accurate rin ang prediksyon ng mga taga Salvator, na maaaring magdulot si papa ng kadiliman kaya gusto nila itong tapusin agad,” ang tugon ni Rouen.
“As if namang papayag ako na galawin nila si bestfriend, magkamatayan na. Kaso hindi ko naman macontrol ang powers ko. I need training talaga,” ang sabad ni Oven
“Huwag kang mag-alala seswa, akes ang magiging teacher mo sa training,” ang wika ni Santi.
“Hmmp, rules of havartification nga hindi mo magawa ng tama e, tapos ikaw pa ang magttraining sa akin? No no,” ang pagtanggi ni Oven.
Tawanan sila, pero agad ring sumeryoso. “Ako na ang mag ttraining sa iyo, sa tingin ko ay mayroon akong maituturong maganda,” ang wika ni Boss Lu.
“Oh okay na? Si boss Lu na ang magiging teacher mo para mapaunlad mo yang beki explosion mo kung ano man iyan,” ang tugon naman ni Devon at dito muli nilang ipinagpatuloy ang pagpupulong.
“Alam na nina Ibarra at Leo ang tungkol dito. Madali na lang nating makausap sina Malik, Seth, Lucario at iba pa. Sa tingin ko naman ay may magagawa tayo para ialis o pigilan ang nasa loob ni Enchong. Ramdam ko siya, alam ko ang hirap dahil ako mismo ay may ibang dugo sa aking katawan. Nasa akin ang dugo ni Clement na isang blood sucker, kapag nasosobrahan ako sa pag gamit ng aking kapangyarihan ay kumukulo ang aking dugo at nagiging blood sucker ako, nauuhaw at kailangan kong uminom ng dugo. Ganito lang ay nahihirapan ko, paano pa kaya si Enchong na dala niya ang pinakamalakas na kapangyarihan ng kadaliman sa kanyang katawan? Sa tingin ko ay mas mahirap ang kalagayan niya ngayon,” ang sagot naman ni Devon na mag awa at pag aalala sa kaibigan.
“Sa ngayon, ang magagawa natin ay ang bantayan at alalayan si Enchong. Bukas ay bubuksan natin ang kalatas at malalaman natin ang dahilan kung bakit hinawakan niya ito kanina,” ang tugon ni Boss Lu.
“At sana ay maging maayos ang lahat, please lang huwag nating biglain si Enchong, huwag natin iparamdam sa kanya na isa siyang mapanganib na tao. Si Enchong ay napakabuti at siya ang dahilan kaya tayo may tinatamasang katahimikan ngayon,” ang paalala naman ni Devon.
“Sang ayon ako kay papa Devon, sana ay huwag natin ilagay ang sisi at pressure kay bestfriend, malaki na rin ang sakripisyo niya at sana ay huwag natin ito basta bale walain,” ang paalala rin ni Oven bago matapos ang kanilang pagpupulong.
Noong mga sandaling iyon ay ibayong awa at pag alala ang naramdaman nila para kay Enchong. Gayon pa man ay nangako silang gagawin ang lahat ng kanilang makakaya upang tulungan ito. Upang hindi tuluyang mahulog sa kadiliman.
END OF FLASHBACK
Nayuko si Enchong at nalungkot noong makita ang kanyang mga kaibigan. “Sorry kung mayroon akong nasaktan sa inyo kagabi. Sadyang hindi ko lang talaga alam ang nangyayari,” ang paghingi ni Enchong ng dispensa.
“Ano ka ba friend, wala ka namang sinaktan no, medyo naging weird lang yung kilos mo pero overall okay naman siya,” ang wika ni Santi na halatang pinipili ang salitang sasabihin.
“Basta ang alam ko lang ay nawala na ako sa aking sarili habang pinagmamasdan ko yung kalatas at mga lumang tala na iniuwi ni Boss Lu. Wala na akong naalala pa, basta para akong nakatulog ng walang panaginip,” ang tugon ni Enchong, bakas na bakas sa mukha niya ang pagkalito.
Habang nasa ganoong usapan sila ay dumating naman si Boss Lu, hawak niya ang lumang kalatas. “Ito ang dahilan ng iyong pagbabago kagabi. Siguro ay kailangan na nating iunlock kung anuman yung nandito. Sang-ayon ka ba sa akin, Enchong?” tanong niya.
Tumango ang binata, “Oo, kailangan kong malaman kung ano ang mayroon diyan,” ang sagot nito habang nakahawak ng mahigpit sa kamay ng asawang si Rael.
“Kung ganoon, yaman lang din lamang at nandito tayong lahat, sama sama nating tuklasin ang hiwaga at misteryo ng kalatas na ito na may taling pulang pisi,” ang wika ni Boss Lu at dito ay unti unti niyang inalis ang tali ng kalatas saka ito marahang ikinadkad.
Isa itong ancient text at karamihan ay puro larawan o iginuhit na imahe ang laman. “Hmmm. Magulo ang pagkakasulat, ngunit sa tingin ay kaya ko namang bigyan ng maayos na interpretasyon ang aking babasahin,” ang dagdag pa niya.
Huminga muna ng malalim si Boss Lu, at dito ay marahan at buong ingat niyang binasa ang nilalaman ng lumang teksto. Medyo mahirap itong unawain, mabuti na lamang at may espesyal na abilidad si Lucifer na makabasa ng iba’t ibang teksto dahil halos espesyal ang kanyang mga mata.
Narito ang nilalaman ng kalatas..
“Ang labanan ng sinaunang Diyos na sina Hakal at Surya ang bumago sa takbo ng mundo halos libo libong taon na ang lumipas bago pa dumating ang mga ninuno ng iba’t ibang lahi. Ang buhay at kapangyarihan ay sa kanila sa nagmula.
Si Hakal ang tinaguriang hari ng Laola at siya rin ang may hawak ng pinakamalakas na hukbo sa buong sanlibutan. Ang hukbong iyon ay tinawag na “Heroca” isang walang katapusang hukbo na nagmumula sa ilalim ng lupa.
Naging madugo ang digmaan noong sinaunang sibilisasyon at nagawang talunin ni Surya si Hakal, ikinulong niya ang kaluluwa nito sa dalawang sagradong reliko na ginawa niya halos maraming taon upang magkaroon ng sapat na kapangyarihang pigilan ang katunggali.
Pinaghiwalay ni Surya ang espiritu ni Hakal at inilagay ito sa dalawang sagradong bagay. Ang una ay ang tinatawag na “Tangkask” isang maliit na rebultong hugis tao. At ang ikalawang bagay ay tinatawag na “Cardin” isang mahiwagang kahon na may mga kakaibang simbolo.
Ang Tangkask ay ibinaon sa isang malalim na lupa at ang Cardin naman ay inilagay sa pinakamalalim na karagatan upang walang sinuman ang makahanap o makatuklas.
Makalipas ang libong taon ng paghahari ni Hakal ay bumagsak ang kanyang emperyo ng Laola at kasama itong lumubog ng kanyang libingan. Dito rin nabaon ang kanyang mga kawal na Heroca. Samantalang Surya naman ay namatay at inialay ang buhay para sa mga susunod pang henerasyon ng kanilang salin lahi.
Ito ang ginawang pagbabasa ni Boss Lu sa kalatas. Maya maya ay ipinakita niya ang larawang guhit ng Tangkask at Cardin, “So, dito daw ikinulong yung dalawang magkahiwalay na kaluluwa ni Hakal,” ang wika nito.
Tiningnan nila ito, “Tao ba iyan? Bakit parang dildong luma?” pang uusisa ni Santi.
“OMG!! Alam ko iyan!! Nakita ko na iyan!” ang hirit ni Oven.
Napatingin sa kanya si Santi, “Tse! Walang naniwala sa iyo! Baka dildong bato lang yung nakita mo ha. At this time, wala na tayong time para maglokohan seswa ha!” ang hirit ni Santi.
“Nagsasabi ka ba ng totoo o baka may punchline iyan?” tanong ni Devon.
“Seryoso ako! Nakita ko na iyan! Nahukay nila Niko iyan sa bayan ng Millena. Diba nagpapatayo siya ng extension ng kaharian namin sa Floral Land. Ang sabi niya sa akin habang naghuhukay sila ng balon at underground tunnel ng kaharian ay nakita nila iyan! At hawakan ko na rin iyan, para nga itong dildong luma na fat at 8 inches BBC!” ang wika ni Oven.
“Kung gayon ay nahukay na pala ang kinalalagyan ng espiritu ni Hakal, maaaring kapangyarihan niya ang tinaglay ni Elsen noo na napunta kay Xandre,” ang wika ni Devon.
“Kung si Elsen at Xandre ay may Hakal na pinagmulan ng kanilang mga powers. Ay sino ang nagbigay ng dugo kay Emrys? At sino rin ang nagbigay ng sagradong kapangyarihan ng healer kay Kasiya? Syempre mayroon din itong origin diba? Masyadong komplikado kung iisipin pero siguradong mayroon,” ang wika ni Yul.
Natahimik si Rael, “Ayon sa kasaysayan ng mga blood sucker ay nagkaroon ng malubhang epidemiya sa tribu nila Emrys at narinig ng sinasabing “Diyos” ang kanyang kahilingan kaya’t isinalba siya nito. Nagdala ng imaheng ahas ang Diyos na iyon at noong hawakan ito ni Emrys ay naging dugo ang ahas at ininom niya ito. Gumaling ang kanyang sakit at nagkaroon siya ng malakas na kapangyarihan.“
“Oh diba? Mayroong Diyos rin sa likod ng kapangyarihan nina Emrys, siguro ay makakatulong ito sa atin,” ang wika ni Oven.
“Siguro ay magiging mas komplikado pa ang sitwasyon kung hahanapin pa natin ang mga bagay na iyon. Ang pinakamagandang gawin ay hanapin si Niko at kunin ang Tangkask!” ang wika ni Rael.
FLORAL LAND
“Mahal na hari, si Master Oven po ngayon kasama nila Prinsipe Rouen sa pag uwi sa mundo ng mga mortal. Wala po kayong dapat alalahanin sa inyong kabiyak,” ang wika ng kawal noong dumating si Niko sa palasyo.
“Mabuti naman kung ganoon, marahil ay masyadong siyang naiinip dito sa palasyo kaya’t nagbakasyon muna siya doon,” ang sagot ng Hari.
“Mahal na hari, isang bagay pa po, narito na po ng matatandang gabay na mananaliksik. Ito po ay ukol sa bagay na ipinasuri ninyo,” ang dagdag pa ng kawal.
“Papasukin niyo sila,” ang utos ni Niko.
Dito nga ay pumasok ang mga matatandang mananaliksik ng Floral Land, sila ang pinakamatatalinong tao sa lupain. “Mahal na hari, tapos na po naming pag aralan ang bagay na ito.”
“Kung gayon ay ano iyan? Maituturing ba itong kayamanan na maaaring ilagay sa museyo?” tanong ni Niko.
“Mahal na hari, ang bagay na ito po ay isang sinaunang garapon naglalaman ng espiritu. Ang mga sinaunang tao ay ginagamit ang ganitong pamamaraan upang panatilihin ang espiritu at hindi ito makawala,” ang paliwanag nila.
“Kung ganoon ay may espiritu sa niyan?” gulat na tanong ni Niko.
“Opo mahal na hari, at kung ano man o sino mang espiritu ang nandito ay walang nakakaalam. Ngunit nais po naming linawin na walang paraan para makawala ang espiritu dito sa garapon. Kaya’t mananatili lang po ito ganitong posisyon kahit lumipas pa ang maraming taon,” ang wika nila.
“Kung gayon ay ilagay na lamang iyan sa museyo, lagyan ng matibay na salamin at proteksyon ang buong paligid nito. Isang malaking palaisipan kung bakit kailangan ikulang sa bagay na iyan ang espiritu ng isang nilalang,” ang wika ni Niko na may halong pagtataka.
“Mahal na hari, noong sinaunang panahon ang mga ikinukulong lamang na espiritu ay ang mga hari, prinsipe at ang maiimpluwensiyang tao sa kanilang mga panahon. Ito ay isang uri ng taktika na bihira lamang ang nakaka master. Kung sino man ang nagkulong sa espiritu ng isang ito ay talagang makapangyarihan,” ang paliwanag nila.
“Kung hindi magdudulot ng pananganib ang bagay na iyan, dalhin niyo na lamang sa museyo at ilagay sa isang matibay na salamin. Sabihin rin sa mga kawal na ituloy na ang paghuhukay at pag gawa ng bagong kaharian sa Millena,” ang utos ni Niko habang pinagmamasdan ang naturang estatwa.
Halos wala silang ideya sa malalang panganib na dala nito. At ang accurate na impormasyon tungkol dito ay hawak ngayon nila Lucifer. Tiyak na ang naiibang pagsubok ay kakaharapin nila, sa lalo’t madaling panahon.
Itutuloy..
Part 14: Ang Pagluhod ni Herard
Part 14: Ang Pagluhod ni Herard
THIRD PERSON POV
Noong gabing nawala sa sarili si Enchong dahil sa paghawak niya sa lumang kalatas ng kasaysayan nina Hakal at Surya ay sumiklab ang malakas na enerhiya ng kadiliman sa kanyang katawan. Ang pangyayaring ito ay hindi nakaligtas kay Herard, naramdaman niya ang lakas ng kapangyarihang ng kadiliman noong mga sandaling iyon habang ibala ito sa pagpupulong para sa pagtungo nila sa mundo ng mga mortal.
Napahinto siya sa pagsasalita at nanakit ng husto ang kanyang ulo. Dito na flash sa kanyang vision ang mukha ni Enchong na blangko, nagliliwanag ang mata at lumulutang sa ere. Lalo siyang kinilabutan dahil ang kasamaan ay tiyak na babangon na, ito ang siguradong magaganap.
“Pinuno, ayos lang po ba kayo?” tanong ng kanyang mga alalay noong sumakit bigla ang kanyang ulo at manghina. Inalalayan siyang maupo sa kanyang trono habang nawawala sa balanse.
“Anong nangyari? Pinuno?” ang nag aalalang tanong naman ni Victor. Pati ang kanilang mga taga sunod ay nangamba rin.
Patuloy sa panghihina si Herard at makalipas ang ilang sandali ay inayos niya ang kanyang sarili at saka pinilit na tumayo. “Pasensiya ngunit nagkaroon ako ng isang masamang pangitain. Ayokong takutin kayo at lalong ayokong sirain ang ating magandang gabi ngunit nakita kong unti unti na nabubuhay ang kasamaan. Ngayon ay nararamdaman ko na ang kanyang kapangyarihan at palakas ito ng palakas. Mga kaibigan, kapatid at kapanalig kailangan nating kumilos sa lalo’t madaling panahon upang pigilan ang pagbangon ng kasamaan!” ang wika ni Herard.
Sa kabila ng kanyang mga sinabing may halong matinding pangamba ay hindi naman natinag ang kanyang mga tagasunod, “Pinunong Herard, kami ay hindi natatakot at hindi kami nasisindak! Dahil nandito sa aming mga puso ang basbas ng Diyos ng liwanag! At malaki ang pananalig at pagtitiwala namin sa iyo! Alam naming mapagtatagumpayan natin ang pagsubok na ito! Mabuhay ang Diyos ng liwanag! Mabuhay ang kataas taasang pinunong Herard!” ang pang eenganyo naman ni Victor.
Nagpalakpakan ang mga tao at lahat sila ay nabuhayan ng loob. Sumiklab ang pananalig at liwanag nagpag asa kanilang mga puso kaya’t sa halip na matakot at mangamba ay nagpugay sila, nagsaya at ipinagpatuloy ang kanilang pagdiriwang.
Halos malalim na ang gabi noong matapos ang pagpupulong, inihatid ni Victor si Herard sa kanyang silid, “ang akala ko ay matatakot ang mga tagasunod sa aking mga sasabihin, mabuti na lang at pinagaan mo ang kanilang loob,” ang wika nito kay Victor.
“Wala iyon pinuno, tungkulin kong buhayin at palakasin ang kanilang pananampalatay sa kataas taasang ama at pati na rin sa iyo. Ginawa ko lamang ang dapat kong gawin,” ang tugon naman ni Victor.
“Ang aking sinambit kanina ay pawang katotohanan, lumalakas ang kapangyarihan ng kadiliman na nasa katawan ng healer na iyon. Kailangan natin siyang pigilan sa kahit na anong paraan,” ang wika ni Herard.
“Kung tama rin ang sinasabi mong palakas ng palakas ang kapangyarihan ng healer na iyon ay paano natin siya mapipigilan? Kung lalakas siya ng lalakas ay tila napaka imposible nang magapi siya,” ang pangamba ni Victor.
“May isa pang paraan para siya ay mapigilan. Kailangan siyang ikulong sa sagradong selda ng Diyos ng Liwanag. Ito ay isang malakas at matibay na kulungan na hindi kayang sirain ninuman. Ito ay tinatawag na “Belial Alaikum” isang napakataas na uri ng seldang estatwa na ginagamit upang parusahan ang masamang nilalang nagtataglay ng matinding kapangyarihan ng dilim. Tutulungan tayo ng Diyos ng Liwanag upang matalo siya. Sa ngayon ay kailangan ko na magphinga dahil nanghihina pa rin ang aking katawan,“ ang wika ni Herard at ito ay nilalayan siya ni Victor na maupo sa kama.
“Magpahinga kang mabuti mahal na pinuno, ang tagumpay natin ay nalalapit na,” ang tugon niya sabay labas sa silid.
Lumakad si Victor patungo sa kaniyang silid at pagpasok niya dito ay tumambad sa kanyang harapan si Heneral Liad na nakaupo sa sofa nakabukaka na parang hari habang walang saplot. Tirik n tirik ang alaga nito, parang bakal sa tigas. “Nandito ka pala heneral,” ang wika nito.
“Hindi ba’t ikaw ang may gusto niyo? Ang bilin mo ay ihain ko sa iyo ang aking katawan pagkatapos ng pagpupulong,” ang tugon ng heneral.
Natawa si Victor at naalala niya na kanina nga pala ay binulungan niya ito na paligayahin siya pagkatapos ng pagdiriwang hindi naman niya inaasahan na ganito na agad ang bubungad sa kanya. Gayon pa man ay kinilig siya ng husto dahil napakagwapo talaga nito, ang ganda ng katawan at napaka perfect!
Agad rin siyang nag alis ng saplot buong pagmamalaking ipinakita ang kanyang makinis at maputing katawan sa heneral. Tila umandar na naman ang pagiging kalapating mababa ang lipad niya dahil sa kanyang mga susunod na gagawin.
Naisipan niyang akitin at palibugin ng husto ang heneral. Bumukaka siya sa kama at saka ipinakita ang mamula mulang butas siya. Nakaharap siya kay Liad at nakagat labi habang nakabuyayang ang kanyang kweba.
Tila natakam naman ang heneral, napakagat labi ito habang pinagmamasdan ang mapula at makinis na butas sa kanyang harapan. Lalong nanigas ang kanyang alaga at naglabas na ito ng paunang katas dahil sa pananabik. Maya maya ay tumayo na siya at walang ano ano ay sinunggaban ang butas na nakahain sa kanyang harapan.
Dinilaan niya ito at nilaro laro ng kanyang daliri. Dahilan para mawala sa sarili si Victor at mapaungol siya sa ibayong sarap na nararamdaman. Sinimulan siyang daliriin ng binata, halos mamuti ang kanyang mata sa kiliti at sarap na nararamdaman.
Damang dama ni Liad ang masikip na butas ni Victor, masyadong naiipit ang kanyang dalawang daliri dito. Habang kinakalikot niya ang butas nito ay itinutok niya ang alaga sa bibig nito. Agad na sinunggaban ni Victor ang kanyang matigas na sandata. Napaungol siya noong magsimulang magtataas baba at susuhin na parang isang sanggol ang kanyang taguro.
Punong puno ang bibig ni Victor, namumuwalan siya sa haba at taba ng kargadang nakapasak sa kanyang bibig at paminsan minsan ay isinasagad pa niya ang pagsubo nito hanggang bumaon ng husto sa kanyang lalamunan. Mga bagay na nagpaulol kay Liad.
Hindi malaman ni Victor kung ano ang kanyang gagawin, gusto niyang sumigaw ngunit punong puno ng malaking batuta ang kanyang bibig. Masyadong marahas ang pag kalikot ni Liad sa kanyang butas kanina ay simpleng labas masok lang ito, ngayon ay kinakantot na siyang ng mabilis ng tatlong daliri nito.
Samantalang para makasabay ay pinagbuti niya ang pagsuso sa ulo ng alaga ng binata hanggang sa kadyutin na nito ng mabilis ang kanyang bibig.
Makalipas ang ilang minuto ay inalis ng heneral ng kanyang daliri sa butas ni Victor at nagfocus ito sa paglabas masok at bayo sa bibig ng kaniig. Ngayon lang naranasan ni Liad ang ganito sarap ng pakiramdam. Napakainit ng bibig ni Victor at wala pa itong arte kaya naman mas lalo pa niya iginiling ang kanyang bewang sa bibig nito hanggang sa sumabog ang kanyang malapot at masaganang katas. Nilunok lahat ito ni Victor at walang sinayang ni katiting.
Tuwang tuwa si Victor, ninamnam niya ang pagpintig ng alaga ng binata sa kanyang bibig habang nilalabasan ito. Nasarapan siya ng husto ng manamis namis na katas nito at halos simutin niya ang lahat. Noong wala ng mailabas si Liad ay iniluwa niya ang alaga nito at saka nilinis ang mala kabuteng ulo.
Dahil matigas pa rin ang alaga ni Liad ay inihiga niya ang binata at itinutok niya ang alaga nito sa kanyang naglalawang butas. Marahan niya itong inupuan hanggang sa swabeng pumasok at bumaon lahat. Naramdaman ng heneral ng sikip at init ng lagusan ni Victor, baon na baon ang kanyang alaga at halos bulbol na lang ang nakikita niya dito.
“Ahh shet, punong puno ako! Ang laki ang sarap ng uten mo, heneral!” ang ungol ni Victor at nagsimula na itong gumiling at kumabayo sa katigasan ng binata.
Nakahiga lang si Liad, paminsan minsan ay gumigiling siya at saka sinasalubong ng bayo ang kilos ni Victor para mas lalong madikdik ng husto ang butas nito. Tumutulo ang paunang katas sa alaga ni Victor na noon ay naglalaway na matinding libog.
Makalipas ang ilang sandali ay hinugot ni Liad ang alaga niya, pinatuwad niya si Victor sa kama at saka ito tinira na parang aso. Mabaliw baliw si Victor, tumutulo na ang kanyang laway sa matinding sarap. Lumakas ang ungol at halinghing nilang dalawa. Halos rinig na ito sa labas ng pintuan ng kanilang silid.
Noong mga sandaling iyon ay saktong napadaan si Herard sa kanilang pintuan, halos hindi dalawin ng antok ang binata dahil sa nakakatakot na pangitain niya kanina lamang. Ibayong pagkatataka ang kanyang naramdaman noong marinig ang tinig na parang umiiyak si Victor kaya naman marahan binuksan ang pintuan.
Dito ay kitang kita niya ang ginagawang pagkasta ng gwapong heneral sa butas ni Victor na noon ay namumuti ang mata sa sarap at halos tumutulo ang laway sa bibig. Kitang kita niya kung paano maglabas masok ng alaga ni Liad sa butas nito.
Noong mga sandaling iyon ay namangha siya. Napakaliit ng butas ng pwet pero nagkasya dito ang mahaba at malaking batuta ng heneral. Hindi rin niya maunawaan kung ganoon na lang nababaliw sa matinding kaligayahan si Victor. Wala pa kasi siyang karanasan sa ganitong bagay, hindi pa ito nararanasan ng kanyang katawan kaya halos wala siyang ideya sa sarap na dulot nito.
Lalo pa siyang namangha noong makitang tumutulo at sumusumpit ang katas ni Victor sa alaga nito. Hindi niya namamalayan na matigas na rin ang kanyang sariling alaga. Tila ba nakalimutan ni Herard na siya ay tao pa rin, may katawang lupa at nakakaramdam ng pagnanasa.
Maya maya ay narinig niya ang ungol ni Liad, hinugot nito ang kanyang matigas na alaga at jinakol sa mukha ni Victor. Kitang kita ng kanyang dalawang mata kung paano tumilamsik ang katas nito sa bibig at sa mukha ni Victor.
Bago pa siya mahuli sa panonood ay isinara ng pintuan at saka mabilis na bumalik sa kanyang silid. Kumakabog ang kanyang dibdib at parang nakaramdam ng matinding init sa kanyang katawan. Samantala ay bumagsak naman sa higaan si Victor maligayang maligaya ito sa masarap na pangyayaring iyon. Agad namang nagbihis ang heneral at lumabas sa kanyang silid. Dumiretso ito sa palikuran upang maglinis ng katawan at mag alis na rin ng matinding pawis.
Noong mga sandaling iyon ay hindi makatulog si Herard, nag iinit ng husto ang kanyang katawan. Parang itong nagliliyab at sobrang nagpapawis. Sa kabila ng malamig na klima sa paligid ay init na init siya. Kaya naman nagpasya itong magsuot ng bath robe at magtungo rin sa palikuran kung saan naroon ang malaking bokal at malamig na tubig na galing sa bundok. Iniisip niya na ang nararamdaman ay simple init lamang dulo’t ng alisangan, wala siyang kamalay malay na ito ay dulot ng pagnanasang kanyang nasaksihan kanina.
Pagpasok niya sa palikuran ay nagulat siya noong may tao dito, walang iba kundi ang gwapong heneral ng mga blood sucker, nagbabanlaw ng kanyang matipunong katawan at nililinis ang matigas na alagang may sabon pa rin. Kitang kita niya ang perpektong katawan nito na parang nililok sa magandang hugis.
Napatitig siya dito ng hindi na mamalayan. Kaya naman pala naadik si Victor dahil sa sobrang lakas ng alindog at dating ng heneral. Ang ganda ng kanyang dibdib, ang tiyan na walang kataba taba, ang abs at pusod, sa ilalim nito ay may karug na buhok pababa sa kanyang may kakapalang bulbol. Ang ari ay parang saging sa tigas, nakakurba paitaas at napaka kinis nito. Pulang pula ang ulo at walang sobrang balat ang pagkakatuli.
Hindi namamalayan ni Herard na nakatitig na pala siya dito, unti unting tumayo ang kanyang alaga at kumabog ng sobrang lakas ang kanyang dibdib. Nangiti ang heneral kaya naman lumapit siya dito at saka hinawakan ang kanyang kamay.
Alam ng heneral na init init sa pagnanasa ang pinuno lalo’t napanood niya ang umaatikabong bakbakan nila ni Victor kanina. Inilagay ni Liad ang kamay ni Herard sa kanyang dibdib at ipinahimas nito ang kanyang matipunong katawan. Nanginginig si Herard noong mga sandaling iyon, ito ay kasalanan ngunit ang pagnanasa at init ng katawan ay hindi lubos mapigilan.
Inalalayan ni Liad ang kanyang kamay, pinahimas nito ang kanyang dibdib, pababa sa kanyang tiyan. Walang pagtutol na ginagawa si Herard, napapalunok na lang siya at parang kinakapos sa paghinga. Ito ang unang beses na nakahawak siya ng katawan ng ibang lalaki at nararamdaman niya ang kakaibang kuryenteng dumadaloy sa kanyang kamay.
Mas gwapo si Herard kay Victor, mas makinis ito, mas mapula ang labi at mas sopistikadong tingnan. Matangkad at maganda ang hubog ng katawan, matipuno rin, fit and toned ika nga nila, hunk na pang korean super ang dating.
Hinaplos rin ni Liad ang kanyang dibdib at nilaro laro ang kanyang dalawang nipol dahilan para makiliti siya. Kakaibang kuryente ang dumaloy sa kanyang katawan, kakaibang sarap at mas lalo pang nanigas ang kanyang alaga.
Maya maya ay lumapit ang kanyang mukha sa heneral, naglapit ang kanilang mga nguso sa nila sinunggaban ng halik ang isa’t isa. Inosente si Herard sa paghalik, ngunit ang kanyang nguso ay kusang sumusunod sa pag galaw ng heneral. Kahit ito ang unang beses niyang humalik ay parang natuto siya bigla at ibayong sarap ang naramdaman niya. Para bang idinuduyan siya sa ikapitong alapaap. Parang huminto ang mundo habang magkasugpong ang kanilang mga nguso.
Maya maya ipinasok ni Liad ang kanyang dila sa bibig ng pinuno, naglaro ang kanyang dila at ginalugad ang bawat sulok ng bibig ni Herard. Gulat na gulat ito, sobrang sarap, sobrang kakaiba ang pakiramdam at para siyang hihimatayin sa matinding kuryenteng nararamdaman. Ilang sandali pa ay lumaban rin siya ng paghalik at pagdila hanggang kapwa na sila nag eeskrimahan habang magkayakap ang kanilang mga hubo’t hubad na katawan.
Halos panawan ng ulirat si Herard sa sarap ng halikan nila ni Liad. At makalipas ang ilang minuto ay kinuha ng heneral ang kanyang kamay at ipinahawak ang matigas niyang alaga. Parang nakuryente ang kamay ni Herard noong dumampi ito sa kahabaan ng heneral. Unang pagkakataong humawak siya ng taguro ng iba. Sobrang tigas nito, parang bakal, mataba at may kahabaan.
Napatingin siya sa mukha ng heneral, napakagwapo talaga ng mga blood sucker, mabango at napakasarap lasapin ng kanilang barakong aroma. Kagat labi ito habang nakahawak siya sa alagang mala bakal. Maya maya ay hinawakan ni Liad ang kanyang kamay at itinaas baba ito, isang guide sa dapat niyang gawin. Iyon ang ginawa ni Herard, marahan niyang sinalsal ang alaga ni Liad dahilan para mapaungol ito ng malakas.
Maya maya ay nagulat siya dahil hinawakan ni Liad ang kanyang ulo at ibinaba siya nito. Hindi siya makapaniwala na luluhod siya sa harapan ng isang gwapong lalaki samantalang siya ang niluluhuran at iginagalang ng lahat.
Ngayon ay heto siya, nakaluhod sa harapan ng matigas na alaga ng heneral ng mga blood sucker. Nakatapat sa kanyang mukha ang tirik at mala bakal na sandata nito. Tinitigan niya itong mabuti, mataba, mahaba at magandang pagmasdan. Ito ang bagay na nakabaon sa butas ng pwet ni Victor kanina, ito ang bagay na kinaadikan niya ng husto.
Hindi niya alam kung ano ang gagawin niya, kaya naman hinawakan niya ng katawan nito at saka itinaas baba niya ang kanyang kamay. Napakagat labi si Liad, nagsimula itong umungol at pumikit habang nagpapala ang kanyang kamay.
Titig na titig si Herard sa alagang nasa kanyang kamay. Maya maya ay hinimas ni Liad ang kanyang ulo at saka sinabayan ito ng pag ulos ang kanyang kamay. Kinantot ng marahan ng heneral ang kanyang kamay na kanyang ikinamangha. Lalong nanigas ang alaga nito at ngayon ay naglabas na ito ng malabnaw na katas.
Makalipaw ang ilang minuto ay hinawakan ni Liad ang kanyang bibig at bahagyang ibinuka. Wala siyang ideya kung ano ang gagawin ng binata.
Habang nakanganga ito ay marahang ipinasok ng heneral ang kanyang matigas na alaga sa kanyang bibig. Nagulat siya sa ginawa nito ngunit nakaramdam siya ng kakaibang sarap. Lumusong ang mala kabuteng ulo nito sa kanyang bunganga at marahang naglabas masok.
Kitang kita niya ang kagwapuhan ng heneral habang marahang kinakantot ang kanyang bibig. Hindi pa pumapasok ng buo ang alaga nito halos ulo pa lang ngunit parang puno na agad ang kanyang bibig.
Iginagalang at sinasamba siya ng lahat, pero ngayon ay natagpuan niya ang kanyang sarili nakaluhod at may nakapasak na alaga sa kanyang bibig.
Itutuloy.
Part 15: Pagnanasa at Kasalanan
Part 15: Pagnanasa at Kasalanan
THIRD PERSON POV
Hindi makapaniwala ni Herard sa nangyayari sa kanyang sarili. Nakanganga siya habang nakaluhod at naglalabas masok sa kanyang bibig ang mala bakal na alaga ni Heneral. Namumungay ang kanyang mata dahil sa matinding libog na nadarama. Nasasarapan ng husto ang kanyang bibig sa mala makopang ulo ng alaga ng kanyang kaniig.
Ayaw biglain ni Liad ang pinuno, kaya’t kahit gustong gusto na niyang ipasak ng buo ang kanyang alaga sa loob ng bibig nito ay nag control siya at tanging ulo lamang ang inilalabas masok niya ng marahan.
Makalipas ang ilang sandali ay tila nakanasayan na ni Herard ang ganoong posisyon kaya naman nagsimula na siyang lumaban. Nagsimulang humigpit ang kanyang bibig at dito ay naramdaman ng heneral na nagsisimula na nitong magustuhan ang kanyang ginagawa. Naramdaman niyang unti unti ng sumususo si Herard, sinisipsip na nito ang ulo ng kanyang alaga kaya naman napaungol siya at napakagat labi.
“Sige, ganyan nga pinuno, susuhin mo pa, ahhh higpitan mo pa,” ang ungol ng heneral.
Iyon ang ginawa ni Herard, pinagbuti niya ang pagdede sa alaga nito hanggang sa magsimula na siyang magtaas baba ng kusa. Literal na tsumutsupa na ito dahil panaka nakang pumapasok ang kabuuan ng alaga ni Liad sa kanyang bibig.
Hinayaan lang siya ng heneral magsawa sa pagsuso sa kanyang alaga hanggang sa masanay na ito. Kaya naman sinabayan na niya ng bayo ang bibig nito hanggang sa umabot hanggang lalamunan niya ang pag ulos. Walang reklamo si Herard, tanggap lang ito ng tanggap dala na rin ng sobrang kasabikan.
Makalipas ang ilang sandaling pagbayo sa bibig ng pinuno ay biglang sumabog ang kanyang katas. Hinawakan niya ang ulo ni Herard at idiniin pa ito sa kanyang alaga hanggang sa dumikit ang labi nito sa kanyang makapal na bulbol.
Ramdam na ramdam ng pinuno ang katas ni Liad na sumasabog at sumusumpit sa kanyang bibig. At dahil nakabaon ito sa kanyang lalamunan ay tuloy tuloy niya itong nilunok upang hindi masayang.
Noong wala na mailabas si Liad ay hinugot niya ang taguro sa bibig ng kaniiig. Nanatiling nakaluhod si Herard, libog na libog at ninamnam ang kanyang katas. Naghihintay siya at nanabik sa susunod na mangyayari.
Muli siyang hinalikan ng heneral at saka nagulat siya noong patuwarin siya nito sa sahig na parang aso. Ibinuka ng heneral ang pisngi ng kanyang pwet at hinamas himas ang pagitan nito. Ibayong kiliti ang kanyang naramdaman na halos parang nakuryente ang kanyang kalamnan.
Kagat labi si Liad, pinagmasdan niya ang kulay rosas na butas ni Herard, makinis at halatang masikip na masikip. Halatang nasabik ito kaya naman agad niya sinibasib ng dila ang nakahaing glorya ng kaligayahan. Napasigaw si Herard, sa buong buhay niya ay ngayon lang may gumawa nito sa kanya. Dito niya naunawaan kung bakit ganito si Victor, sadyang naakakalasing nga pala ang pakikipagniig, nakakabaliw ito at nakakawala sa sarili.
Lalo na noong maramdam niyang sinusundot ng dila nito ang kanyang butas kaya lalo siyang bumukaka upang mas makain ito ng mas mabuti ng kanyang kapareha. Ungol siya ng ungol at halos kulang na lang ay magsalita ng masama o magmura. Tuwang tuwa naman si Liad dahil inosente ang pinuno at ngayon pa lang nakakatikim ng kakaibang sarap dulot ng pakikipagniig kaya mas lalo pa niyang pinatigas ang dila para masungkal ang butas nito. Pinaglawa niya ng kanyang laway upang mas maging madulas.
Makalipas ang ilang saglit ay ginamit na niya ang gitnang daliri. Marahan niya ito ipinasok sa butas ni Herard, at dahil sa dulas ay swabe itong umulos bagamat sobrang sikip, ramdam niyang sinasakal ng kanyang daliri. Samantang hindi maunawaan ni Herard ang kanyang nararamdaman. Uneasy ang feeling, para siyang sasabog na hindi maunawaan. Wala siyang nagawa kundi ang umungol at damahin ang hindi maisalarawang sarap na nararamdaman.
Samantalang parang musika naman sa pandinig ni Liad ang ungol at halinghing ni Herard, lalo lamang siyang nasabik na itarak ng kanyang naglalaway na alaga dito. Gigil na gigil siya kaya naman binilisan niya ang pagkalikot sa butas nito hanggang sa kusang dumulas at maka adjust.
Makalipas ang ilang minuto ay hinugot niya ang kanyang daliri at saka sinimulang iumang ang malaking ulo ng kanyang alaga. Pumasok ito at napasigaw si Herard, malaki ang pumasok sa kanya kaya parang napunit ang kanyang butas. Hindi muna gumalaw si Liad, hinayaan lang niyang nakababad ang ulo ng kanyang alaga sa butas nito, ipit na ipit ang kanyang alaga at halos napaungol siya sa sikip nito.
Hinayaan lang nila ang isa’t isa ganoong posisyon hanggang sa maya maya ay nawala ang sakit kaya naman kusang gumiling ang bewang ni Herard, ito ang hudyat na hinihintay ni Liad, muli siyang sumulong at ibinaon ang kanyang alaga. Sa pagkakataong ito ay swabe na ang ulos ng heneral at wala na ring sakit na naramdaman ni Herard. Naginhawan na siya at nasarapan ng husto habang lumulusong ang sandata sa kanyang butas.
Makalipas ang ilang sandali ay bumaon ang alaga ni Liad, punong puno ang butas ni Herard. Napapakagat labi ang heneral dahil sobrang sikip ng butas nito. Ipit na ipit at halos hindi nya maigalaw ng alaga sa pagkakabaon nito. Gayon pa man ay marahan siyang kumadyot kadyot hanggang sa maglawa at dumulas ang lagusan ni Herard.
“Ahhh ang sarap niyan!” ang wika ni Herard
Bumilis ng kaunti ang pagbayo ni Heneral, “alam mo ba kung anong ginagawa ko sa iyo?” panunukso nito.
“Oo, kinakantot mo ako!” ang ungol nito.
“Masarap makantot diba?” ang tanong ni Liad
“Oo, sobra! More! Wag mong tigilan! Ibaon mo pa!” ang nawawala sa sariling sagot nito.
Sarap na sarap siya noong mga sandaling iyon, parang sasabog ang kanyang katas anumang oras. Ngayon ay nauunawaan na niya kung bakit ganoon na lang ang pagkahayok ni Victor na halos tumulo ang laway nito sa sarap. Dahil talaga pa lang napakasarap ng pakiramdam ng makantot, lalo kapag kasi tigas at kasing taba ng alaga ng heneral.
Sa kada baon ng alaga ni Liad ay para siyang lalabasan at sasabog at wala siyang magawa kundi ang mabaliw sa sarap ng pagbayo nito.
Maya maya ay hinugot ng heneral ang kanyang alaga, nahiga ito sa sahig at dito ay inalalayan niya si Herard na maupo sa kanyang matigas na alaga. Sa pagkakataong ito ay sunod sunuran na lang ang pinuno. Itinutok nito ang alaga sa kanyang butas at saka siya umupo dito. Swabe ulit, agad bumaon ang sandata sa kanyang kaloob looban. Dito ay nagsimula na siyang gumiling at gumalaw sa ibabaw ng gwapong heneral.
Ninamnam niya ang pagkakaupo dito, halos abot sa kanyang pusod ang katigasan at mas lalo pa itong bumabaon kapag gumigiling siya ng husto. Ipit na ipit at mistulang minamasahe ang katawan ng alaga ni Liad kaya naman hinayaan lang niya ang pinuno na mag enjoy sa kanyang ibabaw.
Halos 15 minutes ring gumigiling at kumakabayo ni Herard sa kanyang kahabaan hanggang sa nagulat siya dahil biglang sumabog ang katas nito, tumilamsik sa kanyang dibdib at kumalat sa kanyang tiyan. Nakatirik lang ang mata ng pinuno, nanginginig ang kanyang katawan at napapahalinghing sa sarap!
Habang nilalabasan ay lalong sumikip ang kanyang butas, pumipintig pintig ito kaya naman hindi na halos nakapagpigil si Liad na sabayan ng bago ito habang nilalabasan. Napasigaw si Herard at napayakap sa kanya ng mahigpit, nagsugpong ang kanilang mga labi at nag eskrimahan ang mga dila habang nasa ganoong posisyon.
Ang akala ni Herard ay tapos na ngunit nagkakamali siya dahil pinatayo siya ng binata at pinabukaka, muli nitong itinarak ang alaga sa kanyang butas. Halos himatayin na siya sa sarap, nagsimula na ring tumirik ang kanyang mga mata. Halos wala na siyang pinagkaiba kay Victor noong mga oras na nakalawit ang dila nito habang kinakabayo ng marahas. Ngayon ay naranasan na niya ang pakiramdam, nakakabaliw at tiyak na hahanap hanapin ito ng kanyang katawan.
Durog na durog ang kanyang butas, marahas ang pag bayo ng heneral hanggang sa makalipas ang ilang sandali ay napayakap ito sa kanya at naramdaman niyang sumabog ang katas nito sa kanyang kaloob looban. Nasa anim hanggang pitong pintig at sumpit ang naramdaman niya.
Matapos labasan ay kapwa sila lumusong sa bokal at naghalikan habang naglilinis ng katawan. Noong gabing iyon ay humiling pa si Herard na ulitin nila ang kanilang ginawa kaya naman doon tumuloy si Liad sa kanyang silid at buong magdamag siya nitong kinantot.
Pinaranas ng heneral ng iba’t ibang posisyon katulad ng padapa, patagilid, patayo at kahit ang paupo ay ginawa rin nila. Halos walang kapaguran kahit ilang beses na silang nilabasan.
KINABUKASAN.
“Pinuno, maayos ba kayo? Tila yata hindi ka nakatulog ng maayos, masakit pa ba ang iyong ulo?” tanong ni Victor kay Herard habang nasa hapag kainan.
“Maayos na ako Victor, salamat sa iyo. Masyado lamang akong maraming iniisip nitong mga nakakaraang kagabi dahil kaya hindi ako agad nakakatulog ng maayos,” ang katwiran ng pinuno bagamat kagabi ay talagang hindi sila natulog ng heneral dahil magdamag nakapasak ang alaga nito sa kanyang butas. Magdamag siya nakasakay at nakakubabaw sa katigasan nito.
“Sa tingin ko ay hindi mo dapat pwersahin at pagurin ang iyong sarili, pinuno,” ang wika ni Victor. Wala siyang kamalay malay na pinapak rin ng kaniyang pinuno ang lalaking pinapapak niya. Sa makatuwid ay palihim na silang nagsasalo sa iisang lalaki. Ang pinakagwapo at pinaka matipunong lalaki sa buong kaharian.
Noong mga araw na iyon ay walang ibang iniisip si Herard kundi ang katawan ng Heneral. Tila ba naadik na siya sa maka mundong gawain na iyon. May pagkakataon na hindi siya mapakali at nag iinit ng husto ang kanyang katawan..
Habang naglalakad sa hallway ng palasyo ay napatingin siya sa malaking kwardo at larawan ng hari ng mga blood sucker na si Rael. Napatiting siya dito at napansin niya agad ang kakaibang kagwapuhan nito. Mas gwapo sa heneral at mas matipuno ang tindig. Napahawak siya sa kanyang leeg na parang nakaramdam ng matinding pagkauhaw. Isang pagnanasang hindi niya makontrol at mapigilan at siguradong mas mag iigting pa sa paglipas ng mga oras.
MIGUEL POV
APRESIA
“Eto yung namiss ko e, yung luto ng asawa ko,“ang wika ni Malik na parang batang nakasilip sa niluluto ko, isang bowl na pasta at sauce. Ito talaga yung favorite niya at laging kinakain kapag bumibisita kami sa mundo ng mga tao.
“Bolero, mabuti na lang at nakabili tayo sa mundo ng mga tao ng ganitong sangkap,” ang tugon ko naman, kumuha ako ng sauce sa kutsara at ipinatikim sa kanya.
“Ayos ang sarap! The best ka talaga!” ang wika nito sabay halik sa akin. Niyakap pa niya ako sa likuran at saka nilambing lambing. Napapatingin tuloy ang mga kasamahan naming tagapaglingkod sa kusina dahil ang sweet daw naming dalawa. Hindi naman kami nahihiyang magpakita ng lambingan dahil mag asawa naman kami at walang masama dito.
Isang espesyal na lunch ang pinagsaluhan namin ni Malik noong mga sandaling iyon. Wala namang espesyal sa araw, ang nais ko lang talaga ay magsilbi sa kanyang bilang kabiyak lalo’t pareho naming sinusulit at ninanamnam ang sarap ng tahimik at payapang buhay na malayo sa kaguluhan.
Noong matapos ang digmaan at dumaan kami ni Malik sa katakot takot na panganib ay isinumpa ko na sa akin sarili na KUNG sakali man na mabuhay kami at makaligtas ay gagawin ko ng full time ang tungkulin ko bilang kabiyak niya. Kaya’t ito ang aking ginagawa ngayon, isang pangakong paglilingkod at pagmamahal ng tapat.
Matapos ang tanghalian ay pinatawag kami ni Malik sa silid ng pagpupulong. Noong nakaraang araw ay nakapulot ng kakaibang kahon ang isang mangingisda at ibinigay niya ito sa amin. Dala ng matinding pagtataka at pagnanais na alamin kung ano ito ay nanghingi kami ng tulong sa mga matatandang tagapagsaliksik sa lupain ng Apresia.
Makalipas ang ilang araw ay tila nakahanap na sila ng kasagutan kaya maigi kaming nakikinig ni Malik sa kanilang mga paliwanag.
“Mahal na prinsipe, Master Miguel, narito ang ilang impormasyon tungkol sa bagay na ito na inyong nais malaman,” ang wika ng matanda habang nakalagay sa harapan ang misteryosong kahon.
“Ituloy mo lang,” ang wika ni Malik.
“Mahal na prinsipe, ang kahon pong ito ay nabibilang sa sinaunang sibilisasyon kung saan nabuhay ang isang malakas na kaharian. Ang kahong ito ay isang uri ng kulungan o libingan ng espiritu. At ang mga simbolo sa paligid nito ay isang uri ng mataas na orasyon o selyong hindi masisira nino man,” ang entrada nila.
“Uri ng ano? Libingan? Yang maliit na bagay na iyan?” ang namamanghang tanong ni Malik.
“Opo, mahal na prinsipe. May ilang mahuhusay na nilalang noong sinaunang panahon na naka master ng ganitong uri ng technique. Hinihila nila ang espiritu ng isang nilalang at inilalagay ito sa isang bagay upang ikulong o ilibing ng mahabang panahon,” ang tugon nila.
“Positibo kaya na may nakalibing o mayroong espiritu sa loob nito? Kung mayroon ay kanino?” pagtataka ko naman.
“Positibo po Master Miguel, hindi ito mabubuksan nino man kaya’t mayroon pa rin itong espiritu sa loob. Hindi nga lang natin alam kung kanino ito. Ngunit ayon sa aming pananaliksik, ang mga hari at matataas na tao lamang sa lipunan ang ipine-preserve ang espiritu. Kung sino man ang nandito sa loob ay isa itong importante nilalang,” ang paliwanag nila.
“Mapanganib ba iyan? Baka magdulot iyan ng kaguluhan sa lahat,” ang tanong ni Malik.
“Sa palagay ko po ay hindi mahal na prinsipe, dahil walang paraan mabuksan ang kahon na ito,” sagot nila habang sinusuri ang paligid ng kahon, “isang mahusay na taktika ito at hindi pa kayang abutin ng kung sinumang bihasa sa kapangyarihan at sa tingin namin ay mahabang panahon ang ginugol upang maisagawa ito ng perpekto,” ang dagdag pa nila.
“Mabuti kung ganoon, mainam na malaman natin ang mga ganitong bagay para sa ating kaligtasan,” dagdag rin ni Malik.
“Mahal na prinsipe, ano po ang gagawin natin sa kahon na ito?” tanong nila.
“Ilagay niyo sa templo ni Neptune sa likod ng palasyo. Lagyan ito ng selyo upang hindi magalaw nino man. Iyan ay alalala ng kasaysayan kaya’t dapat pa ring ingatan. At kung sinumang espiritu ang nandyan ay kailangan rin itong igalang.”
“Masusunod po mahal na prinsipe,” ang pagbibigay galang nila sabay labas sa bulwagan.
Napabuntong hininga si Malik, “kung sino man ang gumawa ng kahon na iyon ay tiyak na makapangyarihan. Ang ikulong mo ang espiritu ng isang nilalang sa ganoong kaliit na kahon ay nakakamangha kung iyong iisipin,” ang wika nito.
“Mabuti na lamang at hindi mapanganib ang bagay na iyon, kahit paano ay mapapanatag na tayo,” ang sagot ko naman sabay hawak sa kanyang kamay. Hinalikan ko siya sa labi at kapwa kami bumalik sa bulwagan ng palasyo.
Ngayon pa lamang tinatamasa ng Apresia ang kapayaan. Sana ay magtuloy tuloy na ito at ang pag unlad ay maging mas malapit sa amin. Gayon pa man ay matagal pa ng lalakbayin namin ni Malik kaya’t ang lahat ay hindi naman parating smooth sailing.
Katulad sa karagatan, kung minsan ay payapa ang alon nito, kung minsan naman ay mataas, malupit na parang may pangil. Paiba iba ang daloy ng tubig dito gayon rin ang daloy ng buhay na walang kasiguraduhan.
“Okay ka lang ba?” tanong ni Malik sa akin habang nakatanaw sa kalawakan ng asul na karagatan.
“Oo naman, ayos lang ako. May naalala lang ako,” ang nakangiti kong sagot sabay lakad kasabay niya.
Itutuloy.
Part 16: Ang Sutin Beach
Part 16: Ang Sutin Beach
ENCHONG POV
Matapos basahin ni Boss Lu ang kalatas at mabigyan kami ng impormasyon tungkol kina Hakal, Surya at Laola Empire noong unang sibilisasyon ay hindi na ako muling nakaramdam ng kakaiba. Kumalma ang aking sarili at tila bumaba kaba sa aking dibdib. Iyon nga lang ay alam kong panandalian lamang ito at malaking misteryo pa rin kung bakit hinawakan ko ang kalatas na ito noong nawala ko sa aking sarili.
Hindi umalis si Rael sa aking tabi, gayon din si Rouen at ang iba pa. Alam kong lahat sila nag-aalala sa aking kalagayan ngunit sa ngayon ay wala silang magawa sa aking sitwasyon. Wala namang makakatulong sa aking kundi ang aking sarili lang din, kung paano ko lalabanan ang paglakas ng kapangyarihang itim sa aking katawan.
“So yun, kinulong ni Surya ang spirit ni Hakal dyan sa Tangkask na iyan na nandoon kay Niko! Nakakalokaa! Hindi ko na kaya parang nakaka shock na talaga! I miss my mom!” ang hirit ni Oven.
“Ayon sa kasulatan, wala namang way para mabuksan ang Tangkask, walang makapagbubukas nito kundi ang gumawa lang,” ang wika ni Boss Lu.
“So, lumalabas na maaaring powers ni Hakal ang nasa loob ni Ench?” tanong ni Santi.
“Maaari, ngunit pa natin ito sigurado. Maaaring ang kapangyarihan ni Hakal ay nakuha ni Elsen at napunta ito kay Xandre bago ang huling digmaan,” ang wika ni Yul.
Si Rael naman ay hinihimas lang ang aking likuran habang nakalingkis ang kanyang bilugang braso dito. Kapag tumitingin ako sa kanya ay ngumingiti ito na parang sinasabi niya na “magiging maayos rin ang lahat” at “wala akong dapat ipag-alala.”
Noong matapos ang aming pagpupulong ay nag-alok naman si boss Lu ng isang bakasyon sa amin ni Rael. “Ito ang insta ticket na napanalunan ko sa raffle sa Hell Society noong nakaraang araw. Isang vacation sa Sutin Beach! Solo niyo lang ito at mayroon na rin kayong maliit na accommodation doon,” ang wika niya.
“Sutin Beach? Saan parte naman ba ng Pinas yan?” tanong ni Oven.
“Wala, ibang demensyon ito, ang Sutin Beach ay isang dream paradise at nakakapagpakalma ito ng damdamin, maganda dito. Ginawa ito para mawala ang problema ng isang tao at makalimot siya sa loob ng tatlong araw at dalawang gabi. Nais kong ibigay itong ticket kina Rael at Enchong para makapagrelax sila,” ang wika ni Boss Lu.
Natuwa naman ako at kinuha ang ticket, “salamat Boss Lu, kailangan ko nga talagang mag relax. Teka, paano namin magagamit ito?” tanong ko naman.
“Isa iyang instant ticket, pag pinindot niyo ni Rael ang buton ay mapupunta na kayo sa Sutin Beach. Nandoon na lahat ng kailangan niyo at siyempre ay tatagal lang ito ng 3 days at 2 nights. Kapag naexpired na ang ticket ay kusa kayong babalik sa orihinal na mundo. At paalala lang bawal mag uwi ng anything doon dahil maeexpired ang lahat kasama ng ticket. Ang tanging maiuuwi niyo lamang ay ang good at unforgettable memories,” ang paliwanag niya.
“Wow, salamat boss Lu, salamat sa inyong lahat,” ang wika ni Rael habang nakangiti.
“Oh ano pang hinihintay niyo? Bakasyon na! Baka masundan pa si Rouen!” ang biro ni Devon.
Natawa ako, “pwede na ba?”
“Oo naman, kaya nga instant diba? Teleport na agad! Gow!” ang masaya at excited na wika nila kaya naman hinawakan namin ni Rael ng ticket at sabay itong pinindot. Dito ay kapwa nagliwanag ang aming katawan at gayon rin ang aming buong paligid.
Tahimik..
Noong mawala ang liwanag ay narinig na namin ang hampas ng alon sa karagatan kaya naman sabay naming iminulat ang aming mga mata. Dito ay natagpuan namin ang aming sarili sa isang magandang kubo sa harap ng asul na karagatan. Maaliwalas ang paligid at napakagandang pagmasdan ng karagatan. Iba na rin ang suot naming damit ni Rael, kapwa kami nakasuot ng pang summer outfit. Kulay asul na short ang sa akin at puting polo na nakabukas ang butones. Si Rael naman ay nakasuot ng puting silhoutte na pajama at silhouttle na puting long sleeves.
Mukhang tama nga si Boss Lu, maganda ang Sutin Beach, walang tao, walang ingay at napakapayapa. Kapag lumalanghap ako ng sariwang hanging mula sa karagatan ay narerelax ang aking katawan at nawawala ang negatibong bagay sa aking isipan. Tila ba inaalis ng lugar na ito ang aking agam agam.
Itinapak ko ang aking papa sa puting buhangin nito at dito hinawakan ni Rael ang aking kamay. Kapwa naglakad patungo sa dalampasigan. “Ang ganda, ito na yata ang pinakamagandang paraisong napuntahan ko,” ang wika ko habang iniikot ang aking mga mata sa paligid.
“Basta ako? Lahat ng lugar ay maganda, basta kasama kita,” ang wika ni Rael, pinasan niya ako at dito ay lumakad siya sa tabi ng dalampsigan.
“Marami na rin tayong pinagdaanan dalawa, lahat ng iyon ay napagtagumpayan natin ng magkasama,” ang wika ko sa kanya.
“Kaya nga, sisiw lahat ng pagsubok na parating dahil magkasama tayong dalawa. Hindi ako papayag na mawala ka sa akin. Alam mong lahat ay susuungin ko para makasama ka lang,” ang sagot ni Rael.
Noong mga sandaling iyon ay tila nakakulong kami ni Rael sa isang magandang panaginip. Wala kaming ibang ginawa kundi ang balikan ang masasayang mga oras na pinagsamahan naming dalawa simula noong unang makilala ko siya, noong unang beses na magniig kaming dalawa at noong unang beses na kami opisyal na nagsama. Medyo inaasar lang niya ako ng kaunti dahil lagi niyang isinisingit at pinagpipilitang patay na patay ako sa kanya at mayroon akong matinding pagnanasa sa kanyang kagwapuhan.
Wala akong magawa kundi ang matawa na lang habang kapwa kami nakaupo sa puting buhanginan at nakatanaw sa kalayuan. “Ikaw talaga ang patay na patay sa akin noon, tapos hinalikan mo ako agad diba?” ang hirit ni Rael.
“Parang wala naman akong ginawang ganoon. Hindi nga kita malapitan noon dahil sobrang sungit mo. Basta ang alam ko lang ay ipinagtanggol mo ako laban sa mga kalahi mo noong pista ng mga blood sucker. Iyon ang hinding hindi ko malilimutan,” ang tugon ko naman sa kanya.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay may tumugtog na musika na nagmumula kung saan. Ang pamagat nito ay “Rainbow” na inawit ni “Gatton”, ang kanta ay tungkol sa mga pagsubok na dumarating sa ating buhay na kahit gaano kalakas ang unos ay titila at huhupa rin ito, sa huli ay makikita natin ang isang magandang bahaghari na sumisimbolo sa bagong bukas at bagong pag-asa.
When it rains, it pours
But you didn’t even notice
It ain’t rainin’ anymore
It’s hard to breathe when all you know is
The struggle of stayin’ above the risin’ water lines
Well, the sky has finally opened
The rain and wind stopped blowin’
But you’re stuck out in the same ol’ storm again
You hold tight to your umbrella
Well, darlin’, I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow
Hangin’ over your head
Patuloy sa pagtugtog ang musika kaya naman inihilig ko ang aking ulo sa balikat ni Rael at ipinahinga ito habang inililingkis niya naman ang kanya sa aking likuran. Noong mga sandaling iyon ay kapwa kami nakatunghay sa walang katapusang ganda ng karagatan habang dinadama ang kapayapaan sa aming mga puso.
Wala akong ibang iniisip noong mga sandaling iyon kundi ang pagmamahal lang ni Rael at aming positibong hinaharap. Ninamnam ko lang pagkakataon na kami ay ganito, sana ay lagi na lang kaming payapa at walang iniisip na kahit ano.
Huminga ako ng malalim at ipinikit ang aking mga mata. Hinayaan kong lumukob ang katahimikan at kapayapaan sa aking pagkatao.
’Cause the sky has finally opened
The rain and wind stopped blowin’
But you’re stuck out in the same ol’ storm again
You hold tight to your umbrella
Well, darlin’, I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow
Hangin’ over your head
Yeah, there’s always been a rainbow
Hangin’ over
Your head
Mmm
It’ll all be alright
THIRD PERSON POV
Noong makaalis sina Enchong at Rael patungo sa kanilang instant vacation na Sutin Beach na ibinigay ni Boss Lu ay nagtuloy tuloy ang pagpupulong ng grupo. Ang lahat ay planado nila, mas mabuting magbakasyon na lang muna ang dalawang upang makakilos sila ng maayos. Alam ni Rael ang plano ng grupo at sumang ayon siya dito.
Ang plano ay makikipag usap sila kanilang mga kapanalig, kabilang na sina Malik, Seth at Lucario tungkol sa seryosong sitwasyon ni Enchong at layon na rin nila na humanap ng solusyon upang hindi ito tuluyang kainin ng kadiliman katulad ng kanilang nasaksihan kagabi lamang kung saan sumiklab ang malakas at nakakakilabot na kapangyarihan ng kadiliman sa katawan ng binata na nagpataas ng kanilang bahalibo.
“Yun nga need kailangan nating ipaliwanag kina Papanginoong Lucario at sa iba pa ng sitwasyon ni Best Friend. Kaya nga pinagbakasyon natin siya para hindi niya malaman yung plano natin na ito dahil tiyak na iisipin niyang mapanganib siya,” ang wika ni Oven.
“At kailangan nating humanap ng paraan, malay natin diba may alam silang way para maialis sa katawan ni papa ang itim na kapangyarihan. Baka mayroong nakakaalam ng taktikang ginamit ni Surya na maaaring ilipat ito sa ibang bagay para ikulong,” ang wika ni Rouen na halatang nag-aalala sa kanyang ama.
Napa-isip sina Boss Lu, Devon at iba pa, “Si Enchong at Kasiya lamang ang may kakayahang ilipat ang kapangyarihang itim sa ibang lugar dahil nakuha nila ito ay Xandre. Arrrghh, ewan, naguguluhan na ako! Nag-alala ko kay Enchong,” ang wika ni Devon.
Natahimik ang grupo at nag-isip..
“Sa ngayon, sa tingin ko ay mas makabubuting mag stick tayo sa plano natin na ipaalam kina Seth at iba pa ang sitwasyon ngayon,” ang tugon ni Yul.
Humarap si Devon kay Rouen, “maaari mo bang iset ang aming ITB upang makapunta sa mga lupain ng ating mga kapanalig?”
“Oo naman tito,” ang sagot ni Rouen at isa isang niyang kinuha ang ITB o Instant Tranportation Ball ng bawat miyembro para i-auto set ito.
At iyon ang set up na kanilang napag-usapan, maghihiwa-hiwalay ang grupo upang ipagbigay alam sa kanilang mga kapanalig ang sitwasyon at upang humanap ng solusyon. Nagkaisa ang grupo na lumakad ng magkakahiwalay. Sina Rouen at Oven ay pupunta sa Bayan ng Yelo kung saan naroon sina Lucario. Sina Santi at Boss Lu ay pupunta sa Cendil Forest para makipag usap kina Seth. Samantalang sina Devon at Yul naman ay magtutungo sa lupain ng Apresia upang makausap sina Prinsipe Malik.
“Eh bakit lagi na lang ako sa mga manlikmot? Pwede naman ako sa karagatan para maging mermaid!” ang reklamo ni Santi.
“Mermaid o shokoy? Huwag ka na magreklamo seswa, diba doon ka naman bumagsak dati at nakateam mo pa sina Seth at Ybes, im sure namimiss ka na nila” ang hirit ni Oven.
“Namimiss ko yung barakong amoy ni Papa Seth, namimiss ko rin yung kili kili niyang may makapal na buhok at yung abs niyang super perfect. Namimiss ko rin si Ybes dahil amoy siyang PH care!” ang hirit nito.
“Bakit PH care?” tanong naman ni Oven
“Eh kasi super alaga siya ni Papa Seth na parang may kepyas ito!” ang wika ni Santi sabay kuha sa ITB na magdadala sa kanila sa Cendril Forest.
“Paano, goodluck sa mga lakad natin, kung may problema ay magbigay na lamang ng signal. Siguro naman ay wala tayong makakalaban ngayon. Maliban doon sa mga taga Salvator,” ang wika naman ni Devon.
“Naku, mga baliw iyon! Sa susunod na magharap kaming muli ay papasabugin ko silang lahat!” ang hirit ni Oven.
Natawa si Boss Lu, “saka ka na lang makipaglaban sa kanila pagkatapos ng training natin, Oven. Kung gusto mong maging mas kapaki-pakinabang sa grupo ay kailangan mong maglaan ng kaukulang oras para maging malakas.”
“Kung sabagay, hindi naman pwede purong ganda na lang palagi diba? Kaya nakapag decide na ako, after nating magtungo sa Bayan ng Yelo ay mag uundergo na ako ng training, para sa ekonomiya!” hirit ni Oven at nagtawanan sila.
Makalipas ang ilang minuto ay naghanda na ang grupo. Lahat sila ay luminya hawak ang kanilang mga ITB. Ngayon ay sisimulan nila ang misyon habang sina Enchong at Rael ay nasa bakasyon.
“On three!” ang wika ni Yul.
Tahimik.
“THREE!” ang agad sigaw nito sabay pindot ng ITB.
“Shuta, agad agad?! Bakit ganyan kayo?!” ang reklamo ni Oven sabay pindot ng buton at ito ay kapwa sila ni Rouen nahulog sa portal. Gayon rin ang lahat, halos sabay sabay silang nag teleport patungo sa lugar kung saan sila naka aassign. Dito magsisimula ang kanilang misyon ng paghahanap ng solusyon at pagsasaliksik kung paano mapipigilan ang kapangyarihang itim na kumakalat sa katawan ng kanilang kaibigan.
YBES POV
CENDRIL FOREST
“Master Ybes, okay na po yung mga ani, maaari na natin itong ibahagi sa ating mga katribu!” ang wika ng mga kawal ng palasyo noong isako namin ang mga ani ngayong buwan. Ibabahagi namin ito sa iba upang magkaroon sila ng mga supply.
“Mainam naman kung ganoon, siguraduhin na lahat ay mabibigyan,” ang tugon ko naman habang nakangiti.
Halos ilang buwan na rin noong matapos ang ikalawang digmaan. Ang pagbabalik namin dito sa Cendril Forest kasama ng iba pang mga Manlikmot na tumulong sa amin sa digmaan ay maituturing na isang kasaysayan. Maituturing itong isang milagro dahil muling napagsama sama ni Seth ang aming mga kalahi at ngayon ay bumuo kami ng isang matatag na kumunidad.
Noong mga nakalipas na buwan ay hindi pa tuluyang naghihilom ang sugat ng buong lupain. Ngunit dahil sa pagpupursige at sipag ng lahat ay napabilis ang pagbuo nito. Ang Cendril Forest na nilikha ni Viento del Gato ay may sariling pag iisip, mayroon din itong sariling abidlidad at kakayahan na maghilom ng unti unti. Ito ang pinaka espesyal sa aming lupain.
Ngayon ay masasabi kong tuloy tullg ba ang pag unlad nito at gayon rin ang muling pagbangon sa pamumuno ng aming hari na si Setn, ang aking kabiyak.
Tahimik.
Lumanghap ako ng sariwang hangin, malamig ang klima at nakakarelax sa pakiramdam.
Habang abala kami sa pag aayos ng mga kagamitan ay biglang may sumulpot na pulang portal mula sa aming itaas at mula dito ay bumagsak ang dalawang hindi inaasahang bisita.
“Santi! Boss Lu!” ang pagtawag ko sa kanila noong literal na lumagapak sila sa lupa, dinaganan ng heneral ng Hell Society si Santi.
“Arrghhhh! Umalis ka nga sa likod ko Raymond Bagatsing!” ang sigaw nito.
Agad na tumayo si boss Lu, “sorry masyadong malakas ang hatak ng portal, hindi ako nakabuwelo ka agad. Ito pala ng Cendril Forest, maganda at napaka mapayapa,” ang wika ng heneral.
Agad bumangon si Santi at ibinalik ang poise “Yes naman! Welcome sa Cendril Forest, the forest capital of the Universe! Charice Pempengco!” ang hirit ni Santi.
Ako naman ay tuwang tuwa noong makita silang dalawa bagamat alam ko naman na may dala silang dalawang klaseng balita, isang positibo at isang negative, matik na ito at hindi na kailangan itanong pa. “Dalhin niyo na ito sa bayan at ipamahagi, susunod na lamang ako. Aasikasuhin ko lamang ang mga kaibigan at kapanalig natin mula sa Hell Society,” ang utos ko.
“Masusunod po, Master Ybes,” ang tugon nila, samantalang ako naman ay agad na lumapit sa dalawa at kinamayan sila, hindi naalis ang ngiti sa aking labi noong mga sandaling iyon. “Long time no see, mabuti naman at dinalaw niyo kami,” ang bati ko.
“Syempre naman namiss ko ang Cendril Forest, don’t worry wala naman kaming dalang mabigat na balita,” ang bungad agad ni Santi upang hindi ako mag alala.
Natawa ako, “ang mabuti pa ay lumakad tayo doon sa palasyo, tiyak na matutuwa si Seth kapag nakita kayo.”
At iyon ang set up, lumakad kami pabalik sa palasyo, maganda naman ang klima sa paligid, malamig dito at talagang nakakarelax, “parang dumami yata ang populasyon niyo dito?” tanong ni Boss Lu noong makita ang maraming bahayan at mga taong nagtatanim sa paligid.
“Oo boss Lu, noong matapos ang huling digmaan ay nagpasya na rin ang iba’t ibang tribung manlikmot sa iba’t ibang sulok na mundo na dito na lamang rin tumira. Sama sama kami dito sa lupain ni Viento del Gato. At siyempre ay si Seth pa rin ang tumayo bilang hari namin,” ang tugon ko habang nakangiti.
“Mahusay ang ginawa ni Haring Seth, mas maganda kung marami kayo dito sa inyong lupain, mas lalakas ang inyong depensa at mas uunlad rin kayo,” ang tugon ni Boss Lu.
“Ginagawa namin ang lahat para umunlad, ako naman ay nagtayo ng maliit na paaralan doon, upang maturuan ang mga batang manlikmot ng pagbasa at pagbilang ng tama. Dala na rin siguro ng pagkainip kaya ito ginagawa,” ang tugon ko sabay turo sa aking munting silid aralan.
Itutuloy.
Part 17: Tungkulin at Kapanalig
Part 17: Tungkulin at Kapanalig
YBES POV
CENDRIL FOREST
“Maligayang pagdating sa aking kaharian, nagpahanda ako ng kaunting salo salo para sa ating lahat,” ang wika ni Seth habang nakaupo sa kanyang trono. Batid kong masaya siyang makita ang aming dating mga kapanalig.
“Salamat mahal na hari, nag abala ka pa. Hindi naman kami ganoon kaimportanteng bisita,” ang wika ni Boss Lu.
“Lahat kayo ay importante at talagang pinapahalagahan ko. Kung wala kayong aming mga kapanalig ay baka marami sa aming mga lahi ang napinsala noong nakaraang digmaan. Kahit ilang buwan na ang nakalilipas ay naalala ko pa rin ito at kung minsan ay dinadalaw ako sa aking panaginip,” ang sagot ni Seth.
“Halos lahat naman tayo ay ganyan ang karanasan, maging ako o ang iba pa nating kapanalig ay sumailalim rin sa matinding trauma,” ang sagot ni Boss Lu.
