THE BACHELOR’S DESIRES

This book is a work of fiction . Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblace to persons,living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying,recording,or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author,except where permitted by law.

© 2021 Posted: August 29, 2021- February 19, 2023 Status: Completed

••••••~

MAFIA UNDERBOSS SERIES

1st Installment: Your Royal Highness Devotion- COMPLETED

2nd Installment: Taming In The Wild- COMPLETED

3rd Installment: Love In A Mess- COMPLETED / PUBLISHED UNDER IMMAC PPH

4th Installment: The Bachelor’s Desire- COMPLETED

••••••~

//Read with caution! Please avoid mentioning other characters that aren’t related to the story or the author’s work.//

PROLOGUE

Prologue

“Oh,” sagot ko sa tawag ni Desmond. Nandidito ako ngayon sa ilalim ng mapupunong lugar sa Baguio. Tumigil ako nang nakita kong tumatawag si Desmond. Sinandal ko ang ulo ko sa bintana ng kotse ko at pinagmamasdan ang papalalim na na gabi.

Eversince Lorcan dead kaming tatlo na lang ni Desmond, Rap at ako ang naging abala sa lahat nang naiwan ni Lorcan na mga negosyo. Sa di ko alam na dahilan umuwi na nang Greece si Laszlo. Siguro nakapag-isip isip na ang gago. Saka lang siya tumawag nang makaalis na siya nang bansa. Alam naman namin na sa oras na aalis na si Laszlo dito aya iiwan na niya din ang grupo pero nakakapanghinayang lang. Para kasing unti-unti na kaming nawawatak.

Laking problema pa dahil itong si Clayton ay parang naging sakit na rin sa ulo. Masakit sa amin ang pagkawala ni Lorcan. Mahirap din tanggapin pero kailangan naming magpatuloy na naiwan niya. Sa buhay na mayroon kami hindi rin namin alam na ito na pala ang huling araw namin sa mundo. O kahit naman sa mga ordinaryong tao lang.

Halos lumaki ako sa daan. Kung hindi ko nga nakilala si Lorcan noon hindi ko alam kung anong buhay mayroon ako ngayon. Kaya ang laki ng pasasalamat ko sa kanya. Dahil sa kanya nabuhay ako sa mundo nang hindi inaalala ang bukas o sa susunod na araw kung may kakainin ba ako. Dahil kay Lorcan binigyan niya akong mabuhay sa mundo na hindi natatakot.

Ako ayos lang sa akin na mawala ako sa mundong ito kahit na ngayon na. Walang tao ang nag-alaga sa akin. Walang tao na laging mag-aalala sa mga gagawin ko o anuman ang gagawin ko. Kaya hindi na rin ako magtataka kung darating ang isang araw mamatay ako at walang tao ang malulungkot sa pagpanaw ko sa mundong ito. Wala rin taong iiyak sa libing ko. Wala namang tao na magluluksa sa pagkawala ko. Wala namang taong aalalahanin ang mga nagawa ko sa mundo.

“Can you meet Mr. Yagami tomorrow?”

I blinked my eyes when I hear Desmond’s voice from the speaker. I closed my eyes and took a deep breath. Hindi ko talaga gusto ang mga ganito. Sumasakit lang ang ulo ko sa meet-meet na iyan. 

“Pwedeng ikaw na lang Desmond?” Ako sa kanya.

Rinig ko ang pagtikhim niya.

“Sorry, bud. May lakad ako bukas, e. I have an important appointment tomorrow so…”

Umayos ako nang upo. At napahilamos ako sa sariling palad.

“Hmm, okay. Ano ba ang gagawin doon? May papapirmahan lang ba ako? O makikinig ako sa nakaka-antok na meeting.”

“Okay, thanks. Just introduce yourself as Lorcan’s representative.”

Pagod akong tumango sa kanya kahit na di ko naman siya nakikita. At pinatay ko na ang tawag. Pinaandar ko ulit ang sasakyan saka nagpatuloy sa pagmamaneho.

Kinabukasan kahit na tinatamad pa akong gumising ay sumikap akong bumangon. Tamad talaga ako. Pikit mata pa talaga ako habang nagsho-shower dahil sa antok. Nahimasmasan lang ako nang tumagal ang lamig ng tubig sa katawan ko. Nagsuot lang ako nang isang plain tshirt tapos pinatungan ko nang isang jacket tapos casual boots lang.

Nang makarating ako sa parking lot saka ko lang naalala na hindi ko pala alam ang address ng opisina ni Mr. Yagami o kung saan kami magm-meet. Tatawagan ko na sana si Desmond nang may text na akong natanggap mula kay Desmond. Napamura ako. Hindi ko alam ang tang inang address. Puta! Gumamit pa ako nang waze upang matunton ko ang tang inang lugar na iyon.

Nang makarating ako sa tinuro nang waze bumaba ako sa sasakyan ko at binigay ko sa vallet susi ko. Nang makaalis ang sasakyan ko ay naibaba ko ang suot kong salamin. King ina! Nasa harapan ako ng isang napakatayog na gusali. I didn’t know na ang yaman pala talaga nitong Yagami na ito. Pumunta man lang dito nang hindi ko man lang alam kung sino itong Yagami na ito. Sana pala gino-gle ko man lang ito para makilala ko kung sino ito.

Itutulak ko na sana ang pintuan nang binuksan na iyon ng isang lalaki. Napataas naman ang kilay ko at sinuot ko ulit ang shades ko. Pumunta ako sa front desk.

“Ms. I’m Colton Pauling nandito ako upang i-meet si Mr. Yagami?” Patanong kong saad sa babae.

“Oh! Mr. Pauling, Mr. Yagami is already expecting you in his office on the top floor.”

Tipid akong ngumiti sa babae saka ako tumalikod at pumunta sa elevator. There’s a private and a public elevator but then I choosed the public one.

Pagpasok ko sa elevator ay tumabi iyong mga nakasakay doon upang bigyan ako ng lugar bahagya pa silang yumuko sa akin kaya nakikigaya na rin ako. I pressed the button to the top floor.

Napansin ko na ako lang pala ang tao na sumakay sa elevator pa top floor. Paglabas ko doon sa elevator bumungad sa akin ang napakatahimik na palapag. Walang ibang nandidito tanging ang post lang nang secretary sa gilid. Tapos sa gilid noong post niya ay may isang itim na pintuan.

“Mr. Pauling.” Aniya nang maglakad ako papalapit sa kanya. Tumayo siya mula sa kanyang swivel chair at yumuko sa akin. Ang ganda ng training nang mga tao dito sa Yagami Corporations. “Mr. Yagami is waiting for you in his office.” sabi niya sa akin at nilahad ang kamay sa may pintuan na itim.

Bahagya rin akong yumuko at ngumiti sa kanya bago naglakad papalapit doon sa pintuan sa opisina ni Mr. Yagami. Pagkapasok ko doon ay medyo dark ang kulay ng opisina niya. Black and brown. Tskk!

“Mr. Yagami… I’m Colton Pauling I’m here in behalf of Mr. Lavoisier.”

Napataas ang kilay ko. Habang nakatingin sa isang swivel chair na kulay itim na nakatalikod sa akin. I knew na nakaupo doon si Mr. Yagami kasi nakikita ko ang leegan niya at ang malaki niyang katawan.

Nakataas pa rin ang kilay ko habang nakatutok doon kay Mr. Yagami na dahan-dahang umikot. Ang kilay ko na nakataas kanina ay parang dahan-dahan kong naibaba nang makita ko kung sino itong si Mr. Yagami. What the fuck!?

I gulped. This can’t be real! This cannot be true!

“Colton Pauling, huh.” Aniya sa nay pagbibirong tinig.

Dammit! If this is really Mr. Yagami then… good God! Kahit na isang beses lang iyon hindi ko siya makakalimutan. Kahit isang gabi lang iyon hindi ko makakalimutan iyong nangyari sa amin. It’s because of him that I became bedridden for fucking 2 days! Dammit! I thought I would never ever see this face again.

“Funny seeing you, Colton.” wika niya at binaba ang salamin niya sa table at naglakad papalapit sa akin. His sleeves rolled up to his elbows. At kung minamalas pa magkakulay pa kami ng inner shirt. Fuck!

“Aren’t you happy?”

“Fuck you! Alam na na ako ito sa unang tapak ko pa lang dito sa kompanya mo. Alam mo na kung sino ako, diba?!”

Tumigil siya sa harapan ko. “Hmm, not so.” He shrugged.

Bullshit! I wanna punch that shit face of him!

“Tssk! So ano iyong pinunta ko dito? May kailangan ka ba? Anong mayroon sa meeting na ito at para matapos na ito!”

Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay niya at hinawakan niya ang kuwelyo ng jacket ko. Saka iyon biglang hinila papalapit sa kanya.

“Bullshit!” I cussed and pressed my palm on his chest. This man is infuriating me.

“Haven’t you miss me?” Bulong niya sa tainga ko.

I grind my teeth.

“Fuck you!” I hissed and pushed him but he held my jacket tighter and make me closed to his body.

Magkasing tangkad lang kaming dalawa kaya napatingin ako sa mukha niya na may naglalarong ngiti doon. This asshole!

Akala ko kung ano na ang gagawin niya nang bigla niyang nilapit ang mukha niya sa tainga ko pero bumulong ulit siya doon, “Yeah, we’ll definitely fuck.”

This bastard of a man!

---

CHAPTER 1

Chapter 1

Colt Pov

I’m sitting on a high chair drinking hard liquor that I ordered earlier. The dancing neon lights make me dizzy. Kanina pa ako umiinom mag-isa. I don’t mind drinking alone since I’m already used to it.

May ilang babae na ang lumapit sa akin pero di ko sila pinapansin. Noon naman nagugustuhan ko ang mga ganoon. I used to enjoy how the girls flocked their bodies on me, but now I find it boring.

I’ve never thought about Lorcan’s sudden death. I’m very thankful to him, and I looked him up. He taught me everything from business to our organization. I see him as my family. But now that he is gone, I think something inside me is also gone. A piece of me is also gone. 

Magsisinungaling ako kung sasabihin ko na di ako nagalit o naiinggit kay Lorcan. May anak siya, may pamilya siya despite of his sour attitudes, mahal at mahalaga pa rin siya sa mga taong nakapaligid sa kanya kaya minsan ay naiingit ako.

But when Clayton came… iyon iyong mga panahon na gusto kong kontrahin din si Lorcan. Obviously, it’s not in our plan to make Clayton his toy. The plan was only to lure Christiano, Clayton’s father-stepfather. And at that time, I knew that I also liked Clayton. Yeah, I like him. I get jealous of him and Lorcan, but I don’t want to become Lorcan’s rival, so I become content to be Clayton’s friend. Whenever I was with him before, I used to act in front of him. And try to show him the good version of myself. I used to smile a lot when I was with him. It was a genuine smile. And he is the first person na sinabihan ko tungkol sa nakaraan ko. Coz, yeah, I feel comfortable with him. 

I still have some feelings for Clayton, but not as much as I used to. I saw him suffering from Lorcan’s death. It hurts. It hurt to see him crying, but what could I do? I’m not a saint to make the dead come to life. 

Inubos ko ang inumin ko saka tumayo dahil naiihi ako. Napahawak ako doon sa counter dahil biglang umikot ang mundo ko. Iniling ko ang ulo ko dahil parang sumasayaw na ang paligid ko.

Pasuray-suray akong tumungo sa CR at laking pasalamat ko na nakapasok pa ako doon. Napapasandal na ako sa ulo ko sa dingding dahil sa kalasingan ko.

After I peed, I still washed my hands. As I walked out of the comfort room, my head bumped into something hard.  Aakalain ko na sanang kahoy iyon o semento o bakal kaso nang masinghap ko ang amoy noon nalaman ko doon na tao pala iyong nabangga ko.

I held my head up and then I saw a pair of hazel eyes. Parang magkasing tangkad lang kami. He also smelled alcohol, but his manly and strong perfume dominated the latter. 

Our eyes locked into each other to the point that I didn’t know how to take my eyes away from his hazel eyes. Umatras ako pero dahil sa kalasingan ko ay muntik pa akong matumba and I was fortunate that he was fast enough to grasp my waist. 

Napasinghap ako sa amoy niya para na akong nilalasing noon.

“Be careful.”  His raspy and airy voice unconsciously makes my body react to it.

I felt something inside me creep.

My body and mind are driven by alcohol. I held his arms and claimed his mouth. Alcohol made me do it. Blame it on the fucking alcohol. He didn’t respond to my kisses. As if he was still internalizing what the hell was happening. And when I got satisfied with his lips and mouth, I pushed him away and started to walk away, wiping my wet chin. 

I had only made a couple of strides when someone yanked me and pushed my body against the cold wall and kissed the hell out of me. My eyes went round because of shock and surprise. That’s when I realized that the man whom I had kissed earlier was now kissing the hell out of me.

He is sucking and playing with my tongue with his eyes shut. I can not move. I’m unable to raise my hands to push or punch him.I just watched him devour my mouth. The loud sound from the stereo didn’t hinder me from hearing his noisy, wet, and deep kisses. His moans every time he sucked mine. 

Hindi na ako makaisip pa ng maayos. Siguro dahil sa alak. Siguro dahil lasing na ako kaya hindi ko siya magawang itulak at hinayaan ko lang siyang halikan ako.

He opened his eyes while still kissing me and when our eyes met, parang may isang mahika ang kanyang mata na parang hinihila ang mata ko na pumikit. With that, I closed my eyes. I wrapped my hands around his neck and responded to his perilous and hot kisses. I returned his kisses with the same intensity and ferociously. 

And I didn’t know how we ended up in a hotel room fucking each other. I also didn’t know how I ended up on the fucking receiving end. It was my first time being a bottom and I think he overdid it because the next day I felt like my butt was fucking burning and I could not even take a seat because it damn hurts when I do. 

Thankfully, when I woke up that morning, he wasn’t around. I woke up alone. The bed was messy, but my body was clean. That’s enough for me to feel satisfied and content. But what I damn well regret is that I let the guy fuck me instead of me fucking him.  Hindi ko pa alam ang pangalan niya. As a result, I need to extend my stay in the hotel because my body is aching. Tho nakakaya ko ang sakit sa katawan ko but my back and hole there is firing. Dammit!

And I thought after that night that I wouldn’t be able to see his damn face. I thought I wouldn’t be able to hear his voice again. I thought I wouldn’t be able to see the smug in his face, but all of that is fucking wrong. It’s been months since that day, and I also thought that I had already forgotten that night, but here I am. The memories of him came crashing into my mind. Here I am totally and definitely annoyed by the man before me. 

“What do you want, you fucker?” I asked him after I pushed him away from me.

Lumayo ako sa gago na tuwang-tuwa sa akin. Bullshit! Of all the fucking people in the world  bakit itong tao pa na ito ang nasa harapan ko ngayon. He seems to be enjoying my fucking face right now. Damn it.

“Ikaw ba talaga si Mr. Yagami?” tanong ko sa kanya at napakagat siya sa kanyang labi.

“I’m hurt.” Pag-iinarte niya at humawak pa siya sa dibdib niya as if na nasasaktan siya doon. Mamamatay pa siya d’yaan ay wala akong pakialam. Mamatay man siya sa sakit ng dibdib niya ay wala akong pakialam.

“Sumagot ka nang maayos sa akin, gago ka.” Nagpipigil na ako dito na huwag siyang sigawan. Hindi ako natatakot kung siya ang may ari ng buong building na ito. Wala akong pakialam kung ipakaladkad niya ako sa mga security guards niya. Basta ngayon gusto ko lang siyang murahin nang murahin.

“I’m not a Yagami, Colton.”

Bigla akong nainis sa sinabi niya at napasuklay sa buhok ko gamit ang daliri ko.

“Tang ina. Edi wala pa lang saysay itong pagpunta ko dito. Sige aalis na a-”

“Don’t leave yet. We still have business that needs to be talk about, no?”

Tumaas ang gilid ng labi ko sa sinabi niya. “Hindi naman ikaw si Mr. Yagami kaya aalis na ako at hindi mo ako mapipigilan.”

“I’m here on behalf of my friend. Mr. Yagami is my friend, and I’m here on his behalf. What a fate, no?”

“Gago, kainan mo ’yang fate-fate mo.”

“Why don’t you take a seat  first, Colton?” aniya at giniya pa ang kamay niya sa leather na upuan sa likod ko.

Hindi ko iyon pinansin. “Tigilan mo nga kaka-Colton sa akin.” pambabara ko sa kanya.

“Oh, which do you prefer? Babe? Hon? Baby? Love?”

“Fuck you!” saad ko at itinaas ko ang gitnang daliri ko sa kanya. Wala nang business-business ethics ito. Bahala na kung ano ang mangyari dito ngayon.

Sinundan ng mata ko ang bawat galaw niya. Pumunta siya doon sa mini bar at kumuha ng brandy at baso. Halos isumpa ko na nga ang mga alak dahil sa nangyari sa noong nakaraang buwan. Kaya nga naglie-low muna ako. Di na nga ako pumupunta sa mga bar kahit na pag-aari ko pa. Yes, I do own some exclusive bars here in Manila especially around BGC and Makati.

Umupo siya sa kabilang upuan.

“Sabihin mo na sa akin kung ano ang sasabihin mo sa akin o kung ano mang business ang sinasabi mo dahil aalis na ako.” Saad ko na kinatigil niya saglit sa pagbukas noong brandy. Tumigil siya saka ako tiningnan pero binalik niya rin naman ang mata niya doon sa hawak niya at binuksan.

Nagsalin siya sa dalawang baso na dala niya at tinulak ang isang baso sa akin. Tsk! Akala niya talaga iinom ako. Wala nga akong breakfast.

“I learned of Lorcan’s death.” saad niya at nagde-kuatro. “Did you know that Lorcan and I are also pals?”

Kumunot ang noo ko sa kanya. Matagal ko nang kilala si Lorcan kaso wala naman siyang nababanggit na kaibigan niya maliban kay Raphael. At sa tagal ko nang kilala si Lorcan ni di ko man siya nakilala o nakita ni isang beses kahit na sa mga social gatherings na pinupuntahan namin. Kaya papaano sila naging magkaibigan ni Lorcan?

“Ako ba pinagloloko mo? Saka ano ba ang pangalan mo?”

“Oh, I’m hurt.” Aya na naman siya sa pag-iinarte niya. Akala niya bagay sa kanya iyon. Tsk! Nagmumukha lang siyang asong ulol. Nakakainis pang tingnan dahil kapag ngumingisi siya o tumatawa nawawala ang mata niyang singkit!

“Sagutin mo ako ng maayos.” Nanggigil kong wika sa kanya.

“Hmm, yes love. My name is Johannes Dwyer.”

Napataas ako sa kilay ko dahil mukha namang American ang pangalan niya kaso… mukhang may lahi siyang Chinese? Korean? O Japanese. Singkit kasi.

“E, hindi pala ikaw ang pakay ko dito kaya aalis na ako.” Akmang tatayo na sana ako nang biglang sumeryoso ang mukha niya sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang mayroon sa kanyang serysosong mukha pero kusang napatigil ang katawan ko doon. Napabalik ako sa pagkakaupo ko. Damn. Who is this Johannes Dwyer? Why does he have this kind of aura? Like Lorcan’s aura…

“Like what I’ve told you. I’m here on my friend’s behalf. I manage Yagami’s business here in the Philippines.”

“And what is it to me? Or kay Lorcan?”

Bumalik siya mula sa pagkakahilig niya sa upuan niya habang di tinatanggal ang mata sa akin.

“I need some protection.”

“Protection?”

“Yes protection. Many people are hunting my head, so I need protection.”

Tumawa ako sa kanya. “Mali ka ata ng taong nilapitan.”

“I didn’t. Lorcan once told me that he had the most reliable men in the underground world. Maybe it will be in intelligence, physical combat, or arms. He said that whenever I came here in the Philippines, he would provide me with a bodyguard who could protect me from any harm.”

Napatagis ako sa bagang ko. Ganyan pala ka proud sa amin si Lorcan.

“I didn’t know back then who the hell Colt Pauling was until I saw your pictures early in the morning on my desk. It was fate that brought you here, love.”

Nainiis na naman ako sa huling sinabi niya. Pinalampas ko na sana siya sa una e.

“Paano kung di ako ang pumunta dito? Paano kung si Desmond ang pumunta dito iyan pa rin ba ang sasabihin mo?”

“I will still tell him that you’re the one whom Lorcan recommends to guard me while I’m here in your country.”

“Ngayon mo lang talaga ako nakilala? Basi sa sinasabi mo mukha namang matagal na kayong may usapan ni Lorcan.” sabi ko sa kanya.

Napabuntong-hininga siya. “Actually, hindi ko na matandaan kung kailan ’yan sinabi ni Lorcan but just around this year tumawag ako sa kanya na pupunta ako dito and gladly his words still stand until now. And he said he’d let me borrow Colt Pauling for a while. And that time, I didn’t bother to know who Colt Pauling was until one night, when I met a guy in a bar. Drunk. Tipsy. Then something happened that I couldn’t get off my mind. I’ve been thinking about him ever since that night.So, I found him, and I didn’t know until now that Colton and Colt were actually the same person. I thought they were just related to one another. Isn’t it a coincidence?”

And that leave me speechless. I was here praying that na sana di na siya makita pero siya naman hinahanap pala ako. What a bullshit!?

---

CHAPTER 2

Chapter 2

Colt Pov

“Tang ina naman Desmond! Alam mo na ba sa una pa lang kung sino ang im-meet ko?” padarag kong tanong kay Desmond.

Literal akong nag-crash dito sa kanyang bahay pagkatapos kong umalis sa lungga ng Johannes na ’yon. Iyong mukhang insik pero amoy Amerikano naman ang dating. Hanggang ngayon nararamdaman ko pa rin ang inis ko sa kanya. That thug! Ang lakas ng loob niya! Sa tingin niya ba talaga papayag akong maging bantay niya? Sa pagngangatawan niya naman ay masasabi kong kaya niyang protektahan ang sarili niya.

Actually, that Johannes Dwyer… I can feel something coming from him. I feel like he really does have an aura like Lorcan’s. Di naman siya Mafia Boss ’no? Yes, definitely he isn’t. Dahil kung isa siya sa Mafia Bosses  makikilala ko siya. Nakilala ko na sana siya kung isa man siya. Siguro kaya ko lang naramdaman na pareho sila ng awra ni Lorcan dahil magkaibigan daw sila. And Lorcan never told us that he have a closed friend aside from us. Tsk! Nawala nga si Lorcan ang dami namang iniwan na misteryo.

Napahasa ako sa ngipin ko nang maalala ko ang ngisi sa mga labi niya. Tang ina! Gusto kong suntukin ang mukha. Tama bang paniwalaan ko ang Johannes na iyon na coincidence lang ang lahat ng ito? But then again, if it isn’t ano naman ang pakay sa akin ni Johannes? Hindi naman porket may nangyari sa amin nang gabing iyon ay hahanap-hanapin na niya ang butas ko! Tang ina!

Masyado na yata akong nag-o-overthink! Siguro di ko lang din matanggap na nakita ko ang lalaking naka-one night stand ko. The man who took me. The man who fucked me in my hole. The man who was able to handle me in bed. The man who was able to make me submit myself to him. The man who was able to make me kneel and accept his feeo thrust. Fuck! The first man who I got sex with. Yeah, he was the man who took my virginity. I mean, I’m not literally a virgin because I fuck a woman, but that thug Johannes was the first man on earth to fuck my hole. Dammit! 

“What the fuck are you talking about Colt?” may inis na tanong sa akin ni Desmond.

Kakarating niya lang din galing sa lakad niya na hindi ko naman alam kung saan. Wala na kasing pag-asa ang lalaking ito. Kung hindi ko makikita sa office niya, sa bar naman ito naglalagi. Ako na ang natatakot para sa kanya.

Tapos ako agad itong sumalubong sa kanya sa bahay niya. Pinapasok lang din naman kasi ako ni Aling Susan dahil kilala na nila ako. Hindi na ako iba sa kanila dahil magkaibigan kami ni Desmond.

“You know Johannes Dwyer from the very beginning aren’t you, bud?”

He rolled his eyes and laid his back on the sofa.

“No, I didn’t. Doon sa files ni Lorcan ko lang nakita ang name niya. Then, Yagami Corp called na gustong makipag-meet ng CEO nila kay Lorcan but you know naman so we just need to send a representative at ikaw ang pumunta kasi nga may lakad ako. Saka bakit ba ganito ka maka-asta bud? Is there something wrong?” Na-kuryosong tanong ni Desmond na kina-laki ng mata ko. Tang ina!

Umawang ang labi ko sa kanya at tumaas ang kilay ko sa kanya. Why do I act like this? Bakit kung maka-asta ako ay parang may ginawa akong masama? Tang ina ito!

Ngumisi sa akin si Desmond. Tsk! Dapat yatang kay Rap ako nagrants e. Kaso abala naman ang lalaking iyon kay Dareen. Kinikilabutan na rin ako sa kaibigan kong iyon. Really? Stalking? I don’t fucking do that thing. That was so creepy. God! He even wants me to come with him pero tinanggihan ko. Tapos kanina n’ong bumabyahe ako ay tumawag na naman na magpapasama siya.

“There… there’s nothing wrong really,” ang tanggi ko kay Desmond.

Damn this scoundrel. Ang bilis din makahalata nito.

“Then why are you here? Why are you ranting?”

“K-kasi p-pagod ako kahapon dahil galing ako sa Baguio tapos kinabukasan may ipapa-meet ka kaagad sa akin,” rason ko naman.

Bumuntong hininga si Desmond.

“As if maniniwala ako Colt. Anyways, pwede bang ikaw muna ang sumama kay Rap?”

Kumunot ang noo ko.

“Samahan saan?”

“Damn that friend of ours. He was stalking Mr. Hernane. It’s really creeping me out you know. Kaya ngayon ikaw na muna sumama doon. Delikado na kasi ang isang iyon.”

I groaned. Kakatanggi ko nga lang doon. But yeah kaibigan ko iyon baka kung ano na ang gawin noon. I will support them sa kahit anong gawin nila basta h’wag na sanang lumabis.

I don’t know, but love was starting to scare me. First, Lorcan, who’s willing to sacrifice everything—anything for Clayton, well, Clayton will always be worth it. 

I shook my head. 

Then, now, si Rap na naman. He’s now acting like a creep, like a dog who’s always tailing Mr. Hernane—Dareen. 

Umalis ako sa bahay ni Desmond at pinuntahan si Rap sa kanyang bahay. Gusto kong tawanan ang sitwasyon niya ngayon pero alam kong hindi na ito biro. Hindi na biro itong nararamdaman niya. Noong pumunta siya sa bar ko ay akala ko maaayos niya ito ng madali kaso tumagal. I already said what I want to tell him kaya nandidito na lang ako para suportahan siya sa mga desisyon niya.

At hindi ko naiintindihan ang sarili ko. Hindi ako pumayag o tumanggi doon kay Johannes pero heto naman ako’t lagi siyang sinusundan sa mga pinupuntahan niya. Lihim ko siyang sinusundan. Ayaw kong magpakita sa kanya at mas ayaw kong malaman niyang binabantayan ko siya mula sa malayo dahil lalaki ang ulo n’ong lalaking iyon. Hindi lang kasi ako komportable sa lalaking naka-one night stand ko tapos makakasama ko pa talaga. Saka di naman din inaasahan na magkikita after that night.

Johannes, the dude who fucks so well. It was my first time bottoming, but he handled me well. 

One night napunta si Johannes sa isang bar na lungga na si Desmond. Nang bumaba si Johannes sa sasakyan niya at pumasok sa entrance. Bumaba na rin ako sa sarili kong sasakyan at sinundan siya mula sa malayo.

Pagdating sa loob ay hinanap agad ng mata ko si Johannes. Nakita ko siyang naka-upo sa harap ng bartender kaya naman lumapit na din ako doon at dumistansiya ako sa kanya ng ilang upuan.

“Brandy,” I said. Hindi ako magpapakalasing ngayon.

Nang dumating ang inumin ko ay sumipsip ako doon at lihim kong sinilip si Johannes. My eyebrow furrowed when I saw a woman go to Johannes and start flirting with him. The latter was pretty obvious that he knew that the woman was flirting with him, but the dude was acting like he was oblivious to it. Damn man! 

Bumuntong hininga ako at nilagok ang buong laman ng baso ko. Hindi ko tinatanggal ang mata ko doon sa kanila. Unbeknownst to me humigpit na pala iyong pagkakahawak ko sa baso ko. Lalagok na sana ulit ako nang wala na pala iyong laman. Nag-order ulit ako hanggang sa ang isa, dalawa, at tatlong baso ay nasundan pa.

Tumigil lang ako sa pag-inom nang makaramdam na ako nang pagkahilo ko. Tang ina!

Tumayo ako sa kina-uupuan ko dahil gusto ko nang umuwi. Wala rin namang saysay itong pagsunod ko kay Johannes, e. Sa mga pagkakataon na sinusundan ko siya wala naman akong nakikitang mga kakaiba sa paligid niya. Wala rin akong nakikita na mga kahina-hinalang mga tao sa cirles niya. Yes, I did my research sa mga taong laging kasama niya at walang kahina-hinala doon. Maybe, the dude was just playing with me? Baka nang-iinis lang din.

Napailing ako at pasuray-suray akong naglakad palabas. Nang nasa hallway na ako patungong exit ay napasandal ako sa dingding dahil hilong-hilo na ako. Tang ina! Ilang baso ba ang nainom ko? Akala ko ba di ako maglalasing ngayon?

I tried to push myself up, but I feel like my body is dragging me down. Parang ang bigat ng katawan ko at ang paningin ko ay nag-iiba na rin. Parang nagw-wave na.

“Colt?” Pumanting ang tainga ko nang marinig ko ang boses ni Johannes sa likod ko.

I tsked and didn’t bother to bat an eye on him.

“Colton!” Ngayon ay nasa harap ko na si Johannes.

Bakit sa mga pagtatagpo namin nakainom ako? Sinasadya ba ito? Pinaglalaruan ba ako?

“Stay away,” suway ko sa kanya at malamya siyang tinulak.

Wala iyong saysay dahil kung malaki akong tao malaki rin itong si Johannes. Inis ko siyang pinukol ng tingin dahil humarang siya sa harapan ko.

He clenched his jaw and grabbed my hand. “Let’s go home.”

Nagpumiglas ako sa pagkakahawak niya pero talagang kinaladkad niya ako palabas ng bar.

“Anong let’s go home? Kaya kong umuwi mag-isa! Kaya bitawan mo ako!” bulyaw ko sa kanya. May pride ako kaya kahit na para na akong lumulutang dito ay magmamatigas ako.

Nagtatagis ang ngiping binalingan ako ni Johannes at mahigpit pa rin ang pagkakahawak sa kamay ko. Para namang takbo ako kalasingan kong ito.

“You’re obviously drunk, Colton.”

Tumawa ako.

“Oo alam ko kaya nga ayaw kong sumama sayo!”

Nanliit pa lalo ang mata niyang chinito.

“Ihahatid kita sa bahay mo.” aniya.

“H’wag na!” pasigaw kong turan at tatalikuran na sana siya pero hawak-hawak niya pala ako.

“Colton, I’m being good here. You’re drunk. Let me send you home.” Kalmado ngunit nagtatagis na ang bagang na saad ni Johannes sa akin.

“Ano bang paki mo? Ano bang paki mo kung uuwi akong lashing?”

Umigting ang panga niya.

“I don’t know either, Colton. Eversince that day, you have already colonized my body and mind. I don’t understand it all, but all I ask is that. Permit me to send you home.”

Iniling ko siya at humawak ako sa braso niya at ako na naman ang kumaladkad sa kanya patungo sa isang iskinita at sinandal ko siya sa dingding.

Johannes’ eyes went round and his chest was moving up and down rapidly. 

“What are you doing, Colt?” Matigas niyang turan.

“I think this is what you want.” I said and kneeled in front of him.

My trembling hands find his belt and buttons. Ibaba ko na sana ang jeans niya nang pigilan niya ang kamay ko.

Tumingala ako sa kanya. Johannes eyes were blazing.

“Don’t.” matigas niyang saad at tinayo ako. “I don’t want it. This is not what I wanted, Colt. No. As much as I want you to suck me up, not in your state. You’re drunk, and I don’t want things to get worse. I don’t want us to fuck while one of us is under the influence of alcohol. What happened to us in Baguio was a mistake. It should not have happened in the first place.”

Sa sinabing iyon ni Johannes ay parang natauhan ako. Parang nawala ang kalasingan ko sa sinabi niya sa akin. My heart beat went mad. Right, bakit ko nga ba ito ginagawa sa kanya? Bakit ba ako nag-iisip na ito ang gusto niya?

The Johannes in front of me was not the same as the Johannes I had met at Yagami Corp.He’s not the jovial Johannes I met at Yagami Corp.The serious Johannes is so different. His stare makes me shiver. He makes every fiber of my body go cold. Is this the real Johannes? Hindi nga ako nagkamali sa naramdaman ko noong una. He’s aura was like with Lorcan. He is screaming dominance and danger.

That night I ended up going home with him. Hindi na ako umimik pa sa kanya. Hindi ko na siya kinausap ni-hindi ako nagpasalamat sa paghatid.

“I’ll be gone for a while. Take care of yourself, please.”

Iyan ang iniwan niyang salita sa akin nang hinatid niya ako sa bahay ko. Hindi ko iyon binigyan ng pansin dahil baka nag-iinarte siya. But I was wrong. Very wrong.

I was happy for my friend Rap. Because Rap’s misery did not last long. Nagkabalikan din sila ni Dareen though there were things that almost break him apart pero mabuti na lang at nagpakatatag siya at di niya iniwan si Dareen. And while I watch Rap with Dareen here is Desmond who’s admiring his so-called younger brother. Tsk!

Lumipas ang taon na iyon na hindi ko na nakita si Johannes. Wala siya sa Yagami building. Hindi ko na siya nakita pa. I should be happy. Dapat maging panatag na ako dahil wala na ang gumugulo sa akin pero bakit parang may nawala sa akin. I feel like I lost someone important.

CHAPTER 3

Chapter 3

Colt Pov

“Lita, h’wag ka namang umalis ng ganito. Maawa ka naman.” Pagmamakaawa ni Daddy kay Mommy.

Umiiyak ako habang tinitingnan si daddy na kino-convince si Mommy na h’wag umalis. Mommy was packing her things in the large bag while Daddy was on her side and begging her to stay with us—in our home. 

Mula nang magkamulat ako sa mundo lagi ko nalang nasasaksihan ang ganitong bagay—ang mga ganitong pangyayari. Minsan kahit nga sa kalagitnaan ng gabi ay nag-aaway sina mommy at daddy dahil sa pera. Nag-aaway sila dahil walang maayos na trabaho si daddy at mahirap kami.

Para sa akin ayos lang naman ang buhay namin. Nakakain naman kami sa tamang oras araw-araw. Nakakabili naman kami ng pangangailangan namin sa araw-araw. Kaso si mommy. Mukhang kulang pa ang lahat. Laging pinapamukha ni Mommy kay Daddy na siya ang bumubuhay sa amin, na ang pera niya ang bumubuhay sa amin.

“Anton! This is not the life that you promised to me! The six years of enduring a life like this was enough. Hindi ko na kaya Anton! Uuwi na ako sa pamilya ko!”

Mommy once told me that she lived in a big house before. She said that her life before was way more comfortable and luxurious than our life right now. I really don’t understand that thing. I don’t know what a comfortable life is. I don’t know what she meant when she said luxurious. I just listened to her and pretended that I knew the things she spouted.

A young boy who wakes up to an ordinary and simple life because he was born in this world in that way will never know the difference between a hard and a comfortable life.

“Lita bigyan mo lang ako ng panahon. Naghahanap naman ako ng trabaho e, para sa atin.”

Nakita kong hinawakan ni Daddy ang braso ni Mommy kaso winaksi lang ito ni Mommy at tinulak si Daddy.

Sa palagi nilang pag-aaway  ay ngayon na yata ang pinaka grabe. All of these make me wish I could hide and cover my ears.

May nakikita akong ibang bata na katulad ko. May mga ka-edarang mga bata ako pero hindi ganito. Hindi ganito ang pamilya nila. Hindi nag-aaway ng ganito ang kanilang mga magulang. Minsan nga napapa-isip nalang ako. Kung ano kaya ang buhay ko kung may pera kami. Ano kaya ang buhay namin kung may trabaho si daddy? Ano kaya ang pakiramdam nang hindi nag-aaway ang mga magulang sa araw-araw.

Sa mga away nila mommy at daddy ang lagi kong naririnig na dahilan ay pera. Pera. Pera. Iyan lagi ang puno’t dulo ng kanilang away. At ngayon mukhang hindi na talaga kaya ni Mommy.

“My god, Anton! Ilang beses mo na ’yang sinabi sa akin? Maghahanap ng trabaho. Maghahanap ng trabaho! God! Hindi ko na mabilang kung ilang ulit na mo iyang sinasabi Anton pero ano ’to?!”

Nanatili lang ako dito sa labas ng kwarto nila ni Mommy. Nakahawak ako sa bastidor ng pintuan at lihim na umiiyak. Wala kasi akong magawa, e. Hindi ko naman kayang pumagitna sa kanilang dalawa.

“Aalis ka talaga? Paano na ang anak natin Lita? Paano na si Colt?”

Patuloy lang sa pagtulo ang luha ko habang nakamasid kina Mommy at Daddy. Napatingin sa akin si Mommy at malungkot niya akong binigyan ng ngiti.

“Aalis ako Anton! Aalis ako at dadalhin ko ang anak ko.” saad ni Mommy at tinulak na naman si Daddy.

Wala akong magawa nang dalhin ako ni Mommy at ilayo kay Daddy. Nangako naman sa akin si Daddy na dadalawin niya ako at magkikita kami.

“Halika ka na Colt!” sigaw ni Mommy na nakasakay na sa isang taxi kasama ang mga gamit namin.

“Dadalawin kita anak.”

Napabalikwas ako mula sa pagkakahiga ko. Sa kabila nang malakas na hangin na nanggagaling sa aircon ay tumatagaktak ang pawis sa dibdib at sa noo ko. Hindi kasi ako nagsusuot ng t-shirt kapag natutulog. Mas komportable akong naka-pants lang or loose pajama. Pumikit ako ng mariin at sumandal sa headboard ng kama ko.

Inabot ko ang switch ng lampshade sa gilid ko at binuksan iyon. Agad ko namang inabot ang bote ng whiskey na nangangalahati na at nagsalin sa baso. Hindi ko alam kung normal pa ba na nakaka-ubos ako ng isang bote ng alak sa isang gabi para lang makatulog ako ng maayos, brandy, beer, whiskey or any alcohol will always do. Hindi kasi ako nakakatulog ng walang alak.

Inisang lagok ko ang isang basong alak na sinalin ko at nagsalin ulit.

Hindi ito ang unang beses na nanaginip ako sa aking mga magulang. Simula nung lumayo ako sa kanila ay lagi ko na itong dala-dala. I’m twenty-nine, yet I’m still hunted by the dark memories of my past—of my childhood. Twenty-nine years of living in a nightmare. A nightmare that I wanted to erase and forget.  

Malaki na ang nabago sa buhay ko. Or should I say, nagbago na talaga ng tuluyan ang buhay ko pero hindi kasama doon ang mga alaala ko. Mahirap kalimutan ang bagay na pilit mong kinakalimutan. The more that you want to forget it, the more it ran after you. 

Fake friend na ba ako nito kapag sinabi kong pilit akong nagpapakita ng kalakasan kapag kasama ko ang mga kaibigan ko? Hindi na ba ako tunay na kaibigan kapag sinabi kong pilit akong nagpapatatag kahit na sirang-sira na naman talaga ako? Hindi na ba ako tunay na kaibigan kapag sinabi kong pilit akong nagpapakita ng saya at kakulitan kahit na sa loob-loob ko ay nagdudusa ako sa nakaraan ko? At magpa-hanggang ngayon?

Masaya naman akong natulog ngayon. Masaya akong natulog dahil walang nangyaring masama sa boyfriend ni Desmond, si Finnick.

Uminom ako sa alak ko at napangiti ako nang maalala ko ang boyfriend ni Desmond. My asshòlè of a friend finally found his love. Magkaibang-magkaiba sina Finnick at Desmond lalong lalo na sa mga pag-uugali nila. Si Finn napaka-inosente, masasabi kong hindi talaga iyon nakakabasag ng baso sa sobrang kainosentihan. Inosente at ignorante si Finnick kaso hindi iyon nakakairita. Sa katunayan nga ay iyon yata ang nakaka-attract sa kanya. Ibang-iba kay Desmond na walang hiya! At makapal ang pagmumukha. Pero sa kabila noon nagulat akong nagkakaintindihan sila. Hindi ko alam kung ano ang ginawa ni Desmond pero hindi ko talaga ma-imagine kung ano ang samahan nilang dalawa.

Ang ngiti ko ay unti-unting napalitan ng lungkot. Ngayon ay unti-unti nang nagkakaroon ng sari-sariling buhay ang mga kaibigan ko—ang mga kaibigan ko na tinuring kong pamilya. Si Lorcan wala na. Si Laszlo naman umuwi na sa Greece. Ang walang hiya ring iyon akala ko, magka-kaibigan kami pero umalis ng walang paalam. Lintek! Tapos si Rap, akalain mo nga namang marunong din pala iyong magmahal. Akala ko kasi wala na siyang emosyon na natitira sa kanyang sarili. At ngayon si Desmond naman.

Masaya ako sa kanila. Masaya ako kaso may lungkot. Kasi pakiramdam ko maiiwan na naman ako. I know my friends will always be there pero iba na rin kasi. Heto na naman ako sa pakiramdam na maiiwan na naman ako kagaya noong nangyari sa mga magulang ko. Ako na naman ang maiiwan ng mag-isa.

I shook my thoughts aside and drank from my glass pero wala na pala iyong laman. Magsasalin na naman sana ako sa baso nang makita kong wala nang laman ang bote ng alak.

Sighing, tatayo na sana ako para kumuha ng ibang alak nang may marinig akong kaluskos galing sa veranda ng kwarto ko.

Hinagilap ko ang pistol na nasa ilalim ng unan ko. Nakasanayan ko ng may dalang baril o anumang hand gun kahit saan ako. Simula noong pinasok ang mundo ng mga mafia ay hindi na talaga mahiwalay sa akin ang mga baril. Parang magkaugnay na iyon sa buhay ko.

Kinasa ko ang pistol at saka dahang-dahang tumungo doon sa veranda. Mabilis kong hinawi ang makapal na kurtina kasabay ng pagtuon ko sa baril doon pero wala namang tao sa veranda.

Kumunot ang noo ko. Hindi ko yata maalala na may nakapasok na magnanakaw dito sa MV. Hindi naman lumuwag ang security dito ni Rap.

Tumalikod ako at babalik na sana sa kama nang may kaluskos na naman.

Tinuon ko na ang baril ko at unti-unti kong in-unlock ang sliding door tungo sa labas, sa veranda.

Nang makalabas ako ay tinuon ko ang baril ko sa kaliwa pero wala namang tao. At itutuon ko na sana ang baril sa kanan nang may kamay na sumangga sa braso ko at mabilis ang galaw ng kamay nito sa pistol na hawak ko. Kikilabitin ko na ang trigger pero huli na nang makita kong mahulog ang magazine ng pistol na hawak ko.

“Tangìnà! Who the fu–”

“ Beibu ,“ paos na garalgal ng lalaki na nakahawak sa kamay ko na may hawak sa baril.

Nakatuon na ang muzzle noong pistol ko sa dibdib niya at nagkalapit na ang katawan namang dalawa.

Matangkad man siya ng kaunti sa akin pero nagkakapantay pa rin ang mga titigan naming dalawa.

“J-johan?”

“ Aitakatta

, beibu .“

Naitulak ko siya nang makabawi ako sa gulat ko at hinablot ko ang kamay ko sa kanya.

“What the hèll are you doing here?”

Tumalikod ako sa kanya at pumasok sa kwarto ko. Isasara ko na sana ang sliding door kaso hinarang na ng paa niya ang pintuan saka sumunod sa akin papasok.

“I miss you.”

Mangha ko siyang nilingon at tinapon ko ang baril sa kama na wala nang bala. Nakita kong nasa kamay niya ang magazine.

“Miss me?”

“Ai.”

“Fùck you!” Malutong kong mura sa kanya.

“As much as I want to, beibu, you smell like alcohol. I won’t fùck you again if you’re under the influence of alcohol.”

Maarte!

“Tsk! Papaano mo nalaman ang address ko? And what’s with climbing on my veranda?”

“I have my ways of knowing beibu . Saka, nahatid na kita dito sa bahay mo, beibu . And about the climbing thing? Raphael Marcet already knows that I’m going to climb on your veranda.”

Doon ako napamura.

“Okay.” walang gana kong tugon sa kanya at tinuro ko ang pinasukan niyang pintuan. “Ngayon na naka-akyat ka na dito ay umalis ka na. Tutal naman ay dyan ka dumaan sa veranda. Dyan ka na rin bumaba. Talunin mo kung pupwede.”

Hindi ba niya alam kung anong oras na? It’s fùcking 2am and here he is, disturbing my night. Mas pinapasama niya pa ang paggising ko.

“You still have a responsibility to guard me.”

Umismid ako doon at lumapit sa kanya. Tumaas ang kilay ko nang lumakbay ang mata niya sa katawan ko. Napatingin tuloy ako sa topless kong katawan.

“Natutulog kang topless?” Bigla niyang tanong.

“Wala kang paki kung anong hitsura ko kapag tulog Johannes. Ang akin ay umalis ka dito sa pamamahay ko bago kita i-reklamo ng tresspassing. At saka guarding you? Tsk! Ang bilis nga ng kamay mong i-unload ang bala ng pistol ko. Tapos manghihingi ka ng po-protekta sayo? Ako ba ang ginagago mong singkit ka?!”

He sighed.

“I seriously need a guard, beibu . I… I will not come here if I do not.”

Kinunutan ko siya sa noo ko. Malapit na akong maniwala sa singkit na ito!

Nilagay ko ang kamay ko sa baywang ko. “But you can protect your own self, Johannes. My two eyes witnessed it!”

“I may be good at close combat beibu, but when it comes to long range and handling guns and ammo, I’m not really into that. I cannot look for myself every time since I have a job. That is why I need you, beibu. “

Inismiran ko siya ulit.

“Kung kailangan mo ng proteksyon. Doon ka nanghingi sa NBI or sa mga security agency, Johannes.”

“I… I don’t trust Filipinos that much, beibu . That is why I need you. Hindi rin naman ito matagal.”

Ayaw ko talaga sanang pumayag sa gusto ng singkit na may amoy amerikanong pangalan na ito. Kaso ginagamit niya sa akin ang pangalan ni Lorcan. Alam niya sigurong mahina ako doon kasi malaki ang utang na loob ko doon sa kaibigan ko na iyon.

Tiningnan ko si Johannes na nakaupo sa bar stool. Nandidito kami sa kitchen ng bahay ko ngayon. Napapayag niya ako kasi pinangako niya rin naman na hindi rin daw ito magtatagal.

Hindi naman talaga sa ayaw kong bantayan si Johannes. Ang akin lang kasi ay… pùtangina! Naaalala ko kasi ang gabing pagkakamali namin.

Alam kong sobrang tagal na noon kaso di ko pa rin iyon makalimutan. Isang gabing na parang nagpabaliktad sa mundo ko. Isang gabi lang nangyari pero hanggang ngayon ay alaala ko pa rin.

Tapos nang magkita ulit kami bigla na naman siyang umalis sa bansa ng walang paalam. At bumalik matapos ang halos isang taon. Tapos kung makabalik ay akala mo di siya nawala ng matagal.

“Let’s talk about our set-up. I mean, my work as your guard now, Johannes.”

Umungot siya.

“Huwag mo na akong tawaging Johannes, beibu .”

“Ano bang gusto mo? Ang dami mong satsat, ha.” inis kong wika sa kanya.

“What I mean is, Johannes was too formal for me. You can call me Johan or Aijin .”

Tumaas ang kilay ko sa kanya. “ Aijin ?“

“Mmm.” walang biro niyang tugon.

“O-okay… A-aijin .”

---

Thank you for reading, Engels!🥰❣

Pasensya na pala at natagalan ang update, hehehehe! Mahal ko kayo sagad!😘

CHAPTER 4

Chapter 4

Colt Pov

Napahawak ako sa baba ko habang tinitingnan ko ang gamit ko na nasa silid na sa dalawang maleta. I’ve never known how I ended up packing my things the next morning. I mean when the morning came. Konti lang ang dinala kong gamit. Mostly mga formal wear ko lang at pambahay.

Sa mga nagdaang mga buwan ay naging tahimik lang naman ang buhay ko. The past few months were always the usual plain and boring days of my life. Laging sa trabaho, sa bar, transactions (illegal and legally) tapos uwi sa bahay. Sa bahay ko naman ay tahimik lang din at wala akong kasama. Ayaw ko kasi ng mga kasama sa bahay ko. Kahit kasambahay ay ayaw ko. Gusto ko mag-isa lang ako sa bahay. Siguro dahil doon ako nasanay. Kasi nung may kasama naman ako dati sa bahay lagi namang magulo ang pamumuhay namin. Kaya siguro naging komportable na ako na mag-isa at walang kasama.

Ngayon na nandidito na naman si Johan mukhang guguluhin na niya naman ang tahimik kong pamumuhay. Ewan ko ba sa lalaking iyon. Aalis tapos bigla namang dadating. Tsk! Wala rin naman akong paki doon. Mas mabuti nga siguro na umalis siya at huwag nang bumalik pa!

Umupo ako sa kama at tinanaw ko ang mga maleta.

I heaved a deep sigh.

Hindi ko talaga aakalain na darating ang panahon na aalis ako dito sa bahay ko para lang tumira sa ibang bahay o lumipat sa ibang bahay. I mean, pansamantalang lipat lang. Kung hindi lang naman ginagamit ni Johan ang pangalan ni Lorcan ay di ko siya susundin at di ako papayag sa gusto niya.

Iba ang pakiramdam ko doon kay Johan. Ewan ko kung praning lang ba ako o ano. Basta pakiramdam ko kasi hindi lang negosyo ang pinunta niya dito sa Pilipinas. Pakiramdam ko rin ay hindi lang siya ordinaryong tao. Saka kung ordinaryo lang siyang Hapones na mangangalakal dito sa bansa ay hindi naman niya siguro kailangan ng proteksyon ko kuno !

Napailing ako.

Kagabi. Hindi. Kaninang madaling araw ay nagkasundo naman kami na doon ako titira sa kanya kasi papaano ko nga naman siya mababantayan kung dito ako sa bahay ko tapos siya naman ay nandodoon sa bahay niya o sa ibang lugar. Pumayag na ako sa gusto niya kasi may pera rin, e. Malaki rin magpasahod. Hindi kagaya ng mga kaibigan ko na walang sahod. Puro lang thank you! Kidding! Mahal ko ang mga iyon. Ang konting tulong ko sa kanila ay di matutumbasan ng anumang salapi sa pagturing nila sa aking pamilya. Hindi kami magkakadugong lima. Si Lorcan, Raphael, Laszlo, Desmond at ako ay may iba’t ibang lahi, may iba’t ibang pinanggalingan, may mga iba’t ibang pinaniniwalaan, at may mga paniniwala kaming magkasalungat sa isa’t isa pero hindi iyon naging hadlang sa aming pagkakaibigan.

Si Lorcan na siyang tumatayong haligi naming lima ay para na rin naming nakakatandang kapatid. Kaming apat ay may iba’t ibang dahilan kung bakit kami napasama sa organisasyon. Si Raphael may sariling dahilan, si Laszlo na takas sa kanilang kaharian ay may dahilan din, si Desmond at maging ako. Para na kaming magkakapatid, nagdadamayan at nagtutulungan nang walang hinihinging kapalit. At katulad ng magkakapatid nagkakaaway din kami pero sa huli ang isa’t isa pa rin ang aming matatakbuhan sa oras ng mga pangangailangan.

At sa magkakapatid na ito ako yata ang tumatayong adviser sa mga ugok kong kapatid!

I was snatched from my deep thoughts when my phone ring. I fished my phone inside my pocket and answered the call… coming from… tsk! Johannes!

“Yeah?” tamad kong sagot.

“Are you on your way?”

Ngumiwi ako.

“Nasa bahay pa, litse!”

Narinig ko naman ang tawa niya sa kabilang linya. Fùck! Kahit na nagtatagawan lang kami sa telepono ay ang sarap din talagang busalan ng bibig ng lalaking iyon. Hindi ko man siya nakikita pero ang sarap niyang tirisin.

“Okay. Want me to pick you up?”

“Hindi na. Kaya ko na ang sarili ko.”

“Okay, take car–”

Binaba ko na ang tawag nang walang paalam at umalis sa kama. Hinila ko na ang mga maleta ko para na rin makaalis na. Tsk!

Papalabas ako ng MV nang makita ko ang boyfriend ni Desmond. Mag-isa lang siyang naglalakad at hila-hila ang kanyang tuta. Ano nga ba ang pangalan ng tuta niyang iyon?

Napangiwi ako nang maalala ko kung paano ako naghirap makahanap sa aso niyang iyon. Ako kasi ang nakita ni Desmond na bumili ng tutang iyon.

Pero wala na yatang nakakatawa pa sa kaibigan kong si Desmond. Nagpabili siya ng tuta sa akin dahil iri-regalo raw niya ito sa kanyang nobyo sa kanilang monthsary. Hindi ko alam na maalam na pala si Desmond sa ganoon. At iyon na nga nagpabili siya pero iyon din naman ang pinagseselosan niya. Tangìna! Sinong baliw ba ang nagseselos sa tuta na walang kamuwang-muwang? Edi si Desmond Bunsen! Ang nakakatawa pa dyan ay nagpagawa pa siya ng kwarto exclusively for his boyfriend’s pup! Prrfft! Baliw din! Di lang masolo ang boyfriend dahil sa aso pinagawan na ng kwarto!

“Hey!” hininaan ko ang takbo ng kotse ko nang maabutan ko si Finnick.

Ngingiti-ngiti pa ito habang naglalakad at kinakausap niya rin talaga ang kanyang tuta!

“Hello po kuya Colt!”

Siya lang ang hinayaan kong tawagin akong kuya! Hindi ako makahindi dito, e. Baka magsumbong pa sa nobyo niyang hindi raw seloso at magpagkanya, prrftt!!

“Saan ka pupunta Finn?” tanong ko dito at sinabayan ko ang maliit niyang lakad sa pagtakbo ng kotse ko.

Tinuro niya ang labasan ng MV.

“Dyan lang kuya Colt. Bibili lang ng nakakain.”

Tumango ako.

“Teka kuya Colt tumigil ka muna.”

Hininto ko ang kotse ko kagaya ng sinabi niya. Tumaas ang kilay ko nang kargahin niya ang kanyang tuta at ilapit sa akin.

“Kuya ito na pala ang tuta na binili mo. Hehehe! Ang cute po diba?”

Napangisi ako.

“Yeah.” Tsk! Nakalimutan ko ang pangalan nitong tuta niya!

“Mag-hi ka kay Kuya Colt, baby Det-Det!”

Fùck! There! It’s Det-Det pala!

Finnick was really a cute boy without even trying. Baka dito nahulog ang baliw kong kaibigan!

Tumahol naman ang tuta niya.

“Sa tingin mo kuya Colt lumaki na ang baby namin ni Desmond?”

Muntik na akong masamid doon sa sarili kong laway. Fùck! B-baby? Baby nila ni Desmond? Holyshìt!

“B-baby?”

“Uhm! Baby po namin ni Desmond si Det-Det, kuya Colt.”

“Wow!” Manghang usal ko.

Anak pala Desmond, ha. Prfft! Anak pero pinagseselosan ng baliw kong kaibigan. He’s really fùcking whipped! Dàmn whipped!

“Y-yeah, lumaki na ang b-baby ninyo.”

Natagalan ako sa kakausap ko kay Finnick. Talagang na-a-aliw ako doon sa boyfriend ni Desmond. Ang dami niya kasing nasasabi. Puro ka inosentihan niya pero talagang ma-a-aliw ka.

Kaya habang patungo ako sa bahay ni Johan ay nakangiti ako dahil hindi matanggal sa isip ko ang mga pinagsasabi ni Finnick tungkol sa kanila ni Desmond at sa baby Det-Det nila. HAHAHA!

“ Beibu !“

Umasim kaagad ang mukha ko nang marinig ko ang tawag sa akin ni Johan pagkalabas ko sa aking sasakyan.

Hindi ko siya pinansin doon. Nagkunyari akong di ko narinig iyong tawag niya sa akin.

“Ang room ko?” tanong ko sa kanya.

Pero dahil matibay din itong si Johan. Hindi rin pinansin ang tanong ko sa kanya.

“What took you so long? Papunta na ako sa MV sa tagal mo.”

Inismiran ko siya. Hindi ko alam kung matatawa ba ako doon sa accent niya sa tuwing magsasalita siya ng Tagalog. Magaling naman kasi siyang magtagalog. Sadyang may tunog American lang doon.

Kinuha niya sa kamay ko ang isang maleta na dala ko. At nauna na tungo sa main door.

“Wala ka doon kung bakit ako natagalan.”

Pagkabukas niya sa pintuan ay tumabi siya at giniya ang kamay na papasukin ako.

Inirapan ko lang siya.

Pagkapasok ko sa bahay niya ay napatango ako. Okay, aminin ko na. Maganda ang bahay niya. Inside, the house was painted black and white. On the right side, we can find the wide living area with long windows covered with thick white curtains. May hagdanan din na patungo sa second floor. Alangan nama’g sa langit! And on my side was the wall made with transparent glass at makikita mo ang garden doon at ang malaking swimming pool. In front of me was the wide hallway.

Maganda ang bahay ni Johan. Makakatipid ka sa kuryente dahil nililibre na nang sinag ng araw ang bahay na ito. Puro salamin ba naman ang dingding!

“You like the house?”

Muntik ko nang masuntok si Johannes nang magsalita siya sa likod ko. Pùnyetà! Wag na wag talaga akong ginugulat nitong Johannes na ito kung hindi ay natatamaan talaga ang lalaking ito sa akin!

“Gagò! H’wag mo akong ginugulat!”

Ngumisi lang siya sa akin.

“Come on, let me show you your room.”

Wala akong imik na sumunod sa kanya patungong second floor.

“Wala kang katulong?” tanong ko sa kanya nang makarating kami sa ikalawang palapag ng bahay.

Ang walang kwentang chandelier niya ay kitang-kita mo talaga ang mga kristal noon mula dito sa second floor. Tsk!

“No. Kakarating ko lang kagabi dito sa Pilipinas. And I immediately go to your house, but don’t worry beibu , I’ll try to call some agency to find a reliable and generous house keeper.”

“H’wag na.” tugon ko sa kanya na naka-ani nang isang tingin mula sa dito.

“Why?”

“I… I prefer it like this. I hate too many people.”

Well, one, two, or even ten people won’t crowd this huge house but I really don’t like a house na may ibang tao. Aside sa mga kaibigan ko at mga boyfriends nila, sa kanila lang ako komportable. Piling-pili ang mga taong naging komportable ako. One of the reasons why I’m hesitant to take this job and of course the other reason was… the awkwardness, I guess?

“ Beibu .“

Napailing ako.

“Ahm, bahay mo ’to. You decide.” Iniwas ko ang tingin ko sa kanya.

“Wherever you’re comfortable beibu , doon ako.”

Nakuyom ko ang panga ko.

“T-thank you, Jo— A-aijin .”

Mabilis na tumaas ang kilay ko nang makita kong gumuhit ang ngisi sa mga labi ni Johan bago tumalikod.

What the fùck? Did I say something wrong? Something funny? Bùllshìt! Pinagtatawanan ako ng Amerikanong Hapon na ito!

Pagkabigay sa akin ni Johannes sa kwartong tutuluyan ko, iniwan niya naman ako doon para makapag-arrange ako sa gamit ko. Actually, there are a lot of rooms in this house.

Mula pagkapasok ko dito sa bahay ay lihim ko talagang pinagmamasdan ang bawat anggulo ng bahay, ang bawat muwebles na nakasabit at ang mga bagay na naka-display. Isa lang ang masasabi ko, mayaman ang Johannes na ito. Kaya siguro may mga taong naghahabol dito dahil sa yaman niya. Mula sa simpleng painting na minsan ko nang nakita pero hindi ko lang talaga matandaan kung saan. Sa illegal na auction ko ba iyon nakita o sa legal na auction. Sa dami ba naman ng auction na nadaluhan ko ay maaalala ko pa mga iyon? May mga antic na nakasabit sa dingding at pati na nga rin ang chandelier niya kanina ay napansin kong tunay na mga crystal ang mga iyon. Dàmn! It may worth billions.

Misteryoso talaga sa akin si Johannes. Mabilis din kasi ma-iba ang kanyang ugali.  Iyong pinapakitang nga tawa at ngisi niya sa akin ay wala akong tiwala doon. I have seen him when he was so serious before. He seems like Lorcan. Like what I have said before, he has the same aura as Lorcan. Well, we cannot judge people lalo na kapag kakakilala lang natin dito. Yet, I really sense something with Johannes.

Who the fùck are you, Johannes Dwyer? Is he a mafia boss as well? A mafia lord? And of all people, why the fùck is he after me? Bakit ako ang napili niyang magprotekta sa kanya? Nakakaduda rin kasi na dahil lang kaibigan niya si Lorcan at ako ang nirekomenda nito ay ako na ang kukunin niya.

---

“ Beibu , what food do you prefer for dinner?“ tanong sa akin ni Johannes nang dumating ang gabi.

Naabutan ko siya dito sa kusina na naghihiwa ng mga sangkap sa kanyang lulutuin. Nakatulog ako sa kwarto nang di namamalayan at nang magising ako ay gabi na pala at nauhaw ako.

“You can cook?” tanong ko at kumuha ng baso sa glass rack na nasa tabi ng malaking ref.

“Yeah.”

“Filipino foods?”

“Japanese, Thai, Hawaiian, you name it. I can cook anything for you, beibu .”

Umirap ako. Masarap na sana ang tulog ko kaso bubungad naman sa akin itong hambog na ito! Ang feeling!

Nagsalin ako ng malamig na tubig.

“Ikaw na ang bahala basta walang lason.” pagbara ko sa kahambugan niya at uminom nang tubig.

“Nice, so I can add some love-potion, then?”

Nasamid ako sa iniinom ko dahil sa bigla-ang sinabi ni Johannes. Pumasok iyon tubig sa ilong ko at pumitik ang sakit noon sa ulo ko.

Pùtàngìna!

Naubo ako.

“W-what the fuck!”

“I’m sorry beibu . I was just kidding you.”

Natauhan ko nang maramdaman ko ang kamay ni Johan sa aking baba na pinupunasan ang nasamid kong tubig.

He was holding my chin while wiping off the water on my chin, neck, and chest. I was too stunned to speak nor to push him. I was like a fùcking statue in front of him. I just let Johannes hold me and wipe off the water on my body.  

Nakatitig lang ako kay Johannes na seryosong-seryoso akong pinupunasan. Nawala ang kaninang galit at inis na naramdaman ko sa kanya.

I wanted to punch my face when my eyes landed on his sealed lips. I once tasted those. 

“Johannes.” I called him out of nowhere, in the midst of my chaotic mind.

Tumigil siya sa kakapunas sa akin gamit ang tissue paper pero ang isang kamay ay nanatiling nakahawak sa baba ko.

He locked his gaze on mine for a moment, and I heard my heart skip a beat! His eyes traveled from my eyes down to my nose and then landed on my lips. 

“ Gomen ne, beibu .“ paos niyang saad bago humawak sa likod ng ulo ko at walang sere-seremonyang sinunggaban ang labi kong naka-awang.

---

Thank you for reading, Engels!❤🥰

CHAPTER 5

Chapter 5

Colt Pov

Sinandal ako ni Johannes sa double door na ref at mas pina-ilaliman pa ang paghalik sa akin. Dahil sa gulat ko ay hindi ako nakagalaw. Hindi ako makapalag sa biglaan niyang pagsugod sa akin.

My mouth was open just as he kissed me. That is why he was so free to insert his tongue inside my mouth. His strong tongue played with mine as if teasing me to kiss him back. 

Napahawak ako sa malapad niyang balikat. I pressed the muscles of his shoulders to push him, but only to see myself grasping his shoulders and answering his kisses. 

Our kisses went wild and hungry. The more I debated myself, the more I found myself under Johan’s spell. I don’t know what he cast on me, but that’s the least of my concerns right now. 

I composed myself and gripped on to Johan’s shoulders as I pushed myself up and changed our position. I was the one who pinned Johan to the ref while kissing him with the same intensity and roughness. Tongue versus tongue. Kiss after kiss. Bite after bite.

Nagsimula nang gumalaw ang kamay ni Johan sa katawan ko. Parang nagmamadali ang kamay niya at hindi alam ang gagawin sa tuwing ito ay dadapo sa parte ng katawan ko.

Napuno ang buong kusina sa ungol, daing, mga mura, at ingay na nililikha ng aming nga katawan na nagdada-op. Parang wala ng hangin na makakadaan pa sa pagitan naming dalawa.

Johannes was way more muscular than I am. He has a huge body compared to mine, and is more well-toned than I am. That is why when he suddenly pushed me on the counter, wala akong nagawa.

Bumangga ang likod ko sa gilid noong counter top at mumurahin ko na sana si Johannes doon dahil nasaktan ako at narinig ko pa ang ilang kalampag ng mga gamit na natumba at nabasag. Kaso mukhang walang paki doon si Johannes at muli akong sinugod at hinalikan.

Pùtangìna! Walang nagpapatalo sa aming dalawa! Para na kaming nagpapalakasan dito ngayon. Nagpapalakasan kung sino ba talaga ang malalas. Naghahalikan pero nagpapagalingan kung sino ba talaga ang mas magaling humalik. We were like two alphas trying to win; who amongst us is the dominant.

Habang hinahalikan ako ni Johannes ng mapupusok ay natagpuan ko ang mga butones ng suot niya. At imbes na kalasin ko isa-isa ang mga butones ay inisang kalas ko iyon at nagliparan ang butones ng suot niya.

Doon natigil ang paghalik sa akin ni Johannes kaso nakatukod pa rin ang kamay niya sa gilid ko.

Hinihingal man galing sa halik namin ay nagawa ko paring ngumisi sa kanya.

“Gomen ni?” paggaya ko sa sinabi niya kanina. Hindi ko alam kung tama ba iyong pinagsasabi ko o kung ano iyon. Basta ginaya ko lang siya.

Ngumisi siya sa akin at akmang didilaan niya ang labi ko pero tinakpan ko na ang bibig niya.

“Tumigil ka Johannes.”

Umiling siya.

Tumaas ang kilay ko nang dahan-dahan niyang nilakbay ang kamay pataas sa aking katawan. Doon ko lang napagtanto ang balak niya nang umabot ang kamay niya sa leegan ng suot ko.

Bago ko pa maitulak di Johannes ay napunit na niya ang damit ko.

“Gomen ne, beibu.”

Tinaas ko nag gitang daliri ko sa kanya.

“Fùck you!”

Tuluyan ko nang tinulak si Johan at lumayo sa kanya. Hinubad ko na lang din ang basa kong damit at punit na rin naman.

“Ipagpatuluyan mo na ’yang pinagmamalaki mong luto mo.” Saglit ko siyang nilingon.

“You’re fùcking sexy, beibu .”

“Tssk!” asik ko at umalis doon sa kusina na parang walang nangyari.

Iniwan ko doon sa kusina si Johan at umakyat sa taas. Pagkapasok ko sa kwarto ay agad kong natapun ang damit ko sa sahig at ginulo ang buhok ko!

What the fùck was that? Why was I fùcking swayed by that man? Isang kabig lang. Isang kilabit lang. Isang tulak lang. Bumigay kaagad ako. Just like what happened that night in Baguio! Being under in his hazel eyes makes me fùcking weak! Hindi ko alam kung ano ang mayroon ang Johannes na iyon pero para niya akong ginagayuma!

That one unfortunate night in Bagiuo with Johannes was the root cause of all these dàmn things! Dahil kung di lang din naman ako gumawa ng bagay na iyon wala akong iisipin. Kung sana hindi ako nagpakalasing sa araw na iyon wala sana akong problema ngayon. Maka-kaharap ako ng maayos kay Johan. Maka-kaharap ako sa kanya na walang naaalang mga kamalian.

And what happened earlier? What the fùdge happened to my heart? Tangìna naman huwag naman sana akong dapuan ng sakit na mayroon na ang mga kaibigan ko. Nananahimik ako dito, e.

Mali talaga itong nararamdaman ko. Hindi ito pwede. Isa itong kahibangan! Pwede bang… magustuhan mo ang isang tao dahil lang sa isang gabi pagkakamali namin? Well, ayaw ko namang mag-conclude sa mga bagay-bagay pero parang… may kung ano nga akong nararamdaman kay Johan.

I don’t want to conclude actually pero ano ang ibig sabihin nang hindi ko siya makalimutan? Bakit sa tagal nang panahon na hindi ko siya nakita at nakausap hindi ko pa rin nakalimutan ang mukha niya? Bakit lagi siyang laman ng panaginip at isip ko?

I tried everything to get him out of my head, but it all failed. Useless sh*t. It’s futile because up until now I still can’t forget him. Kagaya lang ng paghalik niya sa akin kanina. I have the will, I have the strength, I have the power to push him. Yet, I let him spell my mind. I let Johannes dominate me. 

Sinubukan kong huwag iparamdam sa kanya ang sabik ko sa kanya. Sinubukan kong magmatapang at magkunyari sa kanya. At sana lang huwag niya iyong mahalata.

This thing that I had for Johannes was a dàmn joke! If I can keep it for myself, I will. Sasarilihin ko ito. Wala akong balak magpauto sa nararamdaman kong ito.

Inis kong hinubad ang suot ko sa katawan at dumiretso sa banyo para maligo. Ito na ba ang sinasabi sa akin nina Rap, ni Desmond, at ni Las? Karma ko na ba ito? Karma ko na ba ito dahil pinagtawanan ko lang sila dati? Pùta! Ang dali lang magbigay ng mga advise sa mga kaibigan ko. Pero ang hirap pala i-apply ang mga iyon. Ngayon napapatanong nalang ako kung papaano nalalampasan ng mga kaibigan ko ang mga nararamdaman nilang ganito?

What the hell should I do? Nakaka-bòbò pala ito.

---

“So, what’s your itinerary for tomorrow?” tanong ko kay Johan habang kumakain kami.

Lihim akong napapamura dahil talagang ang hambog na ito ay may ipagmamalaki rin sa pagluluto. Ang galing niyang magluto! Dati ang luto lang ni Clayton ang napupuri ko, e. Kaso ngayon ay masarap nga siya magluto. Ang simpleng hapunan ay parang naging sosyal na dahil sa mga hinanda ni Johannes. Japanese cuisine ang hinanda niya ngayong gabi.

He sipped on his wine and beamed me a smile.

Natural na hindi ko iyon ginantihan ng ngiti. Ano siya? Sinuswerte? Hambog!

“I will go to Yagami Corp. to check the details of the upcoming launch of their new product. Then, right after I have a lunch meeting at the Deluxe hotel, and as for the afternoon, I have a dinner party invitation that I need to attend to. ’Yan lang ang naalala kong importante. Don’t worry, beibu. I’ll contact my secretary right after dinner for my schedule and have it forward to you. So you’ll know my businesses.” he thoroughly explained.

I nodded, bringing my eyes back to the meat on my plate and slicing it. 

“What’s your secretary name?”

“Why? Jealous, beibu ?”

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kutsilyo.

“No.“I don’t want to sound defensive or anything whatsoever, but my voice failed to do so.

“My secretary was an old Japanese man, beibu, so no need to be jealous. Also, he was a married man.” he answered as if it was an injection of tranquilizer to my shaking nerves. 

“Wala akong paki.”

“I know.”

Sinamaan ko ng tingin si Johannes pero nagkibit lang siya sa kanyang balikat at uminom ulit sa kanyang wine.

“I will only watch you from a far.” saad ko dito at pagbabalik ko sa aming usapan.

“ Nande ?“

“Bakit ba ang tanong mo?” ani ko dito at pinunasan ko ang bibig ko.

“Why from afar, beibu , when you can accompany me? Don’t you think it’s too much hassle?”

Pinagkrus ko ang kamay ko sa harap ng dibdib ko.

“For me, I can do my job well when I am away from you, Joha–”

“ Aijin .“ he corrected me.

“Yeah, whatever. As I said, I can do my job well in that way. I hope we can settle on that thing, A-aijin .”

Nakita ko ang pag-urong-sulong ng ngisi sa kanyang mga labi.

“I guess beibu . But when it comes to my dinner party, I want you to be my partner. I hope we can also consider that thing.”

“Find another people to be your partner, Aijin .”

“No, I want you, beibu .”

“Johannes.”

“Please, beibu . Like what I have told you  I don’t trust Filipinos that much.”

“Fine.” pagsuko ko.

---

The next morning came, and I was surprised when I entered the kitchen and found Johannes preparing the table. I stared at the table. There’s two cups of smoking hot coffee, two plates, a glass of juice, and the food. 

Nakita ko si Johannes na nililinisan ang sink. Nakabihis na siya at nakita kong nakahanda na rin siya. The man in a three-piece suit, but working on the dishes and so on.

Paglingon niya sa akin ay agad siyang ngumiti.

“Good morning, beibu .”

“Good… morning.”

Tahimik kaming kumain ng agahan ni Johan at di ko talaga maiwasang di purihin ang luto niya. Pinupuri ko ang luto niya sa loob-loob ko at ayaw ko naman isa-tinig iyon dahil alam kong lalaki rin ang ulo ng hambog na ito.

Matapos naming kumain ay umalis na kami sa bahay niya. Nauna na ang sasakyan ni Johannes at ako naman ay nakasunod sa sasakyan niya. Nilalagyan ko ng distansya ang aming sasakyan upang di kami malata ng kung sino man ang gustong ibaon ang lalaking ito sa lupa.

“ Beibu ?“

Napaigtad ako nang marinig ko ang boses ni Johan sa earpiece kong suot. Para na rin ito kung may saka-sakali mang ambush o kahina-hinalang tao sa paligid ay maalerto namin ang isa’t isa.

“Yeah?” bagot kong saad nang makabawi sa gulat.

“I don’t see your car. Where are you?”

Umirap ako at napahilot sa sintedo ko. Isang kamay lang ang pinamani-obra ko sa manibela.

“I’m behind the bus at your back.”

Ang OA ng isang ’to. Parang isang bus lang naman ang naghiwalay sa kotse namin.

“Oh, I see.”

“Hmm.”

“Kapag nasa loob na ako ng Yagami. Saan mo ako babantayan, beibu ?”

Pumait ang ekspresyon ko. Talaga nga namang naririndi na rin ako doon sa tawag niya sa akin. Beibu, beibu, beibu, beibu! Litse! Napupuno na ako sa kakatawag niyang iyon sa akin. Simula yata nang makita ulit kami iyon na ang tinawag niya sa akin. Hindi ko alam kung ano ang ibig nung sabihin. Hindi ko alam kung minumura na niya ba ako o ano, sa tawag niyang iyon sa akin. Tapos iyong Aijin? Hindi ko rin alam. Tingin ko ginagago ako nitong Johannes na ito.

Soon, I’ll find time to search what the fùck that beibu-beibu and that Aijin is.

“Ako na ang bahala dyan. I’ll find a good spot to watch you.”

As much as I want to visit my bars around, sa tingin ko ay ang mga managers na muna ang bahala doon habang nagtatrabaho pa ako dito kay Johannes.

Nang makarating si Johannes sa Yagami building. Hinintay ko siyang makapasok sa loob at pumunta ako sa tapat na building para doon ko siya bantayan. Dinala ko na rin ang mga gamit ko, ang snifer ko. I can see him through my snifer’s eyepiece. Sa ganitong paraan ay mamaman-manan ko rin ang nasa paligid niya.

So, far matapos doon sa Yagami ay wala namang kakaibang nangyari at naging matagumpay naman ang meeting ni Johan sa Deluxe Hotel with a Canadian businessman.

Pagkalabas niya sa Deluxe ay sinalubong ko siya.

“Give me your car keys.” ani ko dito.

“Why? Where’s your car, beibu ?”

“I will leave it here. Diba may pupuntahan ka pang dinner party?”

“Oh, yeah.”

“Wala akong anumang damit na pang party kaya dadaan muna siguro tayo sa boutique.”

“I got you, beibu .” wika niya.

Binigay ni Johan sa akin ang susi ng sasakyan niya at sinabi niya sa akin ang isang boutique kung saan din siya kukuha ng damit niya. Sabi niya dito raw siya may tiwala.

Naging maayos naman ang pamimili namin ni Johannes sa aming masusuot. Hinayaan niya ako sa gusto kong masuot kaya naging mabilis kami doon.

He was wearing a white formal tux while I was wearing a black one. Ang necktie noong suot niya ay itim samantalang sa akin naman ay puti.

Alas syete ay nasa daan na kami tungo sa location kung saan gaganapin ang dinner party. And on our way there was a smooth and nice ride until I noticed the three cars tailing our car.

Nang mapansin ko iyon ay di ko muna iyon pina-alam kay Johannes at lihim kong pinagmamasdan ang mga sasakyan na nakasunod sa amin.

Sinubukan kong pabilisin ang takbo ng sasakyan namin at nakita kong kami nga ang habol noon. Napatingin ako sa paligid at tahimik ang lugar at madilim. Tanging mga konting ilaw lang sa poste ang nagbibigay ng ilaw sa daan.

“What happened beibu ?” si Johannes na nasa shutgon seat. Napansin niya yata ang pagpapabilis ko nang takbo sa kotse.

“There are three cars tailing us.”

Pagkasabi ko noon ay agad siyang napalingon sa likod. Napamura siya.

“Can you get my gun, Johan?”

Ilang saglit na di gumalaw si Johan sa kanyang pwesto.

“This?” napamura ako nang ang pagkalalaki ko ang hinawakan niya!

Umakyat yata ang lahat ng dugo ko sa ulo dahil sa ginawa niya.

“Fùck you! Ang baril ko! Gagò! Nasa likod ko ang double-hand gun.”

Umusog ako para makuha niya ang baril ko doon.

“Sorry beibu . Here’s your gun.”

Hindi ko siya pinansin at inapakan ko ang accelarator ng sasakyan.

“Let’s exchange position. You drive and I’ll shot them.”

“B-beibu.”

