Mr. Master || Gonzalo Series #1

kaizerKKYOS · 56 chapters · 13,200 words

Cover

Mr. Master

” Shane…” He called my name seductively. Pawis na pawis na ako. Sobrang lapit na ng mukha niya sa akin. Kahit anong pilit kong kumilos ay di ko magawa dahil sa dalawang braso niyang nakaharang pareho sa tagiliran ko. Amoy na amoy ko ang amoy alak niyang hininga. Ramdam ko na rin ang lamig ng pader ng kwarto niya. Higit sa lahat, may nararamdaman din akong kakaiba na nakadikit sa tiyan ko. Lasing siya. Amoy na amoy ko ang pinaghalong alak at musk sa kanyang hininga dahil sa pagiging malapit niya sa akin. Hindi ako makahinga ng maayos.

“Master. Naalala ko may gagawin pa pala ako.Kail---” Nilapat niya ang kanyang daliri sa aking labi upang pigilan ako sa pagsasalita. Kahit daliri niya pa lang ang dumikit sa labi ko, may kakaiba na agad akong naramdaman.
Paano pa kaya kung labi niya pa ‘yun? May kung anong bagay ang kumikiliti sa kalamnan ko. Sobrang init na rin ng pakiramdam ko kahit na bukas pa ang aircon dito sa kwarto niya. Para akong mababaliw sa inaakto ng katawan ko.

Baliw siya — o nababaliw na ako? Hindi niya na alam ang pinaggagagawa niya. Masyado na akong nawawala sa sarili dahil sa mga eksenang ganito na halos araw-araw na lang ata ay ganito.

“Tsk. Iniiwasan mo ba ako?” Ngumisi siya sandali at tumingin sa malayo bago ibalik ang mga titig nito sa akin. Ang titig niyang gustuhin ko mang iwasan ay tila isang pandikit na mahirap tanggihan.

“Hindi naman s---” Hindi niya na naman ako pinatapos magsalita. Palagi niya akong hindi pinapatapos sa pagsasalita. Hindi ko kayang magalit dahil isa lang naman ako sa mga sunod-sunuran niya. Wala akong ibang magagawa kundi ang sumunod sa mg utos niya kahit labag ito sa kalooban ko.

” So, why are you acting like that?” Saglit siyang tumigil. Napapitlag ako sa paglapit ng bibig niya sa tenga ko. Nanindig ang lahat ng buhok ko sa katawan nang maramdaman ko ang mainit na hangin ng kanyang bibig nang bumulong ito sa akin. “And why does your face is turning red?” Mariin kong naipikit ang aking mata. Nagdadasal na sana lamunin na lang ako ng lupa dahil sa kahihiyan. Hindi ko na alam kung ano pang mukha ang ihaharap ko sa kanya pagkatapos nito? Palagi mong tandaan kung ano ang silbi mo sa kanya, Shane . Hindi ka dapat magpadala sa ginagawa niya. Huwag kang papayag na ganyanin ka niya. Oo, sunod-sunuran niya ako pero kahit papaano ay tao pa rin ako, nasasaktan.

“I know you like me Shane?” Patayin mo na lang ako, please. Hindi ko na alam ang gagawin ko.

Napabuntong-hininga ako. Hindi na ako makapagsalita. Nangangapos na rin ang aking paghinga dahil sa pwesto naming dalawa. Kahit itanggi ko man sa sarili ko, ay hindi ko mapigilang may unti-unting nabubuhay na apoy sa aking sistema.

“Why didn’t you defend yourself, Shane?” **** mapang-akit niyang turan. Matapos ay hindi ko na narinig siyang magsalita. Nanatili lang siyang nakakatitig sa akin. Tila pinag-aaralan ang bawat parte ng aking mukha.

Muli akong napapikit nang maramdaman ko ang pagdampi ng kanyang labi sa aking leeg. Tila may kuryenteng dumaloy sa aking katawan nang ang mamasa-masa niyang dila ay humagod paitaas sa aking nanginginig na panga.

“Shane..” Halos pabulong na ang kanyang boses. “Make me happy tonight.” at doon nagsimula ang gabing hindi ko inaasahang magbabago sa buhay ko.

•••

This story is a work of fiction. Names, characters, places, or events are just fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual events are purely coincidence.

You may encounter some typographical errors and wrong grammars in every part of the story so better bare with me. This story is still unedited . If you may have any concern about it, just approach me immediately.

**Remember. ** Plagiarism is a crime.

December 09, 2016

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

MasteR. 01

[S]hane

Masasayang bata ang nasisilayan ko sa tuwing igagala ko ang paningin ko sa buong paligid. Masayang naglalaro kasama ang iba pang mga bata. Sa araw-araw na pamumuhay ko sa lugar na ito, mas lalong napapalapit ang loob ko sa mga batang ito. Nasanay na lang ako. Daily routine na kung baga.

Sa siyam na taon na nandito ako sa malawak na lugar ‘to na napalilibutan ng apat na matataas na pader, hindi na ako umaasang may makakapiling pa akong isang masayang pamilya. Namatay ang pamilya ko noong walong taong gulang pa lamang ako. Hindi po sila namatay sa car accident dahil wala naman kaming sasakyan. Namatay sila dahil sa sunog. Naipit sila sa loob ng bahay namin na napalilibutan na ng malakas na apoy kasama ang dalawa ko pang nakababatang kapatid. Tanging ako lang sa amin ang nakaligtas. Dahil sa musmos pa lamang ako noon, hindi ko pa alam kung ano ang mga nangyayari sa buong paligid ko.

Sabi ko sa sarili ko, hindi na ako iiyak sa tuwing naaalala ko ang mga pangyayaring ‘yun. Pero hindi ko lang mapigilan talaga na maalala sila. Siguro kung hindi nangyari ang insidenteng ‘yun, ano kaya ang buhay ko ngayon? Itong lugar na ‘to. Kasama ang iba pang mga bata na abalang inaalagaan kasama ang mga madreng gumagabay sa amin. Dinala nila ako dito sa bahay-ampunan. Dito na ako nakatira simula nang mawalay ako sa mga tunay kong pamilya.

Praiseenoecha Arabella Foundation

Tahimik lang akong nagmamasid sa mga batang masayang naglalaro habang nakaupo sa ilalim ng isang puno. Hindi ko maiwasang hindi malungkot, sa kabilang banda, maging masaya. Dahil sa mura nilang edad, malaki ang tyansa nila na may makakasama pa silang pamilya na tuturingin silang tunay na bahagi ng pamilya nila. ‘Yung may magmamahal sa kanilang pamilya. ‘Yung mag-aalaga sa kanila. Palalakihin sila ng tama. Pero ako, dito na lang ako sa lugar na ‘to hanggang sa tumanda ako. Habang tumatanda ako, paliit din ng paliit ang tyansang may mag-aruga sa akin na tuturingin din akong bahagi ng pamilya nila. Tsk. Sa edad kong 17? Sino pa kaya diba? Nasanay na rin kasi ako. Sa tinagal-tagal ko na ba naman dito, hindi na ako umaasa pa. Kaya mas pinili ko na lang na tulungan dito si mother Elizza sa pag-aalaga sa mga bata at iba pang mga gawain.

“Kuya Shanny.” Napatingin ako sa batang kumalabit sa likod ko. Nakangiting nasilayan ko si Euril.

Siya ang batang sobrang napalapit na ang loob ko. Tinuring ko na siyang nakababatang kapatid ko simula nang dalhin siya dito sa bahay-ampunan. Unang kita ko pa lang sa kanya, nasilayan ko na magkamukha sila ng kapatid kong si Sheryl. Sobrang nami-miss ko na sila. Tsk! Tama na nga ang drama. Masyado na akong nag-eemote sa mga nakaraan ko.

“Mamimiss po kita kuya Shanny.” Bihis na bihis siya ngayon. Nakasuot siya ng isang kulay pink na floral dress na pinaresan naman ng isang pink headband. Isa pa ‘to ang dahilan kung bakit ako nag-iisang nakaupo dito. Dahil sa pag-alis niya. Mahigpit ko siyang niyakap. Naluha ako habang yakap siya. Maging siya rin.

“Mamimiss din kita baby Eu.” Masakit man isipin pero hindi ko siya pwedeng pigilan. Sino ba naman ako para pigilan siya sa kasiyahan niya diba? Ayaw ko namang maging hadlang sa ikasasaya niya. Ang tanging magagawa ko na lang ay tanggapin ito – kahit masakit.

“Kuya Shanny… Ayoko pong mahiwalay sa’yo.” Pinilit kong kumalas sa pagkakayakap sa kanya at pinunasan ang mga luhang pumapatak sa kanyang mata. Nakakagigil talaga siya. Ang cute cute ng batang ‘to. Mamimiss ko ‘yung kakulitan niya at ang mga ngiting laging nasisilayan ko sa mga labi niya.

Pinilit kong maging malakas sa harap niya. Mabilis ko ring pinunas ang mga luha kong nagbabadya na namang lumabas.

“Tahan na… Kahit ako naman baby ayaw mawalay sayo. Ayaw mo ba no’n? May makakasama ka nang pamilya na magmamahal sayo. Sila, kaya nilang ibigay ang mga gusto mo. Titira ka na sa malaking bahay, matutulog ka sa malambot na kama, kakain ka ng masasarap na pagkain, tsaka mara-” Bigla akong napahagulgol at hindi na natapos ang sasabihin ko. Niyakap ko ulit siya. Kung pwede lang na ako na lang ang umampon sa kanya, ginawa ko na.