“Ang hindi lang talaga nakakatrauma ay yung kagwapuhan mo mahal na hari, grabe mas lalo ka pang naging gwapo ngayong nagmature ka ng kaunti,” ang hirit naman ni Santi.
Natawa ako, “Iyan ang namiss namin sa iyo Santi, gusto mo bang magbakasyon dito? Dumito ka muna ng mga ilang buwan,” ang alok ko naman.
“Hmmmp, pag iisipan ko kung gusto ko ng jowang Manlikmot no, baka naman idoggy lang nila ako ng idoggy!” ang hirit ni Santi.
Tawanan kami..
Makalipas ang ilang sandaling kwentuhan ay nagsimula ang aming pagsasalo salo, dito ay napag usapan namin ang future ng Cendril Forest at ang plano naming buksan ito sa ibang lupain upang makipagkalakalan ng produkto. Lalo ngayon ay marami mga tribung manlikmot ang bihasa sa paghahabi at sa paggawa ng mga sandata.Tiyak na mapapakinabangan ng kaharian ang kanilang mga talento.
Patuloy pa rin kami sa pagkain, si Boss Lu naman ay ibinahagi sa amin ang pagbangon ng Hell society na noon ay sinira ni Xandre, natutuwa kaming marinig na maayos na ito at kahit paano ay nakakabawi na mula sa malalang pagkawasak.
“Pero siyempre alam namin na mayroon talaga kayong sadya kayo naparito? Tama ba?” ang tanong ko habang umiinom ng alak.
“True, actually kanina ko pa nga gustong isingit kayo ayoko naman iruin at ibahin ang masayang mood natin,” ang wika ni Santi.
Natawa ako, “Gusto naming malaman, ano ba iyon?” tanong ko ulit.
“Ah e, hindi naman masyadong bongga, ito ay tungkol kay Enchong sa asawa ni Haring Rael,” ang intro ni Santi na halatang bumubuwelo.
“Ano ang mayroon kay Ench at sa kanyang asawa? Naghiwalay ba sila?” tanong ni Seth.
“Hindi, mag recap muna tayo sa past okay. Diba alam naman natin na ikunulong ni Enchong ang power of darkness sa kanyang katawan noong huling digmaan? So okay naman lahat hanggang dumating na lumalakas ang power of darkness na naka sealed inside him, ang ending ay hindi niya macontrol ito,” ang intro ni Santi.
“At dahil lumalakas ang itim na kapangyarihan sa kanyang katawan ay natatalo nito ang kapangyarihan ni Enchong at kinakain siya nito ng paunti unti. Sa makatuwid ay nagwoworry kami na baka dumating ang oras na tuluyang siya kain ng negatibong enerhiya sa kanyang katawan,” ang dagdag ni Boss Lu.
Natahimik kami, “Noong una pa lang ay alam kong delikado ang ginawa ni Enchong na ikulong ng enerhiya ni Elsen sa kanyang katawan. Alam naman natin na lumalakas ang enerhiya kapag ito ay naisstock at hindi ginagamit,” ang sagot ni Seth.
“Kaya nga kami nagtungo dito, baka may alam kayong teknik at paraan upang ialis kay Enchong ang enerhiya na iyon? Nag aalala na kami sa kanya lalo’t hindi niya deserve na magsuffer para sa buong sanlibutan,” ang wika ni Santi.
“Mabigat ang sitwasyon at tungkulin ni Enchong. Ngunit wala akong kakayahan kung kuhanin ang itim na kapangyarihan sa kanyang katawan, hindi ito saklaw ng aking lakas. Ngunit kaya kong tumulong upang siya pigilan kung sakaling mawala ito sa kanyang sarili. Sa ngayon ay pang unawa ang kailangan natin at hindi dapat siya ituring na katunggali kung dumating man sa puntong iyon,” ang tugon ni Seth, ramdam kong nag iisip din ito ng paraan.
“Si Enchong ay malakas na mandirigma, tiyak na hindi siya magpapatalo sa kapangyarihan iyon, kampante ko sa kanya,” ang nakangiti kong sagot.
“Ako rin ay kampante, tiyak na hindi papayag ang hari ng mga blood sucker na mangyari ang ganoon sa kanyang kabiyak,” ang tugon ni Seth.
Marahil ito ang tinatawag na reyalidad ng buhay, sa pagkakataong ito ay mapapagtanto mo na hindi lang sa isang tao umiikot ang mundo. May pagkakataon na habang umaaraw sa atin ay umuulan naman sa iba. Kapag masaya tayo ay mayroon din umiiyak sa ibang sulok ng mundo. Ito ang mga bagay na naisip ko noong ibalita sa amin ang kalagayan ng aming kapanalig. Gayon pa man ay nangako kami ni Seth na natutulong sa abot ng aming makakaya.
OVEN POV
BAYAN NG YELO
“Let it go! Let ito go! Whisper words of wisdom let it go!” ang pagkanta ko habang lumalakad kami ni Rouen sa makapal na yelo patungo sa tarangkahan ng kaharian nila Papanginoong Lucario. “Rouen, hindi mo naman sa akin sinabi na Antartica pala itong lupain nila Suyon,” ang reklamo ko pa.
“Ninong, kaya nga po tayo nagsuot ng makapal ng damit at balabal upang hindi tayo lamigin diba? Saka akala ko ba gusto mo makakita ng snow? Ito na ang tamang pagkakataon,” ang hirit ni Rouen.
“Eh hindi ko naman ineexpect na para lang pala itong ginadgad na yelo sa tindahan ng halo halo no,” ang hirit ko pa.
“Nakaka excite diba ninong?”
“Siguro kapag nagbakasyon ako dito ng mga 3 months ay kikinis ako ng todo at magiging korean glass skin ang balat ko. Diba nakakaputi at nakakakinis ang malamig na klima?” ang tanong ko naman.
“Iyon ang paniniwala nila pero minsan ay hindi rin po maganda ang sobrang lamig,” ang sagot ni Rouen.
Natawa siya sa akin at habang nasa palapit na kami ng palait sa mala higanteng tarangkahan at kusang bumukas ito, mula dito ay lumabas ang ilang kawal ng kaharian. “Narito na ang mga kawal ng Arendelle, siguro ay inutusan sila ni Queen Elsa na salubugin tayo!” ang dagdag ko pa, bagamat na aamaze lang talaga ako sa ganda at lamig ng buong lugar.
“Ninong, mukhang excited na excited ka ah,” ang puna ni Rouen sa akin.
“Syempre naman, ikaw hindi ka ba excited? Nandito ang mapapangasawa mo,” ang hirit ko naman.
“Sino naman Ninong?” tanong ni Rouen.
“Edi si Chaim, nagdecide ako na ipagkasundo na lang kayo para gandang lahi ang mangyayari diba?” hirit ko naman.
Tawanan..
Habang nasa ganoong posisyon kami ay lumapit sa amin ang ilang kawal ng kaharian, “Maligayang pagdating po sa bayan ng yelo Prinsipe Rouen of blood sucker kingdom, at Master Oven High Priest of Floral Land, naramdaman po ni Panginoong Lucario ang inyong pagdating kaya po pinasundo nila kayo sa amin, maaari na po kayo sumakay sa karwahe,” ang magalang bungad nila.
“High Priestess! High Queen! Correction! Charice! Lets go!” ang hirit ko naman sabay lundag sa loob ng karwahe.
“Masayahin po pala kayo Master Oven,” ang wika nila habang nakangiti.
“Kaya naman pala super ggwapo at super kikinis ng mga balat niyo na parang mga korean super star e sobrang lamig pala dito. Para akong nakakulong sa loob ng freezer!” wika ko naman.
“Ngayon lang po lumamig ng todo dito dahil tag-lamig po ngayon. Pero sa mga kalahati ng taon ay maaraw din dito at walang makapal na yelo sa paligid,” paliwanag nila.
Mabango ang paligid ng kaharian, hindi masakit sa ilong ang hangin dito. Saka ang yelo ay pinong pino at madaling malusaw sa kamay. Nalibang tuloy ako habang isinasahod ang aking palad sa yelo.
Makalipas ang ilang minuto ay narating namin ang palasyo dito ay nakaabang na agad sina Suyon at Lucario. Sa unang tingin pa lang ay parang mas lalo pa silang naging gwapo at kuminis, papulahan ng labi, pakinisan ng mukha at pagandahan ng katawan, ang perfect din e!
Kapwa sila may pamatay na ngiti noong mga sandaling iyon habang pinagmamasdan ng aking pagbaba. Lalong naging gwapo si Papanginoong Lucario, lalo siyang naging cute sa kanyang singkit na mata at maappeal na labi.
Bumaba kami sa karwahe at agad kaming sinalubong nila Lucario. Sa halip na kumamay ay yakap talaga ang ginawa ko dahilan para matawa sila. “Ang bango naman!” ang hirit ko noong yumakap kay Lucario.
“Paanong mabango e hindi pa nga naliligo iyan buhat kagabi,” ang natatawang hirit ni Suyon.
“Sa gwapo ni Papanginoong Lucario, hindi na niya kailangang maligo,” ang hirit ko rin. Maya maya ay si Rouen naman ang lumapit at nagmano, “mano po lolo,” ang bungad ng prinsipe kaya naman kinatukan siya ni Lucario, “hindi mo ako lolo! Hamak gwapo ko sa iyo, tadong to!” ang sagot ni Lucario.
“Sabi po kasi ni Papa Rael ay para ka na niyang tatay dahil magkaibigan kayo nila Lolo Guztavo,” ang hirit ni Roeun.
“Alam niyo, mas gwapo at mas hot ako sa inyong dalawang mag ama. Tanggapin niyo na lang iyon. Tawagin mo akong pare o kaya tol kasi parang magkasing edad lang tayo,” ang hirit ni Lucario, samantalang si Suyon naman natatawa lang.
“Sige po pareng lolo!” ang pang aasar ni Rouen kaya naman naasar si Lucario at naghabulan sila na parang mga bata.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay nagulat kami noong may tumakbong bata sa aming harapan, isang maputing bata na super cute na parang maliit na korean na tumatakbo habang hawak ang stuff toy na unggoy. “OMG, napaka gwapo namang bata niyan! Yan na ba si Chaim?” ang natutuwa kong tanong.
Hinuli ni Suyon ang anak, “Oo, masyado na siyang malikot ngayon, inaaway na nga kami ni Lucario kapag di nasusunod ang gusto,” ang wika nito.
Lumapit naman ako sa bata at pinisil ang namumulang pisngi nito. “Bless kay tito Oven,” ang utos ni Suyon.
Kinuha ni Chaim ang aking kamay at saka ito nagmano. Nakakatuwa na tinuturuan pa rin nila ng tamang paggalang sa nakakatatanda ang kanilang anak.
Maya maya ay lumapit si Rouen sa kanya. “Hello, Chaim,” ang bati ng prinsipe.
“PLAK!”
“Arekup!” ang wika ni Rouen, gulat na gulat ito noong sampalin siya ni Chaim.
“Anak bad yun, mag sorry ka kay tito Rouen,” ang wika Suyon.
“Bakit mo naman ako sinampal, Chaim?” ang pagmamaktol ng prinsipe, natatawa ito na ginawa sa kanya ng bata.
“Pakboy ka daw kasi sa future kaya galit sa iyo si Chaim,” ang hirit ko naman. Ewan pero nagkakaroon talaga ko ng ideya na may something sa kanila ni Chaim sa future dahil kagabi ay narinig kong nananaginip si Rouen at tinatawag nito ang pangalan ni Chaim sabay bigkas ng katagang “mahal kita.”
Dito ko na shock at kinilig, nagkaroon din ako ng hint na maaaring sila ni Chaim ay may relasyon sa hinaharap. Sabagay, gwapo naman si Rouen at perfect match silang dalawa kung magkataon.
“Ang mabuti pa ay pumasok na tayo sa loob, nagpahanda ako ng mainit na sabaw at pagkain doon,” ang wika ni Lucario at dito ay sabay sabay kaming lumakad sa bulwagan.
Maganda ang palasyo nila Lucario, yelo yelo ang datingan, kulay asul na kristal ang desenyo at naglalakihan ang mga chandelier sa itaas. Medyo mainit sa loob ng palasyo dahil sa malakas na pugon sa loob. At ang mga haligi nito ay gawa sa mga asul na kristal. Talagang lahat ng kaharian nila ay iba’t iba ang estilo katulad sa aming palasyo na dominant ang color green at kulay ng halaman. Sa blood sucker palace naman ay may kulay pula at ginto ang tema.
“Ang totoo ay ngayon pa lang din bumabangon ang Bayan ng Yelo mula sa pagsiklab ng huling digmaan,” ang wika ni Suyon.
“Parang napansin ko na kaunti ang inyong hukbo, paano nakasurvive ang kaharian?” tanong ni Rouen.
“Ang mga kasamahan Diyos ng aking ama sa kalangitan ay bumaba para ipagtanggol ang lupain, nagpadala rin ng hukbo ang aking ina na si Naama bilang suporta,” ang sagot ni Lucario habang abala kami sa pagkain.
“Eh kaya naman pala hindi na kailangan ng maraming hukbo, mga OP naman pala yung mga tao ditey,” ang bulong ko kay Rouen.
“Kasi nga mga Gods sila at protector kaya malalakas talaga sila,” ang sagot naman ni Rouen habang kumakain.
“Kung mayroong pinakamalakas dito, malamang ang isang iyon,” ang wika ni Lucario sabay turo sa kanyang anak na nakahiga lang sa sofa at naglalaro.
“Opo lolo, malakas talaga si Chaim, ako ang nagpapatunay niyan,” ang tugon ni Rouen habang nakangiti. Eh alam ko naman na may something sa kanila ni Chaim sa future.
THIRD PERSON POV
Nagkwentuhan at nagkumusta sina Oven, Rouen, Suyon at Lucario habang kumakain. Ang matibay na pagkakaibigan ay nabuo sa pagitan nilang mga magkakapanalig at hindi agad ito mabubuwag.
Makalipas ang ilang minuto ay tinanong na ni Lucario ang sanhi ng kanilang pagdalaw, hindi naman nagpaliguy-ligoy si Rouen, buong detalye niyang ipaliniwanag ang kalagayan ng kanyang ama. At sinabi niya ang lumalalang sitwasyon sa paglakas ng power of darkness na nasa loob ng kanyang katawan.
Ang lahat ng posibilidad at nakikitang problema ay ibinahagi ni Rouen sa kanila kabilang na ang posibilidad na hindi macontrol ni Enchong ang kapangyarihan niya at magdulot ito ng kaguluhan sa sanlibutan.
“Kung gayon ay kahit pala nakaselyo ang kapangyarihang itim ay maaaring makawala pa rin ito,” ang wika ni Suyon
“Oo, ang anumang kapangyarihan ay lumalakas pag na sstock kaya kahit gaano katibay o kasagrado ang pinaglagyan nito ay talagang makakawala pa rin. Parang isang basong puno ng tubig na umaapaw,” ang wika ni Lucario.
“Mayroon ba tayong magagawa para kuhanin ang kapangyarihan na iyon at ilipat sa ibang bagay?” tanong ni Rouen.
“Ang ibig sabihin ni Rouen ay pwede ba natin alisin kay Enchong ang kapangyarihang iyon at ilipat sa ibang bagay, example sa isang mahiwagang kahon o kaya ay iselyo sa ilalim ng lupa,” ang paglilinaw ni Oven.
Tumingin si Lucario sa kanyang asawa, “Kaya mo ba, mahal?” tanong nito.
“Kaya kong kumuha ng kapangyarihan sa katawan ng isang tao, ang tanong ay kung saan ito ilalagay,” ang sagot ko naman ni Suyon.
“Oh atleast diba, kaya ni Suyon mag perform ng ganoong tactics! Very positive news na iyan,” ang masayang wika ni Oven na nakakita ng pag-asa.
“Ang ganoong taktika ay sensitibo kaya madalang ko itong gawin. Sana ay makisama si Enchong upang mapadali ang paglilipat,” ang tugon ni Suyon.
“Teka, kelan niyo ba ito balak gawin?” tanong ni Lucario.
“Sa lalo’t madaling panahon, naaawa na ako kay Bestfriend dahil masyado na siyang nag ssuffer,” ang naiiyak na wika ni Oven.
“Pati ako, nagwoworry din kay papa lalo’t hindi naman biro ang pinagdadaanan niya,” ang dagdag ni Rouen.
“Huwag na kayo malungkot, gagawa kami ng paraan para makatulong, para saan pa at magkakapanalig tayo,” ang tugon ni Suyon habang nakangiti.
Noong mga sandaling iyon ay nagkaroon ng kaunting pag-asa sina Oven at Rouen na masolusyunan ang sitwasyon ni Enchong bago pa ito lumala at maging worst ang sitwasyon.
Samantala ay hindi nagpakita ng anumang emosyon ng pag aalala si Lucario bagamat alam niyang magdudulot nga ito ng malubhang kaguluhan para sa lahat.
Itutuloy..
Part 18: Kahon ng Panganib
Part 18: Kahon ng Panganib
DEVON POV
APRESIA
“Maganda rin pala talaga dito sa Apresia, nakakarelax ang buong paligid,” ang wika ko habang nakatanaw sa malawak na karagatan. Katabi ko si Yul na noon ay nakahawak lang sa aking kamay.
“Mga hijo, dayuhan ba kayo? Hindi yata kayo taga rito?” tanong ng isang matandang bangkero.
“Hindi nga po itay, mga kaibigan mo kami ni Miguel at Prinsipe Malik, nais sana naming malaman kung saan ang daan patungo sa palasyo nila,” ang magalang kong tanong.
“Naku mga hijo, doon pa sa kabilang ibayo ang palasyo ni Prinsipe Malik, halika sumakay na kayo sa akin at ihahatid ko na kayo doon. Tuwing araw ng Linggo ay binabasbasan ng prinsipe ang karagatan, tiyak kong nagsisimula na ang pagbabasbas,” ang wika ng matanda.
“Salamat po tay, mababait po pala talaga ang mga taga Apresia,” ang wika ni Yul habang nakangiti.
“Ang akala nga namin ay hindi na muling pang babangon ang Apresia dahil sa sunod sunod na kalamidad. Nakakatuwang isipin na narito pa rin ang lupain at pilit na lumalaban,” ang tugon rin niya habang nagsasagwan.
Tila yata na mali kami ni Yul sa bagsak, ang totoo ay bumukas ang portal sa itaas ng karagatan. Buti na lang at nakalipad si Yul at dinala niya ako sa pampang, wala pa naman akong balak mag swimming ngayon. Pero tama nga si Malik, nandito sa Apresia ang pinakamagandang kagaratan at hindi ito maitatanggi dahil saksi naman ang aming dalawang mata.
Habang naglalayag ay hindi ko maiwasang ilagay ang aking kamay sa tubig dahil talagang kristal ito, malinaw at kumikinang sa balat. Ang simoy ng hangin ay malamig at masarap sa pakiramdam.
Makalipas ang ilang minuto ay nakarating kami sa daungan at dito ay nakita namin ang kulay puting palasyo nila Malik. “Bakit maraming taong nagkukumpulan doon?” tanong ni Yul sa matandang bangkero noong makadaong kami at makababa.
“Ah iyon ba? Magsisimula pa lamang ang pagriritwal ng Prinsipe, mabuti naman at nakaabot tayo!” ang masayang uwi ng bangkero at agad siyang nakisiksik sa mga tao. Syempre ay nakisiksik na rin kami upang makapanood. Matagal ko na rin nababalitaan ng pag riritwal na ito ng prinsipe, ngayon lang namin ito makikita.
Tahimik ang buong paligid.
Dito ay nakita namin si Prinsipe Malik na nakatayo sa pampang ang dalampasigan. Suot niya ang puting pajama at puting long sleeves na manipis, nakabukas ang mga butones nito kaya kitang kita ang kanyang magandang katawan.
Noong magsimulang humakbang ang prinsipe sa tubig ay lumabas ang asul at nagliliwanag na trident sa kanyang kamay. At sa pagtapak niya sa tubig ay biglang kumulimlim ang kalangitan na tila nagtago ang haring araw, natabunan ito ng makapal na ulap.
Dito ay nagsimulang maglakad si Malik sa ibabaw ng tubig at inikot ang kanyang trident na hawak. Sa kada kumpas ng kanyang tungkod ay nagliliwanag ang tubig sa paligid na ikinamangha ng lahat. Nagsimulang umindak ang prinsipe, may ritmo ang kanyang kilos sa kada galaw niya ay umaangat ng liwanag patungo sa kalangitan. Ang dagat nawalan ng alon habang nagliliwanag ito ng malakas.
Maya maya ay umangat ang parte ng dagat na kinatatayuan nito na parang itinaas siya sa ere habang umaatas rin ang liwanag sa paligid. Ang lahat ay manghang mangha noong mga sandaling iyon. Ang iba ay naiyak pa sa kanilang pinapanood.
Tumagal ng halos ilang minuto ang pagriritwal ni Malik at noong ibaba siya ng tumaas na alon at itarak ang kanyang trident sa tubig ay nagliwanag ang buong paligid, naghiwa-hiwalay ang makapal na ulap at saka muling nagpakita ang haring araw.
Naging normal rin ang daloy ng karagatan na parang walang nangyari. Matapos ang pagriritwal ay bumalik si Malik sa pampang at ito ay isa isa siyang inabutan ng mga prutas at gulay, alak na nakabote at iba. Para itong isang pari na pinagkakalooban ng alay tuwing mayroong misa.
“Nagbibigay ng alay kay Prinsipe Malik bilang pasasalamat sa pagriritwal nito. Pinapanatili ng prinsipe na sagana ang yamang dagat upang maging maunlad ang buong Apresia at matulungang mapabuti ang pamumuhay ng kanyang nasasakupan,” ang paliwanag ng mga bangkero.
Makalipas ang ilang minuto ay nahinto si Malik sa paghawak at ulo ng mga batang lumalapit sa kanya at napatingin sa aming direksyon na tila naramdaman niya agad ang aming prisensiya kahit na nakababa sa 0% ang aming mga enerhiya. Sinadya namin itong gawin upang hindi maka istorbo sa kanyang pagriritwal.
Noong makita kami ni Malik ay agad niyang tinawag si Miguel at dito ay agad nila kaming nilapitan. Bakas na bakas na ang saya sa kanilang mga mukha noong mga sandaling, “bakit hindi man lang kayo nagpasabi?” ang wika ng Prinsipe at humarap siya sa mga taong bayan saka kami ipinakilala.
“Mga kababayan, sila ang aking mga kaibigan at kapanalig mula sa Mundo ng Mortal, si Devon at si Yul, kasama ko silang lumaban kay Xandre noong huling digmaan,” ang pagpapakila nito.
Ang lahat ay yumuko at nagbigay galang sa amin ni Yul. Nagpasalamat rin sila sa aming naging kabayanihan.
“Kumusta na kayong dalawa? Matagal tagal na rin magbuhat noong tayo ay magkasama sama,” ang wika ni Miguel
“Oo nga, busy rin kami sa pag-aayos ng Hell at Heaven Society,” ang tugon ko naman.
“Dito nga rin, katulad ng nakikita niyo ay ngayon pa lamang umuunlad ulit ang Apresia, ngayon pa lamang nagiging maayos ang lahat,” sagot ni Miguel.
Matapos ang pagpapakilala ay agad nila kaming inanyayahan sa loob ng palasyo. Dito ay nagpahanda si Miguel ng maliit na pagsasalo salo para sa aming apat. “Bakit biglaan yata ang iyong pagparito? Hindi man lamang kayo nagpasabi,” ang wika nito.
“Ang aming lakad ay biglaan dahil naghahanap kami ni Yul ng sagot sa solusyon sa aming mga problema,” ang sagot ko naman.
“Problema katulad ng?” tanong ni Malik.
“Sadyang naging komplikado ng sitwasyon nitong mga nakakaraang araw at wala kaming choice kundi ang ibalita ito sa inyo,” ang sagot ni Yul.
“Nakakaba ang inyong intro, malala ba ang sitwasyob na tinutukoy niyo?” tanong ni Miguel.
“Medyo, ngunit tingin ko ay may solusyon naman,” ang tugon ko naman habang nakangiti at dito nga ay lakas loob kong ikinuwento sa dalawa ang sitwasyon.
THIRD PERSON POV
Umikot ang usapan nina Miguel, Malik, Yul at Devon sa topic ng recap sa mga huling kaganapan sa Digmaan kung saan kalaban nila si Xandre. Alam naman ng bawat kung paano nagtapos ang labanan at iyon ay ang pagsasakripisyo ni Enchong na ilagay ang kapangyarihan ni Xandre sa kanyang katawan upang matapos na ang lahat.
At dito ay agad na ipinasok ni Devon ang latest na pangyayari tungkol kay Enchong kung saan nagsisimulang kumawala ang kapangyarihang itim sa katawan nito at nagsisimula siyang ma-control ng hindi niya nalalaman. “Kaya nangangamba kami na baka magdulot ito ng kaguluhan sa ating lahat. Lalo’t alam natin ang abilidad ni Enchong,” ang wika ni Devon.
“Oo, malakas si Enchong at makapangyarihan ang kanyang katawan. Kung macocontrol lamang siya ng power of darkness ay maaari nga siyang maging isang ultimate weapon of destruction,” ang sagot ni Miguel.
“Kaya nga naghiwa-hiwalay kami nina Boss Lu, Rouen at iba pa upang maghanap ng malinaw na solusyon sa problema. Natatakot kami na baka ma-corrupt si Enchong. Maaari ba nating dukutin ang kapangyarihang itim sa katawan niya at ilipat ito sa ibang bagay?” ang tanong ni Devon.
“Anong ibig mong sabihin na ilipat sa ibang bagay, Devon?” tanong naman ni Malik.
“Katulad na lang doon sa lumang kahon na natagpuan natin sa karagatan. Hindi ba’t ayon sa mga matatandang mananaliksik ay hinugot ang isang espiritu ng kung sino man iyon at kinulong doon sa kahon na iyon,” ang paliwanag ni Miguel.
“Ah oo naunawaan ko, ngunit kung gayon ang inyong nais ay kailangan nating humanap ng isang nilalang na may kakayahang gawin ito,” ang sagot ni Malik.
Habang nasa ganoong pag uusap sila ay tila pamilyar kina Devon at Yul ang sinabi ni Miguel kanina, tungkol sa isang espiritu na ikinulong sa isang lumang kahon. Kapwa sila napaisip at naalala ang isang kulungan ni Hakal. Ang una ay mala estatwang bakal na tinatawag na Tangkask at ang ikalawa naman ay kahon na kung tawagin ay Cardin. Dito nabuo ang ideya nila na baka ito ang isang bagay na kanilang hinahanap. “Ah Migz, yung kahon, anong klase iyon?” pang uusisa ni Devon, malakas ang kanyang kutob.
“Isang uri iyon ng lumang kahon na nakuha ng isang maninisid sa ilalim ng dagat. Kakaiba ang kahon na iyon, sobrang ancient ang itsura at napapalibutan mga kakaibang simbolo, ang sabi ng mga matatandang mananaliksik ay mga lock ang simbolo, ang gumawa daw nito ay sopistikadong kapangyarihan at wala pang nakaka master nito ngayon. Teka bakit nga ba ako nagpapaliwanag ng todo, pagkatapos natin kumain ay dadalhin ko kayo sa museyo para makita niyo ito,” ang paliwanag ni Miguel habang nakangiti.
“Ang totoo ay hindi ko makita ang kahalagahan ng kahon na iyon kaya’t inilagay ko na lamang sa loob ng museyo at pinaselyo upang maingat ng husto,” ang tugon naman ni Prinsipe Malik.
At iyon nga ang set up, pagkatapos kumain at magkaroon ng kaunting pulong ay agad na nagtungo ang grupo sa museyo ni Neptune, dito nakalagay ang mahahalagang relic at mga kagamitan ng mga naupong haligi ng Apresia, katulad ng mga kalasag, mga simbolo, sandata at mga kasulatan ukol sa kasaysayan ng buong lupain.
Narito rin sa loob ng museyo ng mga bagay na natatagpuan sa ilalim ng karagatan bilang bahagi ng pagtuklas sa sinaunang kasaysayan ng Apresia. “Ang lahat ng ito ang humubog sa aming lupain, mula sa unang digmaan hanggang sa maging maayos at matatag ang Apresia,” ang wika ni Malik.
“May ganito rin sa aming lupain sa Hell Society, ngunit ang lahat ng makikita doon ay mga lumang talaan lamang, lumang dokumento at mga listahan ng mga kaluluwang pumapasok at lumabas sa lupain,” ang tugon ni Devon na hindi maitago ang pagkamangha.
“Dito tayo, nandito ang kahon na pinag uusapan natin kanina,” ang tugon ni Miguel at dito ay lumakad sila sa gawing duluhan ng museyo kung saan naroon ang kahon na kanilang pinaghuhuntahanan kanina.
Noong makita ito nila Devon at Yul ay positibo nilang kinilala ang naturang kahon. Ito ay kamukhang kamukha ng nakaguhit doon sa lumang tala na nakuha nila mula sa Hell Society. Halos hindi sila makapaniwala na natagpuan na ang dalawang mahalagang reliko na nagkukulong sa espiritu ni Hakal, ang hari ng Loala Empire o mas kilala sa tawag na Empire of Darkness.
“Iyan nga iyon! Ang mahiwagang kahon na ginawa ni Surya upang ikulong ang espiritu ni Hakal!” ang wika ni Devon at dito ay isinalaysay ang kasaysayang nakasulat sa lumang kalatas. Ang kwento nina Halak at Surya. Samantalang sina Malik naman ay nakikinig ng maiigi at inuunawa ang bawat katagang lumalabas sa kanilang panauhin.
“Halos pareho ang mga simbolo at magkatulad rin ang tinutukoy na kasaysayan. Dalawang sisidlan ng pinagkulungan ni Surya sa hari ng kadiliman na si Hakal, ang UNA ay tinatawag na Tangkask na mistulang isang maliit na rebulto, ayon kay Oven na nahukay ito sa lupain ng Millena malapit sa harian ng Dark Gate. Ang IKALAWA naman ay tinatawag na Cardin, isang kahon na napapaligiran kakaibang mga simbolo bilang lock at proteksyon upang hindi agad ito mabukas. Ito lamang ang mga impormasyon na aking nalalaman,” ang wika at paliwanag ni Devon.
“Kung ganoon ay positibong naglalaman itong kahon na ito ng itim na espiritu ng sinaunang hari ng kadaliman?” nalilitong wika ni Miquel.
“Oo positibo ito, at marahil ito rin ang dalihan ng paglakas ng kapangyarihang itim sa katawan ni Enchong, dahil nararaman nito na ang espiritu niya ay nasa malapit na lamang,” ang wika ni Malik.
“Tama ito, ngayon ko lang nabuo ang puzzle, maaaring may koneksyon ang mga relikong iyan kaya mas lumalakas ang kapangyarihan ng dilim na nakakulong sa katawan ni Enchong, umaapaw ito dahil malapit lang espiritu,” ang wika ni Devon.
“Teka, paano ka naman nakakasiguradong ang espiritu dyan sa loob ng Cardin ang orihinal na may ari ng nasa loob ni Enchong?’ tanong ni Miguel.
“Dahil siya mismo ang nagbigay ng “hint” sa atin. Noong mga oras na mawala si Enchong sa kanyang sarili ay hinawakan niya ang kalatas na naglalaman ng impormasyon tungkol sa kanya,“ ang sagot ni Devon.
Natahimik ang lahat..
“Sa palagay niyo, ano ang pinakamagandang gawin?” tanong ni Yul na may halong pagkalito.
“Katulad ng inyong sinabi, dalawa ang relikong naglalaman ng masamang espiritu ni Hakal. Itong mahiwagang kahon ng Cardin at ang maliit na rebulto ng Tangkask. Sa tingin ko ay kailangan itong iselyo at ilayo kay Enchong,” amg wika ni Malik.
“Iyan rin ang naisip kong gawin. Sa tingin ko ay kailangan nating magpulong upang pag usapan kung saan ito itatago, sa ngayon ay pupuntahan ko ang Hari ng Floral Land na si Niko upang makipag ugnayan sa atin hingil sa dalawang ancient relics na iyan,” ang tugon naman ni Devon.
“Kung gayon ay dapat itong iselyo sa mas matibay na paraan upang hindi ito agad masira,” ang dagdag ni Miguel, kinuha niya ang kahon at dito ay nagliwanag ang kanyang dalawang kamay. Lumabas dito ang mga gintong kadena na pumalupot ng maraming beses sa kahon ng paikot ikot, sinigurado niyang hindi ito mabubuksan ninuman. “Kailangan pa rin nating makasigurado na hindi ito makakalapit kay Enchong, tiyak na taas na naman ang kapangyarihang itim sa kanyang katawan,” dagdag pa nito.
“Sa ngayon ay ibabalita ko sa ang pangyayari dito, kailagan nating magtulungan upang maiwasan ang pagsibol ng matinding kaguluhan,” ang wika ni Yul.
At iyon ang set up, matapos mapagtahi tahi ang mga pangyayari ay agad na binuksan nila Devon at Yul ang portal patungo sa Floral Land kung saan naroon ang Hari ng mga Dambana at na si Niko. Wala silang inaksayang sandali dahil ang bawat minutong lumilipas ay mahalaga at hindi dapat masayang. Sa kabilang banda ay nangako naman sina Prinsipe Malik at Miguel na poprotektahan ang kahon ng Cardin at iseselyo ito sa matibay na proteksyon.
IBARRA POV
BUNDOK NG HIRAYA
“Kung ganoon ay kumikilos na pala sina Devon at iba pa,” ang wika ko noong mabasa ang mahiwanag liham na ipinadala ni Boss Lu sa aming mga engkanto.
“Katulad ng sinasabi ko sa inyo, ang kapangyarihan sa loob ng Healer na si Enchong ay malakas. Kakainin ng itim na kapangyarihan ang kanyang enerhiya at maghahalo halo ito,” ang wika naman ni lolo Isko habang nakatingin sa kalangitan.
“Ang ibig po bang sabihin nito ay mas magiging malakas pa si Enchong kila Xandre at Elsen kapag tuluyan siyang kinain nito?” tanong ni Leo.
“100 beses na mas malakas kina Xandre at Elsen. Kayang kaya tayong patayin lahat ni Enchong. Ang ipinakamabisang paraan ay malabo sa ngayon dahil kaparehong sitwasyon ay tiyak na mapapahamak tayo,” ang wika ni Lolo Isko
“Lolo Isko, ibigay mo sa amin ang naiisip mong paraan, pakiusap,” ang tugon ko naman.
“Narito ang maaaring mangyari, hindi ito paraan Ibarra, ito ay sitwasyon na maaari nating pagpilian.
Una, itatago ni Enchong ang kapangyarihang itim sa kanyang katawan, pipilitin niya itong pigilan ngunit sa huli ay kakainin ang kanyang katawan at enerhiya. Siya ang magiging bagong hari ng kadiliman at siya rin ang mano manong papatay sa ating lahat.
Ikalawa, aalisin natin kay Enchong ang kapangyarihang itim na nasa kanyang katawan at papasok ito sa dalawang reliko kung saan naka kulong ang kanyang espiritu. Dito ay babangon ang Diyos at babangon rin ang kanyang sibilisasyon.
Dalawang malagim na sitwasyon ang nakikita ng aking mga mata. Malabo ang mga imahe ngunit sigurado ko dito,“ ang paliwanag ni Lolo Isko.
Noong mga sandaling iyon ay natahimik kami ni Leo at mas lalo pang kumabog ang aming mga dibdib. Hindi namin alam kung ano ang aming gagawin lalo’t habang tumatagal ay tila nagiging komplikado ang sitwasyon.
Wala kong nagawa kundi ang mapahawak sa kamay ni Leo ng mahigpit habang binabalot ng matinding takot at pag aalala.
Itutuloy..
Part 19: Selyo ng Kaligtasan
Part 19: Selyo ng Kaligtasan
DEVON POV
“Kung ganoon ay totoo ngang mayroong espiritu sa loob ng rebultong iyon, mabuti na lamang at nasabi niyo agad sa akin bago ito pagmulan ng matinding kaguluhan,” ang wika ni Niko noong makausap namin siya. Lahat ay nasalaysay ko sa kanya pati ang kaganapan kay Enchong at kasama na rin ang aming mga pinagtagpi tagping findings sa lumalalang sitwasyon.
“Full credits kay Oven, siya ang nakapagsabi sa amin na nasa pangangalaga mo ang aking isang relic. Mabuti na lang at natagpuan agad ang dalawang ito bago pa magdulot ng gusot,” ang tugon ni Yul habang nakangiti.
“Kung nandito ang espiritu ng hari ng kadaliman, aba dapat lamang na iselyo ito bago pa lumala ang sitwasyon,” ang tugon ni Niko.
“Ang Cardin ay naiselyo na ni Miguel gamit ng sagradong kadena. Siguro ay kailangan lang rin nating iselyo ang tangkask,” ang tugon ko naman.
“Iyan ang rin ang naisip ko, simulan na natin ng pagseselyo upang matapos na ito agad at makasigurado tayong ligtas ang lahat,” ang tugon naman ni Niko at dito ay ipinakuha niya sa kawal ang Tangkask at ipinadala niya ito sa templo ng mga Dambana.
Tinawag ni Niko ng mga Floral Fairy na may kakayahang gumawa ng mga barrier at matitibay na harang. Lahat kami ay nagtungo agad sa templo upang gawin pagseselyo sa Tangkask.
Inilagay ang Tangkask sa gitna ng templo sa isang mataas na altar. Dito ay pumalibot ang malalakas na Floral Fairies kasama na ang haring si Niko. “Marahil ay nagtataka kayo kung bakit pinatawag ko kayong dalawa. Hayaan niyong ipaliwanag ko sa inyo ang ating sitwasyon ngayon,” ang bungad niya, ang mga floral fairy ay nakikinig lamang sa kanyang mga sasabihin.
“Ang nasa harapan natin na isang maliit na rebultong iyan ay nahukay namin sa lupain ng Milenna. Ito ay tinatawag na Tangkask, isang sinaunang garapon ng kaluluwa o espiritu. Sa makatuwid ay literal na mayroong lamang espiritu ang garapon na ito. Para mas malinaw ay sasabihin ko sa inyo ang katotohanan, ang bagay na ito ay naglalaman ng kaluluwa ng isang makapangyarihang hari noong sinaunang panahon, mas matanda pa sa ating lahat. Ikinulong siya dito upang hindi na makapaghasik pa ng kasamaan sa buong sanlibutan. At ngayon ay nais kong hingin ang inyong tulong, kailangan natin iselyo sa mas matibay na harang ang bagay na iyan upang makasiguradong hindi ito magdudulot ng kaguluhan.
“Nais kong gumawa tayo ng isang matibay na barrier upang hindi matibag ang kulungan. At ang pag gawa ay sisimulan na natin ngayon!” ang dagdag pa ni Niko at dito ay sumiklab ang enerhiya sa kanyang katawan.
Sumiklab rin ng mga enerhiya sa katawan ng mga floral fairies at sa isang kambat ni Niko ay naipon ang mga berdeng enerhiya sa kanilang mga katawan at lahat ay pinatama nila sa paligid ng Tangkask.
Nakakamangha ang mga pangyayari noong mga sandaling iyon. Ang lahat ay nakafocus sa pagseselyo ng Tangkask na noon ay binabalutang ng krystal na kalasag na kulay berde. Mistulang isang mataas na uri ng berdeng mineral kung saan nasa loob nito ang Tangkask.
Pagkatapos balutin at ma crystalized ang relic ay binalot naman nila ito ng mga baging at selyo upang mas matibay ang pagkakabigkis. Tumagal ng halos 50 minutos ang pagkukulong sa Tangkask bago ito matapos. Nagpasalamat naman ang hari sa kaniyang mga kasamang tumulong sa paggawa ng matibay na proteksyon. Ito ay para kaligtasan ng buong kaharian at gayon din sa sanlibutan.
Matapos ang pagseselyo ay nagpasya sina Nikko na itago muna ang Tangkask hanggang hindi pa namin alam kung ito isisinop. Sa ngayon ay mahalagang napagtibay ang selyo nito upang hindi na muling makaapekto kay Enchong ang enerhiya ng espiritu sa loob nito.
“Pasensiya kung minsan lamang tayo magkita ay problema pa ang aming dala,” ang wika ko kay Niko.
“Wala iyon, nagpapasalamat nga ako at nasabi niyo agad sa akin. At sana ay maging maayos si Enchong. Kayo na ang bahala kay Oven habang nandoon siya sa mundo ng mga mortal. Mukhang napagod yata siya ng husto sa mabigat na trabaho dito sa palasyo,” ang wika ni Niko.
“Huwag kang mag-alala ayos lamang si Oven nag pplano siyang sumailalim sa isang pagsasanay para makontrol ang kakayahang mayroon sila. Eto nga pala yung sulat na ipinabibigay niya sa iyo,” ang wika ni Yul sabay abot ng papel kay Niko.
Binasa ni Niko ang sulat ng kanyang asawa.
Dear Niko,
Huwag mong isiping hindi ka na mahal, sarili ko’y hahanapin ko lang, ang oras ng aking pagkawala ay para rin sa ating dalawa. Char! Mahal kong asawang hari, nagdesisyon na maging kapaki pakinabang this time. Gusto kong maging isang bayani rin at gusto kong maging malakas para maipagtanggol ko rin ang ating kaharian. Narealize ko na hindi pala pwedeng puro ganda lang, kailangan ay may skills at mayroong audience impact! Sa ating muling pagkikita ay isisiguraduhin kong bonggaycious na ako at hindi na tayo GG! Sa ngayon isa lang ang masasabi ko, “Wammy wammy push your luck!” Once again, ako si Oven na nagiiwan ng kasabihang “huwag haharavat ng hapon dahil malas ito.”
Mahal kita Niko, my one and only! The only one that stole my heart away! I love you! Thank you for the love!
Nagmamahal,
Oven
Natahimik si Niko at napangiti.
“Kay Oven nga galing ito, magulo e,” ang natatawang wika nito. “Pero masaya akong malaman na gusto niyang maging malakas upang maipagtanggol ang aming kaharian. Pakisabi na sobrang proud ako sa kanya,” ang dagdag pa niya.
“Don’t worry, makakarating ito sa kanya,” ang tugon ko naman habang nakangiti.
“Kayo na ang bahala sa Tangkask na ito, alam kong mas mapoprotekhan niyo ito ng maayos,” ang wika ni Niko sabay sa akin nito.
Kinuha ko ito, “huwag kang mag-alala pag uusapan namin kung saan dadalhin ang dalawang reliko. Pangako na hindi namin sasayangin ang effort niyo sa pagselyo nito,” ang nakangiti kong sagot.
“Salamat sa inyo, bukas ang aking kaharian para sa anumang tulong na inyong kakailanganin,” ang tugon rin ni Niko sabay kamay sa amin ni Yul.
At iyon nga ang set up, masasabi kong sulit ang aming lakad dahil kahit paano ay may improvement ito. Ang kailangan na lamang ngayon ay magkaroon ng pagpupulong sa amin kung saang lugar itatago ang dalawang reliko upang hindi na ito magambala pa.
THIRD PERSON POV
Sa pangkalahatan ay naging maayos ang lakad ng grupo. Kahit paano ay naging panatag sila ang kaligtasan ay makakamit at hindi na muling mauulit pa ang sakunang kanilang mga dinanas noon.
Noong makabalik ang grupo ay nagpasyang magkaroon muli ng pagpupulong sa pagitan nilang lahat. Kailangan nilang pag usapan KUNG SAAN itatago ang dalawang reliko na Tangkask at Cardin. Kailangan ito protektahan upang hindi na muling mabuksan pa.
Bandang hapon na noong magkita kita sila, hawak ni Devon ang nakaselyong Tangkask sa kanyang kamay, “ngek, bakit iniuwi mo pa dito iyan papa Devon?” ang natatakot na wika ni Oven.
“Ibinigay ito ng asawa mong si Niko dahil tiwala siya na mas mapoprotektahan natin ang Tangkask na ito. Mahusay ng pagkakaselyo diba? Matibay iyan!” ang pagmamalaki naman ni Devon habang nakangiti.
“Yan pala ang Tangkask! Creepy noh? Mabuti na lang nai-seal agad ito,” ang hirit ni Santi habang pinagmamasdan ito ng malapitan.
“Sobrang etits ng arabo ang itsura diba? Pero napaka creepy to think na nandyan si Hakal, ano kaya itsura niya? Gwapo rin kaya na parang si Xandre?” hirit ni Oven
“Pwede bawas ng I can’t say the word “kalandian” kailangan na nating mag meeting,“ ang pagsuway ni Boss Lu.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay bumukas ang asul na portal at dito ay lumabas sina Malik at Miguel. Maya maya isa pang itim na portal ang sumunod dito at lumabas naman ang hindi inaasahang bisita na si Rafalgia ang hari ng Dark Keeper Gate. Hawak ni Malik ang Cardin at hawak naman ni Miguel ang mga gintong kadena sa paligid nito.
“Pasensiya na kung nagtungo ako dito ng walang pasabi, ngunit nagbigay sa akin ng mensahe ang hari ng Floral Land na si Niko at ipinaliwanag niya sa akin ang sitwasyon kaya’t nandito ako para tumulong sa abot ng aking makakaya,” ang bungad ni Rafalgia
Agad silang sinalubong ng grupo at binata, “Maligayang pagdating dito sa mundo ng mga mortal, Prinsipe Malik, Miguel, at Haring Santre Rafalgia,” ang bati ni Boss Lu.
Samantalang pakikipagkamay naman ang iginawad nila Devon at iba pa, “natutuwa kaming makasama kayong muli,” ang nakangiting pagbati ni Devon.
“Natatakot ako Prinsipe Malik, baka saktan nila ako, ako yung target nila!” ang natatakot at may kalandiang hirit ni Santi sabay kapit sa makinis at bilugang braso ng prinsipe na noon ay nakasuot lang ng tshirt at pantalon na parang normal na tao bagamat kitang kita pa rin ang stand out na kagwapuhan nito.
“Hala, ang kire mo naman seswa, hindi ka na nahiya kay Miguelito,” ang wika ni Oven sabay hila kay Santi.
Matapos ang ilang sandaling kumustahan ay naupo sila sa isang round table at saka nag usap usap. “Nagpaabot ng suporta ang kampo nila Ibarra, Panginoong Lucario at Haring Seth. Mayroon lamang silang importante kaganapan sa kanilang lupain kaya’t hindi sila makararating. Ano mang bagay na ating mapagdesisyunan ngayon ay kanilang susuportahan sa abot ng kanilang makakaya,” ang bungad ni Boss Lu.
Tahimik, ang lahat ay maiging nakikinig..
“Ang pinakamalaking tanong sa ngayon ay KUNG saan natin itatago ang dalawang relikong ito? Sana ay yung malayo kay Enchong, dahil batid naman natin ang kanyang kalagayahan. Dapat ay protektahan siya at huwag pabayaan,” ang wika ni Boss Lu.
“Bakit hindi natin ilubog ito sa karagatan ng Apresia? Sa tingin ko ay iyon ang pinaka-safe na lugar dahil hindi ito basta basta mararating inuman,” ang wika ni Rouen.
“Pwede rin doon, ngunit mahihirapan tayong protektahan ito kung sakali,” ang wika ni Miguel.
“Eh kung doon na lang sa ulit sa Hell Society? Diba mahirap naman pumasok dito?” tanong ni Santi
“Sa Hell Society? Edi paano natin mapoprotektahan? Saka baka mawasak na naman ang Hell Society kapag natin itinago ito. Ang Heaven Society naman ay hindi papatol sa ganitong sitwasyon,” ang tugon ni Devon.
“Pasensiya na kayo ngunit kinakausap ko si Hariel tungkol dito, pero wala talaga siyang sagot,” ang nahihiyang wika ni Yul.
Tahimik ulit.
“Kung gayon ay tamang tama ang aking pagparito. Inooffer ko sa inyo ang Dark Gate Temple. Ang Dark Gate Temple ay isang uri ng templo na may mataas na barrier sa paligid at hindi agad ito nasisira. Ito ay nakatago sa pusod ng Dark Gate at hindi agad mapupuntahan ng kahit na sino,” ang wika ni Rafalgia.
“Naalala ko na, ang Dark Gate Temple ay isang uri ng Templo na nakatago sa pusod ng Dark Gate. Ito yung ginawang evacuation center nila papa Rael at mga taong bayan noon nagkaroon ng malalang problema kay Xandre sa hinaharap, mataas ang uri ng barrier ito at hindi agad nasisira,” ang pagsuporta ni Rouen.
“Sang ayon ba kayo sa offer ni Haring Santre Rafalgia?” tanong ni Boss Lu.
“Sang ayon! Dahil natalo si Xandre ay naantala ang pagbango ng malawak na kadiliman. Tiyak na magpupumilit kumawala ang espiritu ni Hakal para lumikha ng malalang gusot, mas maganda kung protektado ng Dark Gate Temple,” ang sagot ni Devon.
At iyon nga ang set up, lahat ay sumang-ayon na ilagay ang dalawang relic na Tangkask at Cardin sa templo ng Dark Gate upang mas maprotektahan ito. Noong mga sandaling iyon ay alam ng bawat isa ang lagim at panganib na maidudulot nito sa mundo.
Kaya naman walang pagdadalawang isip, agad na kinuha ni Rafalgia ang dalawang reliko upang dalhin sa pangangalaga ng kanyang templo at protektahan ito sa lahat ng pagkakataon.
Naging panatag ang lahat kahit panandalian lamang, “So anong “value” ni Xandre? Siguro kung nagtagumpay siyang maghari noong digmaan ay hahanapin pa rin niya ang Tangkask at ang Cardin upang ibangon ang malakas na hukbo ng Laola Empire,“ ang wika ni Santi.
“Malamang iyon ang gagawin niya, mabuti na lamang at napigilan natin siya,” ang tugon ni Devon.
Matapos ang pagpupulong ay bumalik na sina Prinsipe Malik sa Apresia at nangako ito na tutulong sa abot ng kanilang makakaya. Noong mga sandaling iyon ay walang pagsisising nararamdaman ang grupo dahil ginawa nila ang lahat ng effort upang maiwasan ang pinaka worst senaryo.
Umaasa sila na magiging maayos ng lahat at ang selyo ng kaligtasan ay patitibayin ng pagkakataon upang ang lahat ay magkaroon ng payapang pamumuhay.
Samantala, nagpasya naman si Oven na sumama kay Boss Lu at Devon upang magkaroon ng enhancement ang kanyang mga powers para sa kanyang ikabubuti. “I believe mga kaibigan na kailangan kong macontrol ang powers ko dahil kailangan kong maging kapaki-pakinabang sa battle field! Hindi maaaring purong ganda lang at pagpapa virgin ang aatupagin ko. Always remember ladies and gentlemen na hindi masyadong maganda ng masikip na pwet dahil mahirap itong pasukin kaya huwag magpavirgin ng todo. Umeut 3x a week at iapply ang Eutification rules for better future. And I Thank You!!” ang hirit nito at halata sa kanyang mukha na siya ay desididong lumakas.
“Mabuti naman na napag decide ka na sa future mo Oven, sa hinaba haba ng beklamation sa bugbugang training din pala ng tuloy,” ang hirit ni Devon, pabiro lamang ito.
“Eh teka muna, baka naman outdated na ang style ni Boss Lu dahil rangglers na siya?” tanong ni Oven ng pabulong.
“Don’t worry, mahusay si Boss Lu, siya ng unang nagtraining sa akin noong bago pa lang ako sa pagiging guardian. Alam niya kung paano palabasin ng maayos ang enerhiya sa iyong katawan,” ang wika ni Devon habang nakangiti.
“Ah basta ha, ayoko ng powers na pumapanget ako eme at nagiging halimaw. Ayoko non ha, big no no!” ang maarteng hirit ni Oven.
“Don’t worry seswa, hindi ka na papa pangitin ni Boss Lu kasi its natural na, no need to enhance! Charice Pempengco, talo pikon,” pang aasar ni Santi.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay dumating na si Boss Lu hawak ang kanyang scepter. Lumapit ito kay Oven at nagwika, “handa ka na ba sa intensive training mo?” tanong nito.
“Ako pa ba? Game na!” ang wika ni Oven.
“Kung gayon ay simulan na natin ng training!” ang wika ni Boss Lu sabay kumpas ng kanyang scepter na pangalawit at dito biglang bumukas ang portal sa ilalim ni Oven at mabilis itong nahulog ng biglaan.
“Ahhhh shutaaa kaaa boss Lu! Bakit biglaan?! Di pa ako ready!! Shutaaaa kaaaaa poo! Promise!” ang sigaw nito na tuloy tuloy nahuhulog.
“Ayan hulog ang beauty niya!” ang pang aasar ni Santi habang pinatatawanan si Oven sa pagkahulog nito.
At iyon ang set up, matapos ang pagpupulong at mailagay sa secure na lugar ang Tangkask at Cardin ay dumiretso naman si Oven sa kanyang training under boss Lu. Samantalang sina Devon, Yul, Santi at Rouen naman ay naiwan lamang sa mundo ng mga mortal.
Nakaupo si Rouen sa ilalim ng matandang puno ng Akasya at hinihintay ang pagbabalik ng kanyang mga magulang mula sa bakasyon ng mga ito. Ibayong pag aalala ang kanyang nararamdaman noong mga sandaling iyon ngunit umaasa siyang magiging maayos rin ang lahat. Sa tamang oras at tamang pagkakataon.
Itutuloy.
Part 20: Sinumpaang Pag-ibig
Part 20: Sinumpaang Pag-ibig
ENCHONG POV
“Giniginaw ka ba?” tanong ni Rael sa akin noong sabay kaming nagbihis mula sa paliligo sa dagat. Ang bakasyon naming ito ay punong puno ng saya at kahit papaano ay biglang nabura ang anumang negatibong bagay sa aming isipan.
“Ayos lang ako, may mga pagkain doon sa labas, ayos pala dito sa islang ito nakalagay na rin yung mga high tech na vending machine doon sa labas. May mga drinks, mga menu at kung ano ano pa,” ang wika ko habang nakangiti.
Matapos magbihis ay kumuha kami ni Rael ng pagkain at inumin sa vending machine, naupo kami sa artificial candle light na table, para itong dating area o cottage napapalibutan ng mga lights. Nakalutang ito sa pampang ng karagatan kaya masasabing napaka romantic ng buong lugar. Sabay kaming kumain na parang isang magarbong date. Iyon nga lang ay self service kapag naubos ang inumin o ang dishes ay babalik kami sa vending machine para kumuha. Pero overall, ang lahat ay napaka perfect!
“Sana ganito lagi no? Lagi kang nakangiti at napaka positibo ng awra sa katawan mo,” ang wika ni Rael sa akin.
“Masaya lang ako na kasama kita dito, yung magagandang memories na kasama ka ay perpekto para sa akin. Lahat ng iyon, simula noong beses na makasama kita hanggang ngayon ay hindi mapapantayan, the best!” ang tugon ko naman habang nakangiti.
Ang relasyon namin ni Rael ay sinubok ng katakot takot na balakid, maraming challenges ang aming pinagdaanan ng magkasama, ngunit sa kabila ng lahat ay pareho kaming matatag at hindi sumusuko, lalo na noong nagkaroon kami ng inspirasyon at iyon nga ay ang aming anak na si Rouen. Sa kanya umiikot ang aming buhay ngayon, siya ang aming kaligayahan.
Habang patuloy kami sa pagkain ay hindi ko maiwasang mapatitig sa mukha ng aking asawa, napaka gwapo pa rin niya at walang pagbabago sa kanyang mukha. Kung mayroon man ay mas lumaki ang kanyang katawan, mas naging macho at naging bilugan ito. Ang mga blood sucker ay minsan lang kung umibig, tapat sila at maswerte ako dahil ang isa ay umibig sa akin kaya’t alam kong hindi ako mag-iisa.
Matapos ang dinner ay muli kaming nagrefresh ni Rael at pumasok sa aming silid. Kapwa kami nahiga sa kutson na nakalatag sa sahig na kahoy at dito ay nagyakapan kaming dalawa, tila walang katapusang pagpapakita ng pagmamahalan. Magkadaup ang aming mga palad at humilig ako sa kanyang bilugang braso. “I love you,” ang bulong niya sa akin.
“I love you, too,” ang tugon ko naman at dito ay ginawaran ko siya ng halik sa labi.
Mula sa damping paghalik iyon ay naramdaman kong lumaban si Rael at ngayon ay medyo naging mapusok na ito. Ako na mismo ang umibabaw sa kanyang upang magawa ko ng aking nais na gawin. Magkasugpong pa rin ang aming labi at paminsan minsan ay nag eeskrimahan ang aming mga dila.
Mula sa paghalik sa labi ay gumalaw ako patungo sa kanyang tainga, pababa sa kanyang leeg saka ko itinaas ang kanyang dalawang braso at sinibasib ang kanyang makapal na buhok sa kili kili, napaungol si Rael sa aking ginagawa at hindi niya maiwasang lamasin ang aking pwet dahil sa pang gigigil. Sarap na sarap siyang habang dinidilaan at hinalik-halikan ko ang kanyang mabango at makinis na katawan.
Makalipas ang ilang minuto ay bumaba naman ko sa kanyang matipunong dibdib, hinalikan ko ito, dinilaan at kinagat kagat ang kanyang matigas na nipol. Lalong napaungol si Rael ako naman ay mas pinag igi pa ang aking ginagawang pagpapaligaya sa kanyang katawan. Dinidilaan at kinakagat kagat ko ito ng kaunti para mas lalo siyang masarapan.
Ilang sandali rin akong naka focus sa kanyang dibdib bago ako bumaba sa kanyang abs at sa kanyang tiyan, dinilaan ko dito at hinalikan dahilan para mas lalo siyang makiliti. Ang kanyang ungol ay mistulang magandang musika sa aking pandinig. Mula sa tiyan ay bumaba pa ako hanngang makarating ako sa kanyang pusod, tinunton ko ang manipis na karug sa baba ng kanyang pusod at natagpuan ko ang aking sarili sa harap ng kanyang matigas na alaga.
Agad kong ibinaba ang kanyang pajamang suot at dito ay tumambad sa akin ang kanyang mala bakal na alaga. Katulad ng dati matigas ito, mapulang mapula ang ulo at halos naglalaway sa kasabikan.
Hinawakan ko ang katawan ng kanyang alaga at sinimulang susuhin ang mala kabuteng ulo nito. Nalasahan ko agad ng kanyang paunang katas na manamis namis. Halos napahawak sa aking ulo noong sinimulan kong kainin ang kanyang katigasan. Para akong sanggol na gutom na ang tanging magpapatahan ay ang tsupon. Sarap na sarap si Rael noong mga sandaling iyon, lumalakas ang kanyang ungol kaya naman mas lalo pa akong ginaganahan sa pagkain sa kanyang alaga
Ilang minuto rin ako sa pagpapaligaya sa kanyang katigasan bago ko kainin at dilaan ang kanyang makinis na bayag na lalong napaulol sa kanya ng husto. Salitan kong kinain ang kanyang alaga at ang bolang nakalawit dito. Paminsan minsan ay nagagawa ko pang kainin at tsupain ng buo ang kanyang alaga na halos umabot na sa aking lalamunan ang kahabaan nito.
Dahil sa matinding libog ay halos na sa sarili si Rael, ilang taas baba lang ng aking ulo ay biglang sumabog ang kanyang masaganang katas, halos hindi na niya napigilan pa ang sarili. Kinain ko naman ang kanyang alaga habang sumisirit ng katas dito, wala akong sinayang at ipinakita kong nilunok kong lahat.
Noong iluwa ko ang kanyang alaga ay matigas pa ito kaya naman ayokong mabitin ang sarap na kanyang nararamdaman, agad kong naghubo, nilagyan ko ng pampadulas ang aking butas at ang kanyang alaga. Hinawakan ko ang matigas niyang taguro at itinutok ito sa aking lagusan.
Kagat labi ko itong ipinasok at inupuan hanggang sa swabe itong kinain ng aking kaloob looban. Kapwa kami napasinghap ni Rael sa kakaibang sarap. Muli rin napuno ang aking butas at pakiwari ko ay abot ang kanyang alaga sa aking pusod. Masarap sa pakiramdam at halos mapaungol din ako sa sarap.
Niyakap ko ni Rael at hinalikan sa labi habang nakatarak ang kanyang matigas alaga. Nagpalitan kami ng mainit na halik habang marahan siyang umuulos at ninanamnam ng sikip at sarap ng aking lagusan.
Maya maya ay bumitiw ako at saka nagsimulang gumiling sa kanyang ibabaw. Kinabayo ko ng literal ang kanyang alaga, nakatingin lang si Rael, nakalagay ang braso sa batok, nakakagat labi, pinapanood ang pagtaas baba ng aking butas sa kanyang kahabaan. Napapa pikit siya sa sarap lalo na kapag bumibilis ang aking pagtaas baba na halos lumalalim din ang kanyang paghinga.
Mula sa pag-upo ko sa kanyang katigasan ay pareho kaming tumayo, tumawad ako ng bahagya at muli niyang itinarak ang kanyang alaga, standing position ang aming posisyon at nasa kanya ang kontrol. Literal na inararo niya ang aking butas kaya naman napasigaw ako sa sarap ng pagtama ng kanyang alaga sa aking gspot.
Matapos ang patayong posisyon ay pinatuwad niya ako sa kutson, dito binayo na niya ako na parang aso, nakakubabaw siya sa aking likuran at mas malalim ang pagbaon ng kanyang kahabaan sa aking kaloob looban. Dito ay hindi na namin napigil ang aming mga sarili, dahil para akong sasabog anumang oras ay jinakol ko na ng tuluyan ang aking alaga at dito ay nilabasan ako ng matindi.
Naramdaman ni Rael ang pagsikip ng aking butas habang nilalabasan kaya naman napaungol siya ng husto at dito ay hindi na rin niya napigilan ang sarili. Sumabog siya sa aking likuran, halos 8 pintig ang aking naramdaman. Kahit nilabasan na kanina ay marami pa rin ang kanyang nailabas sa ikalawang pagkakataon.
Nanatili kami sa ganoong posisyon, muli kaming naghalikan at nagyakapan. Noong gabing iyon ay muli pang naulit ang aming pagniniig at pinagsaluhan namin ang magdamag na punong puno ng pagmamahalan. Masayang masaya kami ni Rael noong mga sandaling iyon, ang kanyang bisig ang pinakaligtas na parte ng mundo para sa akin.
KINABUKASAN..
Tumama ang magandang sikat ng araw sa aming mukha habang magkatabi kami ni Rael, halos kaunting oras na lamang ang natitira sa aming bakasyon at masasabing sulit ito dahil nag enjoy kami ng husto.
Noong umaga rin iyon ay isang matamis na ngiti ang isinalubong sa akin ni Rael. Kasabay noon ang pagyakap ng kanyang hubad na katawan sa akin. Niyakap ko rin siya at isinubsob ang aking mukha sa kanyang matipunong dibdib. “Ulitin natin ang bakasyon na ito kapag maayos na ang lahat,” ang bulong niya habang hinihimas ang aking likuran.
Tumango ako, “Oo naman, marami pang magaganda lugar sa mundo ng mga mortal ang hindi mo nararating. Puntahan natin iyon ng magkasama, ayos ba iyon?”
“Sobrang ayos, mahal na mahal kita,” ang bulong ni Rael at muli niya akong ginawaran ng halik sa labi saka niyakap ng mahigpit.
Ilang minuto bago matapos ng ang bakasyon ay binigyan kami ng warning, ito ay naka flash sa kalangitan na parang timer na ang ibig sabihin ay mag eexpired na ang ticket ng Sutin Island. Nag ccount down ang timer nito pababa at noong maubos ay nagliwanag ang aming katawan at noong imulat namin ang mga mata ay natagpuan namin ang aming mga sarili harapan ng bahay ni Devon kung saan kami nakapwesto noong umalis.
Dito ay agad kaming sinalubong nina Rouen, Devon at Yul, lahat sila ay masaya at syempre nagpasalamat kami sa isang perpekto at magandang bakasyon. Tama nga si Boss Lu, mawawala ng lahat ng bagay sa aming paligid ngunit ang bawat eksena at ala-ala namin na magkasama ay nakaukit sa aming isipan at gayon rin sa aming mga puso. Tiyak na iyon ang mga sandaling hindi namin malilimutan.
“Welcome back papa, kumusta ang bakasyon?” tanong ni Rouen sa amin.
“Perfect! Napakaganda doon, sana next time magkakasama tayong lahat,” ang wika ko habang nakangiti.
“Good idea yan, hayaan mo mag aavail ako ng maraming ticket doon sa Hell Society,” ang nakangiting tugon ni Devon.
“Teka nasaan si Oven?” tanong ko habang nililinga ang aking paningin.
“Pa, pinanindigan ni Ninong Oven ang pagiging useful niya kaya nag undergo siya ng training kasama si Boss Lu doon sa training portal nito,” paliwanag naman ni Rouen.
“Teka, kaya ba ni Oven iyon? Bigla yata akong nag-alala sa kanya,” ang pangamba ko naman.
Inakbayan ako ni Rael, “mas nag-aalala ako kay Boss Lu, ang tanong dito ay kung kaya ba niyang ihandle ang kabaliwan ni Oven. Alam mo naman yung kaibigan mo na iyon may bahog at hindi agad nakakasunod ng matino. Kaya mas mag worry kayo kay Lucifer,” ang hirit nito.
Tawanan sila, samantalang ako naman ay biglang nangamba dahil alam kong hindi biro ang mag training at magpalakas ng husto lalo na sa estado ng kanyang kakayahan. Hindi ko naman minamaliit ang kakayahan ni Oven, sadyang hindi lang siya sanay sa malakasang pagsasanay.
SANTRE RAFALGIA POV
DARK KEEPER TEMPLE
“Mahal na hari, bukas na po ang sagradong templo ng Dark Keeper Gate, bakit pinabuksan mo ito makalipas ang ilang daang taon?” tanong ng aking heneral.
“Dahil doon ko ilalagay ang dalawang delikadong bagay na ito. Ang una ay ang Tangkask, ito ay isang rebultong naglalaman ng masamang espiritu ng isang sinaunang hari. Ito ay isinelyo pa ng mga Floral Fairies doon sa Floral Temple upang makasiguradong hindi makakawala ang nasa loob nito. Ang ikalawa naman ay ang Cardin, ito naman ay naglalaman rin ng espiritu at ito ay isinelyo ni Miguel na kabiyak ni Prinsipe Malik ng Apresia, gamit ang kanyang sagradong kapangyarihan. Ang mga gintong kadenang ito ay matibay at hindi agad nawawasak,” ang paliwanag ko naman.
At iyon ang set up, kasama ang aking mga kawal ng Dark Gate ay nagtungo kaming lahat sa templo, hawak namin ang dalawang reliko at ipinasok ito sa loob nito. Espesyal ang templong ito dahil mataas ang seguridad sa bakuran at loob nito. Noong huling digmaan ay ginawang evacuation area ang paligid o bakuran ng templo upang walang mapahamak.
Mataas ang protection barrier ng bakuran, samantalang mas mataas ng 300% ang barrier sa loob ng templo kaya’t sa tingin ko ay tama lamang na dito ilagay ang dalawang mapanganib na relikong ito.
Ano ba ang nakalagay sa loob sa templo? Dito matatagpuan ang mga lumang kasulatan tungkol sa lupain ng Dark Gate. Dito rin matatagpuan ang mga tala ukol sa mga nagdaang hari ng lupain, mga impormasyon ng pagsisimula ng kaunlaran sa unang sibilisasyon ng Dark Gate libong taon na ang nakalilipas. Dito makikita ang mga sinaunang kagamitan at sandatang ginamit ng mga namuno sa aming lupain.
Noon ang Dark Keeper Gate ay pugad ng masasamang binhi at halimaw sa pangunguna ng mga heneral nito. Ngayon na lamang naging matiwasay at maaliwas ng lupain noong ko ang maupo bilang hari nito.
“Bukas na po, mahal na hari,” ang wika ng aking heneral.
“Tayo na sa loob,” ang utos ko at dito ay inilagay ko ang Tangkask at Cardin sa dalawang sagradong kahon at dinasalan ito upang magkaroon ng mataas na uri ng selyo. Pagkatapos iseal ang dalawang kahon ay binuksan rin namin ng barrier sa paligid nito upang walang sinuman ang makalapit.
“Mahal na hari, naabot na po natin ang pinakamataas at pinakamatibay na proteksyon sa templo. Sa palagay ko po ay magiging maayos na ang seguridad ng dalawang reliko doon sa loob,” ang wika ni Heneral
“Mabuti naman kung ganoon, isara na ang templo at magtalaga ng malalakas na kawal na magbabantay sa tarangkahan!” ang utos ko pa upang makatiyak na magiging maayos ang lahat.
“Masusunod po, mahal na hari!” ang pagsunod naman nila sa aking utos.
Matapos iselyo sa loob ng Dark Temple ang dalawang reliko ay agad akong nagpadala ng mensahe sa aking mga kapanalig na ang Tangkask at Cardin ay nasa maayos na kinalalagyan na. Ito ay nakalagay sa pinakamataas na lebel ng seguridad kaya’t walang dapat na ipangamba.
Matapos ang gawain ay napatingin ako sa kabuuan ng templo at dito ay tila nagdilim ang aking paningin at samu’t saring mga imahe ang mabilis na nag flash sa aking isipan.
Sa unang imahe ay nakita kong nagkakagulo ang lahat ng mga kawal at lahat ay nakatingala sa isang nilalang na lumulutang sa itaas at nababalot ng itim na enerhiyang animo kadiliman.
Sa ikalawang imahe ay nakita ko ang pagkasira ng templo at ang lalaking nakatayo sa ere ay isa isang winawasak ang buong paligid.
Sa ikatlong imahe ay nakita ko ang paghinto ng mundo, ang lahat ay nabura kabilang na ang aking sarili. Ang lahat ay mawawala at ito ang magiging katapusan ng lahat.
Tahimik.
Bumalik sa normal ang lahat, para akong nalunod noong mga sandaling iyon. Napaluhod na lamang ako sa aking kinatatayuan dahil para magtaka at magkagulo ang mga kawal. “Mahal na hari, ayos lang ba kayo?” tanong nila sa akin, inalalayan nila akong bumangon.