“Faster, Johan. Before, we’re both fùcking dead meat right now.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

CHAPTER 6

Chapter 6

Colt Pov

As I stepped on the accelerator to its limit, the car’s tires scratched the asphalt road. Billows of dark smoke filled the straight and cold asphalt as the tires scraped the pavement. I took a glimpse in the side mirror and found the cars behind us coming up to our speed. The adrenaline rush showered every fiber of my veins as I saw the cars tailing us. The silent night of the road filled with cars roaring, tires stretching on the pavement, and the firing flues of the cars makes the cold and silent night loud.

“Moved and unbuckle your seatbelts now, Johan!” I strongly command him. Dàmn this man! As he batted his eyes at me, he was fucking cemented to his seat.

The straight road in front of us gave me the opportunity to switch our position. I extended my hand to him, asking him to hand me the gun that he pulled earlier from my back.

Nang umalis si Johannes sa kanyang kina-u-upuan agad ko siyang hinila.

“Manuever the steering wheel.” saad ko kaagad sa kanya at muli kong inapakan ang accelerator ng sasakyan.

Nang makahawakan na ni Johannes ang steering wheel at naka-upo na siya sa hita ko. Kinuha ko ang isa pang baril sa kanyang kamay at kahit na ipit at masikip ang aming pwesto ay umalis ako sa drivers seat.

Hinubad ko ang suot kong coat at tinapun ko iyon sa likod ng sasakyan.

Naalerto kaming pareho ni Johannes nang magsimula nang magpaputok ng baril ang nasa likuran namin.

Astang bubuksan ko na ang salamin ng bintana nang magsalita si Johan habang ang mata ay nasa daan, seryoso at umiigting ang panga.

“Be careful, beibu .”

“If you still want to live there, just do your job there.” ani ko dito at binuksan ang bintana.

“I’m serious here, beibu .”

“Just drive and I’ll finish them.”

I swiftly turned my body around, kalahati ng katawan ko ay nasa labas habang ang paa ko naman ay nakatukod na sa kina-u-upuan ko kanina.

I strengthen my arms, firm and solid as my hands holding the double-hand guns’ grip. Sunod-sunod akong nagpaputok sa mga kotseng nasa likuran namin. I’m aiming the drivers of their car. Hindi pa ako maayos na nakakatama doon dahil pa-suray-suray ang kanilang kotse, trying to dodge my bullets.

As much as I don’t want to waste any single bullets pero hindi ko talaga sila maayos na natatamaan. Sa hood ng kotse nila tumatama ang bala ko. Naubos ang bala ng isang hand gun ko at sakto naman na gumiwang patagilid sa daan ang isang kotse bago ito sumalpok sa barricade ng daan at sumabog.

Naubos ang bala ng double-hand gun ko atsaka naman hingal akong umupo sa shotgun seat.

Sabay kong pinindut ang magazine release, para palitan sana iyon kaso wala nga pala akong extra’ng magazine na dala.

“Fùck!” mura ko at natapon ang wala nang silbi na baril.

“On my dashboard beibu , I have an UMP45 caliber there.”

Tumingin ako kay Johan at kinandatan niya ako.

“I got ’ya, beibu .”

Inilingan ko siya at saka ko binuksan ang dashboard sa harap ko.

May nakatabon pang papel doon sa armas na dala-dala niya. Kinuha ko kaagad iyon dahil nararamdaman ko na ang paggiwang ng konti at pagyanig ng kotse namin. Hindi na rin balanse ang pagtakbo ng sasakyan namin.

Tinanggal ko ang magazine ng baril na hawak ko at napangisi akong fully loaded iyon.

Muli kong binuksan ang bintana ng kotse at saka ako muling humurap doon sa dalawang kotse na kapwa wala ng mga windshield. Ang kotse naman namin ni Johan ay umuusok na sa likuran. At may naamoy na akong gasolina. Tàngìna.

Pinaulanan ko kaagad ng bala ang mga kotse at isa-isa iyong tumagilid sa daan. Napamura ako sa utak ko nang makita kong may dalawa pang nakalabas sa sasakyan at may mga hawak na G36C rifles. Pùtangìna!

“Dàmmit!”

Napahawak ako sa frame ng bintana ng kotse nang biglang gumiwang ang sasakyan namin.

“What the fùck is happening Johan?”

“The break beibu , fùck! Nawalan ng break ang sasakyan.”

Kahit na pinapaaulanan na ng bala ng sasakyan namin ay muli akong umupo.

“Let’s fùcking jump from here.”

“What?”

Hindi ko na pinansin ang pagwawala ni Johan. Kita kong kahit ano pang gawin niyang apak doon sa break ng sasakyan ay wala na rin iyong saysay.

“I will count from 1 to 3 and let’s jump together. You jump on your side, and I’ll jump on mine.”

“ B-beibu .“

“It’s now or never, Johan. The gas tank is also leaking so whether we jump or not wala na tayong pagpipilian. Sasabog din itong sasakyan anytime now.”

Johan’s eyes narrowed as he watched me.

I was taken aback when he pulled my nape and crashed our lips together.

“Take care.” 

I gulped, brushing off his worried eyes in my mind. 

“Bibilang ako at sabay tayong tatalon. Let’s jump together when I say three.”

He nodded. Hinanda na rin niya ang kamay doon sa pintuan ng sasakyan.

“1, 2, 3!”

At sabay namjng binuksan ni Johan ang pintuan ng kotse at tumalon.

Napangiwi ako nang unang tumama ang likod ko sa magaspang na saan at sunod akong gumulong ng tatlong beses.

“Shìt!” mura ko nang tumama ang likuran ko sa sementong barricade ng daan.

Ilang segundo lang bago iyong nangyari ay yumanig ang lupang kinahihigaan ko nang sumabog ang kotse namin. Dalawang beses iyong sumabog at nagkapira-piraso ang parte noong sasakyan.

Sa kabila ng pananakit sa katawan ko ay tumayo ako. At nanlaki ang mata ko nang ang dalawang lalaki kanina at malapit na sa kinaroroonan ko… kaso sa iba nakatutok ang kanilang mata.

Sinundan ko kung saan sila nakatitig at nakita kong nakatuon sila kay Johan na nahihirapan sa pagtayo.

Mabilis kong itinaas ang armas na dala ko at tinuon iyon sa kanila. Sa kabila ng init na galing mula sa umaapoy na kotse ay lumakad ako ng dalawang beses at binaril ang dalawang lalaki. Hindi ako pumalya doon at natamaan ko sila sa kanilang katawan.

I heaved and put my hands on my side.

I turned my head to Johan and saw him in shellshock.

Yumuko ako at bumuga ng marahas na hininga bago naglakad patungo kay Johan. Nang malapitan ko siya ay tiningnan ko ang kanyang katawan. Thank God his bones, joints, and limbs are still intact, aside from a few small wounds on his face. 

Napatingin ako sa suot niyang madumi na rin. Tiningnan ko rin ang sarili kong damit at nakita kong marumi na rin ang suot ko.

“Are you okay, beibu ?”

“I’m fine. I should be the one asking you if you’re fine.”

Tumango siya.

“I’m fine.”

Tumingin ako sa paligid. Ang tahimik ng lugar. Sa aming kanan ay ang gagubatan tapos ang kabila naman ay naririnig ko ang hampas ng alon sa ibaba. Sa daan naman ay ang kotse naming umaapoy at ang tatlo pa sa likuran at ang mga tao na nakahandusay. Ang dalawa sa tatlong lane ng daan ay hinarangan ng mga kotseng sumabog.

Mula sa aming kinatatayuan ni Johan ay wala akong nakita na kahit na anong establishments o bahay.

Kinuha ko ang telepono ko sa aking bulsa upang humingi sana ng tulong sa mga kaibigan ko kaso nang makita ko ang telepono ko ay basag na iyon at hindi na gumagana.

“Dala mo ba ang cellphone mo?” tanong ko kay Johan.

Kinapa niya ang katawan.

“I… don’t have my phone right now, beibu .”

I frustratedly ran my palms over my face.

Paano ako ngayon hihingi ng rescue? Walang sasakyan na dumadaan. Walang mga bahay sa paligid o kahit na payhone area. Kahit na meron ay wala ring silbi dahil wala akong barya dito.

Tinalikuran ko si Johan at naglakad papalayo. Walang choice kung hindi ang baybayin itong napaka-habang daan na ’to.

“ Beibu ! Beibu , wait!!“

Hindi ko iyong pinakinggan at nagpatuloy ako sa paglalakad ko. Pahirap pa itong kalagayan ko ngayon dahil masakit ang paa ko kanina dahil mali ang paglanding ko.

Tinanggal ko ang ilang butones ng suot ko. Mas pinili kong maglakad dito sa bahagi ng daan kung saan makikita mo ang dagat sa ibaba. Mahangin sa dito.

The moon from the horizon makes me see the wild waves of the sea below. Tumingin ako sa wrist watch ko ay nakita kong alas 11 na nang gabi.

Narinig ko ang yabag ng sapatos ni Johan sa likuran ko.

“Maglalakad tayo beibu?”

Umikot ang eyeballs ko doon. We’re obviously walking.

“Obviously.”

“Do you know where are we heading to, beibu ?”

Mas tinaasan ko pa ang pasensya ko dito kay Johan.

“I don’t know.”

Iniisip ko pa kung sino iyong mga humahabol sa amin. Iniisip ko pa kung saan kami tutungo ngayon. Iniisip ko pa kung saan kami pwedeng magpahinga ngayon. Iniisip ko pa kung wala na bang nakasunod sa amin. Ralos dadagdag pa siya.

Mas mabuti nang wala na kami sa lugar na iyon dahil baka may back-up pa ang mga iyon. Tiyak malamig na bangkay na kami bukas nito kapag nagkataon.

Namayani ang katahimikan sa amin ni Johan at patuloy lang kami sa paglalakad sa mahabang daan. Ilang minuto na kaming naglalakad at nangangalay na ang paa ko kaso wala pa rin kaming nakikita na mga ilaw o ilaw ng mga bahay.

Kung minamalas ka nga naman.

“ Beibu , aren’t you tired.“

Tumigil ako sa paglalakad at nilingon ko si Johan na nakasampay na sa balikat niya ang suot na coat.

“I am.”

“Then we can rest.” suhestiyon niya na parang may kakapahingahan talaga kami dito sa gitna ng daan.

“Let’s just rest for a minute.” anito at hindi  na ako makapalag nang hawakan niya ang balikat ko at humarap kami doon sa malaking buwan na siyang nag-iilaw sa amin ngayon.

Malamig na ang gabi pero nakakaya pa naman iyon.

I decided to sit on the road and stare at the bright big moon in front of us. Naramdaman ko ang pagtabi sa akin ni Johan.

Hindi ko na maalala kung kailan ako nakatitig sa buwan. Nakakapanibago na nakakamangha ang ganda nito. The moon looks so lovely, so friendly, so comforting.

As my eyes behold the moon, the memories of my childhood embrace my mind. Naalala ko tuloy noong bata pa ako na kapag nag-aaway ang mga magulang ko ay umaakyat ako sa bubong ng bahay namin at doon ako humihiga habang pinagmamasdan ko ang buwan. Ito ang nakakapagpapakalma sa akin noon. Ang buwan ang takbuhan ko noon. Siya ang saksi sa mga luhang tumutulo sa mata. Siya ang saksi sa mga sakit na pinagdaanan ko noon. Now that I am staring at it, it feels so nostalgic.

“Beibu?”

Napabaling ako kay Johan.

I hopped when Johan’s fingers brushed my cheeks. The pad of his thumb caresses my cheeks.

Doon ko lang napagtanto na tumutulo pala ang luha sa mata ko habang nakatingin sa buwan.

My tears broke out of nowhere.

Tinampal ko ang kamay ni Johan at ako na ang pumunas sa mga luha ko.

“ Beibu .“

“ Beibu .“

“Colton, beib –”

“Shut the fùck up!” Galit akong bumaling kay Johan.

Bigla nalang akong nagalit. I hate it. I hate it, because he saw me crying—weak.

Akala ko magagalit siya. Akala ko papabulaan na niya ako kaso tinitigan niya lang ako.

“Beibu–”

“Tigilan mo nang kakatawag sa akin niya’n Johan. Tigilan mo na ako sa kakatawag mo ng ganyan. Nakakarindi! Hindi ko alam kung minumura mo ako o an–”

“Babe…” sapaw niya sa akin habang nakatitig sa mga mata ko. Dàmn those hazel eyes!

“What?”

“ Beibu that means babe .“ tugon niya sa akin.

“What the fùck,” tanging saad ko.

“ Aijin that m-means lover .“

Pagak akong napangisi. Putangina! So I was calling him a lover when I called him aijin? And all this time he was calling me, babe? Ang tanga ko.

“Nanggagago ka ba sa talaga sa ’kin Johannes?”

“I am not.” seryoso niyang wika.

“Really?” sarkastiko kong saad sa kanya.

“Yes.” nanghahamon niyang sabi.

“Ginagawa mo akong tanga Johannes. You make me look like a dàmn fool. You’re fùcking fooling me!”

Akmang tatayo na ako nang pigilan ako ng kamay niya sa pagtayo.

“Hindi kita ginagago, Colt.”

“Hindi? E, ano itong ginagawa m–”

“I like you, Colton.” he shut me up!

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

A | E

‼️Hello engels! Para sa hindi pa nakakaalam may pa-games pala ako para sa aking mahal na mga mambabasa (aking mga beh🥰). Kung gusto ninyong manalo ng mga exciting na mga prizes ay sumali na kayo sa ating Group Page:

Amores Engels

para sa iba pang kaalaman. Iyon lamang at maraming salamat!‼️

CHAPTER 7

Chapter 7

Colt Pov

“Sino ang batang dala mo, Lita?” salubong sa amin ni Mommy ng isang babae na matanda na at kahit na ano man ang gawing suot nito at kolorete sa mukha ay napaghahalataan na talaga ang katandaan nito.

Humigpit ang pagkakahawak ni Mommy sa maliit kong kamay at umabante kami doon sa matandang babae.

“M-mama.”

Tumingala ako kay Mommy.

“Mama anak ko po ito. Apo niyo po siya.” Hinila ni Mommy ng konti ang kamay ko at pinalapit doon sa matandang babae na siyang lola ko pala.

Simula noong nagkaroon na ako ng isip ay ngayon ko lang nakilala ang aking lola. Samantalang hindi ko naman nakilala ang mga magulang ni Daddy dahil patay na ang mga ito.

Lumapit ako doon sa lola ko at kukunin ko na sana ang kamay niya upang magmano nang itulak ako nito. Mabuti at nasalo ako ni Mommy na nasa likuran ko.

“M-mama bakit n’yo naman po–”

“I cannot accept that child, Carlita! I cannot accept the son of that poor man!”

Uminit ang mga mata ko sa sinabi ng aking lola. Sabik ako sa kanya. Noon pa man ay gusto ko na talaga na makilala ang aking mga lola at lolo dahil nakikita ko iyon sa aking mga ka-edaran na may mga lola at lolo sila. Pero bakit ganito ang lola ko? Bakit hindi siya masaya na nakilala ako?

Galit nitong tiningnan si Mommy.

“Alam mo na sa oras na umuwi ka dito Carlita ay wala kang pagpipilian kung hindi ang sundin ang lahat ng gusto namin ng ama mo.”

Tumingin ako kay Mommy na umiiyak.

“A-alam ko mama p-pero huwag niyo namang ganyanin ang anak ko. Apo niyo po siya mama–”

“Apo? I told you, Carlita, that I could not accept that child. The blood of that poor man is running into his veins!”

Akala ko kapag nakilala ko ang lola ko ay sasaya ako kasi madadag-dagdagan ang pamilya ko kaso nagkakamali ako doon. Ayaw sa akin ng lola ko dahil mahirap ang ama ko.

Kahit na ayaw sa akin ng lola ko ay nanatili ako doon sa bahay nila. Walang nagawa si mommy nang sinabi ni lola na sa maids’ quarter ako tutuloy. Kasama ko ang mga kasambahay at nakita ko ang mga mata nila na naawa sa akin.

Nagpatuloy ang buhay ko sa ganoon. Kumilos ako sa bahay ng sarili kong magulang na parang isang kasambahay. Natuto akong maglinis ng bahay, natuto akong magdamo, ang magtanim, paglilinis ng kotse at iba pa. Malimit lamang akong kumilos sa bahay namin dati kasi si mommy naman ang kumikilos sa bahay kahit puro siya angal. Pero dito sa bahay nila ay araw-araw na akong kumikilos para hindi ako mapagalitan ng lola ko. Minsan na akong nahuli nito na natutulog sa sala dahil sa pagod ko pero napagbuhatan lang ako ng kamay dahil wala raw akong ginagawa.

Saka iyong si lola Carmin, ang pangalan ng ina ni mommy, ay araw-araw pinapamukha sa akin na hindi ako tanggap sa bahay na ito. Kapag nakatsyempo sa akin ay lagi niyang pinapamukha sa akin na para bang sampid ako dito sa bahay nila. Wala namang nagagawa doon si mommy kasi napaka-under ni mommy kay Lola Carmin. Saka kapag kumakampi sa akin si mommy ay si mommy na naman ang pinapagalitan nito at laging sinusumbat kay mommy na mali ang desisyon nito na sumama sa daddy ko, na mali na sinuway niya ang mga ito.

“Anak pasensya na. Walang magagawa si mommy.” wika ni mommy sa akin nang minsan niya akong dalawin sa aking silid dito sa maids’ quarter.

“It’s okay, mom.” tanging tugon ko. May magagawa ba ako?

Gustuhin ko mang umalis na doon at puntahan ang daddy ko ay wala na rin akong magagawa kasi hindi pumapayag doon si Mommy.

Hanggang sa isang araw ay may nakilalang ibang lalaki si Mommy. Lalaki na mayaman, laki sa de-calibreng pamilya, at may pangalan sa industriya. At nang nakapag-desisyon sila mommy na magpakasal ay walang sinabi sila lola doon na masama at mas lalong di na nila iyon pinigilan. Hindi naman kinasal sila mommy Lita at Daddy Anton kaya walang naging sagabal doon sa pagpapakasal nila.

Sumama ako kay mommy sa bagong pamilya nito kasi ang bago nitong asawa ang nagpapa-aral sa akin. Noong una ay mabait naman sa akin ang bagong asawa ni mommy pero nang tumagal ay lumabas na rin ang tunay na ugali nito na pati si mommy ay di na ito mapigilan. Kaya ako na stepson lang nito ay di nakalagpas sa kalupitan at napagbubuhatan ako nito sa kamay.

Simula nang maka-anak si mommy ay nag-iba na ang turing niya sa akin. Tiniis ko ang lahat ng hampas sa kamay ng bagong asawa ni mommy. At nang di na ako makatiis doon ay tumakas ako doon sa bahay nila ni Mommy. Sobra na akong nahihirapan doon.

Bumalik ako sa Daddy ko kasi akala ko ay may babalikan pa ako doon. Kaso wala na rin. Nang bumalik ako sa dating bahay namin ay wala na doon si Daddy. Wala ng tao ang bahay namin.

At sa huli… naging palaboy ako. Hindi na ako bumalik pa doon sa bahay ni Mommy kasi alam kung patuloy lang akong sasaktan noong bago niyang asawa. Atsaka, kung totoo rin na may concern sa akin si Mommy ay hahanapin niya ako kapag nalaman niyang wala na ako sa bahay nila kaso… wala. Walang humanap sa akin. Kahit na si Daddy, di nga ako nadalaw ni Daddy doon sa bahay ni Lola Carmin daiti.

“B-beibu.”

I was snatched from my deep thoughts when Johannes spoke after a couple of minutes.

Ang mga mata niya ay parang nanunuri sa akin. Parang sinusubukan ng mata niya na intindihin ako at parang may hinahanap siyang sagot sa mga mata ko.

“Stop… stop calling me that, Johannes.”

Umiling siya.

“I like you.” He airily said it again as the waves in the ocean crashed over the dike.

How am I supposed to believe that? How am I supposed to believe him? We had only known each other for a short time.

Dapat sana akong maging masaya dahil nalaman ko na ang taong tingin ko na gusto ko ay may gusto rin sa akin kaso… bakit ganito? Bakit hindi ako masaya?

Tumitig lang ako kay Johannes. He was fùcking dead serious! He said it to me without even blinking. Pero bakit hindi ako naniniwala doon? Bakit ang hirap noong paniwalaan?

“Y-you… you are fooling me, again.” saad ko.

“Hindi Colt, seryoso ako.”

Dàmn this! Papaanong maniniwala ako doon? Papaano niya ako nagustuhan sa ilang araw lang?  Sa dalawang araw lang namin na magkasama?

Iniwas ko ang mata ko sa kanya.

Timing din naman na may nakita akong sasakyan na paparating kaya tumayo ako. Nagbabakasali na makasakay kami dito.

At laking pasasalamat ko nang tinigilan kami noong mazda at pinasakay kami sa likod noon. Sumakay kami ni Johaness sa likod n’ong mazda kasama ang mga aso na nakakulong.

Sa buong byahe ay tahimik lang ako at di ko pinapansin si Johannes. Ramdam ko ang mga matutulis niyang titig sa akin pero binabaling ko sa ibang direksyon ang mata ko.

Imbes na mawindang at maging masaya ako sa pagtatapat ni Johannes sa akin. Duda ang naramdaman ko doon. I know that a guy can also like a guy. I’m aware that this could possibly happen. I just can’t believe and even doubt that someone would like me.

Look at what happened to my family. Mahal ng mommy ko ang daddy ko. Hindi lang gusto kung hindi mahal nila ang isa’t isa. Kaso ano? Anong nangyari sa aming pamilya? Diba nasira rin. Nawasak din.

Papaano ako maniniwala sa ganoong bagay kung sa pamilya ko palang di ko na iyon naramdaman?

Nakikita ko naman ang mga kaibigan ko na nagmamahal. Nakita ko naman kung gaano sila pinapasaya ng pagmamahal. Nakikita ko naman na may pagmamahal. Pero sa tingin ko… hindi para sa akin ang bagay na iyan.

Kung totoo man ang sinabi ni Johannes. Naniniwala ako na mawawala rin balang araw, kakalimutan niya rin iyon—makakalimutan niya rin ang nararamdaman niya sa akin kung hindi niya ako pinagti-tripan.

Pagka-uwi namin ni Johannes doon sa bahay niya ay nagpatuloy ako sa pagtatrabaho ko dito. Bakit ako aalis? Bakit ako titigil sa pagtatrabaho sa kanya dahil lang doon sa sinabi niya sa akin? I’m professional. Kaya kong ipaghiwalay ang personal kung nararamdaman sa trabaho ko.

Hanggang sa dumaan ang mga araw na ganoon. Nagpatuloy ako sa pagbabantay sa kanya at kapag nasa bahay naman kami ay naglalagi ako sa kwarto para mag-imbestiga sa nangyaring ambush sa aming dalawa.

Hindi rin naman ako dinidisturbo ni Johannes at hinahayaan niya lang ako sa gusto kong gawin. Nagkakasabay naman kami sa pagkain sa hapag kada-umaga pero wala kaming imikan.

“Beibu.”

Matapos ang ilang araw na walang imikan ay ngayon lang ako kinausap—inimik ni Johan. Tapos ito pa ang bungad niya sa akin. Magaling.

“Stop calling me that way–”

“Okay.”

Medyo nagulat ako doon dahil hindi ako sanay na pinagbibigyan niya. Kadalasan ay nagtatalo kami sa isang bagay na magkasalungat ang aming pananaw kaso ngayon ay nagpaubaya yata siya sa akin.

“Also bibisita ako saglit sa bar ko. Dito ka lang sa bahay mo. Tumawag ka kung may kailangan ka sa akin.”

Tumango siya.

Hindi ko na sana siya pinapansin nang mailang na ako sa nga titig niya sa akin.

I put my spoon and fork down, putting my elbows above the table and clasped my hands.

“What is it?”

He let out a single blink.

“I’m serious, Be—Colt.”

“Serious?”

“I’m serious when I said I like you.”

“And?”

“Do… do you like me too?”

Naibaba ko ang kamay ko doon. My jaws tighten unconsciously. I want to hold my eyes away from him, but it seems like my eyes have their own mind to look into Johan’s pair of hazel eyes. 

“I… I don’t like you.”

I should give myself a round of applause for not shuttering. 

Johan simply smiled warmly at me.

“Okay, so can I court you?”

“What?”

“Can I court you? Pwede ba kitang ligawan Colt.” tugon nito sa akin.

“I-I said, I don’t like yo–”

“Yeah, that is why I am courting you. I will court you and show you how much I like you and how much I want you to be mine. Yeah, you don’t like me, but I have to try. I will make you like me, Colt. So, p-please allow me to court you. 

My lips form into a thin line and I bat my eyes at his hazel eyes. There’s no hint of joking lurking in his eyes. It was full of determination. It was full of compassion and hope. 

Kinuha ko ang baso na may lamang malamig na tubig at inisang lagok ko ang laman noon.

Nang tingnan ko ulit si Johan ay ganun pa rin ang kanyang ekspresyon.

“You know that’s ridiculous.”

“It is not.” taas noo niyang sagot.

“I’m a guy.”

“Obviously.”

“Why do you like me? Why… me?”

He lower his head for a moment, nang binalik niya ang tingin sa akin ay umaabot na ang ngiti niya sa kanyang mga mata. Unlike before na para lang mga panunuya ang mga ngiti niya. Ngayon iba.

He pointed  to his heart using his index finger and said, “Because this beats for you.”

Papaanong ang aming breakfast ay napunta sa ganito?

“Ang hirap paniwalaan, Johan.” That slipped out naturally from my mouth.

You cannot blame me for this. My mom and dad even loved each other back then, but look at what happened? Naghiwalay pa rin sila at may sari-sarili ng pamilya. Papaano ako maniniwala sa bagay na iyan, e mismo sa pamilya ko ay bigo iyang napatunayan?

Love fades. Love changes. Afflection does disappear. Admiration does wither. ’Yan ang pinakita ng mga magulang ko sa akin. ’Yan ang pinatunayan nila sa akin.

“Niether do I. Mahirap nga paniwalaan, Colt. Kahit ako noon. Kahit ako noon ay hindi naniniwala dito, ang hirap kasing paniwalaan na nagkagusto ako sayo… sa isang lalaki at Pilipino pa. Nilabanan ko ito noon, Colt. Trust me. Nilabanan ko ito pero at the end, I always saw myself admiring you and even beyond that.”

---

Napahilot ako sa sintedo ko habang nandidito ako sa maliit kong opisina dito sa isang branch ng bar na pagmamay-ari ko. Pumunta ako dito para tingnan ang takbo ng negosyo ko pero heto naman ako at laman pa rin ng isip ko ang pinagsasabi ni Johan kanina. Hindi niya talaga pinapatahimik ang  buhay ko—ang isip ko.

Problema ko pa iyong nang-ambush sa amin tapos itong pag-amin niya pa sa akin. Ayaw kong magpa-apekto dito pero apektadong-apektado ako.

Hinayaan ko ang ulo ko na sumandal sa hiligan nitong swivel chair ko at pinikit ko ang aking mga mata. Sinabi ni Johan na noon. Noon pa niya ako gusto. Don’t tell me he like me way back in Baguio? What was that? Like at first fùck?

Napailing ako.

Nasa malalim na ako nang pag-iisip ko nang marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan ko dito sa opisina. Hindi ko muna binukas ang mata at nakiramdam lang ako sa pumasok.

“Tulog o nagtulog-tulogan?”

“Ihampas mo itong flower vase sa ulo.”

Binuka ko ang mata at umahon mula sa pagkakahilig ko. Sinamaan ko kaagad sa mata ko sina Rap at Desmond. Ano na naman ang ginagawa ng nga lalaking ito dito? Minsan na nga akong mapadpad dito dinidisturbo pa ako.

“Anong ginagawa ninyo dito? Ano magpapa-payo na naman ba kayo?” tamad at pagod kong saad.

Umupo ang dalawa sa silya na nasa harap ng table ko.

Ngumisi sa akin si Desmond. Tsk! Porket ang saya-saya na sa kanyang habibi!

“Mukhang ikaw na naman yata ang kailangan ng payo ngayon.” He taunted at nakataas ang kilay ko doon.

Umiling lang ako doon.

“Teka nga, anong nga ang ginagawa ninyo dito?”

Walang emosyon akong tiningnan ni Rap. Tàngìna! Tumingin nalang ako kay Desmond.

Si Desmond na ang sumagot sa akin. “Iinom lang. Hindi na ako nakakinom sa bahay kaya pumunta ako dito kaso nagkasabay kami ni Rap kaya sumama na rin ako sa kanya.”

Bumaling ulit ako kay Rap.

“Tsk! Pumunta lang ako dito dahil doon sa favor mo.”

Napatango ako doon sa sinabi ni Rap. Umayos ako sa pagkaka-upo ko.

Sinabi ko kasi sa kanya ang nangyaring ambush sa amin ni Johan noong nakaraang araw at may pina-imbestigahan ako sa kanya.

“So did you find something?” tanong ko.

Umiling si Rap.

“Hindi ko alam Colt. Ngayon lang ito nangyari na hindi ako makakuha ng impormasyon sa isang tao. Johannes Dwyer is so mysterious. Tanging pangalan niya lang at mga negosyo niya lang ang nakikita ko. I have tried digging deeper, but I gained nothing. It seems like… there’s someone or something that’s hiding his identity.”

“Kahit konti wala Rap?”

“Yeah.”

“What about you, Desmond? Do you know something about Johannes?” Binalingan ko si Desmond na ngumingisi habang nagtitipa doon sa telepono niya. Tsk!

“What?” anito.

“Sabi ko may nalalaman ka ba kay Johannes. Nakakapagtaka lang kasi. Bigla-bigla nalang siyang sumusulpot tapos may mga tao lang gusto siyang patayin.”

Binaba niya ang kanyang telepono.

“Maliit lang ang nalalaman ko tungkol kay Johannes, Colt. I only know that he is an American-Japanese pilot and is working in the largest airline in Japan, aside from his businesses all over the Asia.”

Humilig ulit ako sa aking upuan at nag-isip. Papaano ko masusulosyonan itong bagay na ito na ni-katiting ay wala akong makuha na impormasyon? Maybe, I should ask Johan?

“Pero mabuti naman Colt at walang nangyari sayo noong in-mabush kayo.” sunod na wika ni Desmond.

“It was fortunate that we survived.”

“But why you look so problematic?”

Hindi ako makatingin kay Rap.

“S-syempre dahil dito.”

“Liar. Hindi ka ganito sa mga trabaho natin Colt. The way I see it, you’re just trying to distract yourself from something.”

Napapikit ako doon sa sinabi ni Rap.

“Is there something wrong, Colt? Problem? Come on, man. Sinasabi namin sayo ang mga problema namin. There’s nothing wrong to be transparent sometimes.” dagdag ni Desmond sa sinabi ni Rap.

Huminga ako ng malalim.

“How does it feel when someone likes you? Or when you know that someone likes you?”

Biglang natahimik ang buong kwarto.

Tumingin ako sa kanila at nakita ko ang mga nanunuri nilang mga mata.

“Do you confess to someone or has someone confessed to you?” Desmond ang unang nagsalita.

Fùck! Bakit ganito ang sagot ni Desmond? Nagtanong ako sinagot naman ako ng tanong!

“H-huwag niyo nalang s-sagutin.”

“I know you, Colt. You are unable to open to us. You cannot tell us what you are feeling. I don’t know if you’re not comfortable talking about it or maybe you’re not used to it. But either of the two things that Desmond said, I’ll tell you… it is so fùcking right to have someone like us, and even liking someone is so nice, it is nice and frightening at the same time.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

A | E

‼️Gusto ko lang magpasalamat sa lahat ng mga nakilahok sa ating unang week ng ating palaro. Shout out to our winners (Pamela, Ariane, RJ, Jayson, at Rose) at sa hindi nanalo ay marami pang chances na darating. Gusto ko ring magpasalamat sa aking mga engels na laging sumusuporta, sa mga Admins ko na tinutulungan ako lagi, at maraming-maraming salamat sa nag-sponsor para sa ating mga prizes, kuya TJ, thank you po at saka kay ate Rona Joy! Kaya kung gusto niyo ring manalo ng mga exciting prizes ay sumali na kayo sa ating Group Page:

Amores Engels

CHAPTER 8

Chapter 8

Colt Pov

“I know you Colt. You cannot open to us. You cannot tell us what are you feeling. I don’t know if you’re not comfortable talking about it oy maybe you’re not use it. But either of the two things that Desmond said. I’ll tell you… it so fùcking right to have someone like us and even liking someone is so nice… nice and frightening at the same time.”

Patuloy akong nakinig kay Rap.

Hindi ko aakalain na dadating ang panahon na siya o sila na naman ang magsasabi sa akin ng mga ganitong bagay. Hindi ko lubos maisip na dadating ako sa punto na mauubusan din ako. Hindi ko inaakala na dadating itong oras na ako na naman ang makikinig sa kanila.

Ewan ko rin ba. Noon noong pinapayuhan ko sila Laszlo, Rap, at Desmond parang ang dali lang noong lumabas sa bibig ko. Ang dali ko lang silang sampalin sa mga salita ko pero ngayon na ako na naman ang nasa posisyon na kagaya nila. Ngayon ko lang napagtanto na talagang nakaka-bobo ito.

Ngayon mas humanga ako sa mga kaibigan ko na nalampasan nila ang mga ganitong phase ng kanilang buhay. I mean, hindi rin kasi madali. Imagine being a straight-fucking guy falling for another guy or to gay. Imagine the phases they’ve been through. Siguro kay Desmond ay madali lang kasi dati pa man ay alam na niyang BI siya. What about Lorcan? Raphael? Nagka-anak pa nga si Lorcan. Nagka-asawa nga si Rap.

Talagang hindi natin alam ang takbo ng buhay natin. Minsan naguguluhan tayo sa pagbabago nito. Minsan nakakabaliw ang mga nangyayari sa ating buhay.

At heto nga ako ngayon. Kanina noong sinabi ni Johan na liligawan niya ako. Aaminin ko na nahati ako doon, may parte sa akin na masaya at may parte sa akin na natakot at ayaw maniwala. Gusto ko rin kasi siya, e. Kaso natatakot ako sa maaaring patutunguhan nitong nararamdaman namin ni Johan. Maaari itong mauwi ito na kagaya sa mga kaibigan ko at pupwede rin na pareho sa mga magulang ko. Masasabi kong mas madali pa ang pakikipagnegosasyon nito sa mga kapwa namin na nasa underground world kaysa sa bagay na ito.

Na-i-intindihan ko si Rap doon sa puntong frightening. Yeah, liking someone would be frightening, too. Hindi mo kasi alam kung ano ang idudulot nito sayo, e. Trauma ba, pighati ba, o kaligayahan.

“So you like someone… who’s this person?” ani Desmond matapos si Rap.

Tumango naman doon si Rap.

“I… I don’t know if…”

“If?”

“If maniniwala ba kayo o hindi.” ako kay Desmond.

“Why?”

“L-lalaki siya.”

Naghintay ako kung ano ang magiging reaksiyon nilang dalawa sa aking sinabi kaso tinitigan lang nila ako.

“W-what?”

“That’s it?” natatawang ani ni Desmond.

I bobbed my head.

“Ano naman ang di kapani-paniwala doon?” sunod na saad ni Desmond.

“Did you forget that we also fall for a guy?”

Napangiti ako doon. Oo nga pala.

“So you like this certain guy?” si Rap.

Ako yata ang masasaing ngayon nitong dalawa.

“O-oo.”

“You confessed to him?”

“Hi… hindi.” tugon ko kay Rap.

“Woah, so the guy confess to you?” Nanlaki ang mata doon ni Desmond. Muntik ko na siyang mabato sa folder na nasa harap ko.

“Y-yeah.”

“Ang lakas naman ng loob ng lalaking iyan na umamin sayo, Colt. Hindi natakot sayo!”

Ngumiwi ako. Wala ngang takot ang taong iyon sa akin.

Kahit nga noong umamin siya sa akin ay di ko siyang nakita-an ng takot o pagdadalawang isip. Buong-buo siya nang sinabi niyang gusto niya ako. Kagaya lang nung sinabi niya kanina sa akin na liligawan niya raw ako. Dàmn Johannes!

“Nagka-aminan na pala kayo.”

Nakuyom ko ang kamay ko.

“Hindi.”

“Ano?” | “What?”

“Siya lang ang umamin. Ako… hindi ako umamin. At wala akong balak na umamin sa kanya.”

Narinig ko ang pag-tss ni Rap at umiling. Pareho sila ni Desmond.

“What’s stopping you, man? Gusto ka na ng tao at gusto mo rin siya. Anong nagpipigil sayo? Don’t tell me you’re afraid of what people might say to you?”

“I’m not. Hindi sa ganoon Rap. Natatakot kasi ako… natatakot ako na baka… b-baka kagaya ng mga magulang ko maghihiwalay lang din kami. Ayaw ko na ng ganoon Rap. Ang hirap, ang sakit. Kahit na nakikita ko lang noon ang mga magulang ko na nag-aaway at unti-unting nawawatak ang pamilya namin… ang sakit.”

Ngayon ko lang ito nasabi sa kanila. Ngayon lang ako nag-open up sa kanila. Si Lorcan… kung sana nandidito siya, siya lang ang nakakaalam sa istorya ng buhay ko. At kahit konti ay may nasabi rin ako kay Clayton dati noong minsan na akong nakatulog sa bahay niya. Naikwento ko ang kahit na konti sa buhay ko, ang pinagmulan ko.

“Nagsama ang mga magulang ko kasi mahal nila ang isa’t isa. Nabuo nga ako pero anong nangyari sa huli? Naghiwalay pa rin sila at nakahanap ng sari-sarili nilang pamilya. Tapos ako… n-naiwan akong mag-isa.”

I really don’t want to say this. Kasi hanggang ngayon nandidito pa rin kasi ang sakit, e. Mahigit dalawang dekada na kaso andidito pa rin ang sakit. Siguro natutunan ko lang itong tanggapin. Maybe I just live with the pain and endure the pain throughout the years kasi kapag naaalala ko ang nakaraan ko at ang nangyari sa pamilya ko, naiiyak pa rin ako.

“Man…” tumingin ako kay Desmond. “I…I don’t know what to say. I don’t know that you have that kind of pain. I understand where your fears are coming from. But… but if you don’t want to learn to accept and open your heart. Papaano mo malalaman? Papaano mo malalaman ang patutunguhan ninyo kung hindi ka susubok? Kung hindi ninyo susubukan? Whoever that person is, try to open your heart to him. Malay mo? Malay natin, diba? Besides, hindi porket nagkahiwalay ang mga magulang mo ay ganoon na rin ang mangyayari sayo. Life, love, it is a gamble, Colt. It is a for-life gamble. Kung hindi ka susugal, kung hindi ka susubok, kung hindi ka magbabakasali, papaano mo malalaman ang lahat? Our life is all about risk-taking, courage.”

“And whatever happens, we’re always here, Colt. We’re brothers; we’re a family bonded by our souls.” dagdag ni Rap kay Desmond na tinanguan naman nito.

Hindi man ako pinagpala sa aking pamilya, dito naman ako pinagpala sa mga kaibigan, sa mga kaibigan na aksidente ko lang nakilala dahil kay Lorcan. Hindi ko alam kung papaano ko sila pasasalamatan sa mga sinabi nila sa akin ngayon. They enlighten my mind. 

I smiled at Desmond and Rap.

Gamble? Risk? Why not give it a shot? 

Fùck! Johannes Dwyer, prove your fùcking worth! 

Umuwi ako sa bahay ni Johannes na parang wala lang. Ayaw kong ipahalata sa Amerikanong-Hapon na iyon na apektado ako. Nakakawala iyon sa angas ko.

Lumipas ang mga araw na gumagaling na ako sa pag-arte sa harap ni Johannes. Syempre professional ako sa trabaho ko, ’no! Hindi ako naka-angal nang sabihin ulit ni Johannes na liligawan niya ako. Bakit ko siya pipigilan kung gusto kong i-test kung saan ang kaya niya? Kaya ayon hinayaan ko na. Kaso may nilinaw ako sa kanya na kapag trabaho, trabaho lang. Siya na bahala kung papaano niya ipapalusot ang panliligaw niya kuno sa akin.

“Hello? Beibu ?”

Naalis ko ang mata ko doon sa eyepiece ng rifle ko nang marinig ko ang boses ni Johan sa earpiece na suot ko.

Umirap ako.

Hindi ko talaga mapigilan si Johan doon sa kanyang pagtawag sa akin na Beibu. Ilang beses ko na siyang sinuway doon kaso ilang saglit lang at beibu na naman ng beibu!

“Yeah? Naka-monitor ako sayo Johan.”

“ J-just asking if you’re… fine?“

“I am… I am fine.”

Muli akong sumilip sa eyepiece ng rifle ko at nakita ko si Johan na nakahilig sa kanyang swivel chair at parang tanga na nakangiti habang nakatingin sa taas. Parang tanga talaga! Ngumingiti ng walang kasama!

“Do your fucking job, Johan.”

“I’m taking a break, beibu.”

“Edi, magpahinga ka d’yan.”

“Ganito ako magpahinga beibu. Talking to you is my kind of break, my kind of rest.”

I clicked my tongue. Pùtanginang, Amerikanong-Hapon!

Mabuti talaga at di niya ako nakikita ngayon. Fùck! Ngayon lang yata ako nakaramdam ng pag-iinit sa mukha ko. Pisti!

“Why don’t we go on a date tonight, beibu ?”

Napailing ako. Hindi ba iniisip ng lalaking ito na may mga banta sa kanya? Di pa nga namin alam kung sino iyong nang-ambush sa amin o kung sino may pakana noon.

“We can’t Johan.”

Halos maluwa ako nang nakita ko sa eyepiece na napalabi si Johan!

“Hmm, anyway are you watching me right now, beibu ?”

Tumikhim ako.

“H-hindi.” Pagsisinungaling ko.

“Sumilip ka.” utos nito.

Nakita kong umahon siya sa kanyang swivel chair at may kung anong sinulat doon sa papel.

“Nakatingin ka na?”

“Yeah.”

Muntik ko nang mahampas ang sniper ko nang makita ko kung ano ang nakasulat doon sa bondpaper na itinaas ni Johan.

‘Colt, beibu!❤️’

Ang mais naman ng Amerikanong-Hapon na ito!

Imbes na mangilabot ako dahil sa katauhan ni Johannes na misteryoso pa sa akin. Mas kinalabutan yata ako dito sa pinapakita niya sa akin ngayon. Nakakakilabot naman ang lalaking ito!

Hindi ko alam kung panliligaw na ba ang tawag sa uma-umaga na may nilulutuan ako ni Johan, ginigising, at pinagtitimpla niya pa ako ng kape. Isa lang ang bagay na binalaan ko si Johan. Ang huwag niya akong bibigyan ng bulaklak at mga tsokolate. Matapos ko sabihin iyan kay Johan. Kinabukasan niya’n ay may nakita ako sa labas ng bahay niya na mga bulaklak at chocolates na tinapon sa basurahan.

Magkasama kami ni Johan sa bahay pero araw-araw nagpapadala sa akin ng text. Maya’t maya ako tini-text kung ayos lang ba ako o kumusta na ako.

Hindi ko talaga alam kung parte ba ito ng panliligaw kuno niya sa akin. Hindi ko rin kasi gawain ang bagay na iyan kaya di ko ’yan alam. Saka magkasama kasi kami sa iisang bubong.

Hindi ko na namalayan ang pagtakbo ng panahon na nasa bahay na ako ni Johan. Naging komportable na ako sa kanya, sa mga banat niya, sa mga simpleng landi niya, sa mga luto niya, at sa pasimpleng sabi niya sa akin ng beibu, good morning at goodnight.

Halos magdadalawang buwan na pala kaming magkasama sa bahay ni Johan. Hindi ko namalayan na naging komportable na akong may kasama sa bahay. Nasanay kasi akong, ako lang mag-isa at ako lang ang gumagawa sa lahat tulad ng pagluluto, paghuhugas sa pinagkainan ko. Simula nang magkasama kami ni Johan ay di na ako nakahawak sa kusina. Nakakatawa na parang siya ang nagtatrabaho para sa akin imbes na ako ang nagtatrabaho para sa kanya. Pero sabagay, bodyguard niya lang ako.

Ngayon ay galing ako sa bahay kumuha ako ng ilang gamit ko at binisita ko rin ang bahay ko. Namiss ko, e. Linggo naman kaya naman naiiwan ko si Johan sa bahay niya. Masunurin naman siya sa akin kapag sinasabi kong h’wag siyang umalis sa bahay niya.

Ginabi ako kasi dumaan pa ako sa bahay ni Lorcan pala kumustahin sina Clayton at Daniel.

Pagkapasok ko sa bahay ni Johan ay medyo nanibago ako na walang sumalubong sa akin. Minsan kasi kapag umaalis ako at naiiwan ko siya dito sa bahay niya ay sumasalubong kaagad siya sa akin. Kaso ngayon ay walang sumalubong.

“Johan?”

I was about to scurry away from the living area to climb to the second floor, but I saw twinkling lights coming from the pool.

I put my bag down and started walking with the little light.

Napatigil ako nang nakita ko si Johan doon sa labas, sa may pool side at may naka-set doon na table with some foods. Binuksan ko ang sliding door tungo sa pool area.

I exited. Johannes back was facing me at wala siyang kamalay-malay na nandidito na ako at pinagmamasdan ko na ang kabaduyan niya dito.

May mga LED lights pa na nakapalibot sa buong area. Kabaduyan ni Johannes!

“Hey!”

Lumingon siya sabay tayo. “ Beibu , you’re home.“

Gusto ko siyang suwayin doon na hindi ko ito bahay. So, it’s not my home, but I held my tongue back.

“What is this?”

Kinamot niya ang batok. “Ilang beses na kitang tinatanong na lumabas tayo pero lagi mo akong tinatanggihan. Also, I… I cannot take you out because of what happened last month. So, why not do it here?”

He motioned his hand na pa-upuin ako kaya naman umupo na ako. Wala akong sinabi nang ipaghila niya ako ng upuan.

We enjoyed dinner on the poolside. It’s just us and the calm and silent night. The cold winds were biting at my skin, but it was tolerable. Above us was the starry sky and the big full moon.  

Napadighay ako sa sarap ng kain ko. Hindi ko na kailangan pang magtanong kung nag-order ba si Johan o hindi dahil kabisado ko na ang timpla niya.

“T-thank you for the delicious dinner.” I said, turning my eyes into the pool. Parang kumikinang iyong tubig dahil sa maliwanag na gabi.

I took a small sip from my wine glass. Ninamnam ko ang pagpait ng lalamunan at ang pag-anghang nito nang dumaan ang wine na iniinom ko.

“Thank you too, beibu dahil sinamahan mo ako.”

Taas ang kilay kong bumaling sa kanya.

“I thought para sa atin itong dinner–”

“Oo para sa atin pero hindi ko inaakala na papaunlakan mo ito.”

Sa konting bagay pala na ginagawa ko kay Johan ay parang ang laking bagay na noon sa kanya. Sa simpleng pagsabay ko sa kanya sa hapag ay napakalaking bagay na pala noon sa kanya.

Natahimik kami. Naunang tumayo si Johan at lumapit doon sa pool. Nakatalikod siya sa akin kaya kitang-kita ko ang malapad niyang likod. He was standing there like he was a king and looking over his people.

“Gusto mo bang magtampisaw kahit saglit dito?”

Tumayo rin ako at lumapit sa kanya. Hinubad ko ang sapatos at medyas kong suot saka ko itinaas hanggang tuhod ang pantalon ko. Nauna ko nang nilublob ang dalawang paa ko sa tubig. Hindi naman iyon malamig gaya ng inaasahan ko.

Akala ko ay gagaya sa akin si Johan nang biglang nagulo ang pool nang bumagsak ang malaking katawan niya sa pool.

“Tàngìna naman Johannes!” sigaw ko dahil nawisikan din ako nang tubig.

Nalisik ang mata ko nang makita ko ang Amerikanong-Hapon na malaki ang ngisi habang sinusuklay ang buhok niya patalikod gamit ang kamay. Nakatayo na siya sa di kalayuan sa akin at ang tubig ay hanggang sa dibdiban niya.

Nabasa na naman ako kaya naman naghubad na ako ng damit ko at iniwan ko ang ang suot kong boxer. Tinabi ko ang damit ko sa iniwan na damit ni Johannes. Tumalon na rin ako doon sa pool at lumangoy ng konti.

Kapwa kami basa ni Johannes. Magkatabi kaming dalawa at ang isang kamay namin ay nakahawak doon sa gilid ng pool. Kumikiskis ang magkalapit naming braso sa isa’t isa.

“You know what, beibu this is just my dream before.”

Tumingin ako kay Johannes na nakatingin sa kalangitan. “Dream?”

Nang lumingon siya sa akin ay nagtagpo ang mga mata namin. Sa ganitong mga sitwasyon ay iniiwas ko ang mata ko sa kanya kaso ngayon ay hinayaan ko si Johannes sakupin ako.

“You and me, standing on the same ground, breathing the same air, sleeping under one roof, eating together, and talking to you.”

“Being with me was your dream?”

“Yeah, you’re my greatest dream, Colt.”

“Being with me was your dream?”

“Yeah, you’re my greatest dream, Colt.”

Iiwas ko na sana ang mata ko sa kanya dahil wala akong masabi nang magsalita siya ulit.

“ Aishiteru .“

“What?” Halos maibulong ko na iyon.

“I love you. I love you, beibu .”

Ngumiti siya sa akin.

“It’s okay if you cannot say it back to me for now. I’m willing to wait for you, Colt.  Don’t rush yoursel–”

“I… I love you… I love you too, Johannes.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

A | E

CHAPTER 9

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 9

Colt Pov

I wasn’t prepared for this. I didn’t expect this to happen. I just got here, at Johan’s house, and ate on the poolside together with him under the starry night. Wala sa plano ko ang umanin. Ni sa isip ko ay wala kaso, bakit nasabi ko iyon sa kanya kanina? Bakit nadala ako sa kanya? At ngayon. Bakit sinasagot ko na ang halik niya sa akin?

Malamig ang paligid dahil gabi na. Konting ingay lang sa labas ng bahay ang naririnig ko mula sa mga sasakyang dumadaan. Malamig din ang tubig sa pool kaso pinapainit ni Johan ang katawan naming dalawa sa pamamagitan ng halik niya. Hindi naman ito gaya nang nauna naming halikan (the first time we kissed after long time of Johan’s disappearance). Ito ay banayad. Dahan-dahan at parang sinisimot ang kahit konting galaw ng mga labi namin.

Johan, who was standing before me, cupped my face with his calloused hand while the other one was gripping my shoulder and slightly giving me a massage there.

I knew it back then that I wasn’t straight anymore when I responded to Johan’s kiss. Years ago, I did some research on myself. I’m not attracted to women anymore. They didn’t give me chills and excitement anymore—they didn’t give me arousal anymore. I tried to entertain men back then, but they failed to give me the stir that Johan gave me. Only Johannes Dwyer can arouse me like that—like this. 

Kasi iba itong nararamdaman ko ngayon kaysa noong naramdaman ko kay Clayton. Siguro mababaw lang iyon, siguro it was just a platonic feelings at nagconclude kaagad ako. Siguro iyong naramdaman ko kay Clayton noon is for friends lang pero na-misundertood ko dahil uhaw ako noon sa atensyon ng isang tao. Natakot lang siguro ako noon na mawala si Clayton dito sa akin dahil sa plano nga namin tapos nagkalapit na kaming dalawa. Kay Clayton din kasi ako unang naging komportable na sabihin ang nakaraan ko. Sa kanya ko unang sinabi ang tinatago kong nakaraan.

“Ughh!” I groaned when Johan’s hand found my right nipple and twisted it. His mouth was now on my neck and slowly marking my neck, kissing, lapping, and nipping me there. 

Our bodies bobbed synchronously in the water, creating friction against our underwear.

I can feel my arousal already. My boxers tighten beneath the water.

Ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang kamay ni Johan sa loob ng boxer ko at sabay na sinagpo ako doon. Tànginà!

I pushed him para makakuha ako ng hangin. I was running for my breath and he was still not satiated!

My eyes shut when I feel Johan’s knees in between my thighs and rubbing my length with his knees. It’s not the usual rub of his knee. It was so sensual and rough, making me feel hot and giddy at the same time. Unconsciously, my hips began to respond to the friction that Johan’s knee was doing. 

The water splashed on the corners of the pool as our bodies danced together under the blue water.

Ang mahihina kung daing at mura ay humalalo sa ingay na nililikha noong tubig na gumagalaw at bumabangga sa gilid noong pool.

I’ve felt this before. I have felt this before with the same person I am with right now. The desire, the passion, the excitement that I’ve felt before was slowly washing over me. The brief time we spent in the pool was cut short when large, intermittent drops of rain began to fall over us. 

Napatigil din si Johan doon. Tumingala kami, akala ko talsik lang iyon kaso mga malalaki talaga iyon. Nakakapagtaka na may mga bituin naman at mukhang di uulan kanina kaso bigla nalang ganito.

“Let’s get inside, beibu .”

Nauna nang umahon si Johan sa pool at aahon na sana ako nang makita ko ang kamay ni Johan na nilahad niya sa akin.

I stared at his hand and went back to his eyes before reaching out my hands to his.

Napakalaking pagkakamali ko nang inaakala ko na natapos na ang ginagawa namin ni Johannes doon sa pool. Akala ko naputol na iyon ng ulan kaso hindi pa pala nang bigla akong buhatin ni Johannes sa paraan na parang bagong kasal.

My heart leaped!

“Fùck! Put me down Johannes!” I squealed, trying to wiggle from his grasp. “Mahuhulog akong gagò ka.”

“You will not if you don’t move, beibu !”

“Papaano kung mahulog nga ako.” argumento ko dito habang papasok kami sa loob. Sinasabi ko iyon pero nakayakap na ang kamay ko sa leeg niya.

“Hindi kita hahayaang mahulog Colt. Mahulog ka man… nandito naman ako na handa kang saluhin.”

Pinandilatan ko siya sa mata ko. Sinong kikiligin doon sa sinabi niya? E, parang pilit iyon dahil sa kanyang accent! Tsk!

Hindi nalang ako nagreklamo pa at kumapit nalang ng mahigpit sa leeg niya. Bahala na siya kung nasasakal ko na siya.

Napalinga-linga ako sa paligid nang ilapag niya ako sa sahig.

“H-hindi ito ang kwarto ko.” wika ko at lalagpasan ko na sana siya para lumabas nang magsalita siya.

“We’re boyfriends now right, beibu?”

My hand on the doorknob was stoned. I felt like my heart was about to explode at his soft voice. The way his voice slipped into my ears and went directly into my heart, making my heart stir.

I turned around only to see the hooded hazel eyes of Johannes sending me a tender look.

“Ayaw mo?”

His eyes lit up.

“Of course, I want to beibu . So… we are officially boyfriends, now?”

“Why are you asking for so much confirmation, Johan?”

“I’m just making sure that you’re mine and I’m yours, too, so that I can… finally call you mine.”

“I am yours.”

He smiled triumphantly as he took two strides before cupping my face and slumping his lips on mine. The corner of my lips stretched upward as I wrapped my hands around his neck and pushed my wholeness into him. 

Our tongues battle inside our mouths, making wet and lewd sounds every time we stumble on each other’s tongue.

Ilang saglit lang ay nakahubad na si Johannes sa kanyang boxer. When his bare length brushed against my junior, my eyes widened. My head tilted when his mouth traveled back to my neck until it found my two pecks and began to play with them.

Johannes pushed me onto the mattress and crawled on top of me. 

“You are sober, right, beibu ?” he hoarsely said, palming my member below.

“I… I am.” Kinakapos sa hininga kong untag kay Johannes.

A playful and hot smile was drawn on his face as he pulled down my boxers, making me naked below his huge body. 

We both cried on the air when he lowered his body and brushed our hard and wet sensitive parts. My hand found the bed sheets and balled them in my fist as I sang an obscene sound.

Johannes’ hand found my nipples and twisted them into what he wanted. His mouth was showering me with his wet kisses all over my face, down to my neck, to my collar, and even traced his tongue on each line of my abs. He never fails to send me thousands of goosebumps. The tingling feeling in my stomach every time his lips and mouth kiss me reaches to my toes, and I cannot help it but to curl them up. 

The big man before me spread my legs wide. He settled in between my spread legs. It hurts. My legs hurt as they stretched from their normal length, but the excitement and woozy feeling carved in my mind and body to the point where I couldn’t resist what Johannes was doing to my body. All I could do was obey him. My body voluntarily obliged to his command. It was like I was being drugged and hypnotized. 

“Fùck!”

“Shìt!”

We both cursed, as he groped our lengths and masturbated them. My hips move consciously up and down, up and down with Johannes. My trembling hands landed on his hair, and I leaned into it like it’s where I got my strength. 

Awang ang mga labi ko habang mararahas ang galaw ng kamay ni Johannes sa ibaba. Ibang-iba itong nangyayari sa amin ngayon kaysa noong unang beses na may nangyari sa amin. Ito ay parang sinasaksak na ni Johannes sa isipan ko ang bawat nangyayari. Para bang gusto niyang tandaan ko ang bawat ginagawa niya sa sakin, sa bawat haplos niya, sa bawat lapat ng labi niya sa balat ko, sa bawat halik, sipsip, at kagat niyang ginagawa, gusto niyang nagmamarka.

Mahabang ungol ang nagliparan sa mga labi naming dalawa nang marating namin ang rurok ng paunang kaligayahan. Nasaba ang tiyan ko at ang kanya dahil sa nilabas naming mga katas na di ko bilang kung ilang beses bumulandit. Madaming imbak!

I was sickly wrong when I thought that it would suffice for what we’re feeling right now. We were both ecstatic and breathless from the heaven we reached, but Johannes was far from being satiated with just masturbation. He was really fùcking wants a fùck! 

He grabbed my hips and pulled me down as he reached for the hole in my butt. His fingers were already closed on my walls. Pero inabot ko ang kamay niya at pinigilan siya sa kanyang binabalak.

“Hindi… hindi na ako dadapa sayo.”

Tumigil siya doon. Bumaba ang mata ko at nakita kong tayong-tayo na siya doon at maski ako ay nabubuhay na namang muli. Shìt! Kaya pala halos di ako makalakad noong unang beses namin dahil sa laki at haba niya.

“What do you mean, beibu ?”

Bumangon ako at tinukod ko ang siko ko sa aking likuran.

“You’ll be the bottom for tonight’s events Johannes.”

Johannes pouted his lips. Naabot ko ang isang unan sa uluhan ko at pabiro ko iyong hinampas sa kanya. Parang asong ulol!

“Okay,” anito at naguluhan ako nang bigla siyang gumapang tungo sa akin.

Yumuko siya hanggang sa ilang pulgada nalang ang layo ng mga mukha namin. Wala akong ka-ide-ideya kung ano ang balak niya nang dakmaan niya ang pagkalalaki ko habang nakatingin sa akin.

Nanlaki ang mata ko at tumingin sa ibaba.

Then he positioned himself on top of me and aimed my length into his hole.

“A-ano–”

“You want to fill me with your member? Do you like it this way? Yes?”

“J-johan… a-ahh! Fùck!” mura ko nalang nang tuluyan na niyang ipasok ang pagkalalaki ko sa kanya.

The junior me felt like I was being choked and swallowed by his hole!

“You! Y-you didn’t even stretch your goddamn hole? AHH, umpp!”

Di makapaniwalang untag ko kaso nabitin din sa ere nang sinagad niya ang pagkalalaki at umulos.

“Sorry to say this beibu, but I’ve been masturbating thinking of you a lot of times. I’ve always been ready anytime and anywhere for you.”

“F-ummp! Ahh!”

Gusto kong suntukin ang pagmumukha niya sa dahil sa bastos niyang bibig kaso di ko naman iyon magawa dahil gumagalaw na siya sa ibabaw ko. My length was inside him, and he was also riding atop.

We both panted as he moved his body on top of mine, ako naman ay sinasabayan na siya sa kanyang ginawa. Kapwa kami pawisan at kinakapus na sa hininga pero patuloy pa rin ang ginawa.

Naghahalikan kaming dalawa habang walang tigil sa kakataas-baba si Johan sa ibabaw ko. Inabot ko ang humihindig niyang pagkalalaki at niyakap ko ang kamay ko doon saka ko iyon pinagsawaan sa kamay ko. Putàngìna ang laki! Binigyang atensyon din ng kamay ko ang dalawang bola niya sa baba.

Hindi ko na nasundan pa ang mga sumunod na mga pangyayari hanggang sa pareho kaming nilabasan ni Johan. Kaso patuloy lang siya sa kakagalaw sa ibabaw ko.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁ A | E ꧂

CHAPTER 10

Chapter 10

Johannes Pov

Ito na yata ang pinakamahabang tulog na ginawa ko sa buong buhay ko. Hindi ko alam na ganito pala ka komportable katabi ang taong matagal mo nang inaasam. I feel like my room was so bright kahit na wala namang liwanag na nakakapasok sa kwarto ko dahil sa makapal na kurtina. I feel like there’s something inside me that’s fulfilled.

Tiningnan ko ang alarm clock na nasa bedside table. It’s already 9 in the morning, yet I don’t feel like getting off of bed. Gusto ko lang pumikit at matulog pa. Ngayon ko lang naramdaman ang pagod sa pagbangon. Ngayon lang na katabi ko si Colt, my beibu!

Niyakap ko ang mainit at hubad niyang katawan. For a mafia underboss nalalambutan ako sa katawan ni Colt. Well, hindi rin naman sa katawan ang basehan noon. Nakita ko na kung paano makipaglaban si Colt hand to hand combat man iyon o gamit ang armas ay napapahanga niya talaga ako. Kaya nga mas nahulog pa ako.

Ayaw ko sanang pakawalan si Colt sa pagkakayakap ko pero mukhang nasakal ko yata dahil umungol ito at tinulak ang pagmumukha ko.

I softly enhaled his scent before peeling my hands off his body and moving inches away from him. Di lang niya alam na nakatanday ang binti niya sa akin sa ilalim ng kumot namin.

Hindi naging madali sa akin ang magkagusto sa isang lalaki. Sa pamilya namin ako lang… ako lang ang lalaking ganito. Hindi ko nga ito maamin sa mga Dad ko. At saka ko na sasabihin kapag handa na si Colt.

Noong una ay di nga ako makatulog dahil dito. Naguguluhan ako. Naguguluhan ako sa sarili ko. Para na akong baliw kakaisip kung ano ba talaga ako at bakit ganito ang nararamdaman ko. At nawala lang ang kaguluhan ko nang tinanggap ko na may gusto nga ako kay Colt. Tinanggap ko ang sarili ko. Tinanggap ko kung ano ako. Ano man ang sabihin ng pamilya ko sa akin kapag umamin ako, wala na akong pakialam doon.

Stepping on this land has never crossed my mind since then. I’ve never imagined what the Philippines is. I’ve never imagined myself staying here, living here or even visiting this land. But because of what happened back in our house, I was forced to go here. At akala ko di ko na makikita itong si Colt. Akala ko rin nakalimutan ko na siya pero mali ako. Patuloy lang pala siyang naninirahan sa puso ko sa mga dumaan na taon.

At ngayon na nagkaroon ako nang pagkakataon na maging akin siya. I didn’t waste my time. Marami na kaming taon na nasayang at ayaw kong dagdagan pa iyon.

For the last months, I have a feeling that I still have an effect on Colt because of the way I touched and teased him, alam ko. Alam kong meron siyang nararamdaman sa akin pero di niya lang iyon maipakita. Hindi ko alam kung ano ang nagpipigil sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang rason niya pero kung anuman iyon tatanggapin ko siya. Mahal ko siya. Handa akong yakapin at punan kung ano man ang pagkukulang niya.

I was pulled out of my deep reverie when I heard my phone ring. The bedsheets rustle as I fumble my hand to reach my ringing phone. I saw a familiar contact calling me, so I pressed the green button and brought the phone near to my ear. 

Umalis ako sa kama.

“Ohayo?” Said the feminine and sweet voice from the other line.

“Yeah, it’s morning here, good morning,” I smiled at hearing her cute voice on the other end of the line.

“How was everything in the Philippines?”

A smile creeps on my lips and it reaches to my eyes.

“It’s good… so good.”

“Good to hear that. Anyway…”

“Yes?” I interrupted her because I sensed the hesitation in her voice.

“Your father was looking for you, Johan.”

“D-did you tell him that…”

“Of course not. Remember what I promised, right?”

I hummed.

“I won’t disappoint you, Johan. Don’t worry about me and the things here. I can handle them.”

“Thank you. Thank you, Ayaka. Take care, I will be home soon.”

“We will wait for you, Johan.”

Binaba ko ang tawag at binalik ko iyon kung saan ko kinuha saka muling bumalik sa kama. Napangiti ako nang makita ko ang mukha ni Colt.

“Mahal mo na ako n’yan?” He said this with his eyes still closed and a grin on his lips. 

“So much… I love you so much, beibu .”

“Umagang-umaga Johannes! Magluto ka na.”

Nagtulakbong siya ng unan sa kanyang mukha. Kinuha ko ang unan saka ko hinalikan ang labi niya bago umalis sa kama at lumabas para makapagluto.

Colt Pov

Pinasuot ko ng face mask si Johan nang pumasok kami sa isang grocery store. Matapos kasi ang breakfast namin dumaldal siya na naubos na ang stock niya sa ref kaya kailangan na niya daw’ng magrefill sa ref niya. Nag-aya siyang mamili kami at kahit na di niya sabihin na samahan siya, sasama talaga ako dahil ako ang temporary bodyguard niya.

My lips formed into a thin line when Johannes pulled my hands and intertwined them with his.

I was about to yank my hand, but I remembered that he is now… m-my boyfriend. 

Saglit akong napayuko bago umiling at tumingin kay Johan na nakataas lang ang noo habang ang isang kamay ay nakatulak sa pushcart na kakakuha lang niya.

Pinisil niya ang kamay ko na kanyang hawak.

“Anong una nating bibilhin, beibu ?” tanong nito sa akin na para bang ako ang taga-luto sa bahay niya.

I don’t know if I’m just seeing things or not, but I really saw dancing happiness in his hazel orbs.

“Beibu?” he said, pulling me out from my thoughts.

“Yeah?”

“Sabi ko, anong una nating bibilhin.”

Sinamaan ko siya ng tingin.

“Ako ba ang magaling dyan? Saka ikaw ang magluluto.”

Tumango lang siya at hinila na ako kung saan.

Nakakapagod ding kasama itong si Johan dahil tanong nang tanong kung ano ba raw ang gusto ko o ano. E, wala naman akong partikular na gusto.

Bumili siya ng mga proceed foods, can goods, beers, soft drinks at kung ano-ano pa.

“B-bumili ka n’on.” Nginuso ko ang mga chocolates sa unahan namin.

“Gusto mo nang mga chocolates beibu?” malakas niyang untag kaya nabatukan ko.

“Hinaan mo ang boses mo!” Pagalit kong wika sa kanya.

“Hindi ko ’yan gusto pero kumakain ako.”

“Ohh!”

Kahit na mukhang pinagpapawisan na ang kamay ko na hawak niya ay hindi niya pa rin ako binibitawan. Mahigpit pa rin ang hawak niya sa akin na para bang tatakbo ako kapag binitawan niya.

Nanlaki ang mata ko nang makita ko kung ano ang katapat ng mga chocolates! Tangìna! Bakit nandidito ang mga condoms? Niyuko ko ang ulo ko nang maramdaman ko ang pag-init sa tainga ko. Pùtangìna, gumamit ba kami noon kagabi? Mukhang hindi.

Muli akong sumulyap doon at sakto naman na tumingin sa akin si Johannes kaya mas lalo akong pinamulahan.

“ B-beibu .“

“Ano?” Asik ko.

“You want to buy condoms?”

“Gago! Hindi.” sinipa ko ang binti niya.

“Hmm.” Tumango siya pero nanlaki ang mata ko nang makita ko siyang lumapit doon.

Napatingin tuloy ako sa paligid namin at napansin ko ang iilang customer na nakatingin sa direksyon namin. Fùck!

“Johannes!” Suway ko dito pero ang tanga, parang di ako narinig dito!

“Maliliit lang ang condom nila dito.”

Sa pagkakataong iyon ay gusto ko nalang manliit sa kinatatayuan ko. Bulgaran niya talaga iyong sinabi.

“A-ano bang pinagsasabi mo dyan!?” saad ko at winaksi ko na ang kamay niyang nakahawak sa akin.

Binitawan niya naman ako.

Humarap si Johannes sa akin.

“Well, I’m an XXL wala silang ganoong size na condom dito, beibu. And don’t worry beibu, may stock ako sa bahay.”

Hindi ako nagsalita at basta ko nalang iniwan si Johannes doon. Tawag siya ng tawag sa akin pero di na ako nakikinig sa kanya. Dire-diretso na ako sa nilalakaran ko. Pùtangìnang XXL ’yan kaya siguro literal akong bumagsak noon sa kanya!

“Beibu!”

Nahabol niya ako at mabilis niya namang niyakap ang kamay sa baywang ko mula sa likuran at naramdaman ko ang baba niya sa balikat ko.

“J-johannes!”

“Sorry.”

“Pùtangìnang pakawalan mo ako. Baka may makakita sa atin dito!”

“Pardon me first.”

“Pakawalan mo ako at mapa-pardon kita.”

Hindi ako nakapanlaban sa kanya nang bigla niyang ibaba ang face mask na suot at hinalkan ang labi ko.

Muli niya namang binalik ang face mask sa mukha niya.

“Johannes Dwyer!!”

“You’re so cute when blushing, beibu .”

Susuntukin ko na sana ang dibdib niya nang walang kurap niya lang iyong nasangga sa kamay niya.

“No to fùcking PDA, Johannes!

“What? Why? I like PDA, beibu.”

“And I don’t like it. I don’t like landi-an in the public place.”

“What do want then, beibu ? Landi-an in private?”

My face painted pink. “Y-yeah.”

His thick eyebrows waggled as if teasing the blushing me before him.

Muli kaming bumalik sa pamimili namin. Ako na ang nagpresenta sa kanya na magtulak ng push cart dahil para ko naman siyang inaalila na wala akong ginagawa dito sa tabi niya.

Sa totoo lang ay nakakapanibago. Itong mga ginagawa ko ay nakakapanibago. Lalo na ang relasyon namin ni Johan. Hindi ko alam kung ano ba dapat gawin ng isang tao na nasa isang relasyon. Para akong naging mang-mang sa bagay na ito.

Basta ang iniisip ko lang ngayon ay kami ni Johan. Getting to know him, knowing his likes and dislikes, asking about his disposition and whatnots. Gagawin ko ang ano ang sa tingin ko ay ginagawa ng isang tao na nasa relasyon. Di ko kasi alam, e. My parents failed to show it to me. I don’t know how to put what I felt for Johan into actions.

We were so engrossed in buying groceries and even our necessities when the familiar woman appeared in front of me, leaving me speechless. May puti na ang buhok niya pero nananatili pa rin ang pagka-elegante ng dating niya. She was wearing a color orange sheath dress with a shawl collar neckline. Naka-make up siya pero di pa rin natatabunan ang maliit na wrinkles sa gilid ng mata niya.

“Colt?”

I felt my heart tighten. My too good of a mother called me after so many fùcking years. My throat was so dry that I forgot to speak. The nook of my eyes felt hot, a cue that my tears were forming behind them. The parent that brought so much trauma in my life. 

Akala ko nakalimutan na niya ako. Akala ko nakalimutan na nila ako.

Aaminin kong minsan ko na silang nakita dahil pumupunta ako sa tapat ng bahay nila pero hindi ako lumalabas sa kotse ko. Hindi ako nagpapakita sa kanila. Maski sa daddy ko ay ganoon din. Nahanap ko si Daddy at nakita kong masaya na naman din siya sa sarili nilang pamilya. Para namang wala silang anak na nakalimutan. Hinanap ko si Daddy upang tingnan kung maayos lang ba siya at kung ano na ang kalagayan ng buhay niya kaso nang makita kong masaya na siya sa sarili niya ring pamilya, ako na ang lumayo. Hindi ko na sila kailangan pang kumustahin dahil nakita ko na naman na masaya sila sa kani-kanilang pamilya.

“Kumusta ka na anak?” Muling saad ni Mommy pero di ko siya masagot, hindi dahil natuyuan ako sa lalamunan kundi dahil di ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa tanong niya.

“Anak, Co–”

“Stop!!”

Her eyes widen.

“ Beibu ,“ At may kamay na gumapang sa kamay ko at nakita kong kamay iyon ni Johan.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

So far nandidito na tayo sa chapter 10 mga beh, gusto ko lang malaman kung ano ang tingin ninyo sa story nila Colt at Johan. I want an honest feedback mga beh. Sana may maglapag. 😘

꧁A | E꧂

CHAPTER 11

Chapter 11

Colt Pov

“Tara na Johan.”

Ako ang kumuha sa kamay ni Johannes at hinila ko na siya tungo sa pinakmalapit na counter dito sa kinaroroonan namin. Walang naging reaksyon o imik si Johannes nang hilahin ko na siya at sabay kong tinulak ang push cart namin na punong-puno sa mga groceries.

Nakakalito na hindi ko kayang harapin ang mga magulang ko. Naguguluhan ako. Dapat ang mommy ko ang makararamdam nito. Dapat sila ang makaramdam ng ganito, pero bakit ganito? Bakit parang ako ang nahihirapan? Bakit parang ako lang ang nahihirapan? Ako lang ba ang na-apektuhan sa nangyari noon? Ako lang ba ang nasaktan? Ang napuruhan?

Bakit ganoon si Mommy? Bakit kung makatanong siya sa akin ay parang di niya ako nakita ng ilang taon? Tàngìna! Halos dalawang dekada niya akong di nakita tapos gan’on-gan’on lang?

Ilang taon akong nagtiis. Ilang taon akong naghirap. Ilang taon akong umiiyak. Ilang taon akong di pinatulog at binabangungot sa nangyari sa pamilya namin. My young heart forgets to forget them. I forgot to forget those dark memories. In the end, ako lang pala ang maghihirap. In the end, ako lang pala ang magdudusa. In the end, sa nawasak naming pamilya ako lang pala ang ganito. Ang anak pala ang sobrang maa-apektuhan.

Wala na akong paki sa mga mata na parang nanunusok na sa likod at sa harap ko. Ang inaalala ko lang ay ang makalayo sa lugar na iyon.

Hindi ko namalayan ang pagtulo ng mainit na likido mula sa mata ko. Isang hila lang ni Johan mula sa likod ko ay awtomatik na tumigil ang paa ko. Nabitawan ko ang handle ng push cart nang iikot ako ni Johan sabay ng pagyakap niya sa akin.

“ Beibu .“

Tinago ko ang mukha ko sa balikat niya at doon bumuhos ang masaga kong mga luha. Tahimik na umaagos ang luha ko habang hinahagod naman ni Johannes ang likuran ko.

“Sshh!”

“Gusto kong umalis… umalis na tayo dito.”

“Okay.”

Iyon lang ang sinabi ni Johan at iniwan namin ang groceries namin doon. Dumiretso kami sa parking lot kung saan ang sasakyan niya. Pinagbuksan ako ni Johannes sa pintuan ng kotse niya at yumuko na ako para makasakay doon nang may tumawag sa akin.

“Colt! Anak!”

Pati yata si Johannes ay natigilan doon at pareho kaming napalingon doon.

Sinara ko ang pintuan ng sasakyan at humarap kay Mommy. May isang lalaki na sumunod sa kanya na hula ko ay ang half-brother ko.

Tumakbo si Mommy sa akin at saka mahigpit niya akong niyakap.

Di ko magawang i-angat ang kamay ko para mayakap siya. Para akong sinemento sa kinatatayuan ko at wala akong imik kahit na konti at di ako gumalaw.

My fist balled on my side.

Humikbi si Mommy habang yakap-yakap ako.

“I miss you, Colt. I miss you, anak. Miss na miss ka ni Mommy.” iyak nito at kumalas sa pagkakayakap sa akin.

“Tapos ka na? Aalis na kami.” Walang ka-emo-emosyon kong wika.

“Kuya!” sigaw ng half-brother ko.

“Beibu,” marahan ang pagtawag sa akin ni Johan pero nandoon ang warning sa tono niya.

“Anak…”

“Aalis na kami.”

“Di ba tayo pwedeng mag-usap?”

“Para saan?” Halos putulin ko na si Mommy sa pagsasalita niya.

“Kuya huwag mo namang ganyanin si Mo–”

Itinaas ni Mommy ang kamay niya dahilan para matigil ang pagsasalita ng half-brother ko.

“Bakit? Bakit mommy… bakit ngayon na di na kita kailangan ngayon ka lang nagpakita sa akin? Kung gusto mong malaman kung ayos lang ba ako. Well, to answer your question, yes, yes, I am doing well on MY OWN! I survived, mom. I’m alive without you and without daddy.”

“A-anak… bakit ka kasi umalis noon.” Parang ako pa ang sinisisi niya. She hadn’t seen my pain, my struggle, and my tears before. She was blinded by her new family.

“Tinatanong mo talaga ’yan mom? Di mo ba nakita ang paghihirap ko noon? Di mo ba nakita ang hirap ko sa puder ng bago mong asawa? Di mo ba nakita? O baka gusto mong isaysay ko pa sayo ngayon!”

“Colt,” she tried to reach out for my hand, but I jerked my hand away from her.

“Ayaw kitang sumbatan mom. Ayaw ko kasi… m-magulang pa rin kita kahit na anong gawin ko. Kaya please lang kung gusto mo akong makausap mom. Huwag ngayon dahil masusumbatan lang kita sa mga pagkukulang mo-ninyo sa akin at iyon ang ayaw ko. H’wag ninyong sagarin ang konting respeto na meron ako para sa inyo.” Mariin kong untag.

Isang tango lang ang bibigay ni Mommy sa akin. Hindi na siya nagsalita at tinitigan lang ako. Nilapitan siya ng anak niya at inakay siya nito palayo.

Pumikit ako at kinuyom ang kamao bago walang imik na binuksan ang pintuan ng kotse at pumasok.

Sa buong byahe namin ni Johannes sa pauwi ay tahimik lang ako. Siya na ang nagmaneho, di na ako nakipagtalo sa kanya doon dahil tingin ko di ko kayang magmaneho na nanginginig ang kalamnan ko.

Nakatingin lang ako sa labas, di ko naman naa-appreciate ang tanawin sa labas kasi naglalaro pa sa isipan ko ang pagtatagpo namin ni Mommy kanina. She looks so well. Matagal na rin kasi ang huli kong silip sa kanila, simula noong nakapagdesisyon ako na di na sila silipin pang muli kasi nasasaktan lang ako.

Tinuruan ko ang sarili ko na kalimutan na sila, ang nakaraan ko, kasi ako lang ang nagdudusa, e. Ako lang ang mas nahihirapan sa sitwasyon ko.