Iginiya ko na siya papunta sabago niyang mga magulang. Hindi ko mapigilang hindi mapaiyak dahil ang tinuring ko nang nakababatang kapatid ay mawawalay na sa akin.

Niyakap ko siya sa huling pagkakataon. Kahit maikling minuto lamang ‘yun ay ramdam na ramdam ko ang lungkot doon.

“Let’s go?” Pagyaya ng bago niyang mama. Kumakalas na ako sa yakap niya ngunit pilit pa rin siyang pumapalag.

Huwag mo akong pahirapan ng ganito Eu.

“Eu.” Tanging naibigkas ng bibig ko. Peste! Luha please huwag muna kayong lumabas ngayon. Ayokong sa pag-alis niya, umiiyak ako.

“Ayoko po.” Kumawala na ako sa yakap niya at tumakbo ng mabilis palayo. Ayokong makita siyang umalis. Narinig ko pa siyang tinawag ang pangalan ko bago pa ako makalayo. Gusto ko muna mapag-isa.

Malalim akong napabuntong-hininga. Masikip ang dibdib ko dahil sa malakas na pagkabog nito dahil sa mahabang pag-iyak.

Buti pa ‘yung mga bituin lagi lang nandyan kahit minsan hindi mo sila nakikita. Basta ang mahalaga lagi silang nandyan para gabayan ka. Ang mga bituin na walang sawa sa pagkutitap sa madilim na kalangitan. Ang bituin na nagsisilbing mga kaibigan ko at sinasabihan ko ng mga problema sa tuwing ganito ako. Tulad na lang ngayon. Alam kong boring ang mag-isa but who knows, diba?

Tsk. Pansin ko lang, kanina pa ako nag-eemote dito. Luha na lang ba palagi? Ang hirap ba naman kasi ngumiti. Lalo sa oras na ganito. Magmumukha lang akong baliw kapag ngingiti na lang ako bigla ng walang dahilan. Mas mabuti nang maging malungkot kaysa tumawa ka ng walang dahilan. ‘Yung ibang tao ngumingiti at tumatawa lagi pero deep inside lumuluha na pala sila. Ayoko naman maging gano’n. Hanggang kaya ko, magiging tapat ako sa sarili ko.

“Alam niyo. Umalis na ‘yung kinukwento ko sa inyong nakababata kong kapatid.” Tumingala ako sa kalangitan na puno ng nagniningningang mga bituin. Buti pa sila sama-sama. Ako, ito mag-isa. Napangiti na lang ako ng tabingi.

“Masakit man pero kailangan kong tanggapin ang katotohanan. Kahit masakit dito.” Tinuro ko ang dibdib ko. Kasabay no’n ang pagpatak ng mga luha ko. Kanina pa ako dito at siguradong hinahanap na ako nila doon. Ayoko namang pagalalahanin sila. Nagiging pabigat na nga lang ako dahil sa tagal ko na dito, dadagdag pa ako. Tumayo na ako para bumalik na sa loob. Medyo malayo-layo rin kasi ‘to mula sa mismong foundation bagama’t sakop pa rin siya ng lugar.

Agad akong sinalubong ni mother Elizza sa harap ng bahay-ampunan.

“Nakung bata ka. Saan ka ba galing? Kanina pa kita hinahanap. Pinagalala mo ako.” Marahan nitong hinaplos ang pisngi ko na mistulang nagaalala dahil ngayon lang ako nakabalik. Kasasabi ko pa lang na ayaw ko silang pagalalahin lalo na si mother Elizza, baka kasi atakihin ulit siya sa puso. Dala na rin ng katandaan niya.

Simple akong ngumiti. “Mother Elizza, hindi na po ako bata. 17 na po ako. Kaya ko na po ang sarili ko.” Ngayon ko sa inyo sinasabi na mahal na mahal talaga ako ng mother Elizza ko. Niyakap ko siya ng matagal at mahigpit. Kahit nawala na si Eu sa tabiko, nandito pa rin si mother Elizza para alagaan ako.

“Kahit na. Delikado pa rin na sa labas. Alam kong 17 ka na, basta para sa akin 8 years old ka pa lang.” Tipid akong napangiti sa narinig. Kapag ganito talaga ang usapan, ang galing niya mambola. Atleast, mahal ko pa rin siya. 8 years old? Sa kanya lang ako nagiging bata ng ganyan. Ang sarap pa rin sa pakiramdam na nandito pa rin siya at nayayakap ko.

Maaga akong nagising kinabukasan sa hindi malamang dahilan. Wala naman kasing gagawin masyado ngayong araw. Karamihan sa kwartong tinutulugan ko ay tulog pa dahil sa panahon ngayon. Sumilip ako sa bintana at malakas pa rin ang buhos ng ulan sa labas. Dahil siguro sa buwan ng Hunyo ngayon.

Lumabas ako sa kwarto namin at pumunta sa malaking sala kung saan ako minsan nagpapahinga kapag ganitong panahon. Tuwing tag-ulan. Kahapon okay pa naman ‘yung panahon pero ngayon sobrang lakas ng ulan.

Nakita ko ang bulto ni mother Elizza na papalapit sa pwesto ko. Nakasuot pa ‘to ng daster na pang-tulog niya. Kami pa lang siguro ang gising?

“Ba’t ang aga naman ata gumising ng anak ko?” Tumabi ito sa akin at sinuklian ko lang ito ng matamis na ngiti tsaka tumingin sa mga paa ko.

“Iniisip mo pa rin ba ang pag-alis ni Euril kahapon?” Tango lang ang naibalik kong sagot sa tanong niya.

Hinaplos niya ang likod ko. “Huwag kang magalala anak. Bibisita pa rin naman siya dito. Magkikita pa rin kayo.” Masaya pa rin ako kahit papaano dahil nasa tabi ko pa rin si mother Elizza. Siya ang palaging sandigan ko sa tuwing nakakaramdam ako ng lungkot.

Kasulukuyan akong nagliligpit ng mga hinigaan sa isang napakalaking kwarto kung saan dito rin ako natutulog. Sa kalagitnaan ng pagliligpit ko, nasilayan ko ang nag-iisang bagay na nailigtas ko sa trahedyang nangyari sa pamilya ko. Hinila ko ito mula sa ilalim ng kama ko at pinatong sa hita ko. Dahan-dahan ko itong binuksan. Napaluha ako at pumatak ito sa larawan na tinitingnan ko ngayon. Ang kauna-unahan at kahuli-huliang family picture ng aming pamilya. Sobrang miss ko na sila. Marahang hinaplos ko ito at hinalikan.

“Miss ko na kayo.” Tuloy-tuloy pa rin sa pagdaloy ang mga luha ko at walang ano mang salita ang binibigkas. “Dapat pala sumama na lang ako sa inyo noon pa. Sana hindi ko ‘to nararanasan at masaya ako ngayon.” Narinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan. Napatingin ako sa taong pumasok at doon ko napagtanto na isa ito sa mga madre na nangangalaga sa amin dito. Medyo may kabataan pa siya para maging isang madre.

Mabilis kong pinunas ang luha ko at mabilis na itinago ang litrato sa box at ibinalik ito sa ilalim ng kama ko.

“Shane.. Pinapatawag ka ni mother Elizza.” Tumango lang ako at pinagpatuloy muna ang pagliligpit sa higaan.

Pagkatapos na pagkatapos ko sa ginagawa ko ay pumunta na ako sa opisina ni mother Elizza. Kumatok muna ako sa pintuan bago ako pumasok.

Naabutan ko siyang nakadungaw sa bintana. Bago siya tumingin sa kinatatayuan ko ay napansin kong pinunas niya ang luha niya, o sadyang nagpunas lang siya ng mukha? Kung oo, bakit siya umiiyak?

“Maupo ka muna anak.” Bakas sa mukha niya ang lungkot pero ano ang dahilan? Magkasabay kaming naupo. Nakaharap ako sa kanya samantalang siya ay seryoso lang na nakatitig sa kawalan kaharap ako. Nabalot kami saglit ng katahimikan. Hindi ko napigilang magtanong dahil

“May sasabihin po daw kayo sa akin?” Napapitlag siya sa biglaan kong pagsasalita at tumingin sa akin ng seryoso. Ngayon ko lang nakitang ganito kaseryoso si mother Elizza. Sa pagtitig ko sa mata niya, nakita ko roon ang sakit. Sakit na hindi ko alam kung ano ang dahilan.

“May problema po ba?” Hindi ko mapigilang hindi maintriga sa kinikilos niya ngayon. Naninibago ako sa pinapakita niya. Hindi naman kasi siya ganyan noon. Ngayon, kita ko ang seryosong si mother Elizza.

Umiling lang siya.

Nabalot ulit kami ng katahimikan.

May mali. May mali sa kinikilos niya. Napayuko na lang ako at hinintay siyang magsalita at magtapat kung bakit siya malungkot.

“Diba gusto mong magkaroon ng isang pamilya na mag-aalaga sayo noon pa man?” Napaangat ako ng ulo.

Nagsilbing tango lang ang naging sagot ko.

“Malapit nang matupad ang inaasam mong pangarap.”

“Ano po ang ibig niyong sabihin?”

“May taong nagdesisyon na ampunin ka.”

Tila tumigil ang pagtibok ng puso ko at tuluyang natulala sa kawalan. Hindi ko inaasahan na marinig ang balitang noo ko pa hinihintay – ang may makapiling na isang bagong pamilya na mamahalin ako.

Ito na ‘yun Shane.