Tumango ako bagamat ang pawis at ang takot sa aking dibdib ay bakas pa rin sa aking mukha. “Oo, maayos naman ako. Nakaramdam lang ako ng pagkahilo, sa tingin ko ay dapat na tayong bumalik sa palasyo,” ang tugon ko naman, ang kalabog ng aking dibdib ay malakas pa rin at hindi humuhupa.
“Tila namutla po kayo, sa tingin ko ay kailangan mo ng mabuting pahinga mahal na hari,” ang tugon ni Heneral.
“Salamat, kayo na ang bahala sa mga taong bayan, ang iba sa kanila ay nangangailangan ng supply sa kanilang pananim. Ipagkaloob niyo ito sa kanila sa lalo’t madaling panahon,” ang wika ko na lang upang ilihis ang pangyayari, bagamat matindi pa rin ang kilabot ng aking katawan.
Noong mga sandaling iyon ay tila ipinakita na sa akin ng templo ang hinaharap. At sa ngayon ay wala akong ideya kung ba pipigilan ito. Mas nakakabahala at nakakatakot pa ito kaysa pangitain ko noon kay Xandre at sa huling digmaang parating.
NGUNIT, tila ang lahat malaking pagkakamali dahil ang “huling digmaan” ay hindi ang kaganapan ay Xandre Del Viuri.
Ang huling digmaan ay magaganap pa lamang sa takdang at pagkakataon..
Itutuloy.
Part 21: Practice Para Sa Ekonomiya
BOSS LU’S GRAVITY ARENA
Part 21: Practice Para sa Ekonomiya
THIRD PERSON POV
Lumagpak ang katawan ni Oven sa isang malaking battle field na ginawa at dinesenyo ni Boss Lu para sa kanilang starter pack na pagsasanay. Layon lamang nito na buksan at alamin kung anumang kapangyarihan ang mayroon si Oven, kung mayroon nga talaga.
At upang matulungan itong mag improve ang kanyang sarili at maging kapakipakinabang sa lahat ng oras at pagkakataon. Version 2.2 ika nga!
“Ano ba iyan Oven ang pangit ang bagsak mo, seryoso? Hindi ka marunong maglanding ng maayos?” tanong ni Boss Lu sa kanya habang nakasubsob ito sa lupa.
“Malamang hindi, kasi nga nakasubsob ako dito diba? Saka kailangan pa ba ito? Para pag landing lang,” ang sagot ni Oven.
“Aba, importante ang pagbalanse para makalapag ka ng maayos sa lupa at hindi ka mabalian ng buto. Paano kung hinahabol ka ng mga kalaban at wala kang choice kundi ang tumalon sa mataas na bangin? Paano ka makaka survive kung hindi ka marunong bumalanse? Edi para kang nagpatiwakal? Kailangan mong tibayan ang mga buto mo sa tuhod at binti, for once kailangan mong maging matigas na parang etits ng jowa mo!” ang wika ni Boss Lu.
“Eh ang hirap naman yata non, hindi ko kayang maging matigas dahil fragile ang beauty ko. Ganda lang talaga, no more, no less!” ang hirit ni Oven.
“Well, para ireal talk ka at saktan ka sa mga oras na ito, sasabihin kong hindi ka naman maganda kaya huwag ka na umarte, tayo na!” utos ni Boss Lu.
“Watt an.. ouchhh! Emotional damage ang ginawa mo sa akin shutanamerz ka Boss Lu!” ang singhal ni Oven.
“Magtiwala ka sa sarili mo Oven, noong naging imortal ka ay nabago na rin ng structure ng katawan mo, mas tumibay ang mga kalamnan mo, mas maging malakas ang mga buto mo at mas maging immune ka sa mga pisikal na sakit. Ibig sabihin kahit na bagsakan kita ngayon ng isang malaking bloke ng bato ay mabubuhay ka pa rin at kasaksakin kita ng paulit ulit ay hindi ka agad mamatay,” ang paliwanag ni Boss Lu.
“Ahhh ganon pala iyon, kaya pala kapag tinitira ako sa pwet ng asawa ko ay less na ang sakit at sobrang swabe na lang ng pag pasok ng etits niya sa ekup ko,” ang tugon ni Oven.
Natawa si Lu, “tanginang example iyan. Baka naman maluwang ka na lang kaya wala kang sakit na nararamdaman, sige ulitin natin ang pagbagsak mo, lumanding ka ng maayos!” ang utos nito sabay kumpas ng kanyang kamay at saka lumutang si Oven at saka ito binagsak sa lupa.
Subsob na naman siya, lumutang ulit at ibinagsak ulit, pero subsob lang rin ng inaabot nito. “Wait muna! Shutaaa kaaa Boss Lu!! Bakit napaka hard mo sa akin? Amoy na amoy kong insecure ka! Naiinggit ka dahil mas maganda ako sa iyo!!” ang sigaw niya habang lumulutang at bumabagsak sa ere.
Noong mga sandaling iyon ay nagsimula ang basic training ni Oven, una na rin ito ang pagbalanse sa tuwing bumabagsak sa matataas na lugar. Paulit ulit ibinagsak ni Boss Lu anh kanyang katawan sa ere hanggang sa matutunan nitong bumagsak at bumalanse ng maayos.
Hindi naging madali kay Oven ng challenge na ito dahil masyadong mabilis ang pagbagsak niya. Gayon pa man ay pinilit niyang iayos ang kanyang kilos hanggang sa makalipas ang 30 paglagapak ng paulit ulit ay unti unti niyang naitukod ang kanyang paa at napatibay ang kanyang mga buto sa binti at hita.
Paulit ulit lamang ang pagbagsak hanggang sa makalipas ang mahigpit isang oras ay tuluyang nakaadjust si Oven, nagkaroon ng “grace” at “arte” ang pagbagsak niya. Pagtapak niya sa lupa ay nakapose na ito na parang isang beauty queen, naka pamewang, nakabukaka ng kaunti at nakangiti. “Celeste Cortesi, Philippines!” ang sigaw nito na proud na proud.
“Magaling ka na yarn? Proud na proud ka sa learnings mong inabot ng 1 hour and 42 minutes? Ganda ka?!” ang tanong ni Lucifer.
“Hindi mo lang matanggap na maganda ang ginawa ko, dahil kumbaga sa judge ay ayaw mo sa akin kaya nilalaglag mo ako sa top 5! Anyway ngayong tapos na ang training maaari na ba tayong bumalik para makapag freshen up na ako?” tanong ni Oven
“Freshen up? Hindi pa nga nagsisimula ang training natin diba? Yung ginawa mong pagbalanse ay hindi kasama sa training, naawa lang ako sa iyo dahil parati kang nasusubsob.”
“Ganon? Meaning yung hirap ko na na iyon ay walang bearing?”
“Syempre ay mayroon, bakit mawawalan ng bearing eh natuto ka naman at naging maayos ang pagbagsak mo. Kaya ngayon ay sisimulan na natin ang training. Aalamin natin kung anong klaseng kapangyarihan ba ang iginawad sa iyo ng kung sinong Diyosang sinasabi mo,” ang wika ni Boss Lu.
“Maniwala ka sa akin, si Mother Beki, ang Diyosa ng mga bakla ang nagkaloob sa akin nito,” ang pagpupumilit ni Oven.
Malalaman natin iyan, “sagot ni Lu sabay dukot ng kamay sa dibdib ni Oven na noon ay gulat na gulat sa kanyang ginawang pagsusuri. “May dalawang lebel ang kapangyarihan, ang level 1 ay ang natural power na nasa ugat mo na simula noong maging imortal ka at magkaroon ng ibang lahi. Ang level 2 naman ay ang kapangyarihang namana o ipagkaloob lamang sa iyo ng ibang nilalang. Ngayon ay aalamin natin kung ano itong nasa iyo,” ang dagdag pa niya habang abala sa pagdukot.
Halos tumagal ng isang minuto ang pagsusuri bago alisin ni Lu ang kanyang braso sa dibdib ni Oven, “ang kapangyarihang nasa iyo ay level 1, na ang ibig sabihin ay sarili mo ito, nakahimlay lamang sa iyong ugat noong maging imortal ka.”
“Hala, eh pinagkaloob sa akin ito ni Mother Beki, hindi ba dapat ay nasa kanya ang credits?” tanong ni Oven.
“Oven, ang naganap sa iyo noon ay parang isang halusinasyon lamang. Noong nasa bingit ng kamatay at panganib ang buhay mo ay lumabas itong si Mother Beki upang buksan ang kakayahan mo pero ang totoo noon ay gawa lang ito ng iyong isipan. Ang kapangyarihan mo ay nasa iyo na at walang nagkaloob sa iyo nito,” ang paliwanag ni Lu.
“Eh bakit ganon? Explosion lang ba talaga? Saka diba naging lahi ako ng mga Floral Fairy diba dapat nakakagamit ako ng mga halaman bilang weapon?” tanong ni Oven na may halong pagtataka.
“Ang nasa loob mo ay isang malakas na uri ng Explosion, iyon talaga ng hidden powers mo. Marahil ay nagtatak ka kung bakit hindi ito halaman o walang kinalaman sa pagiging Dambana. Dahil ang kapangyarihan mo ay literal na nasa ugat mo at ito ang lumabas noong buhayin kang muli. Marahil ay ito talaga ang nakalaan para sa iyo kaya’t wala na tayong magagawa. Ang nating magagawa na lamang natin sa ngayon ay pag aralan itong kontrolin upang hindi ka nadadamay sa pagsabog nito,” ang paliwanag ni Lu.
“Pero paano?” tanong ni Oven.
“Kailangan mong matutunang salain ang kapangyarihan mo, palabasin mo ito sa iyong mga palad ng unti unti at hindi bugso dahil kapag bugso mo itong pinalabas ay sasabog tayong pareho, naunawaan mo ba?”
“Yes! Noted po!” ang wika ni Oven. Nagliwanag ang kanyang katawan at naipon ito sa kanyang kamay, “parang ganito ba?” ang tanong niya at mula sa pagbukas ng kanyang palad ay itinikom niya ito dahilan para sumabog ng malakas.
BOOOMMM! Nilipad si Boss Lu sa ere at si Oven naman nilipad rin sa ibang direksyon. “Shutaaa ka Oven, napakaboplax mo naman! Diba sinabi kong unti untiin mo?!” ang sigaw ni Lucifer.
“Eh inunti unti ko naman diba? Pero bakit sumabog pa rin ng malakas?!” sigaw naman ni Oven at lumagapak ang kanyang katawan sa lupa.
Tuloy ang kanilang pagsasanay, noong simulan ni Oven na kontrolin ang kanyang kapangyarihan ay halos tatlong beses na siyang sinasabugan at lumilipad sa ere na parang team Rocket sa anime na Pokemon. Awang awa sa kanya si Boss Lu dahil nagkasira sira na ang damit na suot nito. “Tangina, brief na lang talaga natira sa akin? Pwede break muna? Tupok na tupok na ako oh, para akong kwitis na pinapalipad ang pinapaputok sa ere, taympers muna okay?” ang naduduling na salita nito saka hinimatay.
Mukhang ang pagsasanay sa pagitan nina Boss Lu at Oven ay hindi magiging madali. Gayon pa man ay umaasa si Oven na siya ay lalakas at magiging kapantay ng mga hinahanggang mandirigma katulad nina Enchong, Suyon, Miguel, Devon at Ybes! Kailangan din niya bumongga para maging star ng pasko sa battle field.
“Arekup, sabi na nga baklush din itong third pov na to e,” ang ungol ni Oven noong magkamalay ito, natagpuan niya ang sariling nakahiga pa rin sa lupa pero iba na ang kanyang suot. Para itong nabibinat na tela parang ganoon sa suot nina Vegeta sa palabas na Dragon ball Z.
“Oh bangon na, ayan ang gagamitin mong damit sa pag ttraining hindi ito nasisira o basta basta napupunit kaya kahit 50 beses kang sabugan ay hindi ka mahuhubaran! Yntiende?!”
“Si Yntiendo! Arigato! Shi she!” ang sagot ni Oven at muli nitong sinimulang paganahin ang enerhiya sa kanyang katawan.
“Huwag mong ilagay sa buong palad mo ang enerhiya, sa pagkakataon ito ay sumukan mo muna ito sa iyong daliri!” ang utos nito.
Pinilit na inipon ni Oven ang enerhiya at ang maliit na portion nito ay inipon niya sa kanyang daliri. “Shutaa nagawa ko! Parang Ray Gun lang ni Eugene sa Ghost Figther, actually hindi ko masyadong betsiley pero pwede na ito kaysa wala,” ang bulong ni Oven sa kanyang sarili.
“Ngayong naipon mo na ang iyong lakas sa iyong daliri ay subukan mo itong itira sa malaking tipak ng batong iyon!” utos ni Lu.
“Pero paano?”
“Unti unti mong pakawalan! Ngayon na!”
“Paksyet naman oh, bahala na nga!” sigaw ni Oven sabay sigaw “Beki Gun!” sumibat ang pulang enerhiya sa kanyang daliri na parang literal na Ray Gun at tumama ito sa kanyang target dahilan para maabo ito at sumabog. “Ayos na gawa ko!” ang sigaw pa niya.
“Ngayon nagawa mo na ay paulit ulit mo na itong gagawin hanggang sa makasanaya mo pero this time with a twist!” ang wika ni Lu sabay kumpas sa kanyang kamay ay dito ay umangat sa lupa ng isang malaking arena.
Ito ang gravity arena, matatandaan na ginamit nila Santi at Devon upang mapabilis ang kanilang pagkilos. Kada level nito ay pabibigatin ang katawan ng nag eensayo hanggang sa maging mabilis siyang gumalaw.
Dahil sa lakas ng pwera ay para magnet na nadapa si Oven sa arena. “Ano to? Bakit hindi ako makagalaw?”
“Ito ang gravity arena, isang device na papabilisin ang iyong pagkilos. Nasa level one pa lamang ang bigat nito kaya maaari mo itong labanan, tumayo ka at iadjust ang iyong sarili lalo’t parating na sila,” ang paliwanag ni Lu sabay turo sa mga green na goblin, apat agad ito.
“Hala, ang mga goblin, bakit nandito sila sa Arena? Hindi ba dapat ay nas cave sila? Ang lilibog pa naman ng mga ito!” ang sigaw ni Oven habang pinipilit kumilos.
“Gamitin mo ang taktika kanina, ipunin mo ang iyong enerhiya sa iyong daliri at pakawalan ito!”
“Pero hindi ko kaya, hindi ako mapagconcentrate dahil natatakot akong eutin ng mga goblins!” ang sagot ni Oven.
“Parating na sila! Kilos naaaa!” ang sigaw ni Lu.
Nagtatakbo ang mga goblin sa harapan ni Oven at saka siya hinampas ng mga ito. Tumilapon ang kanyang katawan sa lupa sa labas ng arena at saka nag flash ang katagang “GAME OVER” sa paligid na ang ibig sabihin ay natalo si Oven.
“Arekup, bakit ganon? Akala Goblin Cave na this, bakit nila ako sinipa palabas?” ang pagtataka nito.
“Sisipain at hahampasin ka nila ng paulit ulit hanggang hindi ka nakakagalaw ng maayos. Mabigat ang pagkilos sa loob ng arena, layon nitong mapabilis ang iyong pagkilos. Level 1 pa lang ito Oven. Si Devon ay natapos ang lahat ng level nito.”
“Eh siyempre monster si papa Devon. Teka ilang level ba ito?”
“Ngayon? Upgraded na to hanggang level 50,” ang sagot ni Boss Lu dahilan para himatayin si Oven.
“Level 50? Tangina, papatayin mo naman pala ako e,” ang reklamo nito.
“Pero ang lahat ng paghihirap mo na ito ay para rin mismo sa iyo Oven. Alalahanin mong nalalagay sa panganib ang best friend mong si Enchong dahil unti unti siyang kinakain ng kapangyarihan ni Elsen, paano kang makakatulong sa kanya kung mahina ka? Panget ka na nga, tapos mahina ka pa, pagpakamatay ka na lang kaya?” tanong ni Boss Lu sa kanya. Diretsong salita, walang pakialam kung nakakasakit
“Shuta, bakit ang sakit mong magsalita? Emotional Damage na ito ha! Akala ko ba kaibigan kita? Bakit kapag ikaw nagsasabing panget ako ay tumatagos sa buto ko? Napakasama mo talaga!!” ang sigaw ni Oven at saka ito umiyak.
“Well, kailangan ay turuan ka ng mundo sa paraang masasaktan ka para matuto kang magpursige. Na ang buhay ay hindi parating puro sarap at pagsasaya. Ang mga katulad natin ay dapat palakas ng palakas habang tumatagal, o kung hindi ka man malakas dapat ay alam mong iligtas ang sarili mo sa lahat ng panganib na parating. Alam mong lumaban at tumakas kung kinakailangan. Ang lahat ng ito ay pagsisikapan kong ituro sa iyo kaya’t huwag ka na umarte dyan,” ang wika ni Boss Lu.
Natahimik si Oven at nagpahid ng luha, “Tama lahat ng sinabi mo Boss Lu na kamukha ni Raymond Bagatsing! Tatanggpin ko lahat iyon, tanggap kong mahina ako at minsan ay hindi napapakinabangan sa mga battle eme na iyan PERO hindi ko matatanggap na sabihin mong PANGET ako! Hindi ko panget! At hindi ako papayag na maging panget!!” ang sigaw nito sabay lundag sa arena na may mabigat na gravity at nagliwanag ng kanyang mag daliri at isa isang tinira ang mga goblins.
Mabigat sa pakiramdam ngunit dahil nais niyang may mapatunayan ay ginawa ni Oven ng best niya upang makakilos at sanayin ang kanyang sarili sa mabigat na pakiramdam. Noong mga sandaling iyon ay wala siyang ibang inisip kundi ng magsumikap na maging malakas siya upang maipagtanggol ng maayos ang mga taong minamahal. Ito lamang ang nakikita niyang paraan para yumabong at huwag mapag iwanan lalo’t alam niya ang bagong sitwasyon kakaharapin nila.
Alam din naman ni Boss Lu na magagawa ng maayos ni Oven ang training dahil alam niya kung gaano katiyaga ito. Imagine, noong mortal si Oven ay katakot takot na labanan ang pinagdaanan niya, nakikipagsabayan ito sa mga imortal at makakapangyarihan kaibigan. Paano pa kaya ngayon isa na ring siyang imortal at may natural na lakas? Noong mga sandaling iyon ay alam ni Boss Lu malakas si Oven at baka mahigitan pa siya nito o ang malakas na guardian ng hell sociely.
At nagsimula na nga ang intense training ni Oven, isinumpa niya sa kanyang sarili na magiging malakas at hindi uuwi hanggang hindi niya napag iimprove ang kanyang sarili. Wala siyang kamalay malay na espesyal ang explosion technique na nasa kanyang katawan at tiyak na malayo ang mararating niya kung aalamin niya ang bawat anggulo ng kapangyarihan nito.
Itutuloy.
Part 22: Unang Hakbang
Part 22: Unang Hakbang
THIRD PERSON POV
Isang impit na ungol ang pinakawalan ni Victor habang nagpapakasasa ito sa kaligayahan kasama si Heneral Liad. Matatandaan na ang heneral ay nasa ilalim ng isang spell at naging sunod sunuran ito sa kagustuhan nina Victor at Herard. Sa makatuwid ay hindi lang siya ginawang alipin kundi kinasangkapan rin ang kanyang katawan ng dalawang nagpapanggap na banal ngunit sadyang makasalanan.
Victor ay matatandaang maituturing sa kalapating mababa ang lipad bago ito pumasok sa samahan ng Salvator kaya’t ang kanyang aksyon ng maka mundong pagnanasa ay tila hindi na nakapagtataka. Ngayon ay nakaluhod siya sa pagitan ng hita ng heneral at maiging sinususo ang alaga nito. Takam na takam siya at hayok na hayok sa matigas at matabang batuta sa kanyang harapan. Gigil na gigil siya habang ginagawang tsupon at lollipop ang mala makopang ulo ng alaga nito.
Sarap na sarap ang heneral, para itong hari na niluluhuran, napapatingala siya sa kakaibang sarap at kiliti habang kinakain at sinususo ang kanyang mahaba at matigas na alaga. Paminsan minsan ay napapanganga siya at napapasinghap sa ere dahil isinasagad ni Victor ang pagkain sa kanyang alaga hanggang sa mainit lalamunan nito. Namamangha siya ng husto lalo na kapag nakikita niyang dumidikit ang labi nito sa kanyang bulbol.
Ilang minuto rin sa ganoong pagkain si Victor bago niya iluwa ang basang basang alaga ng heneral. Agad siyang tamayo at mabilis na itinutok ang basa alaga ni Liad sa kanyang makipot na butas.
Muling napasigaw si Victor sa sarap noong naramdaman ang paglusong ng matigas na batuta sa kanyang lungga. Napakagat labi siya at saka ninamnam ang pagkapuno ng kanyang likuran. Noong maibaon ang lahat ay nagsimula na siyang gumiling sa ibabaw nito dahilan para kapwa sila mapungol sa sarap.
Ipit na ipit ang alaga ni Liad, kahit maraming beses na niyang tinira at pinagsawaan ang butas ni Victor ay masikip pa rin ito at parang parating vigin. Mainit sa loob, madulas at swabeng swabe, parang minamasahe ang kalamnan ng kahabaan nito.
Ungol ng ungol si Victor lalo na noong umindayog ito sa ibabaw ng heneral. Kakaibang sensasyon ang dulot ng matigas na taguro nito kapag tumatama ng husto sa kanyang kaloob looban.
At dahil sa sarap ay hindi na napigilan ng heneral ang kanyang sarili, simulan niyang bayuhin ng mabilis si Victor kaya naman lumakas ang salpukan ng kanilang pawis na katawan. “Plok plok pok!” Halos mapaungol sila ng malakas at lalong mamuti ang mata ni Victor sa sarap sa kantot barurot ng heneral.
Samantala habang nasa ganoong posisyon ang dalawa ay hindi sinasadyang mapadaan si Herard sa silid ni Victor at muli na naman niyang narinig ang malakas na ungol ng dalawa habang abala ang mga ito sa pagniniig. Hindi niya maunawaan ang pakiramdam, para siyang nagselos at nasaktan lalo’t ang lalaking nagpatikim sa kanya ng unang kaligayahan ay nagpapakasasa sa piling ng iba.
Mula sa kinatatayuan ay rinig na rinig niya ang nagsasalpukang katawan ng dalawa kaya naman marahan siyang sumilip sa silid nito. At dito ay tumambad sa kanya ang dalawang hubad na katawan nina Victor at Liad. Nakakandong si Victor sa heneral habang kitang kita niya kung paano mabilis na naglalabas masok ang alaga nito sa butas ng kaniig. Basang basa ang taguro ng heneral at halatang sarap na sarap ito sa kanyang pambabarurot.
Samantalang naunawaan naman niya kung bakit ganoon na lang ang paninirik ng mata ni Victor, iyon ay dahil masarap talaga ang makantot at mabarurot ng mabilis ng matigas at matabang alaga ng lalaki. At ito ang mga bagay na labis niyang namimiss at hinahanap hanap. Iyon nga lang ay hindi niya ito pwedeng gawin ng garapalan dahil siya ay may imaheng pinanghahawakan.
Patuloy ang kanyang panonood sa dalawa. Ngayon ay mas matindi ang pagbayo ni Liad at mukhang nilalabasan na ito pero sige lang ang kanyang pagkasta. Dahil sa bilis ng paglabas masok ay halos mag foam na ang katas nito sa kanyang ari, pulang pula na rin at basang basa ang butas ni Victor na noon ay nakatirik na lang ang mata at sumisirit ang masaganang katas sa kanyang alaga habang kinakasta ng matindi ang kanyang butas.
Ang akala ni Herard ay tapos na ang dalawa sa kanilang makamundong gawain ngunit nagkamali siya dahil kusang tumuwad si Victor sa kama at agad siyang kinubabaw ang heneral na parang aso. Muli siyang bumuo ng kakaibang ritmo ng kaligayahan hanggang sa hindi na kinaya pa ni Herard ang panonood sa dalawang nagpapasasa sa laman. Wala siyang nagawa kundi ang umalis ng may halong selos at sama ng loob bagamat hindi niya ito ipinahalata sa iba.
Sa kabilang banda ay halos inabot ng ilang minuto pa ang pagniniig nina Liad at Victor bago sila tumigil dahil nagpatawag ng pagpupulong si Herard noon din mismong gabi na iyon.
“Nahuli ka yata ng dating Victor? Saan ka galing?” inosenteng tanong ni Herard noong dumating si Victor bulwagan ngunit wala ng tao dito.
“Tapos na ba ang pagpupulong? Pasensiya na dahil nakatulog kasi ako,” ang sagot ni Victor.
“Nakatulog ka dahil sa pagod sa pakikipagniig mo sa heneral ng mga blood sucker. Mukhang bumabalik na ulit ang dating ikaw na punong puno ng pagnanasa,” ang tugon ni Herard.
“Ano bang sinasabi mo? Minsan lamang ako gumawa ng ganoong bagay mahal na pinuno,” ang pagsisinungaling ni Victor bagamat alam naman ni Herard na katatapos lang nito sa kanyang makamundong gawain kanina.
Tahimik, hindi na kumibo si Herard at mas pinili niyang manahimik.
“Nga pala pinuno, ano ang napag-usapan sa pagpupulong?” tanong ni Victor.
“Napag-usapan natin na magsisimula ang ating unang hakbang sa pagkuha sa healer sa pamamagitan ng pagpapadala kay Heneral Liad at sa mga hukbo ng blood sucker sa mundo ng mga mortal upang dikipin ito. Gagawin ang lahat ng aking makakaya upang magtagumpay sa ating plano,” ang tugon ni Herard.
“Pero bakit kailangan ipadala pati si Heneral Liad? Maaari namang ang mga kawal na lamang na blood sucker ang ating unahin na dalhin sa kanila?”
“Victor, malakas ang heneral ng mga blood sucker higit sa lahat ay siya lamang ang makakayahang tumapat sa hari o kahit kanino pa man na maaaring humadlang sa ating mga plano. Bakit ayaw mong ipadala si Liad? Dahil ba hahanap hanapin mo siya?” tanong ni Herard na may halong panunukso.
“Hindi naman pinuno, maaari niyo pong ipadala ang inyong nais. Ako ay nakasuporta lamang sa iyong mga plano, hangad ko ang ating tagumpay,” ang wika ni Victor na walang nagawa kundi ang sumang-ayon.
Dito ay pinag usapan nila ang plano na habang abala sa pakikipaglaban ang na-brain wash na heneral ay gagamitin niya ang sagradong pisi upang ikulong at kuhanin ang healer, ito naman talaga ang kanilang plano, kailangan ikulong at patayin si Enchong upang maging payapa ang hinaharap. Alam ng Salvator ang panganib na dulot nito kung mananatili itong buhat at kumikilos ng malaya.
Ang unang hakbang ay magsisimula sa kanilang plano at sisiguraduhin nilang perpekto ang pagkakagawa nito. Sa laro ng kapalaran ay sinisigurado nila na ang Salvator ang magtatagumpay dahil nakagabay sa kanila ang Diyos ng Liwanag.
“Kailan natin isasagawa ang misyon?” tanong ni Victor.
“Apat na araw mula ngayon, hindi ang paghahandang ating gagawin,” ang sagot ni Herard sabay lakad sa balkunahe at pinagmasdan ang maganda at maaliwalas na liwanag ng buwan sa itaas.
Lumakad rin si Victor sa kanyang tabi, “balang araw ay magiging masaya rin tayong lahat. Lalo ka na pinuno, alam kong malungkot ang buhay mo dahil itinalaga mo ang iyong sarili sa pagbibigay ng liwanag para sa lahat. Nais kong malaman mo na labis kitang hinahangaan at tinitingala dahil sa inyong kadakilaan. Sa ating tagumpay ay kauna unahan akong magpupugay,” ang dagdag niya habang nakangiti.
“Salamat Victor, hindi ko magagawa ang lahat ng ito kung wala ka sa aking tabi. Ang buong Salvator ay nagagalak dahil isa ka sa mahusay na pinuno nito,” ang wika ni Herard. Bagamat alam niya sa kanyang sarili na kaya ipapadala niya agad ni Liad sa labanan ay upang malayo na ito kay Victor at matigil na ang kahangalan nito.
Tahimik.
Habang nasa ganoong pagtanaw si Herard sa maaliwalas na paligid na natatanglawan ng maliwanag na sikat ng buwan ay nagbalik sa kanyang isipan ang nakaraang buhay. Ito ang ala-alang bumuo sa kanyang pagkatao kung saan maaga siyang naulila at nagpalaboy laboy lamang kung saan saan.
Itinilaga niya ang kanyang sarili na maglingkod sa templo ng mga babaylan, ginawa siyang taga linis at utusan ng mga ito kapalit ang maliit na halaga, pagkain at masisilungan. Habang naglilinis ay madalas na nonood si Herard sa mga babaylan na nag aaral ng kapangyarihan at dahil nga matalino at isa siyang gifted o espesyal ay madali niyang natutunan ang mga ito.
Dahil sa araw araw at madalas niyang panonood ng mga nag eensayong babaylan ay nagkaroon na siya agad ng espesyal na kapangyarihan, walang nagturo sa kanya, wala siyang guro o kung ano pa man. Ang tanging mayroon lamang siya ay isang maliit na panulat at piraso ng lumang kalatas, dito niya itinatala ang mga natutunan niya noong araw na iyon.
Mahirap ang naging buhay ni Herard, kung hindi siya kakayod ay hindi siya kakain, hindi magkakalaman ang kanyang sikmura kaya naman araw araw ay halos pito hanggang sampung templo ang kanyang nililinis para malamanan ang sikmurang kumakalam.
Dahil sa pagiging matiyaga niya sa pag aaral ng mahika ay nabuksan ni Herard ang isang sagradong kapangyarihan kung saan nakakausap niya ang nagpakilalang “nilalang ng liwanag” ito ang nag utos sa kanya na bumuo ng mga samahan upang sila ay maisalba at iba’t ibang uri ng digmaan.
Noong una ay nasa sampu hanggang 20 lamang ang bilang kanyang mga taga sunod, kabilang na rito si Victor. Hanggang sa sumiklab ang mga digmaan at dumami ng dumami ang mga naniniwala sa kanilang samahan. Sa paglipas ng mga taon ay mas lalo pa itongy yumabong lalo na noong magkaroon ng last war sa pagitan nila Xandre Del Viuri. Ang lahat ay umaasang maisasalba at gagawaran ng walang hanggang kaligayahan at kasagahan.
Tahimik ulit.
Nagbalik sa normal ang isipan ni Herard at dito ay binuo niya ang sarili para sa palapit na misyon ng pagdukot sa healer na nagtataglay ng kapangyarihan ng kadiliman. Inisang tabi niya ang masidhing pagnanasa at tawag ng laman at nag focus lamang sa pagdadasal at pananampataya sa Diyos ng liwanag na makatutulong sa kanilang tagumpay.
OVEN POV
TRAINING ARENA
“Uminom ka nito ultra water para mabilis bumalik ang lakas mo. Tangina ang panget mo, bortang borta ka na boy,” ang hirit ni Boss Lu. Wala naman akong idea na ang isang araw pala sa mortal world ay katumbas na ang 1 month dito sa training portal niya. Kaya naman pala naging borta na ang katawan ko. Ang tigas tigas ko at nagkamuscles na rin ko. I’m sure malapit na akong ma-out sa babaihan society!
“Magdidiet na lang ko pagkatapos ng training na ito. Pero ang good news ay nag-improve ako diba?” ang tanong ko sa kanya.
“Aba, hindi lang nag improve, sobrang nag improve ka talaga,” ang tugon ni Boss Lu.
Tumango ako at ngumiti, “mabuti naman kung ganoon. I’m sure proud na proud sa akin si Mudrax sa heaven dahil ang kanyang little girl ay isa nang warrior princess!” ang wika ko naman habang nakatanaw sa makulimlim na kalangitan.
“Sorry, wala na pala ang nanay mo, pero I’m sure na nasa Heaven Society nga siya o maaaring nag reincarnate na rin sa ibang katauhan. Mag isa ka na lang? I mean wala ka na bang pamilya?” tanong ni boss Lu.
“Syempre may pamilya naman ko. May isa pa kong tinatawag na “mudrax” siya yung tita ko na tumayong guardian ko simula pa noon. Pero siyempre hindi naman sa lahat ng pagkatataon ay ako ang focus niya dahil kailangan din naman niyang magkaroon ng sarili niyang pamilya at happy na siya doon sa ibang bansa. Alam mo siya talaga ang supportive dahil sinuportahan niya yung pagiging bakla ko since birth. Kaya nga pagkatapos ng lahat ng ito ay nag decide ako na mag fly sa New York para makita siya at para maging model ako doon katulad ng mga palasak na story na isinusulat ko kung saan kung mahirap pa sa daga na bida kong babae ay biglang aalis at magmomove on patungo sa ibang bansa at magiging model siya doon!“ ang salaysay ko naman.
“Sus, gumagawa ka talaga ng ganyan ka cliche na story? Walanghiya ka ikaw pala promotor ng harvatification! Kung sabagay wala namang baliw na gagawa noon kundi ikaw lang,” ang hirit ni Boss Lu.
“Alam mo naman ang readers gusto ng mga revenge thingy na ganyan. Nga pala last part na ba ng training na ito?” tanong ko sa kanya.
“Oo naman, at ang last part ay magkakaroon tayo ng labanan. Tayong dalawa lang, yung parang tournament, sabugan ng powers, patay kung patay!”
“Tangina seryoso?”
“Oo, para makita natin yung improvement mo, kung bumilis ba ang pagkilos mo at kung nagagawa mo ba ng maayos ng mga teknik na itinuro ko sa iyo. At sa pagkakataong ito ay nais ko lang sabihin na talagang malakas ang kapangyarihan mo Oven, ang malalakas na parte ng iyong enerhiya ay hindi mo pa nadidiskubre kaya ang kailangan mong gawin ay mag ensayo ng mag ensayo. Malakas ang potensyal mong mahigitan ako o kahit na sino sa ating mga kapanalig. Magiging isa kang kapaki-pakinabang na mandirigma,” ang nakangiting wika niya.
“Sana ay maging proud sila sa akin,” ang wika ko naman.
“Sure iyon, magsimula na tayong dalawa,” ang wika niya sabay lakad sa gitna ng arena na may mataas na pwersang nagpapabigat ng katawan. Pero sanay na rin ako at magaan na lang ito sa akin.
“Sa dami ng level of difficulties na sinapit ko? Ngayon pa ba ako aatras? Kaya ko to, at kakayanin ko para sa bansang Pilipinas! Para sa bayan! Para sa mga tomboy, sa mga bakla, sa mga lalaki, babae, matanda, single, may jowa, mga alter na daddy at twinks sa social media at para sa mga taong naniniwala sa pagkakaisa at bayan muna! Char! Lets fight for this crown! Malalaman natin ngayon kung sino ang tunay na maganda sa atin, boss Lu!” ang sigaw ko sa kanya
“Magaling kung ganoon, bring it on Oven, you want war? I give you WAR! Ito ang iyong UNANG HAKBANG sa pagiging ganap na mandirigma! Humanda ka na! Baklaaaa!” ang sagot niya.
Tahimik.
Seryoso ang aming mga mukha. “Oven, isang payo lamang, huwag kang tatanga tanga at panatilihin mong bukas ang iyong mga mata, huwag mo itong aalisin sa kalaban! Maliwanag ba?” tanong ni Boss Lu at maya maya ay nawala siya sa aking paningin.
Pagtingin ko sa aking itaas ay naroon siya at nagiipon ng isang malakas na pwersa, yumayanig at dumadagundong sa buong paligid.
Napapikit ko at nasilaw. “Tangina ka Oven, shuta ka huwag kang pumikit!” ang sigaw ni Boss Lu sabay hataw sa akin ng kanyang enerhiya.
Sa lakas nito ay nasira ang buong arena at tumilapon ang aking katawan sa ere. “Boba ka talaga Oven, diba sabi ko huwag kang pipikit? Engot kaaaaa!” ang sigaw ni Boss Lu sabay suntok sa akin!
“Ang pag pikit ng isang segundo ay maaaring magresulta ng kamatay mo! Sa mga ganitong one on one na labanan ay bawal kumurap! Pagmasdan mo ang kilos ng kalaban para alam mo kung paano ito icocounter! Bobaaaa kaaaa talaga!!” ang sigaw pa ni Boss Lu at isang malakas na tadyak ang iginawad sa akin dahilan para bumaon ang aking katawan sa lupa.
“Arekup, tangina, papatayin mo talaga ako?” reklamo ko.
“Oo, kaya matuto kang lumaban para sa buhay mo. Oven!” ang seryosong sagot ni Boss Lu at dito ay nagliwanag ang kanyang kamay at lumabas ang kanyang sibat na pangalawit at itinapat ito sa aking leeg dahilan para mapalunok ako ng laway.
Noong mga sandaling iyon ay nagsimula na ang intense at masidhing huling bahagi ng pagsasanay namin ni Boss Lu. Batid kong ang lahat ng ito ay may maidudulot na maganda sa akin sa hinaharap. Kailangan kong maging malakas para ako naman ang magtatanggol sa kanila, ako ang magpoprotekta sa pagkakataong ito.
Itutuloy.
Part 23: Magandang Araw
Part 23: Magandang Araw
ENCHONG POV
“Kumusta ang tulog mo?” ang nakangiting tanong ni Rael noong magising ako sa kanyang tabi.
Ngumiti rin ako, umunan ako sa kanyang braso at yumakap sa kanyang hubad na katawan. “Maayos naman, mahimbing at payapa naman ang tulog ko,” ang malambing kong tugon sa kanya.
“Kung ganoon ay epektib pala yung pagkantot ko sayo ng sobrang patuwad kagabi dahil nahihimbing ka ng tulog,” ang piling sagot nito dahilan para matawa ako, “Sira ka talaga, yakapin mo ako ng mahigpit,” ang tugon ko.
“Oh bigla ka naman yata naglambing ngayon?” tanong naman niya sa akin.
“Wala lang, gusto ko lang na parati kang nakayakap sa akin. Ito mga braso at bisig mo ang pinakaligtas na lugar dito sa mundo kaya gustong gusto ko dito,” ang dagdag ko sabay halik sa kanyang labi at saka ako muling pumikit at ikinalma ang aking isipan.
Sa mga nakalipas na araw ay naging mapayapa naman ang aking pagkatao, hindi na ako dinadalaw ng masamang pangitain at panaginip. Pinilit kong ibalik sa normal ang aking buhay at natutunan ko na rin na iwaksi ang mga negatibong bagay na gumugulo sa aking pagkatao. Magiging maayos rin ang lahat, ang mga takot at pangamba sa aking dibdib ay maglalaho rin na parang bula sa tamang oras.
Alas 10 ng umaga noong bumangon kami ni Rael, tamang tama at nagluto si mama ng breakfast kaya naman doon na lamang kumain sa balkunahe dahil maganda at maaliwalas ang sikat ng araw. “Tulog pa ba si Rouen?” tanong sa akin ni Rael.
“Si Rouen na binata ay tulog pa dahil maraming ginagawa iyon. Si Rouen naman na baby ay kasama nina mama at papa doon sa fieldtrip kakaalis lang nila one hour ago,” paliwanag ko naman.
“Ayos tayong dalawa lang dito sa bahay. Tara sa kusina doon kita bibirahin sa ibabaw ng mesa,” ang nakangising hirit ni Rael.
“Sira ka talaga, kung ano anong sinasabi mo e,” ang tugon ko at habang nasa ganoong posisyon kami ay may bumukas na portal sa itaas namin at dito ay nahulog mula sa itaas.
Gulat na gulat kami ni Rael noong makitang iniluwa o literal na parang idinura ng portal ang isang taong nakabalot ng maraming maraming bundahe sa katawan na animo mummy sa Egypt. Lumagapak ito sa lupa at nagpagulong gulong doon.
Laking pagtataka namin ni Rael, “Eh ano ba iyan? Mummy return ba iyan?” tanong ni Rael na may halong pagkalito.
Agad ko naman itong nilapitan at dito ay nakita ko ang isang pamilyar na mukha, “Best friend ako ito,” ang bulong nito.
“Oven? Bakit ganyan ang itsura mo? Mummy return yarn?” ang tanong ko sa kanya, hindi ko alam kung matatawa ba ko maaawa.
“Magtataka ka pa ba e baliw yang kaibigan mong iyan,” ang wika ni Rael.
Agad kong inalalayan si Oven pero hinang hina ito, “Ano bang nangyari sa iyo? Kaya mo bang lumakad? Akala ko nasa training ka? Bakit para nabagsakan ka kometa at nasabugan ng malakas ng bola ng enerhiya?” tanong ko sa kanya.
“Tapos na yung training namin, hayop na Lucifer na iyan, akala niya maiisahan niya ako,” ang nauutal na wika nito habang inaalalayan ko papasok sa bahay.
“Umupo ka dito sa sofa at papagalingin ko yang mga pilay at bali ng katawan mo. Bakit sinapit mo iyan?” tanong ko naman sa kanya.
“Pwede saka na ako mag fflash back? Gusto ko na matulog,” ang wika nito at maya maya biglang pumikit saka naghilik.
“Agad agad?” tanong ko naman sabay tapik sa kanyang pisngi pero tulog na nga ito. “Kawawa naman si Oven, literal na idunura siya ng portal,” ang bulong ko.
Tawa ng tawa si Rael sa sulok at noong mapatingin ako sa kanya ay tumigil ito, “sorry, ngayon lang ako nakakita ng portal na bumubuga,” ang hirit nito.
“Huwag mo na nga pagtawanan si Oven, kawawa naman siya,” ang pagsuway ko at dito ay sinimulan kong gamutin ang kanyang mga gasgas, pasa at sukat sa katawan. Napilay rin at nabali ang kanyang kaliwang binti pero malakas pa rin ang kanyang katawan at literal na lumakas rin ang kanyang enerhiya. Talagang nagpursige si Oven para maimprove ang kanyang sarili.
“Pinipigil ko naman magtawa, bakit kasi binalot ni Lucifer ng ganyan yung kaibigan mo?” tanong ni Rael.
“Siguro ay first aid. Eto nga pinaghihilom ko na yung malalang mga pinsala niya. Kawawa naman ni Oven,” ang sagot ko naman na hindi maiwasan ang literal na maawa.
Habang nasa ganoong posisyon naman kami ay bumaba si Rouen, kagigising lang nito at gusot ang buhok, “Bakit may mummy dito?” tanong nito.
Hindi naman ko sumagot, sa halip ay inalis ko ang cover sa mukha nito dahil para lumantad ang mukha ni Oven, kanina kasi ay bibig at mata lang ang nakalabas dito. “Si ninong iyan ah? Bakit ganyan ang itsura niya?”
“Galing siya sa intensive training, grabe ang hirap na pinagdaanan niya sa training arena ni Boss Lu,” ang tugon ko naman.
“Kawawa naman pala si Ninong, siguro nasabugan iyan at binagsakan ng malakas na bola ng enerhiya. Tapos nakalawit pa yung dila niya habang natutulog, halatang pagod na pagod siya,” ang sagot ni Rouen na hindi maiwasan ang pagkaawa sa kanyang ninong Oven.
“O siya, doon ka sa kabilang binti, bali yung buto niya kaya pagsikapan mo itong ayusin,” ang utos ko kay Rouen, agad naman niya akong sinunod. Pumuwesto siya sa kaliwang binti ni Oven at inayos ang mga nasirang selula nito.
Bandang hapon na noong magising ito, agad ko siyang binigyan ng pagkain, gutom na gutom siya at halos mamuwalan sa matinding pagsubo ng ulam at kanin, sobrang dusing niya at halatang dumaan sa katakot takot na paghihirap. Ang good news ay naibalik namin sa normal ang napinsalang parte ng kanyang mga binti at hita. Naayos rin namin ang ang kanyang mga braso bagamat hindi pa ito tuluyang naghihilom ng maayos kaya kailangan pa rin ng suporta upang hindi mabinat. Kumpara naman kanina ay mas maayos na ang anyo niya ngayon, may kulay na at hindi putla.
“Ning Oven, ayos ka lang ba? Napagaling na namin lahat ng mga pilay at damages mo sa katawan mo, pero yung kamay mo ay hindi pa masyado dahil nabugbog ito at parang nasunog. Pero ang good news ay makakalakad ka na ulit,” ang wika ni Rouen habang si Oven naman tuloy tuloy pa rin sa pagkain.
Napahinto siya sa pag nguya at maya maya ay humarap sa bintana saka naluha. Humarap din kami dito. “Ano flashback na ba iyan?” tanong sa kanya.
“Hindi frend, babahing sana ko kaso ang ingay mo kaya hindi natuloy. Ito yung hardest feelings sa lahat, yung hindi matuloy yung pagbahing mo. Doon sa flash back!” ang wika niya sabay harap sa bukol ni Rael na nakahiga sa sofa.
“Tangina wag niyo nga ako idamay dyan! Mga baliw!” ang wika ni Rael sabay takip ng unan sa bukol niya, nakaboxer lang kasi ito at naglalaro ng games sa cellphone.
Pero hindi siya pinansin ni Oven, huminga ito ng malalim at sinumulan ang pagsasalaysay, “nakakatakot yung mga naranasan ko, mas nakakatakot pa ito sa dream ko na pinagtutulungan ng mga negro at kano na may malalaking etits! Noong maabot ko na ang highest level ng aking training ay hinamon na ako ni Boss Lu ng one on one, laban kung laban! Parang naging si Goku at Cell kaming dalawa. Sabog kung sabog at talagang balak niya ako patayin dahil ilang beses niya akong binalian ng buto.
Syempre ay lumaban ako, ginawa ko ang best ko para makatapat sa kanya, itong ganda kong to? Napaka virgin sa one on one battle at wala akong kamalay malay na pasasabugin niya ako at babagsakan ng kometa. Pero hindi ako nagpatalo, lumaban ako at isinabog ko ang apoy ng pag asa, binalot ko ng malakas na apoy na parang phoenix ang katawan ko at lumipad ko sa ere para sagupain siya,“ ang wika ni Oven.
“Narding ka ninong?” tanong ni Rouen.
“Char lang naman, okay fine hindi talaga ako naging phoenix at hindi ako lumipad. Binalot ko ng malakas na enerhiya ang aking katawan at lumundag ako para sagupain si Boss Lu hanggang doon na magkatapos ang lahat. Basta ang alam ko lang ay kapwa kami tumilapon sa magkaibang direksyon at wala akong natandaan.
Noong nagkamalay ako ay nakita kong ginagamot ako ni Boss Lu, puro bundahe na ang aking katawan. “Shuta ka Lucifer, papatayin mo talaga ako! Pak u! Thunder bird kaaa!” ang singhal ko sa kanya at kinagat kagat ko ito.
“Arekup, umayos ka nga, pasalamat ka at buhay ka pa. Bali bali nga lang ng buto mo dahil hindi mo ako sinunod, ang sabi ko ay huwag mong bibiglain ang pag gamit ng kapangyarihan mo dahil delikado ito tapos ay ibinalot mo pa sa buong katawan mo yung explosive energy? Boba ka talaga! Shunga! Ikaw ang gumawa sa sarili mo niyan! Huwag kang mag aalala dahil dadalhin kita doon kina Enchong sila na ang bahalang magpagaling sa iyo,” ang wika niya at dito inihagis niya ko sa portal.
“Paki buga na lang ito doon kila Enchong at Prinsipe Rael sa Mortal World!” ang narinig kong utos niya. At yun na, end of flash back walang halong eme, walang halong palabok, pure truth and nothing but the truth!“
“Ah kaya pala ibinuga ng portal kanina,” ang natatawa kong wika ko. “Anyway kailangan mo pa ng pahinga kaya matulog ka at mag ipon ng lakas para bumalik ito,” ang tugon ko habang nakangiti.
“Nakakatakot diba? Hindi ko deserve na mabalian ng buto at kawawain ng ganoon,” ang pag iyak nito.
“Deserve mo iyon para lumakas ka, kung ano ang nagtraining sa iyo ay baka naging abo ka na lang ngayon,” ang pang aasar ni Rael.
“Wala namang training na madali, Oven. Lahat ng pagsasanay ay mahirap at mas mataas ang level of difficulties nito ay mas marami tayong matutunan, mas mag iimprove ang ating skills at kaalaman. Saka dapat ay thankful ka dahil nandito ka ngayon, buhay at successful sa iyong pinakaunang major training sa gravity arena ni Boss Lu,” ang nakangiti kong sagot sa kanya.
“Eh etong mga muscles na ito, maaalis pa ba to? Makukuha pa to ng lipo?” tanong niya.
“Hala, iyan pa talaga ang prinoblema mo? Ang mabuti pa ay magpahinga ka muna para makabawi ka ng lakas,” mungkahi ko naman.
Kitang kita naman ang pagbabago at improvement sa pisikal na lakas ni Oven, pati ang kanyang pisikal na looks ay nagbago rin dahil medyo nagkaroon na siya ng muscles mga bagay na ayaw niyang mangyari pero ganoon talaga ang buhay ng isang mandirigma. Noong araw na iyon ay wala siyang ibang ginawa kundi ang magpahinga at ibalik ang kanyang lakas. Madaming enerhiyang tumapon sa kanyang katawan na naging sanhi ng kanyang panghihina.
“Malaki ang pagbabago sa enerhiya at lakas ni Oven, excited na akong makita kung ano yung natutunan niya kay Boss Lu,” ang wika ko sabay tabi kay Rael na noon ay abala sa paglalaro.
“Huwag lang sasaniban ng kabaliwan yang kaibigan mo, pasabugin ba naman ang sarili,” ang wika ni Rael.
Napatingin ako sa kanya, “itigil mo na nga iyan, kanina ka pa naglalaro dyan, gusto mong dumugo ang mata mo dahil sa radiation?” tanong ko sa kanya
“Huwag mo nga akong gawing bata, kay Rouen lang umuubra yung ganyang teknik. Ang mabuti pa si BJ mo ako habang naglalaro ko para may pakinabang ka naman,” ang hirit nito.
Napatingin ko sa kanyang bukol pero tinakpan ko rin ito dahil halatang matigas ang kanyang alaga. “Huwag ka nga humihilata dito ng nakaboxer lang,” ang pag bawal ko.
“Kung doon ba ako sa kwarto hihilata ay bibigyan mo ba ako ng intense na BJ?” tanong niya habang nakangiti, bahagya niyang ibinaba ang boxer dahilan para lumabas ang matigas na ulo ng kanyang alaga pero agad ko rin ito itinaas.
“Sira ka talaga, baka may makakita sa iyo dito, maghahanda na ako ng hapunan. Bukas ay mayroon akong guesting sa science meet sa siyudad, gusto mo bang sumama? Pagkatapos ay pwede tayo dumaan sa mall para mamili,” tanong ko sa kanya.
“Ayoko, dito na lang ako at aalagaan ko si Rouen yung baby version,” ang sagot niya.
“Papa, ako sasama sa iyo. Gusto kong makapanood ng seminar,” ang nakangiting wika ni Rouen na binatang version.
“Oo ba, basta huwag mong kokontrahin yung mga sasabihin ko, karaniwan ay medyo mababaw lang yung topic na gusto ng iba dahil yung mga mas malalim ay hindi na nila halos nasusundan,” ang tugon ko naman habang nakangiti.
DEVON POV
“Kumusta naman yung training ni Oven doon sa arena?” tanong ko kay Boss Lu noong umuwi ito.
Nag inat ito ng katawan at nahiga, “ayon pinadala ko na si Oven doon sa mga kaibigan niyang healer, sila na ang bahalang gumamot sa napinsalang katawan nito. Ilang mga parte ng buto at tadyang ang nabali pero kayang kayang gamutin ito ni Enchong.”
“Mukhang sineryoso mo ang pag ttraining kay Oven, kawawa naman yung tao, baka nabigla ito at hindi na muling sumabak sa pag eensayo,” tugon naman ni Yul.
“Malakas ang kapangyarihan sa loob ni Oven, hindi lang niya alam kung paano ito gamitin. Bakit nagkaroon siya ng ganoon kalakas na kapangyarihan? Dahil nahubog na siya sa pakikipaglaban noon pa mang mortal siya. Imagine mortal pa lang siya ay samu’t saring labanan na ang ipinagdaan niya mula sa Heneral ng Dark Gate na sina Rascal, Kier at Egidio, hanggang sa mga paglaban sa babaylan at mga beki na nakakaalitan niya. Ito ang humubog sa kanyang inner at physical strength. Hindi nakapagtataka na nakapag imbak siya ng malakas na enerhiya sa kanyang katawan,” ang paliwanag ni Boss Lu.
“Mainam naman kung ganoon, magiging isang magandang asset si Oven kung ganoo,” ang tugon ko naman habang nakangiti.
“Iyon nga lang ay dapat niyang ingatan ng kanyang mga kamay dahil dito literal na naiipon ang kanyang lakas, sa paulit ulit na pag gamit niya sa kanyang kapangyarihan ay may posibilidad na maputol ito at mabali,” ang wika ni Boss Lu.
“Ngek, dapat ay sinabi mo ito sa kanya,” ang wika ko naman.
“Oo naman, sinabi ko ito sa kanya ngunit sadyang baliw yung tao na iyon, kung ano ano ang ginagawa sa sarili sa labanan. Gayon pa man ay masasabi kong may pontensyal siya at hindi dapat maliitin ito,” ang nakangiting wika ni Boss Lu sabay pikit sa kanyang higaan.
“Sang-ayon ako diyan, matiyaga si Oven at isa pa ay matapang siya, hindi nakapagtataka na papantay siya sa atin,” ang sagot ko naman.
Noong mga sandaling iyon ay naging maayos naman ang lahat. Ang magandang araw ay nasilayan namin ng mapayapa at walang gusot bagamat alam namin sa aming mga sarili na ang may nagbabadyang panganib ay nakakahanap pa rin ng kapayapaan at kaligayahan ang aming mga puso kahit sa simpleng paraan.
Itutuloy.
Part 24: Itinakdang Pagsalakay
Part 24: Itinakdang Pagsalakay
THIRD PERSON POV
“Pinatawag mo daw ako mahal na pinuno?” tanong ni Heneral Liad sabay pagbibigay galang kay Herard.
“Oo, nais kong sabihin sa iyo na BUKAS na nakatakda ang pagharap mo sa mga kalaban. Nais kong tulungan mo akong madakip ang healer. Siya ang ating major na pakay, ako na ang bahalang gumapos sa kanya, siguraduhin mo lamang na mapipigilan mo ang kanyang mga kasamahan,” ang wika ni Herard.
“Isasama ko ang mga kawal na blood sucker, kami na ang bahalag sa lahat,” ang sagot ng heneral.
“Salamat kung ganoon, maaari ka na umalis, heneral, ipapatawag na lamang kita bukas kapag bubuksan ko na ang portal na magdadala sa inyo sa ating target,” ang sagot ng pinuno, naupo siya sa kama at huminga ng malalim. Noong mga sandaling iyon ay gusto pa niyang manatili ang binata sa kanyang silid dahil hanggang ngayon ay hinahanap hanap niya sarap at ligayang dulot nito. Bilang pinuno na iginagalang at tinitingala ng lahat ay hindi siya maaaring magbigay ng motibo. Hindi siya kagaya ni Victor na malandi at hayok sa laman.
“Heneral, ano pa ang iyong ginagawa dito? Maaari ka na lumabas,” ang utos nito pero sa halip ay lumapit sa kanya ang heneral at saka ito naghubo, “pinuno, malinaw kong nababasa ang iyong isipan, nagnanasa ka sa akin kaya’t ibibigay ko ang inyong hiling,” ang wika nito sabay lapit sa mukha ng hindi gaanong katigas na alaga.
Napalunok si Herard, pinagmasdan niya ang panaka nakang pagtigas ng alaga ng heneral. Ito ang kapirasong laman na kanyang hinahanap hanap, ngayon ay nakahain na sa kanyang harapan. Naramdaman niyang hinawakan nito ang kanyang ulo at inilapit sa kanyang alaga. Parang sunod sunuran si Herard noong mga sandaling iyon, kusang bumukas ang kanyang bibig at isinubo ang kahabaan sa kanyang harapan.
Noong mga sandaling iyon ay muling nanaig ang matinding pagnanasa sa pagkatao ni Herard, sadyang ito ang mga bagay na hindi niya magawang labanan lalo’t nagiging alipin siya nito. Natagpuan niya ang sarili na nakaluhod sa harapan ng heneral habang nakapasak ang matigas na alaga nito sa kanyang bibig. Mistulan siyang isang alipin na nagtaas baba ang ulo sa kahabaan nito. Hawak ni Liad ang kanyang ulo at hinihimas ito na parang alagang hayop na sumusunod sa kanyang kagustuhan, walang magawa si Herard dahil sarap na sarap ang kanyang bibig sa pagbibigay ng pagpapala sa sandata nito.
Punong puno ang kanyang bunganga, paminsan minsan ay nauubo siya dahil marahang kinakadyot ng heneral ang kanyang alaga kaya’t sumasagad ito sa kanyang lalamunan. Siyempre ay wala siyang reklamo bagkus ay mas pinagbuti pa niya ang pagsuso, hayok na hayok niyang niyakap ang pwetan nito upang mas sumagad pa ang alaga sa kanyang lalamunan. Ungol na ungol si Liad, nakatingala ito sa ere habang ninamnam ang sarap, init at sikip ng bibig ng kanilang pinuno.
Wala sa sarili si Liad, hindi niya makontrol ang kanyang kilos dahil sa mahikang nakagawad sa kanyang pagkatao. Basta ang alam lamang niya noong mga sandaling iyon ay magbigay ng kaligayahan sa mga nagnanasa sa kanyang paligid katulad nina Victor at Herard.
Halos ilang minuto ring kinakadyot ni Heneral ang bibig ng pinuno, sagad ito at halos wala siyang pakialam kung mabilaukan o maubo si Herard, may pagkakataon pang sinasabunutan niyang buhok nito at saka babayuhin ng mabilis ang bibig hanggang sa tumulo ang pinaghalong laway at sipon sa kaniig.
Walang reklamo si Herard, malaya at buong puso niyang tinanggap ang pang baboy sa kanyang mukha at bibig. Mga bagay na gustong gusto niya at nagpapainit lalo sa kanyang katawan. Samantalang matindi ang pagkadyot ni Liad hanggang sa ilang labas masok pa ay sumabog ang kanyang katas sa loob ng bibig ni Herard.
Gulat na gulat ang pinuno sa pagsirit ng mainit na katas sa kanyang bibig, sa halip na iluwa ito ay ninamnam niya ang semilya sa kanyang dila at agad itong nilunok, wala siyang tinira at sinaid niya lahat. Nagawa pa niya sipsip ang ulo ng alaga ng heneral upang makatiyak na simot niya ito habang nililinis ang matigas na tubo sa kanyang harapan.
Makalipas ang ilang saglit ay itinuwad siya ng heneral, inilabas nito ang kanyang makinis at matambok na pwet. Naungol siya noong maramdaman niya na hinihimas himas ng daliri nito ang kanyang butas, alam niya ang sarap na dulot nito kaya’t wala siyang pagtanggi. Samantalang namangha si Liad dahil mapula at masikip pa rin ang butas nito, hindi katulad ng kay Victor na halos gamit na gamit na.
Binasa ng laway ni Liad ang kanyang daliri at sinimulan ito ang pagpasok sa butas ni Herard. Napakagat labi ang binata noong maramdaman ang daliri ng kapareha na umuulos sa kanyang butas. Kakaiba ang pakiramdam at halos lamunin na siya ng matinding libog sa katawan. Samantalang tuwang tuwa ang heneral dahil sa halip na tumanggi ito at tumutol ay mas iginiling pa niya ang pwet para mas lalong bumaon ang daliri nito. Kaya naman pinanginig niya ang daliri niya dahilan para lalong magpakiwal kiwal ang pinuno sa sensasyong nakakabaliw.
Ilang minuto rin sa pagdaliri si Liad bago niya iumang ng alaga sa nakatuwad na pinuno. Agad na pumasok ang kanyang matigas na alaga at buong puso itong tinanggap ni Herard. Kapwa sila napasinghap sa ere noong bumaon sa kalooban ang kanyang alaga, damang dama niya ang sikip at init sa loob ng butas ng pinuno. Samantalang si Herard naman ay napuno, pakiramdam niya muli umabot sa pusod niya ang matigas alaga ng kaniig.
Ilang minuto ring nakababad ang alaga ni Liad bago ito gumalaw. Ang unang ritmo ay marahan muna hanggang sa bumilis ito. Napasigaw na si Herard sa hindi matatawarang sarap, parang sasabog ang kanyang semilya, kakaiba ang kiliting dulot ng matigas na alaga sa kanyang kaloob looban. Napapakapit siya sa kama at napapaigik kapag bumabaon ng malalim ang kahabaan sa kanyang kaloob looban, walang kasakit sakit at purong sarap lang ang kanyang nararamdaman.
Bumilis ng bumilis ang pagbayo ni Heneral Liad hanggang sa sumabog ang kanyang katas sa sumambulat ito sa kama. Napasigaw siya at halos naluha sa sarap na nararamdaman, samantalang halos tumirik ang mata ng heneral dahil iniipit ng husto ang kanyang alaga habang naglalabas masok kay Herard na noon ay patuloy sa pagpapalabas ng katas.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay aksidenteng napadaan si Victor sa silid ng pinuno, dito narinig niya ang impit na ungol nito kaya naman marahan niyang binuksan ang silid nito.
Dito ay tumambad sa kanyang paningin si Herard na nakatuwad sa kama na parang aso at nakakubabaw sa kanya ang heneral habang mabilis na kinakasta ang butas nito na noon ay pulang pula at naglalawa. Kitang kita rin niya na tumutulo ang katas ni Herard sa kanyang alaga dahil hit na hit ang gspot nito.
“May kapokpokan ka rin palang taglay Herard!” ang bulong niya sa kanyang sarili. Medyo nakaramdam lang siya ng inis dahil ang lalaking laruan niya ay kinakalantari rin nito. Lalo siyang naasar noong makitang sarap na sarap si Liad sa makipot at mapulang butas nito na halos naglalawa na ang pagkakasugpong ng kanilang mga katawan.
“Sinasabi ko na nga ba, walang perpektong tao e, ang lahat ay may itinatagong kalansay sa kanilang mga kloseta at isa na si Herard, kunwari pang mahinhin at banal pero mahinhindutin naman pala!” ang dagdag niya sa kanyang sarili.
Maya maya ay mas lumakas pa ng ungol ni Liad at nilabasan ito sa loob ng butas ng kaniig, kitang kita ni Victor ang pagpintig ng bayag nito tanda ng pagsirit ng katas sa kaloob looban ng kapareha.
Noong makaraos ang dalawa ay pumatong pa si Heneral kay Herard at nagpalitan ang dalawa ng mainit halik. Para silang mag-asawang nagtabi sa kama mga bagay na hindi nagustuhan ni Victor dahil hindi ganito si Liad sa kanya. Karaniwan, pagnilabasan na ito ay tatayo na iiwan siya, wala ng romansa pa.
Sa sobrang asar ay isinara niya ang pintuan at iniwan ang dalawa sa ganoong posisyon. Samantalang lumulutang naman sa kaligayahan si Herard noong mga sandaling iyon habang nagpapalitan sila ng halik ng heneral.
Ang akala niya ay doon na nagtatapos ang kanilang maliligayang sandali, ngunit maya maya ay pumuwesto sa kanyang tagiliran si Liad at itinaas ang isa niyang binti. Naramdaman niyang muli pumasok ang alaga nito at sinimulan siyang bayuhin ng patagilid. Muli siyang napaungol sa kakaibang sarap habang patuloy na nag eeskrimahan ang kanilang mga dila. Noong sandaling iyon ay marami pa silang ginawang posisyon hanggang sa kapwa sila mapagod at makatulog sa kama ng magkatabi.
Bandang hapon noong magising si Herard ay wala na si Heneral Liad sa kanyang tabi kaya naman agad siyang nagbalot at nagtungo sa malaking paliguan para ilubog ang katawan sa malaki at mainit na bukal. Pagpasok niya dito ay laking gulat niya noong makita si Victor na nakalunoy rin sa tubig.
“Mukhang napagod ka yata pinuno? Kailangan mong ilabas ang napakaraming semilya ni Heneral Liad na naipon sa wetpaks mo bago pa ito tumigas at humalo sa ebak mo,” ang hirit nito na ikinagulat niya. Ang kanyang salita ngayon ay wala respeto at hatalang may sama ng loob.
Hindi alam ni Herard ang kanyang isasagot. “Pasensiya na ngunit ang mga tinuran mo ay malayo sa aral ng Salvator,” ang sagot niya sabay lubog rin sa umaagos na tubig.
Natahimik si Victor at natawa ito, “nakakatuwa no? Nagsasalo tayo sa iisang lalaki,” ang wika niya.
“Hindi ko ipinagbabawal ang pakikipagtalik at hindi ko ito ipinagkait sa iyo. Si heneral Liad ay hindi sa iyo at hindi rin sa akin. Kinakasangkapan lamang natin siya ayon sa ating kagustuhan,” ang tugon ni Herard.
“Tama ka doon, ngunit nabigla lamang ako na makita kang nakatuwad na parang aso at kinakasta ang heneral, malayo ito sa imahe mong iginagalang ko,” tugon rin ni Victor
“Ikaw ang bahalang mag isip ng kahit ano at igagalang ko ito,” ang sagot ni Herard, walang mangyayari kung makikipag away siya kay Victor para sa isang lalaking hindi naman nila pag-aari.
Kapwa sila dumistansiya sa isa’t isa at nag-isip. Noong mga sandaling iyon ay pumasok sa isip ni Herard na masarap din palang mayroong lalaking magmamahal sa kanya, mayroong taong yayakap at hahalik sa kanyang pagkagising sa umaga o bago matulog sa gabi. Ito ang mga bagay na tila kulang sa kanya at ngayon lamang niya napapagtanto ito. Sana noon pa man ay natuto na siyang umibig, sana ay noon pa siya naging masaya.
Nagsisisi siya kahit papaano ngunit wala siyang magagawa dahil ang kapalaran niya ngayon ay hindi na rin magbabago. Ang hinaharap at ang nakatakda ay hindi na mag-iiba pa.
Tahimik.
Maya maya ay tumayo si Herard mula sa paliligo at saka ito nagbalot ng katawan. “Bukas ay aalis na si Heneral Liad para isakatuparan ang kanyang mismo, maaari kang magpaalam sa kanya mamaya,” ang wika nito kay Victor sabay lakad palabas sa paliguan.
Nainis si Victor at hinampas ang tubig! Napasigaw ito at gumuhit ang galit sa kanyang pagkatao. Napatitig siya sa tubig at itinikom ang kamao na para bang nagtitimpi na hindi mo malaman.
ENCHONG POV
“Ayan, ang laki tuloy ng eyebags mo, hindi ka ba pinapatulog ni papa Rael? Baka naman sobrang bakbakan niyo kagabi kaya napuyat ng husto?” tanong ni Oven habang sabay silang kumakain ni Rouen na baby kong anak.
“Malakas lang maghilik si Rael kaya hindi ako nakatulog, saka si Rouen ay gumising ng alas 2 ng madaling araw dahil nauuhaw ito kaya nagpunta pa kaming dalawa sa blood bank doon sa kusina, mabuti nga at hindi ka kinagat ng inaanak mo habang natutulog ka,” ang sagot ko naman.
“Hindi naman sa akin gagawin ng baby ko yon diba?” ang natutuwang sagot ni Oven sabay yakap sa aking anak. “Ang taba taba, ang cute cute,” ang wika nito samantalang wala namang pakialam ang aking anak dahil abala ito sa pagkain.
Ito ang ordinaryong araw sa aking buhay, ngayon ay naka schedule ako na magbigay ng isang talk about sa science bilang special guest sa isang university. Syempre ay kasama ko sina Rouen na binatang version at Oven dito dahil nais daw nilang makapanood ng aking presentation.
Saka ng kotse ni papa ay pinag drive namin si Oven sa sentro ng siyudad kung saan naroon ang venue. Suot ko ang kulay itim na long sleeves at fitted na jeans, nakasuot ako ng salamin para professor na professor ang dating. “Ayos lang bang iwanan sina Rael at Rouen na baby doon? Baka naman maya maya ay gawin na namang paniki ni Rael yung anak niya at paliparin sa outer space,” ang worry ni Oven.
“Nag-usap na kami ni Rael tungkol diyan, huwag na huwag niyang gagawin iyan dahil mag-aaway talaga kaming dalawa. Saka nandoon naman sina mama at papa, ang bilin ko sa kanila ay bantayan yung mag-ama,” ang sagot ko naman habang nakangiti.
“Mabuti naman kung ganoon, teka bakit ba ako yung nag woworry? Hindi ba dapat ikaw yung nag-aalala?” pagtataka ni Oven sabay liko sa kanto. “Kayo ha, padrive kayo ng padrive sa akin e wala naman akong lisensya.”
Natawa kami, “mag ingat ka na lang at mag focus sa daan,” ang sagot ko naman.
Ilang minuto ang byahe patungo sa venue at pagdating namin dito ay nakaupo na ang mga students. Nagpalakpakan sila noong makita akong papasok dito. Kaya naman bilang pagbati ay kinawayan ko sila at saka kinamayan habang nakangiti.
Ang aking talk ngayong araw ay tungkol sa pagsibol ng microorganism dito sa mundo at ito rin ang pinaniniwalaang pinagmulan ng buhay. Maraming mga science geeks ang gustong gusto ang ganitong topics, isang basic topic pero controvesial kung tutuusin.
Si Rouen ang nag upgrade ng animation at ng aking presentation kaya naman maganda ito at napaka realistic ng dating. Dito ay nagsimula na akong mag discuss. “Extraterrestrial bacteria are origins of life. Microorganisms trapped inside the comet can survive the travel in the planetary and interstellar space. Ang mga organisms na nakaipit sa kometa ay protektado ng mga icy layer at mga dust kaya hindi agad ito namamatay sa init at lamig ng layers ng ating mundo. Sa makatuwid ang mga kometa at mga bato sa outer ang pinakamaganda medium para makapagtransport ng organisms at single cell life sa iba’t ibang mundo. Ang theory kung saan ang isang organismo ay tina-transfer gamit ang mga bato o kometa ay tinatawa na “Panspermia” isa itong controversial na theory na paunti unting inihahain sa kaisipan ng bawat tao.