“ Beibu , we’re here.“

Napa ahon ako sa pagkakasandal ko sa kina-uupuan nang magsalita si Johannes. Napasilip ako sa labas at di ko man namalayan na nakarating na kami sa bahay niya, sa mismong parking area.

Tinanggal ko na ang seatbelt ko at lalabas na sana ako nang yumakap sa braso ko ang kamay ni Johannes.

“She’s your mother, isn’t she?”

Umupo ako pabalik.

“She… she is…”

“Then why did you talk to her like that? It’s rude, beibu .”

Pagak akong napatawa doon. I cannot get mad at him since I know that he doesn’t have an ounce of knowledge about my past.

Tumingin ako kay Johannes.

Besides, how can I get mad at this big man with his eyes piercing me softly? He looks like a big dog, but he acts like a puppy waiting to be cooed.

The way he spoke was so calm-so serene. He’s calming me.

“She’s my mother, Johannes. She’s the one who gave birth to me. She’s the reason why I am alive right now. She’s one of the reasons why I am here in front of you right now talking to you. And… she’s also the reason… why… w-why I cannot surrender my love, myself to anyone. She’s one of the reasons why I’m afraid to love and to be beloved. She’s one of the reasons why my vision of true and everlasting love shattered.”

“Beibu,”

“I hate her, Johannes.” I told him, he gasped.

“Who’s the other reason you’re talking about, beibu ?”

Based on his tone, alam kong may ideya na siya. Kinukompirma niya lang ito sa akin.

“My father.”

The pain surfaced in his strong yellowish brown orbs.

Johannes grabbed my shoulder and pulled me closer to his chest. Tahimik akong umiyak sa dibdib niya at hinayaan niya lang ako hanggang sa matapos ako.

Pagkapasok namin sa bahay niya ay sinabihan niya ako na magpahinga at siya na ang bahala sa bahay. I thought I was working for him, but it turns out that he’s the one working for me. Or maybe he’s playing the role of an understanding boyfriend. Nonetheless, hindi na ako umakyat pa sa taas at nakapag desisyon na ako na sa salas nalang matulog.

Napagdesisyonan kong buksan ang TV at manood ng palabas. Sa totoo lang ay wala akong alam na magandang palabas, kaya naman kung ano-ano nalang ang pinanood ko.

Antok na antok na ako nang may tumabi sa akin, si Johannes. Dinala niya ang ulo ko sa kanyang balikat at kusa naman akong unanan doon at pumikit. Niyakap ko ang kamay ko sa kanya.

He’s making my nerves calm. Nakakahawa ang pagkakalma niya sa mga bagay-bagay. Kahit pa noong may nang-ambush sa amin ay kalmadong-kalmado siya. Tapos kapag mainit ang ulo ko at naninigaw na ako, siya naman ay kalmado lang. Di ko alam kung saan niya iyon nakukuha pero magaling siyang maghandle ng isang sitwasyon.

“Hai, hai, I’ll be back home. I’ll be home soon.”

Nawala ang antok ko dahil doon sa sinabi ni Johannes. Binuka ko ang mata ko at umalis sa pagkakahilig ko sa kanya. Nakita ko siyang nasa tainga ang telepono at may kausap. Nang makita niya akong nakatingin sa kanya ay agad niyang naibaba ang tawag.

“Beibu,”

“Uuwi ka? Saan?”

“It’s not now, beibu –”

“Kailan?”

“Beibu–”

“Pùtanginang kailan nga Johannes!”

He let out a deep sigh.

“Pinapauwi na ako. Kailangan ako sa amin but I’m buying my time, beibu .”

Tumango-tango ako. Alam ko naman na di talaga siya magtatagal dito. Pero bakit pa ako nagugulat ngayon?

“Kailan mo balak umalis?”

“On the next day.”

“At di mo sinabi saakin?”

“Hindi ko sinabi beibu kas–”

Tumayo ako at walang paalam akong umakyat sa taas. Akala ko pa naman sa susunod na linggo o sa susunod na buwan pa siya aalis pero sa susunod na araw kaagad?

Umalingawngaw sa buong bahay ang tunog ng pintuan nang isara ko iyon ng malakas. Umupo ako sa kama at hinubad ko ang sapatos at medyas ko saka ko iyon tinapon. Kinalas ko na rin ang butones ng suot kong dress shirt at humiga sa kama. Tinakip ko ang braso ko sa aking mata.

Rinig ko ang pagbukas at sara ng pintuan but I didn’t move even an inch from where I was lying. Umuga ang kanang bahagi ng kama.

“Beibu.”

I didn’t say anything.

“Beibu.”

Tangìná mo!

“Beibu , talk to me.”

“Kausapin mo sarili mo!”

Naglalaro lang ba kami? Kahapon pa nga naging kami tapos sa susunod na araw aalis na siya? Alam ko namang di siya magtatagal dito sa bansa pero para gulatin niya ako na aalis na siya sa susunod na araw ay napakawalang hiya niya. Sana pala ay di nalang naging kami. Fùck that LDR! That thing won’t work on me or on us! Kakasimula palang namin, e. Kumbaga nasa stage pa kami na kikilalanin pa namin ang isa’t isa.

Marahas kong winaksi ang kamay niyang pumulupot sa baywang ko. Inunan niya ang ulo sa balikat ko, but I nudged his head. Kaya ang huli siniksik pa lalo ang katawan sa akin at muli akong niyakap.

“Gomen, gomen, beibu.”

“Tàngïna mo!”

“I’m planning to tell you naman Colt. Pero syempre natakot ako nung malaman ko ang trust issues mo sa isang relasyon–”

“Kaya di mo nalang sasabihin at iiwan ako dito na parang tanga!”

“No! No, beibu . That’s the last thing I would ever do to you. I love you. I love you, Colt at ayaw kong ginagawa kang gano’n. Papalipasin ko lang sana ang nangyari ngayon.”

I hate this. I fucking despise it when his soft voice makes me want to melt.

I sighed in defeat, kagaya nalang ng mga nangyayari sa buhay ko simula nang dumating si Johannes. Lahat ng pinaglalaban ko nababali ko na dahil sa kanya.

“Ilang taon ka na namang mawawala?” I asked him while he was sucking on my neck. Pinrangka ko na. Kasi dati naman diba sabi niya aalis din siya at taon din ang lumipas bago kami nagkita.

Bumangon siya mula sa pagkakadapa sa ibabaw ko at umupo, supporting his own weight.

“Beibu,”

“Ano?” Masungit kong untag sa kanya.

Takteng boses ’yan, Johannes!

“Maybe a week only beibu .”

“Hindi ko alam kung papaano ito ngayon Johannes. This is my first time being in a relationship tapos long distance pa kaagad.”

“We’ll do calls, videocalls, beibu .”

Umirap ako. “Whatever.”

Babangon na rin sana ako ng itulak niya ako pahiga sa kama. Mabilis siyang kumababaw sa akin. He trapped me with his iron hands.

“Let’s make love–”

“‐-sex.”

“Make love.” He strongly corrected.

“Sex.”

“Make love.”

“Sex.”

“Make love.” Natawa ako dahil mukhang nainis na siya sa kakasuway sa akin.

I reached for his knotted forehead, brushing the back of my hands there.

“Let’s just fuck now, Johannes, before I change my mind.”

“Till tomorrow?”

Nakatampal ko ang noo niya.

“Gagò!”

“But you love this gagô, beibu.”

“Tsk!” I tsked before removing the garments from our bodies piece by piece.

I guess another sore when tomorrow comes. And this time we’ll be rocking this bed of mine.

---

Despite the soreness that I’m feeling in my butt, I’m still willing to send Johannes to the airport. Aside from the soreness, my butthole feels like it is burning. Kasalanan ito ng nag-iisang Amerikanong-Hapon na kasama ko.

Nandito ako ngayon sa shotgun seat habang si Johanness ang nagmamaneho dahil pagod pa ako. Hindi ko alam kung anong klaseng stamina meron siya pero ako pagod na pagod dito, kasi ang kapares ko mukhang wala lang. Tangina niya! Nilubos talaga pag-angkin sa akin. Kaya nga rin kahit na alas singko na nang hapon ay nandidito pa rin kami sa gitna ng daan. Ayaw niya akong pasamahin sa kanya dahil gusto niya magpahinga lang ako kaso gusto ko siyang makitang umalis. I wanna send him off myself.

“Beibu , are you okay?”

“Pagkatapos mo akong angkinin magdamag ’yan ang itatanong mo sa akin?” Nakapikit kong sagot sa kanya.

“Sorry beibu , but I’m not sorry at all.”

Ngumisi lang ako doon. Alam ko!

Naramdaman ko ang tawag ng kalikasan kaya naman umayos ako sa pagkaka-upo ko at tumingin sa paligid. Tumingin ako sa side mirror kung may nakasunod ba at nakita kong may dalawang sasakyan na nasa likod namin kaso may distansya naman.

“Johannes itabi mo.”

“Why?”

“Naiihi ako.”

Itinabi ni Johannes ang sasakyan at lumabas ako para maka-ihi sa tabi. Pumunta na ako sa tabi ng daan para maka-ihi na. Hihintayin ko sanang makaraan iyong sasakyan na nakasunod sa amin nang bigla nalang umulan ng bala sa likuran.

Nawala ang tawag ng kalikasan ko nang marinig ko ang mga putok ng baril at dumapa.

I looked at the car where Johannes is and my eyes went wide as I saw the raining bullets hit the car. They are aiming for the man inside the car. They’re aiming for Johannes.

Ginapang ko ang konting distansya ng sasakyan at inabot ko ang pintuan kong saan si Johannes.

“Labas!” sigaw ko sa kanya.

“ Beib –“

“Lumabas ka! Ikaw ang puntirya nila!”

Napamura ako nang may kinuha pa siya doon sa dash board bago lumabas. Hinila ko na siya palabas at payuko kaming sumuot sa kagubatan.

“They went into the woods! Get them!” Rinig kong sigaw ng isang lalaki sa likod namin.

Habang hawak ko ang isang kamay ni Johannes, inabot ko naman sa likod ko ang isang pistol na dala ko. Tumatakbo kaming dalawa ni Johaness habang pinapaputukan kaming dalawa.

Huminto ako. “Mauna ka na. Humakbo ka hanggang sa kaya mo. Ako na ang bahala dito.”

We’re in the middle of the tall trees. The natural light coming from the stars and moon above us makes me see Johannes’ face. It was screaming in disagreement.

“No, beibu ! I will not leave you.”

“I’m not your boyfriend right now, Johannes. I’m speaking as your bodyguard so follow my order!” Matigas kong turan dito at tumalikod sa kanila nang marinig ko ang mga ingay ng dahon na natatapakan ng mga paa.

May nakita akong dalawang lalaki na paparating kaya naman agad ko iyong binaril. Babaril pa sana ako sa bagong lalaki na lumitaw sa paningin ko nang may humila na sa kamay ko.

“Let’s run together, beibu .”

Namura ko si Johannes but he was dragging me to somewhere. Ngayon ko lang napansin na may dala rin pala siyang baril.

Bumuntong hininga nalang ako at naging alerto sa aming paligid. Johannes was firing on the right side while I was shooting on the left side as we ran with our hands tightly hooked into each other. Nagliliwanag, umuusok, at umingay ang buong kagubatan sa mga balang pinapakawalan namin.

Itinapon ko ang baril ko na nawalan na ng bala at hinugot ko sa likod ko ang isa ko pang baril. My last gun. Handa na sana akong magpaputok nang may bumaon sa binti ko.

Muntik na akong madapa sa balang bumaon sa binti ko.

“Ugh! Fùck!” mura ko.

“Beibu!” Hingal na turan ni Johannes at napatigil kami.

“Run!”

“No, Colt!” Pagtalo pa nito sa akin.

“Save your fucking self Johannes!”

“I will not leave you, beibu …”

“Pareho tayong mamamatay dito kapag di ka umalis!”

At dahil matigas din ang ulo ni Johannes talagang inakay niya pa ako patayo at tumakbo kami.

“Iwan mo na ako.”

“I can’t,”

Damn this! Damn this whole thing!

Sa pagtakbo namin ni Johannes ay tinamaan din siya sa kanyang balikat pero patuloy pa rin kami sa pagtakbo. Dito na ba kami mamamatay? Bakit ang malas-malas kong tao?

Itinapon ko ang baril ko na wala nang silbi.

Lumalipad na ang utak ko sa ibang dimensyon nang kapwa kami napatigil ni Johannes nang wala na kaming matatakbuhan dahil sa harap na namin ang isang bangin na hindi ko matansya ang lalim. Sa ibaba ay nakita kong walang hanggang tubig iyon. Halos di ko na marinig ang hampas ng tubig sa ibaba. Humampas ang malakas na hangin sa aming dalawa ni Johannes.

Nararamdaman ko na na unti-unti nang bumigay ang katawan ko. Nahihilo na ako at nawawalan na ako ng lakas sa katawan ko.

Napaupo ako.

Tiningala ko si Johannes na pumunit sa kanyang suot na polo. Mabilis siyang yumuko at nirolyo ang suot kong pantalon pataas. Napapikit ako nang makita kong naliligo na ang paa ko sa dugo. Tinalian iyon ni Johannes.

“T-that’s useless.”

“Colt.”

“We’re still gonna die.”

“No.”

Magsasalita na sana ako nang may mga tao na sa aming likuran. Nakita ko ang apat na lalaki doon na kapwa nakasuot ng mask sa kanilang mga baba.

“Johannes Dywer Shinobu.”

“Who the fùck are you?!”

Tumayo si Johannes. Nakita ko ang bandang balikat ni Johannes na basa na rin ng dugo niya.

“Knowing us would be useless since we’re going to kill the both of you.” tugon naman nito kay Johannes na halatang nang iinis ang boses.

Wala na kaming laban ni Johannes dito. Wala na akong bala at ganoon din ang baril ni Johannes. Nilingon ko ang likuran ko na di ko matanaw ang tubig sa ilalim. Kung mamamatay lang din naman kami dito, why not jump off this cliff?

Pilit akong tumayo at hinawakan ang kamay ni Johannes.

“B-beibu.”

I pushed my face near his ear. “Let’s jump.”

“What?”

“It’s now or never, Johannes. Papatayin din nila tayo.”

Napatingin kami ni Johannes sa mga lalaking humabol sa amin.

““Oh, what is this drama? Are you saying goodbye to each other already? You might as well kiss each other, you faggots.”

Humigpit ang pagkakahawak ni Johannes sa kamay ko.

Parang may sariling bibig at utak ang mga paa namin ni Johannes nang sabay kaming umatras dalawa hanggang sa wala na kaming lugar na maa-atrasan.

Nanginig ang katawan ko nang maramdaman ko ang kakaibang lamig ng hangin. Is this how it’ll end? Is this how we end?

“Aishiteimasu, beibu.” The last thing I heard from Johannes before he caged my body into his arms and we both fell into the never ending height of the precipice.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 12

Chapter 12

Colt Pov

The scorching heat of the sun was now slowly digging into my tan skin. The crashing waves from the sea make my overused shirt fly in the wind. The sound of waves makes my mind calm and sets my mood. Despite the rising sun in front, I still choose to sit on the seashore and let the seawater wet my shorts as I sit on the fine sand.

Aside from the rustling sound of waves coming in front of me, I also hear some voices from afar. The bellows, whistles, and laughers from the town’s men.

I spun my head in the direction where the different voices were coming from. A small smile gradually surfaced on my lips as I saw the children running around, the fishermen laughing together with their friends and wives. It was an unusual sight for me until I got stranded on this small island.

Nakakapanibago ang lahat nang nakikita ko, mula sa mga tao, sa paligid ko, sa kanilang hanap buhay… lahat. Lahat yata ng ito ay bago sa akin. The very generous people who helped me kahit na di nila ako kilala. Pakiramdam ko lahat ng tao dito ay magkakaibigan at nagmamahalan sa kapwa nila. Wala akong nakikitang away o iringan mula sa mga tao dito. Siguro may away lang sa mga mag-asawa dito kapag nalalasing na ang mga asawa nila. Ang mga ingay dito ay ang mga boses lang ng mga bata na naglalaro at naghahabulan. Mga ingay ng alon sa dagat, mga huni ng ibon sa himpapawid, at ang boses ng mga ina ng mga bata kapag tinatawag ang mga ito.

Malayong-malayo ito sa lugar na pinanggalingan ko. Doon marami ngang tao pero di naman nagpapansinan kasi di mo naman kilala. Mga nagtatayugang mga buildings at iba pang infrastructure. Dati ang naririnig ko ingay ng mga sasakyan at makina, ngayon mga ihip ng hangin, alon ng dagat, at huni ng mga ibon na ang naririnig ko. Dati ang nakikita ko sa himpapawid mga eroplano ngayon mga ibon na.

Before, I hardly trusted people around me. Specifically, I don’t trust people around me aside from my friends, and I don’t like crowded places. But now, I’ve got to trust the people on this small island. I have got to love them. Because the fact that they help me even if I’m a foreigner to them was enough for me to trust them. Nakita nila ang mga sugat ko. Nakita nila ang tama ng mga baril sa katawan ko but they don’t ask me what happened to me. They never asked me what happened. Why am I lifeless in the middle of the sea. At ngayon tinuri nila ako ditong kapamilya nila.

It’s been two weeks since I opened my eyes and found myself on this unfamiliar island. At gabi-gabi ko pa ring naririnig sa tainga ko ang mga putok ng baril mula sa insidente. Matapos naming mahulog ni Johan doon sa bangin ay pinaulanan pa kami ng bala kaya may tama ako sa braso ko, hita, at sa tagiliran ko maliban sa aking binti.

Akala ko nga no’n mamamatay na ako. Akala ko mamamatay akong walang nakakaalam kaso iba ang plano ng Dios sa akin.

“Colt? Hijo!?”

Napalingon ako doon tumawag sa akin. It was Manang Saring, the wife of the fisherman who found and helped me.

“Ho?”

“Dios kong bata ka. Halika ka na, kakain na.”

My lips twitched upward.

Tumango ako bago tumayo at lumakad tungo sa bahay nila Manang Saring na malapit lang din dito sa tabing dagat. Matanda na sila at di sila biniyayaan ng anak. May inampon nga silang bata dati kaso nag-asawa na naman daw at umalis dito. Sa panahon na nandidito ako ay marami na akong nalalaman na tungkol sa mga taong yumakap sa akin dito.

The generosity, the kindness, the innocent and genuine smiles of the town men, and their simple living here are incomparable. Kontento silang lahat dito. Walang pataasan. Walang pagalingan. Walang kompetensya. Hindi ko nga alam kung papaano’t naging imposible ang lahat ng ito dito sa kanilang isla. Parang ang naninirahan sa isla na ito ay isang napakalaking pamilya.

“Bakit ba ang hilig-hilig mong magpa-araw? Tingnan mo na ang balat mo, halos pareho na sa amin. Naging moreno ka na.” Natatawang wika ni Manang Saring sa akin nang masabayan ko siya.

Napatingin ako sa balat ko. Yeah, naging tan na ang balat ko.

“Ayaw n’yo po ba n’on? Pareho na tayo?”

Tumawa si Manang Saring. “Di naman sa ganoon Colt. Napakaganda kasi noong balat mo dati, diba?”

Tumango lang ako doon. But I like my tanned skin now.

“Naka uwi na ho ba si Mang Hermes?”

Pumalaot kasi ito ng maaga kanina.

“Oo at hinanap ka nga. Sasama ka daw kasi sa bayan?”

Tumango ako doon. Sa bayan nila kung saan binabagsak ang kanilang nahuhuling mga isda.

Nang makarating kami sa bahay nila Manang Saring ay pumunta muna ako sa silid ko dito sa bahay nila para magbihis dahil basa ang suot kong shorts. Pagkatapos naman ay pumunta ako sa kusina nila na.

Gawa lang sa kahoy ang bahay nila Mang Hermes. May dalawang kwarto, may banyo sa labas, at may sala kung saan nakakonekta ang kusina nila na pinaghiwalay lang ng isang divider.

Napatigil ako nang makita kong may ibang tao sa hapag.

“Halika na Colt.”  Imbita nito sa akin.

“Colt upo ka na sa tabi ni Mirna.” si Manang Saring.

“Nagdala ng tinolang manok si Mirna para sayo, hijo.” wika ni Mang Hermes sa akin na may halong panunukso.

Umiling nalang ako at umupo sa tabi ni Mirna. Mirna is a beautiful girl, I’ll give her that. Totoo naman kasi. She’s a natural Filipina woman; brown skinned, curvy, tall for a woman, and very nice to everyone. 

“Inimbita na namin si Mirna dito Colt. Mag-isa lang din kasi siya sa bahay nila kasi umalis ang magulang niya.” Manang Saring explained.

“Thank you.” I thanked her sa pagdala ng tinola dito.

Ngumiti siya sa akin. At mabinibining kumuha ng pagkain para sa kanyang sarili.

Pagkatapos naming kumain ay ako ang naghugas ng pinagkainan namin. Maliit na gawain sa bahay pero ito lang ang magagawa ko sa ngayon. I even volunteer na sumama sa pamamalaot sana ni Mang Hermes para naman makabawi ako sa kabutihan nilang mag-asawa kaso hindi nila ako pinayagan. Di pa daw kasi totally healed ang mga sugat ko at baka raw mapaano ako sa gitna ng dagat.

Wala na naman sa akin ang mga sugat na ito kasi di naman ito ang unang pagkakataon na natamaan ako ng baril. Nga lang ngayon lang ako nabaril na tumalon pa sa bangin.

“Ang galing mo pala sa gawaing bahay, Colt.” Mirna said beside me, siya kasi ang nagpunas ng lamisa kaya kaming dalawa ang naiwan dito sa kusina.

“Ginagawa ko ito.” I said, taking a glimpse of my life back then in my head.

“Swerte siguro ng maa-asawa mo.”

Nilingon ko lang siya at maliit na nginitian.

Ayaw kong pag-usapan ang bagay na iyan.

“Colt,”

“Hmm.” tugon ko at nilagay sa tray ang mga baso.

“Colt… a-alam mo naman na gusto kita, diba?”

Napatigil ako sa pagliligpit ng mga hinugasang plato.

Tumingin ako sa kanya na. Ginaya ko ang posisyon niya na nakahilig sa tabi ko. Magkatabi kami pero di naman nagtatama ang mga kamay namin sa isa’t isa.

Si Mirna ang una kong naging kaibigan dito. Siya ang unang naka-usap ko maliban kina Mang Hermes. Mabait si Mirna at sa katunayan nga n’yan ay malapit din siya sa mga bata dito sa lugar. The kids in this island know her and love her at guro rin siya sa kabilang isla na di ko pa napupuntahan.

Hindi naman ako manhid para di malaman ang nararamdaman ni Mirna sa akin. I just shrugged them off. I can’t entertain her feelings for me when my heart belongs to someone already. I can’t entertain her knowing that I already have someone in my heart. Kaya nga mas pinili kong maging natural lang sa kanya at tinuri siyang kaibigan. I treat her like how I treat my other friends. As much as possible, I always put a thick wall between us. 

Muli akong tumingin kay Mirna. She has the wit and the beauty. Walang di kagusto-gusto sa kanya e, kaya nga gusto ko siya pero hanggang kaibigan lang. May gusto akong iba, may mahal akong iba, my mind and my heart knows it.

“Mirna, look,” I begin. “You’re beautiful. It’s true. Mabait, magaling sa mga bata, a good cook, but I don’t feel the same way…”

She’s a wife material pero wala, e. Nakatali na yata ako.

“Wala talaga?”

She stared at me with her sorrowful eyes.

“Yeah.”

“Di pwedeng subukan?”

“Di pwede.”

“Bakit Colt?”

I closed my mouth and looked around, then went back to her face. She is still looking at me intently. 

“May… mahal na ako, Mirna. I already have someone.”

Matamlay siyang ngumiti.

“Okay, salamat, Colt. Salamat sa pagpapakatotoo mo.”

“You’re a good friend, Mirna.”

Ngumiti siya.

“Pero hayaan mo akong pumunta pa rin dito kina Manang Saring ha, kahit basted mo kaagad ako.”

“Mirna.”

“Nakagawian ko na kasi itong pagpunta ko dito sa kanila kahit nung wala ka pa dito.”

“Di ka ba mahihirapan?”

I only think of her, her feelings.

“Mas mabuti nga ito masasanay ako sayo at eventually mawawala rin.”

“Ikaw’ng bahala baka lang kasi mailang ka o… ano.”

“Ito ang gusto.” She said in finality.

Sumama ako kina Mang Hermes papuntang bayan para ibenta ang kanilang mga isdang nahuli. Walang truck si Mang Hermes kaya kinakailangan niyang makisakay lang sa kaibigan niya na may truck kay Mang Joel. Si Mang Joel din kay kasama ni Mang Hermes kapag pumapalaot. If only I have my money right now, I would buy a truck for him.

Sa byahe namin ay bigla kong naisip ang pag-amin ni Mirna sa akin hanggang sa napunta ang pag-iisip ko kay Johannes.

Tumingin ako sa labas nang habang inialala ko ang unang araw na magising ako dito sa isla.

Nagising ako na masakit ang buo kong katawan, halos di ko magalaw ang katawan ko at nauuhaw ako. I found myself in a small room and lying on a single bed. Sa isang health center lang pala ako nakahilata. Mabuti nga at sa oras na iyon ay may nagdoctor na volunteer sa isla na siyang gumamot sa akin.

Nag-stay ako sa health center ng ilang araw at pagkatapos doon ay dun na ako tumira kina Mang Hermes kasi wala naman akong matutuluyan na bahay at siya ang nakakita sa akin. Mang Hermes and Manang Saring took me with no inhibitions and doubt, wala kasi silang anak. That’s what I thought before.

Tinanong ko kaagad si Mang Hermes pagkagising ko kung may nakita pa siyang ibang lalaki sa dagat. Pero ako lang daw ang nakita niyang palutang-lutang. I even asked a favor to Mang Hermes to look for Johannes, but he fail to find him. Nagpupumilit nga akong sumama kaso preskong-presko pa ang mga sugat na natamo ko at wala pa akong sapat na lakas noon.

Hanggang ngayon ay umaasa ako na sana buhay si Johannes. Sana buhay siya at di iyong mga humahabol sa amin ang nakakita sa kanya. Sana kagaya ko ligtas siya at mabuting tao ang nakakita sa kanya. Ayaw kong isipin na wala na siya. Hindi ko pa nakikita ang bangkay niya. Kaya umaasa ako na buhay siya. Okay lang sa akin kung saan man siya ngayon basta sana buhay lang siya.

“Nandito na tayo, Colt.” Ang tapik sa balikat ko ang nagpukaw sa akin.

“Sorry ho.”

“Ayos lang, ano ka ba. Sige na, baba na.”

Bumaba ako ng truck, sunod naman na bumaba si Mang Hermes tapos si Mang Joel doon sa may driver seat. Tumutulong ako sa kanila sa pagbubuhat ng mga banyera na may mga isda. Ayaw sana akong payagan ni Mang Hermes kasi baka daw magalit si Manang Saring pero napilit ko naman siya.

Nailang ako sa mga titig ng babae sa akin habang tumutulong ako sa pagbubuhat ng mga banyera. Para bang ngayon lang sila nakakita ng lalaking nagbubuhat.

Mabilis naman na naubos ang mga isdang nahuli ni Mang Hermes. Madami ang pumakyaw.

“Mukhang swerte ka yata sa akin, Colt, hijo. Ang daming kinuha ng mga suki ko ngayon sa akin.”

“Hahaha di naman po siguro. Magaganda at presko lang siguro ang isda na huli ninyo.”

Nag-tsk at napailing-iling sa akin si Mang Hermes.

“Hindi Colt. Marami silang kinuha sa akin ngayon kasi may kasama akong sing-gwapo mo.”

Nagtawanan nalang kami ni Mang Hermes habang hinihintay si Mang Joel na maubos ang kanyang isda. Marami rin kasing alam na joke itong si Mang Hermes, e. No wonder na nabihag niya si Manang Saring. He had such a flowery mouth. 

Nang maubos ang isda ni Mang Joel ay umakyat na si Mang Hermes sa sasakyan para makasakay na rin. At bago pa ako sumakay ay nilibot ko muna ang mata ko sa buong palengke. Naka-park kasi itong sasakyan namin sa harap ng mga nagtitinda ng isda at karne. Pasakay na ako ng truck nang mapatigil ako nang makita ko ang isang lalaki na bumibili ng karne.

My eyes locked onto the man’s figure. My hands trembled on my side as my heart leapt inside my ribcage. I cannot be mistaken. Si Johannes. Si Johannes ang nakikita kong bumibili ng karne at… kasama ng isang babae.

“Colt, hijo tara na.” Tawag sa akin ni Mang Hermes.

“M-mang Hermes…”

“Colt, bakit namumutla ka? May masama ba sa pakiramdam mo? Sabi ko naman kasi sayo wag ka nang tumulong sa pagbubuhat. Ako pa yata ang malalagot ng asawa k–”

“Nakita k-ko ho ang lalaking hinahanap ko.”

“Ano?”

“Ang asawa ko po.” sagot ko kay Mang Hermes, tinuro ko ang direksyon kung saan si Johannes at bumilog ang mata ni Mang Hermes.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 13

Chapter 13

Colt Pov

Tulala ako habang nakasakay ng tricycle. Nakatuon ang mata ko sa labas, sa magandang tanawin ng dinadaanan namin ngayon kaso di ko magawang humanga doon dahil iba ang nasa isip. Lumilipad ang utak ko sa nangyari kanina.

Humigpit ang pagkakakuyom ko sa kamao ko na nasa hita ko.

Hindi ito ang unang beses na nasaktan ako. Hindi ito ang unang beses na tinanggi ako. I thought what my parents did to me was enough to make me strong. I thought what I’ve been through was enough to make me strong. But I was wrong. 

I felt thousands’ of needles pierced into my chest right now. Fùck you, Johannes Dwyer! I fùcking… fùcking hate you! 

Binagsak ko ang katawan ko sa sandalan ng sinakyan kong tricycle.

Kanina nang makita ko si Johannes sa supermarket ay walang alinlangan ko siyang—silang sinugod noong babaeng kasama niya.

Flashback

“Ang asawa ko po.” sagot ko kay Mang Hermes, tinuro ko ang direksyon kung saan si Johannes at bumilog ang mata ni Mang Hermes. Bumagsak ang kanyang panga sa lupa dahil sa sinabi ko. Pabalik-balik ang mata niya sa akin at kung saan si Johannes ngayon.

“H-hijo…”

“I’m sorry, Mang Hermes, but you can go home alone. Kailangan ko lang talagang lapitan at kausapin si Johannes ngayon.”

Agad naman siyang umiling sa akin. Tumikhim muna siya.

“Hermes, di pa ba tayo aalis?” Si Mang Joel.

Bumaling doon si Mang Hermes.

“Hindi. Mauuna ka na pare, kailangan ko lang samahan itong si Colt dito.”

Nagpasalamat si Mang Hermes kay Mang Joel at nagbigay ng pera dito bago bumaba.

“Mang Hermes hindi n’yo naman po ito kailangang gawin. I can handle myself.”

“Hindi,” umiling siya at humawak sa balikat ko. “Sasamahan na kita.”

“Thank… you.”

Ang totoo ay kinakababahan ako. Di ko lang alam kung para san itong lakas nang kabog ng puso ko ngayon. Hindi ako sigurado kung dahil ba ito nakita ko na si Johannes. O baka dahil ito sa saya ko nang makita ko siyang buhay tulad ko.  Pwede rin sigurong… iniling ko nalang ang ulo ko.

Tangina! Sobra akong nag-alala sa kanya. Hindi niya ako pinapatulog sa pag-aalala kung nasaan na siya o kung buhay pa ba siya matapos ang nangyari. At ngayon na nakita ko na siya ay di ko na ito papalampasin pa.

“Tara na Colt. Papaalis na sila.”

I was pulled from my reverie when Mang Hermes tapped my shoulder. I nodded at him at sinundan namin sila Johannes at ang babae niyang kasama.

Parang may sumuntok sa puso ko nang makita kong yumakap ang kamay ng babae sa braso ni Johannes. Kung nakakaputol lang ng kamay ang talim nang tingin ko doon sa kamay ng babaeng na nakahawak kay Johannes, malamang sumisigaw na ang babaeng ’yan ngayon sa braso niyang putol.

I want to push this girl aside. I want to take Johannes away from her. Anger and fear are starting to crawl into every fiber of my nerves. My hands on my sides were already balled in jealousy. Earlier, there were unwanted thoughts that were trying to surface in my mind, but I was too afraid to entertain them. 

When the fùcking-Johannes Dwyer took the plastic bag from the woman’s hand, he was with. I felt the tearing of my heart within me. The woman beams a smile at Johannes and leans on his arm. All the inhibations that I’m tightly grasping get off my hands and fly away from me.

Tinawag ako ni Mang Hermes pero wala akong pakialam. Nakalabas na kami sa loob ng supermarket at malalaking hakbang ang ginawa ko bago hinablot ang kamay ng babae sa braso ni Johannes and push the woman aside, away from my man. Dàmn her!

The woman staggered.

“What the hèll?!” Johannes cursed and looked like a knight in shining-fucking-armor. He immediately helped the woman, who almost brushed her face on the rough ground. 

“S-simone.” Nagpapaawang turan ng babae at nangingiyak na humawak sa braso ni Johannes na tinawag niyang Simone! Tangina! Papaanong naging Simone si Johannes?!

“Anong Simone? He is Johannes!” I exclaimed, wala na akong pakialam kung pagtinginan man kami ng mga tao dito ngayon sa palengke.

“Man will you pleas–”

“Don’t man me, Johannes!” I cut him off and frustratedly pointed at him with my index finger.

My blood was at its highest boiling point right then. I’m fucking seeing red!

“Bakit tawag ka nang tawag na Johannes?” Gusto ko sanang tumawa dahil sa accent niya. Pilit na pilit iyon, kaya alam kung si Johannes ito. Alam ko! Putanginang, alam kong si Johannes Dywer ito!

Ano ito? Pinaglalaruan niya ba ako? Pinagloloko niya ba ako? Dahil ba naging maarte ako dati kaya ginaganito niya ako? Inaartehan niya ako?

“You are Johannes–”

“I am Simone.” He calmly injected and wrapped his arms around the woman’s waist. Fùck!

Gusto kong itulak ang babae.

“Umuwi na t-tayo Simone.” Parang maamong tupa na wika ng babae kay Johannes.

Pasalamat talaga ang isang ’to na babae siya.

“Okay,” walang alingan namang ani ni Johannes at inakay pa ang babae saka sabay nila akong tinalikuran.

M-may amnesia nga siya? May amnesia si Johannes? Papaanong nagka-amnesia siya? Ako. Nahulog din naman ako sa bangin, ah. Sabay kaming nahulog pero nakaka-alala naman ako. Naalala ko pa naman ang lahat. Lahat-lahat naalala ko. Ang mga kawalang kahiyaan niyang ginagawa sa akin. Ang panliligaw niya kuno sa akin, ang mga suyo niya, ang mga nakakahindik niyang paglalambing. Putangina niya kung nakalimutan niya ako. Gago siya! A-akala ko mahal niya ako!

“Johannes!”

Tawag ko ngunit nagpatuloy sila, di sila tumigil noong babae.

“JOHANNES!”

“Colt,” pigil ni Mang Hermes sa akin, hinawakan niya ang braso ko.

Nanginginig ako. Nanginginig ako sa galit, sakit, at selos.

Doon napatigil si Johannes sa paglayo sa akin pero hindi siya lumingon.

“Putangina mo gagò ka! Nakalimutan mo na ako? Akala ko ako ang baby mo? Akala ko ako ang b-beibu mo? Akala ko mahal mo ako? Akala ko di mo ako iiwan? Akala ko papakasalan mo ako? Sinungaling! Kagaya ka rin sa mga magulang ko!”

Ang nag-iisang luha na tumulo mula sa mata ko ay agad kong pinalis. Ayaw ko. Ayaw kong naghahabol. Ayaw kong pinipilit ang sarili ko sa mga tao. Pagod na ako doon. Pagod na pagod na ako doon. Ayaw kong ipagsiksikan ang sarili ko. Tama na.

Lumingon siya sa akin at ang babaeng kasama niya. Uubusin ko ang buhok mong babae ka! My mind roared.

“Nakakalimot ang utak Johannes pero ito,” tinampal ko nang dalawang beses ang dibdib ko. “ito… hindi ito nakakalimot.”

Kasi ako hindi ko man masyadong tanda ang nakaraan ko pero ang sakit nang pagtalikod ng mundo sa akin dala-dala ko pa rin hanggang ngayon. Pasan ko pa rin ang mga di magandang nangyari sa buhay ko noon. Di natatabunan ng pera, di natatabunan ng karangyaan, di natatabunan ng magagandang ngiti ang sakit na dulot nang nakaraan ko.

“Tara na Mang Hermes.”

End of Flashback

Nakarating kami ni Mang Hermes sa kanilang bahay at sinalubong kaagad kami ni Manang Saring at ni Mirna na nagbibilad ng mga isda. Lumapit si Manang Saring sa akin at malaking ngiti ang binigay niya sa akin kaso di ko iyon masuklian dahil sa nangyari doon sa palengke.

“Colt–”

“Saring pagpahingahin mo muna si Colt. Tumulong ’yan sa akin sa palengke.” sabad ni Mang Hermes at hinila si Manang Saring papalayo sa akin.

Mirna, who left in front of me, gave me a small smile, and like what I did earlier to Manang Saring, I could not return the smile.

“Magpahinga ka na doon, hijo!”

Tumango ako kay Manang Saring at pumasok sa bahay. Pagkapasok ko sa aking kwarto dito ay hinubad ko ang suot ko at humiga sa matigas na higaan. Noong una ay nananakit talaga ang katawan ko dahil hindi na ako sanay dito kaso sino ba naman ako dito para mag-inarte? Wala ako sa bahay ko.

Tinakip ko ang braso ko sa aking mata at inisip ang mga nangyari. May amnesia nga si Johannes. Dahil kung wala, alam kong hahabulin niya ako kanina nang tumalikod kami ni Mang Hermes. Kaso wala. Walang Amerikanong-Hapon na sumunod sa akin at nagpalambing; walang nagpapa-bebe na Amerikanong-Hapon sa akin.

Kung tutuusin pwede akong humingi ng tulong ngayon sa mga kaibigan ko. Pwede akong tumawag kina Rap at Desmond ngayon para mapuntahan nila ako dito kaso hindi ko ginagawa kasi ayaw kong idamay sila dito. May sari-sarili silang mahal na nasa piling nila at ayaw kung guluhin sila. Lalo na na noong nalaman ko na may balak na si Rap na magpropose kay Dareen. Si Desmond na handa na rin magsettle kay Finnick.

Alam ko naman na di sila magdadalawang isip na tulungan ako kaso… iniisip ko rin ang Amerikanong-Hapon na iyon, na kapag bumalik kami ng Manila. Hindi ko pa alam kung sino nga ba ang tumutugis sa kanya. Hindi ko pa alam kung sino ang gusto siyang patayin. Baka maulit na naman ito. Tapos ngayon wala pa siyang maalala. Papauwi pa siya ng Japan kaso ito ang nangyari. At hindi ko pa alam ang mga magulang ni Johannes. How can I contact them? Or should I call them?

Gabi na nang magising ako at matapos ang aming hapunan ay di ako pinatulong ni Manang Saring sa kusina. Di pa naman ako inaantok kaya naman lumabas ako at pumunta sa dalampasigan.

Umupo ako sa isang niyog na nakaratay malapit sa dagat. Hindi ko nakikita ang buwan pero nakikita ko ang mga bituin sa langit. Sobrang tahimik na nang paligid at ang maalat na hangin at alon nalang mula sa dagat ang narinig ko.

Naghalo-halo ang naramdaman ko kanina nang makita ko si Johannes. May saya, pananabik, at nalungkot ako, nasaktan, at na dismaya nang malaman kong di niya ako naaalala. Because of so many emotions, I forgot that I needed to know where he was living right now. I still need to know if he was alright and who was with him aside from that woman. It’s not enough that I see him breathing and alive. I need to make him safe, at least kahit di niya ako maalala. It’s still my job. Kailangan ko muna siguro siyang makausap ulit bago ako gumawa ng ibang hakbang. Ayaw ko malagay na naman sa panganib ang buhay niya—namin.

Despite the truth I have learned today, part of me is still relieved that he is alive. 

“Colt?”

Napalingon ako kay Mirna na papalapit sa akin. She was already wearing her sleepwear and her hair was tied in a messy bun.

“Di ka makatulog?” tanong niya. “Paupo, ah.”

Binalik ko ang mata ko sa dagat na may maliliit na alon.

“Kakagising ko lang kanina, e.”

“Hmm.”

Naghari ang katahimikan sa aming dalawa.

“Bakit di ka pa natutulog?” tanong ko dito.

“Katatapos ko lang gawin ang lesson plan ko at naisipan kong lumabas.”

Muli na naman kaming natahimik matapos doon.

“Ang lalim ng iniisip mo.”

I only took a glance on her.

“Kaibigan m-mo ako Colt. You can talk to me, you know.”

Tumango ako sa kanya. Maybe, I really need her right now.

“Mirna.”

Her black irises shine under the gazillion stars above us. What a pretty sight. 

“Hmm?”

“What… w-what if your love loses his memory?  What if someone so dear to you forgets you. What will you do?” 

“Hmm, kunyari nagka-amnesia ka tapos wala ka nang maalala sa akin?” She kidded.

“Mirna.”

“Joke lang. Ang seryoso mo na kasi.” Bawi niya naman.

I heaved. I shouldn’t have talked to her like this. Tatayo na sana ako nang magsalita siya.

“Ang hirap naman n’yan.” Tumingin ako sa kanya na nakatanaw sa dagat at yakap ang sarili. “Mahirap ang tanong mo Colt. Iyong isa na nakalimot ay siguro wala lang sa kanya pero ang taong nakalimutan, ang mga taong nakalimutan niya ay sobrang hirap n’on para sa kanila. Kapag ganoon mangyari sa akin. Masasaktan ako. Siguro ang gagawin ko lang ay samahan siya. Ipapaalala ko sa kanya ang mga ginagawa namin. Ipapaalala ko sa kanya kung ano kami. At gagawa kami ng mga bagong memory together.”

“Pero, paano kapag may iba na siya?”

Nilingon niya ako at ngumiti siya sa akin. “Colt, ito,” she pointed her head. “Nakakalimot. Nakakalimot ang utak, pero ang puso nakakakilala ’yan, nakakaalala ’yan.”

“Thank you, Mirna.”

“Kung anuman ang pinagdadaanan mo ngayon, Colt, alam kung malalampasan mo ang lahat ng iyan. Base sa nakikita ko sayo matapang ka naman. Di ka naman sumusuko. Lumalaban ka naman.”

---

Nang sumunod na araw ay sumama ako kay Mirna sa kanyang pinapasukang paaralan. Naikwento niya kasi sa akin na may kailangan daw siyang ayusin sa kanyang silid aralan at kailangan ng ng lalaking tutulong sa kanya sa pagkukumpuni.

Dala ko ang gamit na hiniram niya kina Mang Joel ay sabay kami ni Mirna na pumasok sa kanyang room. Binati kami ng mga bata. Nakita ko kaagad ang sira sa bubong ng kanyang room.

Ang silid aralan ay gawa naman sa semento kaso siguro dahil sa tanda na nito ay nasira na at mukhang di naalagaan. Malinis naman at may mga aklat sa silid kaso iyong mga bata sa loob ng room ay nagsiksikan. Kita ko pang may mga bata na malnourished.

“Iyan ba ang aayusin, Mirna?” Tinuro ko ang bubong na sira.

“Oo, kawawa kasi ang mga bata kapag umuulan nababasa at ang mga libro rin. Hindi kasi masyadong naa-aksyonan ng gobyerno itong isla na ito. Wala masyadong tulong na umaabot dito.”

Now, I know why Mirna choose to teach here. Iba ang passion niya sa pagtuturo sa paaralan na ito. At pansin ko rin na konti lang ang guro dito.

“Hmm,”

“Kaya mo bang ayusin ’yan? Si papa kasi di pa umuuwi.”

“I can.”

Mabuti nalang at may mababait na tao dito sa isla na at tinulungan ako sa pag-aayos ng bubong na nasira. At ilang oras ay naayos naman iyon. Di pa ako makakatawid sa kabilang isla dahil hapon pa kami kukunin dito ni Mang Hermes. Kaya naman nag-stay ako sa school at tiningnan ko ang paligid. One of this day, babalikan ko ang lugar na ito. Ang daming bata dito na may pangarap at gustong matuto. At gusto kong tulungan sila doon.

Nang sumapit ang hapon ay sabay kami ni Mirna na pumunta sa daungan kung saan kami suusunduin ni Mang Hermes.

Nakaupo kami ni Mirna sa dike, paharap sa papalubog na araw. At sa di inaasahan ay… nakita kong muli si Johannes at di niya kasama ang babae na kasama niya sa palengke.

“Colt nandyan na si Mang Hermes.” ani Mirna pero ang mata ko ay nakatutok pa rin kay Johannes na nakatitig din sa akin.

Tumayo ako nang tumayo si Mirna.

“Can I talk to you for a moment?” He muttered, in the midst of the waves crashing below the dike. I still hear him. I hear him crystal clear.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 14

Chapter 14

Colt Pov

“I-iyon ang sinasabi mong…mahal mo?” tanong ni Mirna sa akin matapos tanggapin ang kamay ko at umakyat sa bangka.

Sumeryoso ang mukha ko bago ko siya tinanguan.

“Colt,” napabaling ako kay Mang Hermes. Nagtatanong ang mga mata niya sa akin kung aalis na ba kami o hindi.

“Let’s just go, Mang Hermes. Masyado na akong nagtagal dito.”

Walang naging imik doon si Mang Hermes at binuhay ang makina ng bangka at saka kami umusad.

In the corner of my eyes, I saw how those hazel eyes watched me, watching me as I turned my back on him. He couldn’t fucking remember me, but those eyes were telling the other way around. Why do they look so gloomy? Why do those orbs seem lonely? 

Namnamin mo ’yang gago ka! Namnamin mo ang sakit na ’yan kunh meron man. Dahil ganyan ang naramdaman ko noong tinalikuran mo ako noong nagdaang araw. Hindi niya lang alam na parang dinaganan ako ng ilang tuneladang bigat no’n sa dibdib ko sa simpleng pagtalikod niya sa akin.

Akala niya ba siya lang ang marunong tumalikod? Yeah, I made a decision to talk to him and try to explain things to him, but it seems like I cannot do it. Nadidismaya ako. Nasasaktan ako. Nawawalan na ako nang gana.

Ganito ba talaga ako kadaling talikuran? Ganito ba talaga ang kapalaran ko sa mundong ito? Ang makalimutan? Ang saktan? Ang pagdusahin?

Tangina, sumubok lang naman ako, e. Sumubok lang naman ako at nagbabakasaling sa kanya ko na matagpuan ang saya at pagmamahal na bubuo sa akin. Pero ano ito? Wawasakin pa yata ako lalo. Dudurugin pa yata ako ng husto hanggang sa maubos ako.

“Colt?”

Mirna’s voice pulled me out from my deep and painful thoughts.

“Yeah?”

“Nagsasalita ako dito. Di ka naman pala nakikinig.” She said, pouting her lips.

“I’m sorry.”

“Hmm,” tumango siya at tumanaw sa walang hangganang dagat. “Tinatanong kita kung ’yong tinanong mo sa akin…tungkol doon sa taong mahal niya na nakalimutan siya. Tinanong mo ba iyon para sa sarili mo?”

Dahan-dahan akong tumango sa kanya.

“Mmm. Ang gandang lalaki rin niya, huh. Bagay na bagay kayo. Kaya siguro mahal mo rin siya.”

Minahal ko ba si Johannes dahil sa mukha niya? Minahal ko ba siya dahil gwapo siya? Fùck! Hindi naman iyon ang minahal ko sa gagong iyon. I love him because he is Johannes. Johannes, who spoiled me, who coed me, who babied me. I loved the way he cared for me. I love the way he understands me. I love everything about Johannes Dwyer. 

“Mirna.” Ayaw kong pag-usapan ito sa kanya.

She looked at me and smiled. “Alam mo Colt siguro nabigla ka lang. Nakakagulat nga naman na makalimutan ka nang mahal mo. Nakakagulat na magising ka nalang na ikaw nalang ang nakaka-alala sa mga bagay na ginawa ninyo dati. Hindi ko alam kung tama ako Colt o hindi. Pero sa nakikita ko mas natatakot ka pa kaysa sa nabigla.”

Kumunot ang noo ko sa kanya.

“I don’t understand.”

“Tingin ko, may pakiramdam ka na naman Colt kahit na di mo pa nahahanap o nakikita iyong mahal mo na may posibilidad talaga na magka-amnesia siya. Gulat ka lang na ang iniisip mo ay nangyari nga. Nagka-amnesia nga iyong mahal mo. At natatakot ka. Natatakot ka na di ka niya maalala, natatakot kang mag-isa ulit. Natatakot kang mawala ang init nang nararamdaman niya para sayo.”

Naging laman ng isip ko ang mga sinabi ni Mirna sa akin. Napaisip ako na baka totoo ang sinasabi niya. Baka nga takot ako. Baka nga ganoon rin ang nararamdaman ko. Na kaya ako galit kasi baka mawala siya sa akin, ang pagmamahal niya, at baka rin kapag bumalik na ang alaala niya, di na kasama doon ang pagbalik nang pagmamahal niya sa akin dati.

Ang hirap. Ang hirap-hirap.

Ano? Iisipin ko nalang ba na mas mabuti na nga ito kasi ligtas siya at wala siya sa kamay ng mga taong gusto siyang patayin? Gagamitin ko pa ba ang linyang iyan? Lolokohin ko na naman ba ang sarili ko na ayos lang ang lahat. Na okay lang ang lahat?

Sa sumunod na araw ay nanatili lang ako sa isla. Tumutulong kay Mang Hermes sa pamamalaot at pinipilit na abalahin ang sarili.

“Kuya Colt!” Tawag sa akin ng isang bata nang nagpahangin ako sa ilalim ng niyogan. Wala namang bunga iyon at nalilinisan lagi kaya safety naman. May mga bata rin kasing naglalaro kaya siguro naalagaan at nababatayan ng mga tao dito ang mga puno. At kahit sa kabila nang matirik na araw ay hindi naiinitan ang kinaroroonan ko dahil sa mga puno ng niyog.

“Anong ginagawa ninyo?” tanong ko sa kanila.

Nagpupungas itong dumating sa akin. Umahon naman ako sa pagkakahilig ko doon sa puno ng niyog.

“Gumagawa po kami ng bracelets at kwintas.”

“Let me see.”

Tiningnan ko ang mga nakuha nilang mga kabibe.

“Nabibinta ba ang mga ito?”

“Oo po. Minsan po kapag may mga turistang napapad-padpad dito.”

Imbes na umidlip ako dito ay naaliw ako sa mga batang gumagawa ng bracelet at kung ano-ano pa. They even tried to teach me pero di ko iyon nakukuha. Hanggang sa dumating si Mirna dala ang ilang papel, libro, maliit na white board at maker.

“Colt,” aniya saka umupo sa tabi ko at binaba ang mga dala niya.

“Magandang tanghali po, Ate Mirna!” Sabay na bati sa kanya nang mga bata. Nagmano pa ang mga bata sa kanya.

Iniwan nang nga bata ang kanilang ginagawa at umupo sa harap namin ni Mirna.

“You’re going to teach them here?” mahina kong tanong sa kanya habang binibigyan niya nang tag-iisang lapis at papel na masusulatan ang mga bata.

“Kumuha ng isa at ipasa sa iba, okay?” Aniya sa mga bata.

Bumaling siya sa akin. “Oo, kapag wala akong magawa tinuturuan ko sila.”

“Libre mo itong ginagawa sa kanila?”

Alam ko naman na close na talaga kay Mirna ang mga bata dito pero di ko naman alam na nagtuturo siya ng libre sa mga ito.

“Oo. Alam ko naman na di malaki ang kita ng mga ama nila dito kaya libre ko nalang itong ginagawa para sa kanila. Saka ang saya kaya magturo sa mga bata. Mabuti nga ito, e, kasi nagagawa ko ang gusto ko at the same time nakakatulong pa ako.”

I stayed with them. Ako na ang nagboluntaryong humawak sa white board ni Mirna habang nagtuturo siya sa mga bata kung paano magbasa. Hindi ko na nasundan pa ang mga nangyari hanggang sa tinuruan na ni Mirna ang mga bata na kumunta ng mga pambatang kanta.

“Anyone would definitely fall in love with you, Mirna.” I said as we walked on our way back to each other’s houses.

“Anyone, but not you.”

“Mir–”

“Joke lang.”

I heaved. Nasasanay na ako dito.  Nagugustuhan ko na dito, away from my work . Away from anyone. Away from stress. I learned to love this small island in such a short span of time.

Hinatid ko nalang si Mirna sa kanilang bahay bago ako umuwi kina Manang Saring. Naabutan ko si Manang Saring sa likod ng bahay na nagbubuhat sa mga panggatong na sinibak ko kanina kaya naman agad ko siyang inagawan nang gawain doon.

“Oh, hijo,”

“Ako na po dito, Manang.”

“Haha, salamat.”

“Nasaan ko pala si Mang Hermes?” tanong ko sa kay Manang at binuksan niya ang pintuan tungo sa kusina.

“Ayon, nandun kina Joel at nakipag-inuman.”

Tumango ako. “Hmm.”

“Maiba ako, hijo.” Binaba ko muna ang mga panggatong bago bumaling kay Manang Saring. Umupo siya sa silya ng aming misa dito sa kusina.

“Po?”

“Nakwento ng asawa ko na na…nakita mo raw ang asawa mo sa bayan noong nakaraan.”

Sumandal ako sa sink.

“Ahm, hindi ko naman po talaga siya a-asawa. Nabigla lang po ako no’n kaya nasabi kong asawa ko.”

“Ahh, ganoon ba, pero iyon ba iyong hinahanap mong lalaki nung magising ka dito sa amin?”

Tumango ako at tinungkod ko ang kamay ko likuran ko.

“Siya nga po…”

“Nagka-usap naman na kayo?”

“Hindi po naging maganda ang usapan namin, e.”

“Bakit naman?”

“Hindi…hindi na niya po kasi a-ako maalala.”

Napasinghap si Manang Saring at lumipad ang dalawang palad niya sa kanyang bibig. Nakita kong namula at nanubig ang kanyang mga mata. At ang hindi ko inaasahang gagawin ni Manang Saring ay ang lapitan ako at yakapin.

“Hijo.”

Hindi ko namalayang bumuhos ang luha ko at napakapit sa balikat ni Manang Saring saka parang bata na umiyak. Humagulhol ako at bumaha ang luha mula sa mga mata ko.

Nakalimutan ko na kung kailan ako umiyak ng ganito. Hindi ko na mahanap sa isip ko kung kailan ako ngumuwa ng ganito.

Hindi ko na alam kung para saan ako umiiyak. Kung dahil pa ba ito kay Johannes o dahil nangulila ako sa yakap ng isang ina.

Manang Saring let me cry on her shoulders until I had no more tears to cry.

Nang maghapunan ay dumating si Mang Hermes, I mean, hinatid si Mang Hermes ni Mang Joel dahil lasing na ito at hindi na alam ang daan pauwi dito.

“Sige! Inom pa! Laklakin mo pa ang lahat ng alak doon, Hermes!”

Instead of feeling annoyed, naaliw ako sa kanila ni Manang Saring. Nakakatawa silang tingnan na ganito. I often saw them being sweet and flirtatious with each other around here. 

“Sarinngg!”

“H’wag na h’wag mo akong matawag-tawag dyaan, Hermes!”

“Saring b-bihisan mhu akho!”

“Bwesit ka! Magdusa ka dyan! Matutulog ka sa sahig ngayon Hermes. Ayaw kitang katabi. Ang baho ng bibig mo!”

Nandidito ako sa sala at si Manang Saring ay nasa kusina, nag-iinit ng tubig para kay Mang Hermes. Kahit na galit siya dito dahil naglasing pinag-iinit niya pa rin ito ng tubig.

“Namiish mo lang ang halik ko sayo, Saring.”

“Tangina mo, Hermes! Naririnig ka ni Colt!”

Natawa ako doon. Dammit! Ang saya nang away mag-asawa nila.

“May ashawa na rin iyan, Saring. Ginagawa na rin nila ang ginagawa natin. O baka mas aktib pa nga sila keysa sa atin.”

“Mahiya ka nga dyaan, Hermes!”

Narinig ko nalang ang pagkagikhik ni Mang Hermes mula sa kanilang silid.

Tinulungan ko na si Manang Saring nang makita ko siyang may dalang maliit na palanggana at puting towel.

“Ako na po.”

“Sige, kukunin ko nalang ang kape doon para maibuhos ko na dyaan kay Hermes.”

Ramdam ko na talaga ang gigil ni Manang Saring kay Mang Hermes.

Iniwan ko na si Manang Saring doon sa silid nila. Lumabas ako at nang makita ko ang langit na parang uulan ay agad akong tumungo sa kinaroroonan ng bangka ni Mang Hermes upang dalhin ito sa pangpang at matali ng maayos. Para kung sakaling lalaki ang alon ay di ito matatangay.

Papauwi na ako nang biglang bumuhos ang ulan.

Pagkabalik ko naman sa bahay ay sinara ko ang lahat ng bintana bago pumunta sa silid ko at nagbihis.

“Hijo, saan ka galing?” Ang takang tanong ni Manang Saring nang makita akong nagpupunas ng buhok ko.

“Pinuntahan ko lang po ang bangka ni Mang Hermes, Manang. Tinali ko po sa may pangpang, malayo sa tubig.”

“Naku, salamat, Colt.”

“Wala pong anuman.”

“Ipagtitimpla na kita ng kape.”

“Naku, hindi na po. Ako na po.”

Pigil ko dito dahil dala-dala niya pa ang palanggana galing sa kwarto nila ni Mang Hermes.

Binaba ko ang towel sa balikat ko at pumunta ako sa kusina para ipagtimpla ang sarili ko nang kape. Ipinagtimpla ko na rin si Manang Saring ng kape.

Habang hinahalo ko ang kape ay may narinig akong mga katok galing sa pintuan. Kahit na may pagkamalakas ang kidlat at ang buhos ng ulan ay naririnig ko pa rin iyon.

“Ako nalang ang magbubukas doon, hijo.” Si Manang Saring.

“Sige po.”

Ilang sandali pa ay sumunod na ako kay Manang Saring dala-dala ang dalawang baso ng kape sa kamay ko.

“Colt mag naghahanap sayo–”

“Manang–”

Sabay kaming nagsalita ni Manang Saring pero sabay din kaming naputol nang mahulog at kumalampag sa sementong sahig ang dala kong mga baso nang kape.

Hindi ko alintana ang init nang kape na tumalsik sa paa ko. Nabaon ako sa kinatatayuan ko at walang kurap na nakatingin sa lalaking nasa labas ng bahay nina Manang Saring

He was drenched with rainwater. Big droplets of rain poured into his head and down to his body, making him more wet. His already wet army green t-shirt clung to his muscular body, defining his rigid and tense muscles.

“J-johannes?”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 15

Miss me, Engels? Enjoy reading<3

Chapter 15

Colt Pov

“Bobo,” I murmured, breathing out the trapped air in my chest. I stared at the man who’s the culprit behind my aching heart.

Sa pagkawala ko sa sarili ko ay di ko namalayan na pinapasok na pala ni Manang Saring si Johannes at binigyan ng towel. Gusto kong magprotesta sa ginawa ni Manang Saring pero naalala kong hindi ko naman ito bahay. I just can’t push the man away, knowing that we’re both foreigner-guests in this house.

The rain was still falling hard and, from time to time, lightning flashes were followed by the roaring thunder.

I can’t move a single step. I was still nailed to my spot.

This fùcking man. Sinuong niya ba ang masamang panahon? Pumunta ba siya dito kahit na alam niyang masama ang panahon? Nakalimutan niya nga ang alaala niya pero nanatili pa rin talaga ang pagka-careless niya.

“Colt, hijo?” Gising sa akin ni Manang Saring dala ang isang baso nang kape.

“Po?”

“Ikaw na maglinis niyang baso at kape sa sahig, hijo. Hahanapan ko lang ng mapapalit na damit itong bagong dating.”

Manang Saring didn’t waste a single second and didn’t even wait for my response before turning her heels away from me.

I look at the floor. The two cups were lying there, and the coffee stained the floor. It’s a blessing that the cups were made of stainless steel. Without lifting my head any further. I crouched and picked up the cups.

Pumunta ako nang kusina para iyon hugasan at pagbalik ko ay may dala na akong basahan para ipunas ko doon sa sahig.

Ayaw kong tapunan ng kahit na anong tingin si Simone-si Johannes. I feel his eyes linger, whatever I do. His gaze was too strong, viscid.

“Let me help you.”

I flinched when his sandpaper palm rubbed at the back of my hand. Natulak ko ang kamay niya sa gulat ko.

“Don’t!” I yelled unintentionally.

Feeling guilty, I lifted my head a bit to look at his expression. And I found his hazel eyes stretched to their limit. Hindi ko talaga alam kung malungkot lang ba talaga ang mga mata niya ngayon o baka guni-guni ko lang ito. He looked sad and in pain.

Johannes. Dammit! I want to kiss the hell out of him. I miss those lips. I missed those on mine.

I looked away at mabilis kong tinapos ang pagpunas doon sa sahig.

“Colt.”

Once again, I was nailed to my spot when he called me. Tangina. My heart immediately responded to his single call. My heart is pumping rapidly inside my chest to the point where I hear my heartbeat in my ears.

I turned around and bore him.

His lips curl. “I‐I just heard Manang Saring call y-you.”

I scowled at him before resuming my pace and leaving him alone.

Hindi ako bumalik nang sala. How should I treat him? Tatratuhin ko ba siya nang kagaya dati?

Nevertheless, hindi ko pinakaharapan si Johannes or Simone. Whatever! Narinig ko ang pagbalik ni Manang Saring sa sala at ang pag-entertain niya kay Johannes. Naririnig ko silang nag-uusap…

“Thank you for the clothes, Manang Saring.” I heard the man thanked Manang Saring.

“Ay, naku wala iyon. Ano palang sadya mo dito? Saka lumusong ka pa talaga sa malakas na ulan.”

Kasi bobo siya. Bobo.

Kahit na malakas ang ulan at may kidlat pa lumusong pa rin. Galawang bobo talaga itong si Johannes. Pasalamat siya at wala siyang maalaala dahil kung may naaalala siya tapos ginawa niya ito. Malamang gumagapang na ’yan ngayon sa bugbog ko.

“I was really looking for your house, Manang.” Parang nahihiya pang saad ni Johannes.

“S-sa bahay namin? Bakit?”

Pati ako ay napaigtad ang tainga doon. Ginigising niya ang pagiging kuryoso ko. Hindi ito pang-tsi-tsismis.

“Dahil…kay Colt.”

“Ikaw ba ang asawa niya?!”

Muntik na akong napamura sa sinabi ni Manang Saring. Ang kaninang pagka-usisa ko ay napalitan ng ngiwi sa labi ko. Alam ko na naman na may pagkamadaldal talaga si Manang Saring, but I didn’t know that she is until now.

I decided to stand up and decide to come out when Johannes spoke, so I stopped my pace.

“May a-asawa po si Colt?”

“Ay, wala, wala,” I tried my best to hide behind the thin plywood. I snuck out for a bit to see the living area where they are. Manang Saring was shaking her head and waving her hands at Johannes as if telling him no. “Nabigla lang ako.”

“Oh,” Johannes says, bobbing his head. “Anyway, Manang Saring I’m really here to seek answers to Colt. I…I think he’s the only one who can answer my questions.”

Babalik na sana ako sa pagkakaupo ko sa silya nang tawagin ako ni Manang Saring.

“Colt? Hijo, tapos ka na ba dyan?”

Kanina pa po. Gusto ko sanang isagot iyan kay Manang Saring, but I choose to closed my mouth.

Lumabas ako nang kusina at nakita ko si Manang na nakatayo at handa nang umalis.

“Hindi makakauwi ngayon si Simone, kaya pwede bang sa kwarto mo muna siya matulog?”

Sa dami nang inisip ko kanina ay di ito sumagi sa isip ko. Alam ko naman na hanggang ngayon ay patuloy pa rin ang pagbuhos ng labas. Actually, malakas pa talaga ang ulan at may mga kidlat pa. Pero ang magsama kami ni Johannes ngayon sa kwarto ay di ko naisip.

Come to think of it, hindi naman ito ang unang pagkakataon na magsasama kami sa iisang kwarto at hindi sa nag-iinarte ako pero…kasi hindi niya ako maaalala. Hindi niya ako kilala. I am a stranger to him. And on my part, it was an invisible torture. It’s a torture having him in one room and he cannot remember me. It’s a real pain on my part to know that he is with me, but he doesn’t belong to me anymore.

Nauna na ako sa silid na walang imik at iniwang bukas ang pintuan. Narinig ko ang pagtulak ni Manang Saring kay Johannes dito sa silid. Sunod kong narinig ang pagpindot ng switch ng ilaw sa labas.

Bumuntong hininga ako. I stared at the bed as if it had become wider for two big men. But I knew that no matter how many hours I looked at it, it wouldn’t happen.

“I can sleep on the floor, you know?”

I spun and watched Johannes. My eyes surveyed his flesh. Johannes’s creamy skin becomes tanned. He looked more mature, more manly and firm. He’s clad with Mang Hermes shirt and its sleeves are stretched on his forearm.

“Para ano? Para manigas ka sa lamig?” Nagpapaawa ba siya sa akin?

“No, that’s not what I mean.”

“Whatever. Were sharing one bed. That’s final.” I said and go to the other side of the bed.

The rain was continue pouring tho’ mahina na siya keysa kanina at may kasama pa rin kidlat.

Dala ang isang unan at kumot ay magmamartsa na sana si Johannes tungo sa kama nang magsalita ako…

“Patayin mo ang ilaw.” Ako na kinahinto niya at agad na hinanap ng mata niyang singkit kung saan ang switch ng ilaw dito sa kwarto.

Dumilim ang buong bahay at ang paminsan-minsang dalaw ng kidlat lang ang nag-iilaw ngayon dito sa amin. Wala kasing kisame itong munting bahay nila Manang Saring.

Humiga ako at si Johannes naman ay maingat na sumampa sa kama na gawa sa kuwayan. The bamboo bed crickets. Fuck! Don’t tell me the bed was going to give up on our weight? Shit!

“I heard you earlier.” saad ko, ang mga mata ko ay nakatutok lang sa ceiling ng bahay kung saan pumapatak ang ulan. Naramdaman ko ang paggalaw ni Johannes sa tabi ko.

Our arms were rubbing against each other. I don’t know if he was able to notice the sleek of sparks every time our arms touched. Obviously, this bed was made for one man only.

“You heard?”

“Do I need to repeat myself over and over?” The irritation were palpable on my tone.

“O-oh, yeah. I’m here because of you–”

“You’re a fool.” I cut him off. My jaw clenched. “Bakit ka pumunta dito na may malakas na ulan? Pinaandar mo na naman ang pagka-bobo mo, gago ka?”

He didn’t faze on my profanities.

“Actually, wala pang ulan nandidito na ako sa Isla Maligaya. Naabutan lang ako nang ulan sa paghahanap ng bahay nina Manang Saring.” He reasoned as if rubbing the truth on my bare face.

Umirap ako. Thankfully he can’t see me.

“Anong sadya mo dito? I-iniwan mo… ang asawa mo doon sa Isla Mabini?”

“No,”

I swallowed the bitterness on my mouth. Fuck it!

“Kung ganun bukas na bukas ay umalis ka di–”

“Wala naman akong asawa doon sa Mabini.”

Umirap na naman ako at gusto ko siyang suwayin doon. E, sino iyong babae na kasama niya doon sa bayan? Sino ang babaeng iyon na halatang iniinis ako? Saan na ang babaeng nagpapa-bebe sa kanya? Nanggigil din ako sa babaeng iyon.

“Iyong babae na kasama mo sa palengke na kung makalingkis sayo ay parang linta? Hindi mo iyon asawa? Kaibigan mo lang iyon? Tsk! You were so fucking gentle to her, huh.” The bitterness spilling all over my voice. And I don’t really care.

“Ysay, she’s Ysay.”

Ysay? Whatever. Like I fucking care?

“She’s the one who helped me. Siya ang nakakita sa akin nung napadpad ako sa Mabini. Siya ang nagpa-ospital sa akin. And when I woke up there, it felt so unfamiliar and I don’t even remember nor know my name-myself. Ysay was the only one who was there for me. At sinabi niya ako raw si S-simone, her h-husband.”

That woman! Gusto yatang sugurin ko siya doon sa Isla Mabini?

“But when you appear one day in front of my eyes. Hindi mo na ako pinatahimik. I keep on thinking about you. I keep thinking about the things you said to me. And the time comes when I ask Ysay myself. I asked her about me and my origin. Because, obviously, I feel strange being there, being with her and her son. Ysay informed me that I was her husband and that we had a son. She insisted on the thought of me as her husband.”

Inikot ko ang ulo ko sa kanyang banda, timing naman na kumidlat kaya nakita ko siya at medyo nagulat ako nang makita ko siyang nakatitig sa akin.

“At ngayon, anong ginagawa mo dito? Anong nagtulak sayo na pumunta dito sa Isla Maligaya?”

“Sinabi ng anak niya sa akin na…hindi ako ang father niya. That her mother was lying to me. The kid pitied me. Sinabi niya sa akin na matagal na palang patay ang totoong father niya.” wika niya habang nakatitig sa mga mata ko.

“At ngayon nandidito ka dahil?”

“I think…I think you can answer my questions.”

“You think?”

He nodded. Like a fucking big puppy.

“But what if I can’t answer your questions? Like what that,” mumurahin ko na sana ang babaeng iyon kaso siya pa rin ang nakapulot kay Johannes kahit papaano. “woman, I can’t answer you.”

“I will still stay to you.”

“Why is that?”

“I don’t know. I’m just following what my instinct and heart told me to.”

Matagal akong nakatitig sa direksyon ni Johannes kahit na di ko siya makita sa gitna ng dilim. Kapwa kami natahimik matapos doon at parang pinapakinggan lang namin ang ulan sa labas na unti-unti nang humina. Parang namama-alam na.

Ang pangyayari sa buhay ko ay parang ulan. Minsan may nagbabadyang dumating pero di naman tutuloy. Minsan walang paabiso ang ulan pero dumadating bigla. Parang si Johannes, bigla nalang siyang dumating sa buhay ko. Hindi ako nakapaghanda sa pagdating niya kaya heto ako ngayon naliligo sa mga alaala naming dalawa na mag-isa. Tapos tulad ng ulan mawawala rin bigla at minsan dahan-dahan na nawawala. Sa biglaang pagkawala niya sa akin dulot noong aksidente ay nauhaw ako. Nauhaw ako sa pagmamahal niya. Gusto ko ulit maulanan ng pagmamahal niya na tulad dati.

Minsan ayaw natin sa ulan, minsan gusto rin naman natin. Kagaya ko noon. Ayaw ko sakanya. Tinutulak ko siya, pero ngayon gusto ko na. Putanginang, miss na miss ko siya. Kaso ayaw ko siyang biglaan.

“Ask me.” Mayamaya ay wika ko.

Tumila na ang ulan. At sana sa pagtila ng ulan di na ako mauhaw muli. Sana di ko na siya hanap-hanapin.

“May mga tanong ka, diba? Tunungin mo na ako ngayon.” Sunod kong sabi sa kanya.

“We can talk about it tomorrow.”

“Let’s get things done here.”

“Okay, I want to know what really my name is. Who am I? What did I do? What my job is? My family?”

Tumihaya ako bago siya sinagot.

“You’re Johannes Dwyer Shinubo, half-Japanese, half-American. You lived in Japan, but you flew here to the Philippines to manage your friend’s business, the Yagami Corporation. Matalino ka na may pagkabobo. Mukha kang masama pero may pagkamalambot ka naman. You’re a good cook. You actually know a lot of foreign dishes. You can clean a whole house. You’re better at picking groceries…” sinabi ko sa kanya lahat-lahat ng bagay.

Mula sa pinakamaliit na detalye ng pagkatao niya hanggang sa pinakamalaki. Syempre ang nasasabi ko lang ay ang mga detalyeng nakita ko at nakilala ko mula nung magsama kami. Ang tanging di ko lang alam ay ang pamilya niya sa Japan. Di ko iyan masagot kasi pati ako di ko sila kilala.

“Colt,”

Doon ako napatigil at napatingin sa kanya.

“Yeah?”

“Who are you? What am I to you and who are you to me?”

The corner of my mouth tugged up.

“I’m… just your bodyguard.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

-Comment your thoughts about this chapter, Engels. -Baka may mga questions kayo beh. Drop them on the comsec nalang sasagutin ko.

CHAPTER 16

Chapter 16

Colt Pov

“He’s been watching us—you, Colt.” Mirna said, and for the sake of my ears, I don’t know how many times she repeated it to me. She was referring to Johannes, who was a few meters away from us. 

I turned my head to where Johannes was. He’s with Mang Hermes, Mang Joel, and the company. May birthday celebration kasi dito at naimbitahan kami. Malaki-laki ang handa kaya halos lahat ng taga rito ay naimbita.

Despite the crowd in front of us. In spite of the sounds, laughs, and chaos of the children running around, I felt Johannes’ eyes watching me. It feels like I can hear his heartbeat and see what his eyes are showing. 

Gabi na at ang ilaw lang na galing sa balkonahe at ang maliit na ilaw ng bombilya dito sa labas nalang ang nagpapaliwanag sa paligid. May mga lasing na at nagsasayawan. May hiyawan na kung sino ang mas magaling sumayaw at ang ilang mga bata ay umuwi na. Kadalasan sa nandidito ngayon ay mga matatanda na at may tama na rin sa alak.

Si Mirna nga ay pansin kong inaantok na rin pero nilalabanan niya iyon. Pilit niyang pinapasigla ang mata niya. Ayaw ko pa namang umuwi kasi nandidito pa sina Mang Hermes at Manang Saring. May tama na kasi si Mang Hermes kaya baka kailanganin ako ni Manang Saring dito mamaya.

I leered at Johannes, who was still watching me intently. Hindi siya natinag sa mga nanlilisik kong tingin sa kanya. Kahit na sa konting puting ilaw ay nakikita kong namumula na siya. Kahit na umitim siya ay mapapansin mo pa rin talaga ang pula sa kanyang pisngi at sa bandang dibdib niya.

“I think he’s jealous, Colt.”

Doon ako napalingon kay Mirna na sumalapak na ang pisngi sa mesa. Inangat ko ang ulo niya at pinaunan ang palad ko.

“It’s dirty.” I said in disgust.

Ngumiwi lang siya sa akin at tinanggal ang kamay ko na nakahawak sa pisngi niya.

“Please, don’t be so gentle to me, Colt. Nagmo-move on pa ako sayo.” biro niyang turan.

Iniling ko nalang sa kanya ang ulo ko at tipid na ngumiti. Pumikit lang siya at patuloy na inunan ang pisngi niya sa mesa. Inaantok na siya pero ayaw niya pang umuwi.

“Ipapahatid ba kita?” tanong ko sa kanya mayamaya. May mga bisita pa naman na pwedeng maghatid sa kanya pauwi.

“H’wag na. Mag-aabala ka pa ng ibang mga tao, e.”

“But you’re sleepy.”

“Tse! Ayaw ko lang makita ang nanlilisik na mata ni Johannes, ’no.” rason niya.

Muli akong napalingon kay Johannes. This time, I saw how the guy, Johannes, dodged my eyes. He’s just drunk too, I guess.

Sa loob ng isang linggo niyang pags-stay sa bahay nina Manang Saring at Mang Hermes ay wala kaming masyadong pinag-uusapan.

Nagkakasalubong, nagkakasabay kami sa agahan, tanghalain, at hapunan ngunit wala kaming napag-uusapan. Di kami nag-uusap. Magkatabi kaming natutulog sa loob sa mga gabi na nandidito siya. Magkatabi kami ngunit walang imikan.

Pagkatapos kung sagutin ang mga tanong niya no’ng gabing dumating siya dito. Doon lang din nagtapos ang usapan namin. Akala ko nga no’n aalis siya kina-umagahan kaso nagkamali ako. Tumagal siya.

Now, he even go with Mang Hermes kapag pumapalaot at kapag pumupunta ito sa bayan para magbenta ng isda. I don’t know if he’s good na at it or not, because I’m not interested in knowing it either.

Sa sitwasyon ko ngayon. Napapaisip nalang ako kung tama ba ang desisyon ko na maging bodyguard dito kay Johannes. Kung tutuusin naman ay pwede ko siyang tanggihan. I know that he’s just baiting me when he used Lorcan. Alam niya kung gaano ko ni-rerespeto at iniidolo si Lorcan. And he used it against me.

I took his bait at inisip ko na magiging madali lang ang trabaho ko sa kanya. I took his bait na iniisip na ilang araw o isang linggo ko lang siyang babantayan. But look at us now.

What a fool of me for not thinking things through first. I’m not really like this. I don’t make decisions without a plan ahead of me. 

Bumuntong hininga ako. Tumingin ako sa harap ko na tanaw ko ang walang hanggang dilim kung saan nagmumula ang tunog ng hampas ng mga alon.

How ironic the life is? Dati tinatawanan ko lang ang mga kaibigan ko na unti-unting nahuhulog. Dati ang lakas kong maka-pagsalita sa kanila. I even do swear to myself na hindi ako magiging tulad sa kanila. Pero tingnan mo itong nangyayari sa akin. I’m bathing in the rain of memories of us alone. I fell in love and I lost in the midst of the rain.

I didn’t know that I was capable of loving after what happened to my family. I saw how our family was slowly being torn apart. I saw how it went wrong from right. I saw how it turned ugly from a beautiful and loving family. I thought after what happened, my heart would become numb. I thought that the pain, the struggles, and the heartbreak that I felt from my family were enough for me to become impassive. Little did I know, there was a man who slapped me with reality. The reality is that my heart is not numb. It just became cold and found its warmth. And I found the warmth in him, yet we don’t hold our future. And then this thing happened. Dammit! I’m slowly losing it, Johannes. 

Mag-aalas dose na ng gabi nang magka-ayaan na umuwi sina Manang Saring. Agad ko namang ginising si Mirna na nakatulog.

Lumapit ako kay Mang Hermes na nasa tabi ni Johannes upang alalayan ito sa paglalakad pauwi dahil lasing ito.

Napatiim-bagang ako nang maramdaman akong mainit na kamay na dumapo sa braso ko. Sinulyapan ko iyon at tiningnan ko kung sino ang may-ari noon.