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

New story again. First chapter already updated. Hope guys na supurtahan niyo rin ito kagaya ng pagsuporta niyo sa iba kong stor y.

MasteR. 02

[S]hane

“Diba gusto mong magkaroon ng isang pamilya na mag-aalaga sayo noon pa man?”

“Malapit ng matupad ang inaasam mong pangarap.”

“Ano po ang ibig niyong sabihin?”

“May taong nagdesisyon na ampunin ka.”

“Pero po…”

“Ito na ang pinakahihintay mo buong buhay mo.”

Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala sa sinabi sa akin ni mother Elizza. Kanina pa ako nakahiga dito pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Buong akala ko, wala nang aampon sa akin. Sa edad kong ‘to diba? Nawalan na ako ng pag-asa lahat-lahat. Pero ngayon, nalaman kong magkakaroon na ako ng pamilya. Pamilyang handa akong mahalin.

Sa kabilang banda, nagtataka ako kasi sa edad kong ‘to may nagkainteres pa sa akin. Hindi sa literal na magkainteres, na may magmamahal pa sa akin. Ayoko namang isipin na may mali. Hindi ko lang talaga maiwasang maging masaya.

Pinipilit kong pakalmahin ang sarili ko dahil agad-agad kong mamimeet ang aampon sa akin. Nasa sa akin na ang desisyon kung sasama na ako sa kanila o sa makalawa na lang. Ayoko naman kasing iwan agad si mother Elizza. Mamimiss ko pa rin siya kahit papano.

Di ko namalayang nakatulog na ako sa kakaisip sa mga mangyayari bukas. Nakapagdesisyon na rin ako sa pagsama ko sa aampon sa akin. Bukas na bukas sasama na ako sa kanila. Hindi naman na sa gusto ko ng umalis dito. Hindi ko lang talaga mapigilan ang excitement. Be ready Shane.

Kasalukuyan akong nag-iimpake ng mga damit ko ng may pumasok sa kwarto. Si mother Elizza. Bakas mo sa mukha niya ang lungkot kahit malayo pa siya sa akin. Umupo kami pareho sa kama ko at hinawakan ako sa mga kamay ko. Mariin siyang tumitig sa mata ko.

“Ready ka na ba anak?” ngiti at tango lang ang nasagot ko. “Nandyan na sila sa labas naghihintay.” sila? ibig sabihin hindi lang siya isa. Hindi ako makasagot. Hindi ko mahagilap ang boses ko. Parang umatras ang dila ko. Imbis na sumagot ako ay mas pinili ko na lang na yakapin siya ng mahigpit.

“Mamimiss po kita.” I heard her sniffs kaya kumalas ako sa yakap niya. Mother Elizza naman e. Huwag mo akong iiyakan. Baka mahawa ako? Kahapon pa ako iyak ng iyak.

“Mother Elizza naman e. Huwag na po kayong umiyak. Baka hindi ako niyan makaalis?” niyakap ko ulit siya ng mahigpit at hinimas ang likod niya. I need to comfort her.

“I’m sorry anak.” kumunot ang noo ko sa sinabi niya na bahagya pang pumiyok sa dulo. Kumalas ako ulit at tumitig sa kanya. Yung titig na may pagtataka. Bakit siya nagsosorry? Wala naman siyang ginawang kasalanan.

“I’m sorry.” ulit niya. Kahit nagtataka ako ay pinilit ko na lang na ngumiti sa kanya. Pinunas ko ang luha niya gamit ang hinlalaki ko. Baka kasi mamaya, hindi ko na mapigilang hindi umiyak.

“Tara na po.” lumabas na kami sa kwarto ko bitbit ang isang bag na sakto lang na paglagyan ng damit ko. Hindi ko na pinagkaabalahang dalhin ang isang bagay na naglalaman ng malungkot kong nakaraan. Lahat ng alaala ko dito at noon, iiwan ko na dito. Bubuo na ako ng bagong alaala kasama ang bago kong pamilya na magmamahal sa akin. Na handa akong ituring na anak at parte ng kanilang buhay.

Sa kalagitnaan ng paglalakad namin sa hallway, pabilis ng pabilis din ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kong excitement ba ‘to o kaba ang nararamdaman ko? Halo-halo na ang nararamdaman ko ngayon.

Pagbukas pa lang ng malaking pinto sa sala ay natanaw ko na ang dalawang tao na kung hindi ako magkakamali ay mag-asawa. Sa tingin ko ay may edad na rin sila pero hindi mo halata sa mukha nila. Malapit na. Makikita ko na sila. Nakangiti silang tumingin sa amin at tumayo para salubungin kami. Tahimik akong naupo sa tabi ni mother Elizza katapat sila habang nakangiting nakatingin sa akin. Nakakahiya.

“Siya na ba ang sinasabi mo?” tanong ng lalaking kasama niya. Hindi mo maikakaila na kahit may edad na siya, kita mo pa rin ang kagwapuhan nito.

Sa pagmumuni-muni ko, May isang bagay ang pumasok sa isip ko.

‘Ano ang dahilan nila, bakit ako ang naisip nilang ampunin samantalang sobrang dami ng mas bata sa akin dyan?’

“Yes.” maikling tugon ng babae sa kanya. Sobrang kinis niya. “What’s your name again?” itinuon nito ang atensyon sa akin. Ngiting-ngiti. Inangat ko ang ulo ko upang harapin at sagutin ang sagot niya. Nahiya naman ako sa suot kong t-shirt at pants sa suot nila. Halatang mamahalin.

Ngumiti muna ako bago sumagot. “Shane po. Elle Shane Hellioas.”

“Sorry for this but…” ang lalaki naman ang tumanong sa akin. Nakangiti rin siya sa akin. Saglit siyang nahinto sa sasabihin niya, mistulang hindi alam ang susunod na sasabihin. “Are you gay?”

“Hon! Don’t be rude like that. Sorry Shane. Sadyang mapagbiro lang talaga ‘tong asawa ko.” simpleng ngiti lang Shanny. Huwag kang papaapekto sa tanong na yun. Huwag mong hahayaan na i-judge ng ibang tao ang kasarian mo.

“Okay lang po.”

“So.. Can we go now?” at yun na nga. Nagyaya na nga sila na aalis na. Nauna na silang tumayo at umalis palabas.

Humarap ako sa kanya. She hold my cheek and said; “Magpakabait ka anak.” hinatid na ako palabas ni mother Elizza. Nakaparada ngayon sa labas ang kulay abong van kung saan ako sasakay kasama sila. Sa huling pagkakataon, yinakap ko si mother Elizza. Pumasok na ako sa van at naupo sa bandang gitna nito. Sumulyap ako sa likod at nakita ko siyang kumakaway sa akin habang papaalis na kami. Nang mawala na siya sa paningin ko, doon na lang ako umayos ng upo.

“Don’t worry Shane. You can visit them next time.” nabuhayan ako sa sinabi niya. So, papayag sila na bumisita pa rin ako sa tahanan ko.

“By the way, hindi pa pala kami nakakapagpakilala sayo. I’m Mrs. Angelie Gonzalo…” tinuro niya ang asawa niya na busy sa pagmamaneho. “And this is my husband G reco Gonzalo Sr.” ha? Sr.? Don’t tell me na may anak sila? Bakit pa nila ako inampon kung may anak naman pala sila?

‘Baka patay na?’ sabi ng kabila kong utak. Siguro nga? Kamukha ko siguro ang anak nila, kaya ako ang napili nilang ampunin. Atleast, ngayon alam ko na kung bakit nila ako inampon.

Hindi ako sigurado kung yun nga ang dahilan?

Nabalik ako sa wisyu ng biglang bumusina ang kotseng sinasakyan namin sa harap ng puting dambuhalang gate. Sumunod na nangyari ay ikinagulat ko ng sobra. Bumukas ng kusa yung gate at umandar na ulit ang van. Huminto ito sa isang bahay- ay mali! Sa isang puting mansyon. Nakakalula yung laki nito.

Nakanganga akong bumaba sa kotse. Hindi ako makapaniwala na makakakita ako ng ganito kalaking bahay sa tanang buhay ko.

“We’re here.” anunsyo ni mama. Simula ngayon, tatawagin ko na siyang mama. Uunahan ko na siya. Magiging mama ko na rin naman kasi siya e. Ang sarap sa pakiramdam na may tinatawag ka ulit na mama. “Follow me Shane. We have something to talk to.” sumunod ako agad sa kanya papasok sa mansyon kung saan na rin ako titira. Nadaanan pa namin ang isang fountain na may angel sa gitna. Sobrang ganda naman dito. Gusto ko ng makita ang kwarto ko.

Kung maganda sa labas, mas mapapanganga ka sa loob nito. Oh my! Ngayon lang ako nakapasok sa ganito kagandang bahay. Parang ayaw kong idikit ang mga sapatos ko sa black tiles sa sobrang kintab. Kahit kulay itim ang ito, makikita mo pa rin ang sarili mo. Ganun kalinis. Walang bakas ng alikabok. Yung mga handicrafts sa loob, mapapanganga ka na lang ng sobra. Hindi ko na alam kung paano ipapaliwanag sa sobrang amaze. Speechless. Totoo ba ang lahat ng ‘to? Dito na ba talaga ako titira? Sa ganito kagarang mansyon?

“Take a sit first.” lininga-linga ko pa ang atensyon ko sa buong interior ng bahay. Ngayon ko lang napansin, parang walang mga katulong na nag-aaligid. Sa mga pelikula kasing napapanuod ko sa tv, may mga katulong na nagbibigay ng mga inumin sa mga bisita. Bakit dito parang hindi ata uso yun?