Ayon sa mga scientist, ang pagtatanim ng buhay dito sa ating planeta billion of years ago ay imposible lalo’t gaseous ang layer ng ating mundo, ang lahat ng dadaan dito ay matutunaw at mamatay. Kaya naniniwala ang theory ng Panspermia na walang bagay ang makaka alpas sa layer ng ating planeta kundi ang mga bato at kometa lamang. Dito maaaring nakaipit ang mga microorganisms na pinagmulan ng buhay. Makikita natin sa presentation kung paano ito isinasagawa, maaaring ganito ang nangyari kaya’t nagkaroon ng buhay sa planet Earth,“ ang paliwanag ko habang nakatingin sa animation at mahusay na visual aid na ginawa ni Rouen..
Hanggang hanga ang lahat at ang iba ay hindi maiwasang pumapalakpak. Samantalang si Oven naman ay nakaupo lang sa isang tabi at natutulog. Masyadong malamig sa silid kaya’t hinila na ito sa pagkaantok.
Matapos ang theory of Panspermia ay nagtuloy tuloy ang aking discussion sa execution ng mga Dinosaurs at pati ang interstellar war ay tinackle din namin. Namiss ko talaga ang maging speaker sa ganitong mga activities. Kung hindi ako naging isang imortal o kung hindi ako napunta sa Kailun marahil ay ganito ang madalas kong ginagawa, isang science geek, isang genius at nagpapakadalubhasa sa mga bagay bagay.
“Any question?” tanong ko sa kanila.
Maraming nagtaas ng kamay, meaning ay intersado silang lahat sa mga topic na iprinisent ko. Mga bagay na nagbigay ng labis na tuwa sa aking dibdib.
Itutuloy.
Part 25: Ang Pagdakip
Part 25: Ang Pagdakip
ENCHONG POV
“Nag enjoy ba kayo?” tanong ko kina Oven at Rouen habang kumakain kami sa labas. Natapos ang halos 2 hours na talk ko sa seminar at napaka fulfilling ng feelings.
“Ang galing mo papa, ang daming fans na nag-aabang sa iyo kanina. Sana ako rin ay makapagbigay ng talk about sa field ko,” ang wika ni Rouen.
“Anong field naman aber? Paggawa ng bomba at maliit na nuclear weapon?” ang hirit ni Oven.
“Pwede rin po ninong, science pa rin naman iyon diba? Isang mataas na uri ng technology, dapat nila itong matutunan,” ang sagot ni Rouen tapos ay nagtawanan silang dalawa.
“Kumain kayo ng kumain. Masarap ang mga pasta nila dito, gusto niyong itry?” tanong ko sa kanilang dalawa.
“Ako gusto ko papa! Di naman ako tataba kahit kumain ako ng kumain, si ninong Oven medyo lumaki na ang katawan niya pero bagay naman sa kanya,” ang hirit ni Rouen.
“Naku, wag mo na nga idamay itong katawan ko, siyempre matagal din ko nagtraining diba? Saka bakit ganoon buhat noong matapos ang pag eensayo ko lagi na akong gutom,” ang pagtataka ni Oven.
“Dahil lumakas ang powers mo ninong, kaya kailangan mo ng maraming pagkain para magkaroon ka sapat ng enerhiya. Kaya simula ngayon ay dapat kang kumain ng marami ninong,” ang wika ni Rouen at habang nasa ganoong pagpapaliwanag siya ay tila ba nahinto siya at may pinakiramdamang kung ano.
Tahimik.
“May problema ba anak?” tanong ko sa kanya.
Hindi siya kumibo at maya maya suminghot-singhot ito na parang may pilit na inaamoy, “amoy blood sucker, may mga blood sucker sa paligid,” ang wika niya.
“Ha? Paano mangyayari iyon?” ang tanong ni Oven na may halong pagtataka.
“Basta, nandito na sila, nasa malapit lang,” ang wika ni Rouen sabay tayo. “Masama ang kanilang pakay, ramdam ko ito. Umalis na tayo dito sa siyudad dahil maraming taong madadamay,” ang dagdag pa niya kaya naman kahit hindi pa kami tapos kumain ay inilapag ko na lang yung pera sa mesa at saka kami mabilis na lumabas sa kainan.
Agad kaming sumakay sa sasakyan, “Ganon ba yun? Wala kaming maamoy, wala kaming maramdaman!” ang hirit ni Oven na nagsisimulang magdrive.
“Siyempre blood sucker ako at royal blood pa, madali kong naaamoy ang aming mga kalahi kahit nasa malayong direksyon pa. Iliko mo doon ninong!” ang utos nito.
Lumiko si Oven, “huwag mo naman ako masyadong itense okay? Nakaka kaba na ha,” ang reklamo nito.
“Ninong, bilisan mo na may isa palapit!” ang wika ni Rouen at hindi pa kami nakakabuwelo ay biglang may lumapag na kung ano sa ibabaw ng aming sasakyan at may lumusot na kamay dito na may mahabang kuko dahilan para mapasigaw si Oven sa pagkagulat, “jusko no!! Ano iyan? May kalaban agad?” sigaw nito at dito ay nagpagewang-gewang ang aming sasakyan.
“Bakit tayo aatakihin ng mga blood sucker? Alam ba ni Rael ang tungkol dito?” tanong ko naman.
“Hindi ko alam papa, nalilito rin ako!” ang sagot ni Rouen at lumabas ito sa bintana at saka lumundag sa itaas ng aming sasakyan, “mag drive ka lang ninong!” ang sigaw nito at maya maya ay lumagapak na kalaban sa lupa batid namin na sinipa ni Rouen yung lumanding sa bubong namin kanina.
“Ano ba nangyayari frend? Litong lito na ako ha!” ang sigaw ni Oven habang patuloy na nagddrive at sa aming paligid ay maraming mga blood na humahabol, mga mabibilis tumakbo at parang mga mababangis na hayop. Ang ilan sa kanila ay umaatake sa aming sinasakyan.
Samantalang si Rouen naman ay nakaprotekta lang sa itaas, lahat ng tumatalon at umaatake sa aming sasakyan ay sinusuntok niya at inuupakan upang walang makalapit!
“Ano bang nangyayari? Eh shuta mga kawal ng Blood Sucker Kingdom iyan ah? Bakit inaatake tayo?!” ang sigaw ni Oven.
“Hindi ko alam, magdrive ka lang diyan!” ang utos ko naman sabay labas ng aking katawan sa bintana, “anong ginagawa ng mga blood sucker na kawal dito? Bakit inaatake nila tayo?” tanong ko kay Rouen.
“Papa, maaaring na brainwash sila ng mga miyembro ng Salvator! Wala na akong ibang maisip na dahilan,” ang sagot ni Rouen sabay upak sa isang kalaban parating dahilan para tumilapon ito sa malayo.
“Malamang, naiwan sa Kailun yung mga kawal diba? Nandoon yung mga baliw na miyembro ng Salvator! Im sure pati si Heneral Liad ay na-brainwash na nila,” ang sigaw ni Oven.
“Hindi nakapagtataka iyon dahil ang mga pinuno ng Salvator ay mga babaylan, nasa kanila ang malakas na mahika upang pasunurin ang isang nilalang,” ang sagot ni Rouen.
Patuloy kaming hinabol ng mga kawal ng blood sucker hanggang sa pagpaliko liko si Oven kung saan saan para lang hindi kami maabutan. Pero kahit saan kami magpunta ay wala silang pakialam, lahat sila ay nakasunod lang. Para tuloy may shooting sa sentro kanina noong doon kami mapadaan dahil tumitilapong mga kalaban sa iba’t ibang direksyon. At para walang masaktan na normal na tao ay pinilit ni Oven na lumabas sa siyudad at mag drive sa malayong direksyon hanggang sa masira ang aming sasakyan at umusok ito.
Dead end..
Natagpuan namin ang aming sarili sa paanan ng bundok, hindi na maaaring magamit ang sasakyan dahil tumirik na ito at umusok kaya naman napilitan kaming lumabas.
Dito ay pinalibutan kami ng mga blood sucker na kawal ng palasyo, kasama nila ang ilang mga miyembro ng Salvator, mayroong mga engkanto, may mga manlikmot, mga floral fairy at kung ano ano. “Oo nga pala, malaking kulto ang Salvator kaya’t marami rin itong mga miyembro mula sa iba’t ibang lahi, sa tingin ko ay mapapalaban tayo,” ang wika ni Rouen habang nagpapalagutok ng buto.
“Sila pa ang mga miyembro ng Salvator, sila ang may nais na pumatay sa akin, tama ba?” tanong ko sa kanila.
“Oo sila iyon, yang mga baliw na iyan!” ang gigil na wika ni Oven.
At habang nasa ganoong posisyon kami ay biglang bumagsak si Heneral Liad sa aming harapan hawak ng kanyang dalawang malaking armas na patalim. Sa kilos pa lang nito ay alam na namin na wala siya sa kanyang sarili. Kaya naman dumistansiya kami sa kanya dahil alam namin ang kapasidad ng heneral. “Pati ba naman ikaw? I’m sure pinagsamantalahan na iyan nung dalawang beklus na leader Salsalvator!” ang hirit ni Oven.
“Heneral, bakit nandito ang mga kawal ng kaharian? Ipinag uutos ko na bumalik na kayo sa Kailun ngayon din! Ang mundong ito ay hindi para sa inyo. Alam niyo ba kapag nagtagal pa kayo dito ng ilang oras pa ay magiging tao ang inyong mga katawan at mahihirapan kayo mag adjust? Ako at si papa Rael ay nahirapan noong una at ang aming kapangyarihan ay naging limitado,” ang mahinahong utos ni Rouen.
“Pasensiya na Prinsipe Rouen ngunit naparito kami upang kuhanin si Enchong at ialay sa Salvator, ito ay para sa kaligtasan ng lahat, para sa ikapapayapa ng mundo!” ang sagot ni Heneral Liad.
Natawa si Rouen, “alam mo ang magiging kasagutan ko heneral, at sana ay huwag kang magsisi sa kahangalan mo.”
“Anak, si Heneral Liad ay wala sa kanyang sarili, susubukan kong alisin ang sumpa sa kanilang mga ulo kinakailangan ko lang ng kaunting oras,” ang bulong ko naman.
“Alam ko papa, kaya nga isa siyang hangal ngayon,” ang sagot ni Rouen.
“Kung gayon ay kukunin namin ang manggagamot sa ayaw sa gusto ninyo,” ang seryosong wika ni Liad at dito ay nagliwanag ang kanyang katawan, gumuhit ito sa kanyang paligid at naipon sa kanyang dalawang malaking armas na hawak. Isang malaking espada at isang palakol.
“Baliw!” ang sigaw ni Oven at sa isang kumpas at hudyat ni Heneral Liad ay sumalakay ang lahat.
THIRD PERSON POV
Dumating ang oras ng pagsakalay, sa pangunguna ni heneral Liad ay naging magulo ang mga pangyayari, ang lahat ay sumugod sa kanilang direksyon upang dakipin si Enchong sa marahas na paraan. Ito lamang ang tanging pag asa ng Salvator upang matigil at mapigilan ang kadiliman.
Bilang anak ay buong lakas na prinotektahan ni Rouen ang kanyang ama, siya mismo ang humarap kina Liad at sa mga hukbong blood sucker sa paligid. Samantalang si Oven naman ang humarap sa mga miyembro ng Salvator na umaatake sa kanilang dalawa. “Shuta wala pa akong lakas buti na lang at suot ko tong bracelet ng sandata na ginawa ni Rouen noon! Lapit mga shutaaaa!” ang sigaw ni Oven sabay lundag at nag generate ito ng isang malaking field of energy na sumasabog sa paligid at sinasabugan ang kalaban!
“Verri, let us spread our wings! My world is the sky!!” ang sigaw nito.
“Pharsa ka?” ang tanong ni Enchong habang sumasagot ang buong paligid.
“Eto lang ang pinakabonggang way para hindi sila makalapit sa atin!” ang sigaw ni Oven.
Nagliwanag rin ang kamay ni Enchong dito ay lumabas ang isang gintong panang enerhiya. Hinila niya ang gintong pisi nito at sumibat ng gintong palasyo sa paligid na naging hugis ibon na nagtaboy sa mga kalabang umaatake. Hanggang maaari ay ayaw nilang manakit negunit napipilitan silang gawin ito dahil marahas ang mga kalaban.
Sa kabilang banda ay hindi matatawaran ang bilis ng pagkilos nila Rouen at Heneral Liad, iwan na iwan ang mga kawal na blood sucker sa kanila husay sa paggalaw. Sumasabog ang kanilang mga atake at kahit anong bilis ng paghataw ng sandatang hawak ng heneral ay tila nahihirapan pa rin siyang tamaan ang prinsipe dahil masyado itong mabilis at nagtataglay rin ng kakaibang pisikal na lakas katulad ng kanyang ama kaya nagagawa nitong suntukin ang talim ng kanyang mga sandata gamit ang purong kamao.
Samantala, sa kabilang banda habang abala si Rael sa pag-aalaga ng anak ay tila naramdaman niya ang enerhiya mula sa paligid, nasagap niya ang kaguluhan na nagaganap sa lugar kung saan umatake sina Heneral Liad at ang ibang miyembro ng Salvator. Agad na ibinigay ni Rael ang anak kina Hermes at nagpaalam na may pupuntahan lang.
Nagtatakbo si Rael sa labas ng bahay at noong lumundag ito sa ere ay nahati ang kanyang katawan sa maliit na napakaraming paniki, ang mga ito ay mabilis na lumipad sa direksyon ng labanan.
Tuloy pa rin ang magulong sagupaan sa pagitan nila Rouen at mga kalaban. Sumasabog ang mga suntok nito sa paligid kaya naman gulat na gulat ang lahat dahil lubhang mapanganib ang prinsipe. Gayon pa man ay hindi natitinag ang heneral nagliliwanag ang mga sandata nito naglalabas ng malalakas na bola ng enerhiya na sumisira sa buong paligid at lumilikha rin ng malalakas na pagyanig.
“Ibigay mo sa amin ang manggagamot at ititigil namin ang labanan ito,” ang wika ni Heneral Liad sabay atake kay Rouen.
“Hindi! Mainam pang maubos kayong lahat at mamatay!” ang sigaw ni Rouen at muling nagliwanag ang kanyang kamao at sinuntok ang lupa dahilan para tumilapon ang lahat sa paligid, nawasak rin ang lupa, nagcrack ito at lumikha ng malaking crater ang kanyang kamao.
Ngunit gayon pa man, sa lakas ng pag atakeng iyon ng prinsipe ay hindi nasindak ang mga kalaban, mabilis silang rumecover at muling umatake sa pangunguna ng heneral. Nasa ganoong posisyon silang lahat noong magdilim ang paligid at dito ay napatingala ang lahat.
Laking gulat at pagkamangha nila noong makita ang napakaraming paniki sa itaas. Lahat ng ito ay umatake sa mga kalaban hanggang sa lahat sila ay mapadistansiya.
Sa kanilang harapan ay bumagsak ang hari ng mga Blood Sucker na si Rael. “Anong kaguluhan ito? Heneral ano ang ginagawa mo dito kasama ang mga kawal ng kaharian?” tanong ni Rael.
“Papa, lahat sila ay kontrolado ng samahang Salvator. Nasa ilalim sila ng mahika ng pinuno nito,” ang wika ni Rouen.
Maya maya ay lumakad ang heneral sa kanilang harapan. “Ibigay niyo sa amin ang manggamot at lahat kayo ay aming patatawarin!” ang sigaw nito.
“Ano ang kabaliwang sinasabi mo Liad? Bumalik ka na sa Kailun at isama mo ang mga kawal ng kaharian at kakalimutan ko ang pangyayaring ito,” utos ni Rael.
Pero hindi nakinig ang heneral bagkus ay nagtatakbo ito para umatake. “Patayin ang manggagamot! Para sa liwanag!!” ang sigaw nito at ang lahat ay muling sumugod.
“Baliw! Isa kang hangal!” ang sigaw ni Rael, nagtatakbo ito at sinalubong ang heneral. Nagliwanag ang kanyang kamao at isang malakas na suntok ang iginawad niya ito.
Kung si Rouen ay may pagtitimpi at may pagpipigil upang hindi makasakit ay iba si Rael dito. Ang kanyang malakas na suntok ay tumama sa dalawang armas na hawak ng heneral dahilan para mawasak ito at madurog na parang salamin! Nagtuloy tuloy ang kamao niya sa mukha ng heneral dahilan para tumilapon ng malakas at sumadsad sa lupa.
Napahinto ang mga miyembro ng Salvator maliban sa isang malaking manlikmot na buong lakas na umatake kay Rael pero ang bilis nito ay hindi sapat kaya naman hinuli ni Rael ang kanyang leeg at sinuntok ito ng malakas sa katawan. Sa sobrang lakas ng suntok na iyon ay nabura ang katawan ng manlikmot na miyembro ng Salvator at ulo na lamang natira.
Pinulot ni Rael ang ulo nito at itinapon sa mga kalaban, “sinong susunod?” tanong nito dahilan para matakot at mapaatras ang lahat.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay lumalakad naman si Enchong sa tabi ni Rael at tinapik ang balikat nito. “Tama ang kaguluhang ito. Hindi naman ako mapanganib na tao kaya’t wala kayong dapat na ipangamba,” ang wika nito.
Dito ay nagpasya si Enchong na alisin ang sumpa ng Salvator sa isipan at pagkatao ng mga kawal na blood sucker. Itinaas niya ang kanyang kamay at nagliwanag ito.
Umakyat ang liwanag sa kalangitan at maya maya ay bumuhos ang malakas na ulan, nagliliwanag ang patak nito. “Ito ay tinatawag na healing rain, aalisin nito ang masamang spell na iginawad sa mga blood sucker na kawal kasama na ang heneral. Tiyak kong labag sa kalooban nila ang pag atakeng ito ngunit wala silang magawa dahil kailangan nilang sundin ang nilalang na naggawad sa kanila ng sumpa,” ang mahinahong wika ni Enchong.
Si Rael naman ay lumakad palapit kay Heneral Liad na noon ay walang malay. Kitang kita niya kung paano lumabas sa bibig nito ang itim na usok, isang mahikang nag-cocontrol sa kaniyang isipan. Sa makatuwid ay tagumpay si Enchong na linisin at muling ipurify ang katawan ng mga blood sucker apektado ng sumpa.
Habang nasa ganoong posisyon si Enchong ng pag-aalis ng mga sumpa ay bigla na lamang may bumukas na portal sa kanyang likuran at mula sa portal na iyon ay lumabas ang napakaraming gintong pisi na pumalupot sa kanyang buong katawan.
Napakabilis ng pangyayari, halos wala pang segundo itong naganap. Hindi nakapalag si Enchong dahil pati mukha niya at paa ay nakatali na parang isang mummy.
“Papaaaaa!!” ang sigaw ni Rouen nagkakandarapa ito para isalba ang ama.
Gulat na gulat rin si Rael, “Enchooongg!!” lumundag ito para abutin ang asawa ngunit ang lahat ay napakabilis.
“Shuta! Its a trap!!” ang sigaw ni Oven, nadapa pa ito na subsob sa lupa sa kagustuhang lumundag sa portal pero bigo siya.
Hinila si Enchong sa loob ng portal at mabilis itong sumara! Ito ang totoong plano ng Salvator, sa makatuwid ay ginamit lamang sina Heneral Liad bilang panggulo at makuha nila ang atensyon ng lahat.
Ang totoong plano ay ang pagdakip kay Enchong gamit ang pisi at portal para direkta itong madala sa Kailun at agad na mahatulan ng kamatayan!
Itutuloy.
Part 26: Paghuhukom
Part 26: Paghuhukom
ROUEN POV
“Papaaaaa!” ang sigaw ko at wala na rin akong nagawa para abutan ang portal dahil agad na nagsara ito. Hindi ko alam na ang lahat ng ito ay planado at ang labanan na naganap ay “for show” lamang.
“Nasaan na??!!” ang galit na sigaw ni papa Rael sabay harap sa mga natirang miyembro ng Salvator. “Nasaan naaaa??!!” ang singal pa niya at nagliwanag ang kanyang kamao saka sinuntok ang direksyon na kinalalagyan ng mga natirang miyembro dahilan para magsitilapon ang mga ito.
“Tama na papa, wala na rin naman silang maitutulong sa atin! Lahat sila ay ginamit lang para makuha si Papa Enchong,” ang pagpigil ko naman.
Pero hindi nawawala ang galit ni Papa Rael, lumapit ito sa walang malay na heneral at pinagsusuntok ito sa mukha. “Gago kaaaa! Kasalanan mo ito!!”
“Papa tama naaa! Ang tanging magagawa lang natin ngayon ay puntahan si papa Enchong kung saan siya dinala ng mga kalaban at bawiin natin siya sa lalo’t madaling panahon,” ang tugon ko habang pinipigilan ang pag aamok ito.
Samantalang nakatulala naman si Ninong Oven sa lupa, “my Gewd, na-abduct ng ganoon kadali si bestfriend, bakit napakabilis?”
“Dahil planado at pinaghandaan nila ang lahat ng ito. Hindi tayo aware na ganoon ang plano nila na iisusugal nila ang buhay ng mga miyembro nila na sumugod dito para sa ikatatagumpay ng kanilang misyon,” ang paliwanag ko naman.
Pinilit namin huminahon at kumalma, hindi makapag iisip ng maayos ang utak nataranta at nagpapanic.
At iyon nga ang set up, hinintay naming magising at matauhan ang mga kawal na blood sucker kasama na si heneral Liad na naging front ng kaluguhan. Ang ibang miyembro ng Salvator ay nagtatakbo na lamang at tumakas dahil sa takot na mapatay sila ni papa Rael na noon ay nakatahimik lang at nakasandal sa batuhan habang naghihintay. Halatang nawawalan na ito ng pasensiya at pikon na pikon ang itsura. “Kapag may nangyaring masama kay Enchong ay papatayin ko ang lahat ng mga blood sucker na iyan, kasama na si heneral Liad,” ang banta nito.
“Papa, wala naman silang kasalanan, sila ay nasa ilalim ng isang sumpa kaya nagawa nilang sumalakay,” ang pagtatanggol ko.
“May kasalanan sila at iyon ay ang pagiging mahina! Mga gagong iyan!” ang singhal ni papa.
“Walang mangyayaring masama kay Enchong, huwag nga tayong nega mag isip,” ang wika naman ni Ninong Oven.
Halos tumagal ng ilang minuto ang aming paghihintay bago magising sina Heneral Liad at iba pa. Lahat sila ay gulat na gulat at takang taka kung bakit nakahandusay silang lahat sa lupa. “Prinsipe Rouen, anong nangyari?” tanong ni Heneral habang hinihilot ang ulo dahil masakit ito.
Tumayo si papa sa kanilang harapan, “talaga bang wala kayong maalala sa mga kahangalang ginawa niyo?” singhal nito.
“Patawad mahal na hari, ngunit wala talaga akong maalala, nagtataka rin ako kung bakit nandito ako ngayon,” ang nalilitong sagot ni Heneral Liad.
“Gusto niyo bang ipaalala ko sa inyo? Mga gago! Mga walang silbe!” ang singhal ni papa sabay amba ng suntok sa harapan ni Heneral pero agad akong tumayo para pigilan ito.
“Papa! Tama na! Huwag ka na magalit! Kumalma ka muna, please naman!” pakiusap ko.
Huminga ng malalim si papa at sinuntok ang sirang sasakyan sa kanyang tabi dahilan para sumabog ito at lalong magiba. Halatang nagtitimpi lang ito at nag uumapaw pa rin ang kanyang galit. Noong mga sandaling ring iyon ay wala na akong nagawa kundi ang isalaysay kina Heneral Liad at sa mga kawal ang mga kaganapan kanina kung saan sila ay umatake at nanggulo para dakpin si papa Enchong.
Lahat sila ay maiging nakikinig at bakas sa kanilang mukha ang matinding pagtataka na para bang hindi sila makapaniwala na gagawin nila ang ganoong bagay. Mabuti na lamang at na purify ni papa Enchong ang kanilang mga katawan bago ito dakpin ng kalaban.
“Basta ang alam ko lamang ay ginawa kaming preso ng mga taga Salvator at ikinulong mismo sa kaharian ng Blood Sucker, ito ang ginawa nilang pansamantalang himpilan,” ang wika ni Heneral Liad.
“For sure, sa gwapo mong iyan ginawa ka rin nila sex-toy! Charet!” ang hirit ni Oven.
“Gagong mga taga Salvator na iyan pati ang kaharian ko ay pinamugaran ng mga baliw! Babalik tayo doon at itataboy ang mga hangal na iyan!” ang wika ni papa na hindi maitago ang pagkainis.
At iyon nga ang set up, matapos makarecover nila Heneral Liad ay nagpasya kaming magtungo sa Kailun, sa kaharian ng Bloor Sucker upang iligtas at bawiin si Papa Enchong sa kamay ng mga taga Salvator. Ang akala namin ay literal na baliw lamang sila, wala kaming ideya na magdudulot sila ng ganitong kaguluhan sa aming mga buhay.
Noong sandali rin iyon ay wala kaming inaksayang pagkakataon, binuksan namin ang portal patungo sa Kailun at nagpasyang sagupain ang mga kalabang nangahas na magdulot ng perwisyo sa aming tahimik na pamumuhay.
THIRD PERSON POV
Mabilis ang pangyayari, habang patuloy si Enchong sa pag “purify” o sa pag-aalis ng sumpa sa katawan nina Heneral Liad at ng iba pang kawal ay bumukas ang isang uri ng portal sa kanyang likuran. Mula sa butas ay lumabas ang daan daang pisi na pumalupot ng mabilis sa kanyang katawan at hinila siya nito sa papasok sa portal. Napakabilis ng pangyayari na para bang ito lang talaga ng planong gawin ng mga taga Salvator. Sa makatuwid ang pagsalakay ay pawang palabas lamang upang makuha ang kanilang atensyon.
Naging matagumpay silang gawin ito sa tulong ng kapangyarihan ni Herard na noon ay nakatunghay lamang sa kanilang labanan at noong makakuha ng pagkakataon ay agad niyang isinagawa ang planong pagdakip sa manggagamot ayon na rin sa kanyang kagustuhan. Ang lahat ay kalkulado niya, ang lahat ay maigi niyang isinagawa at walang lugar sa pagkakamali.
Nagbunyi ang lahat noong sandaling paluputan ng gintong pisi si Enchong. At gamit pa rin ang pising iyon ay dinala siya sa harapan ng kaharian at itinali sa isang matibay na haligi, inaharap siya sa mga miyembro ng Salvator na noon ay atat na atat na patayin siya bilang alay sa Diyos ng Liwanag.
Noong magkamalay si Enchong ay nakabigkis pa rin ang kanyang buong katawan, nagpumilit siya kumawala ngunit ang pisi ay lalong humihigpit at gumagapos sa kanyang kalamanan. Sa kanyang harapan ay lumakad si Victor at nagsalita. “Mga kapanalig, narito na ang taong nagtataglay ng kapangyarihan ng dilim. Sa kabila ng kanyang maamo at kaaya-ayang mukha ay nakahimlay ang isang matinding sakuna na tatapos sa ating lahat. Kailangan natin siya ialay sa Diyos ng Liwanag upang makatiyak sa ating kapayapaan,” ang wika nito.
Palakpakan at sigawan ang lahat. “Patayin iyan! Ialay sa Diyos ng liwanag ngayon din!!”
“Mga kapatid alam kong nasasabik na kayong makitang dumadalak ng kanyang dugo sa gintong platong sahuran na ito. Huwag kayong mag-alala dahil ang itinakda ay magaganap sa lalo at madaling panahon,” ang sagot ni Victor.
Nakatali si Enchong sa isang espesyal na haliging nababalutan ng enerhiya at sa kanyang ilalim ay isang gintong plato na pagsasahuran ng kanyang dugo na parang isang manok na kakatayin. “Pakawalan niyo ako! Mga baliw! Wala kayong ideya sa inyong mga ginagawa!” ang sigaw nito.
Humarap sa kanya si Victor, “nararamdaman ko ang itim na kapangyarihan sa iyong katawan nag uumapaw ito at gustong kumawala! Matatapos lamang ang lahat kung ikaw ay mamamatay at tuluyang kakainin ng liwanag.”
“Paano niyo nasasabi ang ganitong bagay kung gayon wala kayong ideya sa hirap na dinanas ko para lang ikulong ang kapangyarihan ni Elsen sa aking katawan? Kung hindi ko ito ginawa ay baka patay na kayong lahat ngayon!” ang sigaw ni Enchong sa kanila.
Tawanan ang lahat.
“Kami? Mamamatay? Ang Diyos ng liwanag ang pumoprotekta sa amin! Imposible ang sinasabi mong kahangalan!” ang sagot ni Victor na may halong pangungutya.
Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay lumakad naman si Herard sa harapan ni Enchong at sinuway naman niya si Victor mula sa madaldal na pagsasalita nito, “Tama na iyan, simulan na natin ang ritual upang matapos na ito,” ang wika niya sabay tingin sa bihag, “ako si Herard ang pinuno ng Salvator at ako rin ang dumakip sa iyo. Narito ka upang tuparin ang isang mahalagang tungkulin Enchong,” ang pagpapakilala pa niya.
“Ikaw ang bumulag sa kanilang mga paniniwala na maliligtas sila sa kahangalan mo,” ang wika ni Enchong sa kanya.
“Enchong, huwag kang mag-alala dahil ang kamatayan mo ay magiging isang makasaysayang tala. Ituturing bayani dahil sa iyong mga sakripisyo. Kaya’t ngayon pa lang ay nagpapasalamat na kami sa iyong kabutihang loob,” ang wika ni Herard.
“Maraming salamat sa iyo, Enchong! Maraming salamat!” ang sagot ng mga tagasunod.
“Huwag kang matakot Enchong, siguro naman ay naging maganda ang buhay mo sa kahariang ito. Nagkaroon ka ng asawang hari ng mga blood sucker, isang napakagwapo at mapunong lalaki ang nagmahal ng todo sa iyo. Nagkaroon kayo ng anak at naging maligaya, ano pa bang mahihiling mo? Ang lahat ay perpekto na sa buhay mo, kaya naman ang susunod na maaari mong gawin ay ang mamatay para sa kapakanan ng maraming taong naghahangad ng kapayapaan at katahimikan. Ito ang itakda sa iyo ng kapalaran Enchong, dapat ay maging masaya sa pinaka importanteng parte na gagampanan mo,” ang dagdag pa ni Herard at dito ay sinimulan nila ang pagriritwal.
Lahat ay taimtim na bumigkas ng panalangin at dito ay nagliwanag ng katawan ng lahat ng miyembro at saka sila gumawa ng isang makapal at sagradong harang sa paligid. Ginawa nilang harangan ang buong palasyo upang walang maka istorbo at makapasok na kung sino man. Sa kada bulong at orasyon nila ay mas kumakapal at mas nagiging matibay ang harang na kanilang nililikha. Ganitong uri ng pagriritwal mayroon ang Salvator.
Ang barrier na kanilang nilikha ay makapal at nagtataglay ng espesyal na mahikang hindi agad agad nawawasak ninuman. Kaya naman noong dumating sina Rael sa paligid ng palasyo ay laking gulat nila na makitang may malakas na harang sa paligid nito. “Isang mataas na uri ng barrier, mukhang nagsisimula na ang pagriritwal,” ang wika ni Rouen
“At kaya nilagyan nila ng malakas na harang ay dahil ayaw nilang magpa-istorbo kung sakaling sumalakay tayo para iligtas si Enchong, tingnan mo yung mga baliw na miyembro lahat sila ay mga nakaluhod at binibigkas ang kakaibang chant na masakit s tainga!” ang sigaw ni Oven.
Samantalang si Rael naman nag aalala kay Enchong lalo na noong makita niya itong nakagapos sa itaas at pinag pipiyestahan ng mga miyembro ng kulto na parang isang tourist attraction. “Tabi kayo dyan!” ang galit at gigil na utos ni Rael.
Nagliwanag ang kamao nito at isang malakas na suntok ang iginawad sa barrier, sumabog ito at nagcrack na parang basong nabasag pero dahil patuloy parin ang pag chant at pagbigkas ng orasyon ng mga miyembro ay naghilom ang barrier na walang nangyari.
Muling pinakawalan ni Rael ang isang malakas na suntok at muli itong nag crack pero maya maya ay naubo na naman.
Napatingin si Herard sa kinalalagyan nila Rael sa labas barrier na kanilang nilikha, dito ay nasilayan yan ang hari ng mga blood sucker, mas gwapo ito kaysa sa larawan na kanyang parating pinagmamasdan. Bakit ganoon? Napaka swerte ng bihag dahil mayroong umiibig at nag poprotekta dito. Mga bagay na hindi niya (ni Herard) naranasan. Kaya’t pati ang pang aagaw sa laruan ng may laruan ay kanyang ginawa.
Maya maya ay lumakad muli siya sa harapan ng mga tagasunod, “ang pinakamalakas na barrier ay iginawad na sa atin ng Diyos ng liwanag. At ngayon ay sisimulan na natin ang ating ritwal! Ito ang pag aalay sa makasalanang manggagamot na ito.”
“Paano ako naging makasalanan? Ang ginawa kong pagkukulong ng itim na kapangyarihan sa aking katawan ay isang sakripisyo! Sana ay ikaw na lang ang gumawa nito at sana ay ikaw na lang nakatali dito ngayon!” ang sagot ni Enchong sa kanya, nagsimulang magliwanag ang katawan nito at unti unting nagpumiglas mula sa pagkakagapos, ngunit mas naglalabas siya ng enerhiya ay lalong humihigpit ang pisi at lalo lamang siyang nasasakal.
“Ang pisi ang Diyos ng Liwanag ay isang sumpa, Enchong. Kapag nanlaban ka ay lalo itong hihigpit at ang katawan mo ay kusang mapapatid. Gusto mo bang mamatay dahil sa pagkakasakal ng pisi sa iyong katawan? Huwag kang mag aalala dahil matatapos na rin ang lahat ng ito. Ikaw ay magiging malaya na rin mula sa sakit at pagdurusa,” ang wika ni Herard.
Samantalang lalong nagwawala si Rael sa labas at napapansin nila na nag ccrack ang mga barrier sa lakas ng suntok nito. “Pinuno, ang barrier ay mawawasak kapag nagtagal pa ito. Masyadong malakas ang hari ng mga blood sucker, kailangan na nating simulan ang pagriritwal bago sila makapasok,” ang wika ni Victor.
“Sa tingin ko ay oras na rin para simulan ang itinakda, oras na para tawagin ang Diyos ng liwanag!” ang wika nito sabay lapit kay Enchong at hinawakan niya ang mukha nito saka hinaplos ang pisngi nito, “maganda ang iyong mukha, hindi nakapagtataka na iibig sa iyo ang hari ng mga blood sucker. Siguro ay sapat na ang naging magandang buhay mo.”
“Huwag mo akong hawakan, isang huwad na propeta!” ang sagot nito sa kanya sabay iwas sa kanyang mukha. Natawa na lang si Herard at saka humarap kay Victor.
“Simulan na ang ritwal, maraming salamat sa iyo, Enchong!” ang wika nito.
Maya maya ay lumakad si Victor sa harap ng mga tagasunod at nagwika nito. “Ngayon mga kapatid at minamahal kong kasama, masasaksihan na natin ang pagriritwal at paghuhukom ng liwanag laban sa kadiliman! Ito ang ating pinakahihintay! Ngayon bababa mula sa kalangitan ang Diyos ng liwanag at siya mismo ang tatapos sa ating mga takot at pangamba!” ang wika nito sabay luhod sa harapan ni Herard na noon ay nagsisimula ng magliwanag ang katawan at mag gawad ng dasal para tawagin ang pwersa ng liwanag.
Yumuko ang lahat at nagbigay ng galang sa kataas taasang pinuno. Maya maya ay nagsalita si Herard. “Diyos ng Liwanag ikaw ang aming kadakilaan at ang aming sinasamba! Bumaba ka mula sa kalangitan at sugpuin ang kadiliman! Ikaw ang aming tanging pag asa! Dinggin mo ang aming dasal at ang aming taimtim na panalangin! Bumaba ka dito sa lupa at wakasan ang kasamaan! Bumaba ka dito sa lupa Diyos ng Liwanag! Bumaba ka sa lupa Hikarus!”
“BUMABA KA SA LUPA PANGINOONG HIKARUS!” ang tugon ng lahat.
Maya maya ikinumpas ni Herard ang kanyang kamay at dito ay nagliwanag ang kalangitan mula sa liwanag na iyon ay bumaba ang isang kakaibang bagay. Isang asylum, isang kulungan na kulay tanso!
Isang IRON MAIDEN!
“Isang Iron Maiden? Nagbibiro ba sila? Diyan nila ilalagay si papa? Ito ay isang torture device na ginagamit noong Midieval Period, isang uri ng cabinet na bakal na puro tulis at patalim sa loob!” ang sigaw ni Rouen na may halong takot.
Lalong nagwala si Rael, matinding pagsuntok ng ginawa niya sa harang pati si Rouen ay nakitulong na rin para iligtas ang ama!
Samantalang, manghang mangha naman ang mga miyembro ng Salvator noong masaksikhan kung paano bumaba sa lupa ang Iron Maiden Torture! Lahat sila nasabik at nagbunyi na wasakan ang kadiliman sa loob ng manggagamot bihag.
“Mga kaibigan, dumating na ang oras ng paghuhukom. Ipinagkaloob ng diyos ng Liwanag ang bagay na ito upang ikulong ang masamang ugat na nasa ating harapan.
Ito ang takdang oras na matatapos ang kadiliman! Kumilos ka dakilang taga hukom! Kumilos ka at yakapin ang kadiliman!
Ngayon na “Belial Alaikum!”
Ito ang malakas na sigaw ni Herard, ito ang pangalan ng teknik kung saan ikukulong si Enchong sa isang Iron Maiden at dito tatapusin ang kanyang buhay.
Noong bigkasin niya ang pangalan ng taktikang ito ay mabilis na kumilos ang Iron Maiden, bumukas ito at mabilis na hinigop si Enchong sa loob!
Gulat na gulat ang lahat! Masyadong brutal at pati sila Rael na nasa labas ng makapal na barrier ay nanlaki na lamang ang mata at napasigaw!
Sumara ang Iron Maiden at sumabog ang dugo sa paligid nito!
Itutuloy.
Part 27: Belial Alaikum
Part 27: Belial Alaikum
THIRD PERSON POV
Mabilis ang pangyayari, ang Iron Maiden ay ikinulong si Enchong sa loob at tumagas ang dugo mula dito. Tumusok at bumaon sa kanyang katawan ang mga matutulis na bakal ng torture. Nakatarak sa kanyang tiyan, dibdib, braso, mga binti at magkamay ang talim nito na naging dahilan ng pagtagas ng dugo sa kanyang katawan.
Nagsisigaw si Enchong sa matinding sakit ngunit walang makakarinig sa kanya dahil sound proof ang loob ng Iron Maiden Torture. Ito ang tinatawag na yakap ng kamatayan dahil unti unti siyang papatayin nito.
Nagbunyi ang mga miyembro ng Salvator, “Ngayon ay nasasaksihan natin ang pagkakakulong ng kasamaan, ito ang magiging simula ng kanyang paghihirap sa bakal ng kamatayan! At ngayon ay gagamitin natin ang kanyang dugo upang ialay at tawagin ang Diyos ng Liwanag na si Hikarus!” ang sigaw ni Victor.
Ang tumatagas na dugo ni Enchong mula sa loob ng Iron maiden ay tumulo sa isang malaking gintong plato sa kaniyang ibaba. Ito naging sahuran ng kanyang dugo. Pinanood ito ni Herard habang binibigkas ang orasyon para sa pagtawag sa Diyos ng liwanag.
Samantala ay halos panawan ng ulirat si Rael sa matinding galit isang malakas na suntok pa sa barrier at tuluyan na itong nag crack! “Papatayin ko kayong lahat ay wala akong ititira sa inyo ng buhay!” ang sigaw ng hari at isang suntok pa ay malapit ng mawasak ng harang.
Ibayong galit rin ang naramdaman ni Oven at Rouen, noong mga sandaling iyon ay isinumpa nila sa sarili na papatayin ang lahat ng miyembro ng Salvator at wala silang ititira dito.
Patuloy ang pagdugo ng katawan ni Enchong sa loob ng Iron maiden torture, noong mapuno ang gintong plato at kinuha ito ni Herard at saka itinaas sa kalangitan. Lumuhod ito at inialay ang dugo sa kataas taasang langit kung saan inaasahan na bababa ang Diyos ng liwanag.
“Ngayon mga kasama ay sama sama nating salubungin ang pagbaba ang Diyos ng liwanag na si Hikarus! Ang ating tagapagligtas, ang ating mesiah!” ang sigaw ni Victor at ang lahat ay muling bumangit ng chant o orasyon na hindi halos maunawaan.
Napuno ng chant ang buong paligid at kasabay nito ang paghinto ng ihip ng hangin, ang ulap ay huminto rin sa pagkilos at ang kapayapaan ng paligidi at panandaliang nakamtam. Kabado ang lahat ngunit patuloy pa rin sila sa pagbigkas ng oras para sa pagbaba ng kanilang tinatawag na “diyos”.
Ang iba naman ay kinakabahan dahil ito ang unang pagkakataon na masisilayan ang pagbaba ni Hikarus sa lupa upang patayin at wakasan ang ugat ng kadiliman na nakakulong sa loob ng iron maiden.
Tahimik.
Makalipas ang ilang sandaling pagbigkas ng orasyon ay nilukuban ng malakas na liwanag ang kalangitan at dito ay unti unting nasilayan ng lahat ang isang milagro! Ito ay ang pagbaba ng kanilang Diyos, ito ang unang beses na nasilayan nila ito.
Samu’t saring emosyon ang lumukob sa mga miyembro ng Salvator noong mga sandaling iyon. Ang ilan sa kanila ay naiyak pa at itinaas ang kamay dahil mas lalong lumakas ang kanilang paniniwala sa kapangyarihan ng Diyos ng liwanag. Ang akala nila noon ay imposibleng makita nila ito, ngunit ngayon ay unti unti na itong bumaba mula sa kalangitan.
Si Hikarus ay isang nilalang mula sa malayong bituin na nagpakilalang Diyos. Noong mga sandaling bumaba siya mula sa kalangitan ay nasilayan ng lahat ang kaniyang anyo. Maliit lamang ito na humanoid ang anyo at may pakpak na animo isang diwata. Mas maliit ito sa ordinaryong tao at parang isang uri ng digimon o pokemon ang datingan. Ipagpalagay na natin na para itong isang grey na alien natibuan ng pakpak. Hawak ni Hikarus ang isang matulis na sibat na itatarak niya sa loob ng Iron maiden upang tapusin si Enchong na nasa loob nito.
Lalong naging emosyonal ang lahat, lalong lumakas ang kanilang pananalig! May umiiyak, ay lumuluhod at humahalik sa lupa. Sa wakas ay napatunayan rin nila na totoo ang kanilang Diyos!
“Mukha iyan ang Diyos nila, mga gugong at naniwala naman sila na isa itong Diyos!” ang wika ni Rouen.
“Syempre bumaba ito sa langit na may gintong liwanag diba? Kaya lahat ng makakakita ay iisiping diyos ito,” ang sagot ni Oven.
“Maaaring isipin nila na diyos nga ito o isang sagradong nilalang pero HINDI para sa aming mga scientist at mahilig sa siyensiya. Para sa akin ang isang iyan ay isang uri ng alien na kung tawagin ay Grey, isa itong humanoid form na hybrid kaya’t may pakpak. At ang sibat na hawak niya ay isang uring mataas at sopistikadong teknolohiya na may kakayahang humigop ng enerhiya ay sstore ito sa loob ng sibat!” ang paliwanag ni Rouen.
“Sa makatuwid ay ginagamit lamang ng Hikarus na iyan ang mga miyembro ng Salvator dahil ang gusto niya ay makuha lamang ang dark energy at ang iba pang enerhiya sa katawan ni Enchong?” tanong ni Oven.
“Tumpak! At maaaring gagamitin niya ang enerhiya para sa mas mataas na ambisyon. Maaaring sasakupin niya ang mundong ito o maaaring ang kanilang sariling mundong pinagmulan,” ang sagot ni Rouen.
Patuloy pa ring naging emosyonal ang mga miyembro ng Salvator, hindi sila makapaniwala na nasa kanilang harapan ang kanilang Diyos. Ito ang katuparan ng kanilang mga pangarap, ito ang nagbigay sa kanilang ng inspirasyon at malakas na pananampalatay.
“At ngayon ay narito na ang ating Diyos na si Hikarus! Siya mismo ang tatapos sa masamang ugat na nasa loob ng iron maiden. Ngayon ay masasaksihan natin kung paano wakasan ng ating Diyos ang kadiliman!” ang wika ni Herard
Dito ay nagliwanag ang mata ni Hikarus at noong itatarak na niya ang sibat na hawak sa iron maiden ay biglang nagliwanag ito dahilan para mapahinto siya sa pagkilos.
ENCHONG POV
Ibayong sakit ang aking naramdaman noong sandaling tumarak sa aking katawan ang mga talim sa loob ng Iron Maiden, para akong inipit sa isang cabinet na punong puno ng matutulis na bakal dahilan para tumagas ang dugo sa aking katawan. Nagsisigaw ako at nanghingi ng tulong ngunit walang makarinig sa akin.
Pinilit kong paglihumin ang aking katawan ngunit sa tuwing gagamit ako ng enerhiya ay lalong humihigpit ang pisi na nakapalupot sa akin dahilan para lalong mahirapan at masaktan.
Halos namanhid na ang aking katawan sa ilang minutong pagkakatarak ng mga talim bago ako tuluyang mawalan ng malay at ulirat. Hindi ko alam kung ilang oras akong nag black out sa loob ng iron maiden basta ang alam ko lang ay may narinig akong boses. Hindi ito kay Kasiya, iba ito at mas nakaka engganyong pakinggan.
“Iyan ang mga taong pinagtatanggol mo, sa huli ay sila rin ang papatay sa iyo, hijo,” ang wika niya.
“Sino ka?” tanong ko naman.
“Ano ka ba, ang bilis mo namang makalimot, ako lang naman ang nilalang na parating bumisita sa iyong panaginip. Ako lang naman ang nagmamay ari ng PINAKA malakas na kapangyarihan sa loob ng iyong katawan.”
“Kung ganoon ay sino ka? Sabihin mo na sa akin ng pangalan mo,” ang muli kong tanong habang hinahabol ang aking paghinga.
“Gusto mo ba talagang malaman?” tanong niya sa akin.
“Oo, nais kong malaman,” ang sagot ko naman.
Tumahimik siya at maya maya ay natawa, saka binigkas ang kanyang pangalan sa mahinang tinig. “Hakal..”
“Ikaw ang hari ng kadiliman, ikaw ang may kasalanan ng lahat ng ito, Hakal,” ang paninisi ko sa kanya.
Natawa siya, “Iyan ang hirap sa iyo, masyado kang mabait kaya’t pati ikaw ay nasasaktan. Ayokong nakikitang nasasaktan ka, anak, alam mo ba ang nasa isip ko ngayon?”
“Ano?” tanong ko naman.
“Ang patayin ang lahat ng ating mga kaaway, kailangan silang burahin sa mundong ito upang pagbayaran ang kanilang pananakit sa iyo,” ang wika niya sa akin.
“Pero paano?” tanong ko sa kanya.
Natawa siya at nagwika, “manood ka at matuto, anak ko,” ang boses niya at dito ay unti unting nagdilim ang aking paningin at nawala ang aking ulirat.
Ang lahat ay huminto, ang lahat ay mistulang naging blangko na.
THIRD PERSON POV
Noong mga sandaling ikulong si Enchong sa loob ng Iron maiden ay pinahina nito ang kanyang kapangyarihan lalo’t nakatali sa kanyang katawan ang pisi ni Herard. Ang tanging kapangyarihan lamang na umangat sa kanyang katawan ay ang kadiliman na pag-aari ni Hakal dahil ito ay may sarili pag iisip at may sariling lakas.
Walang ibang aasahan si Enchong noong mga sandaling iyon. Ang kapangyarihan ni Hakal ang kanyang magiging saving grace. At noong mga sandaling nag-usap sila ay unti unti ng kinakain ni Hakal ng kanyang katawan. Sa huli ay tagumpay ang kanyang hari ng kadiliman na sakupin ang isipan at buong pagkatao ni Enchong. Ang kanyang gintong enerhiya ay ikinulong ni Hakal at ang pumalit ay ang maitim na kapangyarihan nito. Nagtagumpay siya at ay mas magandang katawan ang kanyang gagamitin ngayon.
Ngunit alam ni Hakal na hindi niya mabubuhay ang kanyang dating sibilisasyon at ang kanyang makasaysayang hukbo kung wala ang kanyang original na katawan kaya’t magandang stepping stone na rin na magamit ang manggamot upang makuha ang kaniyang orihinal na porma.
Walang kamalay malay ang tinaguriang diyos ng liwanag na si Hikarus na noong mga oras na iyon ay taglay na ng bihag sa loob ng iron maiden torture ang kapangyarihan ng kadiliman kaya naman noong igagawad na niya ng panapos na atake ng sibat ay biglang nagliwanag ang iron maiden, nag crack ito at mula dito ay lumabas ang enerhiyang itim na may kahalong pula.
Gulat na gulat ang mga miyembro ng Salvator kabilang na sina Victor at Herard. At lamang silang nagulantang noong tuluyang mga crack ang iron maiden at mabasag ito.
Dito ay tumambad sa kanilang harapan si Enchong na may marka at simbolo sa kanyang katawan. Ang mukha nito ay blangko at ang mata may tumapang. Nagliliwanag ang kanyang katawan habang sumasabog ang napakalakas na enerhiya itim dito.
Ang gintong pisi na nakabalot sa kanyang katawan ay nasunog at dito ay mabilis gumalaw ang kanyang kamay. Hinablot niya ang katawan ni Hikarus at walang ano ano ay kinagat ito.
Nataranta at natakot ang lahat sa kanilang nasaksihan, kitang kita ng kanilang mata kung paano kainin si Hikarus na kanilang pinagpipitagan Diyos! Napatakip na lang ng mata sina Oven at Rouen dahil masyadong brutal ang ginawang pagkain ni Enchong dito. Ang katawan ni Hikarus ay pinaglasag-lasag sa ere at ginagawang itim na enerhiya sa kaniya muling kinain.
Natahimik ang lahat ay hindi sila makapaniwala. Matapos kainin ni Enchong si Hikarus ay gumuhit ang isang itim at sagradong kalasag sa kanyang katawan! Sa isang kumpas ng kamay ay umangat ang mga miyembro ng salvator at isa isang nagkalagas ang kanilang mga katawan, ang iba ay nabubura sa ere at na parang alikabok!
Ngayon ay natikman nila ang galit ng itim na kapangyarihan! Ito ang bagay na hindi inaasahang mangyayari nina Herard at Victor. “Salamat sa inyo, kayo ang dahilan ng aking pagbangon! Mga hangal, hindi niyo niligtas ang mundo, kayo ang naging sanhi ng pagkasira nito!” ang singhal ni Enchong at sa isang malakas na sigaw niya ay umangat ang lahat ng miyembro ng Salvator ere at saka nagkapira piraso ang katawan ng mga ito na parang mga tinadtad ng pinong pino.
Malupit at napakabrutal ng kanyang ginagawa, daig pa nito ang pagpaparusa at malawang paghuhukom. Umuulan ng dugo noong mga sandaling iyon. Halos matinding takot ang lumukob sa pagkatao ng mga naiwang buhay sa palitid. Lahat ay nagtatakbo at kanya kanya silang takas upang makaligtas. Ngayon ay wala na ang diyos na kanilang pinagmamalaki, wala na rin silang sapat na lakas ng loob para magpatuloy!
Ang iba ay biglang sinisi sina Herard at Victor dahil lumalabas na sila ang naglaya sa kapangyarihang dilim. Sana ay hindi sinaktan at tinorture ang bihag! Sana ay hindi sila naging malupit dito!
Maya maya ay umangat ang katawan ni Victor sa lupa, takot na takot ito at saka nag iiyak na parang bata. “Herard, tulungan mo ako!” ang sigaw nito na halos maihi sa takot.
Ikinumpas ni Enchong ang kanyang kamay at dito ay nabuo ang Iron Maiden. Mabilis na kumilos ang torture device na nahulog ito kay Herard, agad na bumukas at kinain siya sa loob! Ngayon ay alam na niya ang hirap at sakit ng iniipit at pinapahirapan gamit ito.
Lalong nagsisigaw si Victor, lumabas na ang pagkabakla nito dahil sa tinis na boses. Halos naihi na ito sa takot habang nakalutang sa ere.
Ikinumpas ni Enchong ang kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon at dito ay lumipad ang gintong plato. At sa isang sandali ay naglabas ang mga dugo sa katawan ni Victor, lumabas ito sa kanyang bibig, tainga, ilong at mga mata. Lahat ng dugo ay sumasahod sa gintong plato. Ngayon ay alam na rin niya ang pakiramdam ng parang kinakatay na manok na ang dugo ay isinasahod sa plato.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay isang malakas na sigaw ang narinig ni Enchong, “Honnn tama naaaaaa!” ang sigaw ni Rael dahilan para matigil ito sa ginagawang pag torture kay Victor at Herard.
“Papa, tama na! Marami ka nang napatay!” ang sigaw naman ni Rouen na nag-aalala sa kalagayan ng ama.
Tumingin si Enchong sa kanila, “bakit kayo nangangamba? Ang mga ito ay masasamang tao, ang mga ito ay mga baliw na nangangahas kontrolin ang kinabukasan ngunit mga bahag naman ang buntot at para mga kuting na takot na takot,” ang tatawang wika nito sabay piga pa sa katawan ni Victor na noon ay halos nabalot na ang dugo ang puting kasuotan.
“Kaya, napatay mo na sila, bumalik ka na sa dati!” ang utos ni Rael sa kanya.
“At sino ka naman para utusan ako?” tanong ni Enchong at dito ay umangat ang maraming mga malalaking tipak ng bato sa haligi ng palasyo at saka ibinalibag lahat sa kinalalagyan nila Rael.
Pinagsusuntok ni Rael at Rouen ang mga ito. “Sinabing tama na! Bumalik ka na sa dati!” ang utos ni Rael, bagamat may halong takot ang kanyang tinig dahil batid ng hari na tuluyan ng kinain ang kanyang kabiyak.
Natawa si Enchong, “alam mong hindi ako titigil hangga’t may isang Salvator na humihinga!” ang sagot nito at sa isang kumpas ng kamay umangat pa ang ilang natirang miyembro, halos tumakas na ang mga ito ngunit hinila pa rin sila pabalik.
“Maawa ka sa amin,” ang iyak ng mga ito.
“Bakit hindi natin ito subukan sa inyo? Tutuhugin ko kayo na parang mga karne!” ang natutuwa at excited na sagot ni Enchong at dito ay lumutang ang sibat na hawak ni Hikarus kanina.
Sa isang tingin ay lumipad ang sibat patungo sa mga nakalutang na Salvator ngunit lumundag si Rael at pinigilan ang sibat gamit ang kanyang kamay. “Hon, tama na ang kabrutalan mong ito. Oo nga’t kalaban sila ngunit ang mga ito ay ordinaryong tao na lamang. Hayaan mo na silang mabuhay!” ang wika ni Rael!
“PAKIALAMERO!” ang sigaw ni Enchong at sumagupa ito sa kinalalagyan ni Rael. Dito ay nagbuno ang dalawa, umangat ang mga bato at mga sandata sa ere sa lumipad sa kinalalagyan ng hari ng mga blood sucker.
Hindi na nakikilala ni Enchong ang kanyang asawa at halos kinain na siya ng kapangyarihan ni Hakal. Dito magsisimula ng kaluguhan at ang pagiging komplikado ng sitwasyon.
Itutuloy.
Part 28: Awakening
Part 28: Awakening
THIRD PERSON POV
Dahil sa pagpigil ni Rael sa ginawang pag atake ng asawang kinain ng kapangyarihan ng kadiliman ay nagalit ito at siya mismo ang inatake. Nagliliparan ang mga patalim at malalaking haligi sa paligid habang si Rael ay walang nagawa kundi ang umiwas at sanggahin ang mga ito. Ni hindi niya magawang mag counter attack dahil hindi niya kayang saktan ang pinakamamahal na kabiyak. Alam niyang wala na ito sa kanyang sarili at tuluyan ng nilukuban ng kapangyarihang itim.
“Tama na Ench, huwag mo akong piliting saktan ka,” ang sigaw ni Rael habang abala sa pag iwas at pagsangga sa atake nito.
Habang nasa ganoong pagsugod si Enchong ay isang espesyal na rubber band ang pumalupot sa kanyang katawan para pigilan siya, kinuryente nito ang katawan ni Enchong dahilan para mapahinto siya, ito ay galing sa teknolohiyang sandatang hawak ni Rouen. “Sorry papa, pero tama na. Nasisira na ang buong kaharian,” ang sigaw nito.
Natigilan si Enchong at saka napatingin sa prinsipe na noon ay pilit siyang pinipigilan, kinukuryente ang kanyang katawan pero bale wala ito. Hinawakan niya ang tali at hinila palapit sa kanyang harapan, kasamang nilipad ng tali si Rouen dahil hawak niya ang device nito at isang malakas na suntok sa mukhang pinakawalan ni Enchong natumama sa mukhang anak dahilan para tumilapon ito.
Naputol ang tali sa kanyang katawan at habang nasa ganoong posisyon siya may sumabog na bola ng enerhiya sa kanyang likuran dahilan para mawala siya sa balanse. Pagharap niya rito ay nakita niya si Oven na nagliliwanag ang kamay. “Sorry bestfriend pero too much na talaga! Hindi mo dapat sinaktan ang anak mo! Bumalik ka na sa dati! Please naman!” ang wika nito pero hindi pa ito tapos magsalita ay biglang lumipad ang katawan niya patungo kay Enchong.
Umangat sa ere ang katawan niya sa parang sinasakal. “Bestfrend ako to! Si Oven! Mag best friend tayo through thick or thin diba? Alalahanin mo! Gusto mo ako na ang magpaalala sa iyo!” ang wika nito habang nahihirapan magsalita gayon pa man ay bigla itong kumanta, “Kami narito asahan niyo magtatanggol, makikipaglaban alay sa kapayapaan!!” ang pag awit nito ng tagalog version ng opening song ng anime na Magic Knight Ray Earth.
Lalong humigpit ang pagsakal ni Enchong sa kanya. “Frend hindi mo ba talaga maalala? Eto baka sakaling maalala mo kapag narinig mo yung isa pang themesong natin,” ang nahihirapan pagdaldal nito sabay awit ulit.
“Sana’y bawat saglit laging kapiling ka, pag ibig mo, sana’y madama,” ang hirit nito, Sailormoon tagalog theme naman ang birada nito.
“Alalalahanin mo bestfrend, yung mga happiest moments natin and eveything! Hindi mo pa rin ba maalala yung mga theme song natin? Eh eto baka naalala mo pa, “humayo ka kaibigang Tom Sawyer!”
Pero kahit anong gawin ni Oven ay wala itong epekto bagkus gumalaw ang kamao ni Enchong at inupakan ito sa mukha. “BALIW!” ang wika nito sa kaibigang si Oven dahilan para tumilapon ang katawan nito sa malayo.
“A-AWARD!” ang salita ni Oven bago ito himatayin.
Maya maya ay pumaligid sa kanya ang mga blood sucker na kawal kabilang na si Heneral Liad. “Master, tama na. Marami ka na halos napatay!” ang pag pigil nila dahil halos daan daang miyembro ng Salvator ang binura ni Enchong sa mundo. Inubos niya ang mga kasapi nito at tuluyang binuwag ang samahan.
“Tama na, Master!” ang pagpigil ni Liad at sabay sabay silang umatake dito pero lahat sila ay itinulak lamang ni Enchong gamit ang kaniyang pwersa. Ang mga kawal kasama ang heneral ay tumilapon sa malayo.
Dahil naging abala sina Enchong laban sa kampo ni Rael ay nagkaroon naman ng pagkakataong makawala sina Victor at Herard. Sugatan ang dalawa at takot na takot.
Kapwa sila pumuslit upang makatakas. Si Victor ay nagbukas ng portal patungo kung saan, samantalang ang sugatang si Herard ay naging ibon ang katawan at lumipad sa lugar na magiging ligtas siya. Sa pagkakataong ito ay tanggap na nila ang kabiguang sinapit ng Salvator at sila rin halos ang naging sanhi ng maagang pagkasira nito. Kung pinabayaan na lang sana nila ang manggagamot at hindi na ginambala pa, sana ay tahimik ang pamumuhay nilang lahat ngayon.
Sa kabilang banda ay aware si Herard na ang pagtorture kay Enchong ang naging dahilan ng awakening nito at iyon ang kanyang labis na pinagsisisihan. Noong mga oras na iyon ay wala siyang pamimilian kundi ang tumakas dahil sa pagkakataong ito ay tapos na rin ang kanyang pagiging kataas taasang pinuno.
Samantala, tuloy pa rin ang pagpigil nina Rael at Rouen kay Enchong, halos nasira na niya ang palasyo dahil sa lakas ng kaniyang pwersa. Dahil masyado na silang nabugbog ay walang nagawa si Rael kundi ang labanan ang asawang nawala na sarili.
“Ibalik mo siya! Lumayas ka sa katawan niya!!” ang sigaw ni Rael, dumadagundong at malalakas na suntok ang pinakawalan niya bilang pag atake. Napaatras si Enchong sa lakas nito ngunit hindi niya ito nabigyan ng pinsala. Noon ay isang suntok lang ang nagpabagsak kay Egidio. Ngayon ginawad niya kay Enchong ang kaparehong lakas ng suntok pero bale wala lang ito.
Maya maya ay bumuwelta ng suntok si Enchong sinubukan itong sanggahin ni Rael ngunit pati siya ay tumilapon lang sa malayo. Sa makatuwid ay literal na bugbog sarado sina Rael, Rouen, Oven at ang hukbo ng mga blood sucker kay Enchong na noon ay walang natamong galos kahit pinagtulong tulungan nila ito.
“Bakit kailangan niyo akong labanan? Hindi niyo ba alam na malayo ang ating kapangyarihan? Siyempre bilang malalapit na kaibigan, asawa at anak ni Enchong ay nais ko naman kayong bigyan ng konsederasyon. Nais kong sumama kayo sa akin, bumalik tayo sa aking kaharian at bumuo ng bagong daigdig! Gagawin ko kayong mga alipin o kaya ay mga bagong heneral ng kadiliman. Ano sa tingin niyo? Maganda ang paanyaya ko diba? Bihira lamang akong mag alok ng ganito, iyon ay dahil mahalaga kayo sa katawan ng lalaking ito,” tanong nito habang lumulutang sa kanilang harapan.
“Hindi iyon ang gusto namin, ang nais namin ay ibalik mo sa amin si Enchong at lubayan mo ang katawan niya!” ang singhal ni Rael at muli itong umatake sa kalaban.
Natawa lang si Enchong at hindi ito gumalaw, noong malapit na igawad ni Rael ang kanyang malakas na pag atake ay natigilan ito. “Bakit napahinto ka? Dahil ba hindi mo kayang saktan ang katawan ito kaya’t kanina ka pa nagtitimpi?” tanong niya sabay tadyak kay Rael sa sadsad sa lupa.
Bumaon ang katawan ng hari at halos madurog ang paligid sa lakas ng pwersa ng pagtama niya. “Ang katawan ito ay perpekto para sa akin, ito ang pinakamalakas at pinaka-komportableng tirhan sa lahat!” ang pagmamalaki pa nito.
Maya maya ay muling umangat ang katawan ni Enchong sa ere at kasabay nito ang pamumuo ng mga sibat na yari sa itim na enerhiya sa kanyang paligid. Halos daang sibat ang nakalutang sa paligid ni Enchong at sa isang kumpas niya ay lumipad at bumagsak ito sa kinalalagyan ni Rael, Rouen at iba pa.
Agad na inalalayan ni Rouen si Rael na noon ay nakasubsob pa rin sa lupa. Pinindot niya ang isang capsule at nag generate ito ng isang shield or barrier sa kanilang lahat.
Gayon pa man ay umulan pa rin ng patalim at sibat na enerhiya sa paligid partikular sa kanilang kinalalagyan. Sumasabog ang mga ito at lumilikha ng malalakas na pagyanig kapag tumatarak sa lupa.
Patuloy ang pag ulan ng maiitim na sibat ng enerhiya at sa isang sandali ay mas dumami pa ito kaya mas lumakas ang pagsabog at pagyanig ng paligid. Balak talagang wasakin ni Enchong ang barrier upang mapatay ang kanyang mga katunggali.
Nag crack ang barrier ni Rouen, “tsk, masyadong madami at malakas ang pag atakeng ginagawa ni papa Enchong, pag nagpatuloy ay tuluyang mawawasak ang harang!” ang wika ni Rouen.
“Grabe, masyadong naging OP at Ban Hero yang asawa mo Papa Rael!” ang sigaw ni Oven.
“Malapit ko na patulan iyan kapag hindi tumigil,” ang sagot ni Rael habang bumabangon mula sa pagkakabaon sa lupa.
Tuloy ang pananalasa ng mga enerhiyang sibat sa buong paligid. At sa pagkakataong ito ay mas malalaking sibat pa ang bumabagsak sa lupa na parang mga ulan.
Bago pa masira ang barrier ay bigla na lamang may malalaking mga ugat at mga sanga na umangat sa lupa, mabilis ito pumalupot sa katawan ni Enchong dahilan para mapigilan ang pagkilos nito. Pumaligid rin ang maraming sanga ng puno sa itaas nila Rouen upang maging karagdagang proteksyon.
Iginapos ng maraming sanga at ugat ng puno ang katawan ni Enchong, panandaliang natahimik ito gayon rin ang buong paligid. “Ayos lang ba kayo? Sorry kung nalate ako,” ang wika ni Niko.
Nagtatakbo si Oven sa kanyang asawa, “hindi ka naman late, saktong sakto lang ang dating mo. Natatakot ako, baka saktan nila ako,” ang maarteng hirit nito.
Samantalang napatingin naman si Niko kay Enchong na noon ay walang ekspresyon ang mukha. Kung tutuusin ay mas lalo pa itong gumwapo noong maging mature ang itsura dahil sa itim na kapangyarihan. “Si Enchong ba iyan? Ibang iba ang anyo niya, dumadagundong rin ang kanyang lakas,” ang wika ni Niko.
“Tito Niko, katulad ng sinabi namin sa iyo, ang itim na kapangyarihan ay maaaring kainin si Papa at ngayon ay nagkatotoo na ito,” ang wika ni Rouen.
“Sa palagay ko ay mahihirapan tayong ibalik si Enchong sa normal. Ang tanging magagawa lang natin ngayon ay pigilan at igapos ito upang hindi makawala at pagkatapos ay dukutin sa kanya ang itim na kapangyarihan. Pero sa tingin ay hindi natin kakayanin na tayo lamang ang haharap sa kanya dahil talagang malakas ang isang ito,” ang wika ni Niko at halos wala pang isang minutong nakagapos si Enchong ay sumabog na ang mga sanga at malalaking ugat na nakapalibot sa kanyang katawan.
Parang pinitik lang ito at walang nangyari pero gayon pa man ay muling ikinumpas ni Niko ang kanyang kamay at muling umangat sa lupa ang mga ugat ng para igapos ito. Pero sa kaparehong pangyayari ay nawasak lamang ito.
Nanatiling nakalutang sa ere si Enchong, muling nagliwanag ang kanyang mga mata at ang mga ugat at sanga ng puno ni Niko kanyang kinontrol, ang lahat ng ito ay naging matutulis ang dulo na parang lapis na tinasahan saka sumagupa na parang may mga sariling buhay sa kinalalagyan nila Rael. Sinubukang pigilan ni Niko ang mga ito ngunit wala na siyang control dito. Ang lahat ng mga halamang ugat na nasa kanyang kapangyarihan kanina ay kontrolado na ng iba.
At hindi lang iyon ang kanyang ginawa dahil namuo rin ang mga itim na enerhiya sa kanyang paligid at naging mga sibat ito na lumipad sa kinalalagyan ng mga kalaban.
Naging magulo ang buong paligid, isang malalang delubyo na kahit ang palasyo ng blood sucker ay halos nasira na.
“Tama na Enchong! Itigil mo na ang kabaliwang ito! Gumising ka!!” ang sigaw ni Rael habang pinipigilan ang kanyang mga pag atake.
“Rael, walang magagawa ang iyong pakiusap, malabong bumalik si Enchong ngayon!” ang sigaw ni Niko.
Tuloy pa rin ang mga pagsabog sa paligid. “Sa tingin ko ay titigil lamang sa pag atake si Master Enchong kung wala na siyang kalaban,” ang wika ni Heneral Liad.
“Iyan rin ang nasa isip ko, sa tingin ko ay kailangan nating tumakas at umalis ngayon. Saka na natin siya harapin kapag alam na natin kung paano aalisin ang enerhiyang itim sa kanyang katawan!” ang wika ni Niko.
“Sinasabi niyo ba na iiwan natin na ganito si Enchong? Sa tingin niyo ay kakayanin ko iyon?” tanong ni Rael.
“Kailangan mong kayanin pare, wala tayong magagawa sa ngayon,” ang tugon ni Niko at dito ay binuksan niya ang portal patungo sa ibang lugar. “Kung wala ng kalaban si Enchong ay matitigil na siya sa pag atake, maaaring makaligtas ang taong bayan.”
“Papa, tama si tito Niko, kailangan muna nating magisip ng paraan para maialis si papa Enchong sa ganitong sitwasyon,” ang wika ni Rouen.