“Ako na. Ako na ang aalay kay Mang Hermes.” Johannes said.

“No,”

“I insist, please.”

“Fine.” ani ko at winaksi ang kamay niya.

Hinayaan ko si Johannes sa gusto niya. Nauna silang tatlo nila Mang Hermes at Manang Saring na sinisermonan ang asawa. Kami namang dalawa ni Mirna ay nasa likod nila.

Tumingin ako kay Mirna na kinusukot ang mata at inaantok. Bumuga ako ng isang marahas na hininga. Hinawakan ko ang kamay niya. Tumigil naman kaagad ito at napatingin sa kamay ko.

“Sampa sa likod ko.” saad ko dito.

“H-huh?”

“Sige na. Inaantok ka pa, e.”

Pumunta ako sa harap niya at binaba ng konti ang katawan.

“C-colt.”

“Bilisan mo. Maiiwan tayo.”

Walang imik na sumpa sa likod ko si Mirna at niyakap ang kamay sa leegan ko.

“Ngayon alam ko na kung bakit nahulog si Johannes sayo, Colt.” anito habang binabaybay namin ang daan tungo sa kanilang bahay.

“Why do you say so?”

“Well, you’re soft.”

“What?” Napalakas ang boses ko.

“I mean, ang puso mo.” paglilinaw niya. “You’re kind. Yes, you have a tough exterior and you have rough edges when it comes to manners, but your gentleness and kindness are something.”

Hindi ako umimik doon. Sa bait siguro, pero kung sa gentle, nah! I’ve never been gentle with Johannes.

“Inaantok ka lang.”

Humalakhak naman siya. “Siguro nga. Bilisan mo na superman para makatulog na ako.” biro pa nito.

Napailing nalang ako at lumihis ng daan sa kanila ni Johannes dahil ihahatid ko si Mirna sa kanila.

“Salamat, Colt.” si Mirna nang maibaba ko siya sa bakuran nila.

Napa-flex ako sa buto ko. Ang bigat!

“Aalis na ako.” paalam ko dito at mabilis na tumalikod.

“Colt,” tawag ni Mirna kaya napalingon ako sa kanya. “Please, h’wag kang susuko. H’wag mong sukuan si Johannes. Alam kong wala akong karapatan sabihin lahat ’to sayo pero sasabihin ko pa rin ito kasi naging mabait ka sa akin.” Ngumiti siya at nagpatuloy. “Alam kong mahirap, Colt. Alam kong di madali ang pinagdadaanan ninyo ngayon ni Johannes pero wag kang susuko. Isipin mo rin naman si Johannes. Hindi niya rin ito ginusto. Hindi niya rin ginusto ang makalimutan ka. Kung may ayaw man siyang gawin iyon ay ang saktan ka at kalimutan ka. Kaya sana wag mo namang isara agad ang puso mo sa kanya.”

Tinitigan ko lang si Mirna. Somehow, her words cut into my heart.

Kumaway siya sa akin. “Sige na alis na.”

Isang tango ang binigay ko sa kanya at binaybay ang daan tungo sa bahay nila Mang Hermes.

Dire-diretso ako sa paglalakad ko at lutang ang isip sa sinabi ni Mirna.

“You’re finally here.” Muntik na akong mapamura nang may magsalita.

Nakita si Johannes na naka-upo sa sofa dito sa tanggapan nila Manang Saring. Nakapagbihis na siya.

“So what?” bara ko dito.

“Hinatid mo siya?”

Kumunot ang noo ko.

“Si Mirna?”

“Wala ka namang ibang kasama.”

Umiling ako sa kanya at tumungo sa kwarto upang magbihis. Naiinitan ako.

Walang alinlangan kong hinubad ang suot kong damit at maghahalungkat na sana ako ng masusuot ko nang may biglang humablot sa braso ko at pinid ako sa dingding ng wala sa oras. Itinaas niya ang dalawang kamay ko sa uluhan at kinulong ako sa kanyang katawan.

Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Johannes na umiigting ang panga at namumula ang mata sa galit.

What the hell was wrong with this man? Is he gone mad? Naa-amoy ko naman sa hininga niya ang toothpaste. Hindi na amoy lambanog at alak!

Our faces were just inches away from each other. We were exchanging breath to one another dahil sa liit ng distansya namin. I can even feel the heat coming from him. Siguro dahil wala akong pang-itaas.

I tried to struggle with his strong grip, but his hold became tight on my waist at idiniin ang kamay ko sa dingding.

“What the hell was wrong with you!?” nagpipigil sa galit kong saad dito.

Tinitigan niya lang ako. Hindi! Tinititigan niya ang labi ko.

“Bitawan mo ako, Johaness kung ayaw mong matulog sa labas!”

Dammit! Nasa kabilang kwarto lang sila Mang Hermes. Ang nasa pagitan lang namin ay ang manipis na tabla ng kahoy! Sana tulog na sila.

“I don’t know what the hell is happening with my body, Colt.”

“What?” I stressed the last letter.

“I’m sorry.”

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay walang anu-ano’y sinunggaban ang labi ko.

Napaungol ako sa lakas ng impact ng bibig niya sa akin. Naistatwa ako at di makagalaw dahil sa ginawa niya.

My hands above my head slowly soften, but Johannes’ grip tightens at idiniin pa ako ng husto sa dingding at pinasok ang dila sa loob ng awang kong bibig.

Dumaloy sa akin ang pamilyar na kuryenteng binibigay ng katawan at bibig niya sa akin.

Inilapit niya pa ang katawan niya sa akin hanggang sa magdikit na ang dalawang katawan namin.

Napapaungol ako sa ginagawa niyang halik at napapakuyom sa kamao ko. I can’t bring myself to push him.

Pabaling-baling ang ulo niya sa kaliwa at kanan habang ninanam-nam ang paghalik niya sa akin. The wet sounds were audible inside the wooden room, and his gashed breath fanned me.

Hindi ko alam kung ilang minuto niya akong hinahalikan hanggang sa magsawa siya. I almost clapped on myself dahil hindi ko magawang tugunin ang mga halik niya. Namiss ko siya. Na miss ko ang lahat sa kanya pero dahil sa gulat at galit ko dahil sa biglaan niyang ginawa ay di ako makatugon sa kanya na kinapapa-salamat ko.

Nang ilayo niya ang mukha niya sa akin ay agad ko siyang tinulak ng buong lakas. Napaatras siya ng ilang beses.

Pinahid ko ang braso ko sa aking mabasang bibig at galit na tiningnan si Johannes. Nanlaki ang mata niya at lalapit pa sana sa akin nang itaas ko ang kamay ko sa kanya.

“Stay where the fuck you are right now, Johannes.” nanginginig kong wika.

Pati yata ang mga kalamnan ko ay kumukulo sa loob ko.

“Bakit bigla kang ng hahalik, ha!” sigaw ko.

Nasapo niya ang kanyang ulo at napa-lakad-lakad sa harapan ko. Para bang naguguluhan siya, nalilito.

Tumingin siya sa akin.

“Your lips are swollen.” The tinge of worriness painted his voice.

Putangina!

“Bobo! Hindi ’yan ang tinanong ko–”

“I’m sorry, okay?” aniya at umupo sa higaan namin.

He looked at me through his long eyelashes. Damn those eyes! Tutusukin ko ’yan!

“You suddenly attack me with a kiss, Johannes and–”

“I don’t know. I don’t fucking know, Colt. My mind was telling me to kiss you. Nagalit ako. Nagalit ako.” paulit-ulit niyang saad.

Tsk!

“Nagalit? Putangina mo! Ako dapat ang magalit sayo, Johan–”

“I fucking feel jealous, Colt. I fucking felt jealous when I saw you laughing at that woman. I fucking feel jealous when you piggyback her. I fucking feel jealous when you’re so gentle with her. I don’t know, Colt. I don’t know anymore. My heart hurts seeing you happy with someone else.”

Parang nahulog ang puso ko nang makita ko ang kumikinang na luha sa kanyang mga mata.

“Johannes…”

“Tell me, Colt. What really are we? Who are you to me, Colt? Who am I to you? Please!”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 17

Chapter 17

Colt Pov

“Tell me, Colt. What really are we? Who are you to me, Colt? Who am I to you? Please!”

Pagod kong siyang tiningnan. Namumungay na ang mga mata niya. Bagsak na ang kanyang balikat at parang pagod na pagod na ang katawan niya.

I didn’t move from where he pinned me just now. I’m just looking at him, and I’m still figuring out what to do. The tears that were lurking around his hazel eyes didn’t take time to fall on his cheeks. His hand ran after them. Dammit! 

“I… I’m… I…” I tried to tell him. I tried telling him the truth, but my tongue—my mouth won’t cooperate with me. My mind and heart were not working synchronously.

Lumapit ako sa kanya. Ang kaninang nag-aalburuto kong damdamin sa galit ay unti-unting humupa. Dapat…intindihan ko siya.

I hold his broad shoulders and bend a bit.

“You’re… just drunk.” I said. “Kukunan lang kita ng kape sa labas.”

I was about to pull my hand from his shoulder when he put his hand across mine and held it firmly. 

Tumaas-baba ang kamay ko kasabay nang bawat pakawala niya nang malalalim na hininga.

He looked up and found my eyes.

“This is so fucking familiar. I don’t know. I don’t know, Colt, but I feel like I used to own this—you.”

Malimit ko siyang binigyan ng ngiti. It didn’t reached my eyes.

Binawi ko ang kamay ko at tumayo nang maayos sa kanyang harapan.

“You were.”

His eyes stretched.

“Really?”

“Of course, I am your bodyguard. It is given.”

He looked at me with his sorrowful eyes and bent his head, as much as I want to tell him the truth. But there is something inside me holding me back. Hindi ko pa kasi alam kung ano na ang estado ng utak niya. Hindi ko alam kung kakayanin ng utak niya ang mga sasabihin ko kung sakali man.

Pagod na rin kasi ako. Pagod na akong maghintay. Mula noon hanggang ngayon parang ako lagi ’yong naghihintay. Parang ako iyong nakikilimos ng atensyon, ng pagmamahal, ng oras. Gusto kong sabihin na rin ito sa kanya kasi ayaw ko na itong kimkimin sa sarili ko. Gusto ko nang makahinga ng maluwag.

Nasa kanya na iyon kung maniniwala siya sa akin o hindi. Maybe tomorrow or on the next day… sasabihin ko na sa kanya ang lahat. Ngayon h’wag muna kasi pakiramdam ko lasing siya. Baka dala lang sa alak itong ginagawa niya ngayon sa akin.

“Gagawan lang kita ng kape sa la–”

Naputol ako nang bigla niya akong hilahin ng malakas at sabay bagsak sa akin sa higaan. Kumalampag ang katawan ko sa kuwayan na higaan at impit na napa-ugol dahil masama ang pagkakabagsak ko.

Putanginang, Amerikanong-hapon! Ang sakit ng likod at pang-upo ko!

At akmang babangon na sana ako nang mabilis itong pumaibabaw sa akin at hiwakan ang dalawa kong kamay at pinid iyon sa ibabaw ng ulo ko.

Natatabunan na ako ng anino niya dito sa ilalim. Matunog siyang nagpapakawala ng hininga habang ang mga mata ay nakatutok lang sa akin. Tinititigan niya ako ng husto at parang pinag-aaralan niya ang pagmumukha ko. Iyong mga titig niya ay para bang may makukuha siyang impormasyon doon sa talim ng mga titig niya sa akin.

“Tangina! Bitawan mo ako at umalis ka sa ibabaw ko!”

Fùck! I just hope that Manang Saring and Mang Hermes are asleep by now. Nakakahiya na baka di sila makatulog dahil sa aming dalawa ni Johan dito. O baka ay nagising na sila sa ingay namin dito.

Imbes na umalis siya sa ibabaw ko ay mas lalo niya pang diniin ang katawan niya sa akin.

Napapikit nalang ako at huminga ng malalim. Damn this beast!

“You’re so handsome, Colt.”

Pumanting ang tainga ko doon sa sinabi niya. Gusto ko tuloy’ng supilin ang puso ko na malakas na sumipa sa dibdib ko dahil sa simpleng sinabi ng bobo at gago na nasa ibabaw ko ngayon. Para namang first time kong masabihan ng gwapo. Tsk! Para kaalaman ng lahat, di ko na mabilang kung ilan na ang nagsabi sa akin n’on.

“Umalis ka.” Nagtitimpi kong sambit sa kanya.

Hindi ako nagpa-apekto sa lapit at sa init ng katawan niya. Hinding-hindi niya ako matutukso sa ganito. Hindi sa paraang ganito!

“I will not unless you’ll tell me everything!” Diniinan niya ang pagkakasabi niya doon sa huling salita.

“Your brain may not take it. I’m not an expert. I don’t know what really happened in your brain and I won’t risk it again, Johan.”

“Then, when will you tell me? Naiinip na ako, Colt.”

Huminto ako sa kakapiglas ko doon sa kamay niya at napangiti ng mapait.

Muli kong hinuli ang mga mata niya at nagkasukatan kami ng titigan.

“Naiinip?Johan to tell you honestly. Hindi lang ikaw ang naiinip sa sitwasyon natin. Kung ikaw naiinip kakahintay sa kakatotohanan. Papaano naman ako? Papaano naman ako na umaasa araw-araw na sana bumalik na ang alaala mo? Papaano naman ako na simula palang noon ay nakikilimos na sa oras ng mga taong mahal ko? Papaano naman ako na lagi nalang naiiwan? Nakakalimutan, binabalewala. Pagod na rin ako, Johannes. Pagod na pagod na pagod na ako sa buhay kong ito!”

Hindi ako nagpapakita ng kahinaan. Hindi ako umiiyak sa mga ganitong bagay. Hindi ako madaling bumigay sa ganitong sitwasyon. Pero kusa nang tumutulo ang luha ko.

Bigla ko tuloy’ng naalala sina Mommy at Daddy. Nagmakaawa na ako sa kanila noon. Akala ko dahil meron silang ako, anak, ay di sila maghihiwalay. Akala ko dahil nandidito ako ay di mawawasak ang pamilya namin kaso mali ako, e. Kailanman di ako naging sapat. Kailanman di ako naging mahalaga. Kailanman di ako naging priyoridad. I feel worthless.

“Colt.”

“Gusto mong malaman lahat?”

Pinakawalan niya ang kamay ko at pinunasan ang luha ko pero tinampal ko lang ang kamay niya at ako na ang kusang tumuyo sa mga luha ko.

“Colt,” hindi pa rin talaga siya umaalis sa ibabaw ko. Kung kanina ay halos pigain na niya ako para sumagot. Ngayon ay gusto na niya naman akong pigilan. Siguro nawala na ang kalasingan nito.

“I…” Halos wala ng boses na lumabas sa bibig ko. Para akong nabubulunan. Talaga bang ang lalim na ng nararamdaman ko dito sa gago at bobong ito para masaktan ako ng ganito? “I’m your partner.” There. Finally, I finally said it.

“P-partner?” Naguguluhan niyang turan. Of course, talagang maguguluhan siya. Papaanong ang tulad niyang lalaki ay lalaki rin ang partner?

“I’m your boyfriend. We were boyfriends.”

Hindi siya makagalaw sa ibabaw ko at nakatitig lang sa akin. Ilang minuto rin akong natahimik at hinihintay ang kanyang reaksyon nang bigla niyang binagsak ang ulo sa dibdib ko. He hid his face on my chest.

Unconsciously, my heart pumped inside my chest erratically. I can’t even move beneath him. Hindi naman siya mabigat kasi sinusuportahan niya naman ang sarili niya.

“Dammit!”

“Johannes.”

“I’m sorry. I’m so sorry for forgetting you, Colt. It must have been so hard for you.”

Napangiti ako at tinapik ang likod niya. Hindi ko inaakala na ganito ang magiging reaksyon niya. Akala ko di niya ako paniniwalaan. O baka tawanan niya lang ako. I feel relieved.

“I…understand.” Like I always does.

Muli niyang tinungkod ang kamay at hinaplos ang mukha ko gamit ang likod ng kamay niya. It’s so warmth that I want those warm to lingers on my cold face. I want to hold his hand.

“I don’t remember you, but I will try. I will try to remember the things we’ve been before.”

I smiled.

“Don’t force yourself.”

Bumuntong hininga siya.

“But I want to.”

“Sapat na… sapat na naman sa akin na… naniwala ka at tinanggap mo ang sinabi kong boyfriend kita, na boyfriend mo ako.”

I suddenly felt a surge of insecurity when he fixed his eyes on my face and started studying me well again. Altimo pagtitig sa mga mata niya ay ako na ang umiwas doon dahil sa tindi ng mga titig niya. Parang binubutasan niya ako sa mga titig niya. Parang nakikita na niya ang kaluluwa ko sa paraan ng mga titig niya.

I put my palms on his chest and applied some force to push him aside, but the man before me was so strong, so sturdy that I couldn’t even move him an inch. 

I sighed and was about to pull my hands away from his chest when he grabbed them and brought them back to his chest . 

Napatingin tuloy ulit ako sa mga mata niya nang maramdaman ko ang lakas din nang kabog ng puso niya.

“I want to remember us .”

“Johannes.”

Narinig ko ang paggit-git ng ngipin niya.

“You’re a big liar, Colt.”

“Johan–”

“You don’t understand. You just tried to understand things to fool yourself that you’re alright, when in fact you are not.” He pointed out.

Umawang ang labi ko. Di ko siya magawang sagutin doon.

“One week lang kitang nakakasama dito sa bahay. And in that one week, I have noticed many things about you. You were distracting yourself with the kids here and the work with Mang Hermes, but your eyes were empty. Yeah, you smiled, but it was platonic. Simula noong dumating ako dito, I don’t see you smile through your eyes. You keep going… with Mirna to avoid me. You always go out when I’m around. You don’t feel right when I’m around you.”

My fingers raked through my hair. This fùcking man. How the hell did he fùcking notice everything? No one has ever seen this. Nobody has ever seen me so transparent. 

“You’re just imagining things.” suway ko sa kanya.

“You’re lying, again. You know that what I said was true.”

Umismid ako. “Anong ibig mong sabihin na plastic ako sa mga tao dito?”

“That’s not what i mean–”

“But it looks like you’re–”

“You’re relieved. You may be happy, but your heart isn’t, Colt. You laugh. Yes. I heard it many times when you were with Mirna. Pero ang puso mo, Colt. Masaya ba? Alam kong nasasaktan ka. Hindi ko alam kung ano-ano ang dahilan pero nararamdaman ko. Nararamdaman ko ang bigat ng dinadala mo… mag-isa. Kaya gusto kong alalahanin ka. Kaya gusto kong maalala ang dati para alam ko kung saan ako magsisimula. Para alam ko kung saan kita mapapasaya. Kasi Colt, kahit di kita maalala handa kitang alalayan. I just want to be careful with you. Kaya nga rin di ako umalis dito. At ayaw ko rin naman talaga doon sa Isla Mabini.”

Muntik na akong mapa-ismid dahil sa huling sinabi niya.

Hindi ko inaasahan ang mga pagtulo ng luha ko. Hindi naman ako ganito kahina noon, e. Hindi naman ganito kababaw ang luha ko noon, e.

Biglang pumasok sa isip ko ang mga pinaggagawa ko sa kanya dati. Hindi naman ako naging mabuting nobyo sa kanya. Inaalila ko nga siya noon, laging sinusuway, laging binabara, laging nabubugbog, at laging nasisigawan. Bilang boyfriend niya di talaga ako naging maayos sa kanya dati. Hirap akong mag-adjust noon. Hirap akong ipakita sa kanya noon ang nararamdaman ko. Natatakot din kasi ako.

“Paano kung maalala mo ang dati pero di naman ako naging mabuti sayo noon?”

“I doubt that.” suway niya.

“Nasasabi mo ’yan kasi wala ka pang naalala.”

“I felt in love with you before. And even now that I don’t remember you, my heart is in daze, so in love with you. And I’m sure hindi kita magiging boyfriend kung wala akong minahal sayo.”

Iba rin talaga ng determinasyon ng gagong ito. At talagang kung ano ang gusto niyang sabihin ay sinasabi niya.

Kinabukasan, nang magising ako ay wala na si Johannes sa tabi ko. Nakatupi na ang kumot niya sa tabi ko at nakapating iyon sa kanyang unan. Nagtanda na ang bobo. Noong unang gabi niya kasi dito ay nasigawan ko siya kinabukasan noon kasi di niya tinupi ang kanyang pinaghigaan.

Habang nanalamin ako ay biglang naalala ko ang pinag-usapan at ang ipinagtapat ko kay Johannes kagabi. Akala ko panaginip lang iyon kaso nang makita ko ang dalawang putok sa labi ko at ang mga pulang marka ng leeg ko ay napangiti nalang ako. Hindi niya ako maalala pero—tssk! Nevermind.

Lumabas ako at sinabayan ko si Manang Saring sa almusal. Medyo nahiya ako nang patingin-tingin sa leeg ko si Manang Saring. I’m wearing Johannes kiss marks all over my neck and obviously Manang Saring noticed it.

Pagkatapos kong kumain ay pumunta ako sa aplaya dahil sabi ni Manang Saring maaga daw’ng pumalaot si Mang Hermes at Johannes. Parang di nalasing. Siguro ay sanay na.

Ayaw ko naman sanang pumunta dito dahil baka akalain ni Johannes na hinihintay ko siya dito o sinasalubong. Kaso may lalakarin kasi si Manang Saring at walang tutulong kina Johannes at Mang Hermes pagdating dito sa dalampasigan.

Tipid akong ngumingiti sa mga ibang tao na nandidito. May ilan na kubrador ng mga isda.

Nang makita ko ang papalapit na kulay asul na bangka ni Mang Hermes ay gusto ko tuloy magtago. Mataas na ang araw kaya naman kitang-kita ko si Johannes na naka-topless at naka-shorts lang at ang t-shirt niya ay nakasampay sa kanyang balikat. Nagbubuhat o baka inaayos niya doon ang banyera kaya naman bumabakat at umiigting ang mga masels niya. Tsk! Nagpapabilib ang gago!

Na-isturbo ang pagtanaw ko kay Johannes na swabeng bumaba sa bangka nang marinig ko ang mga di kaaya-ayang mga tili ng ilang babae. Tsk!

Tinawag ko si Johannes kaso napatigil ako nang may boses ng babae ang sumapaw sa akin na siyang kinataas ng dugo ko sa aking ulo. 

“Johan–”

“Simone!”

Bulls-fucking-shit?!

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 18

Chapter 18

C

olt Pov

Nang marinig ko ang medyo matinis at maarte na boses ng babae na tumawag kay Johannes, parang tumaas ang dugo ko sa ulo at parang may kampanang tumunog sa tainga ko. My hands on my sides automatically balled into fists and shook on their own accord. 

Ang mga tili noong mga babae sa isang banda ay natigil din dahil doon sa boses nitong babaeng bagong dating, si Ysay.

What the fuck was this woman doing here? How could she come here after fooling and manipulating Johannes? How thick does her face is for showing up here today?

The irritation I’d felt for Johannes earlier was transilluminated with anger because of this woman. 

I turned around only to see Ysay meters away from me. She’s wearing a white t-shirt, a long skirt that almost reaches the sands, and she also has a cape that falls on her shoulder. She was wearing a wide smile on her lips, and her eyes were filled with enthusiasm as her little orbs darted at Johannes. 

I could not blame Ysay for liking or maybe loving Johannes, but she could have told him the truth. Johannes is really a handsome man. She could have told him that she didn’t know him in the first place. But her obsession with him or with her late husband pushed her to lie and manipulate Johannes in a way that the latter didn’t deserve. 

I thanked her for saving, helping, and giving Johannes a house to stay in, but I hated her for toying with Johannes’ feelings and making a fool of him. Bobo man at gago ’yang si Johannes ngunit di niya naman deserve ang utuin.

Muli akong napabaling kay Johannes na nanlaki ang mata habang nakatuon ang mata kay Ysay sa bandang likuran ko. Walang hirap siyang humakbang sa hanggang hita na tubig ng dagat. Habang naglalakad siya tungo sa dalampasigan kung saan ako—kami ng babaeng si Ysay ay sinuot niya ang kanyang t-shirt na luma na.

Humakbang ako para salubungin siya at tatawagin ko na naman sana siya nang lagpasan niya lang ako at dumiretso sa babae sa likuran ko.

Saglit akong natigilan at kusang tumigil ang paa ko na bumaon sa maputing buhangin.

Parang nagkamal-function ang katawan ko at di makagalaw. Parang hangin lang akong nilagpasan ni Johannes at dumiretso kay Ysay. Parang di niya ako nakita, ah.

Nabingi ako sa lakas ng kabog ng puso ko. Lumakas ang kabog n’on sa galit at selos na naramdaman ko. Parang tinapakan lang ako ni Johannes. Alam kong ang babaw lang nito para sa iba pero para sa akin ay ang laki na noon. I get used to be dumped like a trash. I got used to being dumped like trash. I got used to being treated like nothing, but no one has ever stamped me. No one had ever tramped on my ego until Johannes. 

My eyes blinked, and I could not even turn around to see what was happening. I was so stunned that all I could hear were the waves crashing against the shore and my throbbing wounded heart inside my chest. Dammit! 

Thank God I was able to hide my true feelings when Mang Hermes called out my name. It was like nothing was happening inside my chest. I went into the sea and helped Mang Hermes. 

Tahimik kong tinutulungan si Mang Hermes sa pagbubuhat noong banyera sa dalampasigan at nang muli kong lingunin ang kinaroroonan ni Ysay kanina ay wala na siya doon at pati na si Johannes.

Hindi na rin ako nag-abala pang hanapin kung nasaan sila at inabala ko nalang ang sarili ko sa pagbubuhat at sa pag-entertain noong kubrador. Magaling na naman akong magtago sa totoo kong nararamdaman. Di naman ito ang unang beses na nagpanggap ako na ayos lang, na ayos lang ako, na ayos lang ang lahat. This is so easy for me.

“Ilang kilo po ang kukunin ninyo?” tanong ko sa isang babae na hula ko’y kasing tanda na nila Mang Hermes na kubrador din ng isda dito.

“Papakyawin ko nalang lahat ng kuha ni Hermes. H’wag mo nang ipagbenta ang natira, hijo.”

I gave her a polite smile. “Okay po. Salamat.”

“Isasakay ba ang mga isda sa trak ni Joel?” tanong nito.

“If you have a truck naman po I can load the fish on your truck.”

“Mabuti naman. Sige, andun naka-park ang trak ko sa kalsada.”

Biglang dumating si Mang Hermes sa tabi ko at nilapag ang isang banyera ng isda. Nakita kong tumatalon pa ang ibang isda.

“Lolita, bibili ka?”

Tumango ang babaeng papakyaw ng isda na si Lolita. “Oo, Hermes papakyawin ko na ang kuha ninyo. Magaganda at malalaki, e.”

Sumigla doon si Mang Hermes. “Salamat, Lolita.”

“Walang anuman. Doon nalang tayo mag-usap sa babayaran ko doon sa may trak.”

Nang umalis si Lolita ay natapik ni Mang Hermes ang balikat ko kaya napatingin ako sa kanya.

“Hulog ka talaga ng langit sa amin, Colt. Hahaha”

“Po?”

Tinanaw nito ang papalayong si Lolita. “Tingnan mo ’yon. Di iyon bumibili ng isda sa akin, e. Pero dahil yata sayo ay pinakyaw ang mga kuha namin ng asawa mong si Johan.”

“Mang Hermes.” May iritadong saad ko kay Mang Hermes.

“Biro lang hijo. Ang dilim kasi masyado ng mukha mo.” Natatawa nitong turan.

Natigilan naman ako doon.

“May problema ba kayo ni Johannes, hijo?” Mayamaya ay tanong ni Mang Hermes sa akin.

“Wala naman po.”

“E, iyong babaeng nilapitan niya kanina. Sino naman iyon?”

“’Yon po yata ang babaeng tumulong kay Johannes nang mapadpad ito sa isla Mabini.”

“Mmm.” Napatango-tango si Mang Hermes sa ulo niya at nakita kong ngumingisi ito. “Naka-iskor na pala sayo si Johan, hijo.”

Saglit na dumaan sa mata ko ang gulat.

“P-po?” nauutal kong saad.

“Wala. Nagtataka lang ako kung ano ang nangyari d’yan sa leeg mo. Para kasing di ka nakapasa sa exam.” anito na kinalito ko. “Ang dami kasing pulang marka.”

Naubo ako doon. Fùck!

“D-dahil lang po ito sa lamok.”

Muling tumingin sa gawi ko si Mang Hermes at ngumisi.

“Lamok?”

“Oo po. Dahil po ito sa lamok, sa bobo at gagong lamok.”

Kahit na ayaw kong patulungin si Mang Hermes sa pagbubuhat ng mga isda ay nagpumilit naman siya. Kaya naman dalawang beses lang akong nagpabalik-balik doon sa dalampasigan.

Habang si Mang Hermes at iyong si Lolita ay nag-uusap, iniwan ko na sila para mauna ng umuwi nang makasabay ko si Mirna tungo sa bahay nina Manang Saring. Hindi niya ako napansin dahil medyo nauna siya ng konti sa akin at parang nagmamadali.

“Mirna!” Tawag ko dito at agad naman siyang napalingon sa akin.

Nagmamaai itong lumapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko.

“Colt,” humahangos niyang wika.

“Hey, relax.”

Napapikit siya at napahila sa kamay ko bago muling binuka ang mata. Ngayon ay bakas sa mukha niya ang inis at… galit?

“Wala ka bang klas–”

“Nabwesit ako, Colt.”

“Why?”

Kumunot ang noo ko di lang dahil sa sinag ng araw kundi dahil na rin sa taka. Humampas ang hangin at nagulo ang buhok niyang nakalugay lang sa likod.

Unconsciously, I reached for the few loose strands of her hair and tucked them behind her ear. Her thick and black hair dances in the direction the wind blows.  

I hastily pulled my hands away from her when I saw her tanned face flushed. Kahit na ganoon ang kulay ni Mirna ay nahahalata ko pa rin talaga kapag namumula ang mukha niya.

Tinampal niya rin naman ang kamay ko papalayo sa kanya.

“Pa-fall ka talaga.” Inis niyang turan at inayos ang buhok na tinatangay ng hangin.

“Mirna–”

She waved her hands, which made me shut my mouth and she shouted, “Teka!”

Tumaas ang kilay ko sa kanya.

“Hindi dapat ito ang pinag-uusapan natin, Colt.”

Napatingin naman ako sa paligid namin na puro kulay luntian at puno ng niyog ang nakikita ko.

“Hmm,”

“Nakita mo ba ang kasamang babae ng boyfriend mo?”

Kahit na di iyon ilarawan ni Mirna ay alam ko na kung sino ang tinutukoy niya. Wala mang ginagawa si Ysay sa akin pero pinapakulo niya talaga ang dugo ko. Sa tuwing naiisip ko kasi ang mukha niya ay naaalala ko ang pagsisinungaling niya kay Johannes. Muntik na niyang mapa-ikot ang bobo sa kamay niya.

Di ako nagsalita kaya naman nagpatuloy si Mirna sa kakatalak. “Tsk! Mukhang di mo yata nakita. Colt, dapat binabakuran mo na si Johannes sa babaeng iyon. Pati ako ay naiinis doon. Narinig ko kasi silang dalawa na nagtatalo. Pinipilit ng babae si Johannes na umuwi sa kabilang isla, sa Mabini. Pero hanga naman ako kay Johannes kasi may paninindigan din. Ayaw siya nang ayaw doon sa babae kaso mukhang may saltik ang babae kasi nagpupumilit kahit na ayaw naman ni Johannes.” Iritado niyang kwento.

Bumuntong hininga ako.

“Hayaan mo na iyon.”

“H-huh?”

“Kako, hayaan mo na iyon.”

Nagtagpo ang kilay niya. “Colt.”

“It’s fine. Johannes can handle himself. He can make decisions for himself. It’s for him kung sasama siya kay Ysay o hindi. Nasa kanya na iyon kung mananatili siya dito sa Maligaya o hindi. Nasa kanya na iyon kung pipiliin niya si Ysay. Nasa kanya na iyon kung di niya ako p-piliin.” Pahayag ko.

I was taken aback when Mirna’s tears broke out.

“M-mirna.” I stuttered.

“Bakit ka ganyan!?” She punched my chest and I let her. “Bakit di ka lumalaban, Colt? Akala ko ba matapang ka? Akala ko kaya mo? Akala ko ipaglalaban mo ang nararamdaman mo kay Johannes? Pinakawalan nga kita dahil d’yan sa nararamdaman mo.” She said while crying.

I don’t understand why is she crying.

“Mirna–”

“Lumaban ka naman para sa mahal mo, Colt.”

“You don’t get me here, Mirna.”

“Hindi talaga dahil ang duwag mo pagdating kay Johannes.”

I hold her hands.

“Pagod na ako Mirna.”

Naawa siyang tumingala sa akin.

“Colt.”

“Alam na ni Johannes. Alam na niya na magboyfriend kami. Sinabi ko na sa kanya ang lahat kagabi, Mirna. Kaya hinahayaan ko na siya sa kung anuman ang maging desisyon niya. Hindi niya pa rin naman ako naaalala. He said he’d try pero nang makita niya kanina si Ysay ay ito ang una niyang nilapitan. I understand that they need to talk and make things clear or whatever it is that they need to talk about. Pero nasasaktan na rin ako, Mirna. Alam mo ba ang pagod na paulit-ulit kang lumalaban pero di mo naman alam kung ipinaglalaban ka rin ba? Kaya hinahayaan ko na si Johannes.”

Binawi niya ang kamay sa akin at nagpunas sa luha niya.

“Pero mahal mo siya.”

“Oo, mahal ko siya. Mahal ko siya sa higit pa sa inaakala ko. Pero makaka-move on naman siguro ako nito, diba?”

“Baliw ka! Mahal mo kaya ipaglaban mo. Sumubok ka nga ulit. H’wag mong sukuan si Johannes. Maghintay ka naman kahit konti pa. Nakalimutan mo na ba ang sinabi ko sayo? Na nakakalimot ang utak, pero ang puso nakakakilala ’yan, nakakaalala ’yan.” She pointed her heart. “Ang duwag-duwag mo naman.”

Naalala ko ang sinabi ni Johannes na susubukan niya akong alalahanin. Nasusubukan niyang alalahanin ang meron kami noon. Kaso… hindi naman napipilit ang mga bagay. May mga bagay na nababaon sa limot. May mga bagay na napipilit pero may mga bagay na hindi natin napipilit.

“Ito ang pagmamahal meron ako, Mirna. Pagmamahal na laging nagpaparaya.”

Mirna covered her face. “Ako ang nasasaktan para sayo, Colt.” Hagulhol niya kaya naman kinabig ko siya at niyakap.

“Ikaw na nagsabi na matapang ako, kaya kakayanin ko ’to.”

Kinurot niya ang likod ko. “Binabawi ko na, ang duwag mo.”

Natawa nalang ako sa kanya.

Kaso naputol ang pagyayakapan namin ni Mirna nang may marinig kaming malakas na sigaw. Sigaw iyon ni Ysay na humihingi ng saklulo.

Naitulak ako ni Mirna.

“Boses iyon ng kausap ni Johannes, Colt.”

Sumipa ng husto ang puso ko.

“Alam mo ba kung saang banda sila rito, Mirna?”

Tumango si Mirna saka naunang tumakbo sa kanyang kaninang daan na tinatahak. Ako naman ay lakad at takbo ang ginagawa para masundan siya.

Napapahawak ako sa puso ko dahil naninikip ito at di mapakali. Dammit!

Pagkarating namin ni Mirna ay nakita ko si Johannes na nakaluhod sa buhangin at sapu-sapo ang ulo at impit na umuungol. Si Ysay naman ay umiiyak at kagat-kagat ang daliri niya na di alam ang gagawin sa lalaking nasa harap niya umuungol sa sakit ng ulo nito.

Ysay bent and was about to touch Johannes when I slapped her hands away.

Narinig ko ang pagsuway ni Mirna kay Ysay. “Tabi!”

I kneeled in front of Johannes na parang nababaliw habang hawak-hawak ang ulo niya. Parang pinipiga na ni Johannes ang ulo niya. Para bang sa paarang iyon ay maiibsan ang sakit na nararamdaman niya. The beads of sweats abundantly dripping from his forehead.

I hold his arms. “Johannes?”

My heart felt like being stabbed with hundreds of knives while witnessing Johannes writhing in pain, and I could not do anything to ease his pain. 

“ A-aijin .“

Mahabang ungol ang kumawala sa bibig niya bago tuluyang malawan ng balanse pero agad ko naman siyang sinalo at napaunan ang ulo niya sa hita ko.

Namumula siya at basang-basa ng pawis.

Malapit ng pumikit ang mata niya pero nagawa niya pang umusal.

“ B-b-beibu .“ He said and his eyes closed.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

Follow and read my stories in my second wp account: showerofserotonin

CHAPTER 19

Chapter 19

Johannes Pov

I don’t understand why I feel like I don’t belong in this place? Hindi naman sa nagrereklamo ako ngayon sa bahay na kinatitirhan ko pero iyong pakiramdam na may kasama ka sa bahay na pamilya mo pero wala ka namang maramdaman na koneksyon sa kanila.

My wife, Ysay,  is very attentive to me, yet I don’t feel the attraction. I don’t feel like I’m in love with her. I don’t even like her touching me. I forced myself into it because that is what she told me, but I cannot bring myself to do it. Like she told me, I’m her husband and I have a temporary amnesia because I got into an accident at work. 

May anak din raw kami pero tulad ng nararamdaman ko kay Ysay. Wala akong naramdaman na kahit ano dito. At sa mga panahong iyon iniisip ko nalang na baka dahil sa amnesia ko kaya wala akong nararamdaman sa kanila.

Tinanong ko si Ysay kung ano ba ang ginagawa ko noong di pa ako nagka-amnesia at ang lagi lang niyang sinasagot sa akin ay wala na raw akong pamilya at sila nalang ang meron ako. Tinanong ko siya kung sino ang mga magulang ko pero wala naman siyang maisagot sa akin dahil di ko naman daw ito nabanggit sa kanya.

It sounds so impossible. I cannot believe it, but I cannot do anything about it. Dahil kahit na ako sa sarili ko ay wala akong maalala. Ultimo pangalan ko ay di alam nang magising ako. At sinabi lang ni Ysay na Simone ang pangalan ko.

Kahit na ganoon at marami akong naging tanong sa sarili ko na di masagot ni Ysay. Namuhay ako na kasama sila, Ysay and Junie became my family.

Pero kahit na ganun ay di ako tumatabi kay Ysay na matulog. I chose to sleep beside Junie, and I think Ysay was okay with it since she knows that I’m still not okay. I mean, my memory was not yet intact.

Unti-unti ko na sanang natatanggap na baka ito talaga ang buhay ko. Na dito talaga ang buhay ko at may pamilya ako, nang may lalaking biglang sumulpot isang araw sa harapan ko.

He called me Johannes. And for some odd reason, my world literally stopped spinning upon seeing him. I was stunned. He looked at me like he owned me or knew me from the way he spoke. The way he spilled his words in front of me always left me astounded. He was so freaking sure of his split. 

Dahil sa pangyayaring iyon bumagabag na naman sa akin ang totoong pagkatao ko. Para na akong nababaliw kakaisip kong sino iyong lalaki na tinawag akong Johannes. Hindi ako pinapatahimik ng mukha niya.

Kinumpronta ko doon si Ysay pero hindi niya ako mabigyan ng kongtretong sagot. Palaging palihis ang sagot at di niya ako magbigyan ng sagot na gusto ko.

Until his son admitted everything to me, Junie was a seven-year-old boy, and for his age, I can say that he was already mature. Si Junie ang nagsabi sa akin ng lahat ng kasinungalingan ng ina niya sa akin.

Ang sabi ni Junie sa akin, siya raw talaga ang nakakita sa akin sa dalampasigan sa isla Mabini. Sinabi niya ito sa nanay niya na si Ysay at si Ysay na ang nagpa-ospital sa akin at tumulong. Junie told me that she was pushed by his mother na magsinungaling sa akin nang malaman nito na may amnesia ako.

“Bakit hindi ka na umuwi ng Mabini, Simone?”

Binitawan ko ang palapulsuhan ni Ysay at nagpipigil akong huwag siyang sigawan sa harap ko ngayon.

Nilagay ko sa baywang ko ang kamay ko.

“At bakit ako babalik doon?”

Humalakhak ito.

“Kami ni Juni–”

“Stop! Stop your fùcking lies, Ysay.”

“Simone–”

She tried to argue with me, but I was fast enough to cut her off too.

“I already knew your little scheme, Ysay. Sinabi na sa akin ni Junie ang lahat, that you’re not my wife, Junie is not our son, and we’re not family. At di pa nga natin kilala ang isa’t isa, right?”

Mabilis naman siyang umiling sa akin at sinubukang hulihin ang kamay ko kaso di ko siya hinayaang hawakan ako.

Iniisip ko kanina si Colt na iniwan—nilampasan ko sa dalampasigan. Nang makita ko kasi si Ysay kanina ay gusto ko na siyang kausapin para itigil na niya itong kabaliwan niya sa akin. My memory may not have come back yet, but I am certain of my decision. I chose to live here on Isla Maligaya. I choose to stay here because this is where Colt is, so I choose to be here.

“Hindi totoo ’yan!” She shouted.

“Ysay! You’re good to me, and I thanked you for that. I’m grateful that you helped me, but please don’t fool me anymore, Ysay. I already kno–”

“Binilog ka ng lalaking pinunta mo dito! Siya ang niloloko ka, Simon–”

Kinuyom ko ang kamay ko nang iangat ko na sana iyon upang sampalin siya.

I clenched my jaw. “Shut the fuck up!”

“Tingnan mo na. Tingnan mo na ang ginagawa ng lalaking iyon sayo Simone? Anong sinabi niyang masama tungkol sa akin? Sinasabi ko sayo Simone, umuwi ka na sa atin!”

My mind went black, and I heard something ring in my ears before taking a big step forward toward Ysay. I grabbed her shoulders, my hands tightening on her shoulders. I heard her grimace in pain.

“I. said. shout. the. fuck. up!!” My eyes went bloodshot. “Walang sinabi sa akin si Colt. He never tainted your image in my mind even once, because in the first place, your image had already been tainted in my mind. Your intention toward me was never clear, Ysay. You fooled me! Simantala mo na wala akong maaalala sa nakaraan ko Ysay. I can see that you are kind, Ysay. I can see that you’re trying to build a family for Junie, but not like this, not me, and not even anyone! Huwag kang mangloko ng tao, Ysay.”

Huminga ako ng malalim at magsasalita pa sana ako nang parang may bumato sa ulo ko at napahawak nalang ako dito dahil sa sakit ng ulo ko.

Lumuwag ang paghahawak ko sa balikat ni Ysay at kusang napaatras ang paa ko. Napahawak ako sa ulo ko dahil tumudo pa ang pagsakit noon. Parang dinigdik ang ulo ko. Napapasigaw ako sa sakit noon at naririnig ko rin si Ysay na humihingi ng saklolo.

Images of my past flash in my mind as my head aches in such pain.

Bumigay ang tuhod ko at napaluhod ako sa buhangin habang sapo-sapo pa rin ang ulo ko. Ramdam ko ang pagdating ng ibang presensya ng mga tao pero di ko magawang ibukas ang mata ko sa sobrang sakit ng ulo ko.

Fùck!

A familiar hand hold my arms.

“Johannes?”

Colt.

“A-aijin.”

Napaungol ako sa sakit at unti-unti akong nawalan ng kamalayan sa paligid ko. I feel like my whole being has turned numb. 

For a few seconds, I opened my eyes and saw Colt’s worried eyes.

My beibu .

“B-b-beibu.”

---

Pagmulat ko napansin kong nasa kwarto na ako namin ni Colt dito sa bahay nina Mang Hermes. I tried to get up, but my hands flew over my head, and I felt a slight pain there.

Nilibot ko sa buong kwarto ang paningin ko, umaasa na makikita ko ang hinahanap ko, si Colt. Kaso wala siya.

Nang muli akong sumubok na bumangon ay nagtagumpay naman ako at lumabas sa silid kahit na may konting sakit pa sa ulo.

I want to see, Colton. I want to hug him, and I want to apologize. I feel like apologizing after forgetting him. It must have been so hard for him. Beibu . 

Hindi ko naman mahirap nahanap si Colt dahil maliit lang ang bahay nila Mang Hermes. Nakita ko si Colt sa kitchen ng bahay na nagluluto. Nakatalikod siya sa akin kaya naman lumapit agad ako dito ay niyakap siya mula sa likuran.

He jumped on my back hug.

“Fuck!” He softly cussed.

Napangiti ako doon.

Hinayaan ko si Colt na umikot sa gitna ng yakap ko sa kanya.

Nawala ang ngiti ko nang makita ko ang mukha niya. My heart ached when I saw his eyes moisten with tears. The tears that hang over his eyes trickled down his cheeks. I kissed his tears and hugged him. He hugged me back.

“Tangina mong gago ka! I was about to moved on, handa na kitang kalimutan. Pero ikaw’ng bobo ka,” mahina niyang sinuntok ang likod ko at hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sa kanya.

“I missed you. I miss you, beibu .”

“Dun ka na sa Ysay m-mo!”

Doon ko siya naitulak. Hindi naman ako nahirapang tingnan siya sa kanyang mata dahil halos magkasingtangkad lang kami. Mga ilang inches lang siguro ang tangkad ko dito.

“Why would I go to Ysay when you’re here? I’m your aijin , right?”

Pinanlakihan niya ako sa mata niya.

“S-sinong nagsabi n’yan?”

I smiled. “I heard you earlier, you called me aijin , beibu .”

“Tsk!” Kahit na asik ang natanggap ko sa kanya ay ngumiti pa rin ako nang makita ko ang munting ngiti sa labi niya.

Pabiro ko siyang hinalikan sa gilid ng labi niya at hindi ko inaasahang hahawakan niya ang panga ko at siya na mismo ang sumiil ng halik sa labi ko. At sino ba naman ako para di tugunin ang halik niya?

Naghahalikan kami dito sa kusina at kung hindi pa nangamoy ang niluluto niya at ay di pa yata kami matatapos sa aming halikan. We missed each other and through our kiss pinaramdam namin sa isa’t isa ang pangungulila namin. We kissed last night pero iba pa rin ang halik na naalala ko na siya.

“Gago ka kasi tingnan mo na. Nasunog na ang niluluto ko!” galit nitong wika sa akin.

“Ako na ang magluluto, beibu .” I volunteered.

“Tsk! Magpahinga ka muna. Magtiis ka sa di masarap na luto ko.” inisi niyang turan sa akin habang nillilinis ang pan kung saan nasunog ang niluluto.

I leaned on his ear and whispered, “I can eat you raw and fresh, beibu !” Then I licked the shell of his ear.

I heard him cough.

Colt Pov

Walang nagawa si Ysay nang dalhin ko si Johannes sa bahay nila Manang Saring. Di siya pumalag kasi wala rin naman siyang karapatan. Hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na ibuhos ang galit ko sa kanya sa pag-aalala ko kay Johannes pero si Mirna pinagsalitaan ito. Si Mirna kasi ang tipo ng kaibigan kung sino ang kagalit ng kaibigan niya galit din siya dito. Kung kinakailangan na makipag-away siya dito ay gagawin din niya para sa kaibigan niya. At nagpapasalamat ako na naging kaibigan ko itong babae na ito.

Sobrang saya nina Mang Hermes at Manang Saring para sa akin, sa amin ni Johannes. Masaya sila na naalala na ni Johannes ang nakaraan nito. Kaya naman nagkaroon kami ng konting salo-salo sa bahay at tinawag na rin ni Manang Saring si Mirna para sumalo sa amin.

Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pang magcelebrate o maghanda nila Manang Saring. I don’t see the significance of it, but I was so happy sa konting bagay na ginawa nila. Sa puso ko, napapatanong nalang ako kung ganito rin ba ang magulang ko if ever. Magiging ganito kaya sila sa akin? Magiging masaya kaya sila sa relasyon namin ni Johannes? Matatanggap ba ako?

I snicked. Wala na naman silang paki sa akin simula noon kaya, bakit kailangan ko pa ng validity nila? Why am I asking for their acceptance? Why am I asking myself for their satisfaction when I know in the first place they were not satisfied with having me? 

It’s funny how I feel belonged and loved in Manang Saring and Mang Hermes’ presence. I feel their support. I feel their encouragement. I feel their happiness for me. I found the love and sense of belongingness that I’ve been looking for in my biological parents, Mang Hermes and Manang Saring. Kaya nga minsan napaisip ako kung wag nalang kaya akong umuwi sa Manila. Pero alam ko naman na may mga taong naghihintay pa sa akin, my friends, the first people who make me feel valued is still waiting for me.

Nang sumunod na araw ay lumuwas ng ibang isla sina Mang Hermes para bisitahin ang anak nila doon, iyong inampon nila. Binyag rin daw kasi ng anak nito kaya pupunta sila. Kaya naman naiwan kami ni Johannes sa bahay at si Mirna naman ay binibisita kami dito.

“Ehh!” Tili ni Mirna nang makasaksi na naman siya kung gaano kalandi si Johannes sa akin. Sa konting halik, tawag na beibu ni Johannes sa akin at yakap ni Johannes ay tumitili na itong si Mirna. I don’t understand her.

“Tsk!”

Sinimangutan ako ni Mirna. “Hindi ka ba kinakilig sa mga ginagawa ni Johannes sa iyo, Colt?”

“Hindi.” Labas sa ilong kong saad. Alam ko kasing nakikinig lang si Johannes sa amin ngayon na nasa salas. Lalaki ang ulo noon.

May dinala kasing cake si Mirna dahil may nagbigay daw sa kanya. Di niya naman sinabi kung sino ang nagbigay at di ko na rin siya inusisa pa doon. It’s her right and I won’t prey on her privacy.

“Kaya pala di ka talaga maka-move dyaan kasi ang sweet pala sayo at halatang mahal na mahal ka.” anito habang hinahalo ang juice. Nginuso pa nito si Johannes sa salas.

“I love him, hindi madaling mawala iyon. Siya ang unang minahal ko ng ganito kaya sumugal na naman ako.”

“Ganyan naman talaga ang buhay diba?”

I smiled and nodded.

“Uuwi na ba kayo sa Manila, Colt?”

Saglit akong napatigil sa pangs-slice ng cake doon sa tanong ni Mirna. Hindi naman sa ayaw kong umuwi ng Manila pero sa ngayon gusto ko pa rin kasi dito sa Isla Maligaya. Napamahal na ako sa lugar at sa mga tao dito. Nagugustuhan ko na dito. Kaso alam ko naman na may kailangan pa akong tapusin. May kailangan pa akong balikan. May mga kaibigan akong naiwan. May trabaho akong naiwan. May misyon pa ako kay Johannes, kailangan ko pang malaman kung sino ang gusto siyang patayin, kung sino ang nagtatangka sa buhay niya.

“Johannes and I will talk about that soon.”

Nang-aasar itong ngumiti sa akin.

“Mag-asawang-asawa ang dating, ah.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 20

Chapter 20

Johannes Pov

Colt was sleeping beside me, using my chest as a pillow, and having his arms snake around my neck. Tumingin ako dito. He was peacefully sleeping. His face shows peace, calmness, serenity, and being so comfy. Colt was actually a big baby too. If he thinks that I’m the only one who wants to be babied, well, he is too. He is a big baby who carries his tantrums around. 

I kissed Colt’s forehead. Colt is not a showy type of person. He wasn’t able to show what he really felt. He was having a hard time expressing himself. I feel like he used to isolate his feelings inside him. I feel like he used to keep his sufferings to himself. Like I said before, he acted so tough and rigid, yet he was so fragile. No. He was already broken when I met him.

I admit that I also need fixing, but Colt needs it the most. I’m afraid that one day I won’t be able to pick up the broken pieces of him. Natatakot ako na baka mahuli na ako bago pa siya buuin ulit.

Colt once told me about his family, and I could safely say that what happened to them broke him into pieces. And as his boyfriend, I’m ready to pick up the shards of him, even if it means hurting myself.

I hugged my beibu .

We’re actually both topless under the thin white sheets. The sun outside the window is now too high, yet we are still here in our bed. We’re still locked and stuck to each other. 

When Colt’s hand landed on my chest, napatingin ako doon bago ko iyon inangat at dinala sa labi ko. Tinitigan ko ang mga daliri niya particularly his ring finger. At naalala ko ang gabing iyon…

Flashback

Kapwa kami hinihingal ni Colt. Nakasandal ako sa puno ng kahoy at hawak ko sa dalawang kamay ko ang isang hand gun. Nakataas ito at handang bumaril anumang oras habang si Colt naman ay nasa harapan ko, nakaluhod at naglo-load sa baril niya. Both of us are soaking in each other’s sweat from the long run and dodging the bullets.

I looked at Colt’s leg, kung saan siya natamaan kanina. Parang wala lang sa kanya ang sugat na iyon kaso pinapahirapan siya noong palakarin mag-isa. His wound was bleeding.

“I’m ready. Let’s go.” anito at kinasa ang baril.

Tatayo na sana siya nang abutin ko ang kamay niya.

Nagtataka itong tumingin sa akin. Madalim ang paligid at tunog ng mga insekto, yapak ng tao sa mga tuyong dahon, at paminsang tunog ng baril ang naririnig namin sa buong kagubatan. Sa gitna ng kadiliman ang buwan sa itaas lang ang mag-iilaw sa amin ngayon. The smell of gun powder wafted into the air.

Umahon ako sa pagkakasandal ko sa malaking puno ng kahoy at lumuhod din ako kagaya ni Colt.

“ Beibu ,“ I breathed. “No matter what happens here–”

Nagtagis ang bagang niya.

“Save your fucking eulogy later.”

“ Beibu , I’m serious.“

Nanliit ang mata niya sa akin.

“I’m also serious Johannes.” Winaksi niya ang kamay kong nakahawak sa kanya. “Di mo ba alam na tinutugis na tayo ngayon? Di mo ba alam na baka ikamatay natin itong kaartehan mo na ’to, Johannes?”

I’m proud of how strong he is. I’m proud of what he’s become now. But sometimes I just really want to seal his lips with mine. Masyado na yatang masakit ang binibitawan ng mga labing iyon.

“I know. I know, beibu . That why I’m doing this kaartehan right now, because whether we make it or not at least nasabi ko ito sayo.”

“Buhay kitang ilalabas dito.” Buong tapang niyang wika sa akin.

Tumango ako at muling kinuha ang kamay niya. Mabuti at di na niya ito winaksi.

“Alam ko. Alam ko, beibu . But for now please allow me to do this.”

“Johannes,” nang babanta na ang boses niya pero di ako nagpatinag.

“I know I’m just too fast. But just like my feelings for you, beibu , kahit na tingin mo sobrang bilis ng lahat. Gusto ko pa ring tanungin ka ngayon.” Niluhod ko ang isang tuhod ko at hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa kamay niya. He was trembling. “ Beibu , please marry me after this.“

Ngumisi ito. “Really, Johannes? Nagkasugat-sugat na nga tayo’t lahat-lahat. Tapos,” napailing ito. “In the midst of raining bullets tatanungin mo akong pakasalan ka?”

“I’m serious–” naputol ako nang may balang tumama sa kahoy’ng kinatataguan namin. “I’m serious, beibu .”

Kahit na nahihirapan siyang tumayo dahil sa sugat na natamo niya tumayo pa rin ito. Kinasa nito ang baril at may pinaputukan sa likod bago binaba ang tingin sa akin na nakaluhod pa rin sa harapan niya.

“Bumili ka ng singsing pagkatapos natin dito. At papakasalan kita kahit saang lupalop ng mundo. Basta gusto ko ’yong maganda na singsing.” sabi nito bago ako niyuko ay hinalikan sa labi.

“I love you, beibu .”

“Gago, mahal din kita.”

End of  Flashback

Gumalaw si Colt at siniksik ang mukha sa leeg ko. Binawi rin nito ang kamay na hawak ko ay yumakap sa akin.

I smiled. Kung sana ganito lang siya pati sa paggising niya. Tsk! Nagiging tigre kasi kapag dinilat na niya ang mata niya. Tumagilid ako yumakap din sa kanya. Pipikit na sana ako nang may sumuntok sa likod ko.

“Bangon na,”

Tinulak ako nito.

“Ikaw ang magluto tutal magaling ka naman dyan.” Walang good morning o good morning kiss. Kasungitan niya agad ang bumungad sa akin.

“ Beibu ,“

Tumihaya ito.

“Hmm,” tumingin siya sa akin.

“I’m sorry.”

He frowned. “Ilang ulit ka nang nag-sorry?”

“I remember proposing to you, beibu .”

Saglit na dumaan ang gulat sa mukha niya.

“It’s okay Johannes. I understand.”

“It’s not okay with me knowing that I hurt you, beibu .”

“Hindi mo pa ako naaalala n’on. That’s understandable. Nasaktan ako, oo. Sinumpa kita. Nagalit ako pero di mo pa kasi ako naaalala n’on. I’m not that narrowminded to not understand your situation, Johanne–”

“ Aijin ,“ I corrected him.

He just scowled.

Colt and I decided to take a walk on the shore after our breakfast—no, lunch, I guess. Hawak ko ang kamay ni Colt habang naglalakad kami. Bitbit ng libre naming kamay ang mga tsinelas namin. Sa bawat hampas ng tubig dagat sa paa ko, di ko maiwasang di mapaisip.

This island was just too beautiful, too peaceful, and too friendly. Kagaya lang din doon sa Isla Mabini. Napakaputi at pino ng buhangin. Napakalinis at ang linaw ng tubig. Iyong mga puno sa di kalayuan at ang mga bahay sa ilalim ng n’on.

Napakatago ng lugar na ito at kung di lang kami napadpad dito ni Colt ay di rin namin ito madidiskubre. Ito ang klaseng lugar na gusto mong itago sa marami sa sobrang ganda. ’Yong tipong gusto mong bilhin para sa sarili mo.

Yumuko ako at nakita kong lumulubog ang paa ko sa basang buhangin. Itong lupang tinatapakan ko ang lupang ayaw ipadama ng Ama ko sa akin. Ang bansang ito ang ayaw n’yang puntahan ko. I cannot blame him pero di ako masisisi ng ama ko sa pagpunta ko dito. I’m following what my heart wants nang pumunta ako dito… partly.

“Johannes,” si Colt sabay pisil sa kamay kong hawak niya.

Colt Pov

Lumalapad ang ngiti sa labi ko habang magkahawak ang kamay namin ni Johannes. Our intertwined hands swayed in the air, and we walked on the shore. The sultry and fresh air whacked on our shirt and hair. Ang gaan sa pakiramdam, ang sarap sa pakiramdam. Ito ang bagay na gusto ko nang ma-angkin. Kaso alam kong may hangganan. Alam kong may kailangan kaming harapin ni Johannes. Our quiet life here will eventually come to an end. And we’ll face the real and cruel world around us.

Tumingin ako kay Johannes. Nakayuko siya at nakatingin sa paa niyang nilulubog-litaw ng buhangin. Mukhang malalim ang iniisip niya.

“Johannes,” tawag ko dito.

He showed his perfect set of white teeth. Damn, American-Japanese man, he was able to make my heart leap and my stomach flip by just beaming. How could this be possible? I thought kabaliwan lang ng mga kaibigan ko ang mga bagay na ganito. Akala ko ka-kornihan lang nila ang ganitong bagay. Akala ko exaggerated lang ang sinasabi nila sa akin. But now that I’m living it. It was possible pala. Siguro nga ganito ang nagagawa ng… love. Sumasampal na sa akin ngayon ang ginagawa ko sa mga kaibigan ko dati. Fuck!

“Do you wanna live here, beibu ?”

Tumaas ang kilay ko doon sa tanong niya. Tumigil kami sa paglalakad at humarap sa isa’t isa.

“I want… I want to, Johannes, but it’s impossible. We have a life outside of this island. You have a family. I have friends.”

Napatango-tango ito.

“Let’s go back to Manila, Johannes.” sunod kong wika.

“You wanna go back there now?”

I shook my head.

“Kapag nandidito na sina Mang Hermes at Manang Saring, saka tayo magpaalam sa kanila. Sobrang bait nila para lang iwan natin ng basta-basta.”

“Yeah…”

“Johannes! Colt!”

Kapwa kami napalingon ni Johannes kay Mirna sa di kalayuan na kumakaway sa amin. Di pa ito nakapagbihis at naka-uniform pa. May dala rin itong paper bag at ang shoulder bag ay nakasabit sa balikat.

Di kami lumapit ni Johannes kay Mirna kaya ito na ang lumapit sa amin. Pumirmi siya sa tabing dagat na di naaabot ng tubig.

“Wala ka ng klase?”

“Half-day.”

“Buti may naghatid sayo.”

Napansin ko ang pag-iwas nito ng tingin at ang pagpula ng mukha.

“May n-naghatid lang.”

I felt Johannes hand wrapped my waist.

Umangat ang isang kilay ko saka ko siya binalingan.

“I’m possessive.”

“Tsk!” asik ko dito.

Sumingit si Mirna.

“Punta kayo sa bahay mamaya, birthday ko at may handaan.”

Gulat kong pinukol ng tingin si Mirna.

“Bat di mo sinabi?”

“Bakit ko naman sasabihin sayo?”

“Even if–”

“Pupunta kami.” Pagputol ni Johannes sa akin.

Bumungisngis naman si Mirna. “Okay, maghihintay ako  sa inyong dalawa, lovebirds!”

Umalis naman kaagad si Mirna. Nang mawala na ito sa paningin ko ay bumaling ako kay Johannes.

“Tigilan mo iyang pagseselos mo kay Mirna, Johannes. She’s just my friend.”

“And she like you.”

Umirap ako. “That was before.”

“Kahit na.”

Sumama ang timpla ng mukha ko.

“Hindi mo ba nakikita na parang uod na pinudbod sa asin iyang si Mirna kapag nakikitayong magkasamang dalawa?”

“What kind of thing is that uod na binudbod sa asin, beibu ?”

Gumapang ang inis ko sa buong katawan!

“Wala! Bobo!”

---

Habang pina-paypayan ko ang iniihaw na isda dito sa labas ng bahay nila Mirna ay napapairap nalang ako sa mata ko. Hindi ko alam kung sinasadya nila Mirna at Johannes na lakasan ang boses nila o ano. Ako kasi ang pinag-uusapan nilang dalawa at kung nakapagsalita sila ay parang wala ako sa tabi nila. Si Mirna ang nagtatanong habang si Johannes naman ang taga-sagot nito. Sumasagot ang Amerikanong-Hapon kay Mirna kaso ang mata naman ay nakabuntot sa kahit anong gawin ko. Kahit di ko tingnan si Johannes nararamdaman ko ang mga mata niya na nakasunod sa akin. Fùck him!

“Baka matunaw ’yan.” Rinig kong tukso ni Mirna kay Johannes.

“I can’t melt him. He is a frozen man that I cannot melt.” Walang kwentang sagot naman ni Johannes. Ako na yata ang nasusuka sa pinagsasabi nito. Tsk!

I tried my very best to hide the grin forming on my lips. Fùck!

“Pero mahal na mahal mo.”

“Of course,”

Alam ko na naman ang sagot ni Johannes. I mean, based from his personality alam kong di siya magdadalawang isip na sagutin ng totoo si Mirna. Kaso talagang nagreact talaga ang puso ko doon.

Johannes can proudly shout to the world how much I mean to him. He can shout to the world how much he loves me. Yet I struggle to express my feelings toward him. I’m afraid of showing all the feelings I had for him. 

I love Johannes. I really do love him, but there are things that I cannot do or show him. I can’t fully pull down my walls for him. But I’m trying, and I’m getting there.

My left eyebrow raised when I saw Johannes walk in my direction.

Tumabi siya sa akin. “I love you.” Johannes whispers on my ear.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa pamaypay at naramdaman ko ang pag-akyat ng init sa pisngi ko. How fucking bold!

I faced him with my flushed face.

“So damn cute, beibu .”

I tried to act normal and muster a stoic expression, but I really can’t. The more I act, the more my true nature shows.   He stole a peck on my lips. 

“I even love you more when your blushing, beibu .”

On my peripheral vision, I saw Mirna jump in bliss. Shit!   I grabbed Johannes’ shirt and tugged it towards me before whispering in his ear. “Fuck you!”

And he just laughed.

Mirna’s birthday goes well, kapag talaga dito sa isla aasahan mo nang kapag may birthday o may konting okasyon talagang kahit na hindi bongga ang party ay marami pa ring tao.

Lahat ng tao ay nagtatawan. Masayang nag-uusap at nagkakainoman na rin. Pero ako sa tabi ay nakahalukipkip lang at binabantayan si Johannes na tunga lang nang tunga sa mga baso ng alak na binibigay sa kanya.

Kaya naman nang mag-uwian na, lasing na ang Amerikanong-Hapon. Pasuray-suray na ito sa paglalakad at ang daldal na masyado. Naririndi na ako. At para madali kaming makarating sa bahay ay inakbayan ko na ang lalaki at inalalayan.

Diretso ko siyang dinala sa kwarto namin at iniwan ko siya sa higaan namin na parang tanga. Ngisi nang ngisi.

Sa pagbalik ko sa kwarto dala ang maliit na basin na may lamang tubig at towel. Nakita ko si Johannes na naka-upo sa gilid ng higaan at nakayuko.

“Higa!” Utos ko dito.

Dahan-dahan itong tumingala sa akin. Namumungay na ang mata niya.

Hindi ito sumunod sa sinabi ko kaya lumapit ako dito at binaba ko ang dalang basin sa sahig. Handa na sana akong pagsalitaan siya nang bigla niyang kinabig ang baywang ko papalapit sa kanya at dumiretso ako sa kandungan niya.

“ Beibu .“ He hoarsely whispers in between the small spaces of our faces.

Humawak ako sa kamay niya upang tanggalin sana ang pagkaka-lock noon sa akin kaso nagsalita na naman ito.

“Do you love me, beibu ?”

“Bobo,” I answer.

Pumikit ito saglit. I inwardly cussed when I felt his member poke the gap in my butt.

“I want you, beibu .” saad niya sa muling pagmulat ng mata niyang namumungay na.

“J-johannes.”

Kinuha nito ang isang kamay ko at nilagay iyon sa kanyang humihindig na pagkalalaki.

“Don’t you want this?”

My jaws tighten before I crash my mouth into his. Dammit! 

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

⛔️ Good evening/good morning/good afternoon mga beh! Sa mga di pa alam, ang libro ko po dito na The Mafia Lord’s Pet ay magkakaroon na po ng physical copy. Sana po ay makabili po kayo ng physical copy ninyo ng book. I would really appreciate it po if makaka-avail kayo. Shopee link and goggle form link are on my bio. Kindly check it out! And for more details and informations kindly visit my profile on Facebook: Amorevolous Encres

CHAPTER 21

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 21

Colt Pov

I moaned inside his mouth when his palm groped my nape and deepened our kiss. He forcedly massages my thigh, moving his hand up and down on it and squeezing it from time to time. I can taste the sweet, sour, and strong taste of alcohol in his mouth. 

I ground my butt in his hard member below Sabay kaming umungol sa ginawa kong iyon. Kahit na may sapin pa kaming dalawa sa aming katawan. Nararamdaman ko na ang init sa aming paligid. The usual night was always cold, unlike tonight, when we’re both heating up using our bodies.    I hugged my arms around his head and kissed him more and more. Tasting him. Devouring him. And feeling the sweetness and heat of the kisses he gave me when I got the chance to suck his tongue inside my mouth. I sipped on it, swallowed it up, and savored every ounce of taste that his tongue had. 

“Ugh!”

“A-ahhm,”

We both grasped and groaned.

I lifted my butt a bit when I felt his hand struggling its way to my back. Walang hirap na binaba ni Johannes ang shorts at underwear ko saka pinisil at kinirot ang pisngi ng pang-upo ko.

“D-don’t do that,” I said in between our mouth.

“But they’re adorable.”

“Shut up!”

Tinulak ko siya sa higaan namin. I took my shirt over my head and throw it on the floor. Iyong shorts at underwear ko na nakababa ay tuluyan ko na ring hinubad.

Johannes eyes fest on my naked body above him. Johannes’ eyes fixed on my naked body above him. The fire dancing on his eyes intensifies, and the lust and hunger are very bright in his orbs. Well, I can say that my expression and what I feel right now mirror his. The atmosphere around us was clouded with desire and lewdness. 

“Take off your shirt.” saad ko dito.

Ngumisi ito sa akin bago hinubad ang suot na pang-itaas, right after he took off his shirt. I crouched and kissed him again. I’ve never kissed anyone like this before, like my whole life depended on the kiss, like I could kiss Johannes all night long. I’ve never been this hungry, to the point that I can cry in pure bliss. 

My thing in between our bodies pokes Johannes’ hard muscles. While we are kissing, his hands never stay in one place. It explores on my body, from my back, to my neck, chest, stomach, and to my thighs. He was scratching and pressing my flesh. 

“You’re so fucking hot, beibu!” he complimented.

I put my hands on the sides of his head and pushed my body up. Kapwa kami hinihingal. His lips were parted, and he was catching his breath.    His hazel eyes were full of passion and desire. Damn this man. Even his eyes were so bold.   I was about to kiss him again when I felt his two hands clutching the face of my ass and spread them apart. My legs spread on their own accord in response as well.    My eyes dropped in between us, and I saw my aching member licking some white liquid. 

Naitungkod ko ang siko ko sa kama at pikit matang napatingala nang ipasok niya ang isang daliri doon sa butas ko.

I always clean myself there simula nang magkaayos kami. I don’t know baka lang naman kasi bigla-bigla itong sumunggab sa akin kaya lagi akong naglilinis. At simula rin kasi nung… n-naging kami ay nakaugalian ko na iyon.

“You want that beibu?”

’Di ko alam kung dahil ba sa alak o dahil nakainom ang lalaking ito kaya ang init ng dating sa akin ng boses niya.

“Yes. I want tha–ughh!” di ko matapos ang sasabihin ko nang isalampak niya ang daliri sa loob ko at may kung anong parte siya doong nasundot na siyang kinawala ng huwisto ng utak ko.

“How about this?”

“A-ahh, fuck…  ahh,” di ko mapigilang ungol dahil paulit-ulit niyang tinatamaan ang parteng iyon sa loob ko. Hinihimas iyon ng daliri niya.

Bumagsak ang mukha ko sa dibdib niya at niyakap ko ang kamay ko sa ulo niya. My butt was still hanging in the air, giving him much easier and better access to my hole.    My ass jerked as Johannes push and pull his finger inside me. 

“More.” I said this in between my relentless groans and moans.

Hindi naman nagmatigas doon si Johannes at dinagdagan ang daliring nilalabas-pasok sa akin. I can fucking hear the wet sounds of his finger fucking my hole. The whole room—no, I’d rather say, the whole house—was filled with our lustful desire, and the moans we let out reverberated throughout the entire house. But I don’t care. I don’t care if there are people hearing us right now. The greediness, the desire within us, was so strong that we thought the people might hear us. 

Napakagat ako sa dibdib ni Johannes nang walang habas niyang nilalabas-pasok sa akin ang tatlo niyang daliri. The merciless thrust of his fingers inside me took me to the oblivion, and the wet and slippery sounds made my mind go blank. 

Ilang minuto lang ay masakit akong napaungol nang baliktarin ni Johannes ang posisyon naming dalawa.

Ngayon ay siya na naman ang nasa ibabaw ko at ako na naman ang nakahiga. I saw my erect manhood saluting to him. Then I looked at his. Fùck! I cannot believe na nakayanan ko ang laki niya dati. Without further ado, Johannes dove into my raging manhood.

Lumuhod siya sa para mas magawa ng mabuti ang pakay niya at ingat ng konti ng pwetan ko.

Wala akong ibang magagawa kung hindi ang tanggapin at umungol sa kanyang ginagawa. Nawawala ang ulirat ko sa pag-angkin ng bibig niya sa akin. Ang init noong bibig niya.

“Ughh! Ah, um!” Impit kong ungol sa kawalan nang sipsipin niya ang maliit na butas sa tuktok ng pagkalalaki ko.

Nagbaba ako ng tingin dito.

He put my ass down at akala ko tapos na siya pero hindi pa pala. Malapit na akong datnan. Nararamdaman ko na na paparating na ako sa sukdulan. Niluwa niya ang pagkalalaki ko na naliligo sa laway niya at pre-cums ko. Johannes stuck out his long and firm tongue before licking my manhood.    His eyes locked on mine as he licked my thing like it was the only food he ever wanted to eat in his life. He devours and savors every little thing that liquids on my member. 

Walang ano-ano’y muli niyang pinasok sa akin ang tatlong daliri niya. Sabay ng pagdila niya sa pagkalalaki ko. Kinuha ng isang kamay niya ang paa ko saka iyon sinampay sa kanyang balikat.

“J-johannes! Johannes! Ahh, ahh,” walang humpay kong tawag sa kanya habang tinatanggap ang kanyang daliri. Fuck!

Hindi pa yata siya nakuntento dahil niluwaan niya ang mga daliring nilalabas-pasok sa akin at walang awa iyong sinsalampak sa butas ko.

“Johannes,” tawag ko dito at humawak sa kamay niyang nakahawak sa binti ko na nakasampay sa balikat niya. Nanginginig ang binti ko.

“Beibu?” anito at walang tigil pa rin sa ginagawa. “My fingers loving you.”

My face heated. And I cum! But I wasn’t satiated with that. Kahit na nilabasan na ako ay gusto ko pa rin.

“I… I want you.”

A smirk formed on his lips. “Pardon, beibu?”

“I-I don’t want your fingers now. I want you.” My eyes landed on the glistening, huge, and long flesh in between his thighs. “I want that… aijin .”

He smiled and took his manhood. I can clearly see his angry manhood. His thing was really huge; veins protruded from his long and big manhood. Johannes took a big handful of the white creamy liquids I spouted earlier and covered them on his manhood. 

Tumaas-baba ang kamay ni Johannes doon sa kanyang humihindik na pagkalalaki.

Kahit na nakatingin lang ako sa kanya na ginagawa iyon ay naglalaway ako. I want to take it in my mouth and feel it inside. I want to feel his pulsating manhood inside my mouth, too. But right now, I just want to let him have me. I will let him have me in his way.    I can feel my own liquid trickling down my hole just by watching him play his manhood in front of me. And just when I feel that Johannes brushed the liquids on my twitching hole. 

Johannes aimed his member at my entrance.  “I will put it in now, beibu.”

Tumango ako sa kanya at napalunok bago kumapit sa uluhan ng kinahihigaan.

“Relax, beibu. I cannot get in.”

“I’m fucking nervous!” pagalit ko dito para takpan ang kahihiyan ko. Kanina ay ng lakas ng loob kong sabihin sa kanya na gusto ko ito. Pero ngayon ay umaatras na ang lakas ng loob ko.

“Beibu,”

“Your goddamn of a thing will rip me apart.”

“It’ll not.”

Yumukod siya sa akin at saka inangkin ang bibig ko. Sa gitna nang walang humpay naming halikan ay naramdaman ko ang pag-unti-unti niyang pagpasok sa akin.

Nahigit ko ang hininga ko at nakagat ang dila niya sa loob ng bibig ko!

Sabay yata kaming bumuga ng hangin nang tuluyan na niyang mapasok sa akin ang buo niyang pagkalalaki.

Umalis siya sa pagkakayukod sa akin at saka lumuhod at walang awa akong inangkin. Umalog ang buong pagkatao ko sa bawat paglabas-pasok niya sa akin. Sinagad-sagad na niya ako at nawawalan na ako ng kamalayan ko sa paligid.

Ungol nalang ako nang ungol at impit ko siyang tinatawag sa kawalan sa bawat pag-angkin niya sa akin.

Napamulat ako nang maramdaman kong nawawalan na nang lakas ang kinahihigaan ko. Parang sumasabay na ito sa bawat ulos ni Johannes. Fuck!

“J-johannes, shit! Take i-it slow. The fucking bed will fucking give up anytime soon!”

Pero dahil bobo at gago siya hindi ito nakinig sa akin. He just continued his ruthless thrust inside me. He spread my legs wider and took me all over again!

And I spurted again!

Hanggang na narinig ko ang pagkabali kahoy at bumigay ito. Akala ko dahil sa nangyari ay tapos na si Johannes. Akala ko tapos na rin kami dahil tumayo ito at umalis sa hindi na pantay na higaan dahil nabali na ang isang paa nito. Pikit mata akong bumangon dahil masakit ang katawan ko nang bumungad sa akin ang katawan ni Johannes at nakita kong nagsasalsal siya!

Tiningala ko ito. “Johannes.” Pagod kong wika.

“We’re not yet done, beibu.” ngisi nito sa akin bago ako binuhat. Wala akong ibang magawa kundi ang ikapit ang kamay ko sa balikat niya ay ipulupot ko ang binti ko sa baywang niya.

Sinandal niya ako sa dingding at muli kong naramdaman ang pagpasok ng pagkalalaki niya sa akin.

“I’m planning on taking you till the sun comes out, beibu.”

Sinuntok ko ang likod niya pero nginitian lang ako nito at humawak sa pisngi ng pwet ko bago tinaas-baba. Yumakap nalang ako sa kanyang leeg at kumagat doon habang tinatanggap ang kanyang mga binibigay at pinapasok sa akin. Dàmn, this man! Akala niya magagawa niya pa ito sa akin? Akala niya makakaulit siya nito? Huh! Sa susunod sisiguraduhin kong malulumpo siya! Lintek lang ang walang ganti dito!

At dahil masakit ang katawan sa ginawa ng Amerikanong-Hapon. Natural na pagsilbihan niya ako pagkatapos! At dahil sira ang higaan namin sa kwarto nandidito kami ngayon sa salas at nakahiga ako sa mahabang sofa. In our history, we were colonized by Japanese and Americans before at ngayon oras na para ang isang Amerikanong-Hapon na naman ang aalipinin ko. Evil smirk!

Ngumingisi akong tiningnan si Johannes na pinupunasan ang katawan ko. Nawala ang lasing ng gago!

“I have no strength to stand, aijin . Can you get me some shirt?” I pouted. Sinadya kong landian konti ang boses ko para dito. Sadya ko siyang asarin. Nakaboxer shorts lang kasi ako ngayon.

Nanlaki ang mata ko nang biglang kinulong ni Johannes ang mukha at nilapit ang mukha sa akin. His shadow covered my face.

“Pout again.” anito na mas kinalaki ng mata ko.

P-pout? Did I fucking pout?

Sinuntok ko ito sa tiyan pero walang epekto naman iyon sa kanya dahil ang laki pa rin ng ngisi nito sa akin!

Mumurahin ko na sana siya nang sunggaban niya ang labi ko bigla!

“Tangina mo!”