Nakakapanibago yung katahimikan? Doon kasi sa bahay-ampunan maingay pero dito kabaliktaran. Kami-kami lang ang naririnig kong boses sa loob ng mansyon. Sila lang ba ang nakatira dito?

Sobrang tahimik naman ata? Hindi ba sila nababagot kapag nandito sila?

“Are you ready for your first day?” nabaling ulit ang atensyon ko sa magiging future parents ko. Kung tinatanong nila kung handa na ba akong simulan ang pagiging buhay mayaman ko. Aba! Tinatanong pa ba yan?

Walang pag-aalinlangang tumango ako at ngumiti. “Opo.”

“Good to hear that.” hindi na ako makapaghintay. Ito na ang matagal kong pinapangarap. Maaabot ko na ang bituin na pilit kong inaabot noon pa man. “Let’s just wait **him ** before you start. I think malapit na siyang umuwi.” ha? Sino pa ba ang hinihintay nila? May kailangan pa ba akong makilala bago ako maging parte ng pamilya nila?

“Sino po?” hindi ko napigilang hindi magtanong. Magiging parte na rin naman ako ng pamilya nila kaya may karapatan akong magtanong about personal.

_“Our son.” _ natameme ako sandali. Pilit ko pa ring pinoproseso sa utak ko yung sinabi niya. Ano yun? Bakit may ganun? Son. Akala ko ba patay na ang anak nila? Bakit hihintayin pa namin?

‘Sino ba kasing nagsabing patay na ang anak nila?” napasapo ako sa noo ko sa ‘king isip dahil kung ano-ano ang pumapasok sa isip ko kanina. Ayts! Ang tanga mo talaga Shanny. Bakit kasi inisip mong patay na ang anak nila?

Pero… napangiti ako ng wala sa oras. Son? Isa lang ang ibig sabihin ng sinabi niya. Bukod sa magigi na akong parte ng pamilya nila. Magkakaroon na rin ako ng kapatid. Ang saya. Dahil doon mas lalong nadagdagan ang excitement na nararamdaman ko. Hindi na ba masyado atang matagal na siyang hinihintay?

Maya-maya may narinig na kaming busina ng sasakyan mula sa labas. Siya na siguro yan? Gusto ko na siyang makita ng personal? Ano kaya ang hitsura niya? Ang dami ng tanong sa isip ko.

Narinig ko ang pagbukas-sara ng pinto. Napatingin ako doon. Totoo ba ‘tong nakikita ko? Isang lalaking nakaformal at may suot na shades na naglalakad papalapit sa amin ay magigi ko ng kapatid? Kahit malayo pa siya sa amin, bakas na ang kagwapuhan nito. May pinagmanahan naman kasi.

Nang makalapit na siya sa amin, dahan-dahan niyang inalis ang suot niyang shades. Kasabay nun ay ang pagbagal ng ikot ng oras at mundo ko. Siya lang ang nakikita ko. Magiging kapatid ko na ba talaga siya? Ganito kagwapong nilalang, magiging kapatid ko? Pwedeng huwag na lang?

Napakagat ako sa labi ko.

Prente itong naupo sa harapang sofa na kinauupuan ko. Pinatong nito ang kanina niyang suot na shades sa maliit na round table na katabi ng kulay gintong sofa na inupuan niya.

“What are you doing here?” seryoso nitong sabi. Parang may inis sa boses niya?

“Ahmm.. This is our son. Greco. Greco Gonzalo Jr.” so.. Siya ang tinutukoy na Jr. Ganito siguro kapogi ang papa niya dati. Binaling ko ang tingin sa papa niya na kanina pa nagbabasa ng magazine. Sinusuri ko kung magkamukha ba talaga sila? Bakit hindi? Tumingin ako sa mama niya. Oh my! Magkamukha sila ng mama niya.

“Stop calling me Jr.” tumingin ito sa akin. “And who is this?” tumaas ang kilay nito ng tumingin sa akin. Kahit ang sungit niya, gwapo pa rin siya.

“Hi! I’m Shane. Elle Shane Hellioas.” lalapit sana ako dito para makipagkamay pero parang wala ata siyang balak makipagshake-hands kaya umayos na lang ako ulit ng pagkakaupo. Ang sungit niya pala. Sayang naman, ang pogi niya pa naman.

“I don’t care. I mean, why is he here? For what reason?” kung pwede ko lang sabihin na ‘ako yung bago mong kapatid’. Pero huwag na lang nakakahiya naman sa kanila. Baka kasi isipin nila na masyado ma akong madaldal. Remember your limitation Shanny. Kahit magiging parte ka na ng pamilya nila, huwag mo pa ring kakalimutang sampid ka lang dito. Ang saklap naman ng sampid. Basta wala ka pa ring karapatan.

“He’s here…” nandito nga ako dahil- ” because he’ll be your new personal assistant. ”

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

MasteR. 03

[S]hane

“Ahmm.. This is our son. Greco. Greco Gonzalo Jr.”

“Hi! I’m Shane. Elle Shane Hellioas.”

“I don’t care. I mean, why is he here? For what reason?”

“He’s here because he’ll be your new personal assistant. ”

Personal Assist ant? Pero walang sinabi sa akin si mother Elizza na magiging katulong ako ng lalaking ‘to. No way.

Bakit hindi nila agad sinabi sa akin na magiging PA lang pala ako. Kaya pala sa simula pa lang nagtataka na ako dahil sa biglaang pag-aampon sa akin. Ganito pala ang mangyayari?

Ang sakit-sakit. Umasa lang ako. Buong akala ko pa naman magkakaroon na ako ng tuturinging pamilya pero ano ako ngayon? Umasa.

“Otherwise, pumayag na rin si Shane para maging personal assistant mo. Look at yourself Greco. You look mess.” mga boses na nagsisigawan sa malaking mansyon ang naririnig ko na lang. Unti-unti itong bumabagal. Pinipilit ko pa rin ang sarili ko na tanggapin ang mga panunumbat ng lalaking ‘to sa akin. Gusto kong umiyak dahil sa mga masasakit na binabato niya sa akin.

“Damn ma! Ilang beses ko bang kailangan sabihin sayo na I don’t need a personal assistant. I can manage myself without that kind of idiot.” nanatili pa rin itong nakatingin sa mama niya habag duro-duro ako. Maging ako nagulat rin sa rebelasyong ‘to. Maging ako ayaw ko ring makasama ang lalaking nasa harapan ko habang nilalait ang pagkatao ko.

Andun na e. Nasa tuktok na sana ako e. Pero bakit bigla ata akong nahulog sa paanan ng bundok. Ang sakit. Ang sakit-sakit.

“I know. Whether you like it or not. Magtatrabaho siya bilang personal assistant mo. And that’s final.” yun ba talaga ang plano nila kaya nila ako inampon? Hindi ko tuloy maiwasang isipin na bakit ako pa ang napili nilang magtrabaho. Marami namang iba dyan na pwedeng kunin nila bilang PA. Pinaglalaruan ba ako ng tadhana. Hindi ko maitatak sa utak ko na ganito ang mangyayari sa akin kapag lumabas na ako sa kinasanayan kong lugar. Now, I’m stepping out on my comfort zone. Hindi ako sanay. Nakakapanibago.

Ibinaling nito sa akin ang tingin. Isang matalim na tingin na halos matusok na ang buo kong katawan. “I’ll make you suffer.” huling sambit nito bago padabog na lumabas sa mansyong ito. Napayuko na lang ako ng hindi malamang dahilan. Naramdaman ko ang paghagod ng kamay sa likod ko. Hindi ko na siya kailangan tingnan dahil hindi na kailangan.

“I’m sorry Shane. Everything gonna be alright.” sabi ni kasabay ang paghagod sa likod ko.

“I want to apologize sa mga sinabi ng anak ko kanina.” kasalukuyan kaming kumakain dito sa dining area nila. Sobrang dami ng pagkain na nakahain sa harapan namin kahit tatlo lang kaming kakain. Pero hindi yun ang pinagtuunan ng buo kong pansin. Base sa titig sa akin ni ma’am Angelie. Haist. Akala ko pa naman magkakaroon na ako ulit ng mama. Pero isa lang palang kahibangan ko sa isip yun. So I decided to call her ma’am Angelie sa kadahilanang magiging amo ko na siya.

Ayaw ko pa sanang pumayag pero anong magagawa ko? Wala. Kung tatakas din lang naman ako, useless lang. Dah! They already signed the contract para sa pag-ampon sa akin. Imbis na maging anak, napunta ako sa pagiging PA ng lalaking yun. Mukhang dragon. Ay mali. Mukhang demonyo. Maliitin niya na ang lahat sa akin huwag lang ang kabaklaan ko. Nandito na ako e. Kailangan ko ng tanggapin ang kapalaran sa labas ng kinasanayan kong buhay.

“Okay lang po yun. Unexpected lang po siguro.” sambit ko at uminom ng tubig sa harapan ko. Patapos na rin akong kumain. Pinilit ko pa ring ubusin yung pagkaing nasa harap ko kahit wala akong gana.

Sadyang mapaglaro talaga ang tadhana. Sa dinami-dami ng nilalang sa mundo ako pa talaga ang napili niyang paglaruan. Bakit ako pa? Maliit lang naman ang naging kasalanan ko. Baka nga hindi pa yun kasalanan? Yung pagiging bakla ko. Ginusto ko bang maging ganito? Ginusto ko bang lait-laitin ng lalaking yun dahil naging ganito ako? Buong buhay ko, hindi pa tinatapakan ang pagkatao ko.