Samantalang natawa si Enchong na nasa kanilang itaas. “Sa tingin niyo ba ay papayag akong makaalis kayo?” ang tanong nito ay nagliwanag ang kanyang kamay, nagsimula itong bumuo ng isang malakas na pwersa, isang itim na bola ng enerhiya sa kanyang kamay.
Halatang malakas ang bola ng enerhiyang iyon dahil hindi pa man ay umaangat na ang lupa sa paligid, nagbibiyak na ito at mas lalo pang nagdilim ang paligid. “Sino nagsabi sa inyo na makakaalis pa kayo ng buhay dito?! Walang aalis!” sigaw ni Enchong sabay pakawala ng isang mapanirang enerhiya.
Ang enerhiya iyon ay hindi lang basta energy ball, isa itong spell na nagsasara ng mga portal kaya naman ang ginawa ni Niko ay unti unti na ring nagsasara.
“Umalis na kayo! Susunod na lamang ako!” ang wika ni Rael. Nagliwanag ang kanyang buong katawan at sinalo ang bola ng enerhiya para hindi ito tumama at manira sa lupa. Kung tatama ito sa lupa ay tiyak na mawawasak ang blood sucker kingdom!
Noong mga sandaling iyon ay walang nagawa sina Oven kundi ang umalis at manghingi ng tulong sa ibang kapanalig. Ang lahat ay walang ideya kung paano aalisin kay Enchong ang sumpa.
Samantala, pinatunayan ni Rael kung bakit siya ang tinaguriang “hari” dahil ang malakas na enerhiyang pinakawalan ni Enchong ay literal na napigilan niya at nacontrol.
Sinuntok niya ito pabalik kay Enchong at sumabog ito sa itaas dahilan para balutin ng isang malakas na liwanag ang buong paligid. Ang malakas na pagsabog at pagyanig ay nakita at naramdam sa ibang lupain katulad ng Dark Keeper Gate, Floral Land at maging sa Lupain ng Apresia ay nagkaroon ng lindol.
Matagumpay na napigil ni Rael ang enerhiya, ngunit ang inaakalang tagumpay ay agad ring naputol dahil nakita niya si Enchong harapan, hawak nito ang isang itim na pana at palaso. Para itong version ng kanyang orihinal na sagradong kapangyarihan na mula kay Idan iyon nga lang ay itim na ito. Itim na enerhiya ang pana, itim ang pisi at maging ang palaso ay itim.
Binitiwan ni Enchong ang pisi at dito ay sumibat ang itim na palaso sa kanyang kinalalagyan. Kung dati ay nagiging gintong ibon ito na hinahawi ang kadiliman. Ngayon ay baligtad na ang sitwasyon. Nagingin itim na dragon ang palaso at lumikha matinding kadiliman sa paligid.
Prinotektahan ni Rael ng kanyang sarili ngunit sa sobrang lakas ng enerhiyang iyon ay sumabog siya at tumilapon ang katawan sa bangin! Karaniwan ng sagradong palaso ni Enchong ay isang AOE o “area of effect” na maraming natatamaan at binubura nito ang mga kalaban sa paligid.
Kung tutuusin ay malakas pa rin ang katawan ni Rael dahil hindi ito nawasak agad. “Malakas din pala ang asawa mo, kaya naman pala siya ay hari, bakit hindi natin ulitin?” tanong ni Hakal kay Enchong at dito ay nagliwanag ang pana at hinila niya ang pisi. Itinapat niya ito sa bumabagsak na katawan ni Rael sa bangin.
Noong papakawalan ni Hakal ang itim na palaso ay nag spark ito at sumabog sa kaniyang kamay. Nagtaka si Hakal noong mga sandaling iyon at dito ay naramdaman niya ang pagtulo ng luha sa mata ng katawan na kanyang ninakaw.
Umiiyak ang mata ni Enchong, tumutulo ang luha sa bakanteng at blangkong mukha nito na walang ekspresyon.
Kaya naman na tapusin ang hari ng blood sucker ay hinayaan na lamang niya itong mahulog sa bangin at mabaon sa mga bato at lupang gumuho.
Tahimik, nanatili siyang nakalutang sa ere at dito ay nagdesisyon siyang hanapin ang kanyang orihinal na katawan upang maibangon niyang muli ang kanyang kaharian ang Laola. Nais rin niyang buhayin ang kanyang malakas na hukbo ng Heroca at ang kanyang mga heneral na ikinulong rin sa kaharian noong ito ay lumubog sa kailaliman ng lupa. Ang pagbangon nito ang babago sa buong mundo.
Itutuloy.
Part 29: Ang Mensahe ng Dilim
Part 29: Ang Mensahe ng Dilim
THIRD PERSON POV
Nanatiling nakalutang si Enchong sa ere, sa madilim na kalangitan. Maya maya ay nagliwanag muli ang kanyang katawan kasama na rin ang kanyang mga mata. Ginamit niya ang kanyang kapangyarihan para makapagpadala ng mensahe sa lahat lalo na sa Dark Keeper Gate kung saan nakatago ang kanyang espiritu.
“Lahat kayo na nakikinig sa akin ngayon, sa susunod na kabilugan ng buwan ay kukunin ko ang aking espiritu na nakatago sa Dark Temple. Paano ko nalaman? Dahil ang aking kapangyarihan at ang espiritu ay konektado. Upang maiwasan ang malawakang kamatayan ay isuko niyo na lamang ito sa akin. Huwag niyong hayaang ako mismo ang magpunta sa inyo at tapusin kayong lahat,” ang wika ni Enchong, isang malupit na babala na narinig ng lahat sa iba’t ibang sulok ng mundo.
Narinig ito sa Apresia kung saan umakyat ang kilabot sa batok ni Miguel. Dito nila napatunayan na totoo nga talaga ang kasaysayang ng reliko. Malinaw rin itong narinig sa bayan ng Yelo at maging sa tahimik na buhay ng mga Manlikmot sa Cendril Forest.
Narinig rin ang tinig sa Hell Society kung saan nakatingala ang lahat, malinaw rin itong naulinigan sa Heaven Society, sa Mortal World na naging dahilan ng pagkatakot ng lahat. At sa bundok ng Hiraya kung saan nagimbal ang mga engkanto.
Samantala ay ligtas nakatakas sina Rouen, Niko, Oven at ang mga kawal na blood sucker kasama ang si Heneral Liad sa Dark Keeper Gate, dito ay malugod silang tinanggap ng Haring si Rafalgia na noon ay itinaas ang pinakamalakas ng barrier sa buong lupain noong marinig ang banta ng kalaban. “Kung ganoon ay wala tayong mapamimilian,” ang wika ni Rafalgia.
“Oo, at nag aalala ako para kay papa, hindi ko alam kung anong nangyari sa kanya,” ang wika ni Rouen na hindi maiwasang maluha. “Sorry pero nalulungkot lang talaga ako dahil sa pagkakataong ito ay pamilya ko ang involve, sina papa ang biktima,” ang dagdag nito.
Tinapik ni Niko ang kanyang balikat, “Hijo, kilala ko ang mga magulang mo, malalakas ang mga iyan. Magtiwala ka sa kakahayan nila at tiyak na magiging maayos rin ang lahat.”
“Bakit si bestfrend pa yung kinuha ng Hakal na iyan! Pwede naman ko diba? Lakas maka Wanda ng powers eh, ang ganda ng mga effects para legends skin at collector skin!” ang wika ni Oven na hindi malaman kung natatakot, humahanga ba o naiinggit.
“Nangangamba ako para sa mga taong bayan dito sa aking kaharian. Wala tayong pamimilian sa gusto ni Hakal. Kung isusurrender natin sa kanya ang Tangkask at ang Cardin ay magiging easy win sa kanya ito. Tiyak na papatayin din niya tayong lahat kapag nakuha niya ang kanyang orihinal na porma. Kung lalaban naman tayo ay mistulang magiging digmaan na naman ang sitwasyon ang kaibahan lang ay dito sa Dark Gate magaganap ang kaguluhan,” ang wika ni Rafalgia na may halong pangamba.
“Hindi ko rin alam kung ano ang pinakamagandang gawin,” tugon ni Niko.
“Bakit hindi tayo manghingi ng tulong sa ibang lupain? Ipagtanggol natin ang tangkask at ang cardin!” wika ni Oven.
“Iyan ang isa sa pinakamagandang option na nasa isip ko ngayon. Sana ay magpahatid ng tulong ang ating mga kapanalig sa iba’t ibang lupain. Alam naman nila na hindi biro ang kinakaharap natin ngayon,” ang wika ni Rafalgia
“Nag aalala ako kay bestfrend, parang hindi ko kayang makita siyang lalabanan ng lahat,” ang wika ni Oven.
“Kailangan nating paghandaan ang mga kaganapan, kailangan igapos si Enchong at ilabas ang kapangyarihan ni Hakal,” ang tugon ni Rafalgia.
“Hindi ko talaga maimagine, isipin niyo naman si Hakal ang orihinal na nagtataglay ng power of darkness na iyan. Tapos napunta kay Elsen at napunta kay Xandre. Para matalo si Xandre ay kinuha ni Enchong ang kapangyarihan at ikinulong sa kanyang katawan. Pero wala tayong ideya na palakas ng palakas ito kaya nagkukumawala sa katawan ni Enchong hanggang sa makain siya nito ng tuluyan,” ang wika ni Oven na gulong gulong na. Humiga na lang ito sa gilid at saka pumikit na parang sanggol saka isinubo ang kanyang hinlalaki.
“Confusing talaga, pero isa lang ang siguro at malinaw. Nasa panganib si Enchong at nasa panganib tayong lahat,” ang wika ni Niko.
“Yeah, we are all gonna die! All of us are dead!” ang pag iyak ni Oven.
“Ano ka ba ninong, kung kailan lumakas ka saka natakot? Tiyak na magagalit sa iyo si Boss Lu, kapag nakita ka niya,” natatawang wika ni Rouen.
“Ako naman na labanan si bestfrend no, sana ako na lang ang naging si Wanda,” ang pagmamaktol ni Oven.
Noong mga sandaling iyon ay walang nagawa ang grupo kundi ang maghanda, ang unang pinagtuunan ng pansin ni Rafalgia ay ang mga taong bayan. Alam niyang sa lupain ng Dark Gate magaganap ang labanan kaya naman binuksan niya ang espesyal na portal patungo sa ibang lupain upang maging evacuation area ng mga taong bayan. Ang loob ng portal ay isang malawak na lupaing napapaligiran ng luntiang damo, may mga puno at kabundukan, mayroon ding ilog at malamig na klima.
“Maganda,” ang wika ni Niko.
“Ginawa ko ang portal na ito para sa mga taong bayan. Sila talaga ang prayoridad ko ngayon. Ngayon pa lang unti unting bumabangon ang Dark Gate mula sa masamang konotasyon ng mga tao. Ang akala nila na ang lupaing ito puro halimaw at walang taong nabubuhay. Gusto kong malaman ng lahat na bukas ang aking lupain para sa mga gustong mabuhay ng mapayapa,” ang wika ni Rafalgia habang pinagmamasdan ang mga taong bayan na tumawid sa portal.
“Masaya at maswerte ang mga taong bayan dahil ikaw ang naging hari nila. Mula dito ay wala ka nang dapat ipag-alala,” ang tugon ni Niko.
“Bumalik na tayo sa palasyo, ang susunod na kabilugan ng buwan ay sa isang linggo pa, may oras pa tayo para maghanda at magpadala ng mensahe sa ating mga kapanalig. Sana lamang ay maaga silang tumugon,” ang wika ni Rafalgia, hindi pa rin nawawala ang pag alala sa kanyang tono.
Noong mga sandaling iyon ay nagsimula na ang kanilang paghahanda. Makikita ng lahat ang isang maliwanag na barrier sa paligid ng Dark Keeper Gate, isang matibay na harang na hindi basta basta nawawasak at nasisira ng kahit na sino. Noong mga oras din iyon ay natanggap na ng kanilang mga kapanalig ang mensahe, ito ay naglalaman ng impormasyon ukol sa kalaban at sa mga araw na maaari itong umatake sa Dark Gate para kuhanin ng Tangkask at Cardin.
Parang isang panaginip ngunit ang lahat ng ito ay nakatakdang maganap sa lalo’t madaling panahon kaya’t noong mga sandaling iyon ay naging abala na ang mga kawal ng Dark Gate, lahat ng mga ito ay nagbantay sa templo na para bang anumang oras ay may digmaang magaganap.
DEVON POV
MORTAL WORLD
Halos lahat kami ay napatingala sa kalangitan noong marinig namin ang isang tinig ng pagbabanta mula sa isang nilalang na bumangon sa kadiliman. Sigurado kami na hindi lang kami ang nakarinig nito, kundi pati na rin ang buong sanlibutan. Tumaas ang aming mga balahibo noong mga sandaling iyon dahil damang dama namin ang agwat ng kanyang lakas.
“Ito ang sinaunang kapangyarihan,” ang bulong ko.
“Ngii, kinikilabutan ako, bakit sobrang OA naman yata yung lakas ng pwersa na ito?” tanong ni Santi habang nakikiramdam kaming lahat sa mga pangyayari.
“Dahil si Enchong ay malakas na talaga tapos nag merge pa sa kanya yung ancient power ni Hakal, edi waley na, finish na!” ang sagot ni Boss Lu
“Kaya naman pala tumataas ang balahibo ko, bigla na lang may ganyang effects! Paano ba natin maaalis kay Enchong yang si Hakal?” tanong ni Santi.
“Katulad ng plano, igagapos natin siya at susubukang ialis sa kanya ang power of darkness, literal na komplikado ngunit wala naman tayong ibang pamimilian kundi ang subukan,” ang tugon ni Yul.
Napabuntong hininga ako, “nag aalangan akong labanan ang isang napakabait na kaibigan. At nalulungkot ako sitwasyon nina Haring Rael at Prinsipe Rouen, sa tingin ko ay mas mabigat ang nararamdaman niya ngayon.”
“Kung ganoon ay kailangan kong icomfort si Haring Rael. Pwede akong maging isang geisha para sa kanya, o kaya pwede rin akong maging wife for rent. Kasi naman ang gwapo gwapo ni papa Rael, ang kinis, ang puti, ang perfect ng katawan at ang lakas ng sex appeal, lahat ay magpapakamatay makita lang ang alindog niya. Ayy! I can’t take it na talaga!” ang maarteng wika ni Santi dahilan para katukan siya si Boss Lu.
“Alam mo sana ikaw na lang yung kinuha ni Hakal kasi malandi ka naman saka di ka naman maganda,” ang hriit nito.
“Hala, of all people ikaw pa talagang tuyot na daddy ang nagsabi nito sa akin? Akala mo ba mabibigyan mo ako ng emotional damage? Never as in never!” ang sagot ni Santi.
“Hay naku, pwede seryoso na? Nakapagdesisyon na ako, tutugon sa panawagan ni Haring Santre Rafalgia, tutulungan natin siya upang pigilan si Enchong o si Hakal. Magkakapanalig tayo at nagsumpaan na ang problema ng isa ay problema ng lahat.” sagot ko sa kanila.
“Sang ayon ako kay Devon, para kay Enchong, isa siyang mabuting tao at hindi niya deserve yung ganitong sitwasyon at panggamit ng kadiliman. Tiyak na kung isa sa atin ang nasa ganoong sitwasyon ay makikiisa ang blood sucker kingdom para tumulong,” ang pagsuporta ni Yul.
“Kung yan ang desisyon ninyo edi susuporta kami,” ang wika ni Boss Lu at dito ay nagliwanag ang kanyang kamay at nagpadala ng hudyat sa Hell Society.
“Para saan iyon?” tanong ni Santi.
“Isang signal ng misyon, pinadala ko kina Guardian number 10 to 30, isasama natin sila sa Dark Keeper Gate, pang suporta, pang aassist,” ang wika ni Boss Lu.
“Mainam naman at may ganyan, akala ko tayong apat na naman ng susugod no, pagod na akong mabugbog at kagatin ni Devon kapag nag oover used siya ng powers niya at nagiging blood sucker! Magang maga na yung leeg ko no, tapos nalolow blood na ako!” ang reklamo ni Santi.
Natawa kami, “salamat sa pag suporta mo kay Devon, isa ka talagang mabuti at dakilang kaibigan,” ang hirit ni Yul.
“Tse! Ewan ko ba naman bakit ang chaka ng love life ko e samantalang pinakamaganda naman ako sa inyong lahat!!” ang hirit ni Santi dahilan para mapangiwi kami.
At iyon nga ang set up, nagdesisyon ang aming grupo na magtungo sa Dark Keeper Gate upang sumuporta at tumulong para protektahan ang dalawang reliko at siyempre ay para maibalik si Enchong sa dati. Higit sa lahat iyon ang aming priority, ito talaga ang major reason kaya kami sasabak sa laban, kailangan isalba ang isang mabuting kaibigan.
THIRD PERSON POV
Natanggap ng lahat ang mensaheng paghingi ng tulong ng hari ng Dark Keeper Gate na si Santre Rafalgia. Ang unang tumugon dito ay sina Devon ng Hell Society, nagpahayag ng suporta at ang nakalagay na number one priority ng grupo ay isalba si Enchong. Ngunit ang tumangging tumulong ang Heaven Society dahil hindi sila maaaring magpadala ng mga kawal dito. Gayon pa man ay pupunta naman si Yul o Hariel upang sumuporta. Ang Heaven Society ay may sariling batas na sinusunod at hindi ito maaaring labagin ninuman.
“Mahal na hari, nagpahayag na rin ng suporta ang Bundok ng Hiraya, bukas ay darating na dito sina Ibarra, Leo kasama ang heneral ang mga engkanto na si Sam at ang ikalawang heneral na si Tembong. At nakalagay dito na priority rin na isalba si Enchong mula sa kadiliman,” ang report ng isang kawal.
“Nagpahayag na rin po ng tulong Bayan ng Yelo pero priority rin nila na isalba si Enchong at ayon kay Panginoong Lucario ay wala daw siyang pakialam kung makuha ang Tangkask, ang kailangan daw maialis si Enchong sa sumpa ng kadiliman na iyon. Ang pahayag ni Panginoong Lucario ay suportado ng kanyang kabiyak na si Suyon,” ang ulat rin ng isang kawal.
“Ang Cendril Forest din ay handang lumaban, kasama nila ang ilang malalakas na hukbo, natanggap ko ang mensahe kanina lamang. At halos lahat sila ay nagkaisa na isalba si Enchong bilang top priority. At sa tingin ko ay iyon rin ang aking nais. Malaking bagay na protektahan ang tangkask ngunit mas dapt na protektahan ang kaibigan,” ang wika naman ni Niko.
Samantalang di naman maiwasang maiyak ni Oven, “ganoon kamahal ng lahat ang papa mo, tingnan mo lahat ay nag isa pa gawin ang makakaya nila para isalba ito. Si Enchong talaga ang star of the night, star ng pasko at miss congenialty!” ang hirit nito.
“Mabuting tao si papa Enchong at hindi niya deserve at lalong hindi niya gusto na makasakit ng kanyang kapwa,” ang tugon naman ni Rouen.
Noong mga sandaling iyon ay naging abala ang kaharian ng Dark Keeper Gate sa paghahanda para i-welcome ang kanilang mga kapanalig na magsisimulang dumating kinabukasan. Nagsimula na rin silang gumawa ng mga plano upang maprotektahan ang buong lupain mula sa tiyak na pagkasira.
“Alam kong nag aalala ka sa mga magulang mo, nais kong ikalma mo ang iyong isipan dahil maayos rin ang lahat,” ang wika ni Rafalgia kay Rouen.
“Sigurado kong nabago na rin ang takbo ng hinaharap sa pagkakataong ito. Hindi ko akalain na magtatagal pa ako dito, gayon pa man ay wala naman akong pinagsisisihan dahil hangad ko talaga ang makatulong. Hindi lang ako nag eexpect na magiging ganito ka sama ang lahat,” ang tugon ni Rouen habang nakatanaw sa kalayuan.
“Walang nag-predict na ganito ang mangyayari diba? Noong ikulong ni Enchong ang kapangyarihan ng kadiliman ay naging panatag tayong lahat na ang natuldukan na rin ang kasama, wala tayong idea na ang kapangyarihang iyon ay hindi ordinaryo,” ang paliwanag ni Rafalgia.
Tahimik.
Napabuntong hininga si Rouen, “kapag nakuha ni Hakal ang Tangkask at Cardin ay maaaring bumalik ang kanyang orihinal na katawan at kapag nangyari ito ay maaari niyang ibangon ang kanyang kaharian ng Laola, babangon rin ang kanyang mga sinaunang kawal at ang lahat ay magiging komplikado na mula dito,” ang wika nito.
“Inihanda ko na ang aking sarili sa ganitong sitwasyon, Rouen. Ang totoo noon ay napanaginipan ko na ito dati pa. Ang lahat ay malalagay sa kadaliman at ang tanging matitira lamang ay ANIM na BITUIN na kikinang. Hindi ko alam kung kasama ba ako sa mga bituing ito ngunit kahit paano ay inihahanda ko na rin ang aking sarili,” paliwanag ni Rafalgia.
“Anim na bituin? Ibig sabihin ay ito lamang ang magiging survivor?” tanong ni Rouen.
“Oo, tama ka doon Rouen, ang APAT ay mula sa lupaing ito at ang DALAWA ay galing sa malayong dimensyon. Sila ang magiging liwanag sa kabila ng nakakakilabot na kadaliman,” ang sagot ni Rafalgia ay sabay tingin ng seryoso kay Rouen, “Hijo, wala akong ibang pinagsabihan nito pero kung isa ka sa anim na iyon ay nais kong tibayan mo ang iyong loob at gawin mo ang lahat ng makakaya mo upang supilin ang kadiliman.
“Tito naman e, lalo akong kinilabutan sa mga sinasabi mo. Walang mawawala sa atin, walang kakainin ng dilim at lalong walang hihinto! Mananalo tayo dahil malaki ang tiwala ko sa kakayahan ng bawat isa sa atin. Iyon lang ang mga bagay na sigurado ako,” ang seryoso rin sagot ni Rouen.
Itutuloy.
Part 30: Ang Bigong Propeta
Part 30: Ang Bigong Propeta
THIRD PERSON POV
Duguan ang buong katawan ni Herard, hindi niya akalaing matatalo sila at matatapos ang lahat ng kaniyang pinaghirapan. Halos sariwa pa sa kanyang isipan kung paano siya ikinulong sa Iron Maiden Torture at dito ay napinsala ang kanyang katawan, mabuti na lamang at nakawala siya para makatakas.
Sa tagal ng kanyang pamumuno sa Salvator ay halos dalawang beses lamang niyang nakita ang Diyos na si Hikarus, una ay noong utusan siya nitong gumawa ng maraming taga sunod na kanya namang ginawa at pinagsikapan. At ang ikalawang pagkakataon kung saan bumaba ito upang itarak ang kanyang sibat sa ugat ng kadaliman, ngunit walang nag aakala na ang ikalawang beses ng pagbaba nito ay ang kanyang magiging katapusan! Kinain ng buo ng kadaliman si Hikarus, pinagpira piraso at halos binura sa mundo.
Ngayon, ang sanahan ng Salvator ay nabuwag na dahil sa trahedyang nangyari sa huling paghuhukom sa kasamaan. Halos daan daang miyembro ang namatay at napaka brutal ng kanilang naging katapusan. At noong mga sandaling iyon ay nakadama ng pagsisisi si Herard, alam niyang siya ang may kasalanan kaya tuluyang nabuhay ang itim na kapangyarihan sa katawan ng manggagamot, siya ang naging dahilan ng matinding gusot at kaguluhan.
Sumagi rin sa kanyang isipan na kung paano kung pinabayaan na lamang niya ito at hindi dinakip o ikinulong sa Iron Maiden, kapareho pa rin kaya ang magiging resulta? Sana ay buhay at maligaya pa ang lahat ngayon. Ngunit kahit magsisi ay bale wala na lang din, dahil huli na ang lahat at ang pinsalang naidulot ng kaguluhan ay hindi na mababago pa.
Noong makatakas sina Herard ay magkaiba sila ng portal na pinasukan ni Victor. Hindi na sila nag usap pa, ang mahalaga ay kapwa sila nakaligtas. Ginamit ni Herard ang kanyang natitirang lakas upang paghilumin ang kanyang sariling sugat at upang mas mabilis siyang makarecover.
Natagpuan niya ang kanyang sarili sa isang lupaing tahimik, dito ay namalagi muna siya sa isang simpleng templo na wala namang nagmamay ari. Ang lugar kung saan siya napadpad ay sa pinakadulo ng Kailun kung saan malapit ito sa karagatan na nagdurugtong sa Apresia. Ang ibig sabihin ay malapit na sa Apresia ang naturang lupaing iyon at dito siya nagpagaling ng husto.
Panandaliang nakatagpo ng kapayapaan si Herard dito matapos ang trahedyang naganap sa kanyang buhay. Binalot ng lungkot ang kanyang sarili at lalo lamang siyang nakaramdam ng malalang pag iisa sa mga gabing binabalot siya ng matinding lamig dulot ng pag iisa. Pilit niyang inaalala ang mainit na tagpo sa pagitan nila ng heneral. Noong mga oras na iyon ay humihiling siya na sana ay may makaramay sa kanyang pag iisa.
Isang umaga, noong siya ay magising ay laking gulat niya noong may makitang katawan na lumulutang sa dalampasigan. Kaya naman agad niya itong pinuntahan. Katawan nito ng isang lalaki na batid niyang ilang araw ng palutang lutang sa tubig. Agad niya itong pinulsuhan at nakitang niyang buhay pa ito, walang malay at napakaraming sugat. Ang lalaking ito ay ang lalaking hinahangaan niya sa larawan. Walang iba kundi ang hari ng mga blood sucker na si Rael.
Agad na dinala ni Herard si Rael sa kanyang templo at ginamot nito. Hindi manggamot si Herard ngunit may kakayahan naman siyang pagalingin ang mga sugat nito ng unti unti. Dito ay sinimulan niyang suportahan ang buhay ng hari. Naalala kung paano ito nakipaglaban at bugbugin ng ugat ng kadiliman kung saan tuluyang kinain ang kanyang asawa.
Sa ilang araw na palutang lutang nito ay halos naging lantang gulay na ang katawan ng hari kaya naman wala na itong malay. Sinimulan niyang ihiga ito sa isang papa at lagyan ng mga halamang gamot ang malalalim na sugat. Habang ginagamot ay manghang mangha siya sa kagwapuhan nila, mas gwapo at mas matipuno sa heneral ng blood sucker. Ang balat ay napaka kinis at ang katawan ay napaka perpekto. Matipuno ang dibdib, bilugan ang braso, may abs at walang kataba taba ang tiyan.
Sa kabila ng magandang tanawing iyon ay naawa siya sa kalagayan nito dahil mayroon pang nakatarak na patalim sa kanyang tagiliran kaya naman hinugot niya ito dahilan para mapaungol ang hari sa kirot at pamamaga. Ang mga blood sucker ay may abilidad rin na paghimulin ang kanilang sarili ngunit dahil sa nanghihin at bugbog na katawan ay tiyak na matatagalan ito bago makarecover.
At iyon nga ang set up, sinimulang suportahan ni Herard ang kalagayan ni Rael, halos araw araw niya itong ginagamot at pinupunasan upang mawala ang labis na pamamaga ng katawan. Sa araw araw na lumilipas ay halos busog na busog ang kanyang mata dahil sa kagwapuhang taglay nito. Ang ilang sugat ay naghilom na at ang batid niyang bumabalik na rin ang maayos na kalagayan nito.
“Sana ay nagkaamnesia ka na lang, sana ay wala kang matandaan sa pag gising mo para ako na lang ang makasama mo. Wala ang asawa mo tiyak na malulungkot ka lamang,” ang wika ni Herard sa kanyang sarili habang pinagmamasdan ang mukha ng hari at hinahaplos niya ang buhok nito. Aminado siya na ito ang pinakagwapong nilalang na kanyang nakita, mas gwapo pa sa larawang pinagpapantasyahan niya noon sa loob ng palasyo.
Lumipas ang ilang gabi, halos palala ng palala ang kalungkutang kanyang nadarama. Paminsan minsan wala siyang magawa kundi ang maupo ang harap ng templo at panoorin ang pagsalpok ng tubig sa dalampasigan. Noong mga sandaling iyon ay pilit niyang iniisip na gawaran na lamang ang lasong sumpa si Rael, bilang isang baybaylan ay kanyang kaya itong gawin.
Hindi siya mapakali, naguguilty siya ngunit natatakot rin siya na baka magising ito at saktan siya dahil alam naman nila na siya ang may kasalanan kaya nagising ang power of darkness sa manggagamot, tiyak na siya ang pagbabalingan nito.
“Herard, makinig ka, baka saktan ka niya at sa iyo isisi ang pagkawala ng kanya asawa, gawaran mo na siya ng sumpa. Mapapasunod mo siya at maaari kayong maging masaya,” ang bulong kanyang makasariling sarili. Ngunit sa kabilang banda ay naguguilty siya sa gagawin niya ito.
Lalong tumaas ang pagkalito sa kanyang utak. Ilang oras niya itong pinag iisipan mabuti halos wala siya sa kanyang ulirat. Ngunit dahil nangingibabaw ang pagnanais na maibisan ang lungkot natagpuan niya ang sarili na nakatayo sa harap ng walang malay na hari. Nagliwanag ang kanyang kamay at bumanggit ng orasyon. Nilukuban niya ito ng spell kung saan siya ang kilalaning asawa nito at wala ng iba pa.
Pumasok ang sumpa sa bibig at ilong ng hari hanggang mawala ang enerhiyang kanyang ginawad na ang ibig sabihin ay matagumpay niya itong nagawa. Halos ilang araw din siyang nagtimpi at ngayon ay naisagawa na niya ito.
Nakaramdam siya ng matinding pagkaguilty, hindi naman kasi kasing halang ni Victor ang kanyang bituka. Wala siyang nagawa kundi ang mahiga na lamang sa kanyang kama at ipahinga ang sarili. Kumakabog ang kanyang dibdib ngunit sa palagay niya ay tama rin ang kanyang ginawa upang makasiguradong hindi siya sasaktan nito.
Tahimik, ipinikit niya ang kanyang mata..
Alas dos ng umaga noong siya ay magising dahil sa pag anggi, malakas ang ulan at pumapasok sa bintana kaya naman agad siyang bumangon para isara ito.
Agad rin niyang pinuntahan si Rael na noon ay hinangin ang kumot na nakatakip sa katawan nito. Dito ay tumambad sa kanyang kahubaran ng hari. Wala pa itong malay ngunit batid niyang tulog na lang ito. Napalunok siya ng walang laway. Kumakabog ang kanyang dibdib tila ba sumpa ang makamandag na pagnanasa, hindi niya ito mapigilan na parang sinusunog ang kanyang katawan sa init.
Hindi na alam ni Herard ang kanyang gagawin, masyado ng mataas ang likido at kamandag ng pagnanasa. Dito ay nagdesisyon siyang alisin ang pang ibabang saplot ng hari. Nanginginig ang kanyang kamay sa kanyang gjnagawa ngunit para itong may sariling buhay.
Tuluyang niyang hinubo ang saplot nito at dito ay napamura siya. “Tangina, ang ganda ng katawan!” ang bulong niya sa sarili. Maigi niyang pinagmasdan at sinuri ang alaga malambot ng hari. May buhok na nakapalibot dito ngunit bagay na bagay naman at lalong nakapagpataas ng kanyang pananabik. Makinis ang alaga nito, mapula ang ulo, makinis ang pagkakatuli at walang extrang balat. Ang mga yagbols ay nanlilintog at mukang punong puno ng katas.
Napakagat labi si Herard, agad niyang hinahawakan ang pinakamagandang bagay na nakita niya sa buong mundo at walang ano ano ay isinubo niya ito. Sinipsip at nagtaas baba ang kanyang bibig hanggang sa mag response ang alaga ng hari at tumigas ito ng tuluyan. Hindi makapaniwala si Herard, sobrang bakal na ito sa tigas, nakakurba pa itaas at mas mahaba pa!
Natuwa siya kaya naman nilolipop niya ito lalo na ang ulong mapula na animo kabute. Wala pa ring malay ang hari ngunit humihinga na itong malalim na para bang nasasarapan sa kanyang ginagawa.
Samantala ay gutom na gutom si Herard, isinubo niya ito ng buo, ibinabad sa kanyang lalamunan kahit na siya ay nabibilaukan at nauubo. Ngunit wala siyang pakialam, ito ang pinakamasarap na putaheng kanyang nakain sa buong buhay niya. Paminsan minsan ay hinahawakan niya ang katawan ng matigas na alaga nito at saka nilalaro ng kanyang dila ang ulo, pilit niyang ipinapasok ang dila sa labasan ng ihi nito.
Nakakaramdam si Rael ng sarap, nakukuryente siya na parang lumulutang sa ikapitong alapaap ang pakiramdam na nilalaro ang kanyang sandata. Samantalang tuwang tuwa naman si Herard sa ganda ng alaga ng hari, makinis, maputi at napakabango pa nito. Bakal sa tigas at nakakapang gigil kung tititigan!
JACKPOT!
Makalipas ang ilang minuto, halos nangawit na ang kanyang bibig sa pagsuso sa alaga nito. Kaya naman naghubot hubad na siya at naisipang pagparausan ang kanyang sarili. Aabusuhin na niya ang mainit na tagpo ng kanyang pagpaparaos kaya naman sumampa siya sa papag at saka itinutok ang alaga ng hari sa kanyang butas.
Malaki ito kaya nahirapan siyang ipasok, gayon pa man ay dinagdagan niya ito ng laway upang dumulas. Tiniis niya ang sakit at saka siyang umulos ng marahan, ibinaba niya ang kanyang pwet hanggang sa mapasigaw siya ng impit dahil punong puno ang kanyang butas. Ilang saglit na pagbaba pa ay naipasok na niya ang lahat ng alaga nito sa kanyang kasikipan at bulbol na lang ang kita, sinilip niya ito upang makasiguradong nakabaon lahat.
Napahinga ng malalim si Rael, kakaibang kasikipan ang umiipit sa kanyang alaga,mainit at para bang hinihigop ito ng kung anong pwersa. Nanatili sa ganoong posisyon si Herard, hinayaan niyang marelax lang ang kanyang pwerta bago siya kumilos. Punong puno ang kanyang pakiramdam, hindi siya makapaniwala na nakabaon sa kanyang ang alaga nito.
Iniadjust niya ang kanyang sarili hanggang sa magsimula na niyang magtaas baba at gumiling sa katigasan nito. Napaungol siya at napatingin na lang sa ere habang nagtatas baba sa katigasan ng hari.
Napapaungol si Rael noong mga sandaling iyon kaya naman mas lalo pa niyang ginilasan ang pagtataas baba. Nakapikit siya sa ere at ninanamnam ang kanyang pagkilos hanggang maramdaman niya na kusang bumaon pasalubong ang alaga ng hari. Nagresponse ito kaya naman napahinto siya at dito naramdaman nga niya na kumakadyot na ito. Nangiti na lang siya na parang heaven ang pakiramdam, marahan ang kadyot ni Rael kaya naman nakagat labi siya sa labis na ligaya, iniangat niya ng bahagya ang pwetan para mas namnamin ang banayad na pag baon nito.
Ibayong sarap ang nararamdaman ni Rael sa kada ulos niya, marahan lang at ininamnam ang kakaibang sensasyon ng sikip at init na lumulukob sa kanyang alaga. Nakahinto lang si Herard, hindi siya gumalaw at dinama lang ang sarap ng pagbayo sa kanya.
“Ohhh fvck ang sarapp!” ang ungol ni Herard habang sarap na sarap sa marahang pagbaon sa kanyang butas. Sumagad ito kaya naman naluha siya sa sarap. Hindi na niya kailangan mag effort gumalaw dahil kusa na siyang kinakantot ng hari at palalim ng palalim ang baon nito.
Marahan lang ang pagtaas baba nito, pero humahagod talaga ang katigasan sa kanyang kaloob looban. Sa sobrang libog ni Herard ay tumutulo na ang paunang katas a kanyang alaga.
Paminsan minsan ay sinasalubong niya ang pagbayo nito para mas lalo pang bumaon sa kanyang kaloob looban.
Kakaibang sikip naman at init ang naramdaman ni Rael sa kanyang alaga na kahit natutulog siya ay nasasarapan siya sa sensasyong dulot nito. Kaya naman marahan niyang kinadyot ang kanyang alaga at pinalusong ito sa butas ng kaligayahan.
Nasa ganoong sarap siya noong idilat niya ang kanyang mga mata. Dito ay nakita niya ang isang lalaking makinis, maputi na nakaupo sa kanyang alaga. Dahil sa spell na iginawad sa kanyang katawan ay rumehistro sa kanyang isipan na asawa niya ang lalaking nakaupo sa kanyang alaga. Hinawakan niya ito sa bewang at saka binayo ng marahas at may kabilisan.
Napaungol si Herard, literal na kinakantot na ang kanyang butas, gulat na gulat siya noong makitang gising na si Rael, nagkatitigan sila dalawa. Nakakagat labi si Rael at namumungay ang mata sa kalibugan. Mas bumilis na ang pagtaas baba nito sa kanyang butas. Kaya mas lalo pang lumakas ang ungol niya. Masayang masaya siya at talagang nakakabaliw ang ganitong pakiramdam.
Dito ay naglakas loob siya na yumakap dito idikit ang kanyang labi sa labi nito. Sinubukan niya itong halikan at presto! Lumaban ng halik ang hari, nagdila sa dila habang patuloy siya iniiyot ng binata.
Lasing na lasing si Herard noong mga sandaling iyon, ito na ang katuparan ng kanyang pangarap! Umungol siya ng marahas at malakas saka nagpadala sa agos ng kalibugan.
Maya maya ay hinugot niya ang alaga at saka pumuwesto siya pabaligtad sa ibabaw ni Rael. Inupuan niya ang mukha nito, isinalpak niya ang makinis na butas sa bibig ng hari at di naman siya nabigo dahil nagsimula itong laruin ang kanyang lungga gamit ang kanyang dila.
Samantalang naglaway naman si Herard sa batuta ng kaniig kaya kahit galing ito sa kanyang bukana ay muli niya itong isinubo at sinuso na parang walang bukas. Sa kabilang malakasa na ulan na may kasamang kulog ay maririnig ang ungol ng dalawa.
At makalipas ang ilang minutong pagtaas baba ng kanyang ulo ay biglang sumabog ang mainit, malapot, manamis namis at napakaraming katas ni Rael. Halos napuno ng gatas ang kanyang bibig. Ninamnam niya ito at nilunok lahat hanggang sa wala ng matira pa. Para sa kanya ay ito na ang pinaka masarap na katas na natikman niya.
Matapos sairin ang lahat ng katas na lumabas kay Rael ay muli niyang itinutok sa kanyang bukana ang matigas pa ring alaga nito. Pumuwesto sila ng patagilid at dito ay sinimulan siya ulit bayuhin ng marahas at mabilis. Tirik na tirik ang mga mata niya noong sandaling iyon, sapul na sapul ng batuta ni Rael ang kanyang gspot kaya naman namumuti ang mata niya sa sarap na nararamdaman.
Baon na baon at talagang hinahalukay ng alaga ni Rael ang kanyang butas. Paminsan minsan ay inaabot niya ang labi nito at saka sila naghahalikan ng marahas, basang basa silang dalawa ng pawis, naglalawa na rin ang kanyang lungga sa dulas nito. Paminsan minsan ay hinahawakan pa niya ang pwet ni Rael upang makasiguradong maibabaon nito lahat ang kanyang alaga.
Kiliting kiliti naman ang binata lalo na kapag hinihimas himas ni Herard ang kanyang yagbols habang umuulos siya ng mabilis. Nararamdaman rin niya ang pag muscle control nito sa kanyang alaga kaya mas lalo pa siyang nanigas.
Makalipas ang ilang minuto patagilid na posisyon ay idinapa siya ni Rael at ito ay binira siya sa ganoong posisyon. Mula sa padapa ay tumuwad siya na parang aso. Halos tawagin niya ang lahat ng santo sa sarap na nararamdaman, baliw na baliw siya at halos panawan ng ulirat sa sobrang sarap. Durog na durog ang spot niya sa posisyong ito na parang kinakastang aso. Nararamdaman rin niya ang pamumuo ng semilya sa kanyang bayag at anumang oras na sasabog na ito.
Nakadila na lamang si Herard, baliw na baliw, wala na sa kanyang katinuan dahil sa sarap ng pagkasta sa kanya ng hari.
Ilang minuto pa ang nakalipas ay biglang sumabog ang kanyang katas kasabay nito ang biglaan niyang PAGBANGON SA HIGAAN!
Hingal na hingal siya at basang basa ang kanyang ari. PANAGINIP LANG pala ang lahat pero ramdam na ramdam niya ito. Ito yata ang literal na “wet dreams” dahil sa sobrang pagnanasa niya kay Rael.
Ramdam na ramdam niya ang pagkantot nito sa kanyang panaginip, parang totoo at kakaiba sa pakiramdam.
Agad niyang bumangon at pinunasan ang maraming semilyang inilabas ng kanyang alaga habang siya ay nanaginip. Napabuntong hininga na lamang siya dahil ang akala niya ay natupad na ang kanyang pangarap na makapiling ang lalaking nagugustuhan..
Sa kabila ng panghihinayang dahil panaginip lamang ang lahat ay may katiting pa ring pag asa sa kanyang dibdib dahil ang lalaking ito ay nandito at kasama niya sa iisang bubong.
Nagawaran na niya ito ng sumpa kaya ang susunod niyang hakbang ay gawing totoo ang panaginip na iyon.
Itutuloy.
Part 31: Ang Puso ng Blood Sucker
Part 31: Ang Puso ng Blood Sucker
THIRD PERSON POV
Dahil sa mainit na panaginip ni Herard ay tila mas lalo tumaas ang pagnanasa niyang matikman at makasama ang hari ng mga blood sucker na si Rael. Ito ang ideal na lalaki sa kanyang isipan, matipuno, gwapo at halos napaka perpekto ng mukha. Kaya’t ngayong nasa iisang bubong na sila ay hindi na niya ito hahayaang mawala.
Noong una ay naguguilty siya na ginawaran niya ng sumpa si Rael, ngunit dahil sa mainit at mapagnasang panaginip niya ay tila nawala ang kanyang pagkaguilty at gagawin niya ang lahat upang makamit ang kanyang nais. At sa pagkakataong ito ay walang makapipigil sa kanya.
Kung bakit sobrang hirap pigilin ang pagnanasa, ito ang tanging bagay sa ating sarili na mahirap labanan lalo’t masyado itong mataas. Ito ang nararamdaman ni Herard ngayon lalo’t masyado siyang nasabik sa normal na buhay ng isang taong humahanga at nagnanasa.
Noong mga sandaling iyon ay lumakad si Herard sa nakahigang hari ng mga blood sucker. Maigi niya pinagmasdan ang gwapong mukha nito. Bumaba ang kanyang paningin sa matipunong katawan ng binata. Ang gandang pagmasdan ng kanyang putok na dibdib at gayon rin ang mala erase ng lapis na nipol dito. Ang ganda ng abs at ang manipis na karug sa ilalim ng pusod nito na nakatugon sa kanyang alaga.
Nanginginig ang kamay ni Herard, gumapang ang kanyang kamay at marahang sinilip ang alaga ng binata. Natuwa siya dahil kung ano ang nakita niya sa kanyang panaginip ay ganito rin ang itsura nito sa personal. Nakaka kilig at nakakapagnasa. Lalo rin siyang nasabik na tikman ito.
Nais na niyang sunggaban ang masarap at nakakaakit na alaga nito ngunit ayaw niyang biglain ang pangyayari. Bagamat titig na titig siya sa makinis at napakagandang katawan ng hari. Palong palo ito, ang kanyang pantasya, ang kanyang ideal man.
Noong mga sandaling iyon ay sumagi sa kanyang isipan ang kahilingan na sana ay maging sila ni Rael, sana siya na lang ang maging asawa nito. Tiyak na magiging perpekto ang lahat.
Nanatili siyang nakatitig sa alaga ni Rael na noon ay parang lantang gulay. Napalunok niya, nahiya ng kaunti sa kanyang sarili kaya ibinaba itinaas niya muli ang pang ibabang saplot nito upang matakpan ang patay na alaga. Pagkatapos ay dumako siya sa matipunong dibdib nito, hinimas himas niya ito na para bang santong hinahaplos. Umangat rin ng kanyang paghaplos sa mapulang labi nito na tila ba masarap halikan.
Ang mukha ng hari ay napakagwapo, hindi nakakasawang nakakasawang pagmasdan at para bang napakasarap nitong humalik dahil mapula ang labi at talagang kaakit akit.
Tahimik, patuloy sa kabog ang kanyang dibdib..
Lalong umakyat ang excitement sa kanyang katawan, alam niyang under na ito ng kanyang spell kaya’t malaki ang tiyansang maging totoo ang kanyang panaginip. Dito ay nagkaroon siya ng lakas ng loob ng subukang halikan ang labi ng binata.
Tahimik.
Ang labis na pananabik ay hindi niya lubos malabanan, makamandag ito at talagang mahirap makalimutan basta basta. Dito ay marahang gumalaw ang kanyang mukha para halikan ang hari, kusang pumikit ang kanyang mga mata at hinintay ang pagdampi ng labi nito sa kanyang labi.
Kumakabog ang kanyang dibdib sa ibayong kaba at pananabik.
Noong malapit na dumikit ang kanyang labi ay gumalaw ang kamay ni Rael at bigla siya nitong sinakal. Dumilat ang mata ng hari ng mga blood sucker at pinigilan siya sa pagnanasang isinasagawa!
Gulat na gulat si Herard, hindi niya ito inaasahan! Nanlaki ang kanyang mata noong makita ito. Agad na bumangon si Rael at itinulak siya!
“Anong ginagawa mo? Nasaan ako?” tanong nito.
Takang taka si Herard, parang hindi umepekto ang paglalason niya sa isipan at pagkatao nito. Sigurado siyang ginawaran niya ito ng sumpa ngunit bakit parang bale wala?!
“Nakita kitang palutang lutang sa dagat halos apat na araw na ang nakakalipas kaya dinala kita dito at ginamot,” ang wika ni Herard.
Tumingin sa kanya si Rael, “ikaw, ang dapat ang dapat sisihin sa nangyari sa asawa ko! At talagang sinubukan mo pa akong lasunin? Ang mga negatibong enerhiyang katulad ng iginawad mo sa akin ay sinasala ng aking katawan. Huwag niyo akong itulad kay Heneral Liad,” ang wika ni Rael.
“Pinagsisihan ko rin ang ginawa kong pang totorture sa manggagamot, hindi ko alam na aabot sa ganoon ang lahat!” ang wika ni Herard.
Nilapitan siya ni Rael at saka muling sinakal, “alam mo ba na gustong gusto kitang patayin ngayon?! Ikaw ang may kasalanan ng lahat ng kaguluhan ito, ikaw at ang basura mong pinaglilikuran na isang alien sa ibang planeta! Kayo ang unang pinapatay at hindi ang mga inosenteng tao!” ang singhal ni Rael, gigil na gigil siya kay Herard dahil hanggang ngayon ay naaalala nito ang pagpapahirap sa kanyang asawa hanggang sa maging kaaway ito.
“Inaamin ko naman ang naging kasalanan, kaya patayin mo ako hanggang gusto mo! Niligtas kita dahil alam kong nalulungkot ka dahil wala ang asawa mo!” ang wika ni Herard.
“At nagawa mo pa akong hinupuan at pagnasahan! Basang basa ko ang nilalaman ng isipan mo! At para sabihin ko sa iyo ay hindi mangyayari ang nais mo, dahil kaming mga blood sucker ay sa iisang tao lamang nagkakagusto at hindi kami gumagawa ng pagtataksil o panlalamang sa aming mga kapareha. Ang puso naming mga blood sucker ay tapat at hindi basta basta bumibigay. Nagawa niyo lamang icontrol si Heneral Liad dahil wala naman itong kasintahan, wala siyang pinag aalayan ng kanyang puso at kaluluwa. PERO AKO? Ang puso ko, ang kaluluwa ko at ang buhay ko ay para kay Enchong lamang! Hanggang sa huli!
Nais talaga kitang patayin at burahin na sa mundo dahil deserve mo ito. Pero naisip kong ayokong maging kasing sama at kasi eng-eng mo! At dahil tinulungan mo ako ay pababayaan kita ngayon! Amanos!“ ang seryosong wika ni Rael, lumakad ito sa labas ng templo at lumundag sa ere!
Dito ay naging mga paniki ang kanyang katawan at mabilis na umalis sa lugar na ito. Hindi nakaisa si Herard, nabigo siya sa kanyang balak. Wala siyang nagawa kundi ang mapaupo sa sulok ng haligi at mapaluha na lamang dahil sa matinding panghihinayang.
Hindi niya akalain na talagang malakas ang hari ng mga blood sucker. Immune ito sa mga basic spells at hindi basta basta tinatalaban ng kung anong sumpa. Kaya sa huli, ang kanyang pinagplanuhan ang lahat ng kanyang pagnanasa ay nauwi sa wala.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay isang tawa ang kanyang narinig. Pagharap niya dito ay nakita niya si Victor na nakaupo sa batuhan at parang galak na galak pa ito. “Kantot na naging bato pa, kawawa naman,” ang hirit nito.
“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Herard sa kanya. “Akala ko ay namatay ka na rin?” dagdag niyang tanong.
“Bad, very bad! Nais ko lang naman na damayan ka sa kabiguang dinaranas mo ngayon. Sayang masarap pa naman kumantot ang mga blood sucker naranasan mo naman ito kay Heneral diba? Nakakalungkot lamang at nagkagusto ko sa isang nilalang na hindi mo maaaring ma-control. Alam mo kaya akit na akit ka sa mga blood sucker ay dahil sa kakaibang aroma sa kanilang katawan. Taglay nila ang kakaibang bango na nagbibigay rin ng kakaibang pagnanasa sa isang tao. Kaya’t lahat ay kinababaliwan sila. Nagkataon lamang na isang malakas at makapangyarihang blood sucker ang dinale mo kaya naman nabigo ka ngayon,” ang paliwanag ni Victor.
“Hindi mo na kailangan sabihin sa akin na nabigo ako dahil alam ko na iyon. At least diba may kasama kang nabigo. Pareho tayong bigo kung tutuusin,” ang sagot ni Herard.
Natawa si Victor, “ano ngayon ang plano mo? Gusto mo pa bang ituloy ang pagiging kataas taasang pinuno?” tanong nito.
“Wala na si Hikarus, wala na ring saysay kung itutuloy ko pa ito. Pakisabi na lamang sa ibang miyembro natin na umaasa pang mabubuo ang Salvator na imposible na ito. Pakisabi rin sa kanila na simula ngayon si Herard ay isang simpleng babaylan na lamang. Maaari ka na rin bumalik sa iyong dating buhay Victor, masaya ako na naging kapanalig, kaibigan at kapatid kita,” ang sagot ni Herard. Noong mga sandaling iyon ay nagdesisyon na lamang siya na talikuran ang lahat at mamuhay ng tahimik.
“Ang totoo naiinis talaga ako sa iyo dahil nagpapakadyot ka kay Heneral Liad, pero wala ring saysay yung pagkainis ko sa iyo. Payong kapatid lamang, huwag kang tatanga tanga pagdating sa lalaki!” ang nakangiting wika ni Victor.
Tumango si Herard, “nandito lamang ako, kung sakaling maisipan mo akong dalawin at kwentuhan ay dito mo lang ko matatagpuan,” ang tugon ng binata.
Ngumiti naman si Victor, “hanggang sa muli tayong magkita,” ang wika nito.
Sadyang magkaiba ang persepsyon nina Herard at Victor pagdating sa mga bagay bagay. Si Herard ay hindi naman talaga masama, nagkataon lamang na siya ay sumusunod sa basta na mga “tama” na naaayon sa kanilang paniniwala. Matapos mawala ang Salvator ay nagpasya na lamang siya na mabuhay ng tahimik. Sa pagbangon ng Hari ng kadiliman na si Hakal ay alam naman niyang mauuwi rin trahedya ang lahat ayon na rin sa kanyang pangitain. Kaya’t mas pinili na lamang niyang maging mapayapa. Tanggap na ni Herard ang lahat, tanggap na niyang sila ay natalo sa labanang ito.
Samantala, hindi naman binanggit ni Victor kay Herard ang kanyang kritikal na plano at iyon ay ang umanib at sumapi sa pinakamalakas na kalaban. Hindi pa siya handang mamatay, at lalong marami pa siyang nais gawin sa kanyang buhay. Hindi pa ito ang oras para siya ay mawala! Iyon ang plano niya at ito ay kinimkim na lamang niya sa kanyang sarili.
Noong mga sandaling iyon ay nagpaalam si Victor sa kaibigang si Herard, nangako sila na magkikita pa ngunit malabo na ito. Ito ang alam ng isa’t isa.
Napabuntong hininga na lamang si Herard, umupo siya sa tabing dagat at pinagmasdan ang mawalak na anyo nito. Napatingin din siya sa kalangitan at ipininta niya sa kanyang isipan ang ganda nito, mga bagay na nagpaalala sa kanya ng kanyang mapayapang buhay kung saan ang lahat ay hindi pa nagsisimula. Nakakalungkot lamang na dito magtatapos ang kanyang kwento at wala ni isa ang maglalakas loob na itala ito.
SUYON
BAYAN NG YELO
“Tuluyan na ngang kinain si Enchong ng itim na kapangyarihan at lumalabas na siya ang ating kalaban ngayon. Sa makatuwid ay mapanganib ang manggagamot na iyan mula sa Kailun,” ang wika ng matandang gabay, nais nilang isulong ang punakalang patayin namin si Enchong dahil mapanganib ito at iyon ang kanilang isinusulong sa aming pagpupulong.
Napabuntong hininga ako, “Si Ench ay isang mabuting tao at isang maasahang kapanalig. Hindi niya gusto ang nangyayaring ito at lalong hindi niya gustong maging masama. Noong dakipin ako ni Sato at dahil sa kanyang kuta ay isa si Enchong sa tumulong sa akin para makaligtas at magtagumpay,” ang katwiran ko naman.
“Master Suyon, sa tono ng iyong pananalita ay para bang mas kinakampihan mo pa lalaking magdadala ng kadiliman sa sanlibutan?” paninita nila sa akin.
“Hindi naman sa ganoon ngunit katulad ng sinasabi ko sa inyo kanina pa ay biktima lamang si Enchong, katawan niya ang ginagawa instrumento ng kadiliman upang makakilos ng malaya. Gagawin namin ang lahat ng aming makakaya upang ialis kay Enchong ang enerhiyang iyon na nag cocontrol sa kanya. Isasalba namin siya at pipilitin naming ikulong ang itim na enerhiya kung saan ito dapat mapunta,” ang sagot ko naman.
“Master Suyon, mukha hindi mo iniisip ang kapakanan ng iyong mga nasasakupan? Mas mahalaga pa nga ang iyong kaibigan dito?” pang uusig nila.
“Ang lahat ay mahalaga, ang lahat ay pipilitin kong isalba,” ang sagot ko ulit sa kanila, talaga llpinaninindigan ko ang pag protekta sa aming kapanalig na si Enchong sa kabila ng kanilang suhestiyon na paslangin ito.
“Sadyang matigas ang ulo mo Master Suyon. Panginoong Lucario ano ang desisyon mo sa usaping ito?” tanong sa kanya ng matatandang gabay.
Natigil sa pag nguya ng prutas si Lucario at umayos ito ng upo. Kanina kasi ay bored na bored ito at nakataas pa ng paa, “Ehem, siguro ay kung ano ang desisyon ni Suyon ay iyon na lamang ng aking sasang-ayunan. Bakit? Mayroon kong dalawang punto sa inyo. UNA ay dahil malaki ang utang na loob namin sa Kailun, malaki ang kontribusyon nila noong huling digmaan. IKALAWA, kung papatayin natin si Enchong ay hindi papayag ang hari ng mga blood sucker, handa ba kayong magkaroon ng digmaan kung sakali? Digmaan at malalim na hidwaan sa pagitan ng Bayan ng Yelo at Kailun? Sa tingin ko ay hindi niyo nakikita ang mga posibilidad na ito kaya’t nakatuon lamang kayo sa iisang senaryo,” ang paliwanag ni Lucario. Malinaw na sumasang-ayon siya sa akin at may punto ang lahat ng kanyang sinabi.
At iyon nga ang set up, dahil sa pagsang-ayon sa akin ni Lucario ay walang nagawa ang matatandang hukom kundi ang tumahimik bagamat nakataas ang kilay nila dahil namihasa sila na parang sinasang-ayunan at sinusunod. Ngunit sa pagkakataong ito ay hindi nangyari ito sapagkat nais kong protektahan si Enchong at iba pa. Sila ay mabuting kapanalig at maasahan sa lahat ng pagkakataon. Lahat kami ay nagbuhos ng lakas at nagsakripisyo noong digmaan kaya’t ang aming samahan ay mas lalong tumibay.
“Mabuti naman at sinang ayunan mo ako?” tanong ko kay Lucario habang lumalakad kami pabalik sa aming silid.
“Natural mente, edi ginera mo ako kapag sumalungat ako sa iyo? Naalala mo ba noong last time na kinontra ko ang gusto mong mangyari? 3 days mo lang naman akong hindi kinabo, 3 days mo akong hindi niyakap at sinuso, alam mo ba kung gaano kahirap sa akin non?” pilyong hirit ni Lucario.
“Buti alam mo!” ang sagot ko naman sabay halik sa kanyang labi. Nangiti ito at niyakap ako ng mahigpit.
“Alam na this, tara na tulog naman si Chaim,” ang hirit ni Lucario.
“Heh, magpapadala na ako ng mensahe sa Dark Gate, sa susunod na araw ay pupunta tayo doon upang tulungan sila,” ang tugon ko naman.
“Anong balak mo doon?” tanong ng aking asawa.
“Oh edi ipinadala ko itong sulat at nakalagay dito na priority nating isalba si Enchong. Ang plano ay igapos niyo si Enchong at ako ang bahalang kumuha ng enerhiya sa kanyang katawan.”
“Eh paano kung sayo pumasok yung dark energy?”
“Hindi mangyayari iyon dahil ikukulong natin ito kaagad. Tamang timing lang at tamang pagkakaisa ang kailangan para magtagumpay. Habang nandoon tayo ay iiwan muna natin si Chaim kay mama Naama, mas magiging ligtas siya doon,” ang tugon ko naman habang nakangiti.
“Dati ikaw ang nagwoworry kapag may ganitong kaguluhan, ngayon naman ay ikaw itong hot na hot,” ang hirit ni Lucario sabay akbay sa akin.
Tama nga naman, noon una ay talagang natatakot ko hanggang sa matutunan kong magtiwala sa aking sariling kakayahan. Noong mga oras na nagising ang aking tunay na lakas ay nagbalik rin ang kompiyansa sa aking sarili. Ngayon ay masasabi kong mayroon na akong sariling kapangyarihan at hindi na ito hiram kung kanino man.
Pero gayon pa man ay may pangamba pa rin sa aking dibdib, hindi ko maunawaan ngunit nararamdaman ko ito sa kabila ng pagiging positibo.
Noong mga sandaling iyon ay yumakap lang ako kay Lucario habang nakahiga kami sa kama at pilit kong iwinaksi ang pangamba sa aking dibdib.
Itutuloy..
Part 32: Gaskin
Part 32: Gaskin
THIRD PERSON POV
DARK KEEPER GATE
Dahil sa banta ni Hakal na kuhanin ang Cardin at Tangkask sa kabilugan ng buwan ay nagkaisa ang bawat lupain na paghadaan ang kanyang pagsalakay. Ang kanilang pangunahing misyon ay ang iligtas si Enchong na noon ay kasalukuyang ginagamit ang katawan. Kaya’t ang susunod nilang gagawin ay hugutin sa katawan nito ang kapangyarihan ng kadiliman at ilagay sa ibang bagay.
Ilang araw matapos maipadala ang mensahe sa bawat lupain ay agad na tumugon ang mga ito. Ang unang dumating sa lupain Dark Keeper Gate ang grupo ni Devon at Yul, kasama sina Boss Lu, Santi kasama ang mga piling guardian ng Hell Society. Sa gate pa lang ay sinundo na sila nina Rouen at Heneral Liad.
“Natatakot ako! Baka saktan ako ni Enchong na possessed ng bad spirit!” ang maarteng wika ni Santi sabay kapit sa braso ng katabi.
“Ano ba, bakit ba kapit ka ng kapit napaka init ah,” ang reklamo ni boss Lu.
“Hala, bakit ikaw? Hindi naman ikaw yung katabi ko kanina kundi si Prinsipe Rouen noh! Bakit ba nandito ka Raymond Bagatsing? Doon ka nga!” ang wika ni Santi. Ang akala niya ay si Rouen ang katabing naglalakad.
“Choosing ka pa ba e kamukha mo naman si Tekla!” ang hirit ni boss Lu sabay katok dito.
Sina Rouen ay kausap sina Devon at Yul habang naglalakad, alam nila na mabigat ang dinadala ng Prinisipe dahil sa sinapit na trahedya ng kanyang mga magulang. “Maraming salamat sa pagtugon tito Devon, tito Yul,” ang magalang na wika ni Rouen. Talagang wala namang tatalo sa pagiging magalang ng binata dahil pinanganak itong disiplinado.
“Wala iyon Rou, magiging maayos rin ang lahat at gagawin namin ang lahat ng aming makakaya para maibalik si Enchong si dati.
“Salamat tito, mabigat lamang talaga ang aking pakiramdam lalo’t kapag naiisi0 kong si papa Enchong ang ating kalaban.
“Ang papa mo ay mabuting kaibigan sa amin ni Yul kahit hindi rin namin alam kung paano aatake ng maayos. Sa lahat yata ng laban na ating naranasan ay ang isang ang medyo kompilikado,” ang sagot ni Yul.
“Well hoping for the best! Kabilugan na ng buwan sa susunod na araw may time pa tayo para maghanda,” ang wika ni Santi sabay kapit sa braso ni Heneral Liad, “naaawa ako kay Prinsipe Rouen, huwag kang mag-alala baby boy willing akong mama mo at si heneral Liad naman ang papa mo, willing kaming maging substitute parents! Char!” ang hirit nito sabay tingin sa heneral.
“Bakit kang reaksyon, heneral?” tanong ni Santi dito.
“Nandiyan ka pala Santi,” ang simpleng sagot ng heneral habang naglalakad.
“Wala ah, picture ko lang ito. Kanina pa nga ako nakakapit sayo diba? Teka siguro may kinekemberlin ka nang iba no? Feeling ko talaga may nachurvaloo ka somewhere! Malakas talaga ang pang amoy ko!” ang hirit ni Santi habang natatawa.
“Ano bang sinasabi mo dyan? Maglakad ka na nga lang,” ang sagot ng heneral pero nakakapit pa rin si Santi na parang isang tuko.
“Pasensiya na kayo, hindi kasi nakainom si Santi ng gamot sa kabaliwan kaya medyo makulit ito ngayon,” ang wika ni Boss Lu sabay tapik sa balikat ni Rouen, “huwag kang masyadong mag-alala dahil malakas ang papa Enchong mo, tiyak na malalaban niya ito,” ang wika nito.
“Ayoko lang na pumasok muli sa isipan ni papa na magpakamatay katulad ng ginawa niya kay Xandre noon,” ang tugon ni Rouen at dito naalala niya kung paano patayin at saksakin ni Enchong ng paulit ulit ang kanyang sarili upang maisama si Xandre sa kanyang kamatayan at maikulong ito ng maayos sa kanyang katawan. Mula dito ay pawang kasaysayan na lamang ang lahat.
Pagdating nila Devon at iba pa sa palasyo ay agad silang sinalubong at winelcome ni Rafalgia, pinaghanda sila nito ng pagkain at pinagpahinga. Ang mga guardian naman kasama si Boss Lu ay nagtungo na agad sa templo ng Dark Keeper Gate upang maging pamilyar sa paligid, kailagan nila ito upang mas mapag-aralan ang mga depensang gagawin.
Bandang hapon naman naman noong dumating sina Miguel at Prinsipe Malik ng Apresia. Walang kasama ang dalawa dahil wala naman masyadong kawal ang kanilang lupain. Matatandaan na noong huling digmaan ay binuhay lang ni Malik ang lahat ng fallen warriors at mga pirata sa ilalim ng karagatan upang maging depensa ng Apresia. Katulad ng mga taga Hell Society ay malugod ring tinanggap ni Haring Rafalgia ang kanilang mga espesyal na panauhin. Samantalang na starstruck naman kay Malik ang buong kaharian dahil sa taglay nitong kakisigan at kagwapuhan.
“Pakshet talaga mas lalo pang naging gwapo si Prinsipe Malik buhat noong last time na nakita ko siya,” ang wika ni Santi.
“True mhiemars! At wish mo lang may boylet ka rin mamayang gabi dahil im sure magkakaroon ng harmony ang pag ungol eme ng mga couples dito sa palasyo at syempre kasali na ako doon,” ang hirit ni Oven na may tanong nang iinggit.
“Hindi naman ako naiinggit, okay lang naman na walang ka-couple kaya tingnan mo ako “fresh” at hindi “haggard!” ang hirit ni Santi.
“Kaya nga si Ram ang pinakasalan ko dahil siya ang gustong makasama. Kaya mababaliw siguro ako kapag nalaman kong may iba siya. Baka mapatay ko ang kabit, silang dalawa actually!” ang hirit naman ni Oven.
“Christine ka teh?” tanong ni Santi.
Natawa si Oven, “at ikaw naman ay si Anne Curtis! Diba ang galing natin?”
“True mhiemars!” ang hirit din ni Santi.
Noong gabing iyon ay nagpahanda ang espesyal na pagsasalo salo ang palasyo. Binigyan rin ni Rafalgia magarbong matutuluyan si Malik, Devon at iba pa. “Marami salamat sa inyong pagtungon sa aming panawagan. Isang malaking utang na loob namin itong tatanawin,” ang wika ni Rafalgia.
“Tayo ay magkakapanalig, nabuo ang magandang samahan natin noong panahon ng digmaan kaya namab ang problema ng isa ay problema rin ng lahat,” ang tugon ni Malik.
“Ang lahat ng bagay ay magiging madali basta tayo ay magkakaisa, lagi naman tayong nakakakita ng liwanag sa kabila ng kadiliman diba? Ang mga ito ay pagsubok lamang at ang lahat ay lilipas rin,” ang dagdag ni Miguel.
“Tama si papa Miguel, kayang kaya natin ito kaya nga siguro mas bentang benta siya kay mama, kaya siguro mas mahal ka niya kaysa amin ni Teddy!” ang hirit ni Oven.
“Bea yarn? Seryoso na kasi, paano natin isasalba si Enchong? Alam niyo naman kung gaano kalakas ang kapangyarihan niya diba? Lalo ngayon na nasa loob niya yung Hakal na iyon. Mahihiya sina Wanda at Jean ng xmen!” ang hirit ni Santi.
“Medyo komplikado ang sitwasyon pagdating sa pagsasalba kay Enchong ngunit susubukan kong gamitin ang aking lakas para igapos siya. The rest is up to you guys!” ang sagot ni Miguel.
“Alam niyo mayroong isang espesyal na paso dito sa dark keeper gate, ito ay tinatawag “Gaskin” ito ay isang reliko na nilikha ng aking mga ninuno. Isang matibay na paso na ginagawang kulungan ng masasamang kaluluwa noong sinaunang panahon. Kung sakaling makuha natin ang kapangyarihan ng dilim mula sa katawan ni Enchong ay maaari nating ikulong o ilagay sa paso ang enerhiyang iyon,“ ang wika ni Rafalgia at dito ay dinala ng kanyang kawal ng Gaskin.
Ito ay isang maliit na hugis paso ngunit gawa ito ng ginto na may mga burda ng mineral. Ito ay may takip na gintong animo takip ng takure ngunit mayroong mga kakaibang simbolo sa paligid. Puno rin ng kakaibang simbolong desenyo ang paligid ng paso kaya’t mas lalong naging kakaiba ng pisikal na anyo nito. “Ito ang Gaskin, isang ancient relic na gawa ng aking mga ninuno. Ang mga simbolo sa paligid nito ay ang nagsisilbing lock o kandado upang hindi mawala ang anumang bagay na nakakulong dito.
“Noong unang panahon ay ginagamit ng aking mga ninuno itong gaskin upang ikulong ang masasamang espiritu ng demonyo, diablo at kung ano ano pang nang gugulo sa kanilang nayon. Ibinuhos nila ang lahat ng lakas at talento sa paggawa nito kaya’t sa tingin ko ay sapat na ito para maging kulungan ng itim na kapangyarihan,” ang paliwanag na Rafalgia.
“Sa tingin ko naman ay matibay ito, kung sakaling makawala ng itim na kapangyarihan ay maaari natin itong ilagay sa katawan ni Oven,” ang seryosong wika ni Devon.
“Hala bakit ako? Eh pwede namang kay Santi diba? Di hamak na mas fresh naman ako sa kanya!” ang pagmamaktol ni Oven.
“Eh akala ko ba gusto mong maging ganoon kay Scarlet Witch? Pagkakataon mo na ito kaya ikaw na lang ang maging villain mhiemars! It’s your time to shine!” ang hirit ni Santi.
“Excuse me, hindi naman pang villain ang ganda ko noh! Di hamak naman na mas mukha kang Elyorac sa akin!” ang wika ni Oven.
“Elyorac? What is that? Please educate me!” ang maarteng sagot ni Santi.
“Aha! Hindi mo alam ang Elyorac? Sinasabi ko na nga isa kang FAKE na fan ni Ai Tenshi! Huli ka balbon!”
“Hindi naman ako balbon, super kinis ko nga at wala akong hair sa katawan. Yes, naalala ko na, ang mga Elyorac sila ang mga dating Aluguryon! Charet!” ang hirit ni Santi, mema isagot na lang kay Oven.
“Baliw! Sumasakit ang kepyas ko sayo!” ang sagot naman ni Oven.
Tawanan sila..