Tinawanan lang ako nito at napakanta pa sa hangin ang gago bago ako tinalikuran.

Inis kong pinatid ang sofa pero napaungol na naman ako nang sumakit ang likod ko at pwetan.

Ang dalawang sofa dito sa sala nila Manang Saring ay pinagdikit ni Johannes para magkatabi raw kami. Ang kagaguhan ni Johannes nga naman. Dito nalang kami matutulog sa sala dahil nasira ang higaan namin sa kwarto.

Hindi ko alam kung ilang oras lang pa ang tulog namin ni Johannes nang maalimpungatan ako sa katok na nanggagaling sa labas.

Pilit kong binuka ang mata ko at napatakip ako doon saglit dahil nagulat pa yata sa malakas na sinag ng araw na nanggagaling sa labas.

Inalis ko ang pagkakayakap ng kamay ni Johannes sa akin at ang kumot upang tingnan kung sino ang nasa labas. Baka kasi sina Mang Hermes na ito.

“Let’s sleep more, beibu.” garalgal ni Johannes.

“Bangon, may tao sa labas.” ani ko dito at umalis.

Inayos ko ng konti ang suot kong shirt bago tinungo ang pintuan.

“Mana–” napatigil ako nang di si Manang Saring ang bumungad sa akin pagkabukas ko ng pintuan.

Awtomatik na tumikom ang bibig ko. At nagtagpo ang kilay.

“C-colt…” she trailed, and her eyes roamed around my body.    Napatingin din ako sa sarili ko. The traces of Johannes’ deed last night were left on my skin. There are traces of red marks and bites left on my skin. 

“Why are you here, Ysay?” tanong ko dito.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 22

Chapter 22

Colt Pov

Nakakrus ang braso ko sa harap ng dibdib ko at walang kurap kong tinititigan si Ysay at ang anak niya. Oo. Kasama niya ang anak niya. Magkaharap kami ngayon at pansin ko ang pagkabalisa niya. Her son was obediently sitting beside her and bowing his head down.

Hindi na ako nag-abala pang magbihis ng kung ano. Kung ano ang suot ko kanina. ’Yon pa rin ang suot ko hanggang ngayon. Wala akong paki kung nakita nila ang mga pulang marka na iniwan sa akin ng taong nasa tabi ko ngayon. Ang nag-iisang gago at bobo sa buhay ko pero mahal na mahal ko. Ito lang ang gago at bobong lalaki na papasukin ko sa buhay ko.

Johannes was trying to touch my arms but I shrug them off. Nawala ako sa mood bigla! ’Di pa rin kasi talaga mawala sa isip ko ang ginawa ni Ysay. Pasalamat siya nung huli naming pagkikita na abala ako sa taong katabi ko dahil kung hindi sinupalpal ko na rin siya. Tapos ngayon di ko naman iyon magagawa kasi kasama niya ang anak niya. Ayokong maging bayolente sa harap ng anak niya.

“ Beibu ,“ Johannes whispered on my right ear kaya naman nanlilisik ang mata kong binalingan ito.

I saw him gulped and put a towel on my exposed lap.

“Takot kang makita niya ang ginawa mo sa akin, gago ka?” pagalit kong bulong dito.

Mabilis itong umiling sa akin at huhulihin na sana ang kamay ko kaso winaksi ko ito. The flickers of pain appeared on his eyes. Tangina!

“It’s not like that, beibu . I just hate it when someone look at what’s mine.”

Umigting ang panga ko sa sinabi niya upang pigilan ang pagngisi ko.

Inayos ko ang towel sa hita ko. “Shut up!”

He shut his mouth and faced the visitors, who were sitting in silence. 

“So what really are you doing here, Ysay?” Finally, Johannes spoke to them. Hindi ko kasi kayang makipag-usap pa dito matapos niya akong di sagutin kanina.

Johannes let them in even if it’s against my will.

I studied the woman in front of me. The woman who can make my blood boil by just showing her face in front of me Ysay uncomfortably fumbled on the fabric of her skirt and brushed his palm on it. She kept biting her lips, and her eyes couldn’t reach mine. She’s so fucking nervous. 

“N-nandidito… kami p-para.”

“Stop stuttering! We can’t fucking understand you!” My irritation got to me, and it burst right out of my mouth. 

Johannes found my hand and squeezed it. I stared at Johannes’ hand on the back of my palm. I closed my eyes and tried to relax myself.

“Patawad,” Nabuka ko ang mata ko matapos kong marinig ang sinabi ni Ysay. Pinanliitan ko ito sa mata ko.

Kinagat niya ang ibabang labi niya at biglang lumuhod. Aaminin kong nagulat ako doon pero di iyon pinahalata. I looked at her son and he just bow his head.

“H-hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Hindi ko alam kung saan ako unang humingi ng tawad. Labis… labis akong humihingi ng tawad sayo, Sim—Johannes.” Tumingin ito kay Johannes. Tiningnan ko rin si Johannes at nanatiling nakatutok lang siya kay Ysay na walang pinapakitang ni-isang emosyon. “Alam kong hindi mo siguro ako mapapatawad sa mga kasinungalingan ko sayo, Johannes. Pero gusto ko pa rin humingi ng tawad sayo—sa inyo ni Colt.” Ako na naman ang binalingan nito.

“Aaminin kong naging makasarili ako. Aaminin kong mali ang ginagawa ko. Aaminin kong labis ko kayong nasaktan. Aaminin kong nagkamali ako sa lahat ng aking nagawa kay Johannes… naisip ko lang kasi na bigyan ng isang pamilya ang… a-anak ko. Bilang isang ina gusto kong bigyan ng isang kompletong pamilya ang anak ko. Ayaw ko kasi siyang lumaki na kagaya ko. Na… nawatak-watak ang pamilya. Ayaw ko siyang lumaki na kagaya ko. At nung nakita ko si Johannes… a-akala ko matutupad ko na ang pangarap kong iyon. Kaso… dahil pala doon ay may tao akong nasasaktan. May tao akong nasagasaan dahil sa pagiging makasarili ko. Labis… labis-labis ang pasasalamat ko sa anak ko. Nagpapasalamat ako sa kanya na ginising niya ako sa katotohanan. Nagpapasalamat ako na kahit bata siya… naiintindihan na niya ang mundong kinalakihan niya.”

Ngumiti siya at pinusan ang luhang lumandas ang pisngi niya.

Nakuyom ko ang kamay ko na nasa hita ko. My heartache upon hearing what Ysay said.

“Hindi naman porket pinagpalit ako ng asawa ko sa iba… ay mang-aagaw na ako. Alam ko ang pakiramdam ng inagawan. Alam ko ang pakiramdam na maiwan. At maniwala man kayo o hindi nagsisi ako… sobra-sobra akong nagsisi sa ginawa ko sayo Johannes—sa inyo ni Colt. Labis akong nagsisi na muntik ko na kayong masira sa katangahan ko. Patawad. Patawad.”

Si Ysay gustong bigyan ng kompletong pamilya ang anak niya kahit na ibang tao na ang ituring na ama ng anak niya. May kompleto lang itong pamilya. Kaya niyang gumawa ng mga katangahan na sinabi niya para lang bigyan ng kompletong pamilya ang anak niya. Whereas my parents turned their backs on me and found their own family, they turned their backs on their one and only son and looked for others. I understand that their love may change—their feelings. Pero bakit kailangan pang iwan ako? Napariwara ako e.

My break upon realizing what kind of parents I have.   How can a parent forget their son? How can a parent live knowing their son was away and alone in the cold night and hot summer day? 

Siguro nga… sa kaso ng mga magulang ko. Di sapat ang anak para magsama sila. Di sapat ang anak nila para manatili sila at makuntento.

“Ysay, I’m happy that you finally realized things. Nagalit ako sayo for keeping me hidden and lying to me. But I’m still thankful for giving me home to stay with when I was alone. At naniniwala ako sayo. And I forgive you.” wika ni Johannes dito.

Di man siya makatingin sa akin ng diretso ay sinalubong niya pa rin ang mga titig ko.

“Stand up.” ani ko dito. Naguguluhan pa ito kaya inulit ko. “Stand up.”

Inalalayan ito ng anak niya.

“S-salama–”

“Di ko makakalimutan ang ginawa mo. Mabait ka. Mabuti kang ina sa a-anak mo. Pero wag na wag mo ng gagawin ang ginawa mo kay Johannes. A… a-alam kong gusto mong bigyan ng kompletong… p-pamilya ang anak mo pero sa pagmamahal mo lang sa kanya.” Ngumiti ako. Naiinggit ako. “Alam kong sapat ka na sa anak mo.”

Tiningnan nito ang anak niya at ginulo ang buhok. Yumakap naman dito ang anak niya.

“Salamat sa pagpapatuloy sa amin.” ani Ysay at tumayo ito kasabay ng anak. “Aalis na kami.”

“No,” agap ko dito. “K-kumain muna kayo…” tumingin ako kay Johannes. “Magluluto si Johannes, mag-agahan muna kayo bago umuwi.”

Habang sina Ysay at Junie ay namamasyal sa labas ay sinamahan ko si Johannes sa kusina. Ginugulo ko siya sa kanyang pagluluto.

Nakasimangot akong naghihiwa ng sibuyas. Lintik na sahog ito.

Suminghot ako dahil naiiyak na ako.

“You should wash the onions first para hindi ka ngayon umiiyak.”

Naitungkod ko ang kutsilyo sa wooden chopping board.

“Thank you?” sarkastiko kong ani dito. Ngayon na malapit na akong matapos dito ay saka niya pa iyon sasabihin sa akin? Tsk! Gago talaga!

Lumapit siya sa akin at kinuha ang kutsilyo saka iyon tinabi kasama ang tinadtad kong sibuyas. Pinatayo ako nito mula sa aking pagkakaupo dito sa isang silya na nasa harap ng mesa.

Tamad akong humarap dito at inirapan siya.

Bigla akong nitong niyakap at tinago ang mukha niya sa nuknok ng leeg ko.

“Anong kaartehan ito?” tanong ko dito pero niyakap ko pa rin ang kamay ko sa kanya.

“I love you, beibu . I will not leave you like what your… parents did to you. I promise…” bulong nito sa akin.

Saglit akong natigilan at naestatwa sa aking kinatatayuan. Nakuyom ko ang kamao ko at humigpit ang pagkakakuyom sa tela ng damit niya.

“D-don’t make promises.”

“I just want to give you the assurance–”

Marahan ko siyang tinulak.

“My parents once promised not to leave me. They once promised their love to one another, but look at what happened to them—to our family? Promises are only made to break them afterwards.” sabi ko sa kanya.

Matigas itong umiling sa akin at niyakap ang braso sa baywang ko.

“ Beibu , hindi ako ang parents mo. Magkaiba kami. Hindi sila ako at hindi ako sila. I will make you believe that promises do still exist and are true.“

Nagkatitigan kaming dalawa na parang walang balak na kumurap sa isa’t isa. Hanggang sa ako na ang unang bumigay at yumakap sa kanya. Natatakot ako sa pangako niya.

“I love you, beibu .”

“ A-aishiteru .“

Ngayon ay ito na naman ang tumulak sa akin, hindi nito binitawan ang balikat kong hawak-hawak niya.

“Alam mo… ang ibig sabihin n’yan?” May pananantyang tanong nito sa akin.

Sinimangutan ko ito.

“Oo! Sinabi sa akin ni Mirna na ang ibig sabi–”

“WHAT? She said Aishiter –”

Halos masuntok ko ang gagong ito. Mabuti nga at hanggang sa pagtakip lang ng bibig niya ang nagawa ko.

“Ssh,” pigil ko dito. “Nagpaturo lang ako. I-iyan lang din naman ang gusto kong matutunan sa lengguwahe n-ninyo.”

Niyakap lang ako nito at saka niya pinagpatuloy ang pagluluto. At nang matapos siyang magluto, ako na ang nagboluntaryong mag-ayos sa mesa at siya naman ay tiningnan sina Ysay at Junie sa labas.

Sa kabila naman ng di magandang unang impresyon namin ni Ysay ay naitawid naman namin ang aming agahan ng walang sumbatan at kalmutan na nangyari. Iniisip ko rin na may pinagdadaanan din siya.

Nang umalis sina Ysay at Junie, ako na ang naghugas ng pinagkainan namin at si Johannes naman ay inaayos ang higaan naming nasira. Susubukan niya iyong ayusin kung kaya pa ba.

“Mga anak!”

Ako na naghuhugas dito sa kusina ay biglang kinabahan nang marinig ko ang boses ni Manang Saring sa labas.

Dali-dali kong pinunasan ang kamay kong basa at tumungo sa labas. Una kong tinungo ang kwarto kung saan nagkukumpuni si Johannes sa kawawang kama namin.

“Itigil mo ’yan gago ka. Nandyan na sila Manang.”

Tumaas lang ang kilay nito sa akin. “Huh?”

Napairap ako. “Basta! Itigil mo na iyan.”

Wala sa sarili itong tumigil at sinundan ako palabas. Malaking ngiti ang sinalubong ko kina Mang Hermes at Manang Saring.

“Kumusta Johan, Colt? Ayos lang ba kayo dito habang nasa malayo kami ng misis ko?” si Mang Hermes.

“Mang Hermes kas–”

“Oo naman po. We’re very fine po.” Puyol ni Johannes sa akin.

Napatango naman si Mang Hermes at naupo sa sofa at pati na rin si Manang Saring.

“Ikaw Colt mukhang di yata maganda ang pakiramdam mo?”

Napatigil ako.

“P-po?”

Ngumisi si Mang Hermes. “Nag-away ba kayo nitong si Johan?”

Talagang nagtagpo na ang kilay ko dahil sa sinabi ni Mang Hermes.

Matunog na itong tumawa ngayon at tinuro ako. “’Yang leeg mo kasi Colt, hijo at iyang labi mo ay may sugat.”

Kahit na di ako inuubo ay naubo ako ng wala sa oras dahil sa pagkasamid ko sa sariling laway.

“Nagkakasakitan ba kayo dito, hijo habang wala kami ni Hermes?” Nag-aalalang tanong ni Manang Saring.

“Manang Saring–”

“Konting sakitan lang po, Manang. Konti lang po.”

My whole body shifted towards Johannes and i glared at him. And this damn American-Japanese just grinned at me.

“Jusko!” Napahawak pa si Manang Saring sa dibdib niya.

“M-manang, h’wag niyo pong paniwalaan ’yan.”

“Bakit mas malala ba ang sakitan na nangyari sa inyo?”

Napa-akbay si Mang Hermes sa asawa nito. “Saring, wag na nating usisahin pa sila. Matanda na naman sila at alam na nila ang ginagawa. Kung ano man ang away nila ay batid kong gusto rin naman nila iyon este batid kong nagkaayos na naman sila, diba mga hijo?” si Mang Hermes.

Nahasa ko ang ngipin ko. Siniko ko nalang si Johannes at sinakyan nalang ang sinabi ni Mang Hermes.

Kinagabihan ay napagdesisyonan namin ni Johannes na kausapin ang mag-asawa na kumukop sa amin at tinuring kaming anak—pamilya.

Makaharap ulit kaming apat dito sa kanilang sala at wala paman kaming sinasabi ni Johannes sa kanila ay naiiyak na si Manang Saring. I think she already figured out what we’re going to tell them.

“Manang Saring, Mang Hermes, I truly and deeply thankful for welcoming me—us in your home. Maraming salamat po sa pagpapatira ninyo sa amin dito sa bahay ninyo. Maraming salamat po sa pagtanggap at sa pagmamahal ninyo sa amin kahit na di n’yo po kami kaano-ano. Maraming salamat po sa walang pagdadalawang isip na pagkupkop ninyo sa akin dito sa bahay ninyo…”

“Colt,” umiiyak na usal ni Manang.

Ngumiti ako at naluha rin. “Salamat po at pinaranas ninyo sa akin ang magkaroon ng magulang. Maraming salamat po sa pagturing ninyo sa akin bilang anak ninyo. Maraming salamat po na pinaramdam ninyo sa akin ang isang buong pamilya na di ko kailanman mararanasan muli sa buhay ko. Hindi ko po alam kung papaano ko po kayo napapasalamatan pero pangako po babalik ako dito at kung anumang tulong ang hihingin ninyo sa akin ay gagawin ko.” Tiningnan ko ang mag-asawa. “Mang Hermes , Manang Saring, sa makalawa po ay uuwi na kami ni Johannes.”

Humagulhol si Manang Saring kaya nilapitan ko ito at nag-squat sa harapan niya.

“Manang bibisita po ako dito.”

“A-alam ko naman Colt na darating ang araw na ito. Alam ko naman na di talaga kayo taga rito sa isla. Alam kong darating din ang araw na mamamaalam kayo pero nalulungkot pa rin ako. Wala na kasing mag-iingay sa bahay. Pero mag-iingat kayong dalawa,” sinilip nito si Johannes sa likod ko. “Nuway patnubayan kayo ng Diyos sa pag-uwi ninyo, anak, Colt.”

“At ikaw Johannes. H’wag na h’wag mong palilipasan ng gutom ang batang ito. Mag-asawa kayo kaya bawasan ninyo ang away ninyo.”

“Hindi nga po kami mag-asawa, Manang.” Pagtatama ko dito.

“Dun palang po kami papunta Manang.” Singit naman ni Johannes. Tsk! Umeksina pa talaga.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

Let’s be mutuals!

2nd Wattpad account: showerofserotonin

Facebook: Amorevolous Encres Tiktok: amorevolousencres IG: amorevolous.encres Twitter: AEncres

CHAPTER 23

This chapter is dedicated to all my readers here in MUS4 who have been patiently waiting for my updates. Sa mga laging nagv-vote at nag co-comments thank you so much po. I really appreciate it at syempre sa mga silent readers din ramdam ko kayo mga beh. At sa mga bagong bumabasa dito, welcome po! ^-^ Enjoy reading y’all!!

———————————————

Chapter 23

Colt Pov

Matapos ang pag-uusap namin nila Manang Saring ay naisipan namin na magbonfire sa tabing dagat. Mabuti at nakisabay din sa amin ang panahon. Napakaraming bituin at ang laki ng buwan sa kalawakan.

Napangiti ako habang tinatanaw ang himpapawid. Parang kailan lang nang dumating kami dito. Parang kailan lang nang dalhin ako dito ng kapalaran ko dito sa Isla Maligaya.

Maybe my fate really brought me here to see how wonderful the world is. to see the beautiful nature that the Almighty created. Maybe He brought me here to see how beautiful it is to live in this land. Maybe it is His way of showing me that there’s still a life outside my cruel world, that there’s still a life away from my chaotic and ruthless surroundings. Maybe it is God’s way of showing me that there’s still a wonderful life that awaits me. 

I shifted my eyes away from the starry night and batted my eyes to where Manang Saring and Mang Hermes is. My heart pounded. Through them, through these people, I was able to feel the parental love that I didn’t experience from my biological parents. Simula nang lumayo ako sa kanila, iniisip ko nalang na wala na rin sila sa buhay ko. I even consider them dead in my mind. Yet, my heart would always look for them.

“ Beibu ? Are you okay?“ Johannes silently asked me. His large hand roamed to look for my hand, and when it found mine, he squeezed them before filling his fingers in the gap between my fingers.

Since alam na naman nila ni Manang Saring ang relasyon namin ni Johannes, di na kami nahihiya sa mag-asawa na ipakita ang ganitong senaryo sa kanila. And it seems naman na nasanay na rin sila Manang doon. Saka alam na naman nila at tanggap nila kung ano kami.

“Yeah,” I gave him a cheeky smile.

Hindi ko alam kung ilang minuto kaming nagkatitigan ni Johannes. He locked his hazel pair of eyes on mine. Parang may gusto itong iparating sa akin ngunit di ko ito maintindihan.

“I love you, beibu .” Bigla nitong turan sa akin habang nakatuon pa rin  sa akin ang kanyang mga mata.

“I… love you. I love you, Johannes.” sagot ko dito. “Please, don’t disappoint me.”

Kinabig ako nito at niyakap ko naman ang kamay ko sa kanya. I’m anxious. I’m feeling anxious because of what we have right now. And I am anxious because of my feelings and emotions. Natatakot akong na baka isang araw mawala rin ito sa akin. Natatakot ako na baka isang araw masira ang lahat ng ito. Natatakot ako na baka pagsisihan ko ito. I’m afraid because I already let Johannes pull down the wall I built for years. If he disappoints me, it’ll be hard for me to build my walls back. 

Naitulak namin ni Johannes ng isa’t isa nang biglang kumanta si Manang Saring. Si Mang Hermes naman ay sinasabayan niya ito sa pamamagitan ng palakpak at tampal sa kahoy na kinauupuan nila. It was slow song, parang harana.

“Sige na, Johan. Isayaw mo na si Colt.” tulak ni Mang Hermes kay Johannes.

Napabaling tuloy ako kay Johannes at ngumiti naman ito kay Mang Hermes saka tumayo at niluhod ang isang tuhod sa buhangin.

“May I have this dance, beibu ?”

Tumingin ako sa mukha niya bago sa kanyang palad na nilahad sa akin.

“I don’t dance. I don’t know how to dance.” saad ko dito sa muling pagtingin ko sa mga mata niya.

“It’s okay.” anito saka kinuha ang kamay ko at pinatayo.

Sumulyap ako sa mag-asawa at nginitian lang kami ng mga ito.

Pairap akong sumunod sa gusto ni Johannes. Kahit na kahiya-hiya ito dahil hindi naman naman ako sumasayaw ay sumunod pa rin.

Johannes put my hands on his shoulders, and then he wrapped his arms around my waist. We’re too close compared to how this thing is normally done. 

Hindi ko sumasayaw at sinasabayan ko lang ang mga pakunting hakbang ni Johannes. Umiikot kami sa aming posisyon at kapwa nakatingin lang sa isa’t isa. Bigla ko tuloy naalala ang unang beses na inaya niya akong sumayaw dun sa bahay niya. And it is where everything started for us. Akalain mo nga naman at tumagal kami. Nadisgrasya na kami’t lahat-lahat at heto kami ngayon. Nananatili sa isa’t isa. Can I really hold on for our future? Can we really be together? Sapat na ba ang mga napagdaanan namin para masabi kong kami na? Pwede ba akong humiling na kami nalang? Na pwede bang akin na ’to? Pwede bang hilingin na h’wag nang kunin ang taong ito sa akin?

My eyes went round when I felt my own tears run down to my cheeks.

“Colt? Beibu ?”

“A-ahm…”

“Is there something wrong?”

Ngumiti ako dito. “I’m… just so happy. I’m so happy for your patience with me, Johannes. I’m so happy that there’s someone like you who can deal with my ugly attitudes and behaviors, and even my foul mouth. I never knew that I could find someone like you. I love you, aijin .”

A big, triumphant smile surfaced on his lips. He pulled me into his arms and whispered, “I love you. I love you so much, beibu. I… hope that when times get hard for us, fate will play with us. I hope you won’t give up on me that easily, either. Because for me… I’m willing to go against all the odds just to be with you.”

Yumakap ko nang mahigpit dito.

“Johannes.”

“The first time I saw you I knew you were the one for me, beibu . I already came this far because of my feelings for you, and I will never let anyone take this away from me.” Makahulugan niyang untag.

Tinulak ko siya at magtatanong na sana ako nang biglang dumating si Mirna.

“Ready na, Johannes.” wika nito.

Tumaas ang kilay ko at nagpasalin-salin ang mata ko sa dalawa. Nakita kong tumayo na rin sila Mang Hermes at Manang Saring.

“Let’s go, beibu .”

Pinanliitan ko siya sa mata ko dahil naguguluhan ako sa sinasabi niya.

“Ano ito Mirna?” May bahid na inis kong untag kay Mirna na nakasunod lang sa amin ni Johannes.

Ngumisi lang ang babae sa akin. “Secret, Colt.”

Nagpaubaya nalang ako kay Johannes. Nagpahila nalang ako sa kanya kung hanggang saan niya ako dadalhin. Hanggang sa nakarating kami sa dalampasigan. Bumaon ang paa ko sa buhangin at tumigil nang makita ko ang isang bangka na kumikinang sa mga maliliit na christmas lights.

“Johannes,”

“ Beibu , I just want to make our last night here in Isla Maligaya be a memorable one for us.“

Binalingan ko siya.

“Nag-utos ka pa talaga ng mga tao?”

“Mirna volunteered.”

Umiling nalang ako sa kanya saka hinubad ang tsinelas na suot. Nauna na si Johannes sa bangka at naglahad ng kamay sa akin.

Mahina lang ang takbo ng bangka. Mamalaot pa yata kami ng gabi.

Tumigil lamang ang bangka sa gitna kung saan wala na kaming matanaw kundi ang walang hanggang tubig na nakapalibot sa amin. At sa harap naman ay ang buwan na malaki na parang malapit nang magtago sa dagat.

Tinabihan ako ni Johannes.

“Isn’t it beautiful?”

Tiningala ko ang langit na kumikinang sa mga bituin.

“Yeah.”

Namayani sa amin ang katahimikan. I cannot stop looking at the sky. The night sky has become my comfort. Naging takbuhan ko siya noon, napapanatag ako noon kapag tumitingin ko sa kalangitan.

Minsan nang sumagi sa isip ko kung papaano kaya kapag isa na ako sa kanila? Noong mag-isa nalang ako. Naisip kong papaano kung mawala ako at maging isa sa mga bituin sa langit. Hahanapin na kaya ako ng mga magulang ko? Tulad ngayon, napapaisip ako kung hinanap ba ako nila, ni Mommy. After so many years muli kaming nagkita at gusto niya akong kausapin. Ngayon na nawala na naman ako. Hinanap kaya niya ako? O, baka kinalimutan na naman ako kasi tinulak ko siya papalayo sa akin.

“Colt?” Nang maramdaman ko ang kamay ni Johannes sa kamay ko ay doon ako napatigil sa kakaisip sa nakaraan ko.

“Y-yeah?”

“You’re spacing out again. May problema ba?”

Pinisil ko ang kamay niya.

“Wala. Napapatitig lang ako sa langit… ang ganda kasi.”

Humarap ito ng maayos sa akin.

“ Beibu , after this, after we settle everything here. Let’s go to Japan.“

“Japan?”

Tumango ito. “Mmn, may gusto akong ipakilala sayo.”

“Magulang mo?”

Unti-unting nawala ng malapad na ngiti sa mga labi niya.

“It may take time bago kita maipakilala sa parents ko, Colt. I hope you understand…”

“I don’t mind. And yeah, let’s go to Japan.”

---

Kinabukasan, Johannes and I decided na sa hapon na kami bumyahe. Ihahatid naman kami sa port na papunta sa Manila ni Mang Hermes using his boat kaya di iyon hassle sa amin. Kaya naman heto ako ngayon at sinamahan ko si Mang Hermes na pumalaot sa huling beses. Gusto nga ni Mang Hermes na sa bahay nalang raw ako para makapaghanda. Kaso wala naman akong dapat na ihanda kundi ang sarili ko lang dahil alam ko na sa pagbabalik ko sa Manila ay mabubugbog yata ako nila Desmond at Rap.

Madilim pa nang umalis kami ng bahay ni Mang Hermes at nang dumaong kami sa pang-pang ay may araw na pero alam ko namang maaga pa.

“Sige na, hijo. Umalis ka na. Baka hinahanap ka na ni Johannes.”

Lihim akong napaismid doon.

Binuhat ko ang isang banyerang isda.

“Tsk, hindi po iyon Mang Hermes. Alam naman ni Manang Saring na sumama ako sa inyo. Kaya di iyon magwawala.” May biro kong sagot kay Mang Hermes.

Natawa ito.

“Ikaw talagang bata ka.”

Nang mailapag ko ng huling banyera nang isda ay napahawak ako sa baywang ko.

“Salamat sa pagtulong mo, hijo.”

Binigyan ng tipid na ngiti si Mang Hermes.

“This is really a small thing compared to what you gave to me— to us, Mang Hermes. You helped me a lot. Hindi n’yo po alam kung ano ang naidulot ninyo ni Manang Saring sa akin.”

Lumapit si Mang Hermes sa akin at tinapik ang balikat ko.

“Ikaw Colt, ikaw iyong tipong gusto kong maging anak na lalaki. Maliban sa pogi at mabait, matapang at matatag din. Kaya kung anuman ang haharapin mo sa buhay… magpakatatag ka anak.”

Sasagutin ko na naman sana si Mang Hermes nang dumating si Manang Saring na humahangos at malalaki ang pawis na tumatagaktak sa kanyang noo.

“Manang…”

She pointed in the direction of their house using her finger and wasn’t able to speak for a while because of her unnatural breathing. 

Biglang kumabog nang malakas ang puso ko. Iba na ang kutob ko dito. Parang nangyari na ito dati.

“Saring, anong nangyayari?”

Hinawakan ni Mang Hermes ang magkabilang balikat ni Manang Saring.

“Hermes, C-coltt, may… m-may mga taong dumating sa bahay natin. May mga dala silang armas at–”

Di ko na pinatapos pa si Manang Saring at sumingit na ako. “Mang Hermes, Manang dito lang po kayo pupuntahan ko po si Johannes.”

“Anak, Colt.” Nag-aalalang wika ni Manang Saring.

“I can handle myself, Manang.” Paniniguro ko dito.

“Mag-iingat ka, anak.” ani Manang Saring.

Nagbilin ako kay Manang Saring at Mang Hermes na huwag silang umuwi o pumunta sa bahay kapag di pa ako nakakabalik. Hindi ko alam kung sino ang sumugod sa bahay kaya dapat na mag-ingat ako. Ayaw kong ipahamak ang sino mang tao dito sa isla.

Nagtaka ako nang makita ko na ang bahay nila Mang Hermes dahil nakasara lang ang pinto nito at tahimik lang. Parang wala namang nangyayari. Iba sa inaasahan ko.

Dahan-dahan akong naglakad tungo doon sa likod ng bahay at doon ko naisipang pumasok. Nakahanda na akong buksan ang pintuan ng kusina nang marinig ko ang boses ni Johannes. Parang galit siya pero pinipigilan niyang huwag lumaki ang boses.

“Why the fuck did you bring guns here?” May diin nitong wika.

Nanliit ang mata ko.

“Young Master, Oyabun was looking all over Asia because we could not find you. Our intel cannot track you down, even if this is against the will of Oyabun . He sent us here in the Philippines to locate you and bring you to our shima .”

“So, my father knows that I’m here in the Philippines?” May pag-aalinlangang wika ni Johannes.

“ Hai ,“

“Fuck!”

Napabitaw ako sa busol ng pintuan at napayuko. So, Johannes’ men finally found him. Dadalhin na ba nila ito sa Japan?

“Ayaka went to Oyabun , Young master, and confessed everything she knew.”

Ayaka?

“D-did father…”

“ Oyabun didn’t harm her since she confessed everything. She’s just worried about you because the last time you contacted her was just months ago. She thought that something might have happened to you, which is true.“

“I will go home on my own. Now, you go away before–”

May pumutol kay Johannes na lalaki.

Hindi na ako nakapagtimpi pa at maingat akong pumasok. Nagtago muna at sumilip sa sala. Para sa isang maliit na sala parang napuno ito sa maga lalaking nakaitim. Mga singkit din ang mga mata ng mga ito. Ang kumakusap lang kay Johannes ang nakaupo at nakaharap dito.

“Young Master, you must go home with us. That’s an order coming from Oyabun .”

“But–”

“May I just remind you, Young Master, that you’re just here in the Philippines to hide and trick the organization’s threat. You were just forced to come here, and now you are required to go home. Oyabun has been looking for you for months now. Your intention of coming here is done.”

Alam ko na naman ang threat na ’yan since may marami talagang gustong patayin si Johannes. Pero ang intention? And he was forced to went here? At organisasyon? What the fuck?

“We’re glad that you’re able to hide your identity here, Young Master. And thanks to your bodyguard, who protected you. You used him well.” The man added.

Tangina?!

“Shut–”

Hindi na iyon natuloy ni Johannes nang tuluyan na akong labas sa pinagtataguan ko at mabilis kong naagawan ng pistol ang isa sa mga panauhin ni Johannes. Nakatayo pa ito matapos ko siyang balian sa isang binti at susugod na sana sa akin nang barilin ko ang isa nitong paa kaya naman bumagsak ito sahig at namilipit sa sakit.

Namumuo ang luha sa bawat sulok ng mata ko. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa galit ko kay Johannes o sa pagkadismaya ko sa kanya.

Matapos kong barilin ang lalaki, hawak ng kanan kong kamay ay tinuon ko ang baril kay Johannes na parang di pa nagpaprocess sa kanya ang nangyayari sa harapan niya ngayon.

Isa-isang magsibunutan ng mga baril nila ang tauhan ni Johannes at lahat ng iyon ay nakatutok sa ulo ko. But that thing didn’t scare me even a bit. Walang panginginig at tuwid pa rin ang kamay kong may hawak na baril na nakatutok kay Johannes.

Sanay na ako sa ganitong sitwasyon. Hindi na mabilang sa daliri ng kamay ko kung ilang beses na kong natutukan ng baril. Magkamatayan man kami dito ay di ako natatakot. Simula noong pinasok ako ni Lorcan sa underground society, alam kong kalahati ng katawan ko ay nakahukay na sa lupa.

“Fuck you… young master!” Natatawa kong wika pero wala iyong kabuhay-buhay.

“Shit! Put your fucking guns down!” Napatayo doon si Johannes kaso di natinag ang mga tauhan niya at nanatiling nakatuon sa utak ko ang mga baril nito.

“What the fuck are you, Johannes Dwyer? Who the fuck are you?!” Nagtatagis ang bagang kong wika dito at saka kinalabit ang gatilyo ng hawak na baril gamit ang hinlalaki ko.

“ Beib –“

“Answer me!”

Nagsikilabit din sila sa kanilang baril at may isang sumagot sa tanong ko.

My eyeballs roll in the direction where the man is.

“You’re pointing your gun at our young master; you’re pointing your gun at our next Yakuza leader.”

Umigting ang pang ko sa narinig ko. Y-yakuza?

Naging alerto ang mga tauhan niya sa ginawa ko at handa na rin silang pasabugin ang ulo ko anumang oras.

“Shit! Anata no jū wo shita ni ire te! “

“Young Mas–”

“Put your guns down or I shall end your life here?!”

Nagdadalawang isip man ay binaba ng mga tauhan niya ang mga baril nito.

“Yakuza? Yakuza leader?”

“Colt, I can explain–”

“So you must know how to fight? So you must know how to manipulate guns? Were you fooling me, Johannes? How foolish of me.”

Nagkukumahog ito sa pag-iling sa akin.

“N-no, beibu . Hindi ko ’yan magagawa sayo, Colt.”

Pagak ko siyang tinawanan at nang humakbang siya nang isang beses papalapit sa akin ay walang pag-aatubili kong binaril ang paanan niya.

He didn’t faze like he knew that I was going to pull the trigger. He is just standing there, unwavering.  

“One step, and the next bullet will pierce your brain.” ani ko dito.

Umiling ito.

“I’m disappointed.” ’Yon lang ang sinabi ko at parang nawalan ng dugo ang buong mukha ni Johannes.

“ Bei –“

“Answer me. Did you use me?”

“Colton…” Lalapit pa sana siya nang iputok ko ang baril sa gilid niya. Dumaplis iyon sa balikat niya.

Muling naitaas ng mga tauhan niya ang mga baril nito sa akin.

“I repeat. Did you use me, Johannes!?”

Dismayado itong napailing at tumango sa akin.

Tiningala ko ang ulo ko at pilit kong nilalabanan ang luhang papatulo na.

“I… I used you, but not your feelings.”

Humakbang siya sa akin at nakalabit ko ang trigger ng baril. Nabaril ko siya sa dibdib niya.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

Let’s be mutuals!

2nd Wattpad account: showerofserotonin

Facebook: Amorevolous Encres Tiktok: amorevolousencres IG: amorevolous.encres Twitter: AEncres

CHAPTER 24

Chapter 24

Colt Pov

Did I wish for too much? Did I assume too much? Was I asking for too much? Those questions keep running around my head.

Did I wish for too much? Kaya ba sobra ang pagkadismaya ko ngayon kasi nanghingi ako ng sobra-sobra? Kaya ba ako nasasaktan ngayon ng labis dahil mag-assume ako nang higit pa? Sobra ba ang hinihingi ko kaya nagdudusa ako ngayon?

Akala ko ’yon na. Akala ko sakto na. Akala ko ’yong mga pinagdaanan namin ay sapat na. Kaso di pa pala, e. Sinuko ko na. Sinuko ko na ang puso ko. Sinugal ko na ang puso ko.

I can’t imagine how Johannes can keep that secret from me. Fuck! He is a Yakuza, a yakuza son. He is more powerful than me. At kahit na di ko pa sukatin. He is way richer than I am. He can hire someone out there. He can hire someone who is more efficient than I am. Pero ako ang pinaglaruan ng gago. Ako ang napili niyang gamitin ika nga niya.

It never crossed my mind. It never crossed my mind that he was a yakuza. Now I understand why so many people are after him. Now I know why he has so many enemies.   

Napakatanga ko sa parte na hindi ko man lang nalaman na magaling siyang makipaglaban. Pinagtawanan niya ba ako everytime na nakikita niya akong nakikipagpatayan para sa kaligtasan niya? Ano kaya ang nararamdaman niya kapag nakikita niya akong sinusubukan siyang iligtas?

Bakit di man lang ako nagduda nang walang kahirap-hirap niyang na-akyat ang kwarto ko? Bakit di ako nagduda nang walang kahirap-hirap niyang nasangga ang mga suntok ko sa kanya? Bakit di ako nagtaka nang maalam siya sa mga armas?

Siguro masyado yata kong nabulag sa kanya o baka dahil walang nagbibigay sa akin ng ganoong atensyon kaya di ko nakita ang mga bagay-bagay na ’to. Or maybe love really makes someone like me blind and a fool. 

Pagkarating ko kaagad sa Manila ay dumiretso ako sa MV. At natagpuan ko nalang ang sarili ko sa harap ng malaking bahay ni Desmond. Nakakapanibago. Nakakapanibago ng bumalik dito. Kung nandidito sana si Lazslo ay baka doon ako lumapit sa kanya kaso gago rin dahil umalis siya ng bansa nang di man lang nagpaalam sa amin last year.

Ilang minuto na ako dito sa labas ng gate ni Desmond kaso di ko magawang pindutin ang doorbell. Alam ko namang malalapitan ko sila kaso may pag-aalinlangan ako. Dahil kapag pumasok ako, alam kong masasabi ko sa kanya ang lahat.

And just when i decided to go away ay bigla nalang akong tinawag ni Manang Susan.

Humarap ako at ang yakap nito ng bumungad sa akin.

“Dios kong bata ka! Akala ko kung sino na ang taong nandidito kanina. Saan ka ba galing? Anong nangyari sayo? Nag-alala ang alaga ko at si Raphael sa iyo.” wika nito at pinakawalan ako. Naiiyak pa.

“Mahabang kwento, Manang, e.”

Tumango lang ito sa akin.

“Tamang-tama di pumasok ngayon si Desmond. Nasa sala sila.”

Pinapasok ako ni Manang Susan sa loob at nang makapasok ako sa sala ay nakita ko si Desmond at si Finnick.

Si Finnick ay nasa ibabaw nito at natatawa itong sinusundot ang mukha ng kaibigan ko na nasa ilalim niya.

Desmond’s hands carefully snaked around Finnick’s waist, and a wide smile was plastered on his lips. He looked at Finnick like it was his world. He looked at his boyfriend like it was his greatest adoration. My friend’s face shows so much emotion. The love is all over their faces.

“Hehehe! H’wag mo akong kinikiliti Desmond ko.” Natatawang wika ni Finnick dahil kinikiliti ni Desmond ang baywang niya. “Mahuhulog ako Desmond ko.”

“You won’t fall because I’m holding you, habibi.” Desmond said and stole a kiss from Finnick’s lips. 

Tumalikod ako dahil ayaw kong isturbuhin sila sa kanilng ginagawa. Nakahakbang na ako ng ilang hakbang nang marinig ko ang boses ni Finnick.

“Desmond ko si Kuya Colt, oh!”

Mariin akong napapikit doon.

Bumuntong hininga ako bago humarap at ngumiti sa kanila na parang walang pinagdadaanan. Dito ako magaling. Magaling ako sa pagkukunwari. Magaling akong magtago sa totoong nararamdaman ko.

Biglang napaahon si Desmond sa kanyang pagkakahiga at kahit na nasa ibabaw niya si Finnick ay walang kahirap-hirap siyang umahon at di niya rin pinapakawalan ang baywang ni Finnick.

“F*ck! Tama nga ako hindi madaling mamatay ang masamang damo. You’re still alive!”

Umalis si Finnick sa kandungan ni Desmond. May binulong ito kay Desmond at tumango naman ang kaibigan ko. Kita ko kung papaano umakyat si Finnick sa hagdanan na hawak-hawak ang baywang nito.

Lumapit si Desmond sa akin at binigyan ako ng isang mahigpit na yakap.

“D*mn you! Akala namin di ka na babalik.”

“Nandito na nga ako pero minumura mo naman.” biro ko dito kaso di ito natawa.

“Sa kitchen tayo. You need to tell me kung ano ang nangyari sayo. You made us all worried.”

Kumuha siya nang alak at baso na may lamang ice cubes at nilapag iyon sa harapan ko. Siya na rin ang nagsalin ng alak para sa aming dalawa bago umupo sa katapat ng inuupuan ko.

“Your tanned skin suits you. It makes you look like a strong man; you have matured.”  Komento nito na kinailing ko.

Hindi ako nagsalita at inisang lagok ko ang alak bago nagsalin at saka inisang lagok ulit. Nagsalin na naman ako at iinom na naman sana nang pigilan na ako ni Desmond.

“Malalasing ka ng walang nakukwento sa akin.”

“Anong gusto mong malaman?”

Sumeryoso ito.

“Nawala na si Lorcan, umalis si Laszlo, at muntik ka ng mawala Colt. Nag-alala kami ni Rap. Kami na naiwan mo. Tapos babalik kang ganito? What really happened?”

Naiwas ko ang tingin ko kay Desmond.

“I was–”

“Motherf*cker!” Napaayos ako sa pagkakaupo ko nang marinig ko ng malamig na boses ni Rap.

“Rap?” si Desmond pero di tinapunan ng tingin ni Rap si Desmond.

“Long time no see?” sarkastiko nitong turan at umupo sa tabi ko.

“Papaano mo nalaman na nandidito na ako?” ang tanong ko dito.

“Tsk! I owned this village. I will f*cking know who steps in and out of this village.”

Tumango ako. Yumuko.

“Salamat sa pag-aalala ninyo.”

“Hinanap ka namin. Di ka namin nahanap. Tumigil kami pero kampante kaming buhay ka pa at umasa kaming babalik ka. Kaya sabihin mo. Anong nangyari? Where have you been during those months of being MIA?” Minsan lang magsalita ng mahaba si Rap at natatakot ako dito. Mas mabibiro ko pa si Lorcan noon kaysa dito, e.

“Alam niyo namang… naging bodyguard ako ni J-Johannes, diba?” Panimula ko at tiningnan silang dalawa. Wala itong naging imik at naghihintay lang sa susunod kong sasabihin. “Alam n’yo rin… kung ilang beses na kaming na ambush at noong ihahatid ko na siya sa airport dahil uuwi na siya sa Japan, may nang-ambush ulit sa amin. It was the worst of all accidents that I’ve been through sa pagiging bodyguard ko kay Johannes. We got cornered in the middle of the woods hanggang sa nakarating kami sa bangin sa kakatakbo namin. Wala na kaming mapuntahan. It’s now or never for us.” Habang nagkukwento ako sa kanila ay para akong nanonood sa mga nangyari sa amin ni Johannes nang gabing iyon. Everything is still clear in my mind. I can still remember every little detail of what happened that night.    “You are really devoted to Mr. Shinubo?” Desmond finally said after I told them the whole story except for the relationship I had with Johannes. 

“I… I am.”

“Are you sure that you’re only playing as his bodyguard?” He paused for a while. “Because from my perspective, it looks like it’s more than that.” Raphael said it like it was a matter of fact. F*ck! 

May malisya akong tiningnan ni Desmond.

“F*ck!” Si Desmond na mukhang makakuha ng sagot sa mukha ko.

Bumuntong hininga ako wala yata talaga akong maise-sektreto sa mga ’to.

“When did everything started?” Rap asked.

Masama ko itong tiningnan pero dahil siya si Raphael Marcet wala itong epekto sa kanya. Nanatili siyang nakatitig sa akin at parang pinagmamasdan ang kahit anong emosyon na ipakita ng mukha ko.

“When you let that bastard climb on my walls.” I answered.    Rap cleared his throat. “Why didn’t you let us know? Your relationship with Johannes and everything. Why didn’t you tell us?” 

Kinuha ko ang baso ko na nilagyan ko kanina ng alak at uminom. Binigyan ko sila ng isang sulyap bago sinagot.

“Ayaw ko kayong isturbuhin. You’re now happy with your family and your lover. I don’t want to be a…”

“Burden.” Desmond finished for line for me.

I nodded.

Napaigtad naman ako sa biglaang paghampas ni Rap sa kamay niya sa island counter. His veins protruded.

“Anong sibi ng pagkakaibigang ito? Anong tingin mo sa amin, Colt?”

“Naiintindihan kita Rap. Pero ayaw ko nga na maging–”

“Pabigat sa amin?” Pinutol niya ako. “Noong kailangan kita—namin. Noong kailangan ka namin, Colt. Hindi kami nagdadalawang-isip na lumapit sayo. Noong kailangan naming may makausap. We shamelessly crashed in your bar and in your house and even bombarded you with messages and calls. Because we thought that this friendship was for through thick and thin.”

“I’m sorry.”

“You’re not comfortable us, yes?” Desmond probed.

Tumango ako.

“Why? Is it because of your gender identity?”

“N-no. It’s not about that. It’s… it is about my family too.”

“Our family is not perfect as well, Colt.” Desmond said.

I smiled at them.

“I keep my relationship with Johannes with you because I felt ashamed after slashing all of you with my words, yet I cannot even apply the things I said to you to my own situation. And I keep the things about my family because, as you know, I grew up with Lorcan. Wala akong magulang na tulad ninyo.”

Desmond scoffed. “My family isn’t what you think it is, Colt. They also have their own lapses and lackings.” 

“Mmn. And about your relationship with Johannes, kagaya ng sinabi mo noon sa amin. Wala kaming paki kung sino at ano man ang mahalin mo. Sabi mo nga, hindi napipigilan kapag puso na ang tumibok.” ani Raphael.

Hindi ko aaklain na dadating ang panahon na ganitong bagay ang pag-uusapan namin.

My smile didn’t reach my eyes. “Hindi nga napipigilan ang puso kaya muntik ko nang mapatay si Johannes.”

Natahimik kami pagkatapos ko iyong sabihin sa kanila. I guess all of us really do have struggles in life that we cannot tell anyone about, even if they’re our friends. But when times get hard and complicated malalapitan at malalapitan mo pa rin talaga sila.

I’m so glad to have met this kind of person. I’m so glad Lorcan took me in. Because of him, I met great people who turned out to be my greatest allies.    “What the fuck, dude? What did you do?” After the long silence, Raphael finally spoke.    “Things didn’t turn out well the day we decided to go home.”

“Why?” Desmond injected.

“Nalaman kong… ginagamit lang pala ako ni Johannes. And that man…” I grittedy teeth. “He is a yakuza.”

Wala akong ibang pagpipilian kung di ang sabihin sa kanil ang lahat nangyari sa araw na umalis kami sa Isla Maligaya.

“That’s given, and that is why I cannot infiltrate his identity. Malakas din pala talaga siya.” wika ni Raphael.

“Ginamit ka lang ni Johannes? In what way?”

Umiling ako at sumandal sa kinauupuan.

“Hindi ko alam.”

“He didn’t explain?” suna ni Desmond.

“He didn’t get a chance to explain himself dahil dinala na siya ng mga tauhan niya. At ako naman ay umuwi dito.”

“You should at least listen to his explanation, Colt. I know sometimes we make decisions and take actions impulsively, but for the sake of your sanity, you should hear him out.” wika ni Raphael.

Raphael talk so much right now. Hindi ko alam kung ano nangyari sa kanya sa mga buwan na wala ako dito.

“Pareho lang naman sila. Iiwan din ako. Papasayahin lang ako pero pansamantala lang.”

“Colt–”

“That’s what my parents did along time ago. Matagal na panahon na iyon kaso… hanggang ngayon pasan ko pa rin ang sakit at bangungot ng nakaraan ko. And what Johannes did… makes me realize that maybe I should be fine alone. Maybe, when I’m alone, I can get myself together and build myself again.  Dinurog na nila ako, e.”

Desmond came near me and tapped my shoulder. On my other shoulder, Raphael gave me a squeeze.    “The best thing to do, Colt, is to heal yourself first. Freed yourself. Cut the cords of your past. Talk to your parents if need be. Tell them all the things you want. Don’t hold yourself. Unleash the beast that they build inside you. They need to accept that because that’s what they nurture.” Desmond said. 

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 25

Chapter 25

Colt Pov

I’ve stared blankly at the windows of my monitor for a few minutes now. My right hand is on the mouse, while the other hand of mine was inches away from the keyboard, flatly laid on top of my fully furnished oak office table.  

It’s been two days since I last saw Rap and Desmond. Those bastards didn’t know how to create group chats on Messenger, but I got flustered when later that day, when I crashed into Desmond’s house, a group chat popped out on my messenger. Rap and Desmond have been checking on me and asking about my whereabouts and whatnot. Sometimes they ask me if I already went to my office or had my breakfast or meals.  

Really, those things gave me thousands of goosebumps. Nakakapanibago. At kahit papaano ay natatawa ako sa group na ginawa ni Desmond dahil minsan nagkakamali silang dalawa ni Rap sa mga messages na naisi-sent sa GC. At parang bago palang sila gumamit o natutong gumamit ng emoji dahil inuulan nila ng yellow emoji ang group chat. Minsan natatawa nalang ako dahil parang nagpaparamihan at nagpapalakihan sila sa mga emoji doon.

I don’t exactly know what the purpose of that freshly created group chat is, but somehow reading their conversation helps me survive every day. 

At habang nakatitig ako sa monitor ng desktop ko ay biglang umilaw ang telepono ko.

Napatitig ako doon ng ilang segundo bago tuluyang binitawan ang keyboard at ang mouse.

Sinandal ko ang katawan ko sa kinauupuang swivel chair at tumalikod sa monitor ko.

Nasa harap ko ngayon ay ang mga nagtatayogang mga buidlings. Kahit na nasa pinakataas ako na floor nitong kompanya ay nakikita ko pa rin ang bisi na daan sa baba. Kahit na ang liit-liit na ng mga kotse at tao sa baba ay nakikita ko pa rin ang mga ito. Bisi naman talaga ang partikular na daan na iyon kaso mas siksikan na ang kotse at mga taong tumatawid sa pedestrian lane dahil uwian na ang oras na ito.

My eyes shifted away from the busy street to the horizon above it. The sun was slowly setting. Ang ulap ay nagkukulay abo at kahel na at parang unti-unti na ring maging pula.

The view of the sunset from my office was really spectacular.  

A surge of pain suddenly pricked my heart. The pain that pricked in my chest ran in every corner of my body until I felt like crying over pitty things. Yeah… pity things. The bitterness spread throughout my body. The longer I look at the sunset. I remember the time that we both watched the sunset together.

Pinukaw ko ng vibration sa telepono ko  Sa muling pagvibrate ng telepono ko sa kamay ko ay binasa ko na ang text messages doon.

It was an unknown number that had been texting for two days straight. It was actually my mother. Then another text from an unknown number popped out. It was from my father. Both of them start to disturb me when I don’t want them to. They started to show up now when I didn’t want them to. They’re now wasting time by texting me and asking me if I’m fine. when I don’t want them to.

I don’t know where they get my number, but I don’t reply to any single message they send me. 

Until Rap’s text message popped up on my screen. 

Napaayos ako sa pagkakaupo ko nang makita ko ang message niya.

Binuksan ko iyon.

“I finally know where Johannes is.”.“ basa ko sa mensahe nito.

Imbes na magreply ay tinawagan ko siya. Ilang ring lang at sumagot naman kaagad ito.

“Where is he?”

Rinig ko ang pagbuntong hininga ni Rap sa kabilang linya.

“Sa ***** Hospital.”

“Thank yo–”

“His room is heavily guarded. No one can get in except for the doctor and his nurses… and you’re banned from coming five meters near Johannes.”

Inaasahan ko na ito.

“I know… inaasahan ko na naman ito, Rap. Dont worry I will find a way.” saad ko dito.

“I already got you.”

“Huh?”

“Every three hours, a nurse checks on Johannes. In order for you to visit him, you need to disguise yourself as his nurse.”

Hindi ako umimik doon at nakikinig lang ako kay Raphael.

“At mamayang alas nuebe ay pwede kang pumasok doon. Kinausap ko na ang nurse na magche-check kay Johannes mamaya.” Patuloy niya.

“Salamat, Rap. Thank you!” wika ko.

“Can you handle it alone? I can help you, and Desmond is willing to accompany you if you want to.” 

“Kaya ko na ’to, Rap. You already helped me a lot.”

“We’re friends here, Colt.”

“I know.”

---

Pagpatak palang ng alas otso ay dumating na ako sa parking lot ng hospital. Nagtext ako kay Rap na nakarating na ako sa hospital para maabisuhan na niya rin ang nurse na tutulong sa akin dito.

Naghintay ako ng ilang minuto bago may kumatok na isang lalaki sa bintana ng kotse ko.

“You’re the nurse?”

“Opo.”

Tinanguan ko siya bago pinasok sa kotse ko.

Pagkaupo nito sa passenger seat ay may binigay siya sa aking ziplock plastic.

“Uniform ko po ang laman n’yan. ’Yan po ang uniform namin dito.” sabi niya.

“Matagal ka nang nagtatrabaho dito?” tanong ko.

“Mga tatlong taon pa po.”

“Alam mo ba ang pinapasok mo?” Ngumiti lang ito sa akin. “Kapag nahuli ako sa loob na suot ang uniform mo at itong name badge mo. Maaaring mawalan ka ng trabaho or worst mawala ang lisensya mo.” I warned him.

“Alam ko po Mr. Pauling. Saka sinabi na naman po ni Mr. Marcet na poprotektahan niya ako dito. At nagtitiwala po ako sa inyo.”

“Thank you!”

“Salamat din po saka product po ako ng MU! Isa po ako sa beneficiary ng scholar ninyo doon.”

Bumaba ako ng kotse na suot ko na ang uniform ng nurse dito. Naka-facemask ako at suot ang isang bouffant cap.

Sumakay ako ng elevator tungo sa third floor kung nasaan si Johannes at ang station ng nurse na tumulong sa akin.

Tulak ang isang medical trolley na may mga equipment ay tinungo ko na ang room number ni Johannes. Nasa pinakadulong room siya ng floor na ito.

At nang makita ko na ang room nito. Nakita kong may apat na guards doon.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa handle ng trolley.

Papasok na sana ako nang harangin ako ng isang guard.

Tumayo ako ng maayos at tiningnan ang guard na humarang sa akin. Hindi naman ako nakikilala nito dahil sa facemask ako at nagsuot rin ako ng contact lens.

Tiningnan ako nito mula ulo hanggang sa paa ko at kinapkapan pa. Nakakunot ang noo nito matapos akong kapkapan pero pinatuloy naman ako.

Pagkapasok ko sa kwarto, ang tanging naririnig ko lang ay ang life line nito at ang aircon ng room.

Lumapit ako sa hospital bed ni Johannes at nakita kong namumutla ang labi nito at tuyo. Mula sa kanyang suot na hospital gown ay naaninag ko ang bandage sa parte ng dibdib niya.

My heart tightens upon seeing the man I love lying in the hospital and unconscious because of me.

Napalunok ako bago tinabi ang trolley at umupo sa isang silya malapit dito.

I only have four minutes to see him and talk to him if I want to.

Napahasa ako sa ngipin ko.

I had already warned him. I already warned him that I could pull the trigger on him. I warned him. Yet he still took the risk.  

Akala niya ba di ko siya kayang barilin? Akala niya ba di ko siya kanyang saktan? Alam na naman niyang di ako nagbibiro. Alam niya kung kailan ako nagseseryoso at kung kailan ako nagbibiro. Pero sinubok niya talaga ako.

Nabaril ko siya gaya ng sinabi ko. Pero akala ko mawawala ang sakit. Akala ko matapos ko siyang barilin mawawala ang sakit dahil nasaktan ko rin siya kaso parang dumuble ang sakit pabalik sa akin. Parang ako pa ang nagdusa sa bagay na ginawa ko sa kanya.

Masama nga siguro akong tao. Yeah, matagal na pala. Siguro toxic rin akong tao at karelasyon. Hindi nga siguro bagay sa akin ang mahalin at magmahal.

“Johannes,” I called him and took his hand. This will be the last time I hold his hand. This will be the last time I see his face this close. This will be the last time I talk to him.  

“I struggle. You know I struggle with how to show my feelings towards you. You know how handicapped I am in loving you. I’m angry. I’m actually angry at you for fooling me, but I’m here to see you because I miss you. And I want you to know that I want you to wake up as soon as possible. H’wag mo akong patayin sa konsensya, Johannes.”

Tinanggal ko ang suot kong face mask at pinunasan ang luha ko.

Tumayo ako upang umalis na sana dahil alam kong malapit nang maubos ang oras ko pero tatanggalin ko na sana ang kamay ko sa pagkakahawak kay Johannes nang hawakan nito ang palapulsuhan ko.

Gulat akong napatingin dito.

Nanlalaki ang mata ko nang makita unti-unti nitong binuksan ang mata.

“D-don’t,”

Tinanggal niya ang nakaharang sa kanyang bibig.

“Don’t go, beibu .”

“Y-you’re awake.”

“Just now. Just now, beibu .” His voice sounds airy.

“I need to–”

He cut me off. “I miss you. I miss you, beibu .”

Mariin kong pinikit ang mata at tinanggal ang pagkakahawak niya sa palapulsuhan ko. Muli akong umupo at tiningnan siya.

“You’re not angry at me?” I asked him.

“You don’t miss me?” He answered me with a question.

“When are you going to go back to your home, to Japan?”

“Did you have enough sleep?” 

Kumuyom ang kamay ko dahil hindi niya ako sinasagot. Ang tanong ko ay sinasagot niya rin ng tanong. Nakakagago na talaga ang lalaking ito.

Did your parents know that you were admitted here, that you’re hospitalized?“ 

“You lose weight, beibu . Didn’t you eat enough?” 

The thin thread of patience that I’m holding has slipped! This man is really making me go insane!

“Enough!”

“You look tired, beibu . Haven’t you rested? Don’t overdo your body. You should–”

“I said. Enough!”

He only smiles when I’m mad. He only gave me a smile when I was already spiteful about the thing he was spouting. 

Huminga ako nang malalim. “Answer me.” saad ko

Humawak siya sa kamay ko at pinisil-pisil iyon. Tiningnan niya pa ang kamay ko bago nagsalita.

“How can I get mad at you?” Nanunubok noyang turan sa akin. “How can I get mad at you, beibu? It’s my fault for keeping a secret from you. It’s my fault because… I did use you at some point. So how can I get mad?”

Di ko alam na humigpit na pala ang pagkakakuyom ko sa kamay niyang nakahawak sa akin.

“I love you, Colt. I love you beyond what words can describe. I love you more than the billion stars in the galaxy.” While he is saying those things, his hazel eyes glisten. Wala akong makitang galit doon. Wala akong makitang kahit na katiting na galit. He said those words full of compassion and affection. “Hindi ko kayang magalit sa isang tulad mo Colt. Hindi kayang magalit sa taong ginawa ko ng mundo.”

“Ako… galit ako sayo, Johannes. Dinurog mo na naman kasi ako. Alam mo. Alam mo ang pinakaayaw ko. Alam mo ang bagay na kinamumuhian ko. Pero anong ginawa mo?” wika ko dito.

Pinisil niya ang kamay ko.

“Bakit? Kung sinabi ko ba sayo nung una may magbabago ba? Kung nasabi ko ba ’to sayo nung una mamahalin mo ba ako? Bibigyan mo ba ako ng pagkakataon? Papapasukin mo ba ako sa puso mo?”

He caught me off guard.

“Of course not. Of course, you’ll stay away from me. Of course you’ll push me away. Of course you’ll curse me to death.”

“Ano ang gusto mong sabihin ngayon?”

“All I just want to say is that. I didn’t regret what happened because of it. You’ll able to love me. I’m able to love you like I wanted to.”

“At alam mong babarilin kita sa oras na iyon. Alam mong galit na galit ako n’on at hindi ako nagbibiro nang sinabi kong babaon sa iyo sa bala ng baril kapag humakbang ka pero ginawa mo pa rin. Ano ang gusto mong patunayan Johannes?” tanong ko dito.

Tumitig siya sa akin. Puno ng kaseryosohan ang pagmumukha niya.

“I just want you to know that…” He halted. Thrilling me off. “na handa akong pakamatayan ang pagmamahal na ’to, Colt. Handa akong magpakamatay sa pagmamahal na ’to.”

My breath stuck in my throat. This man. How can he say such things?

I held my eyes away from his intense gaze. I felt like he was burning me with his eyes.

“Aalis na ak–”

Umangat na ang pang-upo ko sa kinauupuang silya nang maramdaman ko ang malamig na metal na sintedo ko.

Napatigil ako at napatingin sa peripheral vision ko at nakita ko ang isa sa tauhan na nakabantay sa labas pala ang nagtuon ng muzzle sa sintedo ko.

Binalik ko ang mata ko kay Johannes na nanlaki ang mata.

“Fúck! Put that gun away from Colt’s head!”

Pero matigas din itong lalaki dahil di ito gumalaw.

“Put the gun away, Hiro! Put that gun away from my lover, or you are going to collect your brain on the ground!!”

“Lover?” sarkastiko nitong wika at tumawa ng pagak.

Tuluyan na akong tumayo ng maayos, smoothing my all-white nurse uniform using my hands.

Hinarap ko ng lalaking tinawag na Hiro ni Johannes. Ito rin pala ’yong lalaki na tanging nakikipag-usap kay Johannes nung dumating sila sa Isla Maligaya.

Walang emosyon ko siyang tiningnan at sumetro ang bibig ng baril sa noo ko.

Tinabingi ko ang ulo ko. “Sayang ’no? Kung sana kaya mong iputok ’yang baril na hawak mo noon. Edi sana patay na ako ngayon.”

Kumunot ang noo nitong si Hiro. He obviously didn’t catch what I said. Dàmn this Japanese!

“ Beibu !“ May pagbabala sa tono ni Johannes pero hindi ko siya binalingan.

“How could you show your face here? After shooting our Young Master?”

Humakbang ako papalapit dito at mas bumaon ang metal na bibig ng baril sa noo ko.

“I’m here to bid my farewells to your Young Master.”

“ Beibu !“

“You shou–”

“Get the fuck out, Hiro! Get out! He won’t hurt me.” galit na singit ni Johannes

Umigting ang panga ko sa sinabi niya.

“He won’t hurt you? Young master, let me remind you that this man,” halos itusok na niya ang baril sa noo ko. “shoot you and almost drive you to your end.”

“Just get the hell out! Now!”

Bigong binaba ni Hiro ang baril at iling-iling na lumabas ng kwarto.

Nang marinig ko ang pagsara ng pintuan ay saka pa ako humarap kay Johannes.

My eyebrow met at the center when I saw Johannes’ eyes begging me.

“You… y-you didn’t mean what you said earlier, right?”

Nagtagis ang bagang ko. “Ang alin d’on?”

“That you’re here to bid your farewell.”

“I’m sorry to disappoint you, Johannes, but I meant it. I’m here today. I sneaked here to see you for the last time.”

He shook his head vehemently.

“No, beibu . I can’t. I can’t live without seeing you.”

Ngumisi ako. “You can, ’cause I can. I can leave without seeing you, Johannes.”

“How heartless of you, beibu . I’m still recovering here, yet you say such things. Can you at least cheer me up?” 

“I’m sorry. Ganitong klaseng tao ang minahal mo, e.”

“If you’re doing this so that I can go back to Japan, then, right after I discharge, I will go back there. Just keep seeing me, Beibu . Just allow me to see you.” He pleaded, kung pwede lang sigurong lumuhod ay baka lumuhod na siya ngayon.

“You’re wrong. I’m doing this for myself. I will regain myself again, Johannes. I will pick up the broken pieces of myself again. That is why I’m doing this.”

“I cannot do the thing you said, beibu ..”

“Let’s stop this. Let’s stop seeing each other, Johannes. Allow me to heal myself alone. Allow me to find myself again.”  

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

-bigyan ninyo ako ng 300 votes dito at sa previous chap ida-drop ko ang chapter 26, eme! 🤭

CHAPTER 26

Chapter 26

Colt Pov

Akala ko madali lang. Akala ko kapag tinulak ko na siya papalayo sa akin ay matutunan ko kaagad na hilumin ang sugat ng nakaraan ko. Pero hindi pala, hindi pala ganon kadali ang bagay na iyon. Nagsisimula palang pala ang lahat sa paglayo ko kay Johannes ang tunay kong laban.

I find it hard to sleep thinking of how he is right now. Dumagdag sa insomia ko ang pag-iisip ko sa kanya. Nakauwi na ba siya sa Japan? Maayos na ba siya? Galit ba siya dahil tinulak ko siya papalayo? Galit ba siya kasi nakipaghiwalay ako sa kanya?

Johannes didn’t give me his answer nang sinabi ko dito na maghiwalay na kami. Ang gago ay matigas din ang ulo. Akala niya siguro kasi na kapag di siya pumayag ay di ko magagawa ang nais ko pero nagkakamali siya. I do, what I think is a must during that time.

But in all honesty, that decision was very hard. It was very hard to push your lover away from you. But it is still up to you to choose what’s best for both of you.    Ever since Johannes came into life.  Aminin ko man o hindi naging panatag ako sa araw-araw. Naging panatag ako na ay tao na nakakaintindi sa akin. Na may tao nang di ako kayang iwan. Despite of what Johannes did. Despite the using phase of me. Nanaig pa rin sa akin ang bagay na kaya niyang gawin na di hindi kaya ng iba… lalo na ng mga magulang ko.

Galit na galit ako sa kanya pero mahal ko siya. Gusto ko siyang burahin sa isip ko ang mga pinagsamahan namin pero alam ko naman na ang mga panahon na magkasama kami ay ang panahon na nagpapakatotoo ako sa naramdaman ko. Iyong panahon na magkasama kami ay ang panahon na tunay akong naging masaya.

Kapag kasama ko siya nakakalimutan kong mafia underboss ako. Kapag kasama ko siya naging si Colton Pauling ako. Hindi ang Colt na laging nagkukunwari at ngumingiti kahit na nasasaktan na.

Huminga ako nang malalim at ihihiga ko na sana ang katawan ko sa lounger nang marinig ko ang hiyaw ni Finnick mula sa pool!

“Huwah! Desmond ko!!!” Ang hiyaw ni Finnick nang sinubukan ni Desmond na bitawan ito sa 5 ft na lalim na pool.

Nagkukumahog sa pagkampay ang dalawang kamay ni Finnick sa tubig. Nilapitan ito ni Desmond at binuhat.

Yumakap ang dalawang braso nito sa leeg ni Desmond. Halos masakal na nito ang leeg ng kaibigan ko sa higpit noong pagkakayakap niya.

Humagalpak ako ng tawa. Pero nang lingunin ako ni Desmond ay tinikom ko naman kaagad ang bibig ko. Ang sama ng tingin niya. Tumawa lang naman ako sa lagay ni Finnick. Parang nakainom na ito ng ilang timba ng tubig, e.

“I thought you wanna learn how to swim?” Binalingan ni Desmond ang nobyo na naiiyak habang yakap-yakap siya.

“Gusto ko pero di ko sinabi na bitawan mo ako, Desmond ko.” Nakanguso nitong wika.

“Then, papaano ka matuto kung aalalayan lang kita palagi?”

“Hmp!”

Napailang ako. Sinama nila akong dalawa dito sa swimming lesson nila. Akala ko naman kung ano na itong tinawag ni Desmond sa akin nang madaling araw. Swimming lesson lang pala.

“Balik tayo sa mababaw. Iyong abot ng paa ko ang sahig.” Ngumungusong sabi ni Finnick sa kaibigan ko.

Walang angal naman si Desmond na sumunod dito at nagsettle sila sa 3 ft na lalim ng pool.

“Kaya ko na dito, Desmond ko. Bumalik ka na kay Kuya Colt.” Pagtutulak niya kay Desmond dahil hanggang kili-kili na niya ang lalim niya lang ang tubig. Tsk!

Naghire naman ng swimming instructor si Desmond kaso di palang dumating. Talagang masyado lang siguro kaming maaga dito.

Umahon si Desmond sa pool kaya naman binato ko dito ang isang towel na dala nila. Mukhang alalay ako dito ngayon.

Tsk! Imbes na tumunganga ako ngayon sa opisina ko ay nandidito ako at nakiki-thirdwheel sa kanila.

Madaling nasalo ni Desmond ang towel at nagpunas sa katawan niya. Umupo siya sa pinakamalapit na lounger sa akin at inabot ang bottled water.

“Ayaw mong lumangoy?” tanong nito matapos uminom sa kanyang bottled water.

Tiningnan ko ang suot ko. Naka-slacks ako, naka-button shirt at sapatos.

“Nagdala ako ng extra na damit panligo in case na gusto mo.”

Umiling ako.

“Nah, I’m good. Kontento na akong manood sa inyo ni Finnick.” Natatawa kong untag.

Tumaas ang kilay ko kay Desmond nang irolyo niya ang towel na pinangpunas niya kanina sa katawan niya at saka ito pinitik sa akin.

“Tangina!” mura ko nang humagapak sa braso ko ang towel. “Ano ba Desmond? Nagmamagandang loob na nga akong maki-thirdwheel sa inyo! Tapos ako pa ang masasaktan?”

“H’wag mong pagtawanan ang Habibi ko!”

Napamaang ako dito.

“Motherfucker! Natatawa lang ako dahil ang cute niya tingna—Ahh! Fúck!!!” Umalingaw-ngaw ang boses ko sa buong poolroom dahil muli na naman akong hinampas ni Desmond ng towel.

“Desmond ko!” sabay yata kaming dalawa ni Desmond na napabaling kay Finnick. “Wag mong awayin si Kuya Colt.”

Napangisi ako sa sinabi nito habang ang kaibigan ko naman ay pinanlakihan ako sa mata niya. Like I care. Hindi siya si Raphael.

Nagiging isip bata na itong kaibigan ko habang tumatagal! Tumatanda na pero nagkakakisip bata ang utak!

“Finnick dapat matuto ka sa backstrokes at butterfly stroke, ah. Huwag ninyong sayangin ang oras ko dito.”

Lumapad ang ngiti ni Finnick.

Ngumiti nalang din ako.

“Oo po!” anito at umusong sa babaw na parte ng pool! HAHAHA!

Napatango ako dito at bumaling kay Desmond kaso nawala ang ngiti sa labi ko nang makita ko itong seryosong nakatitig sa akin. Nawala ang dapat kong sabihin sa kanya dahil sa mga titig niya sa akin.

“Tutusukin ko ’yang mata mo, Desmond.” untag ko.

“I’m just glad.”

Tumaas ang dalawang kilay ko sa sinabi niya.

“You’re smiling again. You’re smiling genuinely again after he left in your life.” Puno niya.

Gusto ko siyang itama na ako ang umalis sa buhay ni Johannes at hindi ang huli.

Umawang ang labi ko sa kanya. Babarahin ko na sana siya nang hangin lang ang lumabas sa bibig ko.

Pinakiramdaman ko ang puso ko. Sa sandaling iyon ay parang ang naririnig ko lang ay ang tubig sa pool na ginugulo ni Finnick at ang malalalim kong hininga.

Gusto kong supuhin si Desmond. Kaso totoo naman ang sinasabi niya. Talagang totoo naman ang pinapakita kong ngiti sa kanila.

Yes, I may be smiling again. I may feel at ease right now, but within me, I’m still broken. I’m not really fine. I’m not yet over it.   It’s been months. It’s been months since I last saw him—since I last saw his flesh. It’s been months since I last held him. It’s been awhile since I last talked to him. It’s been months since I told him that I still need to fix myself and pick up the broken pieces of myself. Yet, until now, I’m not yet done picking up the pieces of myself and finding the pieces of myself. 

I’m happy that Desmond tried to help me. Alam ko naman kasi na kahit hindi nila sabihin sa akin ay ginagawa nila ito upang lumabas ako ng bahay at opisina at makapagpahinga.

Simula kasi noong binisita ko si Johannes ay sinusubukan kong abalahin ang sarili ko. Hindi ako nagtitira ng oras para makapagpahinga kasi pumapasok sa isip ko si Johannes. Ang hirap.

I know Desmond is secretly helping me to heal, to smile and recovered. Yeah, recovered.

Ayaw kong bitawan si Johannes. Ayaw ko pero iniisip ko kasi na kapag di ko siya bibitawan. Mahahawaan ko siya sa pagiging toxic kong tao. Mahahawaan ko siya sa problema ko, sa mga sugat ng nakaraan ko. I will only drag him down kapag pinagpatuloy ko ang relasyon naming dalawa.

Nang ginawa ko ang desisyon na iyon. Nang sabihin kong itigil na namin kung anuman ang meron kami. Hindi lang sarili ko ang inisip ko. Pati siya ay inisip ko. Iniisip ko rin ang kalagayan niya. Kaya sana ngayon ay naayos na rin niya ang kung ano man ang gusot nila ng pamilya niya at gulo.

I sighed.

“Balikan mo na si Finnick.” sabi ko dito.

“Have you talk to your parents?” tanong lang nito sa akin.

“No,”

“But they’re asking ’bout your whereabouts.”

“Natatakot kasi ako.”

“Scared of what?”

I shrugged. “I don’t know. Siguro dahil kahit na magkakausap kami alam kung wala pa rin. Hindi na mabubuo ang pamilya namin.”

“But at least talk to them, hear them out. And try to forgive them.”

“Naging uhaw kasi ako, Desmond sa pamilya. Naging uhaw kasi ako sa pagmamahal. Naging uhaw kasi ako sa atensyon. At binabangungot pa rin ako sa panahon na iniwan nila ako. Sobra ang takot ko noon, Desmond. Kahit kasi nag-aaway ang sila Daddy at Mommy noon, sheltered pa rin ako, at noong sabay silang nawala sa akin. Hindi ko alam kung saan ko pupulutin ang sarili ko. Hindi ko alam kung mabubuhay pa ba ako sa susunod na oras, araw, linggo o aabot pa ba ako ng buwan sa lansangan.”

Tumingin ako kay Desmond. Nanlalabo ang mata ko.

“I’m physically fine, Desmond. You can see me smiling. You can see me being an asshole and arrogant. But… I’m emotionally wounded. I don’t know how to mend this. Maybe this is the missing piece of myself that I’m still finding kaya di pa ako nakakaahon.”

“Every one has its own predicament, Colt. We don’t know if that predicament is an omen to make us strong or to prepare ourselves for more hardships in life. But one thing is for sure: we are the writers; we are the authors of our own story. Our challenges, our struggles, and our wins and losses in every fight in our lives will fuel us for what we are in the future.” Bumaling siya kay Finnick na parang naglalaro nalang sa tubig.

“Kung noon sumuko ako at di ko pinaglaban si Finn,” tumingin siya sa akin. “tingin mo ganito ako kasaya ngayon? Kung hindi ko pinatawad at kinausap ang mga magulang ko. Magiging totoo ba akong masaya ngayon? Of course not, dahil paulit-ulit lang natin iisipin ang noon kaysa sa ngayon. Letting go of our past doesn’t always mean we’re leaving it. It may also mean accepting them and embracing them as part of who we are right now.”

This scoundrel. This philandering friend of mine really did change. Love changed him. Finnick change him. Iyan ang nakikita ko sa kanya.

Magsasalita na sana ako nang umalingawngaw sa buong poolroom ang matalis na boses ng nobyo ni Rap, si Mr. Hernane.

“Student!!!”

Dareen was waving his hands vigorously on Finnick while my friend, Rap, was tailing him and a duffel bag was hanging from his shoulder. 

Si Finnick na lumulusong sa tubig ay napaahon doon.

“Hala!” Napatakip pa ito sa kanyang bibig. “Teacher Dareen!”

Dammit! How could this boy be so cute? I mean, even if he is just standing there and do nothing, he is naturally cute.

“Student? Teacher?” Tumingin ako kay Desmond. “Kailan pa naging guro ni Finnick si Dareen, Desmond?”

Kita ko ang pagbuntong hininga ni Desmond at sinamaan ako ng tingin.

“Ikaw ba ang nag-imbita sa kanila dito?” Pag-iiba lang nito sa usapan namin.

Umingos ako. “Damay-damay na kami dito.”

Napatalon ako nang binagsak ni Rap ang duffel bag sa tabi ko at kinuha ang bottled water ko na di ko nabubuksan.

“Di na dapat kayo pumunta dito, Rap. Nagpapaniwala ka kay Colt, e.” bungad ni Desmond kay Rap na masama yata ang gising.

Umupo ito sa isang lounger.

“As much as I don’t want to, but when my baby heard na nandidito si Finnick ay naghanda kaagad siya para dito.”

Confirmed! Masama ang gising!

“Linggo pala ngayon. Supposedly alone time ninyo, ’no?” ani ko.

“Yeah, our baby time.”

“And daddy time?” tukso ko kay Rap.

Natawa ako nang mabuga ni Rap ang tubig na iniinom. Tsk! Naghahalataan.

“After this may itinerary pa kayo?” tanong ni Rap kay Desmond.

“Much better.”

Napatango nalang ako sa kanila. Ano ba itong pinasok ko? Wala na akong oras makapag-emote dahil sa kanila. Magiging fifth wheel pa ako dito ngayon! Tanginang Laszlo kasi umalis pa tapos di na nagpaparamdam. Pero kapag nagkataon na nandidito iyon magiging seventh wheel na ako. Tsk!

Tumingin nalang ako sa pool at nakita kong simahan na pala ni Dareen si Finnick doon sa pool. Kaso kita ko naman na tumatambay lang sila sa tabi. Mukhang seryoso na nag-uusap ang dalawa tapos si Finnick naman ay tango lang nang tango kay Dareen. Mukhang teacher- student talaga ang relasyon nila.

Nginuso ko ang dalawang tao sa pool. “Akala ko tuturuan ni Dareen lumangoy si Finnick. E, bakit nakatayo lang ang dalawang ’yan.” Komento ko ilang sandali.

Halos umabot sa buhok ko ang kinataas ng kilay ko nang marinig ko ang maliit na tawa na Rap.