“We’ll go home later. Just wait for him to come back.” nasamid ako sa sinabi ni ma’am Angelie kahit wala na akong kinakain. Anong ibig nilang sabihin?

Hindi sila nakatira dito? Sh*t. Iniisip ko pa lang ang mga mangyayari mamaya, baka ikamatay ko na? Pagdating namin dito kanina wala akong napansin na mga katulong maging ngayon.

Ang pinagtataka ko lang, sa ganito kalaking bahay isa lang ang nakatira. How? Kaya niyang mabuhay mag-isa? Ngayong titira na rin ako sa malaking mansyon na ‘to kailangan kong tiisin ang lahat. Lahat-lahat. Base sa mga salita niya sa akin mukhang hindi ko kakayaning makisama sa demonyong yun. Angel in disguise.

“Po!” hindi ko napigilang hindi maibulalas ang pagkagulat ko sa isa na namang rebelasyon. Please. Sabihin niyo na lahat para alam ko na. “Ang ibig niyo pong sabihin hindi po kayo nakatira dito?”

“Yes. But don’t worry Shane, Greco is a good person. He will take care of you.” shocks. Puro kasinungalingan ang lahat ng yan. Hindi niya ba nakita kung paano ako laitin nun? He will take care of me? Baka nga magkasakit pa ako ng dahil sa kanya? Hindi pa naman ako nagsisimula, nahihirapan na ako.

Napatango na lang ako.

“I trust you Shane. I believe you can change him. I know how rude Greco is. But please, just understand him.” wala na akong masasabi pa. Wala na rin naman akong magagawa e. Wala rin akong karapatan pang magreklamo pa. Useless din.

Tahimik lang akong nakaupo dito sa sala. Balot na balot ng katahimikan. Nag-iisa. Walang kasama. Kanina pa sila umalis pagkatapos naming kumain. Nakapaghugas na rin ako ng pinagkainan at wala na akong gagawin. Ang tangi na lang ay ang hintayin siyang makabalik. Simula ng umalis ito hindi pa siya bumabalik. Padilim na rin sa labas.

**9:00 PM **

Nababagot na ako kakahintay. Ang sakit na rin ng puwet ko kakaupo. Kanina kumain na rin ako at naglibot na sa buong bahay, nagbabakasakali na pagkatapos ko ay babalik na siya. Ngayon, wala pa rin siya.

**12:00 AM **

Dinalaw na ako ng antok. Lahat-lahat na. Hanggang ngayon wala pa rin siya. Pasulyap-sulyap ako sa malaking orasan na nakadikit sa pader. Hatinggabi na. Yakap-yakap ko ang unang nakapatong sa sofa. Kung may pakiramdam lang ‘to kanina pa ‘to uminda dahil sa sobrang diin sa pagkakahawak ko. Naiinip na ako higit sa lahat nakakaramdam na rin ako ng pagka-inis.

Kakasimula ko pa lang sa trabaho tapos ganito na agad ang pinaparanas nila sa akin. Paano pa kaya sa mga susunod na araw? linggo? buwan? Sh*t. Baka hindi na ako makaabot ng buwan sa mga dadanasin ko dito. Swertehan kung aabot ako ng taon kasama ang lalaking yun. Haist. Ngayon lang ako nakakilala ng ganung tao.

“Nasaan na ba siya?” nasabi ko na lang sa sarili ko at maya’t-maya ang tingin sa orasan.

**2:30 AM **

Napamulat ako ng mata sa narinig kong ingay mula sa labas. Ingay ng engine ng kotse kasabay ang ilaw na tumatama sa madilim na interior ng bahay. Kaninang ala-una nagulat ako dahil bigla na lang namatay ang lahat ng ilaw maging ang lamig na nagmumula sa malaking aircon ay naglaho rin. Kaya ito ngayon, sobrang dilim at medyo mainit din.

Kasunod nun ay ang pagbukas ng main door at ang pagpasok ng isang lalaki na mababakas mong mukhang lasing dahil halos masubsob na ito sa sahig pagkasara pa lang nito sa malaking pinto. Walang pag-aalinlangang linapitan ko siya at aalalayan na sana ng galit nitong tinabig ang kamay ko.

“Get off me.” umalingawngaw sa buong bahay ang sigaw nito. Pulang-pula ang mukha nito. Hinayaan ko na lang siyang maglakad kahit pagewang-gewang pa. Natigil ako sa pagmasid sa kanya ng lumuhod siya kasunod nun ang pagsuka niya malapit sa hagdan.

Napakunot ang mukha ko at nilapitan siya ulit. Hindi na siya umangal pa at tuluyan ko ng ipinatong ang braso niya sa kabila kong balikat at hinawakan siya sa bewang niya. Dahan-dahan ko siyang inakyat sa hagdan kahit hirap na hirap na ako. Ramdam ko rin ang init ng katawan niyang nakadikit sa katawan ko.

May nakita akong unang pinto pagkarating namin sa ikalawang palapag. Dahan-dahan ko itong binuksan. May nakita akong malaking kama sa gitna ng kwarto at doon ko siya inihiga.

“Faggot.” papatalikod na sana ako ng marinig ko ang salitang yan mula sa kanya. Tiningnan ko siya ngunit pikit na pikit na ang mata niya at nakadipang nakahilata sa kama. Trip niya ba talaga ako?

Pahakbang na ang isa kong paa ng tawagin niya na naman ako.
”Faggot.” tawag niya ulit. Hindi ko na siya pinagkaabalahang lingunin at pinagpatuloy na ang paglakad palabas ng kwartong ‘to. Pipihitin ko na sana ang ang doorknob ng sambitin niya na naman ang nakakabanas na salitang yun. Nakakamot sa batok na hinarap ko siya. Nagulat ako dahil nakita ko na siyang nakaupo sa gilid ng kama at nakayuko. Ina-unbutton niya ang suot niya long sleeves.

“Clean me.” matamlay niyang sabi at pabulagtang nahiga ulit sa kama. Tuluyan ng naka-unbutton ang suot niya at lantad na lantad na ang matitigas niyang abs sa ginawa niyang yun.
Umiwas ako ng tingin.

“P-po?” utal kong tanong at hindi pa rin nakatingin sa kanya. Kahit bakla ako at may abs siya dyan sa katawan niya, ayoko pa ring mabahiran ng kalaswaan ang mata ko. Hindi na siya kumibo pa. Kahit narinig ko naman ng malinaw ang sinabi niya. Narinig ko na lang na humilik siya ng malakas.

Wala na akong nagawa pa at lumabas na sa kwartong yun upang kumuha ng tubig at towel na ipangpupunas ko sa kanya. Hindi na ako nagtagal. Bumalik na ako sa kwarto agad. Hindi ko inasahan ang sunod na bubungad sa pagpasok ko sa kwartong pinagpasukan ko sa kanya. Naka-unzip na kasi yung suot niyang pants at bahagya na itong nakababa. Don’t get me wrong. Wala akong balak galawin siya. Bilang isang bata na lumaki kasama ang maraming madre, kahit kailan hindi sumagi sa isip ko ang mga malalaswang bagay na yan.

Pikit-mata kong inihubad ang suot niyang pang-itaas. Idinampi ko sa walang malay niyang mukha ang bimpo at dahan-dahang pinunasan ito. Sinunod ko ang katawan niya pagkatapos sa mukha. Marahan ko itong pinunasan ito na waring iniingatan na huwag siyang magising dahil sa ginagawa ko. Ng mapadako ako sa sinasabi kong abs niya ay halos hindi ko na idikit ang kamay ko dito. Parang may kuryenteng dumadaloy sa mga braso ko ng hindi ko alam ang dahilan.

Ito na. Kahit ayaw ko kailangan pa ring gawin. Pipilitin ko pa ring linisin ang buo niyang katawan kahit pinapawisan na ako. Idagdag pa na nakapatay ang airconditioner dito sa loob o sabihin na nating sa buong bahay.

Ulit. Dahan-dahan kong ibinaba ang suot niyang pants. Matagumpay ko naman itong naitanggal. Nag-isip muna ako kung itutuloy ko pa ba ang paglilinis sa katawan niya. Tagaktak na ang pawis ko sa noo. Sa huli wala pa rin akong nagawa. Ngayong amo ko na siya, kailangan sundin ko ang lahat ng ipag-uutos niya gaya na lang ngayon.

Idinampi ko ang bagong pigang bimpo sa hita niya at kasabay nun ang pag-ungol niyang malakas. Napaatras ako ng kaunti ngunit itinuloy ulit ito makalipas ang konting segundo. Kahit ungol siya ng ungol sa bawat pagdampi ng bimpo sa katawan niya, tinapos ko pa rin ang gawain kong ito.

Pagkatapos ko siyang punasan, iginala ko ang tingin sa buong kwarto at doon ko napansin ang isang closet. Lumapit ako dito at binuksan. Napanganga na lang ako sa nakita ko. Paano ko siya bibihisan kung walang laman ‘tong closet na ‘to.

Bumalik ako sa pwesto niya at wala ng nagawa kundi ang kumutan na lang siya na ang tanging suot lamang ay boxer.

Pagkatapos na pagkatapos ng lahat-lahat ng paghihirap ko ay inilagay ko na ang ginamit kong towel sa palangganang may tubig at binitbit ito. Saktong pagtayo ko dala ang palanggana ay ang pagsakop ng liwanag sa buong kwarto.