Noong gabing iyon ay nagpatuloy pa ang pagpupulong ng grupo hanggang sa makabuo isa ng mas matibay ng plano na ihahain bukas sa iba pang kasamahang parating. Ang kaganapang ito ay parang isang instant reunion bagamat ang takot at pangmba ay hindi pa rin naalis at palala ito ng palala habang lumilipas ang sandali.
“Nag iisip ka pa rin?” tanong ni Devon kay Rouen noong makita niya itong nakatayo sa balkunahe ng palasyo hawak ang isang pulang bola.
“Oo, hindi lang ako makatulog tito,” ang sagot ni Rouen.
“Nauunawaan kita, kahit ako man iyan ay hindi ako makakatulog. Naalala ko nga si Yul noong bumalik ito bilang si Hariel at umakyat sa kalangitan, halos gabi gabi rin kong mulat at nag-iisip kung paano siya ibabalik. Ang bawat gabi ay nagiging mas mahirap at komplikado habang tumatagal,” ang tugon ni Devon.
Napabuntong hininga si Rouen at napalingon sa kawalan, “Magiging maayos rin ang lahat”, iyan ang parating sinasabi sa akin ni papa Enchong. Iyan rin ang pinanghahawakan ko ngayon.“
“At iyan rin sana ang sasabihin ko ngayon,” ang wika ni Devon habang nakangiti. Maya maya ay lumapit naman sa kanila si Yul hawak ang dalawang mainit na tsaa at iniabot sa dalawa.
Silang tatlo ay naupo lang sa balkunahe at pinagmasdan ang magandang kalangitan, isang mapayapang gabi, tahimik at nakakabayad ng pakiramdam.
KINABUKASAN.
Maaga pa lang ay dumating na agad ang grupo ng mga Manlikmot sa pamumuna ni Haring Seth at Ybes, dala nila ang ilang mandirigmang manlikmot upang sumuporta. Agad silang sinalubong ng kanilang mga kapanalig sa pamumuno ni Santre Rafalgia, ang hari ng buong Lupain.
“Maligayang pagdating sa lupain ng Dark Keeper Gate, ganito talaga dito medyo makulimlim at hindi direktang matingkad ang araw,” ang bungad ni Santre
Natawa si Seth, “huwag kang mag-alala dahil malilinaw ang aming paningin. Maganda ang iyong kaharian natutuwa ako at napaunlad mo ito ng mabuti. Makikipagpalitan ng kalakal ang Cendril Forest, pag usapan natin ito pagkatapos ng problema.”
“Sure, mahal na hari, ngayon pa lamang ay ipapaayos ko na ang mga produktong pang kalakal,” ang masayang sagot ni Santre habang pumapasok sila sa bulwagan. Sinalubong rin sila nila Prinsipe Malik, Devon at iba pa.
Halos ilang minuto noong makapasok sila Seth sa bulwagan at dumating naman ang grupo ng mga Engkanto sa pamumuno ni Ibarra at Leo. Kasama nila ang ilang mga mahuhusay na engkanto na pinamumunuan naman ng heneral na si Sam at bise heneral na si Tembong na noon ay nakasuot ng mahabang gown.
“Ay winner naman si ses!” ang wika ni Santi noong makita si Tembong na rumarampa suot ang long trail gown na parang sasagala. Lumapit sila kay Tembong at bineso ito pero hindi naman nagdidikit ang mga mukha.
“Sobra mo namang ganda ses,” ang bati ni Santi.
“Talaga ba mars? Hindi pa nga ako nakapaghanda e, casual attire ko lang ito,” ang hirit ni Tembong.
“Echosera ka naman John Lapuz, casual attire ka dyan! Ang haba haba no dinaig pa itong red carpet ng palasyo,” ang hirit naman ni Oven.
“Actually may baon akong evening gown, shining shimmering splendid!” ang hirit naman ni Tembong sabay kurap ng maraming beses.
Maya maya ay biglang kumapit si Santi kay Ibarra at saka nagwika ito, “natatakot ko baka saktan ako ni Hakal,” ang maarteng hirit nito.
“Linta yarn? Kung kanino ka na lang kumakapit e, mahiya ka naman kay Leo,” ang wika ni Oven sabay hila dito palayo.
Samantala ay sinalubong rin ni Rafalgia sina Ibarra at iba pa. Lahat ay malugod niyang tinanggap sa kanyang kaharian. Ngayon ay nakikita na nila ang pag-asa dahil sa pagdating ng malalakas na kapanalig. “Maligayang pagdating sa aking kaharian, patawad kung bad timing ang imbitasyon ko,” ang wika ni Rafalgia.
“Ayos lamang mahal na hari, may ideya na kami na magaganap ang ganito. Kaya’t kahit paano ay inihanda na rin namin ang aming mga sarili,” ang sagot ni Ibarra.
“Maraming salamat sa inyonh pagtugon, medyo komplikado ang sitwasyon ngunit batid kong masusuluyunan natin ito ng sama sama,” ang tugon ng hari at habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay umihim ang nagyeyelong hangin sa paligid, ang lahat ay parang nilamig at kinilig sa hindi malamang kadahilanan na para bang may yelong dumampi sa kanilang mga balat at katawan.
Kasabay noon ang pagbubukas ng portal sa harap ng palasyo at dito ay lumabas sina Suyon at Lucario. Ang lahat ay napanganga na lang at na starstruck noong makita ang couple, idagdag mo pa ng cooling effects ng portal na humalo sa buong paligid.
Noong masilayan ang lahat ang mukhan nina Lucario at Suyon ay panandalian napahinto ang lahat lalo na ang mga kawal at tagapaglingkod ng palasyo ng Dark Keeper, para sila naka kita ng Diyos na bumaba mula sa kalangitan dahil sa pisikal na anyo nila.
“Wow, hanep sa portal effects! May cooling eme ha! Parang time limited recall sa MOBA!” ang hirit ni Santi.
“At tingnan mo napaka gwapo pa rin talaga ni Papanginoong Lucario, para siyang mas naging yummy at makatas ngayon,” ang bulalas na hirit ni Oven.
“Handsome overload diba? Parang hindi na tao, masyadong makinis at perfect!” ang hirit naman ni Tembong.
Noong dumating sina Lucario at Suyon ay agad silang sinalubong nina Malik, Seth, Devon, Ibarra at iba pa. Ngayon ay kompleto na ang magkakapanalig, oras na para pag-usapan at planuhin ang mga gagawin para sa pagharap sa hari ng kadiliman na si Hakal na noon ay kontrolado si Enchong at kapangyarihan nito.
“Pasensiya na ngunit wala kaming dalang kawal, alam niyo naman na walang kawal ang Bayan ng Yelo maliban sa mga Diyos na bumababa upang ipagtanggol ito,” ang wika ni Lucario.
“Sa tingin ko ay hindi na kailangan ng maraming kawal, ang iyong lakas ay sapat na para ipagtanggol ang iyong lupain panginoon,” ang wika ni Rafalgia habang nakangiti, malugod nitong tinanggap ang panauhin na punong puno ng paggalang. “Maligayang pagdating sa aking munting kaharian,” dagdag pa nito.
“Walang anuman, ikinagagalak kong maging bahagi ng grupong ito. Sa tingin ko ay kumpleto na tayo, maaari na tayong magplano upang mas maging madali ang proseso,” ang tugon ni Lucario.
“Iyan rin sana ang nais kong ipabatid, nakahanda na ang silid ng pagpupulong, maaari na tayong pumasok doon,” ang wika ni Rafalgia.
Ang lahat ng magkakapanalig ay nagtungo sa silid ng pagpupulong upang pag-aralan ang sitwasyon sa darating kabilugan ng buwan kung saan sasalakay si Hakal ayon na rin sa kanyang banta.
Seryoso ang lahat ng mga sandaling iyon at napagkaisahan nilang ikulong ang kapangyarihan ni Hakal sa espesyal na paso na kung tawagin ay Gaskin upang mapatahimik ito at upang hindi na makawala pa.
Itutuloy.
Part 33: Liga ng mga Diyos
Part 33: Liga ng mga Diyos
THIRD PERSON POV
Seryoso ang lahat noong mga sandaling iyon, sa silid ng pagpupulong ay nakaupo ang miyembro ng magkakapanalig sa pamumuno ni Rafalgia. Sa unang hanay ng mga bangkuan sa silid ay nakaupo ang mga hari at pinuno ng lupain, sina Seth, Malik, Niko, Lucario, Boss Lu at Ibarra. Sa ikalawang hanay naman ay sina Miguel, Suyon, Yul, Devon, Rouen, Leo at Ybes. At sa ikatlong hanay ay sina Oven, Santi, Tembong, Sam at Heneral Liad. Damang dama ng lahat ang pressure na hindi maunawaan bagamat nakakalakas ng loob na makita silang magkakasama.
Tumayo si Boss Lu, dahil siya ang may alam ng lahat at nakapagsaliksik sa Hell Society ay sinumulan niya ang pagpupulong sa isang history recap.
“Alam naman natin ang kwento ni Hakal na hari ng sinaunang sibilisasyon. Ang akala ko noon ay ang mga ninuno na natin ang pinagmulan ngunit mayroon pa palang pinagmulan ang bawat pinagmulan, sila ang simula ng bawat simula. Si Hakal ay ang isa sa mga ninuno ng ating mga ninuno. Siya ang sinaunang hari at kabilang na nga ang kanyang nasasakupan na kung tawagin ay Laola Empire. Bilang isang makapangyarihang hari, si Hakal ay biniyaan ng isang makapangyarihang hukbo na kung tawagin ay Heroca at mayroon rin siyang limang heneral.
Noong ikulong ni Surya si Hakal ay pinaghiwalay niya ang bawat parte ng katawan nito. Ang espiritu ay hinati niya sa dalawa at ikinulong sa Tangkask at Cardin. Ang kapangyarihan naman niya ay ikinulong mismo ni Surya sa loob ng kanyang katawan. Ngunit noong mamamatay si Surya at humina ang bangkay nito ay nakawala rin ang kapangyarihang itim na napunta kay Elsen.
Kinalaban ni Elsen sina Kasiya, Emrys, Viento at Neptune noong unang digmaan ng mga Diyos, sa huli ay ikinulong din ni Kasiya ang kapangyarihan ng dilim sa kanyang katawan katulad ng taktikang ginawa ni Surya noon. Noong mamatay si Kasiya ay nakalaya rin ang kapangyarihan itim ngunit sinigurado ni Kasiya na maitatago ito.
Makalipas ang maraming taon ay nataguan ni Xandre ang kapangyarihan at iyon ang simula ng umatikabong digmaan sa ating kasaysayan maging hanggang ngayon sa kasalukuyan.
Nakuha ni Xandre ang kapangyarihan na ginamit niya laban sa atin. Sa huli ay nagapi natin siya at si Enchong mismo ang naging instrumento upang ikulong ang kapangyarihan ng dilim sa kaniyang katawan katulad ng ginawa nina Kasiya at Surya. Isang mahalagang sakripisyo na itinataya ang kanilang sarili para sa kaligtasan.
Ngayon ay unti unting lumakas ang kapangyarihan sa katawan ni Enchong hanggang sa masakop nito ang kanyang pisikal na aspeto at ang kanyang isipan. Ang ating kaibigan ngayon na si Enchong ay ginagamit ni Hakal upang mabawi ang kanyang espiritu.
Bilang kabiyak ay pinilit siyang pigilan ng Hari ng mga blood sucker na si Rael ngunit sa kasamaang palad ay napahamak ang hari at hindi natin alam kung nasaan na ito ngayon. Ngayon ay nalalagay tayong lahat sa peligro dahil susugod dito sa Dark Keeper Temple si Enchong o si Hakal para kunina ang kanyang mga espiritu. Ito ang dahilan kaya’t nandito tayo ngayon,“ ang paliwanag at salaysay ni Boss Lu.
Nagtaas ng kamay ni Tembong, “Teka, ganito ba kalakas itong si Enchong este si Hakal kaya’t kailangan ay full force tayo ngayon? Mayroon ba siyang army? Magkakaroon ba ng digmaan sa pagsakalay niya dito?” tanong nito.
“Oo nga diba, full force tayong lahat, too think na si Enchong lang ang enemy natin! Ano bang mangyayari? Talaga bang OP ang isang ito? Nacoconfused na ako! Please educate me!” ang nalilitong wika ni Santi dahil pati siya ay kinakabahan rin sa maaaring mangyari.
Tumayo naman si Rafalgia para sumagot, “mabuti at itinanong niyo iyan, nandito ang pressure sa atin dahil unang una ay nais nating isalba ang ating kapanalig na si Enchong at makaligtas siya mula sa pang gagamit ni Hakal. Kung itinatanong niyo kung OP ba si Hakal ay maaaring oo ang kasagutan. Bakit? Mayroon akong tatlong punto kung ganito na lamang ang paghahandang ginagawa natin sa pagsalakay niya.
UNA, alam naman natin na taglay ng katawan ni Enchong ang dalawang sagradong lakas ng kanyang mga ninunong sina Idan at Kasiya. Kaya’t nag uumapaw na lakas ang ating masasaksihan sa pagsanib ng kapangyarihan ni Hakal sa kanyang katawan.
IKALAWA, naghahanda tayo dahil priority natin na ialis ang kapangyarihan sa kanyang katawan at ilagay ito sa gaskin upang ikulong. Hindi dapat siya makalapit sa Tangkask o sa Cardin.
IKATLO, magiging komplikado ang sitwasyon dahil may kakayahan si Hakal na gamitin ang katawan ni Enchong. Inarereverse niya ang mga ability nito at napapasama. Katulad na lamang ng sagradong palaso, napapaitim niya ito magamit sa kanyang sariling adhikain. Kaya kung itatanong niyo kung si Enchong ba ay OP o over power, ang sagot ay tumataginting na “OO.” Kaya’t narito tayo ngayon para maghanda,“ paliwanag ni Santre Rafalgia.
Natahimik ang lahat at nag isip, maya maya ay nagtaas ng kamay si Oven. “Kung ang samahan nina Super Nardo, Irano at Super Panget ay tinatawag na LOA o League of Angels, ano ang sa atin?” hirit nito.
“Naku umarya na naman yung CRAZY fan ni Ai Tenshi! Mga baliw baliwan!” ang hirit ni Santi.
“Actually magandang tanong iyan, naisip ko na rin na bigyan ng tawag ang ating samahan,” ang wika ni Santre.
“Ano naman iyon?” tanong nina Rouen at iba pa.
“Tama ano naman iyan? Sailor Guardians? Pretty Soldiers? Magic Knight? Magic Doremi? Bubblegum Crisis?” tanong ni Oven.
“Tayo ang tatawagin na…” ang wika ni Rafalgia sabay alis ng mahabang kurtina sa kanyang likuran at dito ay tumamba ang malaking logo ng kakaibang sagradong pakpak na mayroong espada. “LEAGUE OF GODS!”
“Dahil ang bawat isa sa atin ay may taglay na “NATURAL” na kapangyarihan at lakas ng isang DIYOS! Katulad na lamang ni Panginoong Lucario na nagmula sa lahi ng mga matataas at sagradong nilalang sa kalangitan. Si Prinsipe Malik na taglay ang kapangyarihan ni Neptune. Si Haring Rael na taglay ang lakas ng mga ninuno niyang Blood Sucker na maituturing ring Diyos ng kanilang lahi.
Nariyan rin si Haring Seth na kinatawan ni Viento Del Gato. Sina Ibarra at Leo na kinatawan ng sagradong kapangyarihan at elemento. Sina Devon at Yul na saklawa ang langit at lupa. Si Miguel na tagapagmana ng haliging si Salem, si Enchong na may sagradong kapangyarihan ng kanyang ninuno. Si Haring Niko na biniyayaan natural na lakas ng kalikasan.
Kung inyong mapapansin, lahat tayo ay may lakas at kakayahan na maihahambing sa isang malakas na diyos. Ang ating liga ay hindi basta basta nagagapi at ang ating samahan ay hindi basta mabubuwag. Tama lamang na tawagin tayong “League of Gods” o “Liga ng mga Diyos” ito ang sakto at pinakamagandang tatak na maaari nating dalhin bilang magkakapanalig,“ ang paliwanag ni Santre Rafalgia, punong puno ng panghihikayat at pag-asa.
Nagpatuloy pa ang pagpupulong, maraming mga detalye ang tinalakay kabilang na rito ang plano o “senaryo” na maaaring maganap para ialis sa katawan ni Enchong ang kapangyarihan ni Hakal at ilagay sa sagradong paso na kung tawagin ay Gaskin.
“Si Suyon lamang ang may kakayahang dumukot ng enerhiya sa katawan ng isang nilalang, ito ang mga bagay na nakuha niya sa Reyna ng underworld na si Naama. Kaya’t si Suyon ang gagawa ng mahalagang task na pagkuha sa kapangyarihan ni Hakal upang ilagay sa Gaskin,” ang wika ni Boss Lu.
“At susubukan naman naming pigilan si Enchong, sasamahan ako ni Miguel, Ibarra, at Haring Rafalgia,” ang paliwanag naman ni Niko.
“Kami naman ang bahala sa depensa sa labas ng templo, kami ang mamuno sa mga kawal na magbabantay doon,” ang wika naman ni Seth at Ybes. Ang mga manlikmot talaga ang nasa battle field bilang opensa at depensa.
At iyon ang set up, ang lahat ay naghati hati para sa mga task na dapat gawin. Noong mga sandali ring iyon ay wala silang inaksayang pagkakataon ang lahat ay nagtungo na sa temple ng Dark Gate kung saan naroon ang mga kawal na naghahanda para sa pagdating ni Hakal.
Bukas na ang kabilugan ng buwan kaya’t kaunting oras na lamang ang natitira para sa paghahanda. Ang lupain sa paligid ng templo ay talagang maluwang dito makikita ang daan daang kawal na nakahanay at nag aabang mga maaaring mangyari.
ROUEN POV
“Relax lang, maaayos rin ang lahat okay? Teka nasaan na ba yung papa Rael mo? Buhay pa ba yun?” ang wika ni ninong Oven habang lumalakad kami sa paligid ng Templo.
“Buhay pa po si Papa, nararamdaman ko pa ang kanyang pwersa, iyon nga lang ay nasa malayo ito,” ang wika ko naman. Kaming mga blood sucker lalo na ang royal blood na katulad namin ni papa Rael ay may kakayahang makaramdam kung patay o buhay ang aming kapanalig.
“Mainam kung ganoon, basta chillax lang ha, maayos rin ang lahat,” ang dagdag pa ni ninong na parang giniginawa at hinihingal.
“Ninong parang ikaw naman ang hindi relax e,” ang natatawa kong wika.
Maya maya ay huminga ng malalim si Ninong Oven at saka napaupo ito sa aking tabi, “okay fine! Hindi ako relax! Ninenerbyos ako dahil unang una ay masakit para sa akin na makita ang kalaban dito ay ang best friend ko na halos kakambal ko na sa lahat ng bagay. Parang hindi ko kakayanin na makita siya sa ganoong posisyon, parang dinudurog ang puso ko at parang mas gusto ko na lang makianib sa kalaban para kampihan at tulungan siya!” ang umiiyak na wika ni Ninong, naramdaman ko ang sakit at pag aalala sa kanyang mga salita.
Tumabi ako sa kanya, “pareho rin ang nararamdaman ko ninong, nadudurog rin ang aking puso sa nangyayari at ilang beses kong hiniling na sana ay ako na lamang ang kinuha ni Hakal at hindi na si papa Enchong. Ngunit siyempre, hindi ako maaaring magpakita ng takot o panghihina dahil ayokong isipin nila na ang prinsipe ng mga blood sucker ay weak at madaling nagpapadala sa kanyang emosyon,” ang sagot ko naman.
Patuloy sa pag iyak si Ninong Oven kaya naman tinapik ko ang kanyang balikat. “Nauunawaan ko ang pakiramdam ninong, pero sa ngayon ay kailangan nating lumaban,” ang tugon ko sabay labas ng isang huling gadget sa aking bulsa.
Napatingin dito si ninong, “eh ano naman iyan? Isang kulay pulang bola?” tanong niya sa akin.
Tumangon ako, “opo ninong, ito ang pinakahuling gadget na mayroon ako. Ang pulang bola na ito ay ang mother ng lahat ng ITB o instant transportation ball na ginagamit natin sa pagtawag ng ating kapanalig. Ito ang original device na pinagkopyahan ko ng ating mga ginagamit ngayon. Nilikha namin ito sa hinaharap at nandito sa device na ito ang isang core energy na nagbubukas ng portal sa paligid,” ang paliwanag ko sabay pindot sa ITB at nagliwanag ito.
“Sino naman ang tatawagin mo this time e nandito na tayong lahat?” tanong ni ninong sa akin.
Ngumiti ako at nagwika, “kung totoo ang sinasabing pangitain ni Tito Rafalgia ay tiyak na kakailangan natin itong ITB,” ang wika ko at dito ay pinakawalan ko ang bola sa ere. Lumutang ito at lumipad sa kalangitan saka nawala. Ito ang pinakahuling bagay na mayroon ako kaya sana ay hindi ako mabigo.
Ang tinutukoy kong “pangitain” ni tito Rafalgia ay ang sinabi niya sa akin na hihinto ang mundo at ANIM na tao lamang ang matitira dito para lumaban. Wala akong ibang choice kundi pakawalan ang ITB upang makatiyak na magiging maayos ang lahat sa hinaharap.
“Nag training naman ako e, pero sa halip na maging malakas ay lalo pa akong natakot,” ang wika ni ninong.
Natawa ako, “alam mo ninong, kaya ka natatakot ngayon ay dahil malakas ka na at nag improve na ang iyong kakahayan. Alam mo na kung ano ang delikado at ang hindi.”
“Kung sa bagay, noong ang gamit ko pa lamang na sandata ay ang pamaypay ang bracelet ng skills ay akala ko laro laro lamang ang lahat. Ngayon ko lang napagtanto na ang lahat ay delikado at nangangailangan ng matinding determinasyon. Oh em ji, napaka seryoso ko ngayong araw!” ang hirit pa niya.
Tawanan kaming dalawa pero maya maya sumeryoso rin. “Gawin natin ito para tulungan si papa,” ang wika ko.
Tumango siya, “gagawin ko ang best ko para maging MVP kahit puro assist lang pwede na,” ang hirit ni ninong.
KINABUKASAN.
Dumating ang oras ng ibayong paghahanda, noong mga sandaling iyon ay naka aassemble ang lahat ng kawal. Ang pinakamarami ay ang kawal ng Dark keeper gate na nakasuot ng itim na kalasag at makikita rin sa hanay ang mga representative ng Hell Society na naka itim na suit at may mga scepter na hawak. Ang grupo naman ng manlikmot ay nakasuot lamang ng normal na damit na pang araw araw at ang ilang mga engkanto na nakalutang ere at nagmamasid sa buong paligid mula sa itaas.
Mistulang isang madugong digmaan ang magaganap kaya’t ang kahit na sinong makakita ay tiyak na tataas ang balahibo.
Hinati rin ang aming kapanalig sa kanya kanyang istasyon. Sina Haring Seth, Ybes, Heneral Liad, Heneral Sam at Boss Lu ay nasa battle field bilang unang command. Sila ang front liner kung saan daraan ang kalaban at sila ang unang depensa upang hindi ito makalapit sa templo.
Sa harapan naman ng Templo ay naroon ang Gaskin, dito magaganap ang kanilang plano na pigilan si papa at igapos ito. Ang task ng paggapos ay naka assign kina Suyon, Rafalgia, Miguel, Niko, Ibarra at Rafalgia. Sila ang mayroong malalakas na pang gapos upang mapigilan ang kalaban at maihiwalay ang power of darkness sa katawan nito.
At makasiguradong hindi makukuha ang reliko ng Tangkask at Cardin ay nagtalaga ng tagabantay sa loob templo. Ang lahat ay may mahalagang tungkulin sa mga oras na ito.
Ang templo ng Dark gate ay malaki at maluwang. Ito ay nahahati sa tatlong level ng proteksyon. Makatuwid ay dadaan mula sa unang level bago marating ang reliko sa pinakadulo.
Pagpasok sa templo ay naroon na agad sina Devon, Tembong, Santi , Leo at Yul para pumigil sa kalaban. Sa ikalawang level naman ay naroon si Prinsipe Malik, Ninong Oven at Ako.
Sa ikatlong level ay naroon si Tito Lucario, nasa likod niya ang Tangkask at Cardin para protektahan ito. Ang pinakamalakas ay inilagay sa pinakadulo upang makatiyak na ligtas ang reliko.
“Huwag kayong mag alala, poprotektahan ko kayong dalawa, ang mga gwapong katulad niyo ang nagbibigay saya sa mundo!” ang hirit ni ninong Oven habang nakatayo kami sa silid.
Napakamot ng ulo si Prinsipe Malik at ngumiti, “nagtraining ka bang mabuti? Baka maya maya ma-knock out ka kaagad,” ang biro nito.
“Don’t worry Prince Malik, lahat ng klaseng training ay napagdaanan ko na, katulad ng training sa pasarela, question and answer at interviews,” ang hirit nanaman ni Ninong.
“Mukhang ibang training ang sinasabi mo ninong,” ang natatawa kong tugon.
Tahimik at mapayapa ang gabing iyon. Ang lahat ay naghihintay na at nakahanda noong mga sandaling iyon. Iisa lamang ang kalaban ngunit ang isang ito matindi at hindi basta basta nagagapi.
Maaliwalas at maliwanag ang kalangitan sa mga oras na iyon, hanggang sa maya maya ay kusa na itong dumilim, nag simulang mamuo ang maitim at makapal na ulap na kumubli sa maliwanag na alapaap.
Ito na ang simula ng pagsakalay ng kasamaan para kuhanin ang para sa kanya.
Itutuloy.
NOTE: NEW EPISODES COMING SA MONDAY! ETO NA YUNG CONTINUATION NG NAKALAGAY SA DRE AME.
Part 34: Ang Isinumpang Lakas
Part 34: Ang Isinumpang Lakas
THIRD PERSON POV
Ang lahat ng hukbo ay nakahanda na, planado ang bawat pagkilos na kanilang gagawin. Noong namataan na ang ibayong pagdilim ng alapaap hudyat ng pagdating ng kalaban ay ikinumpas na ni Haring Rafalgia ang kanyang kamay at dito ay itinaas nila ang pinakamalakas na barrier na pumalibot sa buong templo at maging sa buong lupain.
Nakamasid lamang ang grupo ng mandirigma at magkakapanalig sa kalangitan hanggang makalipas ang ilang minuto ay nilamon na ito ng maitim at makapal na ulap. At mula sa makapal na ulap na iyon ay sumabog ang mga kulay pulang kidlat na naglalabas ng pulang liwanag sa buong kalangitan. Nakakamangha ngunit nakaka kilabot rin sa kabilang banda.
Mula sa paligid ay mararamdaman na agad ang kilabot at ang nakakagimbal na pwersa ni Hakal bagamat hindi pa ito tuluyang nagpapakita. Ang pulang kidlat na tumatama sa barrier ay sumasabog at lumilikha ng mga pag spark.
“Maghanda na kayo, parating na ang kalaban,” ang wika ni Seth na noon ay tumayong front liner ng mga kawal kasama niya sina Ybes, Heneral Liad at Sam at Boss Lu. Lahat sila ay nakatingala at naghahanda sa pagdating ng malakas na katunggali.
“Ang ating layunin ay pigilan ang kalaban na makapasok at makalapit sa templo. Gawin natin ang ating makakaya upang itaboy siya! Maliwanag ba?!” ang sigaw ni Boss Lu.
Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay unti unting sumabog ang pulang liwanag sa kalangitan at dito ay unti unting lumabas si Enchong na noong ay possessed ni Hakal. Kitang kita ng lahat ang malaking pagbabago ni Enchong pagdating sa pisikal na anyo. Mas naging matapang ang mukha nito, napaka fierce nito at mas lalo pang naging gwapo.
Suot niya ang isang kakaibang uri na kalasag at ang kanyang kamay namumuo ang itim na enerhiyang may halong pula. Nakalutang ito sa ere at nag uumapaw ang kapangyarihang hindi matatawaran!
Maya maya ay itinaas ni Boss Lu ang kanyang scepter na ang ibig sabihin ay huwag muna aatake. Nagliwanag ang kanyang katawan at saka ito lumutang sa itaas. Tumapat siya kay Enchong na noon ay nasa labas ng barrier, ito ang naging harang nilang dalawa. “Enchong, hijo alam kong nandyan ka pa. Kung naririnig mo ako ay sikapin mong iwaksi ang kapangyarihan ni Hakal, labanan mo ito katulad ng madalas mong ginagawa,” ang wika nito.
Natawa si Enchong, “ano ito? Negosasyon? Ang bagay na iyong hinihiling ay napaka imposible. Sa nakikita mo ay masyadong perpekto ang katawan ng binatang ito. Nag uumapaw ang kanyang kapangyarihan at sa tingin ko nagugustuhan kong manatili dito.”
“Huwag mong angkinin ang hindi sa iyo Hakal, ang iyong kasaysayan ay matagal nang nagtapos, tama na! Iwanan mo na ang mundong ito at ibalato na lamang ito sa amin,” ang wika ni Boss Lu.
“Teka, bakit parang naghanda naman kayo ng sobra? Gusto ko lang naman kuhanin ang dapat sa akin. Bakit sobrang pagpupugay naman yata ang iyong igagawad sa akin?” tanong nito na galak na galak.
“Hindi, ang mga ito ay inihanda naman para pigilan ka. Alam namin na delikado kapag nakuha mo ang iyong orihinal na katawan,” ang wika ni Boss Lu.
“Hmmm, malakas ang aking orihinal na katawan dahil iyon ang susi sa aking nawawalang sibilisasyon. NGUNIT, mas malakas ang kapangyarihan ng katawang ito,” ang sagot ni Hakal.
“Hindi mo katawan iyan kaya’t huwag mong angkinin! At hindi mo rin makukuha ang Tangkask at Cardin kahit ano pang gawin mo!” seryosong sagot ni Boss Lu. Wala itong nagawa kundi ang bumaba sa tabi ni Seth at sabihing walang paraan makipag negosasyon sa kalaban. “Sarado ang isipan nito at gagawin ang lahat ng nais niyang gawin. Dapat ay maghanda na rin tayo!” ang utos nito.
Lumipat si Enchong malapit sa barrier at nagwika ito. “Bakit ipagkakait niyo ang para sa akin? Ganyan ba kayo kamakasarili?! Kung gayon ay tatapusin ko ang lahat ng haharang sa aking daraanan!” ang sigaw nito at nagsimulang sumiklab ang malakas na enerhiya sa kanyang katawan. Sa isang kumpas ay yumanig ang lupa at nagbagkasan ng mga kidlat sa paligid! Tumama ito sa barrier at nagsimulang sumabog!
Makapal at malakas ang barrier sa paligid ngunit makikita kung paano ito magbitak lalo na noong bagsakan ito ni Enchong ng enerhiya at sumabog. Kahit anong tibay ay lakas ng harang ay madaling nawawasak. Samantalang nanatiling kalmado at handa ang mga nasa loob ng barrier. Hinihintay nilang masira ito upang igawad ang kanilang mga pag atake.
“Hindi nga biro ang lebel ng enerhiya ng isang ito, palakas ito ng palakas sa paglipas ng segundo,” ang wika naman ni Seth habang pinagmamasdan ang pagpapakawala ng enerhiya ng kalaban.
“Tama, kung ordinaryong barrier lang ang nasa ating paligid ay tiyak na mawawasak ito agad. Mabuti na lamang at malakas ang pananggalang natin ngayon,” ang dagdag ni Ybes.
“Ito na ang pinakamalakas na barrier ng templo, manalangin na lamang tayo na hindi agad ito masira,” ang wika ni Boss Lu, mahigpit ang hawak niya sa kanyang scepter.
“Pinakamalakas? Nagpapatawa ba kayo?” sagot naman ni Enchong sa itaas. Nagliwanag ang kanyang kamay at dito ay lumabas ang isang kulay gintong pana at palaso ngunit maya maya ay nagbago rin agad ang kulay nito at naging purong itim. Halatang ginagamit ni Hakal ang sagradong kakayahan ni Enchong at ikino-convert ito sa dark energy!
“Ang sagradong pana at palasyo ni Enchong ay naging itim at nagbago ng anyo! Mukhang pati ang angking kakayahan niya ay kontrolado rin ni Hakal,” ang wika ni Heneral Liad.
“Sigurado iyan,” ang sagot ni Boss Lu sabay senyas sa mga kawal at tauhan na maghanda na.
“Itaas ang barrier at proteksyon sa inyong mga katawan. Mukhang sisirain na ng kalaban ang harang!” ang utos ni Seth at dito ay nagliwanag ang katawan ng bawat ito. Nag generate sila ng shield sa kanilang mga sarili.
Lumayo si Enchong sa barrier, dito nagliwanag ang kanyang mga mata. Kung dati ay lumabas ang gintong pakpak sa kanyang likuran kapag ginagamit niya ang gintong palaso. Ngayon ay itim na enerhiyang pakpak ang lumabas sa kanyang likod. Nagliwanag ang kanyang mata at buong katawan.
Hinila niya ang itim at pisi at pinakawalan ang itim na palaso! Sumibat ito ng mabilis sa ere!
Kung dati ay nagiging gintong ibon ang palaso, ngayon ay nagimbal ang lahat dahil naging dragon ito at sumagupa sa makapal barrier!
Sumabog at yumanig sa buong paligid! Unti unting nagcrack ang barrier at nawasak! Dumiretso ang dragon sa kinaroroonan ang mga kawal kaya naman wala silang nagawa kundi ang saluhin ng malakas na enerhiya at pati sila nasabugan!
Dahil nakahanda ang mga kawal at mayroong proteksyon ang kanilang mga katawan ay nagawa nilang agapan ng pagsabog na iyon. Walang nag akala na sa isang tirahan lang ay mawawasak ni Enchong ang barrier at sobra pa ito kung tutuusin
“Magsimula na sa pag atake! Guardians!” ang sigaw ni Boss Lu at dito ay nagliwanag ng sabay sabay ang mga scepter ng mga guardian devil ng Hell Society at bumuo sila ng malakas na enerhiya kulay puti. Inipon nila ito at mabilis na pinasibat sa kinlalagyan ng kalaban na noon ay nakalutang lang sa ere at hindi nasisindak!
Isang senyas rin ang ginawa ni Seth sa kanyang mga kapanalig na Manlikmot at lahat ng ito ay mabilis nagpalit ng anyo. Nagliwanag ang mga bibig ng mga taong lobo at sabay sabay rin nagpakawala ng enerhiyang sumama sa dambuhalang ball of energy na nilikha ng mga Guardian Devil.
Lalo lumaki at lumakas ang energy na pasibat kay Enchong! Namangha ang lahat dahil sa laki nito ay tiyak na lilikha ito ng matinding pinsala sa kalaban! Nabuhayan ng loob ang lahat lalo na noong mabilis na sumibat ang pinaghalo halong enerhiya ng mga talentadong guardian at mga manlikmot.
Malaki ang energy ball, para itong maliit na kometang sumibat at bumangga kay Enchong sa itaas. Iyon nga lang ay hindi naman siya natinag o umatras man lang dahil sinalo niya ang enerhiya gamit ang kanyang isang kamay at piniga ito na parang isang bula! Ang malaking enerhiya ay naging mga itim na paru-paro na animo minagic at nawala sa ere!
“Bakit kailangan niyo pang makipaglaban sa akin? Gusto niyo bang mamatay lahat?” tanong niya at dito ay namuo ang mga enerhiyang pula sa kanyang palad at pinagtatapon ito sa lahat ng mga kawal sa kanyang ibaba.
Parang umuulan ng mga pulang kometa na sumasabog kapag tumatama sa lupa. Nagkagulo ang lahat at dito ay bumaba si Enchong sa lupa para makipag laban. Sumugod sa kanya ang mga manlikmot sa harapan. Ngunit sa kabila ng lakas ng mga ito ay tila walang makalapit sa hari ng kadiliman. Ang lahat ng sumugod sa kanyang harapan ay pinapasabog o kaya ay pinapalipad sa ere na parang mga laruan. Ang iba naman ay pinipiga at sumasabog na lang na parang bula sa kawalan.
“Katulad ng sinasabi ko sa inyo, hangga’t maaari ay ayoko ng gulo ngunit kayo mismo ang nagsimula nito! Ngayon ay magbabayad kayong lahat sa kapangahasan ninyong labanan ako!” ang wika ni Enchong at muling lumutang sa ere ang kanyang katawan. Lilipad na sana siya noong hablutin ni Ybes na nakaanyong manlikmot ang kanyang katawan at saka ibagsak ito sa lupa.
Napahiga si Enchong at dito tinapakan ni Ybes ang kanyang katawan. “Ench, tama na! Gumising ka na! Hangga’t maaari ay ayaw ka naming saktan! Isipin mo naman si Rouen at kaming mga kaibigan mo! Gumising ka na at labanan mo ang kasamaan!” ang sigaw nito na halatang ayaw siyang saktan.
“Ayoko sa mga asong kulang pula!” ang sagot ni Enchong, nagliwanag ang kanyang mata at iniangat si Ybes ere saka piniga ang mga buto nito. Nasa ganoong posisyon siya noong biglang may gumapos na enerhiyang liwanag sa kanyang katawan na kulay berde dahilan para bumagsak si Ybes sa lupa at makawala mula sa kanyang pagpapahirap.
Napalingon si Enchong sa kanyang likuran kung saan nagmula ang enerhiyang tali na pumigil sa kanya. Dito ay nakita niya si Heneral Sam ng Bundok Hiraya. “Ench, tama na! Masyado ka na ng maraming nasaktan!” ang wika nito sabay kumpas sa kanyang kamay at mas humigpit pa ang pising nakapalibot sa kanya. Pero sa pag aakalang matibay at malakas na ang panggapos ay bigla itong nalusaw at nakawala si Enchong, “huwag mo akong patawanin sa iyong laruan!” ang sigaw nito sabay lipad sa harapan ni Sam at dito ay nagsagupaan silang dalawa.
Huminga ng malalim si Sam at bumuga ito ng mga patalim na gawa sa mga damo. Lahat ng ito ay sumibat kay Enchong at saka sumabog. Habang nasa ganoong posisyon siya ay sumugod na rin si Heneral Liad hawak ang kanyang mga sandata at gayon rin si Boss Lu.
“Ench, hangga’t maaari ay ayaw namin ng sakitan, ayaw namin ng ganito! Pakiusap labanan mo ang kapangyarihan ni Hakal! Kung naririnig mo kami ay lumaban ka!!” ang sigaw ni Boss Lu sabay labas ng isang kalatas, itinapon niya ito sa ere at lumabas ang maraming kadenang pumigil sa katawan nito mula sa pagkilos.
Panandaliang huminto si Enchong sa pagkilos at pinagmasdan ang kanyang mga kalaban at gayon ang buong paligid. Maya maya biglang namatay ang liwanag sa katawan nito at saka sumakit ang ulo na para bang bumabalik ang kanyang ulirat.
“Arrghhhhh!!” ang kanyang daing.
“Labanan mo Ench! Kayang kaya mong kumawala sa kanyang kapangyarihan!” ang sigaw ni Boss Lu.
Patuloy sa pagdaing si Enchong na para bang nahihirapan hanggang sa maya maya ng daing ng sakit ay naging malakas na tawa! “Hahahahaha! Biro lang! Wala na si Enchong, sa ngayon siya na ang nakakulong sa aking kapangyarihan, baligtad na ang sitwasyon ngayon!” ang sigaw niya at muling nagliwanag ang malakas ang kanyang katawan at sumabog ang buong paligid!
Yumanig at tinangay ang lahat! Ang kadenang nakapalupot sa kanya ay nalusaw. “TAMA NA ANG WALANG KWENTANG LARONG ITO!” ang sigaw niya at muli ito lumutang at umangat ang malalaking tipak ng bato sa paligid sa lumipad sa kinalalagyan ng lahat sa ibaba!
Naging magulo ang buong paligid, ang mga kawal ay patuloy sa pagpapakawala ng mga bola ng enerhiya bilang counter ngunit bale wala rin ang mga ito.
Habang nagbabagsakan ang lalaking bato sa paligid ay biglang sumulpot si Seth sa harapan ni Enchong, suot nito ang kalasag ni Viento Del Gato. Parang ninja ni Seth na tumatalon sa mga batong bumabagsak sa ere! Hawak nito ang dalawang malaking samurai at parang kidlat na sumugod kay Enchong.
“Iyan ang gusto ko, palaban!” ang sigaw ni Enchong natuwa ito noong makita ang malakas na kapangyarihan ni Seth. Nagliwanag kanyang kamay at dito ay lumabas ang isang itim na sibat.
Sumagupa si Seth sa kanya at hindi umatras si Enchong. Nagtama ang kanilang mga sandata, nag sspark at sumasabog! Mabilis na parang kidlat ang kanilang mga kilos!
Ito ang gustong gusto ni Hakal, namiss niya ang makipag one on one battle gamit ang kanyang sibat madalas nila itong ginagawa ni Surya noong siya hari pa ang sibilisasyong Laola.
Habang nagtatama ang sandata nila ni Seth ay nagbalik sa isipan ni Hakal ang eksenang nagtatagisan sila ng lakas ng kaibigang si Surya habang nanonood ng mga maraming tao. Isang exhibition match kung saan madalas siyang nanalo at hinahangaan ng lahat! Ang bawat palakpak, ang bawat sigawan ng paghanga ay naririnig pa rin niya ng mas malinaw hanggang ngayon.
Tahimik.
Bumalik sa normal ang kanyang ulirat at bago pa siya makaiwas ay isang hataw ng may enerhiyang sandata ang iginawad ni Seth na tumama sa kanyang katawan at sumabog dahil parang mawala siya sa balanse at bumulusok pababa ang kanyang katawan sa lupa. Dahil sa sobrang pag iisip ay naging guard down siya at natamaan ng pag atake ng kalaban.
Lagapak siya sa lupa!
Bulagta si Enchong sa lupa pero nakadilat lang ito at nakatingin sa kawalan. Maya maya natawa siya ng malakas at napasigaw. “Hinahanap hanap ko ang ganitong pakiramdam! Ito ang matagal ko nang hindi nararanasan!” ang masayang wika nito sabay bangon.
Sa kanyang pagtayo ay manong manong sumagupa sina Heneral Liad at Sam hawak ang kanilang mga sandata. Lumabas ang mahabang sibat sa kamay ni Enchong at tuwang tuwa itong nakipaglaban sa dalawang heneral. Mabilis ang kanilang mga kilos, halos nagbabagsakan ang mga sandata, kada tama ng mga ito ay sumasabog at naglalabas ng malakas na pwersa sa paligid.
Noong mga sandaling iyon ay nakita ni Boss Lu na medyo dehado pa ang dalawang heneral dahil sa lakas ng kalaban kaya naman nakisali na siya. Mabilis ang paghampas niya sa kanyang pangalawit halos parang hangin na lang ang nakikita sa paligid.
Sa labanan ng apat ay halos tatlong kulay ang namamayani sa kadiliman, kulay itim at pula na galing sa enerhiya ni Enchong, kulay puti naman kay Liad, Berde kay Sam at Dilaw kay Boss Lu. Umiikot ang ilaw sa ere, sumasabog ang mga ito at nakakamanghang pagmasdan.
Maya maya ay bigla na lang tumilapon ang tatlo sa malayong direksyon dahil nagpakawala si Enchong ng malakas na enerhiya sa kanyang katawan na tumulak sa tatlong kalaban niya. Bumulusok pasadsad sa lupa sina Heneral Liad at iba pa sa iba’t ibang direksyon!
“Mahihinang nilalang!” ang wika ni Enchong sabay kumpas sa kanyang kamay at nag ipon ito ng malakas enerhiya ngunit hindi pa siya nakakapalag ay sumulpot si Ybes sa kanyang likuran..
Isang pulang manlikmot! Niyakap nito ang kanyang katawan at nag wika ito ng “BLOOD ENERGY EXPLOSION!”
Umusok ang buong katawan ng pulang manlikmot at sumabog ito ng malakas na nagdulot ng hindi matatawarang pagyanig sa buong paligid!
Binalot ng pulang liwanag na animo dugo ang lahat at pansamantalang natigilan ang lahat sa lakas ng impact! Hindi mapagkakaila na malakas ang technique na ito dahil ito ay isa sa ultimate ni Ybes na ginamit rin niya kay Rigor at Nicolo noong nakaraang digmaan.
Itutuloy.
Part 35: Pagbibikis
Part 35: Pagbibigkis
THIRD PERSON POV
Halos mabura ang buong paligid sa lakas ng enerhiyang pinakawalan ni Ybes. Hindi niya layuning saktan si Enchong, nais lamang niya itong paralisahin upang maisagawa ang ikalawang bahagi ng plano kung saan papasok ang paggapos sa kanyang katawan.
Binalot ng matitinding pagyanig at pag angat ng lupa ang buong paligid ng templo, matapos igawad ni Ybes ang blood exposion ay tumilapon ang katawan nila ni Enchong sa magkaibang direksyon. Sumadsad ang kanyang katawan sa lupa at panandaliang binalot ng malakas na liwanag ang buong paligid.
Ilang minuto ring zero visibility ang buong kapaligiran hanggang sa unti unti humupa ang liwanag at dito laking gulat nila noong makitang nananatili pa ring nakatayo si Enchong sa ere. Nawasak lang ang kalasag nito ngunit walang pisikal na pinsala sa balat, ni gasgas ay wala.
Gulat na gulat sila dahil sa lakas ng atakeng iyon ay tila walang epekto sa kalaban. “Magaling ang iyong pag-atake. Ngunit kulang pa ang lakas nito,” ang wika ni Enchong sabay kumpas ng kanyang kamay at dito ay mabilis umangat ang katawan ni Ybes sa ere.
Pulang manlikmot pa rin ang kanyang anyo noong mga sandaling iyon. Ngunit sa isang kumpas pa ng kamay ng kalaban ay unti unti siyang bumalik sa kanyang normal na katawan. Ang anyong manlikmot niya parang buhanging sumabog sa ere.
“Gusto kitang maging heneral, papayag ka ba?” tanong ni Enchong kay Ybes.
“Ench, gumising ka na! Hinihintay ka na ng anak mo! Please!” ang sagot ni Ybes.
“Tumigil kaaa! Ang tanong ko ang sagutin mo!” ang singhal ni Enchong.
“Hindi kailanman! Iyan ang sagot ko, HAKAL na isang HANGAL!” ang singhal din ni Ybes.
“Bueno, yaman din lamang na tumanggi ka sa aking iniaalok sa iyo, siguro dapat ay tapusin ko na ang buhay mo! Walang silbing nilalang!” ang sigaw ni Enchong, nagliwanag ang kanyang kamay at dito ay unti unting piniga ang katawan ni Ybes dahil para mapasigaw ito.
Dito na kumilos si Seth, syempre ay hindi papayag ang hari ng mga Manlikmot na saktan ang kanyang kabiyak. Nagliwanag ang katawan ni Seth at nagpakawala ito ng isang malakas na energy ball dahilan para mapahinto si Enchong sa kanyang ginagawang pag torture kay Ybes! Sumibat ang malakas na bola ng enerhiya sa kinalalagyan nito kaya naman walang ibang pamimilian ang kalabang si Enchong kundi ang saluhin ito gamit ang kanyang kamay. Dahilan para mawala ang pagkakagapos kay Ybes at makawala ito sa kanyang kinalalagyan!
“Huwag na huwag mong sasaktan si Ybes!” ang sigaw ni Seth na may halong galit, matindi ang pinakawalan nitong pwersa. Sunod sunod na pag atake ang ginawa niya. Nagliliparan ito sa ere hanggang sa sumabog ng sumabog!
“Ahhh, kaya naman pala!” ang wika ni Enchong noong maramdaman na may espesyal na relasyon ang dalawang manlikmot. Gayon pa man ay pinagsasalo niya ang mga enerhiyang pinakawalan ni Seth gamit ang kanyang kamay!
Maya maya ay umatake na si Seth kay Enchong, muling nagtagisan ng lakas ang dalawa. Sumasabog ang dalawang magkaibang kulay sa ere. Kahit hindi nakakalipad si Seth ay mabilis kumilos ito dahil nakakatungtong siya sa mga bato at matataas na lugar na parang ninja!
“Sayang ang iyong lakas kung mababalewala lamang ito. Bakit hindi ka pumayag na maging isang heneral ko? Ikaw at ang iyong kapareha? Interesado ako sa inyong mga kakayahan!” ang alok ni Enchong.
“Hinding hindi mangyayari iyon! Ang pinakamagandang gawin mo ay ibalik sa amin ang katawan ni Enchong at kami mismo ang maghahatol ng kaparusahan sayo!” ang sigaw ni Seth nagliwanag ang kanyang hawak na espada at mabilis na sumagupa ito sa katunggali!
“Talaga ba?” ang pang aasar ng kalaban at hindi ito natinag, sinalo niya at hindi inatrasan ng pag atake ni Seth, para silang mga ninja sa bilis na sumasabay sa hangin.
Malalakas ang hataw ng espada na hawak ni Seth at sinasalo naman ng kalaban gamit ang kanyang sibat. “Sayang kung mababale lamang ang paghihirap niyo, sa oras na makuha ko ang aking espiritu ay babangon ang aking kaharian at lahat kayo ay mawawala!” ang sigaw ni Enchong nagliwanag ang kanyang katawan at naglabas ito ng mas malakas na enerhiya.
Tumuntong si Seth sa malaking batuhan upang muling umatake ngunit naramdaman niya ang paglabas ng malakas na pwersa sa katawan ng kanyang kalaban kaya naman huminto siya sa pag atake at dumistansiya ng kaunti.
Nagsimulang yumanig ang paligid at mas lalo pang bumagsak ang matatalim na kidlat mula sa itaas na animo may delubyong parating.
Ngunit hindi nagpapigil si Enchong, namuo ang malakas na enerhiyang itim sa kanyang sibat at buong lakas itong ibinagsak kay Seth dahilan para mawala ito sa balanse at mabilis na bumulusok ang katawan sa lupa kasama ng itim bola ng enerhiya.
Sumabog ito at nagimbal ang lahat. Pati ang mga kawal ay nasabugan rin at halos wala rin makita sa buong paligid kundi ang liwanag ng pagsabog. “Iyan ang sinasabi ko sa inyo, sa susunod na pag atake ko ay sisiguraduhin kong lahat kayo ay mamatay!” sigaw nito at habang nasa ganoong posisyon siya ay nakita niya sumibat sa ere si Boss Lu hawak ang kanyang nagliliwanag na scepter.
Humarap sa kanya si Enchong at bumuga ito ng itim na enerhiyang sumalubong sa kalabang patungo sa kanya. “Mga makukulit na insekto!” ang wika nito, sumabog kay Boss Lu ang enerhiya at tumilapon ito sa malayo.
“Ngayon ay oras na para tapusin ang kabaliwang ito. Yaman lang din at ayaw niyo akong papasukin ng maayos at matiwasay sa templo ay mabuti pang burahin ko na lamang kayo sa mundo,” ang sigaw ni Enchong at dito ay nagliwanag ang kanyang kamay at lumabas ang itim na pana at palaso, mas malaki ito kaysa sa dati!
Hinila niya ang itim na pisi at mas lalo pang sumiklab ang itim na enerhiya sa palaso at nagsimula rin itong maglabas ang mga kaluluwang umiiyak sa paligid.
“Ngayon ay buburahin ko na kayong lahat! Mamatay na kayo mga asungot!” ang sigaw ng kalaban at noong papakawalan na niya ang palaso ay biglang may sumibat na gintong kadena sa kanyang likuran, pumalibot ito sa kanyang katawan, leeg, mga braso at mga kamay dahilan para sumabog ang pana at palaso na kanyang hawak.
Naantala ang kanyang pag atakeng iyon..
Dito na napagtanto ni Enchong na ginamit lang si Boss Lu bilang pang gulo upang mawala ang kanyang konsentrasyon at maihanda ang kailangan sa paggapos. Humigpit ang kadena at wala dito ay sinubukan niyang kumawala ngunit bale wala ito.
Dito rin niya nakita na ang gintong kadenang nakabigkis sa kanyang katawan ay hindi ordinaryo! Isang mataas na uri at kayang kaya nilang pigilan ang kanyang pagkilos.
SUYON POV
“Nagsisimula na umatake si Enchong, masyado siyang malakas at sa tingin ko ay medyo magiging matagal ang proseso ng labanang ito,” ang wika ni Ibarra
“Sa tingin ko ay kailangan nating mahintay ng tamang pagkakataon para maigawad ni Miguel ng kadena pero sa pagkakataong ito ay alerto ang kalaban at kailangan nating maghintay ng tamang pagkakataon,” ang bulong ko naman habang nakakubli sa paligid.
“Maghihintay tayo ng tamang timing, Suyon ikaw na ng bahala, gawin mo ang makakaya mo upang iaalis kay Enchong ang kapangyarihang itim,” ang wika ni Rafalgia.
“Gagawin ko ang makakaya ko ngunit kailangan niyong pigilan si Enchong habang ginagawa ko ang proseso. Hawakan mo ang Gaskin at kada mailagay kong enerhiya doon ay tatakpan mo agad at huwag hahayaang makawala,” ang utos ko naman. Noong mga sandaling iyon ay nakatingin lamang ako kay Enchong at pinagmamasdan ko ang kanyang mga kilos. Halos ibang iba ang kanyang pisikal na anyo at binago na rin ng itim na kapangyarihan ang kanyang pag iisip.
Tuloy tuloy ang malalakas na pagsabog sa paligid. Tuloy pa rin ang pakikipaglaban nina Seth, Ybes at iba pa doon sa harapan ng battle field.
Huminga ako ng malalim at tumingin sa aking mga kagrupo na sina Ibarra, Niko, Rafalgia at Miguel. “Katulad ng plano, isagawa na natin ito. Miguel, ikaw na ang bahala sa lahat,” ang mahinahon kong wika.
Tumango si Miguel, “gagawin ko ang makakaya ko,” ang wika nito at lahat kami ay nagtatakbo palapit kay Enchong na noon ay nakalutang sa ere. Hindi namin alintana ang pagyanig at pagsabog ng paligid na para bang binabagsakan kami ng malalakas na bomba.
Pumuwesto kami ni Miguel sa kubli, dito ay nakita kami ni Boss Lu na nakakubli sa isang malaking bato. “Susubukan kong kuhanin ang atensyon ni Enchong, gawin niyo ang makakaya niyo upang igapos siya,” ang wika nito.
Nagtatakbo siya at saka lumipad sa kinaroroonan ng kalaban. Nakuha naman ni Boss Lu ang atensyon nito. Humarap sa kanya ang kalaban at nagsimula itong umatake. Noong mga sandaling iyon ay inihanda na rin ni Miguel ng kanyang kapangyarihan.
Tumama kay Boss Lu ang enerhiyang pinakawalan ng kalaban at maya maya ay nagfocus ito sa pagwasak ng mga kawal at katunggali sa kanyang ibaba. Naglabas siya ng isang itim na pana at palaso, mas malakas ang level ng kapangyarihan ng sandatang ito, ang palaso ay isang mataas na uri ng enerhiya na kayang burahin ang buong lupain sa isang iglap.
“Malakas ang isang iyan, buburahin ni Enchong ang buong Dark Keeper Gate!” ang wika ni Rafalgia na may halong pag aalala.
“Miguel! Ngayon naaaa!” ang utos ko!
Dito ay marahang ikinumpas ni Miguel ng kanyang kamay nilapag niya sa lupa ang mga palad niya, nagliwanag ito na parang ginto at mula sa lupa ay mabilis pa sa kidlat na umangat ang daan daang gintong kadena. Lumipad ito sa kinaroroonan ng kalaban na noon ay abala sa pag iipon ng enerhiya sa kanyang hawak na sandata. Hindi ito naramdaman ng kalaban kaya’t matagumpay na naigawad ni Miguel ng mga kadena. Pumalupot ito sa katawan ni Enchong, pinasabog ang hawak na sandata nito at pinigilan ang kanyang enerhiya sa paglabas.
Nagkumawala si Enchong, kitang kitang nabibinat ng mga kadenang nakaangat sa lupa, nag aadjust ang mga ito, nagliliwanag at mas humihigpit kapag nagpupumiglas ang kalaban!
“Ayos na! Gawin niyo na ang dapat gawin! Ang kadenang pang gapos na ito ay malakas kumonsumo ng enerhiya, hindi ito maaaring matagal!” ang sigaw ni Miguel.
Sumiklab ang malakas na kapangyarihan sa katawan ni Enchong at nagpumilit itong lumipad palayo para maalis ang kadena, parang isang saranggolang mabigat damhin ang nangyayari bagamat kitang kita na daan daan ang nakapigil sa kalaban. Sa kabilang banta ay nakikita rin ang hirap at bigat na nadarama ni Miguel, halos napapangiwi ito kapag pinipigilan ang kabalan sa pagpiglas.
“Masyadong malikot, masyadong malakas ang kalaban! Nagagawa niyang paluwagin ang kadenang nakagapos sa kanya!” ang sigaw ni Miguel.
Dito na nagtatakbo sina Ibarra at Niko! Sinuntok ni Ibarra ang lupa at umangat dito ang isang malaking sanga ng puno, gumapang ito sa paa ni Enchong hanggang igapos ito sa loob ng malalaking sanga. Lalo hindi nakagawa ang kalaban!
Maya maya ay nagliwanag ang katawan ni Niko at umangat sa lupa ang mga berdeng baging na gumapos din sa braso at katawan ni Enchong. Ngayon ay tatalong bagong ang naggapos sa kalaban. Ang una ay ang gintong kadena ni Miguel. Sinundan ito ng malaking sanga ng puno ni Ibarra na animo teknik ni First Hokage Hashirama sa anime na Naruto. At ang mga baging na pumalibot sa kanyang katawan na galing kay Niko.
Dahil sa tatlong pinaghalo halong bigkis ay lalong hindi nakagalaw ang kalaban. Pinigilan din nito ang kanyang enerhiya mula sa paglabas upang hindi makagambala sa proseso. Ganito ang plano, matagumpay namin itong naisagawa!
Hinila nila pababa si Enchong sa ere para mabagsak ito sa lupa at mas tumibay ang pagkakagapos nito. Marahan ang kanilang ginawang paghitak dito hanggang sa makatapak ang paa sa lupa.
Noong makababa si Enchong ay lumapit sa kanyang harapan, sa aking tabi ay si Santre Rafalgia na noon ay hawak ang Gaskin kung saan namin ilalagay ang makukuha kong enerhiya sa katawan ng kalaban.
Noong mga sandaling iyon ay nakatingin lang sa akin si Enchong, hindi na siya ang dating kinilala kong kaibigan, blangko at walang ekspresyon ang mukha nito bagamat grabe ang pagka fierce ng kanyang mga mata. “Ang prosesong ito ay mabilis lamang, Enchong gagawin ko ito para makabalik ka na kay Rouen, naghihintay ang anak mo doon sa inyo,” ang wika ko at dito ay nagliwanag ang aking katawan at simulan kong idikit ang aking palad sa kanyang dibdib. Doon mismo sa core ng itim na kapangyarihan na nasa kanyang loob.
Binalot ko ng malakas na enerhiya ang aking katawan upang hindi ako pasukan nito o upang hindi ito dumikit sa akin. Ang kapangyarihan ni Hakal ay isang parasite na maaaring lumipat ilipat. Nagsimulang lumubog ang aking kamay sa dibdib ni Enchong. Nakatingin lang siya sa akin, wala itong pakialam sa aking ginagawa.
“Hmmm, kakaiba ang iyong kapangyarihan. Gusto mo bang sumama sa akin? Alam mo na lahat sila ay tinatanggihan ako? Ayoko lamang masayang ang mga talento nito kapag hinukuman ko na ang mundong ito,” ang kaswal na wika niya.
“Ipagtatanggol namin ang mundong ito kahit anong mangyari. Si Enchong ay isang mabuting kaibigan kaya’t kailangan ay maialis ka sa katawan niya,” ang tugon ko naman, patuloy kong dinukot ang kanyang enerhiya.
Sa unang dakot ay naipon ito sa aking kamay, mabilis kong hinugot ito at inilagay ko sa gaskin na hawak sa Rafalgia. Noong mailagay ang mailit na amount ng kapangyarihan ay kumakawala pa ito sa gaskin kaya naman mas pinigil pa ito ng may hawak.
Muli kong binalik ang aking kamay sa loob ng dibdib ni Enchong, habang lumalalim ay mas bumibigat ang aking pakiramdam, masyado itong malakas, nakakapanghina ng tuhod!
“Bakit tila nahihirapan ka? Suyon? Tama diba?” tanong niya.
Hindi na ako kumibo ipinagpatuloy ko ang pagdugot sa core ng kanyang enerhiya pero mas lalo pa itong lumalakas at nahihirapan na akong igalaw ang aking kamay. Gayon pa man ay dumakot ako sa aking kamay ng enerhiya, inilabas ko ito at muli kong inilagay sa gaskin.
Muli akong dumukot at sa ikatlong pagkakataon ay naramdaman ko na ang nahuhumiyaw na lakas ni Hakal. Natagpuan ko na ang aking sarili na binabalutan na rin ng kanyang enerhiya. “Maganda rin ang iyong katawan, malakas rin ang iyong kapangyarihan. Maaari ko ba itong hiramin?” tanong niya habang natatawa.
Nahimik ako at tila nawala sa ulirat.
“SUYON! Huwag kang magpadaig!” ang sigaw ni Ibarra, ikinumpas niya ang isang kamay ay may tumubong mga halaman sa aking paligid. Hinila ng mga halamang iyon ang mga itim na enerhiyang gumagapang sa aking katawan. “SUYON GUMISING KA!” ang sigaw pa niya.
Tawa lamang ni Hakal ang aking naririnig. Kaya naman pala bale wala lamang sa kanya kung dukutin ko ang kanyang kapangyarihan. Balak rin pala niya akong kuhanin.
“Buburahin ko ang mundo at huhukumunan ito, bakit hindi mo ako samahan?” tanong niya sa akin.
“Ayoko, ito ang mundo namin at hindi kami papayag sa mga plano mo! Bumalik ka na sa pinanggalingan mo at manahimik dahil ikaw ay hindi na nabibilang sa panahong ito!” ang sagot ko naman.
“Hangal ka! Kung ganoon ay kakainin na lamang kita upang may makinabang naman sa pagkawala mo!” ang singhal niya sa akin.
“Mas hangal ka! Hindi ka magtatagumpay sa mga plano mo!” ang sigaw ko rin.
Maya maya ay natauhan ako at bumalik ang aking ulirat sa normal. Mabilis kong hinugot ang aking kamay dakot ang “PIRASO” ang enerhiya galing sa kanyang katawan at inilagay nito sa gaskin.
Muli kong ibabalik ang kamay sa kanyang dibdib noong biglang magliwanag ang kanyang bibig ay naglabas ito ng malakas na pwersa sumabog sa aking kinalalagyan!
Sa lakas nito ay namalayan ko na lamang na tumitilapon ang katawan ko sa ere at isang malakas na pagsabog pa ng enerhiya ang pinakawalan ni Enchong dahilan para mawasak ang sanga ng puno at mga baging na nakakapit sa kanyang katawan at ang kadena lamang ni Miguel ang natirang nakagapos dito.
Itutuloy.
Part 36: ENCHONG VS. SUYON
Part 36: Suyon VS Enchong
SUYON POV
Noong makawala si Enchong at ang kadenang ginto lamang ang matira sa kanyang katawan bilang pampigil ay nahirapan si Miguel, halos magdugo at mangatog ang kanyang katawan sa lakas ng pwersang pinipigilan mula sa nagwawalang kalaban! Kaya naman para hindi ito mahirapan ng todo ay muling sinuntok nila Ibarra at Niko ang lupa, dito ay umagat ang maraming ugat na nagsimulang pumigil sa katawan ng kalaban!
“Suyon ngayon na!!” ang sigaw ni Miguel noong muling maigapos si Enchong.
“Pero imposible, hindi magagawang kuhanin ni Suyon ang enerhiya sa katawan ng kalaban habang nagwawala ito at nasa mataas na level ang kapangyarihan!” ang sigaw ni Rafalgia.
“Tama, kailangan pakalmahin ang kanyang katawan upang maisagawa ang pagdukot sa itim na enerhiya, sa ngayon ay maliit na porsiento lamang ang nakikita kong posibilidad na maaari tayong magtagumpay,” ang sagot ko naman habang iaayos ang aking sarili, naramdaman kong muntik na akong gapangan ng kapangyarihang itim sa katawan mabuti na lamang at naibalik ko sa normal ang aking ulirat.
Patuloy sa pagwawala si Enchong, ngayon ay hindi na namin masukat ang kanyang lakas. “Bakit kailangan niyo akong pigilan? Maaari niyo naman akong maging kapanalig, iyon ay kung sasamba kayo at aayon sa aking kagustuhan!” ang wika ng kalaban. Ito ay malayong malayo na sa katauhan ng aming kaibigan at kapanalig na si Enchong.
Patuloy ang pagtaas ng kanyang kapangyarihan hanggang sa umangat muli ang katawan niya sa lupa. Hinila niya ang kadena at ang mga baging na nakapalupot sa kanya.
Habang umaangat sa ere ay nakita akong lumundag sina Seth at Ybes sa ere na nakaanyong Manlikmot, kapwa sila nag-ipon ng enerhiya sa bibig at ibinuga nila sa kalaban ngunit hindi naman ito tinamaan dahil mabilis nakapag generate ng barrier ang katawan nito.
Noong mga sandaling iyon ay napatingin si Enchong sa kanyang paligid, lahat ay nagtutulong tulong para pigilan siya. Marahil ay tinatanong niya ngayon sa kanyang sarili kung bakit ganito na lang ang pagnanais namin na wakasan ang kanyang mga binabalik.
Nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Enchong, napatingin siya sa mga pumipigil sa kanyang katawan. Maya maya ay nagsalita ito, “bibilang ako ng tatlo para tumakbo at isalba ang inyong mga buhay,” ang wika nito sabay bitiw ng salitang..
ISA..
Sumiklab ang malakas na enerhiya sa kanyang katawan dahilan para yumanig ang buong paligid. Umangat ang mga bato at halos nagdilim na naman ang kalangitan.
Gayon pa man ay walang natinag sa amin, mas hinigpitan pa ni Miguel, Niko at Ibarra ang pag gapos.
DALAWA..
Lalong lumakas ang enerhiyang bumabalot sa katawan ni Enchong, sa lakas nito ay naging pormang pakpak na itim na ito sa kanyang likuran. Nagsimula na ring gumuhit ang mga tribal lines kanyang mukha at sa kanyang braso!
“Hindi na biro ito, masyadong nakakagimbal ang lakas ng nilalang na iyan! Hindi ko nakitang naging ganyan kalakas si Xandre!” ang sigaw ni Rafalgia
“Itutuloy ba niya?” ang sigaw ni Niko.
Maya maya ay tumakbo si Seth at sumigaw, “proteksyon! Ngayon na!!!” ang nagliwanag ang kanyang kamay at gumawa ng barrier, ang mga kawal na sugatan at ang ibang may lakas ay naki tulong na rin. Nagliwanag ang kamay ng lahat at lumikha ng barrier pamprotekta sa kanilang mga sarili!!
Maya maya huminga ng malalim si Enchong at nagwika ito. “TATLO!”
Parang isang malakas na bomba! Mistulang isang suspended animation! Sumabog ang enerhiya sa katawan ng kalaban dahilan para mawasak ang mga baging at ugat na nakapigil sa kanyang katawan. Umangat din sa lupa ng katawan ni Miguel habang kumakawal ang kalaban sa lakas ng kanyang pwersa!
Dumadagundong! Nagkaputol putol ang mga kadeng ginto at ang lahat ng nasa paligid ng kalaban ay sumabog rin! Ang kanyang enerhiyang taglay ay sumagupa sa barrier na ginawa ng mga kawal ngunit hindi ito sapat dahil wala pang ilang segundo ay natunaw na ito at nawasak!
Noong mga sandaling iyon ay nagtatakbo si Miguel na noon ay lumagapak lang ang katawan mula sa pag angat sa ere! Mabilis niyang sinuntok ang lupa at dito ay umangat ang mga gintong pader na pumalibot sa amin, ito ang nagsilbing kublihan ng lahat mula sa malakas at mala delubyong pag atake ng kalaban!
Binalot ng malalakas na pagsabog ang buong paligid, para kaming binagyo ng malalakas na bola ng enerhiya.
Maya maya tumigil ang mga pagsabog at noong mapatingin ako sa taas ay nakita ko si Enchong nagliligabgab ang mga kamay, hawak niya ang mas malaki pang bola ng enerhiya ibabato sa aming kinalalagyan! Isa pang pagbato niya ay tiyak na mabubura na ang lahat dito sa lupang aming kinalalagyan.
Hindi nagdalawang isip ang kalaban, mabilis niyang pinakawalan ang enerhiyang kanyang hawak. Wala na talaga si Enchong sa kanyang katawan, mukhang tuluyan na ngang nilamon ang kanyang espiritu ng masamang parasite na si Hakal!
Sumibat ang bola ng enerhiya at ang lahat ay hindi pa nakakabangon o nakakarecover mula sa pag atake niya kanina! Heto na naman ang isa pang parating! Delikado at malalagay sa panganib ang lahat.
Kaya naman tumayo ako at nagtatakbo sa harapan ng malalaking gintong pader. Hindi na ako nagdalawang isip. Nagliwanag aking katawan at buong lakas kong sinalo ang enerhiyang mas malaki pa sa akin!
Noong mga sandaling iyon ay kitang kita ni Enchong kung paano ko pigilan ang pwersang kanyang pinakawalan at mas lalo pang nanlaki ang kanyang mata noong simulan kong higupin ito. Mula sa isang dambuhalang pulang enerhiya na mas malaki pa sa akin ay lumiit ito ng limiit, hanggang sa maging kasing laki ng bola at makalipas ang ilang saglit ay tuluyan na itong nawalan.
Nanatili akong nakatayo sa mga gintong pader, nagliliyab ang pwersa aking katawan. Sa aking itaas ay naroon naman si Enchong, nakatingin sa akin ng tuwid at hindi ko maunawaan ang kanyang iniisip.
Tahimik..