Muntik na akong mahulog sa kinauupuang lounger nang ngumisi si Rap sa akin. Tangina!

“My baby doesn’t know how to swim as well, Colt. Kaya nga gusto niya rin pumunta dito.”

Pero bakit ngumingisi ito? Nanggagago ba ito?

“Oi! Narinig ko iyon!” sigaw ni Dareen.

Tumawa naman si Rap.

Damn!

“I’m just telling them the truth, baby.”

A sly smile formed on Dareen’s lips. He licked his lips, probably seducing Rap.

“Yeah, unfortunately I don’t know how to swim, but…” pagbibitin nito na sinundan naman ni Finnick.

“Pero marunong manisid si Teacher Dareen! Hehe!” Medyo nanggigil pang turan ni Finnick at sinilip ang Teacher Dareen niyang may pang-aakit na nakatitig sa kaibigan kong si Raphael.

Si Desmond sa isang tabi ay napamura!

Hindi ko sila maintindihan. Anong mayroon sa sisid? At papaanong nakakasid, eh, hindi naman marunong lumangoy? Tangina nabobo ko dito, ah!

Talagang ginagago nila ako dito ngayon. Binabaliw nila ako sa mga salita nila!

Pumalakpak di Dareen sa sinabi ni Finnick.

“Very good! Very good, student!” puri pa nito kay Finnick at talagang ngumiti pa ng malapad ito.

Ako lang yata ang di nakakakuha sa mga pinagsasabi nila.

“Putangina, anong sisid at langoy ba ang pinag-uusapan ninyo?” Gulong-gulo kong wika.

Pa-eksaheradang tumakip si Finnick sa bibig niya.

“W-wala palang alam dito si Kuya Colt, Teacher Dareen. Wala naman kasi siyang sisisirin.”

“Huh?” lito kong galgal.

Ngumiting aso itong pilyong nobyo ni Rap. Hanggang ngayon ay di ko pa rin talaga alam kung papaanong nahulog si Rap dito. Ibig kong sabihin, kung sa mukha ang pagbabasihan talaga namang maganda ito. Pero ang ugali kasi nila ni Rap. Masyadong malayo ang ugali nila sa isa’t isa. Pakiramdam ko nga palaging umiinit ang ulo ni Rap dito. Tsk. Ang pilyo!

“Colt, kung kailangan mo ng tulong ko when it comes to sisid things. Nandidito lang ako. My service is free for you!” anito na kinagulo lalo ng utak ko.

Fúck nagmumukha akong mang-mang dito.

“Ako! Ako, Dareen gusto ko matuto sumisid para masisid ko na rin si Desmond. Noong una kasi ay di ako nagsuccess.”

Nalaglag ang panga ko. Dahan-dahan akong tumingin kay Desmond na namumula ang mukha. Unti-unti ko nang nakukuha ang sinasabi nila dahil sa sinabi ni Finnick. Parang alam ko na ang sisid at langoy na tinutukoy nila.

T-tangina!

“Yeah, it is what you think it is.” Kompirma ni Desmond at muntik na akong mahulog sa pagkakaupo ko!

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

(

MERRY CHRISTMAS ENGELS!

)

We wish you a merry Christmas

We wish you a merry Christmas

We wish you a merry Christmas and a happy new year

— 09104541976

CHAPTER 27

Chapter 27

Colt Pov

Nakalimutan ko na ang pakiramdam ng pagmamahal ng isang magulang. Nakalimutan ko na kung gaano ka-sarap at ka-saya ang pagmamahal ng isang ina at ama sa tagal na hindi ko sila nakasama sa buhay ko.

I’ve been at the point in my life where I ask myself what I’m worth. I’ve been at the point in my life where I ask myself why our family is not like other families. Why does my parent’s love go astray? Does love not really suffice to keep your family intact?      And yes! Love wasn’t enough. My parents proved it to me way back when I was a child, and it repeats when Johannes came into my life.  

And right now, seeing my parents sit beside each other like they don’t know one another, I realize that what I have for Johannes may really change, and what Johannes has for me will also change. We can move on. We can find someone. We will find someone for us.    

Nakalimutan ko na ang pakiramdam ng merong magulang pero ngayon na nakaharap ko na sila ay naninikip ang dibdib ko. Bumabalik ang sakit ng noon. Bumabalik ang alaala ko noon. Sa dami nang gusto kong isumbat sa kanila. Ngayon at parang nakabusal na ang bibig ko.

At some point in my life, I have longed for this moment. I have long awaited their presence. And I love to have waited for this moment that they will be able to see me survive without their care.      And right now, my hands were trembling under the table. My palms are sweating so badly. I don’t know what I’m feeling at the moment. I don’t know if it’s outrageous? Or maybe it is because the people who inflicted the pain on me are now in front of me.  

Bigla-bigla nalang silang dumating dito sa bahay ko. Ni hindi nga ko nakaligo o nakapagbihis ng maayos at nakapangtulog lang ako.

I was so exhausted last day with Rap and Desmond and with their partners. Ginawa ba naman akong fifth wheel.

“Eherm,” Daddy cleared his throat and tried to look at me in my eyes.

Tumanda siya ng husto kompara noong huli kong sulyap sa kanya sa kanyang bahay. Hindi siya nakapag-shave sa bigote na may puti ng buhok. Pero kahit na ganoon ay nanatili pa rin naman ang tikas at malakas niyang pangangatawan.

Binaling ko ang mata ko kay Mommy na umiwas sa akin at nagpunas ng luha sa kanyang mata.

Si Daddy ay tumingin dito at di ko inaasahan ng paghagod niya sa likod ni Mommy.

Nilingon ni Mommy si Daddy at tipid itong nginitian.

“Anak,” si Mommy at may kung anong sakit ang sumiklab sa puso ko. Hindi ko alam kung sa pangungulila ko ba iyon sa tawag niya sa akin o ano.

“Siguro nasabi na ng mga kaibigan mo na lagi ako—kaming nangungulit sa mga kaibigan mo tungkol sayo.” Nagkatinginan silang dalawa ni Daddy.

“Nag-aalala lang kasi kami sayo. At noong nawala ka ri–”

“Noon ba… noon ba Mom, Dad, ganito rin kayo? Noong nawala ako noon nag-alala rin ba kayo?” Walang emosyon kong putol sa kanilang dalawa at nakatakip si Mommy sa kanyang bibig at tumulo ang mga luha.

I pursed my lips together before speaking again.

“Inisip n’yo rin ba noon ang batang iniwan ninyo? Inisip n’yo rin ba ang batang pinabayaan ninyo noon? Nagtanong ba kayo kung ang batang binalewala ninyo ay buhay pa? O may nakakain? May natutulugan bang maayos? Di ba ito nagkasakit? Iniisip n’yo ba ang batang binalewala noon kung may kasama ba ito sa malamig na panahon? Mom, dad, nalulunok n’yo ba noon ang kanin na kinakain ninyo sa tuwing naiisip ninyo na may isa kayong anak na nagpalaboy-laboy?”

“Colt.”

“Anak.”

Sabay nilang wika pero nagpatuloy ako. Uubisin ko na ito. Sasagarin ko na ang sakit na ito.

“Noong nawala ako sa’yo, Mom. Hinanap mo ba talaga ako? O mas inisip mo ang bago mong anak at pamilya?” Binalingan ko si Daddy na nakatulala lang sa akin. “At ikaw dad, noong nalaman mong nawala ako. Wala ka man lang bang ginawa? O iniisip ninyong mas mabuti iyon para wala na kayong iisipin.”

“Oo, Colt hinanap kita per–”

“Alam n’yo ba ang naging buhay ko sa lansangan noon?” Hindi ko pintuloy si Daddy sa kanyang sinabi. “Nasali ako sa isang grupo ng mga kawatan para lang makakain. Hindi ko gusto iyon pero ginawa ko kasi wala akong mapupuntahan at wala akong malalapitan. Nagnakaw ako noon di dahil gusto ko, kung hindi dahil gusto ko pang mabuhay at makita ninyo ako. Dahil nagbabakasali ako. Nagbabakasali ako, mom, dad.” Diniinan ko ang huling pangungusap para sa kanila.

Humagulhol si Mommy Carlita.

“Pero hanggang sa lumihis ako sa grupo ay walang kayo. Walang Carlita, walang Anton na naghanap sa akin. Minsan na rin akong namulot ng pagkain sa basurahan para lang magkalaman ang sikmura ko–”

“Colt.” Mommy sobbed.

I throw a dreadful on them. “Hindi ninyo alam kung ilang gabi akong di pinapatulog ng nakaraan ko. Hindi ninyo alam kung gaano kasakit at kahirap ang mabuhay na may bangungot sa nakaraan mo na patuloy kang pinapababa.”

Nagpatuloy ako.

“Ang sakit. Ang pait. Ang hirap. Ang hirap lumaki sa kalye. Ang hirap mabuhay doon. Kaya noong may isang tao na dumating sa buhay ko at inalis ako sa lansangan. Pinangako ko sa sarili ko na hindi na ako babalik doon. Hindi ko ililingon ang mata ko doon dahil di naging maganda ng buhay ko doon. At magsisikap ko para sa sarili. The pain you left in my heart adds to the fuel within me that, I will survive without any of you. And I will be successful without the two of you. And thanks to that I am what I am right now. I live independently. And I survived independently.” I stated.

“We cannot defend ourselves enough, Colt. We blamed ourselves for what happened to you back then. We blamed ourselves for all your struggles. We should have been on your side. Di ka dapat namin pinabayaan noong mga panahon na iyon. Noong nagkasiraan kami ng Mommy mo, di ka sana namin binabayaan. Nasira kami pero sana di namin nadamay ang buhay mo. Oo, alam namin ang pagkakamali namin, anak. Di sana naranasan ang mga mapapait na bagay na iyon. Dapat di mo kami nakikita ng Mommy mo noon na nag-away. Sobra-sobra kaming nagsisisi sa mga nangyari.” Si Daddy na di makatingin sa akin ng diretso.

“We’re so sorry, Colt.” si Mommy at humagulhol. “Hindi na namin maibabalik pa ang dati, anak. May mga pamilya na kami. Mahal namin ang mga pamilya namin. Nandidito kami ng Daddy mo ngayon para humingi ng tawad sa mga nangyari. Humihingi kami ng tawad sa kapabayaan naming magulang sayo noon. At nandidito kami para bumawi sayo.”

Mommy lifted her head and looked at me with her watering eyes.

“Pero maniwala ka o sa hindi, Colt. Hinanap ka namin. Noong nawala ka sa bahay pinahanap kita. Sinabi ko kay Anton na nawala ka at hinanap ka namin pero di ka namin mahanap, anak.”

“Colt,” si daddy at humawak sa kamay ko.

I almost flinched.

“Patawarin mo kami.” sunod niyang saad.

Kinuha ko ang kamay ko na hawak niya at sumandal ako sa silyang kinauupuan.

“Umalis kayo. Umalis muna kayo.”

“Colt.”

“Sapat na itong mga narinig ko mula sa inyo. Salamat at hinanap n’yo pala ako.”

Inalalayan ni Daddy na tumayo si Mommy.

“Pero babalik kami dito, Colt. Hindi kami titigil ng Daddy mo hangga’t di mo kami napapatawad. At tandaan mo anak, mahal ka namin. Mahal na mahal.”

Hindi ko sila inimik at iniwan ko sila sa sala. Umakyat ako sa kwarto at doon bumuhos ang luha ko. Naiyak ako di lnag dahil sa sakit. Naiyak ako dahil sa wakas nasabi ko na sa kanila ang gusto kong sabihin at sa wakas napakita ko na sa kanila ang batang binalewala nila noon ay nakayang mabuhay sa mundong ito na wala sila.

Ngayon lang yata gumaan ng ganito ang dibdib ko. Para akong nakawala sa isang pagkakagapos pagkatapos ng ilang taong pagkakakulong sa dilim at masalimuot na silda.

Also, part of me was relieved knowing that they looked for me back then. Part of me was relieved knowing that I’m still important and wanted.

I spent the rest of my day in my room. Nakahiga lang ako at nag-isip isip. At kinabukasan ay lumabas ako para maglakad-lakad.

Nakatsinelas lang ako, shorts at isang plain t-shirt. Naalala ko kasi na may nagtitinda sa labas ng pagkain kaya naisipan kong tumungo doon.

Sinadya kong di magdala ng kotse at napangiti ako nang makita ko si Finnick na nauuna ng konti sa akin. Dala na naman niya ang baby nila ni Desmond.

Tumuhol ang aso kaya naman napalingon sa akin si Finnick.

“Kuya Colt!” Kumaway pa ito sa akin at huminto, hinintay ako.

Ngumisi ako at lumapit dito.

“Saan ka po pupunta?” tanong nito.

“Sa labas diba sabi mo may nagtitinda dya’an sa labas?”

Magana itong tumango sa akin.

“Oo po. Mga street foods po.”

“Halika, i-libre na kita kahit na di ka natuto ng butterfly strokes at backstrokes.”

Ngumuso lang ito at tumango sa akin.

Tuwang-tuwa siya sa libre ko at matapos naming bumili ay doon kami sa may playground nitong MV.

Umupo siya sa swing at ako naman ay hindi na dahil naaliw na ako sa aso niya, si Det-Det.

“Kuya Colt umiyak ka po?” Mayamaya ay tanong niya.

Napatigil ako sa paghaplos ko sa balahibo ni Det-Det at nilingon ko siya.

“Is it obvious?” mataman ko lang na tanong.

“Uhm!”

“It’s just about me… and my parents, Finnick.”

Seryoso lang siyang nakatingin sa akin.

“Nag-away po kayo?”

“I lil bit?” I answered, not sure of my answer.

“Alam mo po Kuya Colt wala na po akong parents.” wika niya. Alam ko na ang bagay na iyan dahil pina-imbestigahan ni Desmond kay Rap itong si Finnick dati. “Hindi ko man po tanda na ang mga mukha nila pero mahal na mahal ko po sila at nami-miss din po. Pero nagpapasalamat ako kay Desmond kasi dahil sa kanya mayroon na akong nanay Susan at Tatay Carlos ngayon. Kaya po ikaw Kuya Colt mag-ayos na po kayo ng parents ninyo.”

Bumuntong hininga ako at binalik ko nalang ang atensyon ko kay Det-Det.

“Iba kasi ang naging problema namin, Finnick. And things don’t always go that way. Sana madali lang makalimot at magpatawad.” I murmurs.

“Pero Kuya Colt kung ang parents mo man po ang nagkamali o ang may nagawa ng masama sa iyo. Hindi naman po kasi sila perpekto. Tayo po. Hindi po tayo perpekto. Nagre-react po tayo sa isang sitwasyon ng iba’t iba. Kung sa panahon na iyon ay iyon ang naging desisyon natin. Maaari po itong magbago sa paglipas ng panahon. Kung may naging desisyon man po ang mga parents ninyo na nakasakit sa inyo. Hindi naman po siguro nila iyon sinasadya. Wala naman po kasing parents ang gusto at intensyong saktan ang kanilang anak, diba po?”

I chuckled and turned my head to Finnick. This boy—dammit!

“Now I know why my friend loves you, Finnick.”

“Po?”

“You’re not just a cute boy. You have something within you, Finnick.”

Ngumuso lang ito na parang naguguluhan sa sinasabi ko.

Tumawa lang ako at tumayo. Lumapit ako dito at ginulo ko ang kanyang buhok.

“Thank you, Finnick.”

“Hehehe! Thank you rin po sa libre sana susunod din po ay ilibre ninyo ako. At pati na rin po ang Frenny ko at si Teacher Dareen!”

Matunog akong tumawa sa sinabi nito. Natatawa pa rin talaga ako sa Teacher-Student na relasyon nila ni Finnick at Dareen. Sana di sumakit ang ulo ng dalawa kong kaibigan sa kanila.  At naputol ang tawa ko nang tinawag na si Finnick ng kaibigan ko.

“Habibi!”

Awtomatik na tumayo si Finnick sa duyan at nilapitan ang kaibigan ko. Mukhang galing sa trabaho niya.

“Desmond ko!”

Humalik si Desmond dito at saka ako nginitian.

“How’s your day, Habibi?”

“Nilibre ako ni Kuya Colt, Desmond ko!”

Ako na ang naunang umalis sa dalawa at bumalik sa bahay ko.

Napatigil ako nang makita ko si Mommy Carlita na naghihintay sa labas ng bahay ko kasama ang isang lalaki na hula ko ay anak niya rin ito.

Malaki ang ngiti ni Mommy at ang half-brother ko naman ay mataman lang akong tinitingnan. May bitbit pa siyang paperbag.

Gusto ko silang itulak dalawa papalayo dito sa pamamahay ko kaso iba ang lumabas sa bibig ko.

“Come in.”

Pumasok silang dalawa at sa kitchen ko sila pinadiretso dahil sinabi ni Mommy na may dala daw silang hapunan namin.

Saglit ko silang iniwan sa kusina dahil naligo muna ako sa taas at nagbihis.

Pagkabalik ko sa kusina ay nakita kong abala si Mommy sa kanyang dala doon sa island counter at iyong half-brother ko naman ay naghahanda ng kobyertos at plato sa mesa.

“Kuya… I mean C-colt.” Nauutal na saad noong half-brother ko. “What should I call you? Colt or… Kuya?”

“Suit yourself.” Tipid kong wika at umupo.

Umupo rin siya sa tabi ko.

“Joe,” pagpapakilala niya sa akin at nilahad ang kanang kamay sa akin.

Napatingin ako doon sa kamay niya. Matagal bago ko iyon tinanggap at ibaba na niya sana iyon pero tinanggap ko sa huli ang kamay niya.

Huminga siya ng malalim at pumaskil ng ngiti sa labi niya.

I can’t deny that Joe and I shared the same mouth and pointed nose. We both inherited it from our mother.

“Kuya…”

Siya ang pangalawang tao na hinayaan kong tawagin akong kuya.

“I’m sorry. I’m so sorry about the last time na tinaasan kita ng boses.”

Tumango lang ako sa kanya. Naalala ko ito. Ito ’yong sa grocery store and that time kasama ko pa siya .

“Forget it.”

Tipid siyang ngumiti at tumingin kay Mommy na nasa island counter, nagpe-prepare sa foods na dala niya.

“Nataasan lang naman kasi kita ng boses noon kasi sinigawan mo si Mommy, Kuya. Alam ko kasi ang hirap niya sa mga araw na kasama ko siya pero iba ang hinahanap niya. Kasama ko siya sa gabi na umiiyak siya dahil nag-aalala siya sayo. Kasama niya ako sa hapag na nawawalan siya ng gana sa pagkain dahil iniisip ka niya.”

Natahimik ako. Tumingin siyang muli sa akin.

“Kaya noong nakita ka niya sa grocery store ay ganoon na lamang siya. At nagalit lang ako kasi nasigawan mo si Mommy.”

“You don’t know what I went through, Joe.” sabi ko sa kanya.

Tumango siya.

“Alam ko, Kuya. Alam ko na wala akong alam sa mga pinagdadaanan mo. Alam ko at kaya ko nga sinasamahan si Mommy dito para supurtahan siya sa ginagawa niya. Bilang nag-iisang pamilya niya, suporta nalang ang mabibigay ko.”

Taka ko siyang tiningnan.

“What do you mean? Where’s your father? Mommy’s family?”

“Matagal ng wala si Lola Carmin, Kuya at matagal na ring di nagkakausap noon sila Lola at Mommy Lita. At sa Daddy ko naman. Naaksidente siya at namatay noong ten years old ako.”

Sa hapunan namin ay nakangiti si  Mommy habang pinaghandaan ako ng pagkain na para bang bata ako. Nakatitig lang ako sa kanya sa buong hapunan namin at pangiti-ngiti lang siya. She lost her family. She lost her husband. She suffered the times when I was gone. And she was able to smile at me like nothing happened.

Pero kahit na anong takip ng make-up at ng magagandang damit niya ay nangingibabaw pa rin ang lungkot sa mata niya. At kumpara noong huli ko siyang nakita ay pumayat siya.

Ganoon ang nangyayari sa araw-araw na dumaan sa buhay ko simula noong nagkausap kami ni Mommy. Minsan ay nagkakasabay-sabay pa sila ni Daddy sa pagbisita dito sa bahay ko.

Aaminin ko na hindi nga ako komportable kapag masyado nang ma-tao ang bahay ko pero unti-unti akong nasanay dahil sa ginagawa nila.

Joe met my Daddy, Anton. At si Daddy naman ay di nagdadala ng anak niya sa bahay ko. Pero may anak din naman siya na nakilala ko, sina Marta at Arnel. Nakilala ko rin ang asawa ni Daddy ng minsang nagkita kami pero ramdam ko na ayaw sa akin ng asawa niya at wala akong paki doon. Wala rin naman akong paki dito.

Hanggang sa dumating ang araw ng kaarawan ko at di ko inaasahan na magtitipon silang lahat sa bahay ko. For the first time ever since na tumira ako dito sa bahay. Iyon ang unang pagkakataon na nagkaroon ng maraming tao ang bahay ko at umingay ng ganoon.

Kompleto ang kaibigan ko except for Laszlo and Lorcan. Joe, Marta, Arnel, sina Mommy at Daddy. Naging maingay ang bahay ko sa kaarawan kong iyon. And for the first time naging masaya ulit ang kaarawan ko na kinalimutan ko na sana. Hindi na kasi ako nagsi-celebrate ng birthday mula noon.

Akala ko iyon na ang supresa ng Niya sa akin. Akala ko ang makasama at nakita ko ang mga magulang ko lang ang surpresa Niya sa akin kaso sa araw ding iyon nang buksan ko ang emails ko ay doon ko lang nakita ang madaming unread emails na dumating sa akin. Aside sa mga business related emails, ang kumuha talaga ng atensyon ko ay ang email na may nakalagay na ‘Colt, beibu! ❤️’.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 28

Chapter 28

Johannes Pov

I lived in Japan for almost all of my life, particularly in Hokkaido. This is where I was born. This is where I grew up. This is where I learned everything. This place witnessed how I grew from a child to a full-grown man. I love Japan. I love this place so much, not only because this is where my family and relatives are. But the seasons, the people-our people here are so amazing. But these feelings slowly subsided in just a few months of staying in the Philippines.

I may love the feeling of living there, but there’s a particular reason why I love it there.

After months of staying in the Philippines, I feel foreign in my own birthland. For the past few months, it feels like Japan changed so much while I was away. Japan never feels like home again for me. The comfort, the home, that Japan was able to give me back then was long gone. It feels like I left my life-my soul-in the Philippines.

I may be back. I may have come home, but my heart and mind remain in the Philippines. My heart and soul have already found shelter in the Philippines. My beibu , Colt.

Winter, spring, summer and autumn.

The four seasons may have passed, but I wasn’t able to enjoy and see them because I was imprisoned the moment I stepped into our shima .

I only saw a bit of snow from my small square window. I only experience winter when my cell feels cold. I was only able to watch the leaves sprout bit by bit from the tall trees and branches near my cell. I only know when it’s autumn when the leaves have slowly changed color. I only know when spring comes when the moss phlox starts to blossom.

Oyassan , my father, the current Yakuza leader of the Shinubo family, punished me for disobeying him. This is a very minimal punishment in our family; after one year of being imprisoned and grounded, it feels like I was only alive to suffer-to eat all of these tormenting moments.

The whole time that I was in my cell, I was alone. I wasn’t able to use any kinds of gadgets or technology. I was forbidden from using any means of communication outside. Well, except for the paper and pen, which were discreetly given to me by my nanny. My beloved nanny, who was a Filipina, she is the only Filipina in this household.

“Kumusta ka dito, Johan?” One day my Nanny came into my cell. Dala niya ang panibagong papel at ballpen na lihim niyang binigay sa akin kasama ang pagkain ko. Siya kasi ang nagdadala sa mga pagkain ko dito.

“I’m fine, nana.” I called her nana.

Hindi ko siya makita dahil mataas din itong pintuan ng selda ko at ang pagkain ko ay pinapadaan lang sa maliit na butas sa ibaba ng pintuan. Literal akong bilanggo sa sarili naming tahanan.

Sumandal ako sa gilid ng pintuan.

Tiningnan ko ang pagkain na dala ni Nana. Wala akong ganang kumain kaya naman ang kinuha ko lang ay ang papel at ballpen at saka nagsimulang magsulat.

“Johan, kinausap ko ang ama mo kanina.”

Napatigil ako sa balak kong pagsulat dahil sa sinabi ni Nana.

“Nana. You don’t have to do that. You know what Oyassan is capable of doing.” I said, nag-aalala ako sa kanya.

Iba ang ama ko magalit.

“Hindi ko kaya na ganito, Johan. Nakakulong ka dito simula nang makauwi ka. Magtataon ka nang nakakulong d’yan.” Kahit na hindi ko siya nakikita ay alam kong umiiyak na siya sa labas ng selda ko base sa kanyang tono.

I sighed.

“Nana, it’s still my fault. I have a fault.” I said, as matter as fact.

“Oo pero sana nagpaliwanag ka sa kanya. Like what you said. You were ambushed twice in the Philippines by a familiar organization.” giit niya pa.

Bumuntong hininga na naman ako.

Yeah, Oyassan didn’t listen to me. He didn’t listen to any of my explanation. He thought that I’m just making story-excuses para di niya ako maparusahan.

“Nana, it’s okay. Malapit na rin akong lumabas dito.”

“Ayaka is also worried sinisisi niya ang sarili niya kung bakit ka nakulong dito.”

“Nana, can you tell her not to get worried about me? Just tell her that I’m… surviving here. And don’t worry that much, nana. At may plano pa akong makalaya dito, nana. I still have a lot to do once I get out of here.”

Sa mga araw na dumaan mula nang makulong ako. Tanging si Nana lang ang nakakausap ko. Sa bawat hatid at kuha niya sa pinagkainan ko kinakausap niya ako ng ilang minuto. Kinukumusta ako at sinasabi niya sa akin ang mga nangyayari sa labas.

At habang nasa selda ako ay naisip kong mag-imbestiga tungkol sa mga nangyari sa akin sa Pilipinas. Tungkol sa mga ambush at mga tangka sa buhay ko doon.

Ginamit kong mata at tainga si Nana sa labas ng selda para makakuha ako ng impormasyon mula sa labas.

And when I finally got out of my cell, Nana Ayen was the only person who celebrated my release because my father is still disappointed in me.

---

I tied my shoulder-length hair in a bun as I rose from my bed. Sinuot ko lang ang roba na pangtulog. Pumunta ako sa working space ko dito sa aking kwarto at humarap sa aking computer.

Simula noong nakalaya ako sa selda ay sinimulan ko kaagad ang pag-iimbestiga ko. Tinulungan ako ni Ayaka, ni Nana Ayen, at ni Hiro sa imbestigasyon ko. Lihim ko itong ginagawa na kaming apat lang ang nakakaalam.

Sinimulan ko ito sa unang ambush na nangyari sa akin doon sa Pilipinas. Hindi man halata pero minamarka ko sa isipan ko ang mga insignia noong mga nang-ambush sa akin. Mula sa armas na gamit nila, ang mga sasakyan na gamit nila at ang kanilang mga boses ay natatandaan ko pa. It was great dahil kahit nagkaroon ako ng temporary amnesia dati ay naalala ko pa ang mga iyon.

At saka iyong papauwi na sana ako dito sa Japan at na-ambush ulit kami ni Colt.

Kaya sinimulan ko ang pag-iimbestiga sa sarili kong tahanan. Konti lang ang nakakaalam na pupunta akong Pilipinas. Tanging ang nasa household lang na ito ang may alam sa pag-alis ko at si Ayaka lang ang sinabihan ko na sa Pilipinas ako tutungo. Kaya kampante akong nasa loob ng mga household na ito ang may pakana sa lahat ng nangyayari sa akin sa Pilipinas.My gut feeling tells me that. And it was impossible as well, na si Ayaka ang gagawa ng mga ganoon sa akin. She will not betray me.

Gusto kong malaman kung ano ang intensyon nila sa pagtugis sa akin. O kung bakit gusto nila akong patayin.

One time, I visited my mother’s grave and my grandparents’ grave.

In the very beginning, I really don’t like being my Oyassan’s successor. I’ve never ever wished to be one, but Oyassan appointed me. I have an older brother who is more capable of the position and who is more deserving than I am. But still, the Oyassan word is the rule inside our household.

“Mom, I miss you so much.” My mother was an American who fell in love with a Japanese yakuza. Unfortunately, when the Yakuza war was ignited way back when I was nine, my mother died in the war against the other Japanese Yakuzas. We won the two years of war, but my mother died.

My grandparents were killed in the Philippines the following year when they took a vacation there. It is one of the reasons why I don’t like stepping foot in that country. My father forbade me from stepping foot in the Philippines because of that. And I once cursed the country, yet everything changed.

Hindi ko naman iniisip ang Pilipinas dati. Kahit noong nakilala ko na si Lorcan. Hindi ako naging kuryoso sa bansang iyon until my only trusted friend died because of me. The owner of the Yagami was my friend, who died because of me, and that incident pushed me to go to the Philippines and handle his businesses there. And then I met Colt again .

“Mom, you won’t be mad at me kung sasabihin ko sa inyong… nagmahal ako ng lalaki, right? You won’t be mad knowing that I fell in love with a man.” Pagkakausap ko dito kahit na di naman iyon sumasagot sa akin.

“I really do love him, mom. I love him more than I love this country. I found my true home in him, mom.” I smiled, remembering Colt’s frowning face. “He is cute to me.” I uttered.

“I like it when he yells. I like his tough and rough attitude. He is a straightforward person, Mom, and he is dangerous too. He doesn’t think twice about pulling the trigger, even if it’s me. He saved me a lot of times too. I love him, mom. I love him even if he pushed me away. I still love him, even if he keeps pushing me away and hurting me. But I know he is kind and softhearted too on the other side.” Natawa ako sa mga pinagsasabi ko.

I shifted my eyes to where my grandparents’ graves were.

“Grandma, grandpa, will I still be your favorite grandchild when I fall in love with a Filipino? I know our family doesn’t trust them. But I hope you understand me. I hope you understand why I love that man from the Philippines.”

I stayed there for more than what I expected. Simula kasi noong bumalik ako galing sa Pilipinas ay di ako nakadalaw sa kanila kasi diretsong selda ako. I also haven’t spoken to Oyassan eversince I went out from the cell. May galit pa rin siguro siya sa akin.

---

“Johan, di mo naman kailangan na umalis dito.”

Maliit kong nginitian si Nana Ayen. Si Nana Ayen ang nagturo sa akin na magsalita ng Tagalog simula noong nagka-interes ko sa lengguwahe. Pero nagtatagalog lang din naman ako kapag si Nana ang kausap ko.

“For the mean time nana, aalis muna ako. Don’t worry hindi na ko aalis. Hindi ako aalis dito.” paniniguro ko sa kanya.

Bumuntong hininga lang siya, alam niya kasing di niya mababago ang isip ko.

“Take care.” She said and patted my back. “Ikumusta mo nalang ako kay Ayaka. Ang tagal na kasi mula noong huli ko siyang nakita dito.”

Tinanguan ko si Nana Ayen.

Pansamantala akong aalis sa shima para magawa ko ang nais ako. Hindi ako titigil hangga’t di ko nalalaman kung sino o sino-sino ang nasa likod ng pag-ambush sa akin at kung sino ang nagbabanta sa aming organisasyon.

Mas mabuti ng gumalaw na malayo at di dito sa shima . Lalo na’t pakiramdam ko na nasa malapit ko lang ang may pakana ng lahat. I already have a hunch who it is. I just need to prove it and gather all the necessary evidence.

And while doing my own investigation, I keep on sending Colt an email ever since I got out of the cell. Simula noong makalaya ako ito ang una kong ginagawa. Typing my letters for him na ginawa ko pa sa loob ng selda.

I don’t know if he reads it or sees it, but that thing alone makes me survive every day without him. Wala akong natatanggap ni-isang reply sa mga emails ko sa kanya pero umaasa ako na sana ay nababasa niya ang sulat ko sa kanya. Parang mga updates lang naman iyon sa mga ginagawa ko dito habang wala siya. Pampalipas oras ko sa mga oras na naiisip ko siya at gusto ko na siyang puntahan sa Pilipinas.

Every day was a struggle and torture for me. I find it hard to sleep thinking of him. Is he okay now? Is he okay with his family now? Ang dami kong tanong sa kanya.

But I will wait until he is ready. I will wait until he fixes himself. I don’t know when that will happen, but I hope it will be sooner after I settle everything here. Everything!

It hurts. It hurt that our last goodbye didn’t go well. Well, I’m at fault, so maybe I deserved this. I deserved all of these. Maybe I deserved to be hurt, to be dumped, to be abandoned. Nasa akin na ang lahat ng pighati pero mahal ko pa rin siya.

Colt, beibu , I will wait until you’re ready. I will wait until his heart heals. I will wait till he is ready to see me without remembering my wrongs. I will wait till he watches me with his smug smile plastered on his lips.

And I can’t wait to see him soon. I can’t wait to hear his voice again. I can’t wait until he says he loves me again. I can’t wait till he is able to fight with me. I can’t wait till he is able to hug and kiss me again. And I can’t wait until he cusses me again.

I will wait for him, even if it takes forever, like what I told him. I will die because of this love. I will die loving him. I will die and bring my love for him to my grave. Fúck! I didn’t know that I was capable of loving this kind of depth until he came.

“I will wait for you, beibu . I miss you, beibu . I miss you so much that it hurts. And I love you beyond what words can describe. I love you more than the billion stars in the galaxy.” I said as I stared at the paper where I sketched his face.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 29

Chapter 29

Colt Pov

My hands were shaking as I scrolled through my unread emails. At the same time, my organ inside my chest almost suffocated me due to too much blood pumping. I barely breathe as my eyes scan through my emails. I can also feel the heat under my eyes.   I’m not a fan of reading emails. Usually my secretary reads this for me. At ngayon lang ako nagka-interes buksan ito dahil may importante daw’ng files na sinend si Raphael sa akin. That is why I personally open my email account. But I didn’t expect to see emails coming from Johannes. 

Nawala na sa isip ko ang pinadalang files ni Raphael sa akin dahil nagscroll nalang ako. Hinanap ko ang katulad noong email na pinadala ni Johannes sa akin. At hindi ko inakala na ang dami na pala noon.

Kinuyom ko ang kamay ko bago naisipang buksan ang pinaka-unang email na pinadala nito sa akin. Matagal na ito. Kaya siguro di ito sinasabi ng secretary ko sa akin dahil baka inaakala noon spam emails o chain email lang ito.

My dearest babe,

Beibu, I’m so sorry. Yeah. It is my first draft of a message for you, yet the introductory part was not good—it is not that pleasing and catchy. But no matter how much I think and contemplate things.  Makita man kita, makausap man kita o sa kahit anumang sitwasyon ay iyan pa rin ang unang-una kong masasabi sayo. Beibu, I’m so sorry. I’m so sorry for hurting you. I’m so sorry for not being a good and downright loving boyfriend to you. I’m so sorry for being an asshole and a bastard. I’m so sorry for keeping secrets from you. I’m so sorry that it took me months before I finally told you who I am—the real Johannes Dwyer Shinubo. I may be the son and the successor of the largest and oldest Yakuza in Japan, but what’s with that when I can’t even tell you the real me, right? 

 

Beibu, I know that no matter how much I say sorry and no matter how much I regret and atone for my mistakes, I can’t turn back the time. I’ve already hurt you, Beibu. All I could do right now is prove to you my true feelings and that I’m not like the men or people out there. 

Colt, when I said I liked you, I mean it. I meant every word I said. And I love you more than I thought I was capable of. When I love you, I can’t find myself alone when I am with you. When you are by my side, it feels like everything is going well because I have you. I have the man I had desired. 

 

I know you can’t trust my words right now because of what happened to us, but beibu I will not stop liking, loving, and desiring you. This is not my choice alone, beibu but also my soul’s decision.  

 

Yes, Colt. I may have used you, but only in the part where I used you as my shield from my enemies, only to shift their attention to you. But that’s useless, right? It’s all useless because when you get hurt, it’s triple pain for me. I’m so sorry, beibu. I really am. 

Beibu, I will end my first letter here. I love you!

Very truly yours,

Johannes

Matapos kong basahin ang unang lihim niya ay nakasandal ako sa swivel chair na kinauupuan ko at pinakatitigan ko ang email ni Johannes sa akin.

After how many months? Or maybe year? His first letter was a lil bit too late.

Tinitigan ko ulit ang email nito sa akin. Should I answer? Should I write back? In the end, hindi ako nagsulat sa kanya at sinara ko ang email na iyon. Napatingin ako sa labas, sa balkonahe ng room ko at napangiti ako nang maalala ko ang pag-akyat niya doon.

Unconsciously, naghanap ng baso ang kamay ko. Naghanap ito ng baso ng alak pero hindi ko na iyon ginagawa. Tinigil ko na ang pag-iinom ko sa gabi o sa madaling araw. Dahan-dahan ko nang iniwan ang pag-iinom. Hindi na naman kasi sumusumpong ang insomia ko.

Binalik ko ang mata ko sa laptop at sunod ko nalang binuksan ang kasunod noong email.

Dear Beibu,

Beibu, I’m sorry. Oh, how silly I am. Nagso-sorry na naman ako sa unang linya ng sulat ko. I forgot to tell you in my first letter that I finally got home. I’m already here in Japan, in our Shima to be exact. And don’t worry that much, beibu; my wound is slowly healing, and the scar as well is slowly fading.

 

Beibu, I don’t want to tell you about it because I’m ashamed to write about it. But still, I want to tell you about it. Ewan ko kung mababasa mo man ito o hindi. But do you know that I always dream of you, beibu? I dream of you in my arms. I dream of your arrogant face, your smug smile, and I even dream of you cussing me. It’s weird that I feel like it’s so real! But when I wake up that’s when the reality strikes hard to me that we’re oceans and lands apart.  

And aside from that kind of dream, Beibu, I also dream of you… kissing me and making love with me. I hope you’ll not punch me when we see each other again, beibu. I hope you’ll not punch me because of this letter.

 

Beibu, I’ll be honest with you. Maybe, you’re wondering why it took me so long to send my letters to you. It’s because… I’ve been imprisoned here in Japan. When I came back, I was grounded. I can’t use any form of communication or gadgets. I was imprisoned for a year, which is why it took me time to send you the letters I wrote inside my cell. 

 

I know that you may not care or even read my letters, beibu. And I know that this thing seems futile, yet I still want you to send you some letters. This is the only thing that keeps me sane, beibu.  

Alam mo ba, beibu. Wala na akong gupit mula nang umalis ako sa Pilipinas. I bet I look like an old man right now, beibu. I miss you, Colt. I miss seeing you and hugging you. Please eat your meal at the right time, beibu and take care while I’m away. And I hope that you’re able to find yourself again as soon as possible. I love you.  

Very truly yours,

Johannes

Sinara ko ang email niya na ’yon. Umigting ang panga ko nang makita ko ang sarili ko sa salamin ng desktop ko na nakangisi.

Alam kong matagal na itong mga liham ni Johannes at alam kong binabasa ko lang ito ngayon pero parang nakikita ko si Johannes. Parang nakikita ko siya habang ginagawa niya itong mga liham. Parang naririnig ko ang boses niya sa tainga ko.

I can imagine him chuckling. It feels like I can hear his laugh.

Sa mga oras, araw, at taon na lumipas. Nandidito pa rin. Buhay na buhay at patuloy pa ring naninirahan si Johannes sa puso ko kahit na wala na siya dito sa piling ko.

The decision I made back then was so hard. It is so hard to push the man you love away from you when you only want him beside you. It’s so hard to act tough in front of your loved ones when you are really weak and vulnerable.     I ran my fingers through the strands of my hair. 

Hindi lang naman si Johannes ang nakaka-miss. Hindi lang naman si Johannes ng nahihirapan at nasasaktan. Nasasaktan din ako dahil bakit kailangan pang mangyari ito? Bakit ba kasi ganito ako? Bakit ba kasi ako si Colton Pauling?

I dropped my head backward.

And he was imprisoned. He was locked up. Johannes.

I feel like crying thinking about him inside his cell alone and cold. My heart throbs in pain. Tangina!

Pero heto na ako. Heto na kami. This is the reality. This is the current and real. Wala na siya sa akin, di na siya akin at ganoon din siya. Ako ang nagtulak sa kanya palayo. Ako ang nagdesisyon nito. So I have to accept all of these.

Dear Beibu,

Beibu, I just want you to know that I’m doing my own investigation right now. Iniimbestigan ko ang nangyaring mga ambush natin d’yan sa Pilipinas. I just want you to know, beibu, that while we are apart, I’m fixing and seeking answers to the vague things that happened to us while I was in the Philippines. Even though I don’t have any means of communication or connection outside my cell because I’m imprisoned, I used my Nana as my ears and eyes outside of my cell to gather information. 

I am doing this investigation so that I can end this thing once I get out of here and clear all the things here in Japan. I can finally be with you, even if you don’t want me anymore. I will still pursue you, beibu. If I have to court you again, then I will gladly do it. 

 

And Colt, alam mo ba na ikaw ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nanatili pa ring buo ang utak ko? Through writing, I keep my mind sane by recording my thoughts about you and what I am doing right now. The memories of us keep me alive every day. I do have reasons and inspirations to wake up every day and survive in this sombre cell because of you, beibu. 

So, beibu please wait for me, hintayin mo ako at h’wag kang maghanap ng iba habang nandidito pa ako sa Japan. Promise, bibilisan ko ang lahat dito, beibu. Bibilisan ko ang lahat dito so that I can finally be with you, and we can go back to Isla Maligaya together. I love you, beibu. Please be well.

Very truly yours,

Johannes

Again, I’ve never been a fan of reading. Kahit na noong nag-aaral ako ayaw ko talaga sa pagbabasa. I’d rather take a nap than to spend time reading some books or whatever. Pero sa mga araw na lumilipas natatagpuan ko nalang ang sarili ko na nagbabasa sa mga emails ni Johannes. At kahit na paulit-ulit ko na iyong binabasa di pa rin ako nagsasawa.

Kapag wala akong ginagawa sa main office ko sa bar ko around Makati ay nagbabasa ako sa mga email niya sa akin. At sa dinami-dami ng email ni Johannes sa akin ni-isa noon ay wala akong nireply-an. I’m afraid…

It’s understandable that he can only send his messages through my email kasi nagbago naman ako ng phone ko dati. Kaya nagbago na rin ang number ko. I have inactive Facebook account and Messenger, and I rarely open them. Bubungad lang kasi sa akin ang mga walang kwentang chats nila Desmond at Rap. Minsan nga naiisip ko na baka di talaga sila ang gumagamit sa mga account nila. Para kasing mga seven years old sa mga chats nila.

Reading email became my hobby, checking my email became my thing, until one day di na rin nagpapadala ng email sa akin si Johannes. Maybe napagod? Maybe nawalan na ng gana dahil walang nakukuhang reply sa akin? I guess.

But I miss him. I miss his emails. I miss how he described his daily routine and what he did every day. I miss how he described the color of the leaves falling and being carried by the wind in the autumn season. I miss how he described the fine white of the snow during the winter season. I miss how he described the leaves slowly sprouting on the trees during the spring season. And I miss how he described the hot summer days during the summer season.    I want to go after him in Japan. There’s a lot of time that I think of running after him, but the situation doesn’t let me do so. And so does myself; I won’t go after him without healing myself first. Then, my parents came and patched the wounds they left in me. They’re slowly mending my broken heart. The broken heart of my childhood.  

Physical injuries, wounds, or scratches may be healed through time. The scars of physical pain can be erased through lasers or surgeries, but emotional pain and emotional wounds can’t be healed with those methods. Emotional pain takes time—longer times to heal—and there’s no shortcut for it. You have to take the stairs before you can achieve the full healing of your emotions.    And I’m so glad. I now appreciate my parents’ coming in and out of my house just to be with me. Though we cannot be together, their presence in my healing has really helped a lot.    Thanks to my parents for coming to my doorstep during my healing process. Of course, to my friends as well.  

---

“Here,” bigay sa akin ni Rap ng isang magarang sobre.

All of a sudden he called me na papuntahin sa bahay niya. Kaya nandidito ako.

“What is this?” I asked him and scanned the envelope.

“It’s from Greece.”

My eyes automatically widen. Di palang sinasabi ni Rap ang pangalan ay alam ko na kung kanino ito. Isa lang naman kasi ang taong taga-Greece na kilala ko.

“Las? Laszlo? From Lazlo?”

Tumango si Rap, sinandal ang katawan sandalan ng sofa.

Pupunitin ko na sana iyong sobre nang magsalita ang kaibigan ko sa aking harapan.

“The bastard is getting married.”

Fúck!

“Does Desmond knows?”

“Yeah, tumawag siya sa akin kanina.”

Napatingin ako sa sobreng hawak bago nagsalita.

“How about the province boy? Ady. Does he knows as well? Is he invited?”

Isang tango ang sinagot ni Rap sa akin.

Tangina! Anong gusto mo Las? Iimbitahin mo ang ex mo sa kasal mo? Gago ba siya?

I don’t know if Laszlo and Ady ended their relationship well pero para padalhan niya ito ng invitation sa kasal niya. Siguro naka-move on na siya? And how about Adriel? Ang bait at ang inosenteng tao pa naman noong taong iyon.

“Binigay ko kay Clayton ang invitation para kay Ady. Si Clayton na ang magbibigay noon kay Ady since they work in my restaurant together and they’re close.”

I can’t believe this is happening. That fúcker. Bigla-biglang aalis tapos susurpresahin kami ng ganito, ng kasal? Tangina niya!

But what surprised me the most ay si Ady. Akala ko talaga di siya pupunta. Akala ko irarason niya ang busy niya sa trabaho at sa school niya since he is taking is architecture. Pero nagulat ako nang sabay sila ni Clayton na dumating at sumama sa amin papuntang Greece.

At di maganda ang kutob ko sa pagsama niya sa amin. Mukhang may di magandang mangyayari.

Hindi naman nagkamali ang kutob ko nang may mangyaring inaasahan ko na. Sa pagsama palang ni Ady sa amin sa Greece alam ko nang may mangyayaring di maganda kaso hindi naman umabot na puntong tatalikuran ni Las ang lahat kaso iyon ang ginawa ng gago kong kaibigan. It’s crazy what love can do.

Laszlo was just fortunate enough na ang babaeng papakasalan niya ang mismong gumawa ng daan para sa kanila ni Ady. Aaminin kong masaya ako para kay Laszlo. Masaya ako para sa kanya pero nalungkot lang ako sa sitwasyon ng babaeng dapat sana ay papakasalan niya, si Princess Allari.

What pathetic and evil parents she had? How can they say to abort their supposedly grandchild? How can they push their daughter to abort the child? Dahil ba mahirap lang ang lalaking ama nito? Dahil mas mababa ang minahal ng anak nila ay gaganunin na nila?

I pity Princess Allari. I pity her so much. Though I admire her bravery and stand points in life. Ngayon malaya na siya. Malaya na niyang ipagbubuntis ang anak niya kaso wala na ang ama nito. What a wicked fate?!

Hinatid namin si Laszlo sa airport, susundan niya si Ady sa Santorini. Si Clayton dapat ang susunod doon kaso si Laszlo na ang maabutan ni Ady doon pagnagkataon.

Nasa loob na kami ng eroplano at napatingin ako sa ulap. How ironic love is. Hindi ko inaakala na ganito ang magiging adventure namin sa Greece. Hindi ko inaasahan na marami akong magiging realization after coming Greece.

Laszlo and Ady break for years pero hanggang ngayon mahal pa rin nila ang isa’t isa. They’re still stuck into one another. Laszlo gave up his title, he gave up everything for Ady—for his love, for his happiness. Walang binatbat ang taong paghiwalay nang makita nila ang isa’t isa matapos ang ilang taong paghihiwalay.

And when I turned my eyes to Rap, nakita ko siyang kausap niya si Mr. Hernane, si Dareen.

Si Rap din hindi ko aakalain na magmamahal ulit siya after Rhian. Hindi ko aakalain na si Dareen ang makakatunaw sa nagyeyelo niyang pagkatao. Hindi ko aakalain na kaya niyang magmove forward after his past marriage.

And then, here’s Clayton Perkin. Kahit na wala na ang kaibigan ko. Nandidito pa rin siya, nasa tabi pa rin siya ni Daniel at di niya ito iniwan. Mahal na mahal niya pa rin si Lorcan.

Tiningnan ko ang kamay ko. Ako? How about me? Ano pa ba ang gagawin ko? Ano pa ang isusuko ko para sa pagmamahal ko? Ano ba ang pagdadaanan ko para sa pagmamahal na ito? Ano pa ba ng isasakripisyo ko para sa pagmamahal kong ito?

Naisandal ko ang ulo ko at napapikit. Ano na ba ang naisakripisyo ko para kay Johan? Ano ba ang nawala sa akin para kay Johan? Ano ba ang nabigay ko para kay Johan? May naisuko na ba ako para sa pagmamahalan namin? No…

“Rap,” tawag ko kay Rap nang makita kong tapos na silang mag-usap ni Dareen na naiwan lang sa Pilipinas.

“Hmm?”

Binuksan ko ang phone ko at binuksan ko ang isang email na galing kay Johannes.

“Can you tract down kung saan galing ang mga email na ito? I want the exact location.” wika ko sa kanya at binigay dito ang telepono ko.

For the first time nakita kong nagulat siya sa pinakita ko at sinabi ko.

Kinuha niya ang phone ko.

“You… you will go after him? Pupuntahan mo si Johannes?” He said with his eyes out.

I know he didn’t expect it to come from me maybe because he knows me. He knows that I will never do things like this, but yeah. After what I witnessed, maybe it’s time.   

“Oo, Rap. Ako na naman ang pupunta sa bansa niya ngayon.”

Madaling nakuha ni Rap ang exact location ni Johannes kahit na ang gamit niya lang ay telepono niya. Ilang kalikot niy lang doon at naibigay niya kaagad sa akin ang location kung saan galing ang mga email. He even offered Johannes’ number pero aanuhin ko naman iyon.

‘I’m almost there aijin; just wait for me a bit.’

Masaya akong nagland sa Japan, hindi ako umuwing Pilipinas at dito na ako dumiretso. Ady’s courage, Laszlo’s sacrifices, and Princess Allari’s prowess give me strength and make me realize everything—everything that I had and have with Johannes.     Their love story makes me realize a lot. I realized that in life there are always risks, sacrifices, and what-ifs. And if you don’t take the risk, you will get nothing. If you don’t try, you will only live in your what-ifs. Yes, we may face different paths and follow different roads, but on other paths and roads, we can always get something from them. We can always gain lessons from varied experiences. 

It was November, so I was still able to see how beautiful the trees were on the roadside, and even the mountains were covered in colors, not the usual thing I always see in the Philippines. May nakikita rin akong mga tao na nagpi-picnic with their family, friends, and even lovers under the trees. They say that autumn is the most comfortable and nicest season in Japan, and yes, that is true, but for some reason I feel chills within me. Maybe because autumn is almost over.     When the taxi pulls over, I politely thank him and get out of the car.

Tumingin ako sa maliit na daan patungo sa bahay kung saan galing ang mga emails na natatanggap ko mula kay Johannes.

Inayos ko ang suot ko bago tinahak ang medyo mataas na daan na magdidirekta sa akin tungo kay Johannes.

Habang binabaybay ko ang daan ay panay ang tingin ko sa cellphone ko at tinitingnan ang house number.

Napangiti ako nang malapit na ako sa house number na nakatatak sa cellphone ko nang sa muling pag-angat ko ng tingin ay kusang napatigil ang paa ko.

Binaba ko ang tingin ko sa paa ko na parang umugat sa sementadong daanan.

Tumingin muli ako sa harap ko at napaawang ang bibig ko bago uminit ang mata at gumipit ang dibdib ko. Halos di ako makahinga.

Sa mga nakalipas na taon na di ko nakita si Johannes ay di ko pa rin naman nakakalimutan ang mukha niya. Sa mga nakalipas na taon ay nanatili sa isip at puso ko ang mukha niya. Nakatatak na siya sa pagkatao ko at di ako pwedeng magkamali ngayon sa nakikita ko.

It was Johannes. It was Johannes who went out of the house carrying the 3- to 4-year-old boy, and a woman with a small face and curly brown hair went out after them.  

“Otōsan, watashitachiha kōen ni ikimasu ka.”

“Hai!”

And my heart pounded in so much pain when I saw how Johannes smiles at the woman and kisses the boy’s forehead who was in his arms.

Putangina!

Tumalikod ako at saka nagpatakan ang mga luha ko. Tatakbo na sana ko papalayo sa lugar na iyon nang may bumagsak na malamig at munting puting bagay sa pisngi ko.

Snow, snow started to fall.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

-want n’yo n ang next chapter? pilitin n’yo muna ako mga beh chrt😆🤭

-anyways, gusto ko lang ulit malaman kung ano ang thoughts ninyo so far sa kwento ni colt bago may kunin akong isang character, charoott. malapit na kasi tayo sa end. so gusto ko malaman kung ano ang masasabi ninyo tungkol sa last installment ng MUS. yon lang sana may maglapag.

CHAPTER 30

Chapter 30

Colt Pov

I stared blankly at my window. The rain has been pouring nonstop since I got here, though it was not that strong pero nakakabahala pa rin kapag nagpatuloy ang ganitong panahon.

I don’t know what’s the situation out there pero sa tatlong araw na ganito ang panahon at di nagpapakita ang araw baka bumaha na ang ibang ligar dahil sa nagtataasang tubig ng mga ilog.

I raised my hand and ran my finger along the drops of rain on the transparent window beside me. The gloomy clouds were still out there, and it looks like it’s not going to stop pouring.   The cold weather and the emptiness I felt within collided. The heater inside my room couldn’t beat the coldness inside me.      I don’t feel like moving. I don’t feel like walking, even inside my house and even in my room. I just feel like sitting beside the floor-to-ceiling window of my room and eyeing the faint rain. I feel cold, yet I find calm watching the rain.    I thought of him as rain. I thought of him as both a curse and a blessing. I thought of him as my home. I thought of him as my strength.  

Si Johannes ang ulan na dumating sa buhay ko na handa akong magtampisaw na sana sa kanya. Akala ko sa muling pagbalik niya sa akin—sa muling pagbalik ng ulan ay hindi na ako mauuhaw sa kanya. Akala ko nasanay na ako na wala siya sa mga taon na dumaan pero hindi pa pala. Akala ko nakasanayan ko na kaso nagkamali na naman ako.

Talagang tulad ng ulan si Johannes, bigla-bigla dumarating pero bibiglaan ka sa pagkawala nito. At kung matagal na nawala ay hahanapin mo. Ihihiling mo na naman na sana dumating ulit. Na sana umulan ulit. Na sana akin siyang muli.

Sa pagkauhaw ko sa ulan ko ako ’yong naghanap sa kanya. Hinanap ko siya. Pinuntahan ko siya. Ngunit iba ang nadatnan ko. Nahuli na yata ako. Mukhang wala na akong aasahan sa ulan na hinihiling ko.

Sumaya ako nang dumating siya. Hindi ko inaakala na malaki ang magiging papel niya sa buhay ko. Akala ko kasi asungot lang siya na mawawala at ’yon lang, kaso iba ang dinulot niya sa akin. He brings out something within me. He makes me happy in a way that no one could ever do. He was able to break the mighty wall I built for years. He was able to invade my whole being.  

Pero sabi nga nila kapag may saya may lungkot. If there’s joy, there’s is pain will come along. Ito na iyong kinakatakutan ko ang pagkasira ng pader na matagal ko nang binuo. At ito na ang dulot ng pagkasira noon. The pain was unbearable to the point where I felt impassive around me.     I thought he was my shelter for my poor heart, but his lies wrecked it. I thought I finally found my source of strength, yet I failed woefully again.    It was wrong that I depended on my happiness and my strength in him. It was wrong that I entrusted my heart to him because he failed me—he disappointed me… so much! However, when I regain myself, when I finally build myself again out of nothing, I still look for him. My heart still wants him. My heart never stops shouting for Johannes.    I found my happiness again without him. I found my strength again without him. I finally pulled myself together again without him. Yet I still want him. I still want his tease and his silly jokes. I still want his attention and warmth. I still want Johannes for me.   And when I finally have the strength to go after him after years. Nabigo na naman ko. Nabigo na naman ako hindi dahil kay Johannes kundi dahil na sa sarili ko. Umasa kasi ako dahil sa sulat niya. Umasa kasi ako dahil sa nararamdaman ko. Umasa kasi ako kasi akala ko mahal niya ako. Kaso mukhang masyado na yata akong… huli?

I jolted when I hear knocks from my door. Hindi ako sumagot at hindi ko iyon pinagbuksan.

“Kuya? Nandito na po ang lunch mo.” si Joe iyon.

Sina Mommy at Daddy ay pabalik-balik na dito kaso di ko sila hinaharap. Wala ring nagtangkang buksan ang pintuan ko dahil alam na siguro nila na ayaw ko munang magkapakita ngayon at ayaw ko munang humarap ngayon kahit na sino.

“I will leave it here, Kuya. Just text or call us if you need anything.”

After that nawala na si Joe. I guess umalis na siya. Muli akong tumanaw sa labas ng bintana at nakita kong umuulan pa.

I hugged my knees and rested my head on top.

Kahit na sobrang sakit na ng naramdaman ko dahil sa nakita ko noong pumunta ako ng Japan. Di ako makaiyak. Masakit at naninikip na ang dibdib ko kaso walang luha na umagos mula sa mata ko pagkauwi ko.

Dumaan na naman ang isang araw na nakaupo lang ako at wala na talagang gana sa lahat. My friends already visited me pero hanggang sa labas ng pintuan lang sila. Sinusubukan nila akong kausapin kaso di ako sumasagot sa kanila.

“Just leave me alone.” ang naging paborito kong linya nitong mga nakaraang araw.

Kung hindi lang ako naiihi ay di na sana ako tatayo sa aking pwesto nitong mga nakaraang araw. At nang matapos ako sa pagbabanyo ay babalik na san ako doon nang may marinig akong mga katok.

Napatingin lang ako sa pintuan na siyang lagi kong ginagawa nito lamang.

Bumuntong hininga ako at tutuloy na sana sa pwesto ko kaso nagsalita ang tao sa labas, si Desmond.

“Dude? I brought some foods.”

Tahimik lang ako at umupo ako sa kama ko. Nakaharap lang ako kung saan ng pintuan ko. Ayaw ko iyong buksan.

At ihihiga ko na sana ang katawan ko nang marinig ko ang boses ni Finnick. It’s the first time.

“Kuya Colt?”

Kumuyom ang kamao ko.

I have the urge to talk back, but something is holding me back.

“Kuya Colt, lumabas po tayo. Hindi po ako magpapalibre sayo.”

Matamlay akong napangiti doon.

Finnick really has a small spot in my heart. I really have a soft spot for him. Kaya rin siguro dinala ni Desmond dito si Finnick dahil alam niyang malambot din ako kay Finnick.

Mahina akong tumayo at tumungo sa pintuan.

“S-some other time, Finnick. Let’s hang out some other time, okay?”

Sandaling natahimik ang kabilang panig kaya naman napabuntong hininga nalang ako.

“Desmond ko.” mahina man pero narinig ko pa rin iyon mula kay Finnick. His voice is trailing off with worry.   “It’s okay, habibi.” I heard Desmond console Finnick.  

“Kuya Colt okay na naman po lumabas. Wala na pong ulan. Nagpakita na po ang araw sa labas.”

Doon ako napatingin sa bintana at totoong may araw na. Sumisilip na ang araw sa likod ng makakapal na ulap. The gloomy clouds were slowly fading as the sun came out.  

May araw na nga kaso ayaw ko pa ring lumabas. Nawawalan na ako ng gana.

“Next time, Finnick. I promise I’ll treat you.” My late response to Finnick, hoping that they’re still listening.

“Mamaya po?”

Napapikit ako.

“Maybe… the next day.” I replied even if I’m not sure of my answer.

Tumikhim ako at tumalikod.

Wala akong ginagawa dito sa kwarto. Tumunganga lang ako at paulit-ulit na naaalala ang nangyari sa Japan—ang nakita ko. Parang pinaparusahan ko ang sarili ko sa ginagawang iyon.

When I pushed Johannes away from me, I didn’t think of him finding someone other than me. I was complacent that he couldn’t find someone else. Nakalimutan kong lalaki rin si Johannes at anak ng yakuza. But then his emails—his emails fuels my courage.

“Colt?”

Bahagya akong napalingon sa pintuan dahil akala ko umalis na si Finnick at si Desmond.

Hindi ko alam kung sinuntok ba o tinampal ni Desmond ang pintuan ng kwarto ko sa narinig kong malakas na pagbagsak doon.

“Kung… kung sana lang hindi masisira at magiging masama ang tingin mo sa akin Colt. Matagal ko na sanang pinatumba itong pintuan mo.”

Napangisi ako doon. Grabe na siguro ang pagtitimpi nila ni Rap ngayon. What more if Laszlo arrive home?

“Tangina! We’re fúcking worried, bud. Dammit!”

“Desmond–”

Pinutol niya ako.

“Rap. Si Raphael, Colt malapit nang maubos ng pasensya niya. Baka kung sagarin mo iyon, susunugin na n’on ang bahay mo.”

Napangisi lang ulit ako.

“Tell him to make sure that I’ll fucking get burned and die.”

“Fúcking shít!”

Hindi ko na pinakinggan ang mga sinabi ni Desmond hanggang sa umalis sila ni Finnick. I just lie on my bed and curl my body.

Nakatulog ako at nakalimutan ko na ang oras at pati na ang pagkain ko ay nakalimutan ko na. Ewan ko, sa pagkukulong ko dito sa loob ng kwarto ay di ako nakakaramdam ng gutom o uhaw.

Himbing na himbing ako sa aking tulog nang may marinig akong mga bayolenteng pagkatok sa pintuan ko.

Pagod kong minulat ang mata ko pero di ako bumangon. Tinakpan ko ang tainga ko at muling pinikit ang mata nang di tumigil iyong pagkatok.

Tangina! Ang ingay!

“Colton! Beibu!”

Nabitawan ko ang unang tinakip ko sa tainga ko at parang naparalisa ang buong katawan ko. All I can hear from my ears is the pumping of my heart. I almost puked due to the strong pulse of my heart. 

Hindi ko matukoy kung dahil ba sa sakit o sa saya ang nararamdaman ko ngayon.

I swallowed an empty gulp.

“Biebu!! Colt, please open the door!”

Unti-unti akong napatingin doon sa umaalog kong pintuan. Mahina akong napaahon sa pagkakahiga at tumitig doon.

Naalarma ako nang makita kong malapit nang masira ang busol noong pintuan ko dahil sa ginagawa ng lalaki sa labas!

Tumayo ako upang pigilan ang anumang balak sana ni Johannes sa labas na pagpasok dito sa loob nang mahulog na ang busol ng pintaun ko at gumulong iyon sa sahig, sunod ay ang pwersahang pagbukas ng pintuan ko. At niluwa noon si Johannes na hinihingal at namumula ang mukha at ang kamay.

Napatigil ito nang makita ako. Bumuka ang bibig niya kaso wala namang tinig na lumabas doon. His hazel eyes roamed around my room before they eyed my body.

Humakbang siya papasok at nakita ko ang sarili ko na umaatras sa bawat lapit ng paa niya sa akin.

Seeing his flesh again after what I witnessed in Japan stabbed my heart.

“B-beibu…” napailing ako. Gusto kong sabihin sa kanya na h’wag akong tawagin sa ganoon kaso di ko iyon maisatinig.

Parang nalamon ko ang dila ko at di makapagsalita.

“What happened to you, beibu?” He asked, and tears immediately formed around his eyes. Patuloy siya sa pagsuyod sa katawan ko.

Johannes. Why?

I only wore pajamas and a thin robe hanging around my shoulders.

Hindi ko na alam kung ano ang hitsura ko ngayon dahil hindi ko magawang tumingin sa salamin.

“W-what are you doing here?” Finally words finally came out from my mouth.

“I got worried, beibu–”

“Why are you you here?!” I shouted when I finally gathered myself.

“Beibu–”

“Stop!!! Stop calling me that way!” I yelled.

Kumurap ang mata ko nang makita kong tumulo ang luha sa isang mata niya.

“Be—Colt…”

“Go back to Jap–”

“I heard you’re not coming out of your room, Colt…”   “Go away!”    “…I got worried, Colt. I f*cking got scared, Colt. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sayo at nagkulong ka sa kwarto mo after you went to Japan.”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya.

“H-how did you…”

“Raphael. Raphael called me the other day.”

I sarcastically sneered.   “As much as I wanted to fly here the other day, the weather in Japan had me bad. Due to the snow storm, all the international flights were cancelled. That is why I only–”   “Why are you explaining?” I cut him off mercilessly.    He sighed wearily.    “Because I feel like I need to Colt.” 

Umismid ako doon.

Dàmn, Rap. Just what the hell are you doing? Why did you tell Johannes about my sudden visit in Japan? ’Yan pa naman ang bagay na gusto kong ilihim.

“You lose weight, Colt.” puna nito sa akin at tiningnan ko lang siya ng masama.

“Umuwi ka na. Go back to Japan,” to your family?

“I will not.”

I shrugged.

“Then get out of my house.” I pointed at the broken door.   I love Johannes, but what I saw in Japan was enough for me to distance myself from him. Ayokong maging dahilan ng pagkawasak ng isang pamilya dahil doon ako galing. Ayaw kong may batang matutulad sa akin. Ayaw kong may batang k-kwestunin ang halaga niya sa mundo dahil wala ang ama niya sa kanilang bahay.

“I will not.” Nagmamatigas nitong turan.

I bowed my head down, feeling the tears that I had missed for days now. Ngayon na nakita ko na siya naiiyak na ako. Tangina!

Muli kong inangat ang ulo ko.

“I’m tired, Johannes.” wika ko dito. Hindi ko alam kung alin ang tinutukoy kong pagod. Pagod para sa sarili ko. Pagod para kay Johannes. O pagod para sa nararamdaman ko para sa kanya. I just wanna put all things down.

“I heard that you went to Japan to see me. Did you see me there? Did you actually go there for me?”

Binawi ko ang mata ko sa kanya. Tiningnan ko ang labas ng bintana na may araw na.

“It doesn’t matter.”

“It matters to me, Colt. It does.”

Hindi ko namalayan ang paglapit niya sa akin at nang mahawakan niya ako ay naitulak ko siya.

“Beibu,” nasasaktan niyang garalgal.

“Go back to Ja–”

Pumikit siya ng mariin bago tumaas ang boses, para bang naputol lahat ng hawak niyang patitimpi.

“Why in the hell are you pushing me back there when I want to be with you?! I want to be here with you, Colt!”

Parang napigtas na rin ang konting pasensya ko at sinigawan siya.

“Putangina mo!” bulyaw ko at tinulak siya. My tears broke! “Ang sakit mong mahalin! Ang hirap mong mahalin! Nakakapagod na!”

He clicked his tongue. Namula ang mata niya sa mga luha.

“Bullshit! Ako, Colt,” mariin niyang tinuro ang sarili. I can see his veins protruded. “Hindi ba ako nasasaktan? Hindi ba ako nahihirapan? Hindi ba ako napapagod? Fúck! I’m also tired and in pain, Colt! Pero tangina kasi kahit na anong pagod ko, kahit na anong sakit na binigay mo sa akin, at kahit na paulit-ulit mo akong tinutulak at paulit-ulit mo akong dinurog mahal pa rin kita! Hindi ko magawang magalit sayo kasi mahal kita! Mahal na mahal kita! Mahal kita na handa akong maghintay! Mahal kita na handa akong maubos para lang sayo!”

Bumaha ang luha ko.

“Fuck your love, Johannes. Mahal mo ako pero may pamilya ka na sa Japan.”

Para siyang natauhan doon at napatingin sa mata ko. Pinalis niya ang luha niya at lumapit ulit sa akin.

“Beibu,”

“Ayaw kong makasira ng pamilya, Johannes. Iyan ang bagay na ayaw ko!”

“Beibu, it’s not what yout think it is.”

Sarkastiko akong tumawa dito kahit tumutulo ang luha.

“Damn you, liar!”

“Colt, hindi nga iyon gaya ng iniisip mo.”

Kita kong umuusli na ang ugat niya sa leeg.

Tiningnan ko siya ng mabuti.

“Tell me Johannes. Tell me the fúcking truth, Johannes Dwyer, are you married?”

Napayuko ito saglit bago ako tiningnan sa mata na parang nangungusap.

“Colt.”

“Sagot.” I demanded.

Bumuntong hininga siya at sa pagkakataong iyon ay umiwas siya ng tingin sa akin bago sumagot na mas kinaguho ng mundo ko.

“Yes.” his reply.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 31

Chapter 31

Colt Pov

Great!

Umatras ako ng isang beses at tumama na ang paa ko sa gilid ng aking kama. Nanghihina ang tuhod ko, parang anumang oras ay mawawalan na ako ng balanse sa aking kinatatayuan. Binaba ko ang tingin ko sa mga kamay ko at nakita kong namumuti na iyon kaka-kuyom ko.

Sunod kong nakita ang mga luha kong nagbasakan sa sahig. They were so clear. Kagaya ng nararamdaman ko ngayon klarong sakit at pighati.

Noong nakita ko si Johannes sa Japan na may kasamang batang lalaki at iyong babae. Una kaagad na pumasok sa isip ko ay mag-asawa sila at isa sila sa ihimpo ng maganda at kompletong pamilya. Unti-unti ko na naman iyong sinaksak sa utak at puso ko pero bakit ngayon na nakompirma ko na kasal na siya ay sobrang sakit pa rin? Akala ko ba tanggap ko na? Bakit ako nasasaktan ng ganito? Dahil ba umaasa pa rin ako kahit papaano?

“Beibu–”

“Shut up! Get out!” bulyaw ko dito at mariin kong tinuro ang pintuanng bukas.

He shook his head vehemently and came near me.

Niyakap niya ako ng mahigpit pero pilit ko itong winawaksi. Pilit ko siyang tinutulak pero mas humihigpit lang ang yakap niya sa akin.

Hindi ako makahinga. Hindi ko matukoy kung dahil ba iyon sa yakap niya o dahil sa naghahalong nararamdaman ko.

“I can’t. I can’t leave you like this, Colt!” he said repeatedly.

“Tangina, Johannes! Kung hindi mo ako papakawalan ay baka mapatay kitang gago ka!” malakas kong wika at pilit itong tinulak.

“Galit na galit ako ngayon, Johannes kaya pakiusap, umalis ka!” sunod kong sabi dito. Galit na galit ako ngayon sa sarili ko.

This is the consequences Colt!

Lumuwag ang pagkakayakap niya sa akin at humiwalay pagkuwan. Dinistansya niya ang sarili sa akin at tumingin sa mga mata ko na pagod siyang pinupukol ng tingin.

“G-galit ka?” nasasaktan niyang turan ilang minuto ang nakalipas matapos akong titigan.

Umigting ang panga ko.

“Yes,” I fired back hoarsely.

Galit na galit ako kasi kahit na alam ko na ang totoo gusto ko pa rin si Johannes. Namiss ko pa rin ang yakap niya. Gusto ko pa rin na dito siya sa akin. Kaso kasal na siya, may pamilya.

“Kung galit ka Colt you can vent on me. Unleash your grudges on me! Slap me, punch me till you are satisfied.” he pleaded.

Pero umiling ako sa kanya.

“Just leave,” d

ahil ayokong magmakaawa sayo na sana ako nalang. Ayaw kong may masirang pamilya dahil sa akin.

Napakurap-kurap ang mata kong sinundan ang ginawa ni Johannes nang lumapit siya sa kama ko at parang may hinahanap.

At nanlaki ang mata ko nang makita niya ang baril ko na nakatago doon sa ilalim ng unan ko. Kinuha niya iyon at muling bumalik sa akin.

He handed me the gun pero hindi ko iyon tinanggap. Tiningnan ko lang siya ng mariin. Tiningnan ko siya na parang nababaliw na siya.

At nang di ko tinanggap ang baril ay siya na ang kusang kumuha sa kamay ko at pinahawak niya iyon sa baril. Humigpit ang pagkakahawak ko sa grip ng baril nang itutuk niya sa kanyang dibdib ang muzzle ng baril. Kinasa niya iyon kaya naalarma ako. Fully loaded ang baril!

“Johannes!” sigaw ko dito at pilit na inaagaw ang kamay ko kaso pinagtulungan ng dalawang kamay niya ang isa kong kamay na nakahawak sa grip at trigger.

“Kung mawawala ang galit mo kapag binaril mo ulit ako. Then go. Shoot me again, Colt. I’ll gladly catch the bullet from you.”

Pilit kong inaagaw ang kamay ko kaso mas matibay ang pagkakahawak niya. Siguro dahil walang laman ang katawan ko ngayon kaya mahina ako.

“Bobo! Nababaliw ka na ba?!”

He smirked. “If this is what you call madness, then I am, Colt.”

Pinikit ko ang mata ko. I look at him grudgingly.

“Sige bitawan mo ako. Tangina! Iyan pala ang gusto mo ang patayin kita!” nanghahamon kong untag dito.

Binitawan niya naman ang kamay ko at isang hakbang na umatras.

Itinaas ko ang baril at tinutok ko iyon sa noo niya.

Nanginginig ang kamay ko. Muli akong pumikit at walang tigil na kinalabit ang trigger ng baril hanggang sa maubos ito. Pero ni isang bala noon ay walang tumama kay Johannes.

Nanlalaki man ang mata niya sa ginawa ko ay nanatili pa rin siya sa kinatatayuan niya.

“Pagod na pagod ako, Johannes. Pakiusap, pagpahingahin mo, ako.” matamlay kong wika sa kanya at tinapon ko ang baril sa sahig saka umakyat sa kama ko at pumikit.

Hindi ko alam kung papaano ako nakatulog matapos ang nangyari at matapos ng malaman ko. Siguro dahil totoong nakaramdam na nang pagod ang katawan ko kaya nakatulog ako.

Pagkagising ko ay nakita kong wala ng tao. Malinis na rin ang kwarto ko at nakita kong maayos na rin ang busol ng pintuan ko. Wala na rin ang naiwan kong baril at mga bala sa sahig. Gusto ko sanang isipin na panaginip lang ang lahat kaso nakita ko ang mga bahagi ng kwarto ko na tinamaan ko ng baril.

Kinabukasan noon ay lumabas ako sa kwarto at laking pasasalamat ko na walang tao sa bahay. The quiet house calms me.

Nagutom ako kaya naman ginawan ko ang sarili ko ng sandwich at gumawa ng kape.

Nagawa ko nang maligo at mag-ayos sa sarili ko pagkatapos. Lalabas na sana ako ng bahay para puntahan si Finnick dahil may pinangako ako dito nang makita ko si Johannes sa labas ng bahay at tamang-tama na nagdoorbell ito.

Great! Ngayon natuto na itong magdoorbell at di umakyat ng bahay bigla-bigla!

Lumapit ako doon.

“Go away!” bungad ko kaya nawala ang sigla nito. “I spare your life so that you can go back to where you belong.”

“This is where I belong.” he replied.

“Maybe you’re just lost.”

“I may be lost but I always find my way to you, Colt.”

Napaismid ako doon.

“Bullshit! Sa oras na aakyat ka sa bahay ko o magt-tresspass ka. Magagalit lang ako sayo at kakamuhian kita, bobo ka!” sigaw ko sa pagmumukha niya kahit na nakaharang sa amin ang iron-fence.

Tumango lang siya.

“Atras dahil may lakad ako.” galit kong wika dito.

Walang imik siyang umatras at parang nagpapakonsensya sa akin. Para siyang maamong aso na sumusunod sa galit niyang amo.

Bumalik ako ng garahe upang gamitin ang sasakyan ko. Wala sana akong balak na gumamit nito since doon lang naman ko sa bahay ni Desmond. Gagawin ko ’yong binitawan kong salita kay Finnick na lalabas kami. Di naman ako gagamit ng sasakyan kaso nandyan ang isa sa labas, nagpapakonsensya yata sa akin?

Kinapa ko ang bulsa ko at di ko pala dala ang susi ng kotse ko kaya naman pumsok ulit ako sa bahay at kinuha ang susi ng Land Cruiser ko. Pero natigil din naman ako sa balak ko nang bumuhos bigla ng malakas n ulan.

Mangha akong napatingala sa langit na kanina ay sobrang aliwalas pero ngayon ay unti-unit nang dumilim.

Bigo akong napatingin sa susi sa kamay ko. Mukhang di matutuloy ang balak ko.

Tumalikod ako upang bumalik na naman sa loob kaso nahagip ng mata ko ang bobong Johannes na nagpapaulan sa labas.

Tanga rin talaga! Kita ko namang may kotse siya pero nanatili talaga ang gago doon sa harap ng human gate ko at nakatitig lang dito sa loob.

Naiinis ako sa sarili ko na may paki pa rin ako sa kanya sa kabila ng nalaman ko. Naiinis ako na nagagalit na kahit na ginawa niya akong kabit ay mahal ko pa rin siya at may paki pa rin ako sa kanya sa kabila ng sakit na binigay niya sa akin. Talagang nagiging bobo rin ako sa pagmamahal na ito.

Hindi nagtatanda ang puso ko kaya siguro ganito nalang ako. Ganito nalang na laging nasasktan. Minsan na nga lang sumubok at sumugal sa maling tao pa.

Nakuyom ko ang kamay ko nang makita ko ang sarili ko na kumukuha ng payong upang puntahan ang bobong lalaki na nagpapaulan ngayon sa labas.

Gulat na bumaling ang mata ni Johannes sa akin nang makita niya akong papalapit sa kanya.

Matigas at matibay siyang nakatayo sa gitna ng malakas na ulan. Nababasa na ang suot niya at dumudikit na ang damit niya sa kanyang katawan.

“Colt.” Nanginig ang boses niya. Bobo kasi nagpapaulan kahit na may kotse naman siya at puwede naman siyang lumayas dito.

“Get the fuck in your car now.” wika ko sa kanya binalewala ko ang boses niya na nagpapaawa sa akin.

“No,” pagmamatigas niya.

“Bobo maninigas ka sa ulan dyan! Umuwi ka na!“I shouted pero para siyang walang naririnig mula sa akin.

“I will not leave here until you’re not willing to talk to me and listen to me, Colt.”

Natampal ko ang noo ko. “Ano pa ba ang ipaliwanag mo Johannes? Ano pa ba ang pakikinggan ko? Kasal ka na! May anak ka! May asawa!”

Kita ko ang pagpikit niya at ang pagdantay ng sakit doon sa mata niya.