Sa di inaasahang pangyayari. Dala ng pagkagulat. Wala sa sarili kong naitapon ang palanggana sa kanya. Sakto pa sa mukha niya.

Patay.

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

I know this story is cliche but I’ll try my best to put a twist on it. Just keep on reading.

MasteR. 04

[S]hane

Sa di inaasahang pangyayari. Dala ng pagkagulat. Wala sa sarili kong naitapon ang palanggana sa kanya. Sakto pa sa mukha niya.

Patay.

Sa isang kisap-mata ko pa lang ay nakita ko ng nagmulat siya ng mata at masamang nakatitig sa akin na animong gumawa ako ng isang napakasamang kasalanan. I admit. Kasalanan ko but hindi ko naman sinasadya. Kasalanan yun ng pesteng ilaw na yan. Di ba pwedeng magpaalam muna bago siya bumukas?

And now, I’m totally dead. Paano ko nalaman? Dahil sa mga titig niya pa lang para na siyang mangangain ng buhay. Kung isa lang siyang lobo na nasa harapan ko, kanina niya pa akong sinunggaban.

He stand up habang titig na titig pa rin diretso sa inosente kong mata. Nangangatog na ang labi ko sa takot. Maging ang tuhod ko ay nanghihina na rin. Sa hitsura niya ngayon, parang nawala bigla ang lasing niya.

Tuluyan na akong hindi nakagalaw sa kinatatayuan ko samantalang siya ay papalapit na ng papalapit na sa akin. At dun lang ako nakagalaw dahil sa pwersang parang itinitulak niya ako paatras. Naramdaman ko ang malamig na pader sa likod ko. He cornered me using his two arms. Hindi ako makatingin ng diretso sa kanya. Natatakot ako.

Sa unang araw ko pa lang sa trabaho ko, nakagawa na ako agad ng kapalpakan.

Ang mukha niyang basang-basa at ang dalawang pares ng matang nagbabagang nakatitig sa akin. Nakakapanghina. He hold my chin and turned it brutally. Sumakit pa ang leeg ko sa pagpihit niya sa ulo ko.

“Why are you not looking on me?” sarkastiko niyang turan. Ngumisi ito ng nakakaloko. “Am I that handsome enough para hindi mo ako matingnan ng diretso?” anong ginagawa niya? Kahit wala pa siyang ginagawa sa akin, naninindig na mga balahibo ko. Ganito ba ako? Ganyan ba siya?

Wala pa rin akong lakas ng loob para magsalita. Pakiramdam ko parang naputol ang dila ko at hindi kayang magsalita. “You know what, you’re the 23rd personal assistant hired by my mom and you’re my 23rd personal assistant who’ll suffer in my hands.” nangangatog ang tuhod ko. Nanghihina ang kalamnan ko. Hindi ko madepensahan ang sarili ko. At 23? Dalawampu’t tatlo akong naging personal assistant niya.

Napadausdos ako pababa sa sahig at nanghihinang napaupo. Malakas na pagsara ang narinig ko paglabas niya sa kwarto.

Naiiyak ako.

Naghihina.

At natatakot.

Punas doon.

Punas dito.

Pagpatak pa lang ng alas-syete kanina ay nagising na ako. Nakatulog na pala ako nang nakaupo sa sahig. At ito ako ngayon, naglilinis dito sa sala. Nakahanda na ang almusal sa dining table ngunit hindi pa rin siya bumabangon.

Tumungo ako sa kusina upang uminom ng tubig. Nakakauhaw naman kasi. Oo. Ang pagkakaalam ko, magiging PA niya lang ako but hindi ko naman kasi matiis na hindi gumawa ng mga gawaing-bahay. Kinasanayan ko na rin kasing gawin yun.

Sa kalagitnaan ng pag-inom ko, napabuga ako ng tubig ng marinig ko ang boses niya o ni sir Greco sa kung saan.

_“Go to the gym room.” _

Nagpalinga-linga ako sa paligid kung saan nagmula ang boses niya pero ni anino niya ay wala akong nakita.

“I said get here at the gym.” pumailanlang ang galit na tono ng boses niya. Nababaliw na ba ako? Ganun na ba ako kaadik para mag-hallucinate ng ganito? Anong nangyayari sa akin? Kung ganun nga, kailan pa pumasok sa kokote ko na mag-isip ng gym.

Binalewala ko na lang ang bagay na yun. Masyado lang sigurong malawak ang imahinasyon ko.

Naglakad ako papunta sa sala upang ipagpatuloy ang naiwang gawain ng may mabangga akong isang matigas na bagay. Napahawak ako sa noo ko at nagtatakang tiningnan ang matigas na bagay na nakasagupa ng mukha ko.

Sh*t. Laking gulat ko nang malaman ko kung ano ang nasa harap ko. Hindi ano kundi sino.

Isang Greco na nakatopless at pawis na pawis ang buong katawan. Bakas mo sa katawan niya ang kahubugan nito. Patunay nito ang matikas niyang dibdib at ang abs niya. Bakit para atang uminit bigla dito? Wala akong pakundangang tumalikod sa kanya at sinapo ang papapula kong mga pisngi. Ano na naman ba nangyayari sayo Shanny?

“Sir, kayo po pala yan?” sabi ko habang ganun pa rin ang posisyon ko. Nakakailang siyang tingnan. Oo. Nakita ko siya kagabing mas malala pa dyan. I mean, hindi naman gaano kalala dito. Pero iba pa rin pala ang pakiramdam. Hindi ko afford.

“Diba sabi ko sayo pumunta ka sa gym room?” ano raw? Pumunta ako sa gym room? So, ibig sabihin hindi ako nag-hahallucinate kanina. Totoo talagang narinig ko yung boses niya sa kung saan? Yes! Hindi ako adik.

“Tsk.” narinig ko bago niya ako dinaanan. Matagal ako bago nabalik sa ulirat at pumunta sa gym room. Para saan? Ewan. Wala naman kasi siyang sinabi. Basta ang sinabi niya lang pumunta daw ako dito. Period. Wala na.

Bumungad sa akin ang maraming dumbels at mga barbels na nakakalat sa sahig. Yung isang punching bag na dapat nakabitin ay nakabulagta sa sahig. Yung mga jumping rope, ayun! Buhul-buhol.

At sa isang simpleng salita, sobrang kalat. As in sobrang kalat talaga. Ito ba ang sadya niya kaya niya ang pinapunta dito? Ang ligpitin ang lahat ng bagay na nakakalat dito? Itong iba kaya ko pa pero paano naman yung mga barbels? Paano ko yan bubuhatin?

Nakakabaliw na ‘to.

Binabawi ko na ang sinabi ko kanina. Ang alam ko personal assistant lang ako dito, bakit pati mga ganitong trabaho kailangan kong gawin? Bakit hindi na lang sila kumuha ng katulong imbis na PA. Personal assistant ako dito hindi instant katulong.

Napakamot na lang ako sa ulo ko at ipinagpatuloy ang paglalakad papasok sa kwarto.

Wala akong choice.

Inuna ko muna ang mga jumping
rope na ayaw na atang magkahi-hiwalay dahil sa pagkakabuhol nito. Dito pa nga lang sumasakit na ag daliri ko. Nakakangalay naman ‘to.

Sinunod ko naman ang punching bag na prenteng nakahiga sa sahig. Pilit kong inaabot ang sabitan niya ngunit hindi ko ata abot. Oo. Matangkad ako. Pero mas matangkad kasi sa akin yung sabitan. Iginala ko ang paningin ko sa loob ng kwarto at may nakita akong isang wooden chair sa isang tabi. Kinuha ko yun. Napapagpag ako sa dalawa kong kamay pagkatapos ko sa bagay na yun.

And there it is.

Isa-isa kong pinulot ang mga dumbels at isa-isa rin itong inilagay sa mga lagayan nila. Pinagpapawisan na ako at nanunuyo na rin ang lalamunan ko. Maya’t-maya ang punas ko sa noo ko.

Kailan pa ba ako matatapos dito?

Titig lang ang ibinaling ko sa barbels na nasa sahig. Apat. Apat na barbels ang kailangan kong ligpitin bago ako matapos dito. Nag-isip muna ako ng paraan para mas mapadali ang pagsalansan sa mga pakalat-kalat na barbels na ‘toh.

Matapos ang mahaba at mabusising pakikipagdiskusyunan sa malikot kong isip ay sa wakas ay wala akong naisip ng madaling paraan para mas mapabilis ang pagliligpit ko.

Napameywang na lang ako habang nakikipagtitigan pa rin sa barbels na ‘to.

Paano ko ba ‘to bubuhatin? E ang bigat-bigat nito. Baka makalas lang ang buto ko kapag binuhat ko ang ilang kilong barbel na ‘to.

“Sino ba kasing nagsabi sayong ligpitin mo yan?” narinig ko ang tinig na nagmula sa likuran ko. Si Greco na prenteng nakasandig sa may pinto habang may hawak na baso ng tubig. Topless pa rin siya. At wala ata siyang balak magsuot ng shirt o mapa-sando man lang.

‘Sino ba kasi? Wala naman siyang sinabi ah.’ ang tanga mo talaga Shanny. Oo nga naman. Wala naman siyang sinabing magligpit ka dito ah. Ang sinabi niya lang pumunta daw ako sa gym room. Period. Masyado ka kasing atat.

‘Sorry naman. Nagkukusa lang kasi ako.’ yan. Yung pakusa-kusa ko nauuwi sa kapalpakan. Oo. Ako na ang dakilang masipag, pero bawas-bawasan naman kasi Shanny. Nagmumukha akong tanga nito e.