Kumilos ang kamay ng kalaban, mula dito ay lumabas ang kanyang itim na pana at palaso. Mabilis ang pangyayaring iyon, hinila niya ang itim na pisi at pinakawalan ang palaso!
Mula sa ere at sumibat ang palaso patungo sa akin at maya maya nagbago ang hugis nito, naging parang isang dragon na nagliligabgab ang buong katawan!
Siyempre ay hindi ko ito hahayaang tumama sa lupa at magdulot ng pinsala. Huminga ang malalim at namuo ang enerhiyang pula sa aking kamay, mabilis ko itong pinakawalan at sumalpok ito sa dragon na lumikha ng malakas na pagsabog sa ere. Ang pulang enerhiyang ginamit ko pang counter ay ang enerhiya ng kalaban na hinigop ko kanina lamang!
Noong mga sandaling iyon ay alam kong magsisimula na ang labanan naming dalawa ng dating kaibigan na ngayon ay isa ng malupit na kalaban!
THIRD PERSON POV
Noong mga sandaling iyon ay sinalo ni Suyon ang malalakas na pag atake ng kalaban. Prinotektahan niya ang mga kasama na nakakubli sa gintong pader na nilikha ni Miguel. Kung susumahin sa pinsala at sa lakas ay si Suyon lamang ang may kakayahang tumapat kay Enchong lalo’t bumalik na rin ang kanyang “espesyal” at pansariling lakas.
Nakatayo lang siya sa pader na ginto habang nakatanaw sa kalaban. Nag sspark ang kanyang kamay at nagsisimulang lumabas ang enerhiya dito. Alam ni Suyon ang kanyang kapasidad bagamat hindi niya sigurado kung makakaya ba niyang higitan ang lakas ng kalaban lalo’t ramdam niyang malaki ang sakop ng kakayahang ito.
“Katulad ng inaasahan ko, ikaw lamang ang tatayo para harapin ako. Binabati kita sa husay ng iyong taktika na higupin ang aking enerhiya at gamitin itong pamprotekta sa iyong sarili. Pero ang tanong ay kung hanggang kailan mo ito magagawa? Alam mo ba kung anong iniisip ko ngayon? Nais kitang alukin muli, sumama ka sa akin at pagharian natin ang mundo,” ang pang eengganyo ni Enchong, inilahad niya ang kanyang kamay sa harapan ni Suyon.
“Pasensiya ngunit ang mundong ito ay pinapahalagahan ko, hindi ko ito basta basta isusuko. Kahit kanino pa man, kahit sa iyo o sa pinakamalakas na Diyos ng Kadiliman pa!” ang seryosong sagot ni Suyon.
Natawa si Enchong, “kung gayon ay maghanda ka na sa iyong katapusan! Isasama kitang ibaon sa hukay! Kabilang ang iyong mga hangal na kasamahan!” ang singhal niya at dito ay muli siyang nagpakawala ng malakas na kapangyarihan itim na gumuhit patungo kay Suyon.
Samantalang inihanda naman ni Suyon ang kanyang sarili, huminga ito ng malalim at naglabas rin ng malakas na enerhiya gumuhit at sumalpok sa enerhiyang pinakawalan ni Enchong. Sa makatuwid ay nagtulakan sa ere ang kulay itim at kahel na enerhiya.
Parang labanan ng malakas na mahika! Salpukan ng malalakas na kame hame wave na nagtutulakan sa ere! Sumasabog ang liwanag nito at talagang naglalabas ng malakas na impact na sumisira sa buong paligid.
Tumagal ng halos limang salpukan at tulakan ng kapangyarihan bago nila ito pakawalan sa kanilang mga kamay. Sumabog pareho ang enerhiya, amanos at walang lumamang! Halos pantay ang kinalabasan. Gumuhit sa madilim na kalangitan ang pinaghalong itim at kahel na kulay!
Maya maya ay tumubo ang itim na pakpak na enerhiya sa likuran ni Enchong, hinawakan nito ang kanyang sibat at mabilis na lumipad kay Suyon.
Noong makita ito ni Suyon ay nagligabgab ang kanyang katawan, umangat ang kanyang paa sa ere! Mula sa kanyang kamay ay lumabas ang isang malaking pangalawit na animo si kamatayan ngunit kulay puti at ginto ito at nagliliwanag ng husto.
Nagsalpukan ang dalawa sa ere, sa unang pagtatama ng kanilang mga sandata ay gumuguhit ang malalakas na enerhiya sa paligid, sa madilim na kalangitan! Noong mga sandaling iyon ay hindi nagkamali ng istima si Enchong o Hakal, alam niyang may ibubuga si Suyon at lalaban ito para tapatan siya.
“Huwag kang mag alala, kahit matalo mo ako ay marami pang MAS malalakas naghihintay sa iyo sa loob ng templo!” ang wika ni Suyon namuo ang enerhiya sa kanyang pangalawit at inihataw ito ng buong lakas kay Enchong.
Tila isang epikong labanan ng dalawang makapangyarihang nilalang. Makikita sa itaas ang dalawang magkaibang liwanag na naglalaban. Isang itim na nagmumula sa katawan ni Enchong na gamit ni Hakal at isa puting liwanag na may halong dilaw mula kay Suyon. “Nakakatuwa ang panahong ito, maraming mga talentadong tao, samantalang noon ay sinusuyod ko pa ang buong mundo para humanap ng pambihirang lakas! Ngayon ba ay ipinamimigay na lang ang kakayahan?” tanong ni Enchong sabay hampas sa kanyang sibat dahilan para mapaatras si Suyon bagamat sinalo niya ito.
“Nagkataon lang na mas malaya ang mga nilalang ngayon upang palakasin ang kanilang sarili! Ang pagiging malakas ay hindi basta basta ipinamimigay o nakukuha, ito ay pinagpapawisan at pinaghihirapan!” ang sagot ni Suyon.
“Kung ganoon ay ipakita mo sa akin ang pinaghirapan mo!” ang sigaw ni Enchong sabay kumpas sa kanyang kamay, namuo ang maraming enerhiyang bilog sa kanyang paligid, naging mga hugis patalim ito at lahat ay lumipad pasibat kay Suyon.
Walang nagawa si Suyon kundi ang sanggahin at iwasan ang mga ito. Lahat ng tumatama sa kanyang katawan ay sumasabog at nagdudulot ng pinsala, gayon pa man ay hindi siya natinag. Nag liwanag ang kanyang mga mata at huminto ang mga patalim sa pagkilos sa kanyang paligid.
Ang lahat ay nag freeze pati ang paggalaw ng ulap sa kalangitan. Maya maya ay gumalaw ang maraming enerhiyang patalim na pinakawalan Enchong, kung dati ay nakaturo ang mga talim nito kay Suyon ay nagsimula itong bumaligtad paharap sa kanilang pinagmulan. Makalipas ang ilang saglit ay nakaharap na kay Enchong ang lahat ng enerhiya.
Tahimik.
Sa isang hudyat ay nagliparan lahat ng enerhiyang patalim kay Enchong. Nagtangka itong umiwas ngunit nanigas ang kanyang buong katawan at nagsimula itong mapiga, parang iinipit ng kung ano ang kanyang mga buto. Lumalagutok ito at napipilay ng husto. Habang nasa ganoong posisyon siya ay lumipad ang mga enerhiyang patalim at tumama ito sa kanya. Ang lahat ay sumabog sa kanyang katawan dahilan para mapinsala ang kanyang kalasag.
Tuloy pa rin ang pagpilipit ni Suyon sa kanyang katawan,isang torture ang kanyang ginawa. Gayon pa man, kahit nababali na ang kanyang buto ay walang pagpapanic na nagaganap kay Enchong. Nagliwanag pa rin ang kanyang katawan at mabilis na icounter ang pag atake ni Suyon na kanyang kalaban! Unti unti niyang naigalaw ang katawan at naiayos ang mga buto. Mga bagay na ikinagulat ni Suyon dahil napakabihira ang nakakapag counter at cancel ng kanyang torture ability. At si Enchong ang pinakamabilis na nakagawa nito.
Noong tuluyang makawala si Enchong ay gumagutok pa ang kanyang mga butong nabali at saka inayos ito na parang walang nangyari. “Kung ang isang ordinaryo at mababang uri ng mandirigma ang gagamitan mo ng ganoong taktika ay tiyak na mamatay o mapipinsala ng husto. Ngunit ibahin mo ako, hindi mangyayari ang bagay na iyon sa akin dahil una sa lahat ay hindi ako mababang mandirigma,” ang wika nito at muling umatake kay Suyon.
Nagliwanag ang kanyang kamay ay muling lumabas dito ang itim na pana at palaso. Mabilis niyang hinila ang pisi nito at mabilis ring lumipad ang mga itim na palaso patungo kay Suyon. Ang mga itim na palaso nahati sa maraming piraso at naging hugis itim na ibon ito!
Ang lahat ay umatake kay Suyon ang iba ay bumagsak sa lupa at sumabog! Sa dami ng pag atakeng iyon ay walang nagawa si Suyon kundi ang mabilis na lumipad at umiwas sa mga ito. Ang iba ay sinangga niya at nilabanan gamit ang kanyang sandatang pangalawit upang hindi na tumama sa lupa.
Makalipas ang atakeng iyon ay muling nagliwanag ng katawan ng kalaban at naglabas ito ng malakas na enerhiyang pula na gumuhit sa alapaap. Agad na nag ipon rin si Suyon ng enerhiyang pang counter, dito ay naglabas rin siya ng kulay dilaw at kahel na enerhiyang sumagupa sa pinakawalan ng kalaban!
Muling nagtulakan ang dalawang enerhiya, lakas sa lakas, umaangat ang mga bato at lupa sa paligid. Nag sspark, sumasabog at halos bumuo ng mala delubyong senaryo ang pagtatama ng dalawang enerhiya.
“Natutuwa ako sa pinamalas mong lakas ngunit sa palagay ko ay hindi pa ito sapat!” ang sigaw ni Enchong at mas lalo pang lumakas ang ibinugang enerhiya sa kanyang katawan.
Sinagupa pa rin ito ni Suyon bagamat sa lakas nito ay nilamon na ang kanyang kapangyarihan, napasigaw na ito sa hirap ngunit hindi niya hinayaang tumama sa lupa ng atakeng iyon ng kalaban dahil alam niyang sa lakas nito ay may posibilidad na mabura ang lahat dito. Mas lalo pang sumiklab ang malakas na enerhiya sa kanyang katawan at nagkaroon na rin ito ng malaking malaking “HALO” sa likod.
Gumuhit ang kulay gintong tribal lines sa katawan ni Suyon habang umiikot dambuhalang “halo” sa kanyang likuran! Humaba ang kanyang buhok at nagkaroon ng mga gintong liwanag sa kanyang paligid. Mistulang isang sagradong nilalang na bumaba mula sa kataas taasang kalangitan!
“GOD
MODE
LEVEL!“
Sumabog ang malakas na enerhiya sa katawan ni Suyon at nilamon ang enerhiyang itim ni Enchong hanggang lumukob ito sa kanya at sumabog! Tumilapon ang katawan ni Enchong sa lupa at nasira ang kanyang kalasag!
Manghang mangha ang lahat sa kanilang nasaksikhan, ganito kalakas ang kabiyak ng Diyos na si Lucario, kaya naman pala naging magpareha ang dalawa. Hindi na iyon nakapagtataka.
Napabagsak si Enchong, ngunit hingal na hingal si Suyon, nawala ang malaking halo at nawala rin ang mataas na level ng kanyang kapangyarihan! Bumagsak ang kanyang katawan sa lupa at napahigal na lang sa pagod. Agad siyang inalalayan nina Miguel at iba pa saka inilayo sa labanan. Hindi nakapagtataka na agad mawawala ang God mode sa kanyang katawan dahil hindi niya ito gamay at ito ang unang beses na narating niya ang ganoong anyo matapos mahanap ang kanyang tunay na kapangyarihan.
Ang akala ng lahat ay tapos ang laban ngunit maya maya muling umangat si Enchong sa lupa. Nakahubad na lamang ito at wasak na ang kasalag. Ngunit makikita pa rin ang nagliliwanag na itim na guhit sa kanyang katawan na animo tattoo.
Patuloy sa paglutang ang katawan ni Enchong, nawasak lang ni Suyon ang kanyang kalasag ngunit wala itong galos sa katawan.
“Sa kabila ng lakas na ipinamalas ni Suyon ay wala pa ring galos na natamo ang kalaban,” ang wika ni Miguel.
Lumakad si Ibarra at Rafalgia sa harap ng gintong pader. “Kung sakaling umatake si Enchong ay kami ang haharap, utusan niyo ang mga kawal na lumikas lalo’t wala tayong laban sa isang ito,” ang wika ni Ibarra habang pinagmamasdan ang kalaban na nakalutang sa itaas, balot ng hindi mapapantayang enerhiya ang katawan.
Itutuloy.
Part 37: Ang Ulan ng Kamatayan
Part 37: Ang Ulan ng Kamatayan
THIRD PERSON POV
“Malakas si Suyon, ngunit sadyang mas malakas ang sakop ng kapangyarihan ng kalaban. Ang kanyang kapangyarihan ay binuro ng matagal na panahon kaya’t mas lumakas pa ito. At nasa katawan pa siya ng pinakamalakas na healer sa panahong ito na si Enchong. Ngayon ay doble dobleng lakas ang tinatamasa ni Hakal,” ang wika ni Boss Lu habang inaalayan si Suyon sa pagtayo.
“Sorry, medyo humina ang kapangyarihan ko,” ang paghingi ng paumanhin ni Suyon.
“Ano ka ba, wala ka dapat ipaghingi ng tawad, ginawa mo ang makakaya mo upang pigilan ang malalakas na pag atake ng kalaban upang hindi tumama sa amin. Lahat kami ay humahanga sa ipinamalas mong lakas, hindi nakapagtataka na ikaw ang kabiyak ni Lucario,” ang paghanga ni Rafalgia sabay ngiti dito.
“Ngunit nabigo akong gawin ang ating misyon, hindi ko nagawang ilabas ang kapangyarihang itim sa katawan ni Enchong. Wala akong nagawa para sa kanya,” ang malungkot na tugon ni Suyon.
Tinapik ni Seth ang kanyang balikat, “hindi pa naman huli ang lahat,” ang tugon nito.
Noong mga sandaling iyon ay nakatingin ang lahat kay Enchong na noon ay nakalutang sa ere, “hindi na masama Suyon, sayang lamang at mas pinili mong manindigan sa mga bagay na pinaniniwalaan mo!” ang wika nito sabay taas sa kanyang kamay at nagliwanag ang mga daliri nito.
Naipon ang itim na liwanag at umakyat sa kalangitan, “nakakatuwa ang kakayahan ng lalaking ito, maraming taktika ang pwedeng gawin,” ang hirit pa niya, ang tinutukoy niya ay ang katawan ni Enchong na malakas at maraming technique na maaaring gamitin.
Sa pagkakataong ito ay namuo ang malakas na enerhiya sa kalangitan. “Kung si Enchong ay may “HEAL RAIN” na bumubuhay at bumubuo ng mga napinsalang katawan. Ano kaya ang mangyayari kapag ginamit ko ito at ginawa kong sarili kong bersyon?“ ang nakangising wika ng kalaban.
“Tangina, masama ito,” ang wika ni Niko habang napaatras.
“Ang heal rain ni Enchong ay isang uri ng ulan na nagpapagaling ng pang kalahatan. Hindi ko maisip na magkakaroon din ito ng sariling bersyon ng kadiliman katulad ng kanyang sagradong palaso,” ang dagdag pa niya na hindi maitago ang pangamba.
Napaatras ang lahat, “Lahat kayo ay maghanda! Magkubli sa mga makakapal na bato at huwag hayaang maulunan!” ang sigaw ni Rafalgia.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay tumawa na lamang ng malakas si Enchong at sa isang kumpas kanyang kamay ay bumagsak ang mga mga itim na ulan, nagliliwanag at mabilis na sumisibat sa lupa.
“DEATH RAIN!” ang sigaw niya at lahat ng matamaan ng patak ng ulan ay naalis ang kaluluwa at nagiging kalansay. Natutunaw na at binubura ng hangin na parang isang alikabok.
Ilang mga kawal at sa iba’t ibang lupon ang tinamaan nito. Walang makapipigil sa ulan ng kamatayan. Walang nagawa sila Seth, Miguel, Ybes, Suyon at iba pa kundi ang gumawa ng malakas na barrier upang sila ay makaligtas. Isang makapal na mga sanga at ugat ng puno naman ng nilikha nila Ibarra at Niko upang maprotekhan ang saklaw ng paligid nila.
Marami ang namatay sa buong paligid at talagang inubos ni Enchong ang mga kalaban na itunuturing lamang niyang kalat!
“Mahal na hari, halos naubos na ang ating mga kawal at ilang mga kapanalig!” ang wika ng heneral ni Rafalgia.
“Dyan lang kayo sa loob sa barrier ay huwag lalabas habang hindi pa natatapos ang pagbagsak ng itim na ulan!” sagot ni Rafalgia.
Patuloy pa rin ang pagbagsak ng death rain mula sa itaas at noong mapansin ni Enchong na halos wala ng nanamatay sa kanyang atake ay naisipan niyang baguhin ang kalidad ng ulan. Muli niya ikinumpas ang kanyang kamay at dito ay tumigil panandalian ang pagbagsak nito!
Napatingala ang lahat sa loob ng barrier, ang akala nila ay tapos na ang delubyo dahil tumigil na ang itim na ulan. Ngunit ilang segundo lamang ang pagitan ay bumagsak naman ang malalaking kometang aapoy sa buong paligid na gumimbal sa lahat! Tumigil ang manipis na ulan at pumalit naman ang malalaki at nakakayanig na kometa!
“Imposible na ito! Si Hakal ay isang literal na Diyos!” ang wika ni Heneral Liad na noon ay nakakubli na lang sa ginawang barrier ni Boss Lu.
Nayanig ang buong paligid at unti unting nawasak ang barrier na kanilang mga ginawa. Ngayon ay hindi lang Dark Keeper Gate ang apektadong lupain kundi pati ang Floral Land at Blood Sucker Kingdom kung saan umulan rin ng malalaking kometa saklaw ng kapangyarihan ni Hakal.
Patuloy ng pagyanig!
Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay bigla na lamang gumuhit ang dalawang gintong liwanag sa ere na tumama kay Enchong na animo laser beam dahilan para mawala ito sa balanse. Pero patuloy pa rin ang pagbagsak ng kometang ulan kaya naman pati ito ay pinasabog rin ng mga gintong enerhiyang nagmumula sa kung saan.
Dito ay bumagsak sina Yul at Leo sa gintong pader bilang mga rescue. “Bakit umalis kayo doon sa loob templo?” tanong ni Boss Lu sa dalawa.
“Nandito kami para tumulong, hindi biro ang nangyayari dito sa labas kaya’t kailangan niyo ng karagdagang pwersa para mapigilan ang kalaban,” ang wika ni Leo at dito ay lumutang si Akito sa kanyang tabi saka siya kinabitan ng gintong kalasag, tumubo ang pakpak sa kanyang likuran at saka nagkaroon ng makapal na liwanag sa kanyang kamao. Mabilis itong lumipad at isa isang pinagsusuntok na parang gumuguhit na gintong liwanag ang mga malalaking kometang bumabagsak sa kalangitan.
Nagliwanag rin ang katawan ni Yul, dito ay lumabas ang gintong sibat na kung tawagin ay Spear Of Lance. Noong mga sandaling iyon ay hindi pa gumigising si Hariel sa katawan ni Yul kaya’t ang ginagamit lamang niyang enerhiya ay ang pinahiram sa kanya nito.
Mahigpit na hiniwakan ni Yul ang gintong sibat at ibinalibag ito kay Enchong, humaba ito at mabilis timaan ang kalaban sa balikat!
Gayon pa man ay hindi ito tuluyang bumaon dahil napigilan ni Enchong ang malalim na pagtarak ng talim nito.
Sa isang kumpas ay humaba ng todo ng spear of lance kaya itulak ang kalaban sa malayong direksyon palayo sa templo!
Dahil nakatarak sa balikat ni Enchong talim ng sibat ay tinangay siya noong humaba ito, tumama ng kanyang katawan sa mga malalaking batuhan, puno at sa mga gumuhong pader. Sadyang sagrado ang spear of lance dahil nagagawa nitong sugatan at ipenetrate ang katawan ni Enchong na ginagamit na kasangkapan ni Hakal.
Habang nasa ganoong posisyon ang kalaban ay mabilis na lumipad si Leo sa kinalalagyan ni Enchong, inilabas nito ang isang kalatas at ikinadkad ito. Mula sa kalatas ay lumabas ang isang malaking gintong kulungan na sumuklob kay Enchong dahilan para mapigilan ito.
Sa ikalawang pagkakataon ay naikulong nila ang kalaban. Dito na rin nagtatakbo sina Ibarra, Niko at Miguel para muling ibigkis ang kulungan sa mas matibay na lebel.
Pinalubutan ng gintong kadena ang kulungan at pinalibutan din ito ng mas matitibay na sanga ng punong kahoy.
Panandaliang natahimik..
Napaupo na lamang sina Yul at ang iba pa noong makitang nagtagumpay sila sa pagkulong kay Enchong.
“Tapos na ba?” tanong ni Ibarra.
“Hindi ko alam, nakapagtatakang humina bigla ang kapangyarihan ni Hakal,” ang sagot ni Seth.
“Ang mahalaga sa ngayon ay napigilan natin siya sa pananalasa, halos nagawa na niyang burahin sa mapa ang Dark Keeper Gate,” ang wika ni Rafalgia sabay harap kay Suyon, “may ibang paraan pa ba para madukot ang itim na enerhiya sa katawan ni Enchong?” tanong nito.
“Sa palagay ko ay wala ngunit maaari ko ulit itong subukan,” ang sagot ni Suyon. “Naaawa ako kay Enchong dahil hindi niya ito deserve, hindi niya ito gusto,” ang dagdag nito at dito ay muling nagliwanag ang kanyang katawan.
At noong aktong lalapit na siya sa hawla kung saan nakakulong si Enchong ay SUMABOG ito ng malakas! Nagimbal ang sila at ang lahat ay tinangay ng malakas na pwersa! Napinsala ang kanilang mga katawan sa lakas ng impact nito, mga bagay na hindi nila napaghandaan.
“TAMA NA ANG LARONG ITO!” ang sigaw ni Enchong at sumabog pa ang malakas na enerhiya sa kanyang katawan dahilan para literal na mabura ang buong paligid. Isang hindi matatawarang lakas ang kanyang pinamalas!
Tumilapon ang lahat at halos maalis sa mapa ang kalahati ng Dark Keeper Gate! Ganito ka diablo ang lakas ng sinaunang hari at walang nakapigil dito!
Tumagal ng halos limang minuto ang malakas na pagsabog at noong humupa ito ay burado na ang lahat! Bulagta ang magkakapanalig at panandaliang nawalan ng malay!
Naging “clear” ang paligid, naubos ang mga asungot na humaharang sa kalaban. Sinipa pa niya ang katawan ni Leo at Yul na noon ay napurohan sa pagsabog at walang malay.
Umuusok ang katawan ni Enchong, ang mapunong parte ng Dark Gate ay parang naging disyerto.
Noong mga sandaling iyon ay lumakad si Enchong sa harap ng templo at mabilis niyang winasak ang pader nito. Dito ay pumasok siya sa unang lebel ng bulwagan.
DEVON POV
“Bakit ba kayo umiiyak na dalawa?” tanong ko kina Santi at Tembong.
“Paano naman pinaalis mo pa si papa Yul para tumulong doon sa labas, hindi ka ba nagimbal? Lahat sila ay na GG! Ang lakas lakas ng pagsabog halos nadudurog na ang tainga ko!” ang umiiyak at natatakot na wika ni Santi.
“Oo nga papa Devon, si papa Yul na nga lang yung malakas diba? Si papa Yul na nga lang yung makakatulong mo tapos pinalabas mo pa, edi lalo tayong naging GG? Luz valdez!” ang iyak ni Tembong.
“Bakit naman tayo matatalo? Wala ba kayong tiwala sa inyong mga sarili?” tanong ko naman sa kanila.
“Meron, kaso nga lang ay tanggap naman namin ang reality na marami kayong mas powerful sa amin. Hindi naman kami ilusyunada noh,” ang sagot ni Tembong.
“Truth mhiemars!” ang pagsuporta ni Santi.
At habang nasa ganoong posisyon kami ay ilang malalakas na pagsabog ang tumama sa pintuan ng templo at dito ay naramdaman ko na ang malakas na kapangyarihan ng kalaban. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na ang makakalaban ko ay si Enchong na isang mabuting kaibigan sa amin ni Yul.
Noong mga sandaling iyon ay wala akong nagawa kundi ang maghanda, “parating na siya, humanda na kayong dalawa,” ang seryoso kong utos.
Makalipas ang ilang malalakas na pagsabog ay tuluyang nagiba ang makapal na pintuan pati ang mga selyo nito ay mabilis ring nawasak. Agad na tumambad sa amin si Enchong na nakahubad sa kanyang katawan ay nakaguhit ang mga linya na tribal na parang mga tattoo na hindi namin maunawaan ang ibig sabihin. Humakbang si Enchong at nagpalagutok ng buto sa leeg, braso at balikat na para bang nag iinat.
Napatingin si Tembong kay Enchong at nagwika ito, “my gewd, hindi niyo naman sinabi sa akin ganyan pala kagwapo ang asawa ng hari ng blood sucker, jusko hindi ako ready! Sobrang hot naman nito,” ang wika nito sabay harap kay Santi saka ito tinampal na parang kinikilig.
“Actually mas hot yung hubby niya, absent lang at wa appear ditey sa battle field. Gwapo naman talaga si Enchong, mabait na iyan at wala talaga akong masabi, such a perfect being! Kaya nga nagdecide ako na ikaw na lang ang sasaktan ko at kakalabanin kaysa siya!” ang sagot ni Santi sabay tutok ng scepter kay Tembong.
“Gagang to, ipagpalit ba kami sa gwapo,” ang reklamo ni Tembong.
Maya maya ay lumakad sa aming harapan si Enchong at tumapat sa akin. “Wala akong balak na makipaglaban, ang nais ko lang ay tumabi kayo sa aking daraanan,” ang mahinahong wika nito.
“Wala rin kong balak na makipaglaban sa isang kaibigan. Ngunit nakikiusap din ako na lisanin mo na ang katawan ni Enchong para makamit natin pareho ang kapayapaan,” ang sagot ko naman.
“Pasensiya na ngunit kailangan ko pa rin ang katawan ito, ganito na lamang bakit hindi niyo ako panigan, tulungan nyo akong kuhanin ang Tangkask at Cardin, igagarantiya ko sa inyo ang iyong mga buhay. Ako naman bilang isang hari ay marunong makipag negosasyon,” ang nakangiting sagot nito, malayong malayo na kay Enchong ang kanyang kilos at halos hindi ko na rin maramdaman ang awra niya sa kanyang katawan.
“Pasensiya na ngunit tungkulin namin protektahan ang mga reliko sa abot ng aming makakaya, kami ay isang salita sa aming mga kapanalig at paninindigan namin ito,” ang sagot ko naman.
“Bueno, yaman lang din lamang na nagbitiw ka na ng iyong desisyon ay huwag na natin patagalin ito,” ang wika ni Enchong, nagliwanag ang kanyang kamay at lumabas dito ang isang itim na sibat na kakaiba ang anyo. Mabilis siya nagtatakbo para sagupain ako, hinihataw niya agad ang kanyang hawak na sandata sa aking harapan ngunit tinitigan ko lang ito at saka sinangga ng hindi gumagalaw ang aking kamay.
Ilang beses pang pinaghahataw ang aking direksyon pero paulit ulit ko lamang din itong pinagsasangga. Nakatingin siya sa akin at pinag aaralan ang kaganapan, kung paano ko ito nagagawa. Maya maya ay dumistansiya at saka nagwilka, “Ginagamit mo ang iyong mga mata upang makabuo ng malakas na enerhiya pananggalang sa iyong sarili, ang taktikang ito ay nangangailangan ng matalas at malakas na pag iisip. Kahanga hanga talaga ang mga talento ng nilalang sa panahong ito, sayang lamang at walang makikinabang sa inyong lahat kundi ang kamatayan!” ang wika ni Enchong at nagliwanag ang kanyang kamay at mas marami pang mga sibat ang kanyang inilabas at saka pinalipad sa aming direksyon.
Ang lahat ng ito ay sinangga ko! Tumitilapon ang mga sibat sa ere at bumabagsak ang mga ito sa lupa. “Enchong, tama na, kung naririnig mo ako ay gawin mo ang makakaya mo upang alisin ang nilalang na ito sa iyong katawan,” ang wika ko sa aking isipan, pinipilit kong abutin kung nasaan ang kanyang kapangyarihan ngayon ngunit “wala” sobrang labo na nito.
“Wala na si Enchong, sabihin na lamang natin na nasa malayong malayong lugar na siya at hindi na makakabaliw balik pa!” ang sigaw ng kalaban at muli umatake sa akin sa pagkakataong ito mabigat na ang pakiramdam at mas malakas na ang pwersa na kanyang pinapakawalan.
Malalakas ang hataw ng kanyang sandata, halos napapa atras na ako at mahirap na itong sanggahin. Nagkaroon na rin ng dugo ang aking mata dahil labis ito na pupuwersa. Ilang malalakas na hataw pa ay tuluyan akong napaatras at bago pa ako tamaan ng kanyang sandata ay nagsimulang bumaril si Santi upang guluhin ito at agad ring hinila ni Tembong ang aking katawan gamit ang kanyang buhok na naging mga baging saka inilayo ako sa kalaban.
Tuloy sa pagbaril si Santi, malalakas na bullet at pampasabog ang ibinubuga ng kanyang scepter para pigilan ang kalaban. “Kahit gwapo ka at super hot ay huwag kang lalapit! Please lang bumalik ka na sa dati!” ang sigaw ni Santi.
Natawa si Enchong, “katulad ng sinasabi ko sa inyo kanina, madali naman akong kausap, kung alam niyong wala kayong laban sa akin ay bakit niyo pa ako sasagupain? Hindi ba dapat ay maging mas matalino kayo sa inyong mga desisyon? Kung hindi niyo magapi ang kalaban ay maaari niyo siyang masamahan. Ganoon ba kakomplikado ang paliwanag ko?”
“Pasensiya na ngunit wala kaming balak na maki-anib sa kabaliwan mo!” ang sigaw ko sabay lundag sa kanyang harapan, sumiklab ang enerhiya sa aking katawan at lumabas ang nagliliyab na scepter sa aking kamay. Isang malakas na paghataw ng aking sandata ang aking ginawad sa kanyang harapan hudyat ng pagsisimula ng labanan sa loob ng Dark Gate Temple.
Itutuloy..
Part 38: Ang Templo
DARK GATE TEMPLE
Part 38: Ang Templo
THIRD PERSON POV
Nagsimula ang pag atake ni Enchong sa loob ng templo ng Dark Gate kung saan naroon ang dalawang reliko ng Tangkask at Cardin. Ito ang mahalagang bagay na magbabalik sa espiritu ni Hakal upang maibangon niya ang kanyang nawalang sibilisasyon. Kung wala ang kanyang espiritu at katawan ay hindi niya magagawang ibangon ang sibilisasyong Laola at hindi niya magagawang macontrol muli ang makasaysayang hukbo ng Heroca.
Ngunit bago niya makuha ito ay kinakailangan pa niyang dumaan sa mga kalabang hahadlang sa kanya sa loob ng templo at isa na nga dito si Devon na kasalukuyan niyang kalaban. Malalakas ang hampasan nila ng mga sandata, nag sspark ang mga ito at halos hindi na rin masundan ang kanilang mga kilos. Hawak nila ng mahigpit ang kanilang naglalakihang armas, ang itim na sibat mula kay Enchong at nagliliyab na scepter ni Devon. Kadal kilos na kanilang ginagawa ay nagbibigay ng pagyanig sa paligid.
“Katulad ng sinasabi ko sa inyo, hindi niyo na kailangan pang dumaan sa paghihirap na ito. Sumang-ayon na lamang kayo sa aking nais!” ang sigaw ng kalaban habang patuloy sa pag atake. Isang malakas na hampas ang kanyang ginawa at natumba si Devon. “Ano na? Ibigay niyo sa akin ang reliko at bubuhayin ko kayo!”
“Eh hindi nga pwede! Alam namin na its a trap only! Yang mga sinasabi mo ay too good to be true!” ang sagot ni Santi, nagliwanag ang kanyang sandata at naging isang malaking kanyon ito. Nag ipon ng malakas na enerhiya at saka sumabog patungo sa kanya.
Noong sumibat ang enerhiya sa kanyon ni Santi ay ikinumpas naman ni Tembong ang kanyang kamay at dito ay tumubo ang maliliit na halaman sa paligid. Ang bawat halaman ay naglabas ng mga pollen na sumasabog sa paligid.
Tumama ang mga pag atakeng ito kay Enchong, tumama rin ang enerhiya sa kanyon ni Santi. Marami rin mga pollen ang dumikit sa kalaban at saka lumikha ng malalakas na pagsabog. Matagal ito at halos pinaulanan nila ang kalaban, wala ng makita sa paligid, ang lahat ay puro liwanag ng bomba at mga usok dulot ng mga ito!
Maya maya ay sinigurado ni Santi na maitutumba ng ang kalaban, mas lumaki pa ang kanyang kanyon at pinasabog niya ito. Sumibat ng tripleng laki ng bolang enerhiya patungo sa kalaban at mas lalo pang nayanig ang buong paligid, nawasak na halos ang mga pader ng templo. Gayon rin ang ginawa ni Tembong, mas lumaki pa ng mga halaman niya at mas napakawala ito ng mas malalaki at mas maraming pollen. Tuloy tuloy ang kanilang pag-atake, hindi na binigyan pa ng pagkakataon ang kalaban!
Ilang minuto ring pinapasabugan ang kalaban hanggang sa huminto ito. “Ang galing natin mhiemars! Grabe ang combination ng mga attacks natin! Parang sina Lylia at Diggie lang,” ang masayang wika ni Santi.
“Oo naman mhiema, pero ikaw si Diggie ha, mas bagay sa iyo yon,” ang hirit ni Tembong.
Tawanan silang dalawa.
Maya maya naging payapa ang paligid at nawala ang bakas ng mga pagsabog. Ang kaligayahan ay bumagsak noong makita nilang nakatayo lang si Enchong sa kanyang kinalalagyan. Hindi siya natinag at walang kagalos galos. Naghikab pa ito na parang bored na bored sa mga nangyayari.
“Ano ba iyan, bakit hindi man lang siya nasugatan?” tanong ni Tembong.
“Oo nga diba, nakakainsulto na talaga! Ginagawa naman natin ang best natin para bumongga at maging star of the night! Pero bakit wala pa rin? Wala ka man lang galos?” reklamo ni Santi.
“Wala, gusto niyo bang turuan ko kayo kung paano gumawa ng totoong galos?” tanong ni Enchong sabay kumpas sa kanyang kamay at biglang umangat sa ere sina sa Santi at Tembong saka nagsimulang palipitin ang kanilang mga katawan dahilan para mapasigaw sila at mapasuka ng dugo.
“Shutaccaa Enchong, pinipilay mo kami! Mas masakit ito! Sana pinasabugan mo na lang kami kesa pisa pisain mo kami na parang etits na mina-muscle control!” ang sigaw ni Santi nagsimulang lumagutok ang buto nito at sumuka ng dugo.
“Ahhh hindi ko deserve ang ipitin at gawing palipit! Mga walanghiya kayo!” ang sigaw ni Tembong.
Lalo pang pinalipit ng kalaban ang kanilang mga katawan! At wala silang magawa kundi ang masaktan!
“Tama na!” ang sigaw ni Devon nagtatakbo siya habang nagliliwanag ang scepter na hawak at isang malakas na energy ball ang iginawad niya sa kalaban dahilan para madistrak ito at mawala sa balanse. Lumagapak naman sina Santi at Tembong sa sahig na kapwa hinang hina.
Umiwas sa pag atake si Enchong, habang nasa ere ito ay nagliwanag ang kanyang kamay at lumabas dito ang kanyang itim na pana at palaso. Lumabas din ang itim na enerhiyang pakpak sa kanyang likuran. Mabilis niyang hinila ang pisi ng pana at lumabas dito ang isang malaking itim na palaso!
Mula sa taas ay pinakawalan niya ang palaso at bago ito tumama kila Devon at sa kanyang mga kasama ay biglang nagbago ang anyo ng itim na palaso at naging itim na dragon ito na animo black dragon spirit na kapangyarihan ni Hiei sa anime na Yuyu Hakusho.
Sumagupa ang itim na dragon sa kinalalagyan nila Devon at dinagit sila nito. Walang nagawa si Devon kundi ang pigilan ang bibig nito kung saan sila sinuro. Nagkawasak wasak ang buong paligid at hindi pa sila nakakarecover mula sa pagpigil sa enerhiyang dragon ay isa na namang palaso ang sumibat sa ere mula sa kalaban at naging mga hugis itim na ibon ito na sumasabog na paligid.
Dahil sa lakas ng mga pagsabog ay nagiba ang kalahati ng templo at nawasak ang mga pader nito. Noong mga sandaling iyon ay umabot ang malakas na pinsala sa ikalawang lebel ng templo kung saan naroon na sina Prinsipe Malik, Rouen at Oven, halos naulinigan na nila ang pagkasira ng unang lebel ng templo kung saan naroon sina Devon at iba pa.
“Shuta, masyadong malakas! Nawasak na ang first level ng templo! Pakshit talaga!” ang sigaw ni Santi habang tinatangay ng pagsabog.
Samantalang si Devon naman ay nakapigil lang sa bibig ng enerhiyang dragon kung saan siya tinangay, nilaban niya ito gamit ang kanyang kapangyarihan hanggang sa nawasak niya ang enerhiya at sumabog ito!
Nasa ganoong posisyon si Devon, hindi pa siya nakakarecover noong sumulpot si Enchong sa kanyang harapan, mabilis na dinakot nito ang kanyang mukha at pinagsusuntok ang kanyang katawan sa ere. Nagigiba ng mga haligi kung saan siya tumatama kaya naman halos mabugbog ng husto ang kanyang katawan. Hindi niya halos akalain na ganito ka over power ang kalaban. Hindi na ito nakakapagtataka dahil na itumba nga nito ang kanilang mga kapanalig sa labas.
Tuloy tuloy ang pagsabog sa unang lebel ng templo hanggang sa tuluyan na itong masira at halos mabura na ang parteng ito.
ROUEN POV
Ilang malalakas na pagsabog na nagaganap sa kabilang parte ng templo, dumadagundong at nagkakaroon kaming ng kilabot sa aming katawan. Hindi namin alam kung anong matinding sagupaan ang nanaganap sa parteng iyon noong mga sandaling iyon! Basta nararamdaman namin ang pwersa ng kalaban at gayon rin ang pwersa ni Devon na sumasabay sa lakas nito.
Patuloy ang mga pagsabog hanggang maramdaman na lang namin na palapit na rito sa aming kinalalagyan ang dagundong. Kaya naman wala kaming ibang nagawa kundi ang maghanda. “Mukhang palapit na dito ang kalaban, malinaw ko ng nararamdaman ang kanyang pwersa,” ang wika ni Malik.
“Ang ibig sabihin ay super GG yung mga kasamahan natin kaya umabot sa ganitong level yung kalaban? Kasi hindi naman siya aabot dito kung napigilan siya diba? Meaning na luz valdez sina papa Seth, Ibarra at ang aking hubby na si Niko?” ang tanong ni ninong Oven na parang naloloka na.
“Tama ang realization mo ninong, at ngayon ay nandito na rin siya sa labas ng makapal ng pader, ilang saglit lang ay masisira na rin ito,” ang tugon ko naman.
“Bakit ganon? Super lakas naman ni bestfriend noong maging enemy ito?” pagtataka pa niya na hindi maitago ang takot.
“Dahil malakas naman talaga si Hakal at na-mamaximize niya ang kakahayan ni papa. Ang kailangan natin ngayon lumaban, iyon lang ang nakikita kong paraan,” ang sagot ko naman.
“Marami nasawi doon sa labas, pero buhay ang ating mga kapanalig, ligtas sina Seth, Miguel, Suyon, Ybes, Yul at iba pa. Iyon ang good news. Pero ang bad news ay nandito na ang kalaban sa labas,” ang wika naman ni Malik at ilang malalakas na pagsabog pa ang naganap ay unti unting nag crack ang pader.
“Papa Malik, malakas ka diba? Kahit walang karagatan? Kahit wala tayo sa tubig?” tanong ni ninong Oven.
“Hmmm, pwede na rin pero mas nagagamit ko ang lakas ng aking trident kapag nasa karagatan dahil kaharian at balwarte ko iyon,” ang sagot ng prinsipe.
At habang nasa ganoong pag uusap kami ay mas lumaki pa ang crack sa pader at maya maya ay tuluyang sumabog ito. Gulat na gulat kaming tatlo sa bilis ng pangyayari. Noong mawasak ang pader ay tumilapon si Devon sa aming harapan, halos hubad na ito at putol ang kanyang scepter. Umuusok ang katawan at mukhang katakot takot na enerhiya ang kanyang sinagupa.
Maya maya ay tumilapon rin sina Santi at Tembong sa harapan ni ninong Oven. “Ay mga pusit!” ang gulat na wika ni nito. Hindi niya nakilala ang dalawa dahil maiitim ang mukha nila na parang isinubsob sa uling at abo.
“Gaga, pusit ka dyan! Kami to noh! Nasabugan lang kami kaya naging ganito, arekup nabali yata ang balakang ko,” ang daing ni Santi.
“Eh bakit ba kasi nakagown ka pa John Lapuz? Nagmukha ka lang uwak sa styling mo,” ang dagdag pa ni ninong at inalalayan silang dalawa nito. Samantala ay agad ko rin inalalayan si Devon na halatang bugbog sarado, batid naman namin na siya ang pinaka nakalaban ni Hakal doon sa unang level.
“Tito, ayos ka lang ba?” tanong ko sa kanyang inaalalayan ito, agad ko siyang isinandal sa pader upang makahinga ng maayos.
“Ayos lang ako, pinilit kong idepensa ang unang palapag ngunit masyadong maraming taktika ang kalaban, mapaminsala rin ito,” ang sagot niya habang nihingal.
“Oo nga, plus ang init pa dito sa loob ng templo, masikip at hindi makagalaw ng maayos,” ang reklamo ni Santi.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay siya naman pagdating ni Hakal sa aming harapan, taglay pa rin niya ang katawan ni papa Enchong. Hindi lang kami halos makapaniwala na sa dami ng labang pinagdaanan niya sa harapan ng templo ay wala man lang itong gasgas, ni hindi rin bumababa ang lebel ng kanyang lakas. “Oh say? Huma-hunk na rin si bestfriend diba? Top na top ang peg niya ngayon! Kay gwapong nilalang!” ang hirit ni ninong Oven noong makita si papa nakatayo sa harapan namin at walang ekspresyon ang mukha.
“Hindi ko akalaing mayroon pang isang palapag, ilang palapag pa ba ang wawasakin ko para lang makuha ang hinahanap ko?” tanong niya.
“Tatlo, ito na ang ikalawang palapag,” ang sagot ni Prinsipe Malik.
“Hala, ito talagang si Papa Prince Malik masyadong honest! Sabihin talaga ang info?” ang hirit ni Santi sa likod.
“Kung ganoon ay padaliin na lamang natin ang lahat. Wawasakin ko ang buong templo, siguro naman ay mahahanap ko na agad ng mga bagay na kailangan ko,” ang wika ni papa at maya maya ay nagsimula ng lumutang ang kanyang paa. Nagliliwanag ang kamay at napaka smooth ng kanyang pag levitate sa ere.
“Ay napaka Wanda ng peg! Bongga!” ang paghanga ni ninong Oven pero agad itong nagtago sa likod nina Santi.
“Huwag ka nga sa amin mag tago, ang laki laki ng katawan mo. Doon ka na nga Sassa Gurl!” ang hirit ni Santi.
“Ang dami mo namang eme, lumulutang na naman si bestfrend!” ang tugon niya.
Maya maya ay nagliwanag ang katawan ni papa Enchong at nagwika ito, “bakit kailangan niyo akong pigilan sa aking adhikain? Ayaw niyo ba ng bagong mundo kung saan lahat tayo ay magiging mapayapa?” tanong niya
“Ayaw namin ng bagong mundo. Bakit hindi mo iwanan ang katawan na ninakaw mo? Bakit kailangan mong ipagpilitan ang mga bagay na hindi dapat?” tanong ni Malik.
“Ito ang nararapat! At lahat kayong pumipigil sa akin ay ibabaon ko dito sa templong ito ng buhay! Sisiguraduhin kong ito ang inyong magiging libingan!” ang sigaw ng kalaban, lumabas ang kanyang itim pana sa kamay at mabilis niyang hinila ang itim na enerhiya pisi nito.
Nabuo ang isang itim na palaso at mabilis niya itong pinakawalan sa aming direksyon. Ang itim na palaso ay naging isang malaking itim na dragon na sumibat at lumipad sa aming kinalalagyan.
Agad na humarang si Prinsipe Malik sa aming harapan. Nagliwanag ang kanyang trident at mula sa sahig ay umangat din ang isang malaking dragon na kulay asul, gawa sa tubig. Sumagupa ito sa atake ng kalaban at dito ay naglaban ang dalawang dragon hanggang sa naging mas mabigat ang pressure at sumabog.
“Hindi na masama,” ang wika ng kalaban at namuo ang maraming bola ng enerhiyang itim sa kanyang paligid at lahat ng ito ay lumipad sa amin.
Agad na itinarak ni Malik ang kanyang trident sa sahig at mula dito ay umangat ang maraming asul na enerhiyang hugis tear drops. Sa isang kumpas ay lumipad ang lahat ng ito at sumagupa sa mga itim na energy ball na pinakawalan ng kalaban.
Sumasabog sa paligid, ang bawat pagtatama ng dalawang magkaibang enerhiya ay nagdudulot ng pagyanig! Hanggang sa ikalawang pagkakataon ay amanos pa rin ang labanan.
Natawa ang kalaban, lumabas sa kanyang kamay ang kanyang itim na sibat at noong itaas niya ito ay umangat din ang malalaking tipak ng mga nasirang pader at halik ng templo, ang mga ito ay mas malalaki pa sa amin. Noong ibagsak niya ang sibat ay lumipad sa amin ang malalaking mga piraso ng haligi. Agad din siyang lumipad at sumagupa kay Malik.
Hinarap ni Prinsipe Malik ang kalaban, siya ang nakipaglaban dito. Samantalang nagtatakbo naman ko para suntukin ang malalaking mga haliging tamama sa aming kinalalagyan.
Mula sa pagtatama ng kanilang mga sandatang hawak na nagdudulot ng malakas na pwersa ay muling dumistansiya sina Malik at Hakal sa isa isa at saka nagpakawala ng malalakas na enerhiya. Sumibat ang itim at asul na kulay sa paligid, natatama ang mga ito at nagdudulot ng malakas na paglindol!
Noong matapos ako sa pag sangga sa mga haliging nagliliparan ay nagipon ako ng enerhiya sa aking kamao. Agad akong lumundag sa kinalalagyan ng kalaban at isang malakas na suntok ang iginawad ko sa kanya.
Nakaiwas ito kaya’t tumama ang aking kamao sa sahig dahil para magiba ito at magdulot ng pagsira sa buong silid.
Maya maya ay si Malik naman ng sumugod sa kanyang, isang malakas na hataw ng trident ang kanyang ginawa. Sinangga naman ito ng kalaban gamit ang kanyang sibat.
Noong mga sandaling iyon ay buong lakas naming pinagtulungan ang kalaban. Bagamat paminsan minsan ay labis akong nag aalagan dahil ang katawan at imahe na aking inaatake at pinagtatangkaang saktan ay si papa Enchong, ang aking sariling ama.
Muling lumipad ang aking kamao patama sa mukha ng kalaban pero nag alinlangan akong tamaan siya. “Hindi mo kayang saktan ang iyong ama, tama?” tanong nito.
“Oo, hindi ko kaya pero kung iisipin kong isang parasite ang nasa loob niya at baka pwede kong gawin ito!” ang sigaw ko at tinuloy ko ang pagsuntok gamit ang aking isang kamao.
Noong makita niyang itinuloy ko ang malakas na pag atake ay agad niyang sinalo ang aking kamao gamit ang kanyang palad! Sinalo rin niya ang trident ni Malik gamit ang kanyang isang kamay.
Gulat na gulat kaming dalawa dahil nagawa niyang pigilan ang aming pag atake ng sabay! “Ramdam ko ang pag aalingan sa inyong mga puso! Ito ang nagpapahina sa inyong lahat!” ang sigaw niya at dito ay gumapang ang malakas na enerhiya sa kanyang kamay at mabilis kaming pinasabog hanggang sa tumilapon kami sa magkaibang direksyon.
Itutuloy.
Part 39: Layuning Manalo
Part 39: Layuning Manalo
THIRD PERSON POV
Pinagtulungan nina Prinsipe Malik at Prinsipe Rouen si Hakal na noon ay nagpupumilit na wasakin na lamang templo upang makuha ang kanyang nais. Sumasabog ang enerhiya sa buong paligid, mabibilis ang kanilang pagkilos at halos hindi na ito masundan pa. Hindi naman ganoon kalawak ang templo kaya’t sa kada galaw nila ay nagigiba ito at gumuguho na lamang.
“Lalong magigiba itong templo, sa lakas ng kamao ni Rouen ay halos wala na matitira dito sa palapag na to!” ang wika ni Santi habang nagtatalsikan ang malalaking haligi sa paligid.
“Kaya nga isa sa atin ang tatayo para pigilan siya. At ikaw ang iyon!” ang wika ni Oven sabay turo kay Tembong.
“Hala, bakit ako? Ako ang pinaka queenly at pinakamalambot sa ating tatlo, bakit hindi na lang kayong dalawa? Tutal 85% lalakihan naman kayo!” ang sagot ni Tembong.
“Aba, may percentage ka na talaga? Gusto mo huwag ka na makauwi sa bundok ng Hiraya?” ang naiinis na wika ni Santi.
Patuloy pa rin sa paglalaban sina Hakal, Rouen at Malik. Sa pagkakataon ito ay sumali na rin si Devon sa kanila. Pinagtulungan ng tatlo ang katunggali dahil masyado nga itong over power.
Nagtatakbo si Malik, lumabas ang tubig na animo hugis kadena at mabilis itong pumalupot sa kalaban. Nagliwanag naman ng mata ni Devon at pinitigil niya sa pagkilos si Hakal. “Ngayon na, Rouen!” ang sigaw ni Malik.
Nagtatakbo si Rouen, nagliwanag ang kanyang kamao. “Sorry papa!!” ang sigaw nito sabay hataw ng kamao sa katawan ni Enchong.
Solid ang tama nito!
Nasuka si Hakal at saka nawala sa balanse, nilipad ang kanyang katawan sa malakas na pwersa ng pag atake ni Rouen. Tumama ang kanyang katawan sa mga pader at haligi dahilan ng pagkabutas ang templo.
Hingal na hingal ang tatlo, tagaktak ang kanilang pawis at halos hinahabol ang hininga. Tumilapon ang kalaban sa labas ng templo kaya’t sandaling kapayapaan ang kanilang tinamasa.
Nasa ganoong posisyon sila ng biglang lumutang muli si Enchong sa ere. Wasak ang katawan nito at bali ang mga braso. Pero gayon pa man ay agad rin itong naayos. Lumalagutok ang kanyang mga buto, muling lumubo ang napinsalang dibdib at ang leeg na bali ay muling nabuo. Binali bali pa niya ang katawan na parang nag iinat at sa huli ay parang walang nangyari.
“Isang tampalasang anak! Paano mo nagawang saktan ang iyong sariling ama?” tanong ni Hakal.
“Iyon rin ang ipapagawa sa akin ni papa kung sakaling nandito siya. Handa siyang isakripisyo ang sarili niya para sa lahat!” ang sagot ni Rouen.
“Bastos ka pa rin at walang galang! Dapat sayo ay pinaparusahan!” ang wika ng kalaban at dito ay biglang umangat sa ere ang katawan ni Rouen at sinimulang palipitin ang mga braso at hita nito. Nagsisigaw sa hirap at sakit ang binata. Nagsimula na rin tumagas ang dugo sa kanyang ilong, tainga at bibig.
“Iyan ang bagay sa mga suwail na katulad mo!” ang wika ng Kalaban.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay isang malakas na enerhiyang kulay pink ang sumibat sa ere patungo kay Hakal. Para itong kidlat sa bilis kaya’t hindi agad namalayan na parating. Ang enerhiya iyon ay tumama sa kalaban at lumikha ng malakas na pagsabog, sa lakas nito ay nawala ang pagkakagapos si Rouen at tumilapon ang kanyang katawan pabulusok sa lupa. Lumikha rin ng malakas na pagsabog sa kalangitan ang enerhiyang iyon na gumuhit sa kadiliman ng kalangitan.
Nagtaka ang lahat kung saan galing ang malakas na enerhiya iyon hanggang sa maya maya ay may magsalita sa likod ng isang nasirang haligi. “Anong karapatan mong mangaral tungkol sa anak kung gayong puro kasamaan ang ipinapakita mo? Pagbabayaran mo ang pagsira sa tahimik na buhay ng pamilya pinagkaitan mo ng kaligayahan! Pagbabayaran mo ang lahat ng pinsalang ibinagay mo sa amin! At pagbabayaran mo na umepal ka pa sa panahong ito! Kaya parurusahan kita sa ngalan ng Buwan!!” ang sigaw ni Oven muling nagliwanag ang kanyang daliri at sa isang kalabit nito ay sumibat muli ang isang malakas na enerhiyang yumanig sa buong paligid. Pigilan ito ni Hakal ngunit nawala siya sa balanse ngunit agad rin itong nakabawi.
Nagliwanag ang kanyang kamay ay hinila si Oven patungo sa kanyang harapan at sinakal ito. “At sino ka namang kutong lupa ka nagtataglay ng malakas na spirit energy bomb?” tanong ni Hakal.
“Who I am? I am the girl who loves my island, i am the girl who loves the shore. It calls me! Char! Best friend ako to si Oven, ang bff mo since high school. Naalala mo na ba? Bumalik ka na dahil marami ka ng napinsalang kapanalig natin! Ang ggwapo pa naman nila! Please! Remember M, remember E, put them together, Remember ME!” ang wika ni Oven.
“Baliw! Wala akong kaibigang cartoons!” ang sigaw ni Hakal sabay sampal sa mukha ito.
PLAK!
“Hala kung makasampal naman to! Hayaan mong ipaalala ko sa iyo ang ating nakaraan sa pamamagitan ng isang kanta. One, two, three… Huwag lalaki ang ulo sa sasabihin ko, alam mo bang mas okay ka kaysa dun sa dati kong.. Walang sabit di tulad ng iba, walang sabit di gaya ng dati ko! Walang sabit by Sandara Park, remember sayaw natin nung Christmas Party, lahat tayo naka wig at walang sabit ang buhok?!” ang pag awit ni Oven habang sakal sakal siya ng kalaban.
“Baliw, tumahimik ka na! Ikaw ang nagpapagulo ng buong mundo! Wala akong balak mag alaga ng madaldal na loro!” ang singhal ni Hakal at muli na naman sinampal si Oven.
PLAK!
“Arekup, shutacca ha! Pangalawa na yon!” ang sigaw ni Oven pero sinampal na naman siya. “Tahimik, buburahin na kita sa mundo ngayon! Baliw baliwan ka!” ang singhal ni Hakal sa mas humigpit pa ang pagsakal niya kay Oven.
Nakalawit na ang dila ni Oven, pero ipinangako niya sa kanyang sarili noong mga sandaling iyon na hindi siya papayag na matalo. Marahan niyang hinawakan ng braso ni Hakal na nakasakal sa kanyang leeg..
Huminga siya ng malalim at dito ay nagsimulang umilaw ang kanyang mga mata gayon rin ang kanyang kamay. Humigpit ang hawak niya sa kalaban at saka sumigaw ito.
“SUPER NOVA!”
Sumabog ang katawan ni Oven at nasabugan rin si Hakal. Kitang kita kung paano tumilapon ang katawan nito sa lupa. Ang technique na super nova ay nadiskubre lamang ni Boss Lu habang nagsasanay sila. Ito ay maihahalintulad sa isang bituin na sumasabog at nagbibigay ng malakas na liwanag sa kalawakan. Isa lamang ito sa teknik na mayroon si Oven.
Ngunit sumabog ba talaga ang katawan niya? Ang sagot ay “OO” ngunit muli itong mabubuo makalipas ang ilang segundo. Kaya noong tumilapon ang katawan ni Hakal ay panandaliang nabura si Oven at ang mga dust particle ay naipon sa ere at muli na naman siyang nabuo.
Noong mabuo muli ang katawan ni Oven ay sumigaw ito, “ngayon na mga mhiemars!” ang sigaw niya.
Dito ay nagliwanag ang scepter ni Santi at naging kanyon ito, bumuga ito ng isang malakas na energy ball na sumabog sa kalaban. Samantalang ikinumpas naman ni Tembong ang kanyang kamay at mula sa lupa ay umangat ang isang higanteng caterpillar! Mabilis na kinain ng higanteng halimaw ang katawan ni Hakal at mabilis rin itong lumubog sa ilalim ng lupa
Hingal na hingal ang tatlo, “ano windrax na ba?” tanong ni Tembong.
“Sana, pagod na pagod na ko. Gusto ko na matulog,” ang wika ni Santi at saka hinimatay ito.
Napahiga si Oven sa lupa at napahinga na lang ito ng malalim. “Nanghihina na ako, para akong tinorjak ng isang buwang nonstop ng hubby kes!” ang nanghihinang wika nito, hinahabol ang paghinga.
Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay biglang umagat sa lupa ang malaking insektong sinummon ni Tembong at walang ano ano ay sumabog ito, walang natira kundi alikabok. Gulat na gulat silang lahat, ang akalang tapos na laban ay tila magsisimula muli.
Lumutang muli si Enchong na parang walang nangyari. “Nag aaksaya lamang ako ng oras sa mga katulad niyong mga payaso!” ang sigaw nito at muling sumiklab ang enerhiya sa kayang katawan. Sa lakas nito ay nagsimulang tumubo ang itim na pakpak sa kanyang likuran.
Nagtuloy tuloy ang pag iipon ng malakas na pwersa ni Enchong hanggang sa lumaki ng lumaki ang enerhiya sa kanyang itaas. Isang higanteng dark energy ball na palaki pa ng palaki habang lumilipas ang segundo.
Mistulang isang delubyo, talagang wawasakin na niya ang lahat sa kanyang paligid na kahit ang pinakamalakas na barrier ay walang magagawa. “Masyado ng mahaba ang larong ito, oras na para tapusin ko!” ang sigaw ng kalaban at dito ay umikot na parang isang trumpo ang bola ng enerhiya sa kanyang itaas.
“Iba na ito,” ang wika ni Malik, sabay kumpas sa kanyang trident at dito ay umangat ang tubig na barrier sa buong paligid upang maprotektahan sila.
“Galit na galit na siya! All of us are dead!” ang sigaw naman ni Oven habang nagtatakbo sa likod nila Malik.
“Humanda kayong lahat, malakas ang isang ito!” ang sigaw ni Devon.
Sa isang kumpas ay pinakawalan ni Enchong ang isang dambuhalang energy ball at bumagsak ito na parang isang maliit na kometa sa lupa dahilan para mayanig ang lahat. Lumaban ang barrier na ginawa ni Malik ngunit hindi ito sapat dahilan para mabasag ito at tuluyang mahagip ang templo.
Nagsimulang madurog ang mga haligi at pader nito hanggang sa unti unting mabuwal at gumuho. Sa lakas ng pagsabog ay para inatake ng pinakamalalang delubyo ang buong paligid. Nagliparan at tinangay sina Malik, Devon, Rouen at iba pa sa iba’t ibang direksyon at ang kanilang mga mata ay binalot ng matinding liwanag!
Ang Dark Keeper Gate ay halos burahin na sa mapa, nasira na rin ang palasyo ni Santre Rafalgia at ang kulay luntiang paligid ay waring naging malawak na disyerto.
Inabot ng mahabang minuto ang pagsabog bago ito humupa at tumigil. Nawala ang pagyanig ngunit binago nito ang anyo ng buong lupain. Sina Oven ay natabunan ng lupa, sina Rouen naman ay natabunan ng mga bato. Ang iba ay tumilapon sa malalayong direksyon, at ang iba naman ay nawalan ng malay.
Noong mga sandaling iyon ay nagtagumpay ang kalaban sa pag wipe out sa buong paligid kabilang na ang kanyang kalaban.
Mula dito sa taas ay nakita niya ang templo na halos durog na rin at wasak na. Maliban sa pinakatuktok nito kung saan naroon ang Tangkask at Cardin na kanyang hinahanap.
Agad siyang lumipad doon para kuhanin ang bagay na kanyang hinahangad. Pumasok siya sa loob ng palapag na iyon at mula sa malawak na bulwagan ay nakita na niya ang dalawang reliko ng kanyang espiritu. Sa wakas ay abot kamay na niya ang tagumpay, dito na magsisimula ang pagbangon ng kanyang naantalang paghahari!
Agad na lumakad ang kalaban sa bulwagan upang kuhanin ang Tangkask at Cardin. Nasa ganoong posisyon siya noong makita niyang biglang umikot ang gintong silya sa gitna ng bulwagan kung saan naroon ang reliko.
Tahimik.
Noong humarap sa kanya ang gintong silya ay laking gulat niya noong may nakaupong isang lalaki dito. At ito ay walang iba kundi ang Diyos na si Lucario. Relax lang ito at tila hindi nasindak sa kanyang ipinamalas na lakas.
“Sa tingin mo ba ay ganoon kadali?” tanong ni Lucario sa kanya.
“At sino ka naman?” tanong ni Hakal.
“Ako ang naatasang magbantay ng Tangkask at Cardin, ngunit sa palagay ko ay hindi na rin mahalaga kung sino ako. Ang mahala sa ngayon ay ibalik mo ang katawang ninakaw mo at bumalik ka sa lungga na pinanggalingan mo!” ang sigaw ni Lucario at nawala ito sa paningin ni Hakal.
Noong sumulpot si Lucario sa kanyang harapan at agad niyang sinaggang ang kamao nito gamit ang kanyang itim na sibat. Ngunit sadyang magilas at mabilis kumilos ang binata, muli ito nag gawad ng malakas na suntok na tumama sa sibat ng kalaban at nag crack ito!
Patuloy na sinangga ni Hakal ang mabilis at malalakas na pag atake ni Lucario hanggang sa tuluyang mawasak ang kanyang sibat. Noong mga sandaling iyon ay napagtanto niya na si Lucario ay hindi ordinaryo mandirigma. Sinubukan niyang basahin ang galaw nito ngunit hindi niya sa magawa!
“Focus!” ang sigaw ni Lucario noong makitang nag iisip si Hakal sabay gawad ng isang malakas na tadyak dito dahilan para tumilapon ang kalaban sa labas, sa malayong direskyon. Halatang inilayo lang ni Lucario ang katunggali sa paligid ng Tangkask at Cardin.
Sumibat si Hakal sa malayong direksyon ngunit agad din ito nakabalanse, lumutang siya sa ere at naglabas ng awra sa katawan. Maya maya ay nakita niyang lumutang na rin si Lucario sa ere at muli siyang sinagupa nito!
Noong mga sandaling iyon ay naramdam agad ni Hakal na kakaiba ang lakas ng isang ito. Nakakalipad, mabilis kumilos at mapanira ang kamay. Purong lakas, parang hangin kung gumalaw at matibay ang pangangatawan! Hindi niya akalain na sa panahong ito ay napakaraming malalakas na nilalang mula doon sa dalawang Manlikmot, hanggang sa lalaking gumagamit ng mga halaman at kadena. Kinahangaan din niya yung lalaking may malaking “halo” sa likuran na nakipagsabayan ng kapangyarihan sa kanya kanina.
Lalayo pa ba siya? Ang katawan lamang ni Enchong na kanyang gamit ay malakas na at maraming tinatagong taktika. Masyadong interesante ang panahon ito. Punong puno ng talentado at malalakas na nilalang na maaari niyang mapakinabangan. Sayang lamang at mauuwi ang lahat sa wala kapag bumangon na ang kanyang kaharian.
Mabilis ang pagkilos ni Lucario agad niya itong sinagupa. Ang kanilang mga kilos ay sumasabay sa hangin, ang kanilang mga suntok ay naglalabas ng malalakas na enerhiya. Ang labanan ay parang daig pa sina Son Goku at Frieza.
Mula sa close combat ay naghiwalay ang dalawa, kapwa nag ipon ng enerhiya sa kamay ay pinakawalan ito! Sumibat ang magkaibang kulay na pwersa sa ere at nagtulakan ito. Kahanga hanga ang lakas ng bawat isa, dumadagundong ang bawat lakas na nagtatama mula sa kanilang katawan.
Sa kabilang banda ng ipinamalas na lakas ni Lucario ay hindi rin naman matatawaran ang kapangyarihan ni Hakal dahil kanina pa ito lumalaban at marami rami na rin ang kanyang naitumba ngunit ang kanyang pisikal na lakas ay hindi pa rin humuhupa.
Samantala ay natauhan naman at nagkamalay sina Rouen na noon ay nalubog sa malalaking pader. Si Devon ay wala ng malay at si Malik naman ay natabunan rin ng gumuhong bahagi ng templo.
Bumangon naman si Oven mula sa pagkakabaon sa lupa, halos ubo ito ng ubo dahil nalagyan na ng buhangin at lupa ang kanyang bibig. Habang nasa ganoong posisyon siya ay may umangat namang kamay sa lupa na animo horror scene sa pelikula. Agad na hinukay ni Oven ang katawan nito gamit ang kanyang kamay at dito ay nakita niya sa si Tembong na halos hindi na makilala ang mukha dahil nangitim ito. “Kirara ka sis?” tanong ni Oven.
“Gaga! Pwede bang Beyonce muna? Gagang to, sana hindi na ako sumama dito, hindi ko sana naexperience ang malibing ng buhay!” ang pag iyak ni Tembong.
“Eh sino ba naman kasi ang nagsabi na sumama ka dito e hindi ka naman masyadong maganda. Halika nga dito ses, ayusin natin yung nasira mong false eyelashes!” ang wika ni Oven at inamo-amo niya ang kaibigang umiiyak.
Itutuloy.
Part 40: Laro ng Tadhana
Part 40: Laro ng Tadhana
THIRD PERSON POV
Ang lahat ay napatingala sa labanan nina Lucario at Enchong, lakas sa lakas at halos hindi na masundan ang kanilang mga kilos. Parehong nakalutang sa ere at lumilipad. May pagkakataon na tumitilapon si Lucario at bumabagsak sa lupa, sa kabilang banda ay maraming beses rin naman niyang napatumba ang kalaban.
“Mukha sa lahat ng nakalaban niya dito ay kay Panginoong Lucario siya nahirapan ng husto, tama lamang na siya ang inilagay natin sa pinakadulo para magbantay ng Tangkask at Cardin. Hanep sa labanan parang sa mga anime ko lang napapanood ito,” ang wika ni Santi habang pilit itinatayo ang kanyang napinsalang katawan.
“Ano ba iyan hindi ko masyadong masundan! Masyado silang mabilis!” ang wika naman ni Oven na halos naduduling na sa pagtitig sa labanan dahil parang hangin at umeekis ekis na kulay lamang ng enerhiya ng nakikita niya. Hindi katulad nila Rouen, Devon at iba pa na nakikita ang bawat detalye ng labanan.
Sa di kalayuan ay nakatingala rin sina Suyon, Seth at iba pa. Ngayon pa lang din halos nag rerecover ang kanilang mga katawan dahil sa matinding pinsalang inabot ng mga ito.
Patuloy sa paglalaban sina Hakal at Lucario, dahil sa ipinamalas na husay ni Lucario ay napililtan si Hakal na itaas pa ang level ng kanyang enerhiya. Dito ay mas gumuhit sa kanya ang maraming tribal na linya. Ang kanyang mga mata ay nagbago na rin ng kulay at mas lumawak ang sakop ng awra sa kanyang katawan. “Mahusay kang makipaglabanan ngunit ikinalulungkot kong sabihin na kailangan ko ng tapusin ang larong ito,” ang wika niya.
“Alam mong nakahanda ako,” ang sagot ni Lucario sa kanya.
Muling umatake ang kalaban gamit ang kanyang MAS mataas na level ng lakas. Dito na naramdaman ni Lucario na ang pagkakaiba ng antas ng labanan kanina sa ngayon. Mas dobleng mabibigat ang suntok nito at mas dumoble ang bilis. Sa isip ni Lucario ay mukhang desidido talaga si Hakal na mukuha ang dalawang reliko dahil halos itodo na nito ang kanyang pag-atake.
Nagpatuloy sa paglaban si Hakal, ngayon ay mapapansin na may sariling buhay na rin ang itim na enerhiyang pakpak sa kanyang likuran dahil pati ito ay naglalabas ng mga matutulis na bagay na animo mga patalim na tumatama sa katawan ni Lucario.
Makalipas ang ilang malalakas na pag atake at paglalaabas ng hindi matatawarang kapangyarihan na mula kay Hakal ay nacontrol niyang muli ang sitwasyon at napabagsak niya si Lucario sa pamamagitan ng isang malakas na pagsabog ng enerhiya sa kanyang katawan.
Habang bumabagsak si Lucario sa lupa ay nagliwanag pa ng kanyang kamay at lumabas dito ang isang malaking pana at palaso, walang ano ano ay hinila ni ang itim na pisi nito at mabilis na pinakawalan ang kanyang pag atake.
Ang isang itim na palaso ay nahali sa daan daang piraso at lahat ng ito ay tila ulan na tumama at sumabog kay Lucario. Prinotektahan ng Diyos ang kanyang sarili mula sa isang direktang pinsala, ngunit sadyang nawala siya sa balanse at sumadsad sa lupa.