“Kahit ano pa ang gawin mo Johannes wala nang magbabago doon. May pamilya ka na. Doon ka na sa kanila. Hayaan mo na ako dito. I’ll surely move on from all of this. Maybe this is just one phase of my life that I need to experience. Siguro ganito na talaga Johannes. May mga bagay na di natin mapipilit kahit gaano pa natin ito kagusto. Siguro nga may mga bagay na dapat nating isuko. Siguro may mga bagay na tingin natin ay sa atin kaso di natin maipilit. Siguro may mga bagay na di talaga dapat nilalaban pa. At ang pinakamagandang halimbawa dya’an ay ang relasyon natin.”

Malakas ang buhos ng ulan pero sinisiguro ko naman na naririnig niya ang bawat salitang binibitawan ko. Kailangan ko itong sabihin sa kanya para matigil na ito at di na niya ako gambalain pa. I’m trying to accept things. I’m trying to understand all of this. Naging kabit ako. Nakipagrelasyon ako sa taong may anak at asawa. Ang hirap noong tanggapin.

Lumapit ako ng konti sa fence. Tumingin naman siya sa akin. Kahit na sa gitna ng malakas na ulan ay alam kong umiiyak ito dahil namumula na ang mga mata niya at tumataas-baba na ang balikat niya.

“Ginawa mo akong kabit. Sinimulan mo ang relasyon natin sa mali kaya siguro sa ganito rin tayo magtatapos Johannes.” Umiling siya. “Mahal kita Johannes pero ilulugar ko ang sarili ko.”

Pagkatapos ko iyong sabihin sa kanya, tinalikuran ko na siya kahit na mahirap at parang ang bigat ng paa ko. Para bang pinipigilan ako ng paa ko na huwag tumalikod o umalis.

Tinakpan ang bibig ko at patuloy na naglakad tungo sa entrance ng bahay kaso di pa ako nakakatapak sa porch ay may narinig na akong malakas na pagbagsak sa likuran ko.

Lumingon kaagad ako at doon ko nakitang nakahiga na sa semento ang katawan ni Johannes sa labas.

Naitapon ko ang payong na dala at mabilis na tinakbo ang gate at saka ko iyon binuksan. Parang nawala ang galit ko sa kanya nang makita ko itong wala nang malay at nakahiga sa semento na walang buhay. Wala na rin akong pakialam kung mabasa man ako ng ulan.

Lumuhod ako at inakay ang ulo ni Johannes.

“J-johannes! Johannes!” Tinapik-tapik ko ang pisngi nito kaso di talaga ito gumalaw o dumilat man lang.

Kita kong namuti na ang labi nito.

Wala akong ibang choice kung hindi ang buhatin ito sa loob ng bahay. Nilapag ko ito sa couch sa aking sala.

I took all his wet clothes and changed them into dry ones. Hindi ako maalam mag-alaga ng may sakit kaya naman tumawag nalang ako ng doktor para tumingin sa bobong lalaki na ngayon ay nakahiga sa couch.

Matapos siyang tingnan ng doktor ay hinatid ko naman ang doktor hanggang sa gate ng bahay. Pagkabalik ko sa loob ay nakita kong tulog pa rin si Johannes. Nawalan ito ng malay dahil sa over fatigue at mukhang walang laman ng tiyan.

Kahit na ayaw ko wala naman akong ibang magawa kundi ang ipagluto ito para may makain pagkagising nito. At ilang minuto matapos akong magluto ay sumulpot nga ito sa kusina.

“Colt.”

“Ikaw ang nagbihis sa akin?”

Hindi ko ito inimik.

Kinuha ko ang niluto ko para sa kanya at binigay dito.

“Kumain ka at pagkatapos ay umalis ka na.”

“Colt nasasaktan na ako ng sobra.”

Parang may bikig na bumara sa lalamunan ko at napatigil ang paa ko sa paglalakad.

Yumuko ako. How did we end up hurting each other? We parted our ways years ago. Hindi na dapat sana ganito kasakit. Hindi na dapat ganito ang epekto pero bakit ang sakit pa rin? Dahil ba umaasa ako? At umaasa rin siya?

We got the right love at the wrong time. Does that implies on our relationship?

Muli ko siyang tiningnan at nakita ko na namang namumula ang mga mata niya. Nakatingin lang din siya sa akin at nanunuri. Matamlay ang mata niya at pagod.

I smiled.

“Hindi tayo nagkaroon ng magandang paghihiwalay noon, diba? Wala tayong closure noon kaya siguro ganito ang nangyayari sa atin. Kahit na kabit mo lang ako. Maybe this time we can finally let go one another in good terms, Johannes.”

“No–”

“I really love you, Johannes. You were able to make me feel special every time we have each other. Whenever I’m with you, I can always be myself. I’m always true to myself having you around me. I can be weak and arrogant when I’m with you. Your love makes me feel complete, even though I’m not really intact. I’ll be bringing our memories together. I will always keep you in my memories, Johannes. Thank you.”

“Beibu–”

“This for our own good, Johannes.”

---

A heavy sigh flew out of my mouth as I stared at my reflection in front of me. Another week had passed at halata pa rin sa mga mata ko ang puyat at ang walang tulog. Hindi natatabunan ng peke kong ngiti ang malalaking eyebags sa ilalim ng mata ko.

Ngayon ay lalabas ako inaya ako nila Rap, Desmond, at Las na lumabas. Simula kasi nang makauwi si Las dito ay di kami nagkita.

Maghahanda na naman ako ng alibi nito sa kanila lalo na kay Laszlo. Kung nasabihan man nila ni Rap at Desmond si Laszlo sa mga nangayri sa akin dito baka sinugod na ako noon dito sa bahay. Alam kong mapapansin nila ang pagbabago sa akin. Kaya ihahanda ko ang sarili ko.

Isang sulyap ulit ang ginawa ko bago lumabas ng kwarto at bumaba. Nang palabas na ako ng main door ay may nagdoorbell. Inaasahan kong sina Joe lang siguro iyon o ang parents ko or ang iba kong step-siblings since sila lang naman ang bumibisita sa akin last days. But to my surprise wala sa inaasahan ko ang bumungad sa akin habang papalapit ako ng gate.

Out of all people na gusto kong makita ay ang asawa pa ni Johannes at dala-dala nito ang anak. And I cannot be wrong; it is really Johannes’ wife and their child.

“W-what…”

“Hi!”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E ꧂

CHAPTER 32

Chapter 32

Colt Pov

“ Arigato !“ she politely uttered. Her soft voice makes me feel insecure. Alam kong di ko dapat kinukumpara ang sarili ko sa kanya dahil alam kong sa aming dalawa siya ang legal saka babae siya at ako lalaki. Kaso kahit na alam ko ang katotohanang iyon ay nanliit pa rin ako.

How the hell can Johannes cheat with this kind of woman? Why did he chase after me when he had this kind of woman in the first place? Why is he hustling himself on me when he has this woman?    She is very pretty with her heart-shaped face. Her porcelain skin matches her brown, round eyes. Her shoulder-length hair complimented his face. She has a small nose, thin, small pink lips, and dimples on the corner of her lips. She looked like a college girl due to her short length. 

She smiled at me, and I could not help but smile back. Her kindness and purity were showering all over the corner. She ran her hand over her knee-length floral dress and clasped her hands afterward.  

Tiningnan ko ang anak nila na nakaupo lang at kumakain ng chocolate. Hindi malikot na bata.

“ Gomenasai ,“ she bowed her head. “I’m sorry for not introducing myself first.”

Tumango nalang ako nang wala akong masagot sa kanya. Kilala kita.

Her face flushed bright red. It reminded me of Finnick’s cheeks when he is embarrassed or something. Ang daling mamula ng mukha. Nakakahiya na inakala kong babae talaga si Finnick nang bitbitin siya ni Desmond noon.

“I’m Ayaka.”

Tumango ulit ako.

“Colt,” maikling sagot ko dito.

Mabini-bini itong ngumiti.

“I know you’re in awe upon finding me in front of your house together with my son.” She glanced at her son beside her, who was munching the chocolate I had given earlier. 

She showed her deep dimples once again.

“I’m so sorry. I’m so sorry for everything, Colt.”

My brows almost meet at the center of my forehead.

Pinaglaruan niya ang daliri sa kanyang hita.

“I don’t understand you, Mrs. Shinubo.”

I was shocked when she looked at me and found his face wet with her tears. She wiped them off and laughed.

“I’m not Mrs. Shinubo anymore, Colt.” she muttered.

“Huh?”

Nagtaka ako nang inabot niya ang dala niyang itim na shoulder bag at may kinuha siya doong brown envelope. Kinuha niya ang laman noon at binigay sa akin.

Hindi ko kaagad iyon kinuha sa pagkataka ko sa kanyang sinabi kanina pero tumayo ito at nilagay ang naka-staple na bondpaper sa hita ko.

“Our divorce decree has been filed and has already been signed by the judge. Johannes and I were working on our divorce papers last year, and just yesterday we were already free. The court grants our petition.” Ayaka explained further, and my moist eyes dropped on the white bondpaper in my lap. 

Divorce Decree Form. Pagbasa ng mata ko doon sa naka-bold na letra.

Napipi ako sa mga oras na iyon at di makapagsalita. Tumingin akong muli kay Ayaka at nakangiti ito sa akin.

“Actually, I already knew you, Colt. I already knew you since Johannes saw you at Yagami Corp.” I don’t understand. How can she smile so bright kung nakipag-divorce siya sa kanyang asawa? If it were me, I would go berserk. Pero siya parang ang saya niya.  

“H-how?” Gulo kong untag at napatingin ulit sa documents sa hita ko.

“Johannes and I are really good friends. Johannes had a friend, Akira. Because of Johannes, I meet Akira. In the beginning, Johannes was really against of me seeing Akira because Akira is a gangster, a yakuza underboss. Johannes knew how dangerous it was to be the lover of a yakuza. Because he knows everything about such an organization. But I’m stubborn like what I am. I continue seeing Akira even if Johannes already warned me.”

Habang nagkukwento siya ay napansin ko ang pagbabago sa ekspresyon ng mukha niya. Lalo na nang tumingin siya sa kanyang anak.

“Akira got me pregnant, but due to the yakuza war, Akira died. And Johannes, as my true and generous friend, felt guilty, and he blamed himself for not being a good friend of mine. I know it’s my fault. I know that he shouldn’t blame himself for the things that he didn’t do or were out of his control, but he still does. He still blames himself.” She wiped her tears. “And when my father learned that I am pregnant with Haru, he was furious and threatened me to abort the child if I could not find the father of my child. But how can I find Haru’s father if he is already dead? My father already disliked me for being stupid, and learning that I was pregnant with a child with no father got him more angry. I only have my face, which will fade through time.”

“S-stop.” I murmured.

Each of us has our own predicament. Each of us wants to excel and wants to prove to anyone what we can do. We are fighting not just for the sake of others but, more importantly, we are fighting for ourselves.    Hearing Ayaka’s story makes my heart sting. I can feel her pain. Maybe because I was once in that situation as well, or maybe because I also want attention from my parents. Siguro dahil may nais din akong patunayan noon sa mga magulang ko.

“No, Colt. I should tell you all of this so that you will understand Johannes. He doesn’t deserve the pain he is feeling right now. I’m telling you my story and his story so that you’ll understand him. My friend really loves you, Colt. He doesn’t love anyone like this except you. He is hurting right now because of me. I think it was all my fault why my friend is in pain right now. It is because of my vulnerability and foolishness. I can’t stand on my feet; that is why my friend stood for me.” she cried.    “When Johannes learned everything that happened to me and my father, he didn’t think twice about confronting my father and asked for my hand. Johannes always saved me. And right now I feel like I should save him. I feel like it is the right time that I should be the one saving him.”  

Napatakip ako sa mukha ko at lihim na tumulo ang luha ko. Johannes.

“Johannes only marries me so that he can save Haru. He only married me for his friend Akira and for me because he felt guilty. Johannes only sees me as his sister, who needs to be protected and loved. And after our wedding, I promised him that whenever he asked for a divorce, I would always be ready to sign and free him from our marriage. And when he saw you again, when he went here for Yagami Corp. that was supposedly for Akira. That’s when he asked me for a divorce, and I gladly said yes to him because I knew he had already found the one for him. Johannes may be impulsive and aggressive when it comes to decision-making, but he is sure. I know that when he makes a decision, no one can bend it, not even his father.”   “Colt, I’m only here to save my friend. I’m only here to do something good for my friend after he saved me numerous times in my life. Colt, please hear my friend out. Please don’t give him up easily. Please give him a chance… another chance. He may have made mistakes. He may keep secrets from you, but I know he is only thinking about your well.” 

Napayuko nalang ako at umiyak nalang din. Do I deserve a man like him? Do I deserve Johannes? After all the awful and bad things I did to him. Do I deserve his love? The damage has been done.

After hearing Ayaka’s story, napapatanong nalang ako kung anong tamang ginawa ko kay Johannes para mahalin niya ako ng ganito. Napapatanong nalang ako kung karapat-dapat ba ako sa pagmamahal niya. I’m such an asshole.

Pinagbuksan ko ng pintuan sa taxi si Ayaka. She refrained me from calling Johannes’ house para sana masundo sila ng anak niya.

“Thank you for listening to me, Colt. And sorry for surprising you.” Ayaka said and scooped her son. “Say goodbye to your Daddy’s, Beibu , baby Haru”

Muntik na akong mabulunan doon.

“Bye-bye, Papa Handsome!!” Kumaway naman ang anak niya.

---

Kinagabihan nang araw na nakausap ko si Ayaka, ang dating asawa ni Johannes, ay nagkita kaming apat sa isang bar na pag-aari ko. Malapit lang ito sa MV.

“You mean to say Johannes Shinubo is  married?”

“Was,” pagtatama ko kay Desmond.

“Okay, that was… mind-blowing.” he commented and took a small sip on his glass.

“Ang arte mo na palang uminom ngayon, Desmond. This not you.” Natatawang turan ni Laszlo.

Sinamaan naman ito ng tingin ni Desmond.

“Ayaw ko lang na mangamoy ako pagkauwi. Ayaw kong naamoy ni Habibi ang alak sa akin.”

“Ohh!” Pareho pa talaga kami nang naging reaksyon ni Laszlo.

Sumulyap ako kay Rap na nanatiling seryoso. Ang hirap talaga kasama ng isa ’to kahit kailan. Ang hirap pasayahin.

“What will do now, Colt?” pag-iiba ni Desmond mayamaya sa usapan namin.

Napahilot ako sa sintedo ko. I actually don’t know what to do. I don’t know how to react after what I learned from Ayaka. Nagpakasal lang si Johannes, pinakasalan lang niya si Ayaka, ang kaibigan niya, para huwag makuha ang anak nito. It was only to save the baby in her womb.    I already did horrible things to Johannes. I already mentioned desultoriness to him. I already declared the end of our relationship.    Even in the beginning of our relationship. I’ve always been a bad partner to Johannes. Wala yata akong natatandaan na nagawa kong mabuti sa kanya. Hindi ko binaba ang sarili ko para sa kanya. My pride, my ego, hindi ko sila totally sinusuko kay Johannes. While the latter, he did nothing but good to me. He has always been the understandable one, the kind, sweet, caring, and loving partner to me. 

Hindi ko nakwestsyon ang pagmamahal ni Johannes sa akin dahil binuhos niya ang lahat ng iyon sa akin. Hindi ako nagduda kasi klarong-klaro niya iyong binigay sa akin. Nagkalamat lang ang relasyon namin simula noong nalaman ko ang mga sinekreto niya sa akin. Nagsimula akong magtanong noon pero hindi sa kanya dahil sa sarili ko ako nagtanong ng mga kawalan at pagkukulang ko bilang isang tao.

“Learning that he was married shocked my world, but learning that he is already divorced rocks my world. I don’t know if I should be happy about it.” I said.  

Ang gulo.

“You’re happy. You’re just confused and afraid; that’s why your feelings are in a mess right now.” Laszlo pointed out.  

Puno nang katanungan akong tumingin kay Laszlo.

“You think so?”

“Yes,” walang pagdadalawang isip na sagot ni Laszlo sa akin. “You were my great adviser before Colt. I know that you already have something in your head right now.”

“Las is right, Colt. Sa aming lahat ikaw ang laging nakakaunang may solusyon, ang laging nakakaisip ng solusyon. This may be different from our work but I know you will eventually surpass all of this.” Desmond added.

Lahat kami ay napatingin kay Rap na kanina pa tahimik at nakatingin na ngayon sa telepono niya. Nang mapansin niyang nakatingin kami sa kanya ay tumaas ang kilay niya.

“What?” taka nitong tanong.

Binato ito ni Laszlo ng chips.

“Your entry!”

Pumikit lang ito.

“Walang sasabihin. Wala akong mabuting sasabihin. All I can say is that, no matter what your decision is, Colt. I will always be here. We’ve got your back. And of course, alam mo na naman siguro ang mga nangyari sa relasyon naming tatlo. We wasted too much time. That is why we should learn from our mistakes. Learn from our experiences in love. Don’t waste a lot of time. Take that time to enjoy with your love before it’s too late. Be Desmond Bunsen. Binahay kaagad.”

“Tang ina!” Desmond reacted.

Napailing naman si Laszlo pero nagsalita kalaunan.

“It’s true.” biglang sumabad si Laslzo. “All of us were amateurs when we met our lover back then. We are all foreign of the feeling of true love and, of course, to loving the same gender. Well,” napailing si Laszlo. “Desmond is an exemption, but he is a promiscuous man after he met Finnick, right? But we eventually embraced it; we accepted it, and that’s why we’re happy right now, content. So, Colt, you already knew what you felt. And trust that feeling of yours. Nasasaktan ka? Parte iyon ng pagmahahal. At kung hindi kayo magkakaayos ni Johannes, kung hindi kayo magkakausap ng mabuti; patuloy kayong magkakasakitan.”

Indeed, life is full of trials and errors. and even battles. There are battles for yourself, for your family, for your life, and even battles in your love life. Ganyan nga siguro. Kung di ka susubok ulit pagkatapos mong lugmukin ng mga hamon sa buhay wala kang mararating; wala kang makukuha. Kung di ka susubok pagkatapos ng mga kabiguang nangyari sa buhay mo. Patuloy ka lang bibiguin ng mundo kung di ka ulit susubok. Kung pagkatapos ng ilang dapa mo at di ka tatayo at lalaban muli hindi ka makarating sa gusto mong paroroonan. And I guess I have to try again. I guess I have to face these trials again. I hope this time I will win. I hope that in this battle I will win.    I won’t let this fear of mine get the best of me. I won’t let this fear of mine take my life.  

Sumakay ako kay Laszlo pauwi at marami akong nakwento sa kanya sa pag-uwi namin. Tinamaan din ako ng alak kaya siguro dumaldal ako. Sinabi ko sa kanya ang mga kabaliwan dito ni Desmond at ang nangyari kay Rap nang umalis siya. Pero mas natawa siya nung sinabi ko na nagpagawa ng kwarto si Desmond para sa alagang tuta ni Finnick! Siya naman daw ay unti-unti siyang magsisimula dito dahil hindi na raw siya royalty! Tsk! Ako pa niloloko nito, e ang yaman na niya. Bago pa man siya umalis ng bansa ay alam ko namang may naimbak na itong yaman dito. Tsk!

Pagkatigil ng sasakyan ay kinalas ko naman kaagad ang seatbelt ko. At nagulat ako nang hawakan ni Laszlo ang balikat ko. Bahagya niya itong pinisil. “Colt, good luck, bud.”

“Huh?”

“Nothing. Sige na. Labas na.” Tulak niya naman sa akin.

Nagtataka man sa ginawa ni Laszlo ay lumabas nalang ako ng kotse. Tiningnan ko ang pag-alis ng kotse ni Laszlo hanggang sa di ko na ito makita bago tumalikod para sana pumasok na sa bahay nang makita ko si Johannes na nakatayo sa harap ng human gate.

Napatingin ako sa paligid at wala namang kotse niya.

I drag my heavy feet to walk towards him. Kanina pa ba siya nakatingin sa akin? Kanina pa ba siya nandidito?

Sa dami ng gusto kong sabihin kay Johannes. Wala ni isang salita na lumabas sa bibig ko.

Mangha lang akong nakatingin sa kanya ngayon na parang di siya nagcollapse last week dito.

I can feel my heart skip a beat. It feels like it sees the person in front of me. It can sense him. Seeing Johannes in flesh in front of me right now, something inside me exploded. I can feel the chills from the loud pumping of my heart.

“Colt,”

“Ahm…”

“Sorry if I cannot wait for you.”   “Huh?”   “I’m sorry, Colt, but I will not waste years again, away from you.”    Tears instantly clouded my vision before I felt the hot liquid seep onto my cheeks. 

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 33

Chapter 33

Colt Pov

“I’m sorry, Colt but I will not waste years again away from you.”

Tears instantly clouded my vision before I felt the hot liquid seep on my cheeks.

My heart aches with happiness and sadness. I’m over the moon knowing that he’s still here and hasn’t given up, no matter what I said to him the last time we saw each other. I’ve already ended us. I’ve already made it clear to him. I explicitly and mercilessly ended what we vaguely had. I’m being selfish toward him. I chose to turn my back on him. I chose to be greedy because I thought that was right at the moment. I choose to close my ears and heart to him.    Yet part of me is sad knowing that I have already hurt him so much. I’ve already inflicted too much pain on him. All the harsh and grievous words I threw at him poured through me, and it made me realize that I was so heartless to him. 

Sa labis na pag-iisip ko sa sarili kong kapakanan at para sa sarili ko. Nasasaktan ko na ang taong mahal ko. Nasaktan ko na ang taong naging saya at lakas ko. Sa sobrang pag-iisip ko sa sarili ko naging makasarili na ako.

My selfish decisions brought us here. Through my selfish decisions, I ended up hurting both of us.    I don’t want to justify my pain or my mistakes, but can you blame me? Can you blame me for doing such thing after learning that I was actually Johannes’ mistress? I’m not blaming Johannes. I’m not invalidating Johannes’ pain or whatever, but all those things I’ve done are just my reaction after the boom of truth exploded right in front of me. 

Oo, hindi ko pinakinggan ang mga paliwanag ni Johannes at di ko siyang binigyan ng pagkakataon na magpaliwanag kasi sarado ang utak ko sa mga panahon na iyon, galit ako, at nandidiri sa sarili ko.

It was my fault for not giving him a chance to speak for himself. I’m partly at fault for why I’m in pain right now, and I admit that.    “Beibu,” his voice is like embracing me, comforting me from all the pain. His raspy voice fondled the mad beating of my heart.     How can he still call me Beibu after what I did to him? How can he be so gentle after I dumped him and his feelings? Is he guilty too? Is he blaming himself too?     It feels like my tongue has forgotten how to function well. It’s too overwhelming. Hindi ko na alam kung saan ako magsisimula.

All I could do in front of him was cry silently. It’s just that my tears continue pouring like gentle rain in the midst of a thundering heart and clouded with thoughts of wanting to be exonerated.    Bit by bit, I try to haul my feet in my position towards where Johannes cemented his feet. I only halted when we were inches away from each other.    It took all my courage to lift my head and find his hazel eyes. Our eyes lock. His eyes scream blissfulness, but they still show a faint hint of loneliness.    “I missed you.” I smiled, but my tears poured like a bucket of water. I almost choked because of my tears.     I know I drank a few glasses of liquor earlier. But I definitely know that I wasn’t driven by alcohol at the moment. I knew that my mind wasn’t playing with me. 

Hindi ako umiyak ng ganito kalala. Kung hindi ako umabot ng ganito katanda hindi ako umiyak ng ganito.

Walang pasabi akong niyakap ni Johannes at tinulak ang ulo ko sa dibdib niya. Kumapit naman ang kamay ko sa tela ng suot nita at umiyak ako. I cried like a baby on his chest and I can hear the beating of his heart.

“I’m…” I sobbed. “I’m so sorry, Johannes.”

“Sshh.” Hinaplos niya ang likod ko at umiyak lang ako.

“It’s cold. Can we get inside first?” bulong niya sa akin at tumango naman ko.

Muntik na ako mapamura nang bigla nalang ako nitong buhatin.

I brushed my tears away and was about to protest, but Johannes was already sauntering towards the gate.    “You don’t have to carry me.”    “But I love doing this,” came his always shameless reply, so I just let him do what he wanted.    He gently put me on the sofa in my living area. Tsk! He is treating me as if I’m the most vulnerable glass he’s ever handled.    “I’ll just get some water for-”    He halted when I grabbed his wrist.    I lifted my head a bit.  

“Sit.” Utos ko sa kanya na kanya namang sinunod mayamaya. Sa center table pa talaga umupo kahit na ang dami namang upuan dito sa sala at may bakante pa nga sa tabi ko.

He held my hands together.

“We cannot continue what we have before Johannes.” I started.

Yumuko lang siya at humigpit ang pagkakahawak sa kamay ko.

“I don’t want to continue what we have before because I want us to start anew. Let’s close the chapter of what we have before and open a new chapter for us right now.” I said in low voice. Sa lapit naming dalawa imposible namang ’di niya ako narinig kahit na mahina ang boses ko.

Pinagmasdan ko siya at napatanga lang siya sa akin. Nang ’di siya magsalita ay sinundan ko ang sinabi ko.

“B-but… only if you wanted to. I’m a self-centered man, Johannes, egotistic, but this time I will try to be a better man.”

Napaubo ako nang bigla ako nitong dambahin ng yakap. Sa pagkabigla ko sa yakap niya ay natumba kaming pareho sa sofa.

“J-johannes.” ’Di makahingang wika ko dahil sa higpit ng yakap niya.

“Fuck! You don’t know how long I’ve waited for this, Beibu. Fuck! Of course! Of course, I’ll gladly want to start a new beginning with you. Fuck! You don’t know how fucking nervous I was earlier. I prayed to heaven that you’d not push me again, and I guess heaven knows what I really want.” 

Humiwalay siya ng yakap sa akin at sinimulang paulanan ng halik ang mukha ko! Tang ina! Para naman itong aso na ngayon lang nakita ang amo niya!

Nahihirapan man pero nahuli ko pa rin ang nguso nito.

“Tigil! Tigil muna! Putangina kailangan mo pang sabihin sa akin ang tungkol kay Ayaka at papaano na ito ngayon na hiwalay na kayo.” ani ko dito at napatigil naman ito.

Napahinga ako ng maluwag nang kumalma ito pero naalarma naman ako nang bigla nalang ako nito pinahiga sa sofa at mabilis na pumaibabaw sa akin.

“Johannes!”

“Ayaka and I were already separated, Beibu. We’re divorce-”

“Tang ina! Mag-usap tayo ng ’di ganito ang posisyon, Johannes Dwyer!”

Masunurin naman itong umalis sa ibabaw ko at tinulungan pa ako sa pagbangon.

Ngayon naman ay para na naman siyang isang tuta na nagpapa-awa at nagpapakyut sa kanyang amo.

“Beibu,” he whispered.

Kita ko ang paghinga niya nang malalim at humarap sa akin.

“Ayaka told me that she went here.” Tumango ako. “And she told you about our divorce. It has been granted, right.” isang tango na naman ang binigay ko dito. “Actually… I told Ayaka what happened last week and I didn’t meant to breakdown on her. Si Ayaka lang kasi ang nasasabihan ko sa lahat ng mga nararamdaman ko maliban kay Yaya Ayen, my Filipina nanny. But promise Colt. Hindi ko talaga alam na pupunta dito si Ayaka at Haru. Hindi ko alam na dala na may dala siya ng copy sa divorce paper namin. Nalaman ko lang ang lahat nang tinawagan ako ni Ayaka na galing daw siya dito. After ka niyang kausapin pumunta siya sa bahay ko dahil gusto rin akong makita ni Haru at ’di ko nalang din sila pinaghotel pa. They’re actually in my house right now.”

“Papaano ngayon ’yan? Divorce na kayo ni Ayaka. Papaano ang ama n’on?”

“If her father disown Ayaka may negosyo na namang naiwan si Akira para sa kanila ng anak nila. Ang Yagami Corp. ay pag-aari ni Akira, nang kaibigan ko. Hindi pa kaya ni Ayaka noon na maghandle ng isang malaking negosyo kaya ako muna ang nag-manage nito saka sa mga oras na iyon buntis pa si Ayaka at maselan ang pagbubuntis niya. At ngayon tingin ko kaya na naman niya kaya pwede na siyang bumukod o ’di na bumalik pa sa Japan. They can live here without any worry, even about their security,” he explained.  

“How about the child? Si H-haru.”

Ayaw kong maapektuhan ang bata dahil sa nangyaring ito. As much as possible ayaw kong masaktan ang puso niya.

“Haru already knew. Haru knows that I’m only his godfather. Haru is a smart kid like his father;, it doesn’t take a lot of explanation and time for him to understand what we have with his mother.”

Napatango ako doon.

“Does he also know that his father was…”

“Hmm, he knows. I’m his father figure, but his heart knows who his biological father is.”  

Natahimik ako pagkatapos n’on.

“I know it’s hard to process everything, Beibu.” sabi niya.

“Bakit ’di mo sinabi sa akin ’to dati?”

Mapait siyang ngumiti.

“Kasi kung sinabi ko alam kong ’di mo ako hahayaang lapitan ka at landiin ka. Alam kong ’di ka magiging akin kapag nalaman mong kasal ako.” sagot niya naman.

Seryoso ko siyang pinukol ng tingin.

“Kaya ginawa mo akong kabit?”

Kumagat siya sa kanyang labi.

“But within me, Beibu, you are not a mistress. You will never be my mistress..” Giit nito.

Tumango ako. Bumuntong hininga.

“Nasaktan ako, Johannes. Masakit. Noong nakita kita sa Japan para sana makita ka kasi miss na miss na kita at gusto ko muling kunin kung ano ang akin… tapos ’yon yung aabutan ko? Iyong inaakala ko palang akin ay may legal palang nagmamay-ari noon. Hiyang-hiya ako sa sarili ko. Naghalo ang sakit, hiya, at galit sa loob ko at umabot pa na hindi ko kayang lumabas ng bahay.” wika ko habang nakatingin sa sahig.

Tumingin ako sa kanya at nakita ko ang lungkot sa mga mata niya.

“Pero alam mo ba kung ano ang masakit? Iyong mahal pa rin kita sa kabila ng lahat pero iniisip ko na may masasakatan akong mga damdamin. Lalo na’t may bata. At nang pumunta ka dito. Hindi mo alam ang nararamdaman ko Johannes. May saya doon kahit nasasaktan ako. Hindi kita pinakinggan noon kasi pakiramdam ko masasaktan lang ako lalo. At malulugmok ako ng tuluyan. Madudurog na naman ako. Natatakot ako. Sobra. Hindi ako takot makipagbarilan at makipaglaban pero takot akong masaktan ng taong mahal ko kasi… iba ang trauma na dala noon sa akin.”

Ngumiti ako dito.

“You will never understand me. You all will never understand me because you were never in my foot-”

I was caught in mid-sentence when Johannes hugged me.

“I’m so sorry, Beibu. I’m so sorry for causing you too much pain.”

Tumango ako kasi naiintindihan ko na naman ang lahat. May mga bagay nga siguro na kailangan pang mangyari bago mo mari-realized ang lahat. May mga bagay nga siguro na hindi mo mapipigilan at mako-kontrol at hahayaan mo nalang na mangyari nalang ang mangyari.

I wrapped my arms around his huge frame as well.

“I’m sorry too. I’m so sorry, Johannes.” Siya ang unang kumalas sa aming pagyayakapan.

“Nasaktan din kita Johannes. Alam ko na nasaktan din kita ng todo sa mga sinabi at nagawa ko sayo. I’ve never been a good partner…”

“…Beibu-”

“It’s true. I’ve never tried to understand you. I’ve never tried to listen to you because of my ego. I’ve never tried to be strong for you. Nasaktan kita dahil sa kahinaan ko Johannes. Nasaktan kita dahil sa mga makasarili kong desisyon.” Kinuha ko ang kamay niya. “Ngayon Johannes, sabihin mo sa akin lahat ng nararamdaman mo. Huwag kang maglihim sa akin. Sabihin mo kung nasasaktan ka na. Sabihin mo kung nasasakal ka na sa akin. Because I will try to be a worthy man of your love, Johannes. I will try my best, hmm?”

Iyong kamay ko na nakahawak sa kanya ay dinala niya iyon sa kanyang labi at hinalik-halikan saka iyon binaba sa hita niya at hinimas.

“Beibu nasaktan ako. Oo nasaktan ako ng sobra dahil sa mga sinabi mo sa akin noon at last week. Tingin ko kasi ang dali mo akong bitawan samantalang ako handa kitang pakamatayan.”

“Johannes…”

“I’m being honest here, Beibu. Nasaktan mo ako ng paulit-ulit pero alam mo kung ano ang nakakatawa Colt?” Kumunot ang noo ko. “Na hindi ako kailanman nagalit sayo. Nasaktan mo ako pero hindi ko kayang magalit sayo, Beibu. It’s sounds ridiculous, right? But it’s true. Hindi talaga ako nagalit. Hindi kita kailaman kinamuhian sa mga nagawa mo.”

“But I’ve been so heartless and bad to you.”

“I love you, Colt. I love you so much, and I understand you. I understand your past. I understand your pain. I understand your fear. I fully understand where your fear and hatred came from. That is why my heart and mind can’t loathe you. Besides, I have made mistakes. Nagpadala ako sa takot ko noon at naglihim sayo. Hindi ako makapaghintay na maging tayo kaya nagmukha kang mistress ko which is not within me.”

Namayani ang katahimikan sa amin. Ilang saglit pa ay nagsalita si Johannes.

“But I miss you, Beibu. I miss you so much. Ibang-iba talaga kapag nandito ako sayo. Ang saya ko.”

I smiled.

“Me too. I’m so damn happy too, Johannes.”

Umusog siya sa akin at saka humawak sa panga ko bago inanggulo ang mukha ko para mahalikan.

“I missed doing this for years, Beibu. Hindi sapat na sa isip lang kita nahahalikan sa mga taong magkahiwalay tayo.” Bulong niya at kapwa kami hiningal mula sa mahabang halik.

Muli niya hinalikan hanggang sa napahiga na naman ako sa sofa at siya naman ay nasa ibabaw at bumabawi sa mga taong walang halik.

Nang maghiwalay ang labi namin ay hinarang ko ang palad ko sa dibdib niya. Naramdaman ng mga palad ko ang lakas ng pintig ng puso niya.

“Beibu, did my emails reached to you? Did you read them?” tanong niya na kinalaki ng mata ko. Kahit na gusto kong itago ang gulat ko sa tanong niya ay ’di ko pa rin iyon natago mula sa mapanuring mga titig ni Johannes.

Tinungkod niya ang dalawang kamay sa gilid ng ulo ko at mariin akong tinitigan. Tinanggal ko naman ang kamay ko mula sa dibdib niya at inunan ko ang isa kong braso.

His huge shadow covered me and my vision yet his eyes still glow. His hair falls down.

“N-no.”

“Don’t lie to me, Beibu.”

Umismid ako at iniwas ang mata sa kanya.

“Fuck. Yeah. I read them all, and Raphael tracks your location through those emails.” sagot ko dito.

“Don’t you wanna punch me because of the silliness of my emails, Beibu?”

Bumuntong hininga ako.

“Tsk! I want to fuck you to be honest.” I said, kidding him pero hindi niya naman nakuha ang biro ko. Siguro dahil… tigang na talaga ang lalaking ito.

“Then let fuck-”

“But I wanna know kung ano ang nangyari sa mga imbestigasyon mo doon.”

Dahil sa sinabi ko unti-unting sumeryoso ang mukha niya.

Huminga siya nang malalim at umalis sa ibabaw ko. Ako naman ay nanatili sa posisyon ko pero ’di ko nilalayo ang mata ko kay Johannes.

“It went well.” saad niya pero iba ang pinapakita niyang ekspresyon. He look sad.

“Johannes.”

“I knew right from the very beginning that the culprit of all the unfortunate things that happened to me here in the Philippines was… actually someone around me, and I was so disappointed knowing that it was my brother’s doing.”

Napaahon ako doon.

“Y-your brother? What were his intentions in doing all those things? “

“I have an older brother, Colt, my half-brother, to be exact. With the help of Hiro, the one who brought me here, I was able to uncover all of my brother’s immodesty.  Hindi namin alam na lihim na palang gumagawa ng sarili niyang grupo ang Kuya ko. Hindi nga rin ito alam ng Dad ko and if I was disappointed, my father was way more disappointed than I am. My brother, Takara, wants to kill me because he wants to become Oyassan’s heiress. Bumuo siya ng grupo para patayin ako at para siya na ang maging tagapagmana ng lahat ng kapangyarihan na meron ang pamilya namin.” he narrated.

“W-where is he right now?”

“Supposedly, he was sentenced to death for threatening my life and for betraying our organization, pero dahil napakiusapan ko ang ama namin pinadala lang siya sa malayo at kinulong. Away from us at tinanggalan siya lahat ng maaari niyang makuha sa amin.”

“In short, tinakwil siya?”

“Yes.”

Nakwento ni Johannes na dahil pala sa inggit ng half-brother niya kaya nito nagawa ang mga bagay na iyon. Hindi raw kasi pinili ng ama niya na maging Yakuza boss ang kapatid niyang si Takara kaya nagawa nitong magtraydor sa kanila. Sabi ni Johannes na mas may kaya at mas fit pa ang kapatid niya na maging Yakuza Boss pero dahil anak lang ito sa pagkakamali ng ama niya kaya siya ang napili ng ama nila na maging Yakuza Boss. Naawa siya sa kapatid niya kaya nakiusap nalang siya sa ama niya na huwag nalang patayin ang kapatid. That was so kind of him. Matapos manganib ang buhay niya ng ilang beses dahil dito pero ’di niya pa rin ito gustong ipapatay.

Kaya pala kahit anong aral at imbestiga ko noon ay wala akong makuhang impormasyon. Now everything seems clear to me.    “By the way, Beibu, are you serious about us living together?”  

Napaismid ako.

“I said we start anew. Hindi ang maglive-in Johannes.” klaro ko.

Napamaang siya. Parang ngayon lang niya nakukuha ang sinabi ko kanina.

“So hindi tayo magli-live-in?”

Napatawa ako.

“Hindi tayo kasal at kaka-ayos lang natin, okay? H’wag ka ngang atat.”

Tsk! Live-in daw!

“H’wag mo akong hamunin ng kasal, Colt. Kayang-kaya kitang pakasalan ngayon din.”

“Tsk!” Inilingan ko nalang ito.

“But… can we make love, Beibu?”

Muli akong natawa at bumaba ang mata ko sa bagay na nasa pagitan ng hita niya. He is fucking turned on!

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

-comment your thoughts / opinions /feedbacks via Facebook or Twitter (kahit di ako marunong nito). kapag may post kayo or ano about my story u can tag or mention me. i would love to read em. thank you!

CHAPTER 34

Chapter 34

Colt Pov

“Ugh!” Impit kong ungol nang walang awang nilalabas-pasok ni Johannes ang kanyang pinagmamalaking pagkalalaki sa akin.

Nanginginig ng husto ang katawan ko at nanghihina sa ginawa niyang pag-angkin sa akin mula kanina. Nagsimula kami kanina sa living area hanggang sa umakyat na kami dito sa kwarto ko at maging sa bathroom kanina habang naliligo kami ay inangkin niya pa rin ako! And because of him nasira ang doorknob ng banyo ko dahil nakakapit ako doon at dahil sa malakas niyang pwersa ay nasira ko iyon. Kanina rin sa living area ay may nabasag si Johannes. Hindi ko lang alam kung vase ko ba iyon o mga frames! Wala na rin naman kasi akong oras alamin pa ang mga bagay na iyon dahil sinakop na ako ng makamundong pagnanasa ko.

“W-water please!” utal kong wika.

Walang kahirap-hirap namang inabot ni Johannes ang bottled water sa tabi namin at tumungga ko doon.

“Ah, ah, ah, f-fuck!” Napuputol kong ungol sa bawat hugot at baon ni Johannes mula sa likod ko. Hindi ako makainom ng maayos dahil ginawa niya.

“I’m almost there, Beibu! Fuck!” ungol din naman nito at humigpit ang pagkakahawak nito sa baywang ko at sinampak ang kahabaan niya sa akin.

Nalukot ang bote ng tubig sa kamay ko at mariin akong napapikit saka halos tumirik ang mata ng naramdaman ko ang kanyang pagkalalaki sa loob ko. Johannes is so huge, thick, and long! And it feels so nice to be fed by his member. I feel so full and stretched! The brim of my entrance stung in pain because of his size, yet I still feel so satisfied with his size. Talagang totoo na masarap kapag malaki. It’s heaven in pain.  

The whole room was a mess; the bottles of lubricant, boxes of condoms, and silver plastics were everywhere in my room. Isali pa ang mga bote ng tubig!

This is not what’s on my mind nang magsimula kami. And besides, I made a promise na hindi na ako muli pang magiging receiving end. But look at me know. I was spreading my legs for Johannes. I was opening my legs wide for his member. Kani-kanina lang ay nakadapa ako. I was on my knees with my ass lifted a bit for Johannes, and he was mercilessly taking me! Tang ina! Isa na naman ito sa araw na isusumpa ko kina-umagahan!

“Ugh, ah, ah, ah, fuck! I’m cumming, Johannes! Shit! Yeah, f-faster!” I writhed.

“Me too, Beibu. I’m so near, ohh! Ahh, uhm! Dammit!”

The next thing I knew, I was already spurting.

“Ahhh!” Mahaba niyang ungol sa ibabaw ko at bumagsak ang katawan sa akin.

Malalalim at sunod-sunod ang hiningang pinapakawaan niya sa ibabaw ko.

“Let’s fucking rest for now, Johannes. I cannot feel my legs anymore, please.” I begged.

Ngayon lang yata ako pagod na pagod. Hindi pala barilin ang makakapagod sa akin ng ganito. Tang ingang bakbakan pala sa kama ang makakapag papabagsak sa akin ng ganito.

Basa na ang bedsheet. Hindi ko alam kung sa pawis ba namin iyon, sa orgasmo, o sa tubig! Lumabas kami sa banyo na nasira na basa ang buhok pero ngayon malapit na itong matuyo!

“There is still one box of condoms left, Beibu.”

Inis akong napaungol. Tang ina! Kung kaya ko lang. Kung kaya ko lang siyang suntukin ngayon para matauhan na siya ay ginawa ko na. Kaso pati kamay ko ay wala nang lakas sa walang tigil na pag angkin niya sa akin. The brute didn’t let me rest until now.

“May bukas pa Johannes. May susunod pang araw Johannes!”

“Babawi tayo sa mga taong-”

“Maawa ka sa akin Johannes.”

Humalik siya sa noo ko at sa sintedo.

“Okay, I’ll let you rest for now.” bulong niya sa akin pero ’di pa talaga tinatanggal ang kahabaan niya sa loob ko.

“Take it out and let’s rest.” ani ko dito.

“Oh, yeah. I forgot.” saad niya.

Tsk! Tang ina niya. Winarak niya ako!

Akala ko kung ano na naman ang gagawin nito nang buhatin ako nito. Pero hiniga lang niya pala ako sa sofa na nasa kabilang dako ng kwarto ko.

“Papalitan ko ang beddings, Beibu.”

Pikit akong tumango dito.

Holy shit! Pagod na pagod ako.

“Beibu, the foam got wet as well. Pwede bang sa guestroom mo nalang tayo matulog ngayon?”

Yes, you read it right dito rin siya matutulog ngayon. In the first place, hindi naman sa ayaw ko siyang dito matulog ngayon ang akin lang may naiwan siya sa bahay niyang bisita. Sila Ayaka. Ano nalang iisipin noon na ’di umuwi ang taong ito ngayon sa bahay niya. Mag-uusap lang naman sana kami. Mag-uusap lang sana kami, lilinawin namin ang dapat matagal na sana naming nilinaw. At nang nagka-usap na at nagkaliwanagan na… napunta na sa exciting part.

Aba! Hindi ko naman alam na sa ganito kami mauuwi. I’m just giving him ahead earlier in the living area. I’m just going to satisfy his and my carnal needs. Yet, my mouth wasn’t enough for Johannes. He wants to fck me. He wants to fck my ass! And now my poor ass is aching so bad and on fire. I think he literally ripped me apart. Johannes was so aggressive and rough the whole f*cking time! Hindi halata na na-miss niya ang bagay na iyon.

I wrapped my arms around his neck when he scooped me from the sofa, carried me out of my room, and went to the nearest guestroom.    

At napaungol ako nang ibaba niya ako sa kama. Nalinis na niya ako at nabihisan na rin sa wakas. Kinumutan niya ako saka pinatay ang ilaw maliban sa lampshade na nasa tabi ko at umikot para doon siya sa kabilang side ng kama.

Umusog kaagad siya sa akin at yumakap.

“Good mornight, Beibu.” siya at humalik sa labi ko.

“Yeah, good mornight.”

After so many years, muli akong nakatulog na may ngiti sa labi at walang inaalala kung hindi ang nangyaring sagupaan lang namin ni Johannes kanina.

When I woke up, I felt so tired, and a particular part of my lower body ached.  Pero kahit na ganoon ay bumangaon pa rin ako nang makita ko ang wall clock sa guestroom na alas dos na pala ng hapon! Kaya pala kumukulo na ang tiyan ko sa gutom!

Bumangon ako at umupo sa gilid ng kama at halos mapasigaw ako sa sakit ng pwetan ko! Tang ina! Tumayo ako at tumungo sa banyo para maligo at para makakain na rin.

I was thankful enough na kaya ko pang maglakad ngayon sa kabila ng ginawa ni Johannes sa akin kagabi. My back still hurts pero nakakaya ko naman iyon.

Lumabas ako nang guestroom na nakatowel lang dahil wala akong damit doon. Tumaas ang kilay ko nang makita ko ang room ko na nakabukas. Pero nang makalapit ako doon ay kumunot naman ang noo ko nang may marinig akong ingay!

Nang makapasok na ako ay saka ko nakita si Johannes na nagblo-blower sa kama ko. Sumandal ako may pintuan at natatawang pinagmasdan si Johannes.

“What are you doing, Johannes?” I asked, crossing my arms over my chest and placing my right hand on my chin.

Lumingon kaagad ito sa akin.

“Beibu! Good afternoon! I’m just drying your bed. Nabasa kasi kagabi.”

“Hmm.” Umalis ako sa pagkakasandal at tumungo sa closet ko kaso napatigil naman ako nang harangin ako ni Johannes at yumakap sa akin. Wala naman akong choice kundi ang yakapin ito pabalik.

“Good afternoon.” bulong ko dito.

His hands wandered on my back until they landed on my buttt! I winced!

“Johannes it still hurts.”

“Oh,” he mused, breaking our bodies from each other. “Want me to massage ’em?”

“Thank you for your generous offer, Johannes, but… no! I know how your brain works!”

Ngumisi lang ito at humalik sa akin.

“Come on, Johannes. I need to change. Gutom na gutom na ako.”

Nang sinabi ko iyon ay pinakawalan niya naman ako. Sabay kaming dalawa na bumaba. Nakaluto na pala siya. Umupo ako sa high chair ng counter at hinintay ang hinain niyang pagkain para sa akin.

I inhaled the smell of his food, which somewhat soothed my brain. I don’t know if I’m just thinking about it or what, but it really smells good. Well, his food is the best I’ve ever tasted, aside from Clayton’s.  

“What is this?” natanong ko nang makita ang niluto niya.

“It is only a beef stew.”

“Thank you for the food, but how about you?”

“I already had my breakfast and lunch, Beibu. Fine wine will be good for me.”

Inilingan ko lang siya at kinuha ang table knife.

Habang kumakain ako ay kinukuwentuhan niya naman sa akin ang tungkol sa mga ginawa niya sa Japan noong magkahiwalay kami. At nabanggit niya sa akin ang plano niyang bumalik sa Isla Mabini.

Nakapagpadala ako ng tulong sa buong tao na naging parte sa akin doon kaso hindi na ako nakabalik sa isla. Kaya naman sinang-ayunan ko si Johannes sa gusto niyang magbakasyon kami doon.

I wonder kung ano na kaya ang ginagawa nila Mang Hermes ngayon, sina Manang Saring, Mirna, at ang mga ka-barangay nila doon.

Sa pag-uusap namin ni Johannes ay may biglang nagdoorbell kaya naman tinungo ko iyon dahil si Johannes na rin kasi ang naghugas sa pinagkainan ko kahit na sinabi ko dito na kaya ko naman. Aniya, bumabawi lang daw siya sa akin dahil pinagod niya ako kagabi.

“Mom, dad?” ako nang makita ko silang naka-abang sa human gate.

Pinagbuksan ko sila ng pintaun at pinapasok.

“Are you alright, Colt?”

“Huh?” saglit akong napatigil sa paglalakad papasok.

“Para kasing iba ang lakad mo anak. Nag-alala lang ako kung napaano ka.” si Mommy.

“Uh, it’s nothing. Nabangga lang ang likod ko sa pader.”

Hindi man kumbinsido ay tumango pa rin si Mommy at tumingin kay Daddy na nagkibit lang sa kanyang balikat.

“Kumusta ka na naman anak? Inaya ko lang ang Daddy mo dito dahil baka kung ano na naman ang ginagawa mo sa sarili mo dito.”

Na-trauma na rin siguro sila noong hindi ako lumalabas sa kwarto ko kaya ganito sila.

“I’m fine, Mom, Dad. I’m doing well now.” sagot ko at nagtuloy lang ako sa kusina dahil nandun pa si Johannes.

“Johannes, my mom and dad are here.” wika ko dito.

Nanlaki ang mata nito.

“I-ipapakilala mo ako?”

Tinaasan ko siya sa kilay ko.

“Oo, halika ka na.”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko.

“Are you sure, Beibu? Are you ready?”

Kumunot ang noo ko.

“Of course, I am. I am ready and sure! Bakit ayaw mo ba?” balik kong tanong dito.

He shook his head.

“No. Pero baka lang hindi matanggap ng magulang mo-”

“They need to accept you, or else I will cut cords with them. They need to accept that I am in a relationship with a man.”

“Beibu-”

“Totohanin na ito ngayon. Ipaglalaban na kita ngayon kahit kanino at kahit sa mga magulang ko. Ipapakilala kita at kung ’di nila ito matanggap. Ewan ko na sa kanila.”

He kissed my forehead before catching my hand and pulling me out of the kitchen.

“Mom, dad,” tawag ko sa mga magulang ko na tahimik na nag-uusap doon sa sala.

Sabay silang tumingin sa amin ni Johannes kaso napako ang mga mata nila sa kamay namin ni Johannes na magkahawak. Si Mommy ang unang nakabawi sa mata niya doon.

Hinila ko na si Johannes tungo sa upuang nakaharap sa mga magulang ko.

“Mom, dad, this is Johannes,” tumingin ako kay Johannes, ngumiti ako. “my boyfriend.”

Nang balingan ko sila Mommy ay nagkatitigan muna sila ni Daddy. Daddy sighed.

“Anton, Colt’s Dad.” si Daddy at nilahad ang kamay.

Tumayo kaagad si Johannes at tinanggap ang kamay ni Daddy.

“Carlita, Colt’s Mom, but have we met before?” si Mommy kay Johannes.

Tinanggap ni Johannes ang kamay ni Mommy bago umupo ulit sa tabi ko at sumagot.

“Yes, ma’am. Nagkita na po tayo dati pero matagal na po iyon.”

“Oh, I see. But don’t call me ma’am. Tita would be lovely.”

“Thank you, Tita.” Johannes beamed.

“Tawagin mo nalang din akong Tito, Johannes.”

Ngumiti ako nang malapad.

“Does this mean that… y-you accept me as your son’s boyfriend? Do you accept our relationship? Us?”

“I am surprised.” si Daddy. “But I saw how my son held you. I saw how he smiled because of you. And I guess that’s enough for me to accept your relationship. Pero kung anuman ang sabihin ng ibang tao sa inyo. Tibayan n’yo sana ang loob ninyo. May mga tao kasing hindi talaga bukas ang utak sa ganitong bagay.”

“Oo nga anak, Johannes. Lalo na dito sa bansa natin na maraming nagmamarunong at maraming nagiging perpekto sa ganitong bagay. Sana huwag ninyong pansinan ang mga iyon.”

Johannes bowed down his head. “Thank you. Thank you so much, Tita and Tito. Your blessings for our relationship are enough for us. Thank you for accepting us.”

Mommy just smiled. “Of course. Of course, Johannes. And thank you for making our son happy. Thank you for bringing back his smile.”

“We already hurt our son so much, Johannes. We have already made a mistake in the past. I hope you won’t repeat our mistakes. I hope that you will always choose our son despite his shortcomings and flaws.”

“D-dad…” my voice cracked.

Johannes held my hand, so I stared at him.     “I will never get tired of choosing him again and again, Tita, Tito. I will always choose him above all because he is the best choice that I’ve ever made.” 

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 35

Chapter 35

Johannes Pov

I offered to be our driver for today since I can sense that my Beibu is still suffering from the pain that I caused. Part of me is guilty because Colt can’t properly walk and can’t sit properly either due to his pain down there. I guess I was really rough on him that night. But can you blame me? I’ve just missed my Beibu for years! I miss doing it with him. I miss his smell. I miss his body. I miss his cursing. I miss his face. I miss the smell of his sex. In short, I miss everything about him!

Part of me is guilty, yet part of me is happy, and until now I couldn’t help but smile because we finally got together again after how many years? The day that I’ve been praying for has finally come, and now I am sitting here beside my world. And what happened to us that night was just a token of our reconciliation, and that was not enough for me. I don’t know. When it comes to Colt, I don’t feel satiated. The more I tasted him, the more I wanted him. The more I stare at him, the more I fall for him. And when we make love, it feels like I want to do it more with him. I don’t know if I’m just crazy for him or if I’m already insane with Colt. I hope he can understand this obsession of mine.

Nang mag-red ang traffic light ay tumingin ako kay Colt na ’di makaupo nang maayos sa tabi ko, dito sa front seat. Natutulog siya dahil pagod pa raw siya at masakit ang katawan. Fuck! Did I really do that much? I was too overwhelmed to think that night, so yeah, maybe I really went overboard.

“Beibu?” The uneasiness was all over my voice. I’m happy, but I’m also worried as fuck right now.

Colt didn’t move even a bit and just laid his body on his seat. He answered me with his eyes closed.

“Hmm?”

“Do you need something? Something to drink? To eat?” I offered, staring at him worriedly.

“I’m good. If you want something, just stop at the nearby store,” he said.

“Beibu, I’m worried.” I finally said it after keeping it to myself.

Colt groggily opened his eyes. Damn those brown eyes. I really love those!

“Worried?”

My head bobbed.

“I’m worried that what happened to us that night caused you too much pain.”

Umayos siya sa kanyang pagkakaupo pero ngumingiwi siya. He really was in pain!

“I’m just tired. I just need to rest. I’m fine, Aijin. Don’t worry, okay? It doesn’t suit you.” He joked, but I didn’t buy them.

“What can I help?”

He let go of a frustrated sigh.

“I’m really fine. You already took care of me and that was enough. At uminom na ako ng pain reliever. Come on, it’s already a greenlight,” he said, gesturing his head towards the road.

I let out a sigh before leaning toward him and kissing his forehead.

“You’re being too sweet right now, Johan.” puna niya sa akin matapos kong halikan ng noo niya.

Inilingan ko siya at saka unti-unting pinausad ang kotse dahil may nakasunod pa pala sa aming sasakyan.

It was a long ride on the way to Isla Maligaya, and since we can’t ride a plane to go there, wala naman kasing airport doon. A helicopter would do, but Colt insisted on riding in a car, so we traveled via sea now, para madala namin ang sasakyan.

Colt’s idea wasn’t bad at all because, upon riding a ship, we spent quality time together since it was a five-hour trip to Isla Maligaya. We have a room naman para makapagpahinga kami sa mahabang byahe pero nang nasa gitna na kami nang karagatan ay lumabas kami sa aming cabin. Wala naman kasi kaming ginagawa sa loob ng room namin. Because as much as I want to flirt with Colt, I’m still thinking about his state. And I know my Babe wouldn’t allow me to.

Nandidito kami ngayon sa fourth floor ng barko, ang pinakamataas na parte ng barkong sinasakyan namin, at nakatanaw sa parang walang hanggang dagat. Puro asul na dagat lang ang nakikita namin. Mahangin din kaya naman niyakap ko mula sa likuran si Colt.

Colt lightly jolted upon my sudden move, and when he recognized me, he just let go of a sigh. His hand was on the railings, but he eventually wrapped his hands around mine, which was on his hard abdomen.

Nilagay ko ang baba ko sa kanyang balikat at hinigpitan ang pagkakayakap ko sa kanya. I wanna live in this moment with him.

“I love you.” I uttered and kissed his neck.

Humalik naman siya sa pisngi ko. “I love you too.”

“I love you, Colton.”

He smiled brightly.

“I love you too, Johannes Dwyer.”

Ahh! My favorite answer! Colt wasn’t this showy about his feelings before. He hardly responded to my ‘I love yous’ before. He cannot express his feelings well. However, at this moment, I feel so loved. His love for me was oozing, and I’m so damn happy.

Nasanay na ako noon sa mga magagaspang niyang pakikitungo sa akin. Nasanay na ako sa mga pangbabara niya sa akin at nasanay na ako na dinadaan niya lahat sa pasiring na sagot niya sa akin. At ayos lang iyon sa akin at sa totoo nga ay kasama iyon sa nagustuhan ko sa kanya. Actually, mas mabuti nga iyon kaysa naman hindi totoo ang pinapakita niya sa akin.

Pero ngayon na ganito na siya sa akin. Iba sa pakiramdam. Sobrang iba at tuluyan na akong ’di makakaahon nito sa kanya. Well, I don’t mind being drown on him, on my Babe’s paradise.

Pinihit ko si Colt paharap sa akin at nagpatianod naman siya. May mga ilang passengers na nandidito rin sa taas pero mas abala kami sa isa’t isa. And we don’t have time para intindihin ang ibang tao.

Kinuha ko ang kamay niya at sinampay ko iyon sa balikat ko. Colt smiled cheekily but still obeyed me. He wrapped his arms around my neck. Ako naman ay umabante sa kanya at sinandal siya sa railings at saka siya niyakap sa kanyang baywang.

Our eyes locked on each other. Hindi ko alam kung dahil malapit nang lumubog ang araw at nagkukulay kahel na ang langit pero gwapong-gwapo ako ngayon kay Colt. Umiihip ang hangin at malamig na pero dahil magkayakap kami ay nababawasan noon ang lamig.

I’m addicted to his eyes. I’m addicted to how he looked at me with those brown eyes. They look unguarded and transparent which is hindi ko nakikita sa kanya noon. Ngayon lantaran na niya itong pinapakita sa akin.

“Gwapong-gwapo ka na sa akin n’yan, Johannes?” pagbiro niya pero seryoso ko siyang sinagot.

“I always find you handsome, Beibu. But right now, you’re more handsome, and my heart is racing right now, because of you.”

Sobrang magkalapit na ang katawan namin sa isa’t isa at parang ayaw na ngang maghiwalay.

“You don’t know what you’re doing with my heart too, Johannes.”

Napatingin ako sa banda kung saan ang malapad niyang dibdib. So sexy!

“You always make me feel excited too, Aijin. And I love that you’re feeling the same way too.”

I leaned in to kiss his lips, and he didn’t think twice about responding to kisses. Binaon ko ang mukha ko sa balikat niya matapos ang halikan namin.

Nakarating kami sa bahay nila ni Mang Hermes nang alas diez ng gabi. Gulat na gulat ang mga matatanda sa pagdating namin at naiyak pa si Manang Saring nang makita kami. Ginising talaga namin sila. Medyo nahirapan pa kaming hanapin itong bahay nila ni Mang Hermes dahil dumami na ang mga naninirahan dito at saka mas gumanda na ang bahay nila Mang Hermes. Gawa na sa bato ang buong bahay at may dalawang malalaking kwarto pa.

“Sorry po kung ’di kami nagsabi na pupunta kami dito.” Hingi ko nang paumanhin sa kanila at sinundan naman ni Colt.

“Sorry po, Manang, Mang Hermes.”

Nilapag ni Manang Saring ang dalawang tasa ng kape. Umupo siya sa tabi ni Mang Hermes.

“Naku! Ayos lang Colt, anak. Saka ang saya ko. Sobrang tagal na nung huli tayong nagkita. Akala ko… akala ko nakalimutan mo na kami.”

Umiyak na naman si Manang Saring.

“Makalimutan ko ba naman kayo Manang.” ani Colt kay Manang Saring. Tumango-tango si Manang na nagpupunas ng luha. “Naging abala lang po ako nung bumalik kami sa Manila, Manang pero hindi ko po kayo nakalimutan. Saka marami pong nangyari sa mga taong dumaan.”

Napatingin ako kay Colt kasi sobrang makahulugan ang sinabi niyang iyon.

“Oo nga, Colt. At sobrang kaming nagpapasalamat sayo sa mga tulong mo dito sa isla at sa mga mangingisda dito. Lalo na kami. Dahil sayo napundar namin itong bahay at nagkaroon pa kami ng pwesto sa bayan.”

Tumayo si Colt at niyakap sina Manang Saring at Mang Hermes. Nag-iyakan tuloy ang mga matatanda.

“Maliit na bagay po sa pagkupkop ninyo sa akin at kay Johannes. Maraming salamat po sa walang pag-alingan ninyong pagtanggap sa amin.”

It was twelve in the morning when we decided to rest. Manang Saring gave us the spare room and it was spacious with a single bed. Malaki naman ang kama at may foam na ang higaan nila ni Manang Saring, unlike before na gawa sa bamboo tree. Napangisi ako nang maalala ko na nasira namin iyon ni Colt.

Nauna na ako sa kama at humiga. I was admiring Beibu who was changing his t-shirt with his back facing me and he looked sexy. Fuck!

When he turned off the lights, the room filled with darkness. He climbed on the bed and took up space beside me.

Mabilis akong lumapit kay Colt at yumakap sa baywang niya. My hands were blindly fantasizing his abs; hard and hot.

“Matutulog tayo ngayon, Johannes.” Colt uttered.

A sly smile appeared on my lips when I heard his response to my hands.

“I know, Beibu.”

“Then, please behave.”

“I’m just checking.”

“Checking?”

“Yeah, checking my property here,” and my hand moved its way down to his scrotch and squeezed his balls.

“Tang ina naman Johannes. Kakarating lang natin dito. Magpahinga muna tayo.”

Tumawa ako at nilabas ang kamay ko sa shorts at brief niya.

Colt Pov

When I woke up in the morning, I felt unaccustomed to the bed where I was lying, and everything around me felt strange. And when I took a peek around me, it was when everything came down to me, nasa Isla Maligaya na pala kami at nasa bahay na ako nina Mang Hermes at Manang Saring.

Pagbaling ko sa tabi ko wala na si Johannes. Bumangon ako at nag-stretch. Tumingin muna ako sa salamin nakadikit sa dingding bago naisipang lumabas at hanapin ang tao sa bahay. At nakita sina Johannes, Mang Hermes at Manang Saring sa kusina. They’re cooking.

“Magandang umaga,” bati ko sa kanila at sabay silang bumaling sa akin.

Binati ako nina Mang Hermes at Manang Saring pero si Johannes ay tumayo saka lumapit sa akin. Hinapit niya ang baywang ko at humalik sa labi. Ginantihan ko naman iyon.

“Good morning, Beibu.”

Tumango ako at ngumiti dito. Indeed a beautiful thing to start a new day.

“Good morning. Wala pa akong toothbrush.” saad ko kay Johannes. Tinawanan lang niya naman ako.

“I’m used to it and your lips are still delicious.”

Sinapak ko ang dibdib niya at lumapit sa mesa.

“Gan’yan din dapat tayo Saring. Gan’yan dapat bungad natin sa umaga! Hindi bulyaw mo ang bubungad sa akin sa bagong araw!” hirit ni Mang Hermes kay Manang Saring na naghihiwa ng patatas.

Napaigtad ako nang biglang ibagsak ni Manang Saring ang kutsilyo sa chopping board.

“Ako’y tigilan mo Hermes kung ayaw mong maputulan ng kaligayahan d’yan.” ang pagbara ni Manang Saring sa hirit ni Mang Hermes na abala sa paghahalo doon sa kalan.

“Aba’y kaligayahan mo rin ito Saring, kung puputulin mo ito. Parang pinutol mo na rin ang kasiyahan mo.”

Humagalpak ako ng tawa sa sinabi ni Mang Hermes at si Manang Saring naman ay ’di na natiis si Mang Hermes at nilapitan na ito saka kinurot sa tagiliran! They’re still look lovely.

Kumain kami ng aming agahan at walang katapusan yata ang kwento ni Manang Saring sa amin tungkol dito sa isla. Nabanggit niya sa amin na si Mirna pala ay nakapag-asawa na hanggang sa malipat sa amin ni Johannes ang topic namin.

“Kayo ba mga anak ay kasal na?” tanong ni Manang Saring matapos nakwento ang pag-aasawa ni Mirna.

“Hindi pa po, Manang.” si Johannes ang sumagot.

“Huh? Hindi pa? Ang hina mo namang gumalaw Johannes!”

Sumapaw ako kay Mang Hermes.

“Hindi naman po sa mahina gumalaw si Johannes, Mang Hermes. Nagkahiwalay po kami noon. Alam n’yo naman po siguro na magkahiwalay kami ni Johannes na umalis dito, diba po? Hindi po naging maayos ang paghihiwalay naming iyon ni Johannes hanggang sa tinulak ko po siya pauwi sa kanila, sa Japan at mga taon din po bago kami nagkita muli… at nagkabalikan.”

Si Johannes ay tumango.

“Oo po. At nito nga lang kami nagkabalikan.”

“Ganoon pala. Pero masaya ako na nagkabalikan na kayo. Masaya ako na bumalik kayo dito na kayo ulit.”

“Sana sa susunod ninyong balik dito ay kasal na kayo, Colt, Johannes.” si Mang Hermes.

Tumawa lang ako doon.

Matapos ang aming agahan ay pumasyal kami ni Johannes sa dagat. Naligo kami at nag-enjoy sa dagat kahit na mainit. Hindi naman kasi kami laging naliligo sa dagat. Hindi namin nakasama si Mang Hermes at Manang Saring kasi pumunta sila sa bayan para tingnan ang tindahan nila ng isda at para mangulekta sa mga nangutang sa kanila ng isda. At may pinabili na rin kaming konting salo-salo para sa buong tao dito sa isla.

Nang dumating ang hapon naging abala kaming lahat sa pagluluto. Ganoon pa rin naman ang mga tao dito sa isla. Napaka-welcoming pa rin nila. Ngayon ay tulong-tulong kami dito sa pagluluto. Ang iba ay nagle-lechon, may nag-iihaw ng karne at isda at may naghahanda naman sa mesa. Nais nila ang boodle fight, e.

“Colt!!!”

Napalingon ko doon sa sumigaw sa pangalan ko at napangiti ako sabay kaway kay Mirna! Tumaba siya!

“Mirna!”

Niyakap niya ako.

“Akala ko talaga makalimutan n’yo na ni Johannes ang Isla!” Naiiyak niyang turan.

“That’s impossible, parte na ng buhay namin ang islang ito.” wika ko.

Dumistansya kami doon sa nagluluto at umupo kami sa may bangka na angkla sa tabing dagat. Kalmado ang dagat at ang maalat at ang maingay na hampas ng hangin sa mga puno ay naghalo sa mga tawanan sa mga tao. Iba talaga dito. Parang magkakapamilya lahat.

“Kumusta ka na, Colt?” si Mirna na nasa tabi ko.

I smiled. I don’t know why, ever since Johannes and I reconciled, I found myself smiling often.

“Never been this happy and well, Mirna. I’m so happy right now.”

I found Mirna looking at me with a bright, wide smile.

“Why?” natanong ko dahil nakangiti lang siya sa akin.

“Ang saya lang. Ang saya lang na wala nang bumabagabag sayo. Ang saya lang na alam kong masaya ka Colt. Saka kahit ’di mo sabihin. Your eyes say it all. You are now free. You are now happy. You are now free from what you’ve been suffering from. I’m glad to know that you’re well right now, Colt.”

“Thank you, Mirna. But I’m also happy for you. Balita ko kinasal ka na pala?”

Tumango siya.

“Oo at may anak na ako Colt. One year old na siya nasa bahay nga lang kasama ang magulang ko. Aliw na aliw sila sa baby ko, e.”

Bahagyang nanlaki ang mata ko. ’Di kasi ito nabanggit ni Manang Saring kanina.

“Wow,” ako nang makabawi sa gulat. “where’s your husband. I wanna meet him. He is so lucky to have you Mirna.”

Dati pa man nakikita ko na namasuwerte ang magiging asaw nitong si Mirna. She’s a wife material woman.

“Wala, e-”

“Ano?!” Tumaas ang boses ko. “Hindi ka pinanagutan? Tang ina!”

Ngumiwi si Mirna at sinampal ang balikat ko.

“Hindi! Wala dito kasi nasa barko. Seaman kasi ang asawa ko.” Linaw niya.

“Oh,”

“E, ikaw? Kasal na kayo ni Johannes?”

Ngumuso ako.

“Hindi. Hindi pa.” ako.

Hindi ko maiwasang ’di ikwento kay Mirna ang nangyari sa amin ni Johannes sa mg nagdaang taon. And Mirna was patiently and silently listening to my story. I’m glad that I am able to tell and share my story with Mirna.

“Oh my god. At after what happened kayo pa rin. Amazing.” she exclaimed.

I nodded.

“Hmm.”

“Dati pa naman kasi Colt, nakikita ko na si Johannes kung papaano ka niya tingnan. Nakita ko kung papaano ka niya pakitunguhan at alagaan. Alam ko na sa puntong iyon na ipaglalaban ka talaga ni Johannes. Sa mata palang niya nakita ko na dati pa na parang nakatingin siya sayo na ikaw ang mundo niya at sayo umiikot ang buhay niya.”

“Really?” I couldn’t help but ask her.

“Oo. Nakakainggit nga kayo dati, e. Pero mabuti nalang matagpuan ko ang sarili kong mundo.”

“Ang mais mo, ha.”

Humagalpak lang siya ng tawa.

“Pero kapag ba Colt nagpropose si Johannes sayo ngayon at ayain kang magpakasal. Sasagutin mo siya? Papayag kang magpakasal sa kanya?”

I blinked. Thinking of Johannes bending his knees in front of me and asking for my hand makes me feel nervous and overwhelmed at the same time.

“Of course. Of course, I will.”

Nagkwentuhan kami ni Mirna hanggang sa nilapitan na kami ni Johannes para kumain.

Nagkantahan, may sayawan at kantyawan sa mga oras na iyon. Ang mga bata naman ay nag-enjoy din sa laro nila at pera ni Johannes ang kanilang inubos. Well, hindi naman pala nauubos ang pera niya. Ang wallet niya lang pala ang naubusan ng cash.

Syempre mawawala ba naman ang inuman? Kaya naman ang iba ay bagsak na at nagkanya-kanya na ang asawa sa pag-akay sa kanila-kanilang asawang mga lasing na. Todo pa sila pasasalamat sa amin ni Johannes.

At bandang ala una na nang matapos ang kasiyahan. Kami ni Johannes ay may konting nainom pero ’di naman nakalasing sa amin.

I took a bath and so was Johannes dahil malagkit na ang katawan namin mula sa napakahabang araw na ito.

Humiga ako sa tabi ni Johannes dahil nauna na naman siyang matapos sa akin. At napabuntong hininga ako nang ipasok niya ang kamay sa shorts ko at brief. Mabilis pa naman ako tigasan sa kanya.

“Johannes.”

“Beibu,”

“Ang kamay mo-ugh!” Naungol ko nang paglaruan niya ang munting butas ko doon.

“J-johannes.” Nahihirapan kong untag.

“Let’s make love, Beibu.”

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 36

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 36

Johannes Pov

“Let’s make love, Beibu.” I whispered, biting his ears gently.    I feel him shudder at my unannounced move.    The room was dark because the light was off and the curtains were down. So I am not able to see him, but I know when he faces me when his warm breath fanned the lower part of my chin and the small crickets of the bed.    I expect Colt to kiss me when he touches my face, running his fingers along the sides of my face and tracing its frame. After a moment, I felt him rise from the bed, and I heard his heavy stomp on the floor.  

Napapikit ako sa mata ko nang biglang bumukas ang ilaw. And when my vision adjusted to the light, I saw Colt trudging towards me and halting in front of me, particularly on the foothill of the bed. 

Napaahon ako mula sa pagkakahiga ko dahil naging seryoso ang mukha ni Colt. Baka nagalit siya dahil sa ginagawa ko sa kanya. Baka nainis ko siya.

“Beibu-”

“You want us to make love?”

Tumango ako because that’s what I really wanted, but I don’t want him to be mad at me. “But if you don’t want to, Beibu, I really understand-”   “No, let’s do it.” His baritone voice rings in my ears, sending volts straight to my dck. Fck!!!   My eyes lit up with desire. “Really?” 

Napakurap-kurap ako nang ngumisi ito sa akin.

“Let’s make love.” His throaty voice makes my groin stiffen inside my brief. “But let’s have it my way.”    I gulped. Is he going to take revenge on me because I made him invalid? Is he going to fúck me hard? Rough? Oh! The thought of it makes me feel more excited.   I wet my lips using my tongue, and the corner of my lips rose.    “Game on, Beibu.” I challenged him. Since when did I care about our positions anyway. 

Colt just raised one eyebrow and walked towards the closet, where our things are. May hinalungkat siya doon sa traveling bag na dala niya. And I’m not surprised when he took a box of condoms from there and a few bottles of lube.   He came back to the bed, throwing the condoms and lubes on my side. 

“Take off your clothes.” utos niya sa akin at naghubad ng  kanyang sariling t-shirt at sinusunod niya naman ang kanyang shorts at iniwan ang boxer briefs.

If I am turned on, so is my Beibu.    “Shouldn’t you be the one undressing me, Beibu?”  

Gumapang siya tungo sa akin.

“Atras.” ani niya at umatras ako hanggang sa tumama na ang likod ko sa makinis, malamig at pininturahang dingding.

Napalunok ko. Colt wasn’t this wild based on our last kiss. Well, he obeyed me willingly that time, so I will also do the same this time.    Colt was now wearing his serious and calm face. I don’t know if I should be happy or not. The excitement, anticipation, lust, and desire are stirring within me.     I was left undressing my own shirt when my lover in front of me had no plans to take it off for me. And just when I was about to pull my shorts and underwear down, he caught my wrist. 

“Ako na,” anito at walang kahirap-hirap niyang binaba ang shorts at underwear ko nang sabay. My glory has proudly sprung! saluting his commander, who was towering in front of him.    “So turned on and wet.” Colt commented before cupping me there.  

“Uhm!” I tried to suppress my moan since Mang Hermes and Manang Saring are just next door. Kahit na semento na ang naghihiwalay sa amin ngayon alam ko naman na hindi sound proof itong room namin ni Colt.

Colt leaned in to kiss my lips. Our kisses were not the same as usual. not the usual soft and gentle kisses. This time, Colt’s kisses were rough, fast, and wild. and I am giving him the same intensity of kisses. And the sound of our tongues tied to one another might reach another room. But we’re too preoccupied at that moment—too preoccupied by each other’s desire to think of others.    Colt’s lips left my mouth and moved to my jaw and down to my neck and to my shoulders, leaving some red marks.  Hanggang sa bumaba ang bibig niya sa dibdib ko.

“Ahh!” A moan flew out of my mouth when he sucked my nipple and twirled his tongue before resuming sucking and nipping my nipple. while his other hand is pinching my other nipple.    “Uhm!” Colt’s groaned.   And my eyes shut up when his hand left my chest and traveled south, to where my treasure is, until it found the base of my member. He wrapped his hand around it.  

“Shit!” We both groaned when his hand started to move up and down on my length.    The noisy licks he made on my chest made me go nuts.    Leaving my nipples, his mouth traveled south and down to my abdomen and found my length.   My breath ceases when his breath blows on the top of the c*ck.    “Open those beautiful eyes of yours, Aijin.”    I don’t want to be told twice, so I opened my eyes like Colt told me to.

“Beibu.”

“Watch me.”

My mouth hung open when he slowly put my hard member inside his mouth.    “Shit!” I cussed when he started playing with me inside his mouth. His tongue expertly rolled on my length, nipped it, and sucked on the small slit of my length. 

“Uh, uhmm!”

“Ahh, ah, ahm!”

“Beibu. Dammit!”

I cannot control myself anymore. I kept on cussing while Colt was sucking me, and my hips started to rock to meet the thrust of his mouth. I didn’t even care when he gagged.    My toes scraped on the bedsheet as I felt my climax coming. And just after a while, I exploded inside Colt’s mouth, and he did not waste a single drop of my cum. 

Inabot ni Colt ang isang box ng condom at kumuha ng isang pakete doon at pinunit gamit ang ngipin saka pinasok ang dalawang daliri doon. Sunod niyang nilagyan ng lube ang daliring may condom.

“Open your legs wide for me, Johan.” He sounded so seductive, which I never knew he could be. 

I spread my legs, itinungkod ang kamay sa likod habang pinagmamasdan ko si Colt sa harapan ko.

“Don’t you want me to kneel, Beibu?”

He grinned and answered. “Later.”

My hips lifted a bit when his finger came into my entrance. The coldness and pain mixed when his digits finally entered me.    “Ahm, fuck!” I groaned.    My legs were tense.    Colt wrapped his other arm around my thigh while his finger kept thrusting in and out of me. On the other hand, his mouth and tongue were on my member!     “Turn around.” He commanded me. At first, I was hesitant, but when I saw him pulling his shorts off and sliding a new condom on his huge and hard phallus, I turned around. 

Colt slapped his thing on the valley of my ass before he leaned on me. His abdomen touched my back, and I felt his lips on my neck, biting and nipping it, before the head of his long and huge organ was inserted into my stretched hole!    Colt’s lips move away from my neck. “Does it hurt?” 

Kahit na halos dumugo na ang labi ko sa kaka-kagat ko dahil sa sakit noon ay umiling ako. I knew that it was painful. Maybe because it was a long time ago when I experienced it, that’s why it hurts so much.    “Not… not so.”   “Hmm.” He hummed and detached his abdomen from my back. He firmly grasped my hips before pushing his fullness on my assh*le.    “Fuck!” I screamed!    And just as I had expected, the pain was in the beginning. The struggle was just in the beginning, and seconds later I was already writhing beneath and on top of Colt while his member was intact inside me. Hours later, I was asking Colt for more, and he did it hard, rough, and fast.  

“F-faster, Beibu. I’m c-cumming!”

“Uhm, yeah, me too.” He moaned behind me, f*cking me into a side position.

He held my other leg up and dug his member inside me faster than my heart beat.