“You look like crazy a while ago. Why you’re talking to yourself?” lumapit siya sa upuan na inapakan ko kanina. Ulit. Prente na naman siyang naupo.

“Problemado po kasi ako sir.” dahilan ko. Ipinatong niya ang dala niyang baso sa upuan at tumayo. Humakbang siya papalapit sa akin. Ya na naman. Yung mga titig niyang ganyan. Titig na titig siya sa mga mata ko habang papalapit sa pwesto ko. Ito na naman siya. Ng malapit na siya akin-

“Sir.” napasigaw ako at mistulang aabutin yung kamay niya ng mabanaagan ko na lang siyang nadapa na dahil sa isang barbel na nasa harap niya. Hindi ko mapigilang hindi matawa sa isip ko dahil-dahil ang epic lang. Agad ko siyang nilapitan at inalalayang makaupo. Muntikan pa siyang matumba. Dahil tanging shorts lang ang suot niya, nakita kong may gasgas sa tuhod niya maging sa palad niya ay meron din.

“Sh*t.” mahinang bulalas niya.

Napangiwi siya sa sakit ng idinampi ko ang bulak na may alcohol sa palad niyang may gasgas. Alcohol? Kanina tumingin ako sa first aid kit pero tanging ethel alcohol lang ang available. Wala betadine.

“Masakit po ba sir?”

“Are you fucking serious with your question?” ito na nga nag-aalala oh. Siya pa yung may ganang magalit. Bahagya kong idiniin ang bulak sa palad niya. Naiinis ako.

“Ahh! Be gentle.”

“Parang gasgas lang kung maka-aray parang ang laking sugat.” I murmured. Bulong lang baka kasi masapak ako ng amo kong ‘to.

“May sinasabi ka?”

“Wala po.”

Maya’t-maya ang tingin niya sa akin habang nilalagyan ko ng band aid ang sugat niya. Hindi tulad ng titig niya kagabi at kanina. Iba. Parang, parang ano. Ewan. Di ko maexplain.

“Tapos na po sir.” sambit ko ng matapos na. Walang sabi-sabi siyang tumayo at tinalikuran ako.

‘Hindi man lang marunong magpasalamat.’

Napaismid na lang ako.

Ito na naman ako, tulad kagabi. Nag-iisa. Walang kausap at parang baliw na nakatulala. Narinig ko kasi kanina na lumabas yung kotse niya bandang tanghali at hanggang ngayon wala pa rin siya.

Mas mabuti na rin siguro- Hindi! Hindi ‘to maganda. Dahil ngayon ko lang naalala na wala pa pala akong tutuluyang kwarto. Remember? Natulog ako kagabi sa kwartong pinagdalhan ko kay Greco kagabi. At yung malaki kong bag, nakatengga lang doon sa loob ng cabinet sa kusina. Nakakalimutan ko kasing magsabi sa tuwing nagkakausap kami.

Hay naku! Ganito na lang ba ako dito lagi. Laging mag-iisa? Nagmistula tuloy ako ang may-ari ng bahay dahil ako lagi ang naiiwan dito. Feel at home. Sa nilalaki-laki ng bahay, wala namang taong nakatira. Siguro ng wala pa ako dito, laging walang tao ‘tong bahay. At tsaka natitiis niya bang mag-isa lang siya dito? Hindi ba siya nabobored?

‘Bakit ba curious na curious ka?’ ito na naman ang malikot kong pag-iisip. Hindi ako curious. Nag-aalala lang ako sa kanya dahil baka may mangyari sa kanyang masama. Mamaya baka ako pa ang sisihin, trabaho ko ‘to e. Ang alagaan siya.

‘Kahit hindi mo ginusto.’

Hatinggabi na naman pero wala pa rin siya. Ganito ba talaga ang gawain niya sa buhay niya? Ang magbulakbol. Puro trip lang ang alam niya sa buhay niya. Ni hindi ko man lang siyang nakitang may pinagkakaabalahang mahalagang bagay.

Binuksan ko ang tv upang mabawasan ang nagpaparamdam kong antok. Wala akong mahanap na matinong mga palabas kaya pindot ako ng pindot.

Pindot.

Lipat.

Pindot.

‘Nasaan na ba siya?’ Huwag niyang sabihin na uuwi na naman siyang lasing tapos igigiya ko na naman siya papunta sa kwarto niya. Tapos pupunasan ko ulit siya. Tapos matatapunan ko na naman siya ng tubig. Ayts. Ayoko ng maulit yung kagabi.

Hindi ko alam kung bakit uminit bigla ang pisngi ko sa naalala kong senaryo kagabi. Hindi maalis sa isip ko yung matitigas- Shut up Shane! Mali ang iniisip mo. Hindi nakakatakam- Hindi! Mali. Wala akong nakita kagabi. Isa yung pagkakamali para sa akin. Bilang isang batang lumaki kasama ang maraming madre, hindi ako magpapadala sa pa-abs niya.

Shanny, abs lang yun. Period. Huwag kang magpapadala. Never kang magpadala.

Sa sobrang kakaisip ay may narinig akong bigkang ungol. Hindi naman sa marumi ang isip ko. Hindi na ako naghahallucinate. Totoong may naririnig akong ungol. Sinundan ko kung saan banda nanggagaling yung ungol. Dahan-dahan. Dahan-dahan lang sa paglalakad.

At doon ko napagtanto kung saan nanggagaling yung ungol.

Si Greco may kahalikang babae.

Hindi ako pwedeng magkamali, si Greco yung lalaki.

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

MasteR. 05

[S]hane

Humakbang ako paatras at mabilis na nagtago sa likod ng pader kung saan hindi nila ako madaling makikita. Bawat halinghing at ungol nila ay rinig na rinig ko. Hangos na halos malagutan na ng hininga.

“F*ck! You bit my lower lip.” napapikit ako sa biglang pagsalita ng babae. Napangiti ako. Ganon ba siya kaadik makipaghalikan na halos kagatin niya na ang labi nito? Kung ganito ang ugali niya hindi ko alam na talaga alam ang gagawin ko.

“Sorry.” narinig ko ang bawat yabag nila na papalapit sa kinatataguan ko. Nasilayan ko ang mga labi nila na magkadikit. Marahas na tinanggal ng lalaki ang butones ng blouse ng kahalikan niya. Dahan-dahan naman ang paglapat ng likod nito sa pangmahabaang sofa at walang sawa pa rin sa paghahalikan.

Hindi ko na kaya pang panuorin ‘to. Ulit. Unti-unti ang paghakbang ko paatras upang hindi nila mapansin ang presensya ko. Sa kasamaang-palad ay natabig ko ang vase na nakapatong sa mesa na malapit sa akin.

’ Oh my..’ bulalas ko sa isip ko habang dahan-dahang ibinaling ang tingin sa kanilang dalawa. Dalawang pares ng mata ang nakatitig sa akin. Nagtataka. Galit.

‘Ang tanga mo talaga Shanny. Pati ba naman vase nasagi mo pa.’

“You!” duro nito.

“S-sir.”

I’m totally dead. Please. Kill me. Bakit ba kasi pinanuod ko pa sila sa private thing na ginagawa nila? Dapat sa simula pa lang umalis na ako at natulog na lang sa kung saan. Remember. Wala pa akong kwarto.

Umalis ang babae na hindi nagpapaalam. Binangga pa nito ang balikat ko at nagpatuloy sa paglalakad.

Ngayon. Ngayong kami na lang dalawa ang nandito sa malaking mansyon na ‘to. Balot ng dilim at tanging ilaw lamang sa labas ang nagsisilbing liwanag sa kinaroroonan namin.

Unti-unti siyang humakbang papalapit sa akin. Tulad kagabi. Yung tingin niyang mistulang mangangain ang isang lobo at handang sunggaban ang kanyang biktima. Naramdaman ko ang lamig ng pader na kinapapatungan ng likod ko. Pinagitnaan niya ako gamit ang dalawang braso niya.

“Alam mo ba ang ginawa mo?” hindi ako makasagot. Sa tono ng boses niya, halatang nagpipigil lamang siya ng galit. He gritted his teeth. “Ba’t di ka makasagot? Natatakot ka?” nanginig at nanlamig ang buo kong katawan nang ilapat niya ang daliri niya sa labi ko. Nakakapanuyo ng lalamunan. Nahihirapan akong huminga.

“Binitin mo ako- at dahil yun sayo.” bahagya akong napanganga sa dahan-dahan niyang pagbaba ng daliri niya.

Anong nagyayari sa akin? Nanginginig na naman ang katawan ko. Naghihina ang tuhod ko na kahit anumang oras ay pwede akong bumigay.

Inilapit niya ang bibig niya sa harap ng ilong ko. Amoy na amoy ko ang amoy mint at alak na hininga niya. Sobrang lapit nito. Isang maling galaw ko lang ay pwedeng maglapat ang ilong at labi niya or worst pwede pang maglapat ang mga labi namin.

Nakatitig pa rin siya sa mata ko habang ganun pa rin ang aming posisyon. Walang nagtatangkang magsalita. Maging siya. Sa sobrang tahimik ng lugar. Rinig na rinig ko ang kabadong kabog ng dibdib ko.

Nagitla ako sa pagsalita niya. “Don’t you ever do this again. Dahil kapag nagkataon, hindi malayong _ikaw _ ang paparausan ko.” tumindig ang balahibo ko sa sinabi niya. Mas lalong nanghina ang tuhod ko at tuluyang dumaosdos pababa. Napaupo ako sa sahig habang siya naman ay nakaluhod sa harap ko. He carress my cheek with his right hand. “You fag.”