Mabilis na lumipad si Hakal patungo sa altar, sa wakas ay wala na ring asungot, ang kanyang hinahangad ay abot kamay na niya. Una niyang hinawakan ang Tangkask, dito ay nagliwanag ang kanyang katawan at sinimulang ireverse ang spell na nakalagay sa sagradong reliko.
At habang nasa ganoong posisyon siya ay bumagsak si Rael mula sa kanyang harapan, hinawakan nito ang Tangkask at saka inagaw. Mabilis pa sa kidlat na gumalaw ang kamao nito at tumama sa katawan ng kalaban. Sa lakas ng impact ng pagsuntok nito ay literal na tumilapon ang kalaban sa malayo, sumadsad ito sa lupa at bumangag ang katawan sa mga nagibang haligi.
Muling kumilos si Rael, bakas sa mukha nito ang galit, naging mga paniki ang kanyang katawan at mabilis na humabol sa sumasadsad na katawan ng kalaban. Noong maabutan niya ito ay hindi na siya nagbigay pa ng pagkakataon, pinaulanan niya ito ng suntok ng malalakas dahilan para yumanig at halos bumubutas ng malalaki ang tama ng kanyang kamao sa lupa. Galit na galit ito noong mga oras na iyon. “Ibalik mo ang asawa ko! Ibalik moooo!” ang sigaw nito at halos ibaon na ang katawan ng kalaban sa lupa. Hindi na ito nagbigay ng pagkakataon upang makabangon ang kalaban!
Maya maya ay sumulpot si Lucario sa harapan ni Rael at sinalo nito ang isang malakas na suntok na igagawad nito sa kalaban, “Rael, ang pisikal na katawan na binubugbog mo ay sa iyong asawa, gusto mo bang mapinsala ito ng husto?” tanong nito sabay pigil dito.
“Kailangan niyang ibalik ang katawan ni Enchong! Kailangan niyang ibalik ang ninakaw niya!” ang sigaw ni Rael.
“Rael, may iba pang solusyon, kapag ipinagpatuloy mo ang pagwawala ay baka lalong mapinsala ang katawan ni Enchong!” ang sagot ni Lucario. Muli sanang mag gagawad ng suntok si Rael pero sinalo niya ito ulit at dito ay tuluyan na niyang pinigil ang binata sa pag aamok dito.
Ang layunin lang ni Lucario ay huwag mapinsala ang katawan ni Enchong dahil baka mas lalo itong walang mapakinabangan.
Habang nasa ganoong pagwawala si Rael ay wala siyang kamalay malay na ang binubugbog niya ay isa na lamang “CLONE” o mahinang kopya ng kalaban. Sa makatuwid ay walang kamalay malay ang lahat na naisahan na sila ni Hakal.
Kanina, noong hawakan ni Hakal ang Tangkask at dumating si Rael sa kanyang harapan ay pinalitan na niya agad ang kanyang katawan ng clone. At iyon ang binugbog ni Rael, ito ay mapanlinlang na laro ng tadhana. At noong mga oras ay naiwan ang orihinal na katawan ng kalaban sa altar kung saan kinuha na nito sa kanyang katawan ang orihinal na Tangkask at Cardin at kopya na lamang ang kanyang itinira.
Patuloy sa pagwawala si Rael samantalang ang clone na katawan naman ni Enchong ay tila wala ng lakas at nakasadsad na lamang ito sa lupa. Dito na siya tumigil sa pag atake.
“Tama na, mukhang wala ng lakas ang kalaban,” ang wika ni Lucario dahilan para huminto ang hari ng mga blood sucker sa pag aamok.
Maya maya lumapit na rin sa kanilang kinalalagyan ang iba pa nilang kapanalig. Niyakap ni Suyon ang asawang si Lucario pareho silang sugatan at halos tadtad ng tama ang katawan. Inaalalayan naman nina Seth at Ybes ang isa’t isa.
Sina Malik at Miguel ay nakaupo lang sa isang nasirang haligi at inaalalayan ang isa’t isa. Ganoon rin sina Yul at Devon, Ibarra at Leo.
“Ngayong wala na halos lakas ang kalaban ay maaari na natin kuhanin ang kanyang enerhiya ay ilagay sa gaskin,” ang wika ni Rafalgia.
Sumang-ayon naman si Suyon, “iyan rin ang naisip ko,” ang wika nito.
At iyon ang set up, nagdesisyon silang kuhanin ang kapangyarihan sa loob ng lantang gulay na kalaban. Ikinumpas ni Niko ang kanyang kamay at iginapos ang katawan ng kalaban sa lupa upang hindi ito makatakas.
Agad na lumapit sina Suyon at Rafalgia sa katawan nito upang isagawa muli ang pagriritwal.
Nagliwanag ang kamay ni Suyon at noong ilubog niya ito sa dibdib ng kalaban ay laking gulat niya noon maramdamang walang laman ito. Bumakas sa kanyang mukha ang pagkalito. “May problema ba?” tanong ni Rafalgia.
“Bakit ganon? Wala itong laman, parang isang garapon na walang kahit ano,” ang pagtataka si Suyon na halatado sa mukha ang pagkalito.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Rael.
“Hindi ko maunawaan ngunit, hindi ito yung kanina. Ibang iba ang katawan na ito,” ang nalilitong sagot rin ni Suyon at habang nasa ganoong posisyon siya ay biglang natunaw ang katawan ng kalaban na animo abo at sumama ito sa hangin.
Shock na shock si Rael, ang katawan ni Enchong na ginamit ni Hakal ay biglang naging abo. Wala siyang kamalay malay na ito ay isang kopya lamang. “Enchong!! Enchoong!!! Anong nangyari? Bakit naging ganyan?! Hindi!” ang sigaw ni Rael habang dinadakot ang natutunaw abo sa kanyang kamay.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay napaisip si Rafalgia, “imposible na maging ganyan agad? Parang napaka bilis!” ang tanong niya sa kanyang sarili habang sinusuri ang sitwasyon. Maya maya ay biglang sumagi sa kanyang isipan ang mga relikong pino-protektahan. “Rouen! Ang mga reliko!! Nasaan naaaa?” sigaw nito.
“Nandito naman ang mga reliko, nandito ang Tangkask at Cardin!” ang sagot ni Rouen at hinawakan niya ang mga ito. Habang nasa ganoong posisyon ang binata ay laking gulat niya noong maging buhangin na lang ang reliko sa kanyang kamay.
Gulat na gulat ang lahat! Hindi sila makapaniwala na tila na isahan sila!
Halos nanlaki ang mata ni Rouen at hindi agad ito nakapagsalita, “ang mga reliko, naging.. naging..”
Tahimik.
Nasa ganoong posisyon sila noong may mamuong isang pulang portal sa kanilang itaas at dito ay lumabas ang katawan ni Enchong na kontrolado pa rin ni Hakal. Sa pagkakataong ito ay hawak na niya sa kanyang kamay ang dalawang reliko na nagliliwanag at unti unting bumubukas. Ngayon ay mas lumakas pa ang kanyang taglay na kapangyarihan, tila walang katapusan ang kanyang kakahayan.
Humarap siya sa kanyang ibaba kung saan naroon ang kanyang mga katunggali at nagwika,
“GAME OVER.”
ENCHONG POV
Hindi ko na alam kung ano ang nangyari, basta ang lahat ay dumilim at pagmulat ko ay natagpuan ko ang aking sarili na nakaupo sa ilalim ng puno habang nakatanaw sa kalayuan. Payapa ang kapaligiran, malamig ang hangin at magaan sa pakiramdam. Walang kahit na anong laman ang aking isipan at ang bawat sandali ay hinihintay ko lamang lumipas.
Tahimik..
Isang malalim na buntong hininga ang aking pinakawalan. Maya maya nagdesisyon lumusong sa malinaw at malamig na ilog sa aking harapan at dito ay hinayaan ko ang aking sariling nakahiga habang nakalutang. Nakatanaw ako sa maaliwalas na kalangitan habang dinadama ko ang paghalik ng malamig na tubig sa aking buong katawan.
Habang nasa ganoong paglutang ako ay may tumamang maliit bato sa aking noo kaya naman napalingon ako sa direksyon na iyon at dito ay nakita ko ang isang lalaki na nakaupo sa batuhan habang nakangiti. “Ginoo, talaga bang paulit ulit na lamang ang iyong gagawin? Uupo sa puno at maya maya ay pagpapaanod sa ilog?” tanong niya sa akin.
Humarap ko sa kanya, “Sino ka? Nasaan ba ako? Bakit nandito? Ano bang mayroon?” ang tanong ko naman, ang totoo ay wala na talagang maalala, ang lahat ay blangko na parang isang papel na walang laman. O papel na burado ang mga linya.
“Kung sa bagay, talagang magiging ganyan ang takbo ng isipan mo. Sa layo ba naman ng nilakbay ng diwa mo. Mabuti nga at nakuha kita mula sa kawalan. Baka hanggang ngayon ay nasa dilim ka pa rin kung nagkataon,” ang wika ng lalaki.
“Nasa dilim? Anong ibig mong sabihin?” tanong ko naman.
“Alam mo, ikaw at ako ay mga diwang ligaw na lamang, parang mga kaluluwang pagala gala sa iba’t ibang demensyon. Noong makita kita ay naroon ka sa madalim na madalim at malayong malayong lugar, kaya naman hinila kita dito sa liwanag at pinatuloy dito sa aking tirahan. Kaya ngayon ay nandito ka na sa liwanag, hindi ka ba napapagod dahil paulit ulit na lang ang ginagawa mo?” tanong niya sa akin
“Paulit ulit? Parang ngayon ko lamang ito ginawa,” ang wika ko naman.
“Iyan ang hirap kapag buhay ka pa pero wala na ang diwa mo sa katawan mo. Ang lahat ng ginagawa mo ay nawawala at mabilis mong nakakalimutan. Hayaan mo, babalik ka rin naman sa katawan mo sa takdang panahon,” ang paliwanag niya sa akin.
“Eh bakit ba sinasabi ito? Sino ka ba?” tanong ko ulit sa kanya.
Ngumiti siya at inabot ang aking kamay. Tinulungan niya akong makaahon sa tubig. “Tawagin mo akong Surya, hindi mo ako naalala? Dati tayong magkaibigan,” ang wika nito sa akin.
“Magtatanong ba ako kung naalala kita? Ngayon nga lang kita nakita diba?” ang sagot ko naman sabay upo sa kanyang tabi.
“Surya..” ang pag uulit ko sa kanyang pangalan, napaisip ako. “Pamilyar pero hindi ko talaga maalala,” ang tugon ko.
Natawa siya, “hayaan mo, ang lahat ay mauunawaan mo. Malalaman mo na ikaw at ako ay konektado sa isa’t isa,” ang sagot niya.
“Pwede huwag mong guluhin ang isipan ko? Wala na ngang tumatakbo dito, parang isang buko na walang laman tapos ay lalagyan mo pa ng nakakalitong katunangan na iisipin ko lang palagi,” pagmamaktol ko sa kanya.
Natawa ulit siya, “huwag kang mag alala dahil mauunawaan mo rin ang lahat pagdating ng tamang pagkakataon,” ang tugon niya at kapwa kami napatingin sa kalayuan.
“Kailan naman kaya iyon?” tanong ko naman.
“Kapag maaari ka nang bumalik sa katawan mo. Sa ngayon ay naghihintay lamang tayo ng tamang pagkakataon para mangyari ito,” paliwag niya sa akin, hindi pa rin naaalis ang magandang ngiti sa kanyang labi.
Natahimik ako at muling napatingin sa kalayuan. “Bakit ba ako nawala sa katawan ko? Patay na ba ako? Bakit wala kong maalalang kahit ano?”
“Enchong, mayroon tayong tatlong lebel ng kamalayan. Ang kamalayang ito ay ang estado kung saan naalala natin ang lahat ng bagay na nangyayari sa atin kasama na ang mga karanasan ng kaligayahan, kalungkutan, tagumpay at kabiguan. Ang isang taong lumilisan sa kanyang pisikal na katawan ay naglalakbay ang diwa ng kamalayan sa iba’t ibang demensyon, depende ito sa layo ng iyong mararating.
Ang Unang lebel ay ang panaginip, dito ay malinaw mong natatandaan ang lahat ng iyong mga ginawa noong mga oras na ang iyong kamalayan o conciousness ay nasa estado ng paglalakbay habang ang pisikal na katawan mo ay nakahiga at walang malay. Sa unang lebel na ito ay madali kang makakabalik sa iyong pinagmulan.
Ang Ikalawang lebel ay ang paglalakbay sa iba’t ibang lugar sa iba’t ibang oras at espasyo. Karaniwang nangyayari ito sa mga taong na comatose o walang pagkilos ang katawan. Karaniwan ay naglalakbay ang kanilang diwa sa iba’t ibang lugar, patalon talon sa iba’t ibang oras o demensyon. At naalala nila ang lahat bagamat wala silang magawa dahil hindi sila makabalik. Ngunit ang pisi ng ala-ala ay nakakabit sa pisikal na katawan at sa diwa.
Ang Ikatlong lebel naman ay ang antas kung saan tuluyang nahiwalay ang diwa o kaluluwa sa pisikal na katawan. Sa pagkakataong ito ay naputol na ang pisi ng memorya. Kapag napuputol ito ay tuluyang lumalayo ang diwa at nawawalan ito ng kontrol hanggang sa tuluyan itong mawala sa pinaka malayong kawalan. Ang iyong diwa ay tuluyang naligaw at lumayo kaya’t wala kang maalalang kahit ano. Sa makatuwid ang iyong pisikal na katawan ay hindi na konektado pa sa iyong diwa kaya’t kung minsan ay dumarating sa puntong madali mong nakakalimutan ang iyong mga ginagawa at inuulit ulit lamang ito. At dito ka sa lebel na ito nabibilang Enchong, sa ngayon ay hindi na naka konekta ang katawan mo sa iyong diwa. Ikaw ang diwa at ang katawan ay wala na,“ ang paliwanag ni Surya habang nakatanaw sa kawalan.
Natahimik ako.
“Kung ganoon ay nasaan ang katawan ko? Ano na ang mangyayari sa akin?” tanong ko sa kanya.
“Ang iyong pisikal na katawan ay pinamamahayan na ng iba. Ngunit huwag kang mag alala, kaya nga ko nandito ay upang tulungan ka,” ang tugon niya.
Tumingin ako sa kanya at nagbitiw ng nakakalitong tingin, “kilala ba kita? Sino ka ba talaga, Surya?” tanong ko habang nakatingin sa kanyang tuwid.
Itutuloy.
Part 41: Ang Daan Pabalik
Part
41
: Ang Daan Pabalik
“Ang iyong pisikal na katawan ay pinamamahayan na ng iba. Ngunit huwag kang mag alala, kaya nga ko nandito ay upang tulungan ka,” ang tugon niya.
Tumingin ako sa kanya at nagbitiw ng nakakalitong tingin, “kilala ba kita? Sino ka ba talaga, Surya?” tanong ko habang nakatingin sa kanyang tuwid.
ENCHONG POV
“Bakit ganyan naman ang tanong mo sa akin? Parang kinabahan naman ako doon,” tanong ni Surya na parang natatawa.
“Seryoso ako, sino ka ba? Magkakilala ba tayo? Bakit mo ako niligtas? Saka paano mo ko niligtas? Saka ano bang ginagawa mo dito?” sunod sunod kong tanong.
“Katulad ng sinabi ko sa iyo ay magkaibigan tayo dati pa at nangako ako na magkikita ulit tayo kaya heto noong maramdaman kita ay pinuntahan kita doon sa pinakamadalim na parte ng demensyon,” ang tugon niya sa akin.
“Magkaibigan tayo dati pa? Seryoso? At bakit nangako ka sa akin ng ganoon? Parang ngayon pa lamang tayo nagkita ah,” ang tanong ko ulit na may halong pagkalito.
“Marami kang tanong pero balang araw ay mauunawaan mo rin ang sinasabi ko. Pero seryoso ako sa sinabi kong magkaibigan tayo at mayroon tayong pinagsamahan,” ang nakangiti niya salita.
Si Surya ay parang kasi edad ko lang, halos kasing tangkad at kasing puti. Kakaiba lang ang kulay ng kanyang mata dahil kulay abo ang kanan at asul naman ang kaliwa. Sa unang tingin ay masasabi mong katiwa tiwala siya dahil sa amo ng kanyang mukha at sa kanyang banayad na awra.
“Alam mo ba kung ano nangyari sa akin? Bakit wala akong matandaan?” ang pagkalito ko.
“Kinuha ng isang nilalang ang iyong katawan para sa kanyang pansariling hangarin. At ngayon ay ginagamit niya ito. Iyon ang dahilan kung bakit wala ang pisi ng koneksyon sa iyong pisikal na katawan sa iyong diwa ngayon. Wala na rin ang ala-ala at wala na rin ang kahit na ano maliban sa iyong sarili.”
“Kung ganoon ay ganito na lamang ako? Isa ligaw na diwa o kaluluwang walang direksyon? Paano ang pamilya ko? Ang mga kaibigan ko? Paano sila?” tanong ko sa kanya, gulong gulo ang aking isipan noong mga sandaling iyon.
“Siyempre ay hindi naman tayo papayag na ganito ka na lang diba? Gagawa tayo ng paraan para maibalik ang iyong diwa sa iyong katawan ngunit maghihintay tayo ng tamang pagkakataon. Tamang timing lang, iyon ang pinakamahalaga sa lahat,” ang wika niya, mahinahon at walang pangamba.
Tahimik.
Pareho kaming nakatingin sa kalayuan, hinahangin ang buhok at ninamnam ang malamig na hangin mula sa ilog.
“Yung kumuha ng aking katawan, kilala mo ba siya? Ano ang koneksyon niya sa akin?”
“Kilala ko siya dahil isa siyang kaibigan. Ang ibig kong sabihin ay “dating” kaibigan. At batid kong kilala mo rin ito, marahil ay maalala mo rin ng lahat kapag nakabalik ka na sa iyong katawan,“ ang tugon niya sa akin.
“Paano? Malayong malayo na ako diba?” tanong ko ulit. Halos hindi na ako nawalan ng itinatanong sa kanya. Gulong gulo ang aking isipan at marami akong nais na malaman.
“Sa oras na umalis ang bisita sa iyong katawan ay ikaw na ang papalit sa kanya kaya’t tamang timing lamang ng kailangan. Kung ang susunod mong tanong ay kung “kailan” ito. Ang sagot ko ay “malapit na” sa lalo’ madaling panahon. At kapag bumalik ka na sa iyong katawan ay magsisimula na rin ng huling digmaan,“ paliwanag niya.
“Huling digmaan?” tanong ko na may halong pagtataka.
“Oo, yung mga naranasan niyo noon ay bale wala lamang, ang huling arko ng digmaan ay magbubukas pa lamang kaya’t dapat kang maging handa,” ang paliwanag niya.
At iyon nga ang set up, ang tanging nagawa ko lamang ay tumabi kay Surya at panoorin ang paligid, damhin ang payapang kapaligiran at ihanda ang aking sarili. Magulo pa ang aking isipan ngunit alam kong maliliwanagan din ako sa pagdating ng tamang panahon.
“Paano kung patuloy akong lumakad sa kadiliman at hindi mo ako nahanap? Anong mangyayari sa akin?”
“Tuluyan kang lalayo ng lalayo hanggang sa wala ng makahanap pa sa iyo. Lalong hindi ka makakabalik at kakainin ka ng kawalan. O ang pinakamasaklap ay tuluyan kang mabubura. Mabuti na lamang at hanggang ngayon ay pamilyar ang awra mo sa akin, ito ang ginamit ko para hilahin ka pabalik sa liwanag,” ang sagot niya sa akin.
“Hindi ko maunawaan at hindi ko maalala kung paano tayo nagkakilala ngunit nais kong magpasalamat sa iyo, Surya,” ang tugon ko.
“Walang anuman, katulad ng sinasabi ko sa iyo, ang lahat ay mauunawaan mo pagdating ng tamang oras. Sa ngayon ay nalalapit na ang sandali ng iyong pagbabalik, hintayin lang natin ito,” ang wika niya at muling ibinaling ang tingin sa kalayuan.
THIRD PERSON POV
“Tangnaaa naisahan tayo ni Hakal!” ang sigaw ni Rafalgia noong makita ang kalaban nakalutang sa ere hawak ang orihinal na kopya ng Tangkask at Cardin! Walang nag-akala na mangyayari ang ganitong mga bagay!
“Sa hinaba ng labanan sa pagkabigo at pagkatalo rin pala ang babagsak ang lahat. Nakakalungkot na sa kabila ng pagtulong tulong niyo para hadlangan ako ay bale wala rin pala ang lahat sa huli,” ang wika ni Hakal.
“Ibalik mo sa amin ang Tangkask! Halimaw ka!!” ang sigaw ni Rael, naging mga paniki ang katawan nito at mabilis na lumipad sa kinaroroonan ng kalaban. Isang malakas na suntok ang iginawad niya dito ngunit may barrier ang paligid ng kaaway kaya’t ang kanyang atake ay hindi direktang tumama.
“Halimaw? Bakit mo tinatawag na halimaw ang iyong asawa? Porket ba naging parte niya ng aking misyon ay isa na siyang halimaw? Alam mo ba na maganda at talagang aakit akit na lalaki ang asawa mo. Ano kaya kung gawin ko na lang asawa rin?” ang pang aasar ni Hakal sabay tawa.
“Iyan ang huwag na huwag mong gagawin dahil papatayin kitaaaaa!” ang sigaw ni Rael at isang malakas na suntok pa ang iginawad niya dahilan para mag crack ang barrier ng kalaban!
Natawa si Hakal at pinitik na parang lamok si Rael dahilan para tumilapon ang katawan nito sa lupa. “Yaman lang din lamang at nandito na tayong lahat, simulan na natin ang ritwal ng aking pagbabalik. Nga pala, ang kasulatan ay maling mali, dahil ang impormasyon tungkol sa dalawang reliko ay hindi tama. Hindi hinati ni Surya ang aking espiritu. Inihiwalay niya ito sa aking katawan at ikinulong dito sa Cardin! Sa makatuwid ang aking espiritu ay nasa garapon lamang ng Cardin. At itong nasa loob ng Tangkask ay ang aking katawan!” ang paliwanag niya at dito ay nagliwanag ang Tangkask at bumukas ito.
Sumabog sa hangin ang isang itim na alikabok at maya maya ay unti unti na itong bumuo ng isang imahe ng lalaki. Ito ang katawan ni Hakal, ang sagradong katawan ng sinaunang Diyos ng kadiliman.
Nabuo ang imahe ng isang lalaking matipuno at perpekto ang katawan. Halos balutin ng nakaka kilabot na hangin ang buong paligid. Nagsimula na ring yumanig at bumagsak ang mga matatalim na kidlat sa kalangitan habang unti unting nabubuo ang kanyang pisikal na katawan.
Maya maya ay binuksan naman ni Hakal ang Cardin at dito ay umangat ang usok na itim. Ito naman ang espiritu ni Hakal at mabilis itong pumasok sa pisikal na katawan na noo’y nakalutang lang sa ere. Dahilan para magkaroon ng kulay ang mga balat at magkaroon ng hubog ang mga kamay, braso at paa nito.
Noong makapasok ang kanyang espiritu sa kanyang pisikal na katawan ay dumilat ito at tiningnan ang kanyang palad, braso at katawan. Tila hindi makapaniwala na siya ngayon ay buhay na muli at buong buo! Ang katawan ni Hakal ay halos bata ring tingnan, parang hindi nalalayo ang edad kina Lucario, Rael at iba pa. Ang mukha ay parang isang santo, maamo ngunit wala itong awa, malupit at hindi nakikinig.
At ang pinaka finale na dapat niyang gawin ay kuhanin ang kanyang kapangyarihan sa katawan ni Enchong. Itinapat niya ang palad sa mukha ng manggagamot at dito ay hinigop niya ang kanyang kapangyarihan sa katawan nito.
Nangisay ang katawan ni Enchong, lumabas ang itim na enerhiya sa kanyang bibig, tainga, ilong at mga mata!
ENCHONG POV
“Handa ka na ba? Sa ngayon ay lumilisan na ang bisita sa iyong katawan. Maghanda ka sa iyong pagbabalik,” ang wika ni Surya habang nakapikit at pinapakiramdaman ang nangyayaring paglilipat ni Hakal sa kanyang orihinal na katawan.
“Pero paano ako makakabalik?” tanong ko naman sa kanya.
Humarap siya sa akin at ikinumpas ang kanyang kamay. Dito ay lumabas na isang gintong portal sa aking harapan. “Dadaan ka dito, sa aking hudyat ay tatalon ka at direkta kang babalik sa inyong pisikal na katawan. Ang portal na ito ay may espesyal na pisi sa loob, kakabit ito sa iyo at ibabalik nito ang iyong ala-ala,” ang paliwanag niya.
Humarap ako sa kanya, “magkikita pa ba tayo, Surya?” tanong ko naman.
“Oo, magkikita tayo NGUNIT sa mga oras na iyon ay KAILANGAN MONG IPAALALA SA AKIN na tayong dalawa ay MAGKAIBIGAN. KUMBINSIHIN mo ako na IKAW at AKO ay may mahalagang misyon,” ang wika niya habang nakangiti.
“Hindi ko pa rin maunawaan ngunit gagawin ko ang lahat ng aking makakaya para maisagawa ang tama at siyang nararapat,” ang sagot ko sa kanya.
“Aasahan ko iyan, Enchong. Maghanda ka na dahil sa bilang tatlo ay papasok ka na sa portal.”
Isa..
Dalawa..
Tatlo!!
“Talon!” ang utos ni Surya kaya naman bumuwelo ako at mabilis na tumalon sa portal.
“Salamat, Surya!” ang sigaw ko sa kanya.
“Hanapin mo ako pag gising mo, Enchong!” ang wika niya habang nakangiti.
Noong nasa loob na ako nito ay may kumapit na pisi sa aking kamay at dito ay unti unti kong nakita ang aking sarili simula noong ako ay bata pa lamang habang inaalagaan ako ng aking ina. Hanggang sa ako ay matutong maglakad.
Nakita ko rin ang aking mga birthday celebration, ang pag aaral ko sa elementarya. Ang pagtatapos ko ng high school at ang pag aaral sa kolehiyo kung saan nakilala si Oven na aking bestfriend. Ito ang koleksyon ng aking memorya, ang lahat ay unti unting bumabalik sa aking isipan habang nahuhulog ako sa portal.
Nakita ko ang senaryo kung saan naligaw kami sa Kailun at nakilala ko si Rael. Nakita ko rin ang aking sarili na naglalakad sa altar habang ikinakasal.
Nagbalik rin ang eksenang pagdadalang tao ko at kung paano ko isinilang si Rouen na aking anak. Katakot takot rin na labanan ang aming mga pinagdaanan mula kina Rascal, Kier, Egidio at iba pa. Mga masasayang araw, mga araw na may takot, tagumpay at kabiguan.
Run away with my heart
Run away with my hope
Run away with my love
I know now, just quite how
My life and love might still go on
In your heart, in your mind
I’ll stay with you for all of time
If I could, then I would
I’ll go wherever you will go
Way up high or down low
I’ll go wherever you will go
If I could turn back time
I’ll go wherever you will go
If I could make you mine
I’ll go wherever you will go
I’ll go wherever you will go
Nakita ko rin ang mukha ng aking mga kapanalig, mula kina Lucario, Malik, Devon, Seth at Ibarra, lahat sila ay nakangiti na para bang kinakawayan ako sa aking pagbabalik. At kung paano ko isinakripisyo ang aking sarili para ikulong ang itim na kapangyarihan ni Xandre sa aking katawan. Ito ang naging ugat ng aking kapahamakan!
Naalala ko na ang lahat! Kinain ako ng kapangyarihang itim ni Hakal at ginagamit niya ang aking katawan sa kanyang pansariling interes! Dito huminto ang lahat, ito ang mga nawawalang memorya ng aking pagkatao!
Noong mga sandaling naalala ko ang lahat ng iyon ay sumiklab ang gintong liwanag sa aking katawan at tuloy tuloy akong bumalik sa lugar kung saan ko nararapat! Sa aking pisikal na katawan, sa lugar na makakasama ko ang mga taong mahal ko, sa lugar na may kapayapaan at pagmamahal.
“Nandyan na ako Rael! Heto na akoo!” ang wika ko sa aking sarili sabay pikit sa aking mga mata.
THIRD PERSON POV
Nagsimulang higupin ng orihinal na katawan ni Hakal ang kanyang kapangyarihan na nasa loob ng katawan ni Enchong. Ngayong maayos na ang kanyang pisikal na katawan ay hindi na niya kailangan pa ang manggagamot. Kaya naman nagdesisyon siyang tapusin na lamang ito at burahin sa mundo. Alam niyang maaaring maging hadlang ito sa kanyang muling paghahari.
Patuloy niyang kinuha ang itim na kapangyarihan sa katawan ni Enchong at noong matapos ito nagpasya na lang ikumpas ang kanyang kamay at burahin ang katawan ng binata. Noong igagawad niya ang mahika ay nagliwanag ng ginto ang katawan nito at nag generate ng isang malakas na barrier bilang proteksyon.
Noong mawala ang kanyang kapangyarihan sa loob nito ay agad na pumasok ang diwa at kaluluwa ni Enchong kasama na rin ang pisi ng memorya nito. Sa pagbabalik ng kanyang kamalayan ay nakawala ang kapangyarihan nina Kasiya at Idan mula sa pagkakagapos kaya’t naprotektahan ang kanyang katawan bagamat wala pa rin itong malay.
Nagsimulang bumagsak ang katawan ni Enchong sa ere kaya naman nagtatakbo si Rael at Rouen para saluhin ito. Batid nila na bumalik na ito sa kanyang katawan dahil naramdaman na nila ang positibong enerhiya nito. Agad na sinalo ni Rael ang asawang walang malay at niyakap na lang ito ng mahigpit. Maayos ang kanyang katawan kahit ilang beses na itong napinsala.
“Papa! Bumalik na siya! Salamat naman kung ganoon,” ang wika ni Rouen na halos maiyak sa saya.
“Nanghihina pa ang kanyang katawan, masyado itong nabugbog kaya’t malabo pang bumalik ang kanyang malay ngayon,” dagdag ni Rael.
Nasa ganoong posisyon sila noong magsimulang umatake ng sabay sabay nila Lucario, Seth, Devon, Malik, Ibarra at iba pa! Sama sama nilang inatake ang kalaban kaya naman malalakas na pagsabog ang dumagundong sa buong lupain. Nagsimula rin lumaban si Hakal, sa isang kumpas ng kanyang kamay umangat lahat sa ere ang katawan nila Lucario at iba pa saka ito isa isang sumabog!
Sunod sunod ang pagsadsad sa lupa ng kanyang mga kalaban. Kahit pinigilan siya nina Suyon, Miguel, Ybes at iba pa ay bale wala lang din ang pag gapos na kanilang ginawa dahil halatang malayo na ang agwat ng lakas ni Hakal sa kanilang lahat!
Nanatiling nakatayo si Hakal sa ere at tumingin kay Enchong, “nakakapanghinayang ang katawan ng manggagamot na iyan. Ngunit aanhin ko naman ito kung wala naman ang aking kaharian?” ang wika nito na kunwari ay nalulungkot at nanghihinayang.
“Ngayong bumalik na ang kanyang pisikal na katawan ay may kakayahan na siyang ibangon ang kanyang nawalang sibilasyon. Iyon ang kanyang pangunahing layunin kaya’t atat na atat siyang makuha ang kanyang katawan,” ang tugon ni Rouen.
“Tama ka doon, kung wala ang aking katawan ay bale wala lamang ang lahat. At dahil nandito na ang aking orihinal na katawan ay nais kong magpasalamat sa inyong lahat. At nais ko na ring magpaalam dahil dumating na ang inyong katapusan!” ang sigaw sa kanila ni Hakal.
Bumaba siya sa lupa, mula sa kanyang hubad na katawan ay nagkaroon siya kalasag na itim, gumapang ito sa kanyang matipunong katawan, sa kanyang braso at maging sa kanyang ulo. “Ito na ang aking huling tanong sa inyong lahat, bibigyan ko kayo ng pagkakataong sumama sa akin. Ang kailangan niyo lamang gawin ay lumuhod sa akin at mangako ng inyong katapatan,” ang alok niya na may magiliw na pananalita.
Walang kumikibo sa grupo nila Lucario lahat sila ay walang balak na sumama o makianib sa kalaban!
Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay biglang may lumabas na lalaki sa harapan ni Hakal at mabilis itong lumuhod. “Panginoon, kanina ko pa pinagmamasdan ang iyong kapangyarihan, nais kong sumama at maglingkod sa iyo ng buong katapatan!” ang wika nito.
Ang lalaking ito ay walang iba kundi si VICTOR na miyembro ng Salvator. Hawak niya ang gaskin sa kanyang mga kamay. “Panginoon, narito ang garapon naglalaman ng kapangyarihang inagaw nila sa iyong katawan. Ito ang simbolo ng aking taos pusong katapatan sa iyo!” ang dagdag pa nito sabay alay sa Gaskin.
“Gago ka, paano mo nakuha iyan?” ang sigaw ni Rafalgia.
“Baklang iyan! Kung saan malakas ay doon nakikianib! Pakshet ka! Hudas ka Victor! P0kp0k ng taon!” ang galit na sigaw ni Oven.
“Panginoon, huwag mo silang pansinin, simula ngayon ang buhay ko ay iaalay ko sa iyo. Gusto kong maging alagad mo at gusto kong paghigantihan ang mga kalaban na sumira sa buhay ko! Panginoong IKAW ang sagot sa aking mga dasal, ikaw ang aking tanging pag asa!” ang pagsamba ni Victor.
Ito ang kanyang desisyon, ang sumanib sa kalaban kaya’t iniwanan niya ang kaibigang si Herard. Dito magsisimula ang kanyang bagong paglalakbay bilang alagad ng pinakamalakas na Diyos sa kasaysayan.
Itutuloy.
Part 42: Pabalik sa Simula
Part 42: Pabalik sa Simula
THIRD PERSON POV
“Handa akong paglingkuran ka panginoong Hakal, handa akong maging matapat sa iyo sa lahat ng oras!” ang wika ni Victor habang nakaluhod at inaalay ang gaskin sa harap nito.
Kinuha ni Hakal ang Gaskin, matatandaang naglalaman ito ng kaunting enerhiya niya na nakuha ni Suyon kanina lamang sa kanyang katawan. “Kung gayon ay humayo ka matapat kong alagad,” ang wika ni Hakal. Hinakawan niya ang mukha ni Victor at ibinukas ang bibig nito.
Sunod sunuran si Victor, nakanga-nga ang binata, at habang nasa ganoong posisyon siya ay binuksan ni Hakal ang Gaskin at dinukot niya ang itim na enerhiya dito at saka inilagay sa bibig ni Victor.
Pumasok ang enerhiya sa kanyang katawan dahilan para magliwanag ang mga mata nito, gumuhit ang itim na linya at simbolo sa kanyang katawan at dito namalipit ito sa sakit habang kumakalat ang itim na enerhiya sa kanyang mga ugat. Namuti ang kanyang mata na para bang nalasong hindi malaman.
Nakatayo lang si Hakal at wala itong pakialam sa hirap na nararamdaman ni Victor, hanggang sa makalipas ang halos 2 minuto ay tumigil ito at muling tumayo. Kitang kita ang pagbabago sa pisikal na anyo nito. Nagkaroon na ng muscles ang katawan mula sa pagiging payat na makinis.
Ang maamong mata ay naging matapang at ang kanyang buhok ay nagkaroon ng pulang mga hibla. Tumaas na rin ang antas ng kanyang kapangyarihan at mas naging malakas rin ang kanyang sex appeal. Dahil literal na p0kp0k at malibog si Victor ay ito ang inenhance sa kanya ng kapangyarihan ni Hakal. Ang lust at poison na parang ganoon kay Sato noon.
“Hayop na Victor iyan, sana pala pinatay na natin siya agad bago pa mag upgrade ang pagiging prosti niya!” ang hirit ni Oven.
Samantalang nakatahimik lang si Heneral Liad, dito ay unti unti niyang naalala ang ginawa nito sa kanya noon bagamat malabo ang lahat. Hanggang doon lamang ang kanyang naabot sa eksenang napasailalim na siya sa sumpa ng mga ito. Hindi pa rin niya malinaw na naalala na ginawa siyang pambasang parausahan nina Victor at Herard noong mga panahong nasa ilalim siya ng kapangyarihan ng Salvator.
Tahimik..
Nagtagumpay si Victor sa pag anib sa kalaban at ang lahat ay iniwanan na niya. Ito ang mga planong hindi niya sinabi kay Herard, wala na siyang pakialam sa kaibigan matapos makuha ang kanyang nais. Ngayon ay iba na ang kanyang paglilingkuran, ang mabuhay ay ang kanyang pangunahing prayoridad.
“Wala na bang nagnanais na sumama sa akin?” muling tanong ni Hakal. “Binubuksan ko ang aking palad sa huling pagkakataon,” ang dagdag pa niya habang nakalahad ang kamay.
“Wala, walang sasama sa iyo! At ito rin ang desisyon ng lahat!” ang mariing sagot ni Rafalgia.
Natawa si Hakal, “kung gayon ay tapos na ang usap! Sana ay huwag niyong pagsisisihan ang inyong naging desisyon. At huwag niyo ring isipin na naging mapag-imbot ako sa inyong lahat!” ang tugon nito at muling lumutang ang kanyang katawan sa ere.
Mula sa kanyang paglutang ay binalot ng malakas na enerhiya ang kanyang katawan. At mula sa kanyang kamay ay nagliwanag ang isang kakaibang uri sing-sing ng kapangyarihan! Mula dito ay lumabas ang maliit na modelo ng mundo. Para itong maliit na globo na gawa sa enerhiya na nagmumula sa kanyang nagliliwanag na singsing.
Isang grapikong representasyon ng mundo na umiikot sa kanyang mga kamay. “Ngayon ay maswerte kayo dahil masasaksihan ninyo ang kapangyarihan ng isang Diyos!” ang sigaw niya at dito ay nagliwanag ang kanyang mga mata at nagsimula na ring magbago ang anyo ng kalangitan, naging pula ito na animo dugo at ang hangin ay para bang may mga umiiyak na kaluluwa na nagbibigay kilabot sa lahat ng tao sa bawat sulok ng mundo.
Sa madilim na paligid na iyon ay nangingibabaw ang itim at lilang kapangyarihan ni Hakal. Ngunit mapapansin na ang gintong liwanag sa dibdib ni Enchong ay hindi nawawala kahit walang malay ito. “Papa, lumalakas rin ang liwanag sa dibdib ni Papa Enchong,” ang wika ni Rouen.
“Hindi ko maunawaan kung anong nangyayari ngunit nakakaramdam ako ng matinding panganib!” ang sagot ni Rael.
Patuloy sa paglutang si Hakal sa ere, maya maya ay bumigkas siya ng isang hindi maunawang chant o orasyon at mas lalo pang sumabog ang kanyang enerhiya sa kanyang likuran, literal na naging isang pakpak ito na gawa sa itim na enerhiya. Hawak pa rin niya ang representasyon ng mundo sa kanyang kamay at maya maya ay tumingin siya dito.
Umiikot ang mundo sa normal nitong pag ikot. Maya maya ay hinakawan niya ito at pinigil dahilan para yumanig ng husto at tila huminto rin ang lahat sa buong paligid. “Ngayon ay babalik tayo sa simula at ang mga hindi nababagay sa mundong ito ay hihinto!” ang wika ni Hakal at dito ay binalot ng enerhiyang itim ang maliit na respresentasyon ng mundo sa kanyang kamay at nagsimulang BUMALIGTAD ang ikot nito PABALIK!!
“Nangyayari na, ito ang pangitain ni Lolo Isko, ang lahat ay hihinto at magbabalik sa dati! Magbabalik ang lahat sa simula!” ang wika ni Ibarra na may halong takot.
“Ito na iyon, ang lahat ay nangyayari na,” ang wika ni Boss Lu na nakatingin na lang sa paligid na noon ay nagiging mga buhangin at parang nagugunaw na ang lahat.
Noong mga sandaling pihitin ni Hakal pabalik ang ikot ng mundo ay unti unting nagiba ang iba’t ibang sulok nito. Ang mundo ang mga mortal ay yumanig at naging buhangin kasama na ang mga tao dito. Ganito rin ang eksena sa ibang lupain katulad ng Bundok Hiraya, Cendril Forest, Apresia at iba pa.
Ang tahimik at walang kamalay malay na mga tao ay mga natunaw na parang buhangin at ganoon rin ang kanilang mga paligid. Isang bangungot, isang hindi mapapatayang sumpa. Ito ang kapangyarihan ni Hakal, ito ang kanyang pangunahing plano. “Ang mga nagmula sa lupa ay babalik sa lupa! Ito ang pangunahing patakaran ng buhay,” ang wika nito habang pinagmamasdan ang pabalik na ikot ng mundo.
Noong mga sandaling iyon, bago pa umabot sa magkakapanalig ang sumpa ng pagkabura ay sumabog ang gintong liwanag sa dibdib ni Enchong. Gumapang ito na parang pisi sa katawan ng bawat isa at gumapos sa kanilang mga braso.
“Kahit anong gawin mo ay hindi mo matatakasan ang sumpa! Lahat kayo ay mabubura at magiging lupa! Dito kayo ginawa kaya’t dito rin kayo magbabalik na kusa! At ito ang aking sagradong salita!” ang sigaw ni Hakal at mas gumapang pa ang sumpa sa kanilang paligid.
Nagsimulang maging buhangin ang lahat sa Dark Keeper Gate at gumapang ang sumpa patungo sa kanilang kinalalagyan biglang huling panapos! Umangat ang mga buhangin sa paligid, ang lahat ay ibinabaon ng buhay!
Dito na tumingkad ang gintong pisi sa kamay ng bawat isa. Noong malapit na sa kanila ng sumpa ay isa isang binalot ng gintong liwanag ang kanilang katawan at sa halip na maging alabok ang mga ito ay isa isa silang naglaho na parang bula kasama na sina Lucario, Suyon, Ibarra, Devon at iba pa.
Niyakap nina Rael at Rouen si Enchong, si Oven naman ay nagtatakbo rin sa best friend niya at niyakap ito hanggang sa huling sandali. Ang lahat ay binalot ng gintong liwanag at wala na silang natandaan pa.
Tuluyang nabago ang mukha ng mundo at sa isang iglap ay bumalik ang lahat sa pinaka una. Umikot ikot ng umikot hanggang sa bumalik sa pinakauna kung saan ang lahat ay alabok na lang at buhangin. Sa makatuwid ay winipe-out ni Hakal ang mundo, binura niya ang lahat dito at sila lamang ni Victor ang natirang nakatayo sa ere.
“Nabura ang lahat, ano na ang mangyayari?” ang tanong ni Victor. May halo itong takot dahil sa kanyang nasaksihan.
“Ibabalik ang aking panahon, babalik tayo sa simula!” ang sagot ni Hakal sabay kumpas sa kanyang kamay at dito lumabas ang isang portal. “Ito ay patungo sa aking kaharian, halika at sumama ka sa akin!” ang dagdag niya.
Tumawid sila ni Victor sa portal dito ay lumusot sila sa lumang panahon. Dito ay unting unting bumangon at sumibol ang kaharianp ni Hakal, umangat ang mga pader nito sa isang malawak na disyerto! Noong mga sandaling iyon ay muling itinayo ni Hakal ang kanyang emperyo. At sa isang kumpas ng kamay ay tumubo ang mga halaman, puno at nagkaroon ng pagdaloy ng tubig sa buong paligid.
Hindi kompleto ang emperyo kung walang mga tao, mga taga paglingkod at iba pa. Kaya naman nagdesisyon si Hakal na ibalik ang oras kung saan siya ang hari ng lahat at walang sinuman ang maaaring sumulpil sa kanyang kapangyarihan. Sa makatuwid ay ibinalik ni Hakal ang sinaunang panahon at ang lahat ng mga nabuhay dito ay nagbalik din. Parang isang time travel gamit ang portal na kaniyang nilikha kanina.
“Panginoon, kung ang nais mo lamang pala ay ang magbalik tayo dito sa nakalipas ay bakit binura mo pang ang hinaharap? Bakit lahat sila na winipe-out mo? Sana ay binuksan mo na lamang ang portal at bumalik tayo sa panahong ito, sa panahon kung ikaw ang kaisa isang hari,‘’ ang tanong ni Victor.
“Victor, kaya ko binura ang mga kalaban doon sa hinaharap ay dahil may kakahayan silang maglakbay sa oras. Gusto mo bang sundan nila tayo dito? Gusto mong wasakin nila ang ating mga pangarap? Ang batang nag ngangalang Rouen ay eksperto sa paglalakbay sa iba’t ibang oras, tiyak na susunod iyon dito at malalagay tayo sa alanganin. Kung sakaling binuhay natin ang mga iyon ay tiyak na gagawa sila ng paraan upang sundan tayo dito at babaguhin rin nila ang ating kapalaran. Mabuti ng walang hinaharap, dahil tayo ang huhubog ng bagong hinaharap,” ang paliwanag ni Hakal.
“Pero, paano sila?” tanong ni Victor
“Wala ng sila, tapos na ang buhay sa hinaharap at ngayon ay magsisimula tayo sa pinaka una,” ang sagot ni Hakal.
Iyon ang dahilan kaya’t tinapos ni Hakal ang lahat sa hinaharap kabilang na sina Lucario, Suyon, Malik at iba pa. Dahil natatakot siya na muli siyang hadlangan ng mga ito at sundan siya kahit saan siya magpunta. Balak niyang mag simula muli bilang pinakamalakas na hari ng unang sibilisasyon at sa pagkakataon ito ay huhubugin niya ang bawat panahon ayon sa kanyang nais.
Lumakad si Hakal sa mataas na balkunahe ng kanyang kaharian, lumanghap siya ng sariwang hangin at dito ay natuwa siya dahil ang lahat ay nagbalik na sa dati. At dahil bumalik ang oras ay buhay na muli ang lahat ng tao sa kanyang kaharian. Buhay na muli ang maliliit at payak na bayan mula sa kalayuan.
Ang pinakahuli niyang gagawin ay ang buhayin ang kanyang mga kawal na kung tawagin ay Heroca at buhayin rin ang kanyang limang heneral na naglingkod sa kanya noon.
Ito ang kapangyarihan ng isang Diyos, ang lahat ay kaya niyang ibalik. Ngayon ay literal na rin niyang naibalik ang kanyang dating pamumuhay at nangako siya sa kanyang sarili na hinding hindi na ito bibitawan pa kahit ano ang mangyari.
Habang nakatanaw sa kalayuan ay tila naramdaman ni Hakal na mayroon siyang pagkakamali. Dahil binalik niya ang oras at sinaunang panahon at binuhay ang mga tao na kanyang nasasakupan at nabuhay rin ang kanyang matalik na kaibigang si Surya, ang kaibigang magkukulong sa kanya sa Tangkask at sa Cardin makalipas ang ilang taon.
“Pero bakit ako mangangamba, sa panahon ito ay mahina lamang si Surya, maaari ko na siyang ipapatay kung aking nanaisin!” ang wika ni Hakal sa kanyang sarili.
Samantala noong mga sandaling iyon ay ipinakita ang binatang si Surya na namumulot ng mga palay sa bukid at iniipon sa kanyang bisig. Isang simple buhay ang mayroon ito, palaboy laboy lang at pa extra extra sa mga trabaho para mabuhay. Gayon pa man ay hindi nawawala ang ngunit sa kanyang mapulang labi na punong puno ng pag asa at pagiging positibo.
ENCHONG POV
“Enchong, gising na. Imulat mo ang aking mga mata,” ang wika ng tinig na aking narinig. Ang boses na ito ay mula kay Kasiya. Tila ba nilukuban ng mainit na pakiramdam ang aking katawan kaya naman marahan kong iminulat ang aking mga mata.
Dito ay natagpuan ko ang aking sarili sa isang malawak na Disyerto, nakahiga at tila walang lakas. Sa aking tabi ay nakita ko sina Rael, Rouen at Oven na walang malay.
Agad kong kinalabit ang aking asawa at noong dumilat ito ay agad niya akong nakita. “Ench, ikaw na ba iyan?” ang agad niyang tanong.
“Oo, ako na ito. Hindi ako makapaniwala na aabot sa ganito kalupit ang lahat,” ang wika ko.
Hindi kumibo si Rael agad siyang bumalikwas ng bangon at niyakap ako ng mahigpit. Niyakap ko rin siya at sumusubsob ako sa kanyang matipunong dibdib. Habang nasa ganoong posisyon kami ay nagkamalay na rin sina Rouen at Oven, pati silang dalawa ay emosyonal na lumapit at yumakap sa akin. Tila ba kapwa hindi makapaniwala na ako ay nagbalik na sa dati.
“Teka, sure ba tayo na si Enchong na nga iyan? Baka maya maya ineeme eme lang tayo niya ha,” ang taas kilay na wika ni Oven.
“Ako na nga ito, Oven. Maniwala ka,” ang sagot ko naman.
“Wa aring? Prove it!” ang panghahamon ni Oven kaya naman nagsalita ako. “Ang first kiss mo ay ang pinsan mo at siya rin ang first fvck mo na umiyak ka dahil navirgin ka niya,” ang wika ko pero tinakpan niya ang bibig ko at saka umiyak. “Enough! Okay na! Okay na! Ikaw na nga iyan besfrend! Miss na miss na kita!” ang pag iyak nito at saka yumakap sa akin.
Niyakap ko rin siya at syempre ay niyakap ko rin si Rouen. “Sorry kung umabot sa ganito ang lahat. Kasalanan ko ito,” ang wika ko na hindi maitago ang lungkot.
“Halos tayo na lamang ang natira dito sa buong mundo. Prinotektahan tayo ng gintong liwanag na nasa dibdib mo,” ang wika ni Rael.
“Medyo mabilis ang pangyayari ang alam ko lang ay yumakap ako sa iyo tapos ay hindi ako naglaho. Teka nasaan sila? Basta ang alam ko lang ay ginapangan sila ng gintong liwanag at naglaho na parang bula ang lahat. Alam mo ba kung nasaan sila besfrend?” tanong ni Oven na gulong gulo na.
“Hindi ko alam, basta ang alam ko lang ay active ang kapangyarihan ko noong mga sandaling iyon, ang nais ko lang talaga ay isalba kayo mula sa pagkalaho. Hindi ko alam kung saan napunta sina Lucario at iba pa. Magulo pa ang isipan ko sa ngayon at nanghihina pa rin ang aking katawan,” ang tugon ko naman na litong lito rin.
“Tayong tatlo ay yumakap kay papa tama? Hindi pumayag ang gintong liwanag na mabura si Papa Enchong kaya’t nadamay tayo sa kanya. Prinotektahan ng gintong liwanag ang kanyang katawan upang hindi ito maglaho at dahil nakayakap tayo sa kanya ay naprotektahan rin tayo ng liwanag na iyon. Ito lang ang ating alam ko sa ngayon,” wika ni Rouen habang inaalala ang pangyayari kanina kung paano sila naligtas.
“Ang gintong liwanag ay ang enerhiya ni Kasiya. Ang hiling ko lang talaga sa kanya ay protektahan ang aking pamilya noong sandaling iyon. Natutuwa ako at ginawa niya ito kahit wala akong kamalay-malay. Tunay ngang maasahan ang kapangyarihan ni Kasiya bagamat ngayon lamang ito muli bumalik sa aking katawan.
Tahimik.
Nanatili kami sa ganoong posisyon, pinilit naming buuin ang mga pangyayari. “Kung ganoon ay tayo na lang ang buhay dito? Ang lahat ng bagay nabura at naging disyerto, umabot sa ganitong kabaliwan si Hakal,” ang wika ni Oven.
“Oo at mukhang walang ibang maaasahan sa ngayon kundi tayo lang din,” ang wika ko naman.
Tahimik lang din si Rouen, maya maya ay tumingala ito. “Sa palagay ko ay tama ang pangitain ni Rafalgia. Sinabi niya sa akin na buburahin ni Hakal ang lahat at anim na bituin lamang ang matitira.”
“At ang “anim na bituin” na tinutukoy niya ay tayo? Pero apat lamang tayo. Ako, si Oven, Rael at Ikaw,“ ang tugon ko naman.
“Sino yung dalawa pa?” tanong ni Oven.
Ngumiti si Rouen, “ninong naalala mo ba yung pulang ITB o Instant Transportation Ball na pinalipad ko kahapon?”
“Yes naman, yung mother of all ITB?” pag kklaro ni Oven.
“Opo, sa tingin ko ay bumalik na ito,” ang sagot ni Rouen at dito nga may kumikisap na bagay kaming nakita mula sa itaas.
“Sa tingin ko ay nandito na ang ating back up,” ang tugon ni Rouen sabay pindot sa maliit ba buton na kanyang hawak at bumukas ng portal na kulay puti sa itaas.
Itutuloy.
Part 43: Mga Espesyal na Kapanalig (ARC FINALE)
Part 43: Mga Espesyal na Kapanalig
ENCHONG POV
Nagliwanag ang ITB at dito ay lumabas ang isang portal mula sa isa. Isang malaking palaisipan sa amin kung sino ang tinutukoy ni Rouen na kapanalig, bagamat wala na ni isa ang natira dahil na wipe out ni Hakal ang lahat.
Patuloy na nagliwanag ang portal at dito ay lumabas ang dalawang lalaki na halos kasing edad rin ni Rouen. Parehong gwapo at malakas ang dating. Noong lumabas sila sa portal ay agad silang sinalubong ni Rouen at nagyakap yakap pa silang tatlo na para bang sabik na sabik sa isa’t isa. Kung sabagay matagal na rin si Rouen dito kaya’t tiyak na miss na miss na siya ng mga kaibigan sa future.
“Kumusta po, tito Rael, tito Enchong at tito Oven, grabe ang babata niyo pong tingnan, looking young and fresh po,” ang hirit ng isa lumapit pa ito nag mano sa amin.
“Teka hijo, e sino ka ba?” tanong ko naman na may halong pagtataka.
“Pa, kilala mo sila, mga frends ko sa future!” ang nakangiting wika ni Rouen at dito ay pinakilala niya ang dalawa. “Ito ay si Tob na anak ni Tito Leo at ito naman ay si Chaim na anak ni Tito Lucario at Suyon,” ang pagpapakilala niya sa dalawang nakangiti sa aming harapan.
“Yes! Tama ako! Sabi nga ba yang gwapong papabols na iyan na parang over qualified member ng BTS ay si Chaim! Masyadong maganda, masyadong perfect! Manang mana sa parents niya diba?!” ang wika ni Oven sabay pindot sa makinis na balat nito na parang papel. “Ang soft tapos ang kinis, walang pores oh! Ikaw Rouen ha, kaya naman pala!” ang hirit pa ni Oven.
Speechless naman kami ni Rael..
Hindi kami makapaniwala ang dalawang binatang ito ay sina Tob at Chaim. Halos napakalaking changes at ang tatangkad nila, matangkad pa sa amin ni Rael. “Kayo pala ang kaibigan ng anak ko sa hinaharap. Hindi ko na kayo nakilala ah,” ang natutuwa kong wika habang pinagmamasdan silang magkakasama.
Maya maya hinakawan ko si Rouen at kinausap, “anak bakit naman naisipan mo pang idamay ang mga kaibigan mo sa problema natin?” tanong ko sa kanya.
“Pa, kailangan natin sila. Wala akong maisip na back up kundi sila lamang. Pangako magiging mahusay silang kapanalig sa atin,” ang nakangiti at confident na wika ni Rouen. Muli siyang bumalik sa mga kaibigan at nakipag kwentuhan. Ako naman ay napabuntong hinihinga na lang at napatabi kay Rael.
Tahimik..
“Mabuti naman at hindi kayo nabura ni Hakal. Salamat sa pagpapaunlak ng tulong sa aking anak. Sa nakikita niyo, ang lahat dito ngayon ay komplikado,” ang wika ni Rael habang iniiikot ang tanaw sa paligid.
“Hindi nga po kami makapaniwala na nabura na pala ang lahat dito. Naganap ito noong kami ay nasa loob ng portal ng ITB kaya hindi kami nadamay sa pagkabura. At syempre ay ayoko rin namang magpanic sina papa Leo at Ibarra kapag nakita nila ako sa ganitong anyo,” ang wika ni Tob.
“Malakas ang taglay na enerhiya ng isang ito, hindi nakapagtataka na anak ito nina Suyon at Lucario,” ang dagdag ni Rael habang nakatingin kay Chaim.
“Mahal na hari, sobrang istrikto nina papa sa akin kaya’t nahasa ako sa pag eensayo. Marahil iyon ang dahilan kaya’t lumalabas ang aking enerhiya kahit itago ko ito at ilagay sa zero level,” ang sagot ni Chaim na parang nahihiya.
Maya maya ay hinila ako ni Oven palayo sa kanila at may sinabi ito sa akin, “yang si Chaim, shota iyan ng anak mo. Maniwala ka sa akin,” ang wika nito.
“Hala, anong tsimis ba iyan? Ang lakas mo namang maging si Marites,” ang tugon ko naman.
“Ah basta obserbahan mo, tiyak sa future ay naloloka loka ka na niyan dahil iyang anak mo ay shota ang anak ng Diyos na si Lucario,” ang hirit pa ni Oven.
“Sira ka talaga, malaki na Rouen at nakakahiyang panghimasukan ang mayroon sila sa hinaharap,” ang bulong ko naman.
Natawa na lang ako at napatingin kina Rouen at Chaim na noon ay nag uusap habang may ngiti sa kanilang labi. Kung sabagay sino ba naman hindi maiinlove kay Chaim, napaka gwapo nito at hindi matatawaran ang physical looks. Kung makakasalubong mo ito sa daan ay tiyak na hihinto ka at itatanong mo sa iyong sarili kung tao ba talaga ito o hindi. At isa pa ay nakakatuwa ring malaman na naging kaibigan nga talaga ni Rouen ang anak ni Leo at Lucario, kahit na magkakaiba sila ng lahi ay magkakasundo pa rin.
“Hindi ko akalain na ganito ang dadatnan naming senaryo, mukhang walang sign ng life sa ibang lugar,” ang wika ni Chaim habang nagliliwanag ang mata nito at bahagyang lumutang sa ere para sumagap ng kahit na anong may buhay.
“Nalulungkot ako sa sinapit nila papa, pero may chance pa naman para ibalik ang lahat. Iyon ay kung matatalo natin ang kalabang gumawa nito,” ang wika ni Tob.
“Wala naman tayong choice kundi ang lumaban diba? Tayong anim ang nasa premonition ni Rafalgia. Tayo ang magbabalik ng liwanag sa sanlibutan. Wala tayong aasahang kakampi ngayon, walang ITB, walang Prince Malik, walang Seth, walang Devon! Tayo lang ito kaya ano pang ginagawa natin? Bakbakan na! FYI lang ha, wala naman tayong choice,” ang wika ni Oven na hindi nawawalan ng pag asa.
“Si Hakal ay gumamit ng portal pabalik sa nakaraan, sa kanyang pinakaunang sibilisasyon. Nais niyang ulitin ang kanyang paghahari. Alam ni Hakal na may kakayahan tayong mag time travel kaya’t nangamba siya na masundan natin siya kahit saan siya magtungo kaya minabuti na lamang niyang wipe out ang tao dito sa hinaharap upang walang hadlang sa kanyang mga binabalak!” ang paliwanag ni Rouen.
“Pero nagkamali siya, dahil buhay tayo at pupuntahan natin siya para pigilan! May atraso siya sa akin, kailangan niya itong pagbayaran!” ang wika ko naman na hindi maitago ang galit.
“Pero ang tanong ay paano tayo makakarating sa eksaktong panahon kung saan siya nandoon?” tanong ni Rael sa amin.
Ngumiti si Rouen. “Wag kayong mag alala, ang lahat ay under control. Anong ginagawa ni Chaim dito diba? Siya ay may kakayahang mag time travel sa iba’t ibang oras ang kailangan lang ay masagap niya ang enerhiya ng ating hinahanap. Ang enerhiya ni Chaim ang ginamit kong espesyal na sanggap sa paggawa ng ITB!” ang proud na wika ni Rouen.
“Kaya mo bang gawin ito, Chaim?” tanong ko sa kanya.
Tumangon si Chaim, “kaya ko, ngunit kailangan ko ng isang bagay na hinakawan ng kalaban upang masundan ko ang kanyang pwersa,” ang wika niya.
“Bagay na hinawakan? Teka, eto! Eto pwede na ba siya?” ang hirit ni Oven sabay hila sa akin.
“Eh bakit ko?” tanong ko naman.
“Hindi ka lang hinawakan diba, sinaniban ka pa kaya I’m sure pwede ka! Winner!” ang hirit nito.
“Hindi po pwede si tito Enchong, bagay po ang kailangan natin,” ang magalang na sagot ni Chaim.
“Bagay? Teka!” ang wika ni Oven sabay linga sa paligid. Dito ay nakita niya ang basho ng Gaskin. “Ayun! Diba doon nilagay ang maliit na amount ng power ni Hakal? I’m sure pwede ito!” ang excited na wika nito, nagtatakbo siya sa buhanginan at kinuha ang gaskin na halos yupi na at wala na sa porma.
Ibinigay niya ko kay Chaim.
Hinawakan ng binata ang gaskin at pinakiramdaman niya. “Pwede na ito, maaari bang bigyan niyo ako sa espasyo?” magalang niyang wika
“Hay, bakit kapag nagsasalita ang batang ito ay parang isang anghel, maiistarstruck ka na lang talaga,” ang bulong ni Oven.
Lahat kami ay lumayo at binigyan namin ng espasyo ang binata. Dito ay lumutang ang kanyang katawan at naglabas ito ng malakas na enerhiya. Sa isang kumpas ng kamay ay unti unting nahati ang paligid na parang isang zipper na bumukas. Para itong pintuan na nakalutang sa ere.
“Kakaibang uri ng portal,” ang wika ni Rael.
“Ito ang direktang magdadala sa atin sa panahon ni Hakal, maaari na kayong sumunod sa akin,” ang wika ni Chaim at agad naging bola ng enerhiya ang katawan nito at pumasok sa portal.
Medyo mataas ang portal na ginawa ni Chaim kaya naman napangiwi si Oven. “Ang taas naman niyan!”
“Ayos!” ang wika nina Tob at Rouen. Naunang lumundag si Tob, naging maliliit na paru paro ang kanyang katawan at lumipad sa portal. Si Rouen naman ay naging mga paniki at saka sumunod sa kaibigan sa itaas.
“Aba, bakit ganyan tong mga bata na ito? Bakit nagbabago ang katawan nila? Dahil ba new generation na sila kaya super revamp na?” pag namamanghang wika ni Oven.
Maya maya ay humarap sa amin si Rael, “mauna ka na hon,” ang wika nito habang nakangiti.
“Ano lilipad ka rin besfrend?” tanong ni Oven.
“Hindi ah, alam mo namang hindi ako marunong lumipad,” ang wika ko naman.
“Hindi marunong e nung sinapian ka ni Hakal lagi kang lumilipad no, Wandang Wanda ang datingan mo, hindi mo talaga keri ngayon?” tanong niya ulit.
“Hindi nga, si Hakal yung lumilipad at wala akong ganoong klaseng kapangyarihan,” ang sagot ko naman.
“Hay naku, kung ganoon ay mauna na muna ako,” ang tugon niya sabay lakad sa harapan namin.
“Lilipad ka rin? Tinuruan ka bang lumipad ni Boss Lu?” tanong ko naman.
“Malamang hindi, kanya kanyang teknik lang itey! Watch and learn! Sinimulan ng mga bata na iyon ang bonggang arrival doon sa portal diba? Pwes hindi ko magpapatalo!” ang wika niya sabay lapat ng kamao sa lupa.
“Ano iyan? Superman ka?” pagtataka ko
“Ssshhh, ganito ng ginawa ni Papa Jorel sa My Super Kuya noong lumipad siya!” ang wika nito at nagsimulang lumiwanag ang kanyang kamao.
“Diba ganito yung eksena ni papa Jorel dun e, habang nasa lupa ang kamao niya ay nagliwanag itey at saka yumanig!” dagdag pa ni Oven.
Maya maya ay biglang sumabog ang kanyang kamao dahilan para literal na liparin ng kanyang katawan sa ere. Paikot ikot ito at umuusok ang katawan dahil sa pagsabog. “Ay shutaaaa!!! Bakit naging team rocket ako!” ang sigaw nito at tuloy tuloy ang katawan niyang nashoot sa portal.
“Okay lang ba si Oven doon?” pag aalala ko.
“Dahil matindi pa sa baliw ang kaibigan mo, malamang ay ayos lang siya,” ang sagot ni Rael sabay pwesto. “Mauna ka na, hon,” ang dagdag pa niya.
Lumayo ako para buwelo. Huminga ako ng malalim at nagtatakbo patungo sa kanya. Noong malapit na ako kay Rael ay hinahawakan niya ng mahigpit ang aking kamay at inihagis ako sa portal.
Sumibat ang aking katawan sa ere. Agad naging mga paniki ang kanyang katawan at sinundan ako. Noong makita niyang hindi aabot ang aking katawan dahil may kataasan ang portal ay naging tao ulit si Rael at muli akong hinawakan sa kamay at tinulak sa portal para makatiyak na sabay kaming lulusot dito.
Noong makapasok kaming dalawa ay unti unting nagsara ang portal sa modern time at noong bumukas ito muli ay nasa ibang panahon na kami.
THIRD PERSON POV
Naunang lumusot si Chaim sa portal at dito ay nakonpirma niyang tama ang kanyang ginawa. Ito ang panahon kung saan lumipat ang kalaban upang magtayo ng bagong sibilisasyon. Kailangan talunin si Hakal upang maibalik sa normal ang lahat.
May kataasan pa rin ang portal pababa sa lupa ngunit kaya na itong talunin kung babalanse. Sabay na dumating sina Rouen at Tob, smooth ang kanilang pagbagsak.
Maya maya ay laking gulat nila noong makita si Oven na paikot ikot sa ere na parang kometang umuusok at saka itong tumama sa malamig na ilog. Ang pinakahuling bumaba sa portal ay sina Rael at Enchong na noon bumalanse lang para makababa.
“Okay lang ba si ninong?” tanong ni Rouen.
“Kung sakaling mabalian ng buto iyang ninong mo, gamutin mo na lamang. Baliw baliwan kasi iyan,” ang wika ni Rael habang nililinga ang paningin sa paligid.
“Masyadong makaluma at payak dito. Para bang kakasibol pa lamang ng bagong mundo, malayong malayo sa future,” ang wika ni Tob.
“Nandito tayo ngayon sa ancient time kung saan ang mga tao ay wala pang masyadong kaalaman sa mga bagay bagay. Ang tao sa panahong ito ay umaasa lamang sa biyaya ng kalikasan. Sumasamba rin sila sa kahit saang bagay katulad ng bato, puno, bundok at kung ano ano pa. Ito ang itinuturing nilang Diyos,” ang paliwanag ni Chaim.
“Kung ganoon ay sa panahong ito naghari si Hakal. Kailangan natin siyang talunin upang maibalik sa normal ang lahat,” ang wika ni Rael habang inoobserbahan ang paligid kung may makikitang kahit ano.
“Jusko, basang basa ako! Ang panget ng landing ko doon, sana hindi ko na ginaya si Jorel! Sana naging si Floryn na lang ako o kaya ay si Rafaela!” ang pagmamaktol ni Oven habang nakaupo sa damuhan.
Tawanan ang lahat..
Maya maya ay nagpakawala ang paru paro si Tob at pinalipad ito sa paligid. Kumikinang ang paru paro at umiikot ikot sa kanilang itaas. “Ano iyan?” tanong Enchong sa binata.
“Isang espesyal na paru parong naghahanap ng malapit na bayan o lugar na may tao. Ibinigay nito ni papa Ibarra sa akin, magagamit ko raw ito kapag naliligaw ako sa isang malawak na lugar,” ang paliwanag nito.
Paikot ikot ang paru-paro sa itaas at maya maya ay lumipad ito sa isang direksyon. “Sundan natin!” ang wika ni Tob at lahat sila ay sumunod dito.
Nagtatakbo ang lahat para sundan ang nagliliwanag na paru paro ni Tob hanggang sa makarating sila sa mataas na bangin.
“Eh bakit dito?” reklamo ni Oven. Dito nila napagtanto nasa itaas sila ng bundok. “Hayup na paru paro na iyan, bakit dito tayo dadalhin sa bangin?!” dagdag pa niya.
Maya maya ay naharap si Enchong sa paligid, sa pinakaibaba nito ay may isang payak na bayan, may kalayuan ito ngunit makikita ang malawak na sakop ng lupain. Parang isang ancient chinese civilization na hindi maunlad at ang mga kabahayan ay puro dampa lamang. “Sa palagay ko ay tama rin ang paru-paro dahil ipinakita niya sa atin ang unang hakbang sa ating misyon at iyon ay ang magtungo sa bayang iyon,” ang wika ni Enchong habang nakangiti.
“Sa palagay ay dito tayo magsisimula. Nararamdaman ko na ang mga bagong pagsubok na kakaharapin natin,” ang tugon ni Rael.
Noong mga sandaling iyon ay naalala ni Enchong ang unang beses na nakarating siya sa Kailun, halos ganito rin ang pakiramdam niya ngayon. Ang simoy ng hangin ay malamig at ang sikat ng araw ay hindi pa ganoon kainit. Ang pakiramdam sa paglalakbay sa oras ay hindi nagbabago, may takot, may kaba at pag-alala pa ring nangingibabaw.
Sa panahong ito ay masasabing bago at fresh pa ang mundo. Walang ingay, walang gulo at ang lahat ay waring isang panaginip.
Lahat sila ay tumayo at pinagmasdan ng buong paligid. Ito ang simula ng bagong yugto sa kanilang buhay. Tiyak na mga bagong pagsubok ang parating sa kanilang daan.
Noong mga sandaling iyon ay napahawak si Enchong sa kamay ni Rael at magkasama sila nakatanaw sa kalayuan.
Humigpit ang hawak nila sa isa’t isa tanda ng pangakong hindi maghihiwalay kahit na ano ang pagsubok na dalhin sa panahon ng kawalan.
Ito ang panahon ng Ruins of God Arc..
END OF
ARC