Iniwan niya akong naluluha gamit ang salitang yun. Hindi ko napigilang hindi mapahikbi.

Tumigil siya sa paglalakad. “Stop crying.” napatingala at napatingin ako sa kanya. Nakatalikod siya sa akin. “Ayoko sa lahat ang may naririnig na umiiyak.” at nagpatuloy na siya sa paglalakad. Pinunasan ko ang luha kong nagbabadya na namang tumakas sa mga mata ko. Peste naman kasi e.

‘Huwag ka ngang paaapekto dun Shanny.’ Alam mong ngayon mo lang naranasan ang laitin ng ganun. Masasanay ka rin sa kanya. Sa ngayon kailangan mo lang ay ang mag-adjust. Mag-adjust sa mga susunod niya pang gawin sa’yo.

Tahimik akong nagtitimpla ng tsaa ng aking amo. Ang pagbangga lamang ng kutsara sa tasa ang naririnig kong ingay dito. Kakatapos ko pa lamang magluto ng almusal para sa aking amo at kasulukuyang nakaupo dito sa harap ng mahabang dining table. Kanina pa ako naiilang sa mga tingin ng aking amo. Prente siyang nakaupo sa upuan. Yung parang bawat galaw ko ay nakamasid lang siya. Nakakailang.

“Ito na po yung tsaa niyo.” walang sabi-sabing kinuha niya ito sa kamay ko. Maglalakad na sana ako papunta sa sala ng bigla niya akong tawagin.

“May kailangan pa po ba kayo sir?” magalang ko ditong tanong. Uminom muna ito ng tsaa bago sumagot.

“Pumunta ka sa kwarto ko mamaya.” ano daw? Tama ba ang dinig ko? Pinapapunta niya ako sa kwarto niya? At ano naman ang gagawin ko dun?

‘Relax Shanny.’

Narinig ko ang pag-usod ng upuan paatras. Naglakad siya patungo sa second floor at paniguradong patungo na siya sa kwarto niya.

Di ko alam kung ano ang gagawin ko. Kanina pa ako lakad ng lakad dito sa sala, iniisip kung bakit niya ako pinapapunta sa kwarto niya.

Pupunta ba ako?

Kapag hindi naman ako pumunta baka magalit siya?

‘Mag-isip ka Shane.’

Bumuntong-hininga muna ako bago pagdesisyunan ang pagpapapunta niya sa akin. Kabado akong umakyat sa hagdan. Hindi mapakali at iniisip kung ano ang pwedeng mangyari sa akin kapag nakapasok na ako sa kwarto niya. Kahit ngayon ay hindi ko pa rin maiwasang hindi magdalawang-isip. Pero wala akong magagawa. Trabaho ko ‘to.

Gulat akong napalingon sa lalaking nakasandig sa pader pagkarating na pagkarating ko pa lang sa ikalawang palapag.

Naghihintay ba siya kaya siya nasa bungad? Dumoble ang kaba ko sa nakita kong suot niya. He’s only wearing a bathrobe. Para saan? Sa ngayon pa lang, nagtataka na ako kung bakit yan ang suot niya.

“What took you so long?” pinagsaklop nito ang dalawang bisig ko at naglakad. Wala na akong nagawa kundi ang sumunod na lamang sa kanya. Huminto siya sa isang kulay pulang pinto at pinihit ang siradora nito.

Pero.. Ang akala ko yun yung kwarto niya? Napatingin ako sa isang pinto di kaluyuan sa amin kung saan doon ko siya dinala noong nakaraang gabi.

Ulit. Tahimik akong pumasok sa kulay pulang pinto at nabungaran ang isang madilim na kwarto. Kulay itim na mga kurtina. Isang malaking kama na nakapwesto sa gitna ng kwarto. Marami ring nakastock na iba’t-ibang klaseng mga wine. At isang lalaking nakadikwatro sa isang maliit na sofa. Mali. Magarang sofa.

“Ano po ang kailangan niyo sir?” sa kabila ng kabang nararamdaman ko, nagawa ko pa rin ang magsalita. Tanging labi at ibabang parte ng katawan niya lang ang nakikita ko. Hindi ko maaninag ang mukha niya dahil natatakpan ito ng dilim.

Hindi siya sumagot sa tanong ko imbis ay ngumisi lamang siya. Isang nakakapangilabot na ngisi. Ano ang ibig iparating ng ngisi niyang yun? Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa akin. Nag-aalab na mga mata. Yun ang nakita ko sa kanya. Nakakatakot. Bakit ganito? Bakit laging nauulit ang pangyayaring ito.

Sobrang lapit niya na sa akin. Wala na rin akong maatrasan. Kinakapos na ako ng hininga.

Pinadaan niya ang daliri niya simula sa ilong ko pababa sa labi ko. Anong ginagawa niya? Nang yari na ‘to kagabi.

“Naaalala mo pa ba ang ginawa mo kagabi?” oo. Naaalala ko pa. Yun sana ang gusto kong sabihin ngunit hindi ko mahagilap ang boses ko idagdag mo pa na nakapatong pa rin ang daliri niya sa labi ko. Napayuko na lamang ako ngunit saglit lamang iyon dahil muli niyang inangat ang ulo ko.

“Nakita mo naman siguro kung anong ginawa namin kagabi diba? Ang gusto ko- gawin natin yun ngayon.”

Unti-unti niyang nilapit ang mukha niya. At ang kasunod nun ang paglapat ng labi namin sa isa’t-isa. Hindi ako makagalaw. Ni ang kumontra ay hindi ko magawa. Nagsimula siyang pagalawin ang labi niya. Pilit niyang pinapasok ang dila niya sa bibig ko. Kinagat niya ang labi ko at matagumpay niyang nagawa ang balak niya. Naramdaman ko ang kamay niyang gumagapang sa likuran ko pababa sa pang-upo ko.

Hindi ‘to totoo. Isa lamang ‘tong bangungot. Please. Kung hindi man ‘to totoo, sana gisingin niyo na ako agad. Buong buhay ko hindi sumagi sa isip ko ang maranasan ‘to. Ganito ba talaga ang buhay kapag lumabas ka sa kinasanayan mong lugar? Mararanasan mo ang mga hindi mo inaasahan?

‘Nagmamakaawa ako.’ isang patak ng mga luha ang dumagsa palabas sa namumugto kong mga mata.

“Sh*t.” kumawala siya sa pagkakahalik sa akin. Nakuha kong huminga kahit papaano. Umatras siya palayo sa akin at naghilamos gamit ang kamay niya. Marahas siyang bumuntong hininga.

“Clean my room.” narinig ko ang pagbukas-sara ng pinto. Ibinuhos ko ang lahat ng luha ko. Napahagulgol na lamang ako kakaiyak.

Bumaba ako upang kunin ang panglinis sa ibaba at mabilis ring bumalik ulit sa kwarto niya. Binuksan ko ang ilaw upang mas mapabilis ang paglilinis ko. Singhot ako ng singhot habang naglilinis.

Hindi na rin ako nagtagal roon at agad na bumaba. Kumuha ako ng tubig sa ref at isinalin sa isang baso. Nakakauhaw ang mga nangyayari. Hindi pa nangangalahati ang araw pero nangyari na ito.

Napaupo ako sa stool chair. Pagod na ininda ang mga pangyayari.

‘Shane.’

Ito na ba ang tinutukoy niyang pahihirapan niya ako tulad sa mga nagdaang personal assistant niya? O ito pa lang ang simula ng pagpapahirap niya sa akin? Ngayon pa lang sa pinapakita niya, hindi ko na matatagalan pa ang mga susunod na pwede niya pang gawin sa akin.

“I’ll make you suffer.”

Ganito ba siya kabait. Tsk. Niloloko ba nila ako. Hindi ko alam kung paniniwalaan ko ang sinabi ng mama niya nang una kaming magkita. Na buong akala ko, magkakaroon na ako ng pamilya ngunit nagkamali ako. Lahat ay isang paasa. Napunta ako sa pagsisilbi sa lalaking malademonyong lalaki na nagngangalang Greco.

Greco Gonzalo Jr.

Narinig ko ang yabag ng mga paang papalapit sa pwesto ko. Inangat ko ang ulo ko at walang duda na tama ang naging hula ko.

Aalis na sana ako nang biglang hawakan niya ang braso ko. Nanumbalik sa isip ko ang mga nangyari kanina.

“Wait. Just forget what happened earlier.” ibang-iba ang tono ng pananalita niya ngayon. Sobrang pormal. Malayo sa kaninang Greco na kaharap ko. Mula sa pagkakahawak niya sa braso ko ay ang biglang pagyakap niya ng mahigpit sa akin.

“I’m so sorry for what I’ve done.” sinseridad. Yun ang nababakas ko sa boses niya. Nababaliw na ba ako? O sadyang totoo lang talaga ang mga naririnig ko ngayon?

” Greco is a good person. He will take care of you.”

Bakit ganito? Ito ba yun? Bakit kakaiba ang kinikilos niya? Hindi siya ang kaharap ko? Hindi siya ‘to? No. I’m just hallucinating. Bakit siya nakayakap sa akin?

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

GONZALO BROTHERS

•••

GONZALO BROTHERS

**GONZALO, GRECO JR. **

Mr. Master | Gonzalo Series #1

**GONZALO, GUSTAVO **

Sanity on Fire | Gonzalo Series #2

**GONZALO, GERVIS **

The Last Leaf | Gonzalo Series #3

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

MasteR. 06