Colt Pov

I was smiling from ear to ear when I stepped outside of the room when the morning came. I inserted my hands into the pocket of my shorts. I was whistling in triumph because of what happened a few hours ago between me and Johannes. Pero naputol naman ang pagwi-whistle ko nang marinig ko ang pinag-uusapan nila Manang Saring at Mang Hermes sa kusina. Hindi nila namalayan na nakalapit na ako sa kanila habang nagkakape sila.

“Hindi talaga Saring. Tingin ko iba iyong narinig ko kagabi.” si Mang Hermes na napailing pa.

“Sa kalasingan mo iyan, Hermes! Para ka kasing inuuhaw ng alak kapag nakakainom ka. Tungga lang nang tungga!” ani Manang Saring.

“Hindi kaya ay…”

“Ay?” naiintriga nang untag ni Manang Saring.

“Hindi kaya ay minumulto na tayo?”

Nabato ng carrot ni Manang Saring si Mang Hermes. Hindi nakailag si Mang Hermes kaya sumapol iyon sa noo niya.

“Dahil lasing ka kagabi nagde-deliryo ka lang Hermes! Iyong naririnig mong ungol at ingay ay gawa-gawa nalang ’yan ng utak mo!”

“Hindi talaga-”

Tumikhim ako kaya naman natigilan sila.

“Magandang umaga po, Manang, Mang Hermes.”

“Magandang umaga, Colt. Gusto mo ng kape?”

Tumango lang ako kay Manang Saring at pinagtimpla naman ako nito ng kape. Mabuti at ’di ako tinanong ni Mang Hermes tungkol ingay na narinig niya. Pagkatapos kong magkape ay tumulong ako sa paglilinis sa labas. May mga ilan pa kasing bote ng alak at plastic na naiwan mula sa kaganapan kagabi, kaya tumulong muna ako. Si Johannes naman ay hindi pa nagigising.

Natapos ang agahan namin na hindi pa rin nagigising si Johannes. Gusto ko man siyang gisingin kaso alam kong kailangan niya ng pahinga kaya hinayaan ko na siya. Nag-iwan na naman ako ng pain reliever at tubig doon sa kwarto kung sakaling kailangan niya. At nagpaalam ako kay Manang Saring na magpapahangin lang ako sa labas saglit.

Habang naglalakad ako sa labas ay ’di ko namalayan na napadpad na pala ako sa baya nila Mirna. Nakita ko si Mirna sa kanilang balkonahe na umiinom sa kanyang tasa. Tatawagin ko na sana ito nang maunahan na niya ako.

“Colt!”

“Hey!” ako naman at lumapit sa kanilang mababang bakod.

“Pasok.” alok niya na pinaunlakan ko naman.

“Nasaan ang baby mo?” tanong ko nang makaupo sa isang silya na nasa kanilang balkonahe. It was facing the sea kaya napakamaaliwalas.

“Nasa loob kasama ang Mama ko.”

“Anong bang ginagawa mo ba’t ’di ikaw ang nagbabantay sa anak mo?”

Inismiran niya ako.

“Tumawag kasi ang asawa ko ngayon-ngayon lang. Lumabas lang ako para malakas ang signal.”

Mayamaya naman ay may lumabas na isang matandang babae at nakilala ko ito, ang ina ni Mirna. Binigay nito kay Mirna ang anak at umalis din dahil pupunta pa sa bayan.

“Say hi to your rich and handsome ninong, anak.” turan ni Mirna sa anak niya. Diniinan niya pa ang rich and handsome.

Tumayo ako para lapitan ang bata.

Hiwakan ko ang kamay ng bata at napakalambot nito. Ang sarap hawakan!

“Hello, baby.” Tumingin ako kay Mirna. “Wala akong gift dito. ’Di ko alam na may anak ka na pala.”

“Okay lang. Bumawi ka nalang. Ikaw nalang magsustento sa pag-aaral ng anak ko hanggang college.” biro nito. Pero pwede naman.

“I’m fine with that.”

“Haha! ’Yon oh! Secure na!”

Napailing ako kay Mirna.

Binigay ni Mirna ang anak niya sa akin na si Dylan. Nanginig pa ako dahil hindi ko alam kung papaano humawak ng ganito liit na bata. Pero tinuruan at tinulungan naman ako ni Mirna. Mabuti’t nakuha ko kaagad.

“’Yan pwede na maging Daddy.”

Tinawanan ko lang ito at sinayaw ng konti ang bata habang sinusuportahan ang likod nito, lalo na ang uluhan.

“Pero Colt nabanggit ko ba sayo si Ysay? Tanda mo pa ba siya?” Paglipat niya sa aming usapan.

“Oo naman tanda ko pa pero ’di mo siya nabanggit kagabi.”

Siya ang umupo sa silyang iniwan ko.

“Nung umalis kayo dito Colt ’di ko inaasahang magiging kaibigan ko siya.”

Natawa ako.

“Tapos noon halos sabunutan mo.”

Ngumiwi naman siya sa akin.

“Para namang ’di mo iyon gustong kalmutin noon.” Pasiring niyang wika na kinailing ko.

“So anong mayr’on kay Ysay? Kumusta na sila ng anak niya? Si Junie?”

“Ayon na nga. Alam mo bang matapos ng mga struggles ni Ysay, Colt ay may dumating naman na biyaya sa kanya.” Tsika nito.

“Biyaya?” Pag-uulit ko, naintriga sa kanya.

Napapalakpak pa siya sa ere.

“Oo biyaya. May foreigner na napadpad doon sa kabilang isla at natipuhan si Ysay. Well, we cannot deny naman na maganda talaga siya at morena.”

Napatango naman ako. Maganda kung ganoon ang nangyari kay Ysay.

“Nasa isla Mabini pa rin siya?”

Umiling si Mirna.

“Wala na. Dinala na ng foreigner niya sa America pati si Junie. Ang yaman na ng accla, Colt.”

“Ikaw ’di pa ba mayaman?”

Ngumisi siya.

“Mmm, okay naman at malaki naman ang suweldo ng asawa ko. Kaya okay na okay.”

“Hindi ka na ba nagtuturo?”

Umiling siya. “Hindi na. Matanda na kasi ang magulang ko at ayaw ko naman na sila ang mag-alaga sa anak ko. Kutang-kuta na sila sa pagpapalaki sa akin, ’no!” May pagbibirong tugon niya sa akin. “Saka gusto ko ring matutukan ang baby ko at ito rin naman ang gusto ng asawa ko.”

Humaba ng usapan namin ni Mirna hanggang sa ’di na namin namalayan ang oras. Si Dylan nga na karga-karga ko ay nakatulog din sa bisig ko. Si Johannes din ay napasunod na sa akin sa bahay nina Mirna. He was surprised to see me with a baby in my arms. Kahit na hindi inimbita ni Mirna na papasukin si Johannes ay tumuloy ito.

“You left me.” Pagmamaktol niya at inirapan ko naman siya.

“Shh,” pagpatigil ko dito.

Walang pag-aatubili niyang hinagkan ang labi ko kahit na nasa harapan namin ni Mirna.

Nasiko ko siya.

“Oi! Colt baka nakalimutan mo na nasa kamay mo ang anak ko.” sita ni Mirna sa akin.

“Oh! So it is your son pala Mirna. What a cute boy!” si Johannes.

Hahawakan na niya sana ang bata nang pigilan ko siya.

“Mag-disinfect ka nga muna sa kamay mo.”

“Sorry. I’m just excited.”

Iling-iling na binigyan ng alcohol ni Mirna si Johannes.

“Pwede na kayong magka-baby, Johannes.” biro ni Mirna at kinindatan pa si Johannes na ngumiting aso! “Galing na ni Colt humawak ng baby, e.”

“Papakasalan ko muna, Mirna saka ko bubuntisan ng dalawang dosena.” biro naman ni Johannes na kinatawa ni Mirna.

“Hahaha! Gagawin mo namang inahing baboy si Colt niya’n, Johannes.”

Maingat na kinuha ni Johannes ang natutulog na si Dylan sa bisig ko. I was amazed at how he carried the baby in his arms. It was like he was carrying a treasure in his arms. 

“Kung may matres lang Mirna.”

“Tsk!” ako at sinamaan ko ng tingin ng dalawa.

Naaliw si Johannes kay Dylan lalo na nang magising ito kaya mas natagalan kami. Ang lakas na kasing tumuwa ni Dylan at may alam na rin siyang words kahit bulol-bulol.

Hawak-kamay naming binabaybay ni Johannes ang daan pabalik sa bahay nina Mang Hermes. Mas pinili naming sa tabing dagat dumaan kasi mas maganda at mas maaliwalas.

“Johannes,” I called so he shifted his eyes on me.

“Beibu?”

“Kung sakaling maging tayo hanggang sa huli-”

“Sigurado na ako sayo, Colt. Kaya walang kung sakali sa ating dalawa.”

Ngumiti ako doon.

“Okay, sigurado ka na sa akin. Alam mong lalaki ako.”

“Of course.” sagot niya kahit ’di naman tanong iyon.

“Alam mong ’di kita kayang bigyan ng anak.”

“I know.”

“Mas pipiliin mo bang makapiling ako kahit ’di kita mabigyan ng anak? Nang pamilya?”

Humarap siya sa akin ng maayos at humawak sa dalawang kamay ko. Nililipad ng hangin ang maluwag naming t-shirt. Nakabaon naman ang tsinelas namin sa buhangin at nakatitig lang kami sa isa’t isa.

Hinalkan niya ako sa noo bago muling tumitig sa mga mata ko.

“Colt, simula nang ginusto kita. Simula noong minahal at pinili kita sa lahat ng pwede kong pagpilian ay handa na ako. Hinanda ko na ang sarili ko. Kaya oo. Kahit ’di mo ako mabigyan ng anak at isang pamilya tulad ng iba. Ikaw at ikaw ang pipiliin kong makasama. Mas pipiliin kong dito sa piling mo araw-araw.”

Niyakap ko siya. “Pipiliin din kita, Johannes. Hindi na ako mapapagod na piliin ka at hindi na ako magpapakahina na piliin ka.”

He is the only man that I’ve ever desired.

---

When the next day came, nagulat ako nang biglang dumating ang mga kaibigan ko sa Isla Maligaya! Gulat na gulat ako at halos ’di makapagsalita dahil sa pagkapadpad nila dito. Pero si Manang Saring at Mang Hermes ay halos magningning ang mga mata sa mga bagong panauhin! Halatang gustong-gusto talaga nila ng tao sa bahay nila. Asikasong-asikaso nila ang mga bagong dating.

“W-what are you all doing here?” I asked when I finally got myself.

Umupo ako sa maliit na pwesto sa tabi ni Clayton. Halos mapuno ang sala dahil sa kanila. Nandidito si Desmond na kasama si Finn na malaki ang ngiti sa akin, ngumunguso pa sa akin. Si Rap na kasama si Dareen na may nakakalokong ngiti sa akin, si Laszlo, Ady, Clayton at Daniel!

“Like duh? Vacation!” Maarteng sagot sa akin Dareen. “Sayang lang! Hindi nakasama ang frenemy ko. Psh!”

“Ako rin. Hindi ko nadala ang baby namin ni Desmond!” Nakangusong sabat naman ni Finn at tumingin pa ito kay Desmond. Sa pagkakatanda ko ay ang tinutukoy niyang baby nila ni Desmond ay ang alaga nilang aso hindi ko lang alam kung nakahanap na ba sila ng pusa dahil balita ko naghahanap sila.

“It’s okay Habibi.” alo naman ng kaibigan kong si Desmond sa nobyong nanghihinayang na ’di nadala ang baby nila! Prf!

“Sinabi kasi ni Johannes na maganda raw dito kaya bumisita kami.” Si Clayton lang ang may matinong sinagot sa akin.

“Wala ba kayong trabaho? Pasok sa eskwela? Saka si Daniel?”

“Absent, uncle handsome.” sagot ni Daniel sa akin. Straight to the point! Parang ’yong ama niya lang!

“May pasok at trabaho pero absent ngayon para dito.” Makahulugang untag ni Ady na nasa tabi ni Laszlo.

“Yeah!” Sang-ayon naman ni Laszlo sa partner niya.

“Bahala nga kayo sa buhay ninyo! Pero may matutuloyan ba kayo dito?” tanong ko.

“Manang Saring will find away.” Rap answered me.

“Actually,” napabaling ako kay Johannes na nakatayo sa gilid ko. “There’s a vacant house right next from here, Beibu. Dati raw iyang bahay na ngayon ay pinapaupahan nalang ng may-ari. Kaya doon sila tutuloy.”

Dahil dumating sila nang mga alas onse kaya naman na-enjoy naming lahat ang dagat. Si Daniel naman ay nakahanap ng mga kalaro.

Nang makita kong mag-isa si Clayton at nakaharap lang sa dagat ay nilapitan ko ito. Binabantayan niya rin si Daniel na naghahabulan sa dagat kasama ang mga bata dito sa isla.

“Pareng Clayton!”

Ngumiti ito sa akin.

“How’s life?”

Bumuntong hininga siya. “Ikaw dapat tinatanong ko n’yan, eh. Pero ito sinusubukan pa ring bumangon sa araw-araw kahit mahirap.”

Apat na taon simula noong mawala sa amin si Lorcan pero kita ko pa rin sa mga mata ni Clayton ang pangungulila niya sa kaibigan ko. I witnessed how he struggled. I have witnessed how he almost went mad because of Lorcan’s sudden disappearance. At nasasaktan din ako para sa kaibigan ko.

“You’re a strong man, Clay. I know eventually everything will be okay.”

“Hmm,”

“Pero mabuti at nakasama kayo ni Daniel dito.” Pag-iiba ko nalang sa usapan namin.

Ngumiti siya. “Oo. Matagal na rin kasi kaming ’di nakalabas ni Daniel. Kutang-kuta na si Jhera sa pambabara ni Daniel sa bahay.”

Natawa kaming pareho doon. Poor, Jhera.

Nang maggabi nga ay gumawa kami ng bonfire at nag-iihaw ng marshmallows and hotdogs. Syempre ’di naman mawawala ang inuman. Si Mirna ay sumali sa amin pero ’di umiinom kasi may baby siya.

Pinapalibutan naming lahat ang apoy at kahit na maghapon kaming nakatampisaw sa dagat ay mukhang wala namang pagod sa amin. Ang ingay pa ni Dareen at Ady! Nagtatalo pero naawat naman ni Clayton. Si Finn naman ay tanging nguso lang ang nagagawa sa tabi ni Desmond at nakalukob pa sa towel at tanging ulo lang niya ang litaw.

“Wala na palang ice.” si Desmond na siyang gunner .

Wala ni isa ang tumayo kaya naman ako na ang nag-volunteer na kumuha.

“Ako na ang kukuha.” Tumango naman sila.

Tiningnan ko si Johannes dahil akala ko sasamahan niya ako pero walang ginawa ang Amerikanong-Hapon! Padabog akong naglakad tungo sa bahay nila ni Mang Hermes dahil nandun naman ang ice.

Pagkarating ko sa bahay nila ni Mang Hermes ay tahimik naman. Wala rin si Daniel na siyang naiwan dito kasama sina Mang Hermes at Manang Saring.

‘Baka nagpahinga dahil sa pagod.’ ani ng isip ko at tumuloy sa kitchen para kumuha ng ice.

“Colt!” Napalingon ako kay Mirna na nakasunod pala sa akin.

“Oh, bakit nandito ka?”

“May ice pa pala doon kaya hinabol kita dito. Ang haba ng hakbang mo kaya halos ’di kita mahabol!”

Tinuro ko ang ice na nilabas ko mula sa ref. “Ibabalik ko nalang ’to?”

“Oo, at halika na.”

Hinila na ako ni Mirna palabas. Nagpatianod naman ako sa kanya. Nakalakad na kami ng ilang mga hakbang nang biglang takpan ni Mirna ang mata ko. Muntik ko na siyang mamura.

“Mirna.” I said in warn tone.

“Sumunod ka nalang sa akin.” Humagikhik pa.

“Mirna ’di ko makita ang daan.” ani ko pero hinayaan ko naman siyang takpan ng kamay niya ang mata ko.

“Basta sumunod ka nalang muna sa akin-ahh!”

Agad akong napalingon nang mawala ang kamay ni Mirna sa pagkakatakip sa mata at lumingon dahil sa biglaan niyang ungol. Pagkalingon ko ay nakita ko si Mirna na nakahiga sa buhangin at namimilipit sa sakit na nararamdaman niya sa kanyang batok.

Mirna tried to raise her hand.

“C-colt…” Hindi na niya natuloy ang sasabihin nang tuluyan na siyang tinakasan ng kamalayan at bumagsak ang kamay.

My heart hammered inside my chest.

Ako naman na dadaluhan na sana siya ay bigla nalang may humampas sa batok ko at parang may pumanting sa tainga ko kasabay ng pagkain sa akin ng sakit at kadiliman.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E ꧂

—

Happy Valentine’s Day, Engels!!! I love y’all!

(Clarification: Hindi talaga update ung sa chapter 35 kanina mga beh. May tinama lang akong spell.)😉

CHAPTER 37

Last chapter before the epilogue. Thank

you for reading Mafia Underboss Series 4, the last installment of Mafia Underboss Series! <3

Chapter 37

Johannes Pov

The faint light coming through the window glass helps me see Colt’s face. He was sleeping peacefully in my arms while his arms were entangled with my body. His feverish breath landed on my bare chest. I would love to wake up every morning with him in my arms. I would love to see his face first thing in the morning when I open my eyes.    I lifted my free hand to caress his slightly opened mouth. His lips were dry, and I wanted to wet them with my lips.    Hindi ko na mapigilan ang sarili ko at dumukwang ako para halikan siya. I was content with a smack. Then, what he said to me earlier rang in my ears like a bell. 

“Pipiliin din kita, Johannes. Hindi na ako mapapagod na piliin ka at hindi na ako magpapakahina na piliin ka.”

I’ve always wanted to marry him. I’ve always wanted to be with him. And before, I proposed to him despite the fact that I was married to Ayaka. Hindi naman kasi talaga ako naging asawa ni Ayaka. I’ve always been her friend. In the entirety of our marriage, we have never seen each other as a couple. We’re just really good friends. We’re just married on paper. And now that I’m totally free from that marriage, I wanna ask Colt again. This time, I want it to be memorable and special, like what he deserves.     I knew that we only get back together after a long time, but we just can’t count the days and years of being away from each other. We count the days and years of being in love with each other. I don’t care about how long we’ve known each other. I don’t give a damn about the years we were apart. My desire for him doesn’t wither even if we’re separated. My love for him still grows even if we are miles away from one another. 

When I saw him, my heart, my mind, and my soul still knew what they wanted. I still want Colt above all. I still want him despite his negligence, failures, and mistakes. I don’t need a perfect man to be happy. I don’t need my titles and wealth in Japan to be happy. I just need my Beibu in order for me to be happy and able to function well every time I open my eyes. Colt is my constant, my permanent in this temporary life.    I combed his hair and kissed his forehead.    “I love you, Colt, and I will make you the happiest man alive. I will marry you. I will make you my husband no matter what.”

Flashback

Matapos akong ipakilala ni Colt sa kanyang mga magulang ay nagkakuwentuhan pa kami ng ilang minuto kasama sila. At nang ihahatid na sana ni Colt ang mga magulang niya sa labas ay may tumawag naman dito kaya ako na ang nagboluntaryong ihatid ang mga magulang niya sa labas.

“Thank you for being with our son, Johannes.” Tito Anton said after I opened the gate for them.

“It’s always been my pleasure being with Colt, Tito.”

“I hope we can have some time to talk, Johannes, but I know you also have some business that needs you.” Tita Carlita said.

Tumango ako doon.

They’re about to turn their backs on me to go into each other’s cars when I call them. Both of them turned their heads toward me.    Lumapit ako sa kanila.    “Tito, Tita,” Nagkatinginan silang mag-asawa. “I don’t know if you only accept our relationship because you feel indebted to Colt. I don’t know if you really like me for him. But I will ask your permission to allow me to marry your son. I don’t want to be rude, Tito and Tita. I hope you understand and allow me.”    Colt’s mother held her breath for a moment before finally taking a long inhale and exhale. I saw her eyes redden and moisten.    “Don’t say something like that, Johannes. It’s not about our shortcomings as his parents. We accepted your relationship because we just accepted it, and I liked you. I like you for my son, Johannes. I saw you a long time ago with my son. I know you could take better care of my son. So, yes. Yes, you may. You have my blessings.” Tita Carlita cried. She spread her arms and went near me before wrapping her arms around me. 

“Thank you, Tita.”

She patted my back.

Kumalas ako sa pagkakayakap namin at tumingin kay Tito Anton.

“I’m old enough, Johannes. And I want to see my son walk down the aisle with his lover, whoever it is. May it be a man or woman. I will always be happy for my son. And just like Lita said, you also have my permission now. Make our son the happiest man alive, man.” And Tito Anton gave me a short hug.    “Thank you, Tito.”   They both bid their goodbyes again to me. And when I came back inside the house, I saw Colt’s eyebrow raised.    I lazily shook my head and sauntered towards him. I encircle my arms around his torso. I can feel his hardness between us.    “What’s with that look, hmm?” I asked him and took a peck at his red lips. Oh, I am the reason why it’s so damn red right now.  

“Ba’t ang tagal mo sa labas?” Inis lang nitong untag sa akin.

“May hiningi lang ako sa mga magulang mo.”

“What? Anong hiningi mo?”

I kissed his lips. “Secret for now. You will know at the right time.”

End of Flashback

Bumangon ako at pumunta sa tabi ng bintana dito sa loob ng kwarto namin ni Colt. Binuksan ko ang bintana at sumilip doon. Nakita kong bilog ang buwan at sobrang tahimik ng paligid. Siguro dahil gabi na rin kaya gan’on.

I lifted my one hand that was holding a phone and dialed Raphael Marcet’s mobile number.

“Yes?”

“Hey, Rap. It’s me, Johannes Dwyer-”

“Yes, I know. Your number is registered on my contact list.” He cut me off.

Napailing ako at sinilid ang isang kamay ko sa bulsa ng pants ko.

“I will propose to Colt.”

“Congratulations.”

I cleared my throat. Why is he on a rush? Does he always do this? He seems very cold and expressionless person to be honest.    “I will propose to him. Can you come here? Colt treated you as his family—all of you to be exact—so I want you and your friends to be here tomorrow if possible when I propose to him. Please?”   The other line went silent.    “Rap?”   “Don’t you think you’re doing too fast, Johannes?”   “I already prefer everything here, and I always wanted this. Just your presence tomorrow will be much appreciated.” 

“Okay, ako na ang bahala sa mga kaibigan ko. Good luck!”

The first thing that I do when the morning came was to go to Mirna’s house. Colt was still in deep slumber when I left him. At pagkarating ko sa bahay nila Mirna ay kakabukas niya lang sa bintana nila.

“Johannes?! Jusko, ang anong ginagawa mo dito?”

Nagmamadali itong lumabas. Binuksan niya ang gate nila pero hindi na ako pumasok sa loob nang ayain niya ako. I still need to fetch Raphael and company from the porch.    “I’m gonna propose to Colt this evening.”   It took Mirna a few minutes before everything sank into her mind.   “P-propose?”   I nodded.    “Yeah, so I need your little help later. Are you free-”   Pinutol ako nito.

“Tang ina, oo naman libre ako!” She excitedly answered.

“We will talk later when his friends arrive for everything, okay?”

Nag-thumb’s up siya sa akin.

“Congratulations agad sa inyo. Ang saya ko!”

Naiiyak pa siya.

Nagpaalam din ako kay Mirna para masundo ko sila Rap. Nabasa ko ang maikli niyang text sa akin kanina na madami raw sila kaya naman pinahanda ko si Manang Saring ng isang bahay na pwedeng matuluyan nila dito. And gladly ay mayr’on naman pala sa tabi lang ng bahay nila.

Dahil maagang nagigising sina Manang Saring at Mang Hermes hindi ako nahirapang sabihin sa kanila ang plano kong pag-propose kay Colt mamaya. And just like Mirna, they are also happy for us. They felt so much enthusiasm hearing about my plans for Colt.    When I arrived on the porch, I saw Raphael’s huge frame and someone clinging to his arms. The small, pretty boy beside Raphael possessively clamped his arms around Raphael’s arm. I think it’s his boyfriend, and if I’m not mistaken, his name is Dareen Hernane.    I waved my hand when Raphael’s head turned in my direction. Raphael took his aviator swiftly and placed it in the pocket of his button-down polo.    My eyes went wide when Raphael talked to the group of people. And I was quite amazed na halos nandidito lahat ng kaibigan ni Colt, except for my deceased friend, Lorcan. But Lorcan’s partner, Clayton, is present, along with my friend’s son, Daniel. 

Then, Michael Desmond is also present. He is with his boyfriend, Finnick Salvatore, the one Colt keeps talking about over and over because of his cuteness. Desmond works in a chaotic and ruthless world aside from being an engineer and an heir to billions of dollars from his family. But he was able to find a soft, cute, and pure boyfriend like Finnick. At nakakamangha kung papaano siya ka-banayad doon sa boyfriend niya.    And then my eyes turned to Laszlo McGregor. He is the one Colt told me was a prince in Greece—a runaway prince of Greece. His boyfriend is with him as well, a handsome, tanned man. I think his name is Adriel. 

“Gosh! Ang ganda ng dagat dito! Pumapantay sa kagandahan ko!”

I heard Raphael’s boyfriend exclaim. Raphael whispered some inaudibles to his boyfriend, but his boyfriend just giggled.

“Oo, ang sarap maligo dito, Teacher Dareen! Parang sa Bora lang!” Finnick enthusiastically said it and even jumped a little.    Teacher?    I just shrugged off that thought and welcomed them all. 

“Welcome to Isla Maligaya!” bati ko sa kanila.

Nagkabatain kaming lahat at nagpakilala rin ako sa mga boyfriend nila. But what caught my attention was Desmond’s boyfriend, who was looking at me with so much awe. What a cute boy indeed!

“Teacher Dareen siya ang boyfriend ni Kuya Colt!”

“Tama student!” Nakataas-noong sagot naman ni Dareen.

Laszlo’s boyfriend and Clayton shook their head.

“Sisisirin-”

Desmond’s hand was fast in covering Finnick’s mouth.

“Sshh, habibi.” Desmond stopped Finnick, and the latter just pouted.

“Gosh! Excited na akong sumisid!” Dareen exaggerated.

Saglit muna kaming tumigil sa isang kainan dahil nagutom si Daniel. Kumain nalang din sila dahil ’di sila maayos na nakakain dahil biglaan ito at ’di sila nakapaghanda.

“Thank you, everyone. Salamat dahil kahit biglaan itong ginawa ko ay nandidito pa rin kayo.” saad ko sa kanila habang kumakain sila.

Kahit na sa turo-turo lang kami kumain ay walang arte naman silang kumain. Parang sanay na sanay naman sila.

“Minsan lang naman ’to saka para sa inyo ito, eh. ’Di namin ito papalampasin!” Ady said, and I saw Laszlo wipe something on Ady’s chin.    Laszlo then turned to me.    “I’ve been away for how many years, and Colt is my great friend and adviser; that’s why I put everything on halt just for him.”    I smiled because of Laszlo’s remarks.   “So can you tell us the details of your plan?” Desmond asked. 

Tumikhim ako bago siya sinagot. Sinabi ko sa kanila ang lahat ng plano kong pag-propose kay Colt mamaya. Sinabi ko na ito kay Ayaka, Yaya Ayen, and even Hiro ang plano kong pag-propose kay Colt kahit pa noong nasa city pa kami. Si Hiro pa nga mismo ang nagpa-deliver sa akin ng singsing. I told my Dad about my plan but he cannot come here. Hindi ko alam kung tutol pa siya sa gusto ko o hindi. Wala na rin naman siyang magagawa sa gusto ko.

And when the night came, everyone was clearly enjoying themselves, while I, on the other hand, was nervous as fuck! Hindi ko alam kung bakit. Siguro kinakabahan pa rin ako sa kung anuman ang magiging sagot sa akin ni Colt. Everything that was happening around the bonfire was just part of the plan.

Nang umalis si Colt para kumuha ng ice cubes sa bahay nila Manang Saring ay hinanda kaagad namin ang lugar. Hindi ko alam kung saan tinago nila Dareen at Finnick ang rose petals pero agad nila iyong kinuha at gumawa ng heart- shaped doon sa buhangin. Sina Desmond at Raphael naman ang naglatag sa mga scented candles na nakalagay sa isang baso sa buhangin and Laszlo was lighting them.

Nag-thumb’s up ako kay Mirna, senyalis na susundan na niya si Colt sa loob ng bahay nila Manang Saring.

Ngumiti si Mirna sa akin at sinundan si Colt. Ako naman ay napahinga ng malalim at tiningnan ang aming set-up. The scented candles were around the heart shaped rose petals.

“Good luck!” Clayton said to me after handling me the bouquet of flowers. Sana naman tanggapin ito ni Colt.

Ilang minuto ang lumipas at hindi pa rin bumalik si Mirna. All of a sudden, a waves of thud sprouted inside my chest.

“Ba’t ang tagal ni girl Mirna?” tanong ni Dareen sa isang tabi.

“Susundan ko nalang si Mirna.” Clayton volunteered.

“Sasamahan ko nalang ang ganda mo, Clay.”

Tumango naman si Clayton sa sinabi ni Dareen.

Sinundan ko ng tingin ang papalayong si Clayton at Dareen hanggang sa unti-unti ko na silang ’di makita. At akmang tatalikod na ako nang bigla kaming na-alarma sa sigaw ni Dareen.

“Baby!” Raphael shouted and was the first one to run.

Sumunod ang mga kaibigan niya sa kanya at ako naman ay natapon ang kumpol ng bulaklak na hawak at tumakbo na rin tungo sa kanila.

Hinawi ko sila dahil may pinalilibutan sila at bigla akong pinagpawisan ng malamig nang makita ko si Mirna na walang malay sa buhangin.

Dinaluhan ko si Mirna.

“Mirna, hey! Mirna, where the heck is Colt?”

“Dalhin muna natin siya sa loob.”

Hindi ko na alam kung sino iyong nagsalita dahil iniisip ko ang walang malay na si Mirna at si Colt na wala sa paligid!

Nang mabuksan si Laszlo ang pintuan sa bahay nila ni Manang Saring ay nag-panic si Clayton nang wala na doon sina Daniel at sila Mang Hermes.

Nilapag ko sa sofa si Mirna while everyone was now panicking and agitated!

Binuksan ko ang kwarto namin ni Colt pero wala namang tao doon. Sunod akong kumatok sa pintuan ng kwarto nila ni Manang Saring at may narinig akong munting mga boses doon kaya binuksan ko iyon at doon bumungad sa akin sina Manang Saring, Mang Hermes, at Daniel na nakatali at may scatch tape ang bibig.

Humagulhol na nilapitan ni Clayton ang anak na may takot sa mga mata pero ’di man lang naiyak. Kinalas ni Laszlo ang mga tali sa kanila dahil natuod ako sa aking kinatatayuan.

Si Colt. Nasaan si Colt? Nasaan ang boyfriend ko?

“Desmond ko, bakit wala dito si Kuya Colt?”

“Dammit! Si Colt!” Desmond cussed.

Ady who was taking care of Mirna in the living area was also alarm. Manang Saring is crying and Mang Hermes who was also nervous was trying to calm Manang down. Hindi makapagsalita ang mga matatanda matapos nang nangyari.

“W-we need to find Colt baka nasa paligid lang siya.” wika ko.

Tumango sila Desmond sa akin. Sumama sa akin sa paghahanap sina Raphael, Desmond, at Laszlo. Ayaw kong magkagulo ang ibang tao dito sa isla kaya minabuti na naming ililim ito sa kanila. Hindi ko nga rin pinaalam sa parents ni Mirna na nawalan ito ng malay dahil baka mag-alala pa sila. And God knows kung ano ba talaga ang nangyari.

Naghiwa-hiwalay kami para mas mabilis na mahanap si Colt pero halos baliktarin na namin ang isla ay wala kaming mahanap na Colt. Masama na anag kutob at ayaw kong isipin iyon. Ayaw kong isipin na may nangyari nang masama kay Colt!

Pero hanggang sa magkita-kita kaming apat ay wala ni isa sa amin ang nakahanap kay Colt. Tahimik kaming bumalik sa bahay nila ni Manang Saring dahil baka ngayon ay kaya na nilang sabihin sa amin kung ano ang nangyari sa kanila.

“Hindi namin sila kilala. Hindi ko rin alam kong ano ba ang pinagsasabi nila kasi wala naman kaming maintindihan. Nagulat nalang kami nang bigla silang pumasok dito at tinali kami at nilagyan ng tape sa bibig. Gustuhin man naming sumigaw kaso may dala silang baril. Naawa nga ako kay Daniel pero mabuti nalang at wala silang ginagawang masama sa bata.” Naiiyak na kwento ni Manang Saring sa amin. Kaming lahat ay tahimik lang at nakikinig.

Gusto ko lang namang mag-propose but look at what happened right now.

I frustratedly messed up my hair and cupped my head.    “Who the hell would fucking do this?” Desmond’s thundering voice echoed all over the house. 

“Desmond ko.”

I heard Desmond clicked his tongue.

“They’re speaking in nihongo, Uncle Johan.” Napatingin kaming lahat kay Daniel. “I’m not sure of what they’re talking about, but I am certain that they’re speaking nihongo.”

My phone rings.

Agad kong kinapa ang telepono ko. Ayaka is calling.

“Ayaka?”

“J-johan? Are you okay? Are you in isla Maligaya right now?” Ayaka was panicking on the other end of the line.

“I’m fine, Ayaka, but Colt was… I d-don’t know-”

“Johan, your father was on his way there.”

“Here? In isla Maligaya?”

“Hmm, yes. Takara is on the run, Johan. Please be careful.”

At hindi na hindi natapos ang tawagan namin ni Ayaka nang may kumatok sa pintuan. Mang Hermes was the one who opened the door and my father, Yoshi Matsumoto Shinubo, came in with his men tailing behind him.

Napatayo ako.

“O-oyassan… Dad.”

“Your lunatic brother is on the run, Johannes.” bungad kaagad ni Daddy sa akin.

“H-how?”

Napatingin si Daddy sa paligid na napuno ng mga tao. Walang bakas ng kung anong emosyon ang mukha niya pero sumisigaw sa panganib ang boses niya. My dad was just standing there, but his dominance was occupying every space in the house.    “M-mas mabuti sigurong doon muna tayo sa kabilang bahay.” Clayton said, and everyone nodded their heads in agreement. Umalis sila at kinarga ni Laszlo si Mirna na wala pa ring malay.

Naiwan kami ni Daddy at ng ilang mga tauhan dito sa loob. Naupo si Daddy sa iniwang sofa ni Mirna at ako naman ay sa harap niya.

““How does Takara get out of his cell, Dad?”   Daddy’s prominent jaw clenched. The veins on his arms protruded more than ever.   “We were fooled by Hiro.”   Si Hiro ang isa sa humatid kay Takara sa lugar kung saan ito ikukulong. We trusted him because he was one of my sources before. He was one of my allies. Kaya nga nahuli ko ang mga ginagawa ni Takara dahil sa kanya. Don’t tell me…   “H-Hiro?”    “Hiro worked with your brother from the very beginning, Johannes. And now the two of them were gone, and my men were finding them.”

“But why here?” takang tanong ko. Ayaw ko pa ring tanggapin na pinagkanulo kami—ako ni Hiro.

“Because I know that once Takara gets out of his cell. He will come after you for revenge.”    “Dad…”   “Takara will not stop until he sees you in a cold body, Johannes. I should have killed him-”   “Dad!!! Takara is my brother!” I argued.   “And he tried to kill you numerous times already, Johannes-”    “Because he wants your throne, Dad! I told you to just give it to him. I don’t want it!”   Daddy slapped both of his hands on the center table. Bumitak ang babasaging center. Halos mamutok na ang ugat sa kamay ni Daddy.

“How? How can I give him such title when he has such an ill brain, Johannes? I have considered him. I have considered giving him the title that he wanted, but he always disappoints me. And when you were little, he had already tried to kill you. I thought he was just an immature kid, but I was wrong! Because until now, he wanted you dead! And as your father, I will not allow it. I will not allow him to kill you. I’ve already lost your mother, Johannes. And this time, I won’t lose you. And if I have to kill your half-brother, I will.” Daddy stresses.    “I will not think of Takara for now, Dad. My boyfriend is missing. I will look for him first.” saad ko dito.   Daddy’s broad chest waved.   “I think your brother got him.”   “What”   “It’s just my intuition, but I think Takara and his men took your man. He will use your boyfriend to lure you, and I am here to stop you from doing stupid things.”   “Daddy!”    “My men were now tracking and looking for them, so trust me on this, Johannes. I will not put your life on the line.” Dad said it with finality.

Napasandal ako sa aking kinauupuan. Bigong pinupukol ng tingin ang ama ko. And just when I was about to speak again, Desmond interrupted me.

“Mirna’s awake, and she wants to talk to you.” ani Desmond at mabilis akong tumayo para sundan siya. Basta ko nalang iniwan si Daddy pero sumunod naman siya sa akin.

Pagpasok ko sa bahay na tinuluyan nila ay nakita ko si Mirna na pinapainom ni Ady ng tubig. At nang makita ako ni Mirna ay agad siyang tumayo at lumapit sa akin. Nasapo ko ang kamay niya nang lumuhod siya sa harapan ko at humagulhol.

“Sorry. Sorry, Johan. Sorry!”

“Mirna…”

“Hindi ko napigilan iyong mga kumuha kay Colt, Johan. Sobrang bilis ng pangyayari.”

Pinantayan ko si Mirna na nakaluhod at hinawakan ang balikat nito.

“Tell me. Tell me what happened, Mirna.” Pagsusumamo ko dito.

Fuck! Beibu.

“P-palabas na kami ni Colt sa bahay nila Manang Saring. Nakalabas na kami a-actually. Tinakpan ko na ang mata ni Colt at nakailang hakbang na kami pero bigla nalang may humampas sa likod ko. Hindi ako makapagsalita o makapanlaban dahil sa sakit na nararamdaman ko. Hanggang sa hinampas din nila ang batok ni Colt nang tutulungan na sana ako ni Colt.”

Humagulhol si Mirna.

“Johannes gusto kong tulungan si Colt. Gusto kong humingi ng tulong sa inyo kaso nawalan din ako nang malay. Sorry. Sorry, Johannes.”

“Tang ina! So kinidnap nila si Colt? Putang ina!” Ang mura ni Desmond at napasuntok sa dingding na malapit dito. Desmond is losing his poise.

“Nakita mo ba ang mukha nila Mirna?” tanong ni Laszlo kay Mirna.

“Hindi m-masyado. Pero may malaking piklat ang pisngi niya at s-singkit ang mata.”

Nabitawan ko si Mirna nang mapagtanto ko kung sino ang tinutukoy niya. It was Takara. Ako ang may gawa sa piklat na nasa pisngi niya nang minsan kaming maglaban noon.

“I am right. Takara took your boyfriend, Johannes.”

“Takara?” si Laszlo.

“H-he is my half-brother.” sagot ko.

“Tsk,” napatingin ako kay Raphael. “Nagkamali ng kinalaban ang kapatid mo, Johannes. Pag may nangyaring masama sa kaibigan namin. Ngayon palang pasensya na. Hindi namin maipapangako ang buhay ng kapatid mo.”

“We know that we shouldn’t interfere in your family’s problems, as well as those of your organization, because we’re not part of them and it’s against the rules. Pero kaibigan na namin ang pinag-uusapan dito, Johannes. I’m sorry, but I will support Raphael.” wika ni Laszlo.

Colt Pov

As soon as I opened my eyes, the heat radiating from burning dry wood radiated on my face. Feeling dizzy and in pain, I tried to move, but I failed to do so when I felt my hands and feet being tied by something. Patagilid ang paningin ko dahil nakahiga ako sa buhangin at sa ’di kalayuan ay ang malakas na apoy na siyang sisilbing ilaw lang dito. I roamed my eyes around, but I couldn’t see any people. Other than darkness, the sounds of waves from the ocean and the sound of firewood leisurely eaten by fire wala na kong ibang naririnig at nakikita.

Where the hell am I? Sinong nagdala sa akin dito? Si Mirna?

Sinubukan kong gumalaw ulit kaso hindi ko talaga kaya dahil sa pagkakatali ko.

Ilang sandali pa ay naubo ako nang may biglang sumipa sa likod ko. Naibaon ko sa buhangin ang kabilang pisngi ko dahil sa lakas nang tama noong sipa sa akin. Napaungol ako sa sakit.

“Finally awake?”

Despite my aching back, I exerted an effort to open my eyelids to see who the hell was speaking. My forehead furrowed. Sinong ang putang inang lalaking ito?

He squated in front of me, resting his arms on his knees.

I examine his unwelcoming face. He is handsome. Pero wala akong pakialam doon. Maputi, may malaking piklat sa pisngi pero hindi naman kabawasan sa mukha niya iyon. He even looks more dangerous and brutal because of it. Somehow his face reminds of someone lalo na ang berde niyang mata! Tang ina! Kapareho n’ong kay Johannes!

“Oh, poor boy-

Pinutol ko siya ’di dahil pangit siya magsalita ng English at ang accent niya sa lengguwahe. ’Di rin dahil naiirita ako sa boses niya. Pinutol ko siya sa sinasabi niya dahil sinabi niyang mahirap ako, eh matagal na naman akong yumaman. It hurts my ego na ang mga pinaghirapan ko ay hindi niya  na-credits.

“I’m fucking rich for you more information.” sagot ko dito kahit hirap na hirap na ako sa posisyon ko ngayon.

Tumawa siya nang malakas, umalingawngaw iyon sa buong isla! Siya lang ang natawa dahil ako pagod ko siyang pinupukol ng tingin.

“Hmm, I almost forgot that you belong to an organization. Mafia? Mafia Underboss?”

I smirked. Mabuti’t alam mo!

“Who the fuck are you, by the way?”

“Can’t you recognize me?”

Pinanliitan ko siya sa mata ko.

“Aba’y sino ka ba? Who the hell are-”

“Takara. Takara Shinubo.”

My eyes almost bulges out! Takara? Johannes’ half-fucking-brother? Akala ko ba kinulong na ang baliw na ’to? Si Johannes, alam niya ba na nandidito itong baliw niyang kapatid?

Kaya pala familiar ang mukha niya. Kapatid pala siya ng boyfriend ko. Pero walang duda naman na mas lamang ng sampung milyong ligo si Johannes kaysa dito.

“Tang ina mo. Ano bang kailangan mo? Pera?”

Ngayon ay ang noo na niya naman ang kumunot dahil sa sinabi ko.

“Are you cursing at me?”

“Inamo, oo! Minumura kita! Putangina mo!”

Anong akala niya sa akin? Santo? Minumura ko nga ang kapatid niya na mahal ko. Siya pa kaya na kapatid lang at para pang baliw?

Sa hindi inaasahan ay sinuntok niya ang mukha ko at halos pumanting ang tainga ko sa lakas ng pagkakasuntok niya sa akin. Nalasahan ko ang sariling dugo sa bibig kaya dinura ko iyon.

Tumawa siya at tumayo.

“W-what do you want? Are you going to use me? For what?” tanong ko kahit nahihirapan na ako dito sa posisyon ko at masakit na ang katawan.

Lumingon siya at ngumisi. Sayang talaga ang mukha nito.

“Hmm, is it fun to use you?”

“Tang ina mo. Ikaw lang ang sasaya sa gagawin mo!” Wala akong paki kung hindi niya ako maintindihan. Hindi ko na problema iyan.

Nag-squat na naman siya sa harapan ko at hinawakan ang kuwelyo ng suot ko. Akala ko ay tatama na naman sa akin ang kamao niya nang pa-upuin niya ako sa pamamagitan ng paghawak sa kuwelyo ko.

Napatingala ako sa mga bituin sa langit at bumuga ng malakas na hangin mula sa bibig. Tang ina!

“Do you know that I haven’t seen that man cry no matter how much I do with him? I’ve never seen his tears. He never shed tears.”

Tiningnan ko siya sa mata niyang singkit kung nagbibiro lang ba siya sa akin o hindi pero bakas ang puot at pagkaseryoso doon sa mga mata niya. Hindi pa niya nakikita na umiyak si Johannes?

Pumasok sa isip ko ang panahon na umiyak ito sa akin. Bigla akong nakaramdam ng matinding paninikip sa puso ko. Johannes…

“You know what? I want to watch him cry because of you. Do you think he would react if he saw you full of bruises, wounds, and blood? Or maybe I can kill you?” anito at saka tumawa nang malakas.

Napalunok ako doon. Hindi ko nakaramdam ng kaba para sa sarili ko. Bagkus ay iniisip ko pa si Johannes.

Binitawan niya ako at nagtaka ako kung ano ang kinuha niya doon sa likuran niya. Lihim akong napalunok nang binunot niya mula sa kanyang likod ang isang kutsilyo.

“What are you going to—ahhh!!!” Umalingawngaw ang boses ko nang bigla niyang itusok iyon sa hita ko!

Napapikit ako. Iniwan niyang nakabuon ang buong kutsilyo sa hita ko.

“Takara!!!”

My furious eyes casted away from Takara. Tumingin ako sa bagong boses na dumating. And I was shock when I recognized this man. Hiro. What the hell?

“Oh, you’re-”

“What did you do to him?!” May inis sa boses nito. At nagmartsa tungo kay Takara na nasa harapan ko.

Iling-iling naman na tumayo si Takara at humarap kay Hiro.

“I’m just leaving him a few wounds-”

“ Baka ! I told you not to touch him! Do you know that he is a mafia member? If we touch him, his allies are going to catch us! It’s clear that we will only use him to lure Johannes here, Takara.“ Pagkatapos iyong sabihin ni Hiro ay binalingan niya ako pero sinamaan ko lang siya ng tingin. Traydor!

Lalapitan na sana ako ni Hiro at akmang bubunitin ang kutsilyo sa hita ko nang hatakin siya ni Takara at sipain. Gumulong siya sa buhangin.

“What the fuck, Takara?” bulyaw ni Hiro at naubo.

Mga bobo!

“Don’t interfere with my-”

Pinutol ni Hiro si Takara sa pagmamagitan ng isang sarkastikong tawa.

“Interfere? We’re in this together, Takara. We do this to take revenge, am I right? We only need Johannes to come here. So let’s keep our hands on ourselves while waiting for-”

“Don’t command me, Hiro. I will do what I want to do with this man!” Tinuro pa ako ni Takara.

Umiling si Hiro sa kanya at agad lumapit sa akin. Muli akong napasigaw nang bunutin niya ang kutsilyo sa hita ko pero nabitawan ni Hiro ang kutsilyong napuno sa dugo ko sa tabi dahil natapon na ang katawan niya nang sipain siya ni Takara.

Bumunot nang baril si Takara at walang alinlangang binaril si Hiro pero sa tagiliran niya lang ito tinamaan.

Nagsisigawan sila sa lengguwaheng Hapon at habang ang mga bobo ay nagsisigawan. Nagkaroon ako ng pagkakataong abutin ang kutsilyo gamit ang kamay ko na nakagapos sa likuran ko.

Napapikit ako nang sinubukan kong putulin ang lubid gamit ang kutsilyo dahil dumaplis iyon sa kamay ko at nahiwa ang palad ko. Pero desidido na akong makawala dito habang nag-aaway pa silang dalawa. Mga bobo talaga!

“You shouldn’t have meddled with me, Hiro!” sigaw ni Takara at sakto namang naputol ko ang lubid na nakagapos sa kamay ko.

Wala na akong paki kung ang kamay ko ay naghuhugas na sa sarili kong dugo. At puputulin ko na sana ang lubid sa paa ko nang malingon ako ni Takara.

My eyes widen.

Ang baliw na kapatid ni Johannes ay tinuon sa akin ang baril. Pumutok ang baril at sa buhangin iyon tumama nang dambahin siya ni Hiro mula sa likod.

Dali-dali kong pinutol ang lubid at tumayo. Sumuray pa ako dahil umikot bigla ang paningin ko. Paika-ika akong tumakbo sa malapit na speed boat. Kung kaya lang ng katawan ko ang lumaban ay labanan ko si Takara kaso alam kong dehado ako. And I still want to see, Johannes. Pero ’di pa ako nakalapit doon ay may pumutok na namang baril.

Paglingon ko ay nakita ko ang katawan ni Hiro na bumagsak sa lupa. Nakita ako ni Takara kaya naman hinabol niya ako. Hindi ako tumigil sa kaka-ika ng paa ko tungo sa speed boat pero kusang tumigil ang paa ko nang tinamaan ng baril ang likod ko nang dalawa beses. At natumba ako sa dalampasigan nang tinamaan ako ni Takara sa paa ko. Kahit na sa sobrang panghihina ay nagawa ko pang itihaya ang katawan ko. Umaabot sa akin ang konting hampas ng alon sa dagat. Binabasa nito ang ulo at likod.

Sa sunod na pagbukas ko sa mata ko ay nasa harapan ko na si Takara at nakatutok sa akin ang baril niyang hawak. Gustuhin ko man siyang labanan kaso wala nang lakas na natitira sa katawan ko.

Tumingin ako sa mga bituin sa langit bago pinikit ang mata ko at unti-unting tinanggap ang katotohanang hanggang dito nalang siguro ako. Subalit sa panghihina ng aking katawan, narinig ko pa rin ang sunod-sunod na putok ng baril.

Nanlalabo na ang paningin ko nang minulat ko ang mga mata ko pero nakita ko pa rin kung papaano bumaha ang dugo sa bibig ni Takara.

I smiled when his body dropped close to me.

“Beibu!!!”

Sunod-sunod na ang mga yabag ng paa na narinig ko pero nanghihina na talaga ang katawan ko at ’di ko na magalaw. Ultimo pag-angat ng kamay o diliri ko ay hindi ko na magawa.

Umangat ng konti ang katawan at sa amoy palang noong nagmamay-ari ng taong lumapit sa akin ay kilala ko na siya.

“Beibu? Colt?”

I want to open my eyes so bad. I want to look at Johannes, but my body can’t. My body isn’t cooperating with my mind right now. My tears only escaped from my eyes.   “Beibu? Beibu, don’t leave me. Please, Colt, have mercy on me. Don’t leave me.”     I heard Johannes cry before my mind and body shut down.

EPILOGUE

Thank you for reading the Mafia Underboss Series 4: The Bachelor’s Desire . See you in my other stories!

---

Epilogue

“Ito ang first time na sasakay ako ng plane, Lorcan.” ’Di maiwasang wika ni Colt sa kaibigang si Lorcan nang bumaba sila ng sasakyan nito.

Kukunin na sana ni Colt ang mga bagahe nila ni Lorcan nang pigilan siya ng kaibigan.

“Let my men carry those.” matigas na wika ni Lorcan. Nabitawan naman ni Colt ang nahawakang luggage.

“Iyong akin nalang. Ako nalang ang magdadala sa akin. Nakakahiya sa mga tauhan mo.”

Lorcan just sighed at Colt’s remark before nodding his head, ngo naunang maglakad.

Simpleng binigyan lang ni Colt ng isang ngiti ang mga tauhan ni Lorcan na siyang bumitbit sa mga bagahe nito. Sinundan ni Colt si Lorcan na nauuna na sa loob ng airport.

Si Colt ay ’di pa rin talaga nasasanay sa malamig na pakikitungo ni Lorcan at sa paraan nitong magsalita. Para itong laging galit at malamig. Pero nagpapasalamat pa rin si Colt na kinupkop siya ni Lorcan. Nagpapasalamat pa rin siya na dinala siya nito sa pamamahay nila at pinag-aral sa paaralang pinapasukan din nito.

Nanliliit si Colt sa kanyang sarili dahil mayayaman ang mga nag-aaral doon at mayaman din ang kaibigan ni Lorcan pero hindi naman siya hinahayaan ni Lorcan na mawala sa kanilang grupo. Tinuring siya ni Lorcan na parang kapatid at kaibigan. Kaya naman hindi nalang niya iniisip kung papaano siya nito pagsabihan at pakitunguhan.

At isa sa ipinagpapasalamat ni Colt ay ang pagtanggap ng mga grandparents ni Lorcan sa kanya. Hindi man niya ito laging nakakasalamuha sa bahay pero w-in-elcome siya nito sa mansyon ng mga ito. At bilang ganti sa kabutihan ng mga Lavoisier sa kanya. Pagbubutihan niya ang pag-aaral niya at gagawin niya lahat ng mga gusto nito.

Ito nga ngayon ay papunta silang Japan para sa training ni Lorcan. Sinama siya ni Lorcan at hindi naman siya umangal kasi gusto niya ring mapasyal doon. At gusto niyang masamahan si Lorcan sa training nito.

“Lorcan saan ba tayo sa Japan? I mean, saan ka magt-training.” ang tanong ni Colt nang maka-upo sa tabi ni Lorcan. Nakasakay na sila sa private plane na pag-aari ng mga Lavoisier.

“Put your seatbelts on.” saad lang ni Lorcan sa kanya, saglit siyang tiningnan bago sinandal ang ulo sa kina-uupuan at pumikit. “We’re going to Hokkaido.”

Inayos niya ang seatbelt gaya ng utos nito. May mga stewardess naman na nag-asikaso sa kanila. Napakindat pa si Colt sa mga ito!

“Malayo ’yan sa airport ng Japan?” Gusto nang takpan ni Colt ang bibig dahil sa daldal niya pero ’di niya kasi maiwasang hindi ma-curious sa lugar. Alam niyang konti lang din ang pasensya sa katawan ni Lorcan, kagaya ng kaibigan nitong si Raphael pero heto siya’t sinusubukan ang pasensya nito. Hindi nalang siguro siya nagtataka kung mayamaya ay itatapon na siya nito palabas ng eroplano.

“Hakodate Airport is just in Hokkaido. So it just takes us an hour or minutes bago makarating sa pupuntahan natin doon.”

Siguro ay nasanay na rin si Lorcan sa kadaldalan at sa kulit ni Colt kaya naman kahit tamad siyang sagutin ito ay sinasagot niya pa rin ang mga tanong nito. Iniisip din kasi ni Lorcan na first time nitong makasakay sa eroplano at baka ito lang ang paraan ni Colt para mawala ang discomfort nito sa himpapawid.

Lorcan helped Colt because he saw something in Colt’s eye. It is something he knows he will need someday. There was something burning in his eyes, and he would help Colt no matter what. He will help Colt achieve his dreams.

Pagkarating nila sa Japan ay halos manginig na ang buong katawan ni Colt sa lamig ng temperatura doon. Kaya naman pala binilhan siya ni Lorcan ng mga makakapal na damit dahil sa lamig ng lugar na ito.

“Are you okay?” si Lorcan kay Colt nang mapansin niya ang tahimik nito sa isang sulok ng sinasakyan nilang SUV.

“Puta! A-ang lamig pala dito.” Nanginginig ang boses ni Colt.

Lorcan just smirked.

“That’s why I told you to wear thick clothes.”

Kinuskos ni Colt ang palad niya. Napairap kay Lorcan.

“Ang init kasi sa Pinas!” Ang inis namang tugon ni Colt sa sinabi ng binatang Lorcan sa kanya.

Nang makarating sila sa lugar kung saan ang sinasabing lugar na pagt-training-an ni Lorcan ay halos lumuwa ang mata ni Colt sa lugar. Hindi niya kasi inaakala na ang inakyat nilang maliit na hagdanan kanina sa baba ay ganito pala kalaki ang lugar na bubungad sa kanila pagkarating sa taas.

Napakalawak ng lugar na purong berde ang lupang tinatapakan nila dahil sa damo. May mga malalaking puno ng kahoy at may bahay na tatlong palapag at ’di abot ng mata niya ang lawak ng bahay na iyon o mas magandang sabihin na mansyon. Sa harap noong mansyon ay mas malaking fish pond at may tulay iyon sa gitna na siyang dadaanan bago makapasok sa mala-higanteng pintuan ng mansyon. Sagana pa sa iba’t-ibang kulay na isda ang fish pond.

May taong sumalubong sa kanila sa grand parlor palang ng mansyon. Yumuko ito sa kanila at saka sila walang imik na pinagbuksan ng pintuan.

At pagkatapak nila sa loob ay hindi na bago kay Colt na purong ginto ang nakikita niya sa loob kasi ganoon naman ang modernong mansyon nila Lorcan sa Pilipinas. Pero ang nakakuha sa kanya ng atensyon ay ang mga espada na nakasabit sa dingding. It’s a samurai sword to be exact. At hindi niya mabilang ang dami noon.

Nang may lumabas na isang lalaki na may malaking katawan at edad na nasa 30 o 40 plus ay sinalubong ito ni Lorcan at yumuko dito. Saglit na binulungan ni Lorcan si Colt na may pag-uusapan lang ito at nang lalaking kalalabas lang.

“I will just talk to him and you behave here.”

“Hmn.” tugon naman ni Colt.

Sumunod si Lorcan sa lalaki at naiwan si Colt sa malaking salas. Napagod siya sa kakatingin sa loob ng mansyon kaya naman naisipan niyang lumabas. Wala naman sigurong masama roon.

Lumabas si Colt gaya ng gusto niya at tumingin sa isda sa fish pond. Tinawid ni Colt ang tulay na dinaanan nila ni Lorcan kanina at nagliwaliw sa mapupunong parte ng mansyon.

Hanggang sa mapadpad siya sa lugar na may isang hagdanan na may ilang baitang at ang lugar ay napapalibutan ng bamboo trees. Tinahak ni Colt ang lugar na iyon at nang papalapit na siya roon sa tuktok ay may naririnig siyang mga sipa at suntok.

Hindi pa tuluyang naaabot ni Colt ang tuktok ng lugar pero may nakita na siyang lalaki doon na naka-pants lang at naliligo sa sarili nitong pawis. Mag-isa lang ito at may sinisipang isang boxing stand.

Namangha si Colt nang makita niyang umikot ito ng ilang beses sa ere bago pinatid ang boxing stand na kalaban. Nabasag iyon at kumalat sa mala-arena’ng entablado ang laman n’on.

Hindi mawari ni Colt kung bakit ’di niya matanggal ang mata sa lalaking iyon. Kung titingnan niya ay parang sing-tanda lang ito ng kaibigan niyang si Lorcan pero likas na malaki at batak na batak ang masels nito.

Tumalsik ang pawis nito nang guluhin nito ang buhok. Nakayukong humarap sa gawi niya ang lalaki at tinanggal ang hand wraps sa kamay.

Siguro’y naramdaman nito na may ibang tao sa paligid kaya naman napatingin ito sa gawi ni Colt. Si Colt naman ay muntik nang mahulog sa kinatatayuang baitang nang pumukol sa kanya ang mata nito. The eyes of the man mirrored the green surrounding.

“Dare desu ka?”

Si Colt ay parang doon lang nakahinga at kinabahan sa tono ng pananalita nito.

“I… I-”

“Who are you?”

“I’m… I’m Colt.”

Tumigil ito sa pagtanggal ng hand wraps sa kamay nito at humakbang tungo kay Colt. Gustuhin man kumaripas ng takbo ni Colt pabalik doon sa mansyon ay ’di niya naman magawang ihakbang ang paa na parang dumikit na sa kinatatayuan niya.

Napasinghap si Colt nang unti-unti nitong kinain ang distansya nila sa isa’t isa at nalanghap ang amoy nito. Mabango ito kahit na pawisan.

“Colt?”

“Kasama ako ni Lorcan.” wika ni Colt bigla.

Kumunot lang ang noo sa lalaking nasa harapan niya.

“What?”

“Ahm, I’m with Lorcan…” Na-kagat ni Colt ang ibabang labi dahil sa labis na kaba. “I’m Lorcan’s friend.”

Sinalungat ni Colt ang tingin nito at ganoon nalang ang pagkawindang niya nang nakatitig pala ito sa kanya.

“Lorcan’s friend.” usal lang ng lalaki.

“Johannes, let’s go!” Ang sigaw ng isang babae na mula sa likuran ni Colt ang umagaw sa kanyang atensyon.

Napalingon si Colt doon at saka niya nakita ang isang maliit na babae. Kumunot ang noo ng babae na nakatingin sa kanya. Kaya naman lumingon ulit siya sa harap kung saan iyong lalaki pero nahintakutan si Colt nang paglingon niya ay ang mukha ng lalaki ang sumalubong sa kanya.

The guy was already wearing a playful grin on his face. His eyes were full of bliss.

“I’ll mark you mine someday.” anito at saka walang alinlangang pinatakan ng isang halik ang gilid ng labi ni Colt.

Dahil sa pagkabigla ay hindi iyon napigilan o naharang ni Colt. Saka lang siya nakabawi sa pagkagulat na wala na ang lalaki sa harap niya.

At nang makabalik siya sa mansyon ay sumalubong sa kanya ang naiinis na pagmumukha ni Lorcan. Hinahanap pala siya nito. At dahil sa ginawang iyon ni Colt ay hindi na siya muli pang sinama ni Lorcan sa Japan. Ayaw na nga siya nitong patapakin sa bansang iyon.

Colt Pov

Upon opening my heavy eyelids, my eyesight was fuzzy. It took me a while before my vision finally cleared. Hindi na ako nagtaka na na nandidito na ako ngayon sa hospital. I still remember the last moment after I lost consciousness. I still remember what happened. And I’m just glad that I’m still alive after the three shots of gun buried in my body.

Pagkatingin ko sa paligid ko ay nakita ko kaagad si Johannes sa tabi ko. Nakahukdong siya at hawak ang isang kamay ko. Mukhang natutulog siya.

“J-johan.” My voice cracked because my throat felt so dry.

Agad na nagising doon si Johannes. Akala ko ay matutuwa siya na gising na ako kaso nakita ko ang pagmula ng mata niya.

“B-beibu.” And his tears fall! Damn!

“Buhay ako Johannes. Huwag kang umiyak dahil buhay ako. Susuntukin kita, sige ka.” banta ko dito. At imbes na tumigil siya ay tumayo ito at maingat akong niyakap.

Mahina akong napailing dito. Nang pakawalan niya ako ay dadamba na naman sana siya ng halik sa akin kaso tinakpan ko na ang bibig ko.

“Ilang araw akong tulog?” tanong ko sa kanya habang napatakip pa rin ang kamay sa bibig.

“Two days, Beibu.” sagot niya at ’di man lang nag-abalang ilayo ang mukha niya sa akin.

“Mamaya mo na ako halikan kapag nakapag toothbrush na ako.” wika ko sa kanya.

Kumunot lang ang noo niya.

“I don’t really care if wala ka pang toothbrush, Beibu.”

“But I care.”

Sa huli ay sa noo niya lang ako hinalikan bago bumalik sa kinauupuan niya.

“Nasa Manila na tayo? Sila Mommy? Alam ba nila na nandidito ako?”

Huminga siya ng malalim at tumango.

“Mmm, nasa Manila na tayo. Pagkatapos patila-in ng mga doctor sa isla ang mga sugat mo ay lumuwas na tayo dito. And yes, alam nila Tita at Tito na na-ospital ka. I told them what happened at humingi ako ng tawad dahil kung hindi dahil sa akin hindi ka magkakaganito Colt. It’s all my fault.” Pagsisisi nito sa sarili niya.

Kinapa ko ang kamay niya at humawak doon.

“Hindi mo kasalanan, Johannes. Please, don’t blame yourself.”

“But…”

“Aijin, walang may gusto sa nangyari except sa brother mo. At siya lang ang dapat sisihin sa lahat ng ito.” pagpapa-intindi ko sa kanya. Ayaw na ayaw kong sinisisi niya ang sarili niya dahil sa nangyari sa akin. I don’t like him taking the blame na hindi niya naman talaga kasalanan.

Yumuko siya.

“I just want to propose to you, Beibu. I just want a little surprise for you, but an unfortunate thing happened. I just want to make you happy and make that night special to you yet-”

“Nasaan ang singsing?” Pinutol ko siya kaya naman napa-angat niya ng tingin sa akin. Nagtataka. “Nasaan na?” suna ko.

“Oh,” aniya lang at may kinuha sa bulsa niya. “Here.”

Pinakita niya sa akin ang isang maliit na box na kulay berde. Tatak palang noon ay alam ko nang milyones na. Tsk! Hindi naman kailangan ng ganito ka-mahal. Okay lang naman sa akin kahit nga singsing na binili niya lang sa divisoria o sa tabi-tabi lang.

Kahit na nakahiga lang ako ay kinuha ko iyong box sa kamay niya at binuksan iyon. Kuminang kaagad iyong malaking bato sa singsing. Kinuha ko ang singsing doon at sinuot sa daliri. Kasyang-kasya iyon sa ring finger ko.

“Beibu-”

“Oo, yes. Papakasalan kita.” Nakangisi kong untag dito. Naluluha na naman siya. Ano ba ’yan!? Ang iyakin naman nito!

Tiningnan ko ang daliri ko na may singsing bago binalingan si Johannes na walang kurap-kurap na nakatingin sa akin na may pagkamangha doon.

“Before, I really wanted to be rich. I want money kasi iyon ’yong dahilan kung bakit naghiwalay ang mga magulang ko. I thought that if you have money, you can have love. You have your family back. But no. Kasi yumaman naman ako pero kulang pa rin ang pagkatao ko. May pera ako pero ’di naman ako tunay na masaya. Nakukuha ko ang gusto kasi may pera ako pero iyong puso ko—ang puwang sa puso ko kailanman ’di napupunan noong kayamanan ko, Johannes. Ikaw. Ikaw ang pumuno sa pagkukulang sa akin. Ikaw ang muling bumuo sa buhay ko. Ikaw ang nagpasaya sa akin.” Naluluha ako habang sinasabi iyon sa kanya.

“Colt.”

“So Johannes, I don’t need luxury. I don’t need surprises from you. I just want you to ask me to marry you. Dahil kung hindi ako na mismo ang magtatanong sayo.” Dinaan ko iyon sa biro.

Muli siyang tumayo at niyakap ako kahit nakahilata lang ako sa kama. Niyakap ko naman siya pabalik.

“I love you. I love you so much, Beibu.”

“I love you too, Johannes.”

At kahit na ayaw kong magpahalik sa kanya dahil wala pa akong toothbrush. Sa puntong iyon ay magpapahalik na sana ako sa kanya dahil sa saya pero bigla nalang bumukas ang pintuan at niluwa noon ang lalaking kamukha ng lalaking yakap ko ngayon. Mas matanda lang ito at mas seryoso kumpara kay Johannes.

“Dad.”

“He is awake.” saad lang ng lalaking tinawag na ‘Dad’ ni Johannes.

Dammit! Meeting the parent pala ito pero nandidito pa ako sa ospital.

“Dad, this is my boyfriend—my fiance, Colton.” Proud na pagpapakilala ni Johannes sa akin.

Bumaling siya sa akin na may ngiti sa labi.

“Beibu, this is my father Yoshi Matsumoto Shinubo.”

I tried to sit and thanks to Johannes fast reflexes dahil tinulungan niya ako. Bumulong pa sa akin kung kaya ko ba.

“S-sir…”

Napalunok tuloy ako nang walang pinagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Tang ina! Huwag niyang sasabihin na ayaw niya sa akin para kay Johannes?! Puta! Kutang-kuta na ako sa mga nangyari sa buhay ko.

“I’m sorry, Colton. I’m sorry for what my son, Takara, did to you. Don’t worry he can’t harm you anymore.” Napatingin ako kay Johannes dahil sa sinabi nito. Si Johannes naman ay kumuyom lang ang panga.

“Don’t be afraid that I might meddle in your relationship with my son, Colton, because I will never do that. It may take me time to accept all of this, but you’re my son’s happiness. This is the path that he takes, and I would rather be there for him than lose him.” wika nito na kinahinga ko ng maluwag.

Ang ama ni Johannes ay tumingin sa kanya.

““I will be going home already. Bring him to our home sometime. He should meet your mother.”    For what I know, Johannes’ mother was already dead. But the way Mr. Yoshi talks about her, parang buhay pa ito at mahal na mahal niya.

“Yes, Dad.”

Umalis ang ama ni Johannes pero hindi naman kami natahimik dalawa dahil biglang nagdagsaan ang mga kaibigan ko sa hospital. Na-ikwento nila sa akin ang nangyari doon sa isla kung saan ako dinala ni Takara. Ang inaakala ko isa sa mga kaibigan ko ang nakapatay kay Takara pero ang ama pala ni Johannes ang bumaril doon. Hindi masyadong nagsasalita si Johannes doon. At naiintindihan ko siya. Kapatid niya iyon at siguro kahit sa kabila ng ginawa nito ay mahal niya ito.

Naiinis ako na natutuwa sa ingay nila Dareen at Ady na nagbabangayan. Si Clayton naman at Finnick ay nakatingin lang sa dalawa na ang iingay ng mga bibig. Ang mga kaibigan ko naman ay napapailing nalang sa mga partner nila nang matapos kaming mag-usap-usap.

Johannes and I celebrated Christmas in the hospital pero naging masaya naman dahil binisita ako nila Ayaka at ng anak niya si Haru. Sila Mommy at Daddy ay pumunta rin bago ang christmas eve. Ang mga half-brother at sister ko naman ay pinuntahan din ako.

“You shouldn’t have come here, Ayaka. You can stay in Johannes’ house.” sabi ko kay Ayaka habang nilalabas niya ang mga niluto niyang pang-christmas eve raw namin.

“Nah! Johannes’ house was so lonely that is why we would rather celebrate Christmas here in hospital with you.” saad lang niyang balik sa akin.

“How about Haru?” ako saka tiningnan si Haru na naka-kandong kay Johannes.

“He is fine wherever I go, Colt. No need to get worried about him, okay?”

Well, itong private room naman na inu-ukupa ko ay malaki at parang nasa hotel lang. Kompleto pa nga ito sa gamit.

“Papa Colt,” nabigla ako sa pagtawag sa akin ni Haru.

I didn’t see it coming.

Tiningnan ko si Ayaka na nakangisi lang sa akin.

“Since Johannes is his Daddy, I told him to call you like that. Is that… okay?”

Ngumiti ako. “Of course.”

“Papa Colt when are you going to go home?”

Binuhat ni Johannes su Haru para maupo sa hospital bed ko.

“Soon.”

“Are you going to live with us, Papa?”

“I… I have my own house, Haru.”

“To where my Daddy Johannes live too?”

Ngumiwi ako. “Hmm, sometimes.”

Ngumuso lang si Johannes sa tabi ni Haru. Kung ano-ano nalang talaga ang pinagsasabi nitong lalaking ito kay Haru!

Nang mag-alas dose ay binuksan ni Johannes ang isang sliding window para makita namin ang mga fireworks sa labas. Ako naman ay binuhat ni Johannes para maupo doon sa wheel chair para makalapit doon sa bintana.

“Merry Christmas!!!” Masayang sigaw ni Ayaka habang nakatanaw kaming apat sa harap kung saan nagpuputakan ang mga fireworks. Humalik siya sa anak niya.

“Merry Christmas, Mommy, Daddy Johan and Papa Colt!”

“Merry Christmas, Haru!” sabay naming saad ni Johannes.

Yumuko si Johannes sa akin at bumulong sa tainga ko.

“Merry Christmas.”

Ngumiti ako dito at humalik sa labi niya. Hindi ko naman inaasahan na papailaliman niya ang halik namin.

“Stop with your kaharutan, please there’s a kid with us.”

Doon tumigil si Johannes sa kakasipsip sa dila ko at dumistansya.

“Saan mo natutunan ’yan?”

“Where did you learn that?”

Sabay naming tanong ni Johannes kay Ayaka.

She grinned. “From Mr. Hernane.”

Urg! Bakit ko nga ba nakalimutan na naging close pala sila dahil sa pagdalaw nila dito sa ospital.

Thankfully hindi na kami nag-celebrate ng New Year sa ospital. Nang ma-discharge ako ay naging OA naman itong si Johannes at hindi ako pinapagalaw. Inutusan niya talaga ang kapatid kong si Joe na samahan ako sa bahay. Actually, si Mommy at si Joe ay sa bahay ko na tumutuloy simula noong ma-discharge ako. Kaso itong si Johannes naman ay ginagawa nalang bakuran itong bahay ko at ang bahay niya. Minsan sinasama pa si Haru. At minsan nga rin ay sa bahay ko nalang siya pinapatulog kasi byahe nang byahe.

“We’re engaged now, Beibu so maybe we could live together na?” he said while kissing my naked shoulder. Nasa kama pa kami ngayon at kapwa mga walang saplot. Nakasandal ko sa kanyang ngayon.

“Utot mo Johannes.” Biro ko dito. Kada punta niya dito sa bahay ay ’yan talaga ang lagi niyang sulsol sa akin. Ang maglive-in kami. Konti nalang talaga at mapapayag na niya ako doon sa live-in-live-in na ’yan. Lintek!

Naging mabilis ang paglipas ng panahon hanggang sa dumating ang isang araw na lumitaw nalang sa harapan namin si Lorcan. Akala ko clone lang. Akala ko may kambal lang siguro ang kaibigan ko pero alam naman naming lahat iyon na isa lang ang Lorcan Lavoisier. At kung kaming lahat ay nawindang sa biglaang paglitaw ni Lorcan matapos ang limang taon. Si Clayton yata ang mas nagulat sa aming lahat. Syempre naman, halos magpakamatay na siya noon nang mamatay si Lorcan tapos buhay pa pala.

But then Lorcan explains everything that happened to him. He explained why he suddenly gone for those years. Dati noong nalaman kong sinabi pala ni Lorcan ang totoong pagkatao niya Clayton, alam kong may kabayaran iyon. Pero hindi ko lang alam na iyon pala ang naging kapalit noon. At noong bumalik si Lorcan ay dumalas ang pagtitipon namin at syempre sumasama si Johannes dahil dati pa man ay magkaibigan na sila.

“Beibu?”

Pikit mata akong napaungol nang bumulong sa akin si Johannes. Tangina! Parang kakapikit lang ng mga mata ko, eh! Pagurin ba naman ako magdamag! Puta! Parang ’di ko naman pinagod ang isang ’to!

“Ano?!” Inis kong untag!

“Don’t you remember? Ngayon ang byahe natin sa isle ni Lorcan?”

Napamulat ako doon. Oo nga pala! Parang celebration kasi ito dahil syempre nagkabalikan na sila ni Clayton at engaged na sa wakas kagaya namin.

Nakailang balik na rin ako sa tahanan ni Johannes sa Japan. Ang gladly mabait sa akin ang ama niya. Siguro natanggap na niya na sa akin talaga babagsak ang nag-iisa niya nalang na anak. At syempre bumalik kami doon sa Isla Maligaya na engaged na kami ni Johannes at noong bumalik kami doon ay may dala na akong regalo sa inaanak kong si Dylan!

Si Johannes na ang naghanda sa mga dadalhin naming gamit doon sa isle na nabili raw ni Lorcan. Pagkarating namin kina Clayton ay nandun na sila Rap at sila Laszlo. Tsk! Doon pa kasi ako natulog sa bahay ni Johannes.

Si Johannes ang pilot namin at nang makarating kami doon sa isle ni Lorcan ay si Johannes na rin ang bumitbit sa mga bagahe namin. Gusto niya, eh.

Indeed the place was so cool! Para siyang maliit na isla at secluded. Private na private!

Kinagabihan noon ay nagkasayahan kaming lahat kahit na muntik nang malintikan sila Dareen at Ady sa mga partners nila! Pati rin pala ako ay nalintikan.

“Don’t you dare entertainment guys or woman, Colt.” Johannes said into my ears and thrust his length inside me roughly!

Nakuyom ko ang kobre ng kama.

“I—ahh, fuck! Sinabi k-ko na sayo Johannes. Wala akong paki sa mga taong iyon!” Tukoy ko doon sa mga biglaang bisita na dumating kanina.

“Nah! I saw that there’s a guy watching you, Beibu, and I hate it. I hate it so much!” litanya niya at walang tigil sa kakalabas-pasok sa akin.

“I am yours! And we’re fúcking engaged, okay?”

“Ohh… ahh! You’re so tight, Beibu!”

---

At kina-umagahan hindi naging maganda ang gising ko kaya naman nang magtayo ng net ay si Johan nalang ang tumulong. Galit-galit-an ako sa kanya ngayon!

Napansin kong nag-uusap ang mga magpartner except sa amin ni Johannes. Nagtalo pa kasi kami kagabi! Aba’y ipinagpipilitan ba naman na may nagkagusto raw sa akin, eh wala naman.

Ngayon ay bigla akong nilapitan ni Johannes habang nagf-flex ako ng braso ko. Nag-warm up ako dahil malapit na magsimula ang laro namin, beach volleyball. Tsk! Hindi ako nakapalag nang bigla akong hatakin ni Johannes palayo doon sa volleyball court na ginawa nila kanina.

Naningkit ang mata ko. Galit-galit-an pa rin ako dahil sa nangyari kagabi.

“Fuck! Ba’t ka nanghihila Johan!” Iritado kong saad saka winaksi ang kamay niya.

Napatigil kaming dalawa.

Ngumisi naman siya sa akin na parang wala kaming naging pagtatalo kagabi! Ako ang unag tatanda sa aming dalawa!

“Won’t you say something to me?” Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi niya.

“Ano naman ang sasabihin ko?” Nanliit ang mata ko dito.

“Hmm, something like… encouraging words or maybe you can give me a good luck kiss.”

“Asa ka!” Galit pa ako sayo.

“My teammates already gave their good luck to your allies, so I wanna wish you luck as well.” aniya.

“Pshh!” Napangisi ako at tumalikod. Good luck lang pala ang hinihingi.

“Let’s make a deal Colt.” Biglaan saad ni Johannes nang tumalikod ako dito.

Humarap ako dito.

“What deal?”

“If your team wins, you will be at the top forever. And if my team wins, of course you’ll be a bottom forever. “

Taimtim kong tiningnan si Johannes at napaisip sa sinabi niya.

“Look. My teammates are tired.” Tinuro niya pa ang mga kasamahan niyang pagod nga. “And then, si Ady lang ang malaki na kasama ko except me. While your team is the opposite.”

Nagduda ako sa pinaparating ng lalaking ito.

“Kung alam mong matatalo na kayo. Bakit ginawa mo pa ang deal na ito?”

He shrugged walked towards me. Yumakap siya sa baywang ko.

“Of course, to make the game challenging.”

Tumaas ang kilay ko dito bago sinagot. “Tsk! Okay deal. Be ready to be a fucking bottom forever, Johan.”

Wala naman sigurong mawawala kung sumubok diba?

At nang magsimula na ang laro ay nainis ako dahil halatang binibigay na nila Rap ang laro na ito sa mga partner nila. Ako lang yata ang lumalaban sa grupo namin.

“Mga ugok! Ayusin ninyo ang laro ninyo! Puta nakasalalay dito ang kinabukasan ko!” Galit kong sigaw sa mga kasama ko! Binalaan ko na sila na kinabukasan ko na ang nakasalalay sa larong ito. Kaso na dismaya ako.

Sa huli natalo talaga kami.

“Mga traydor!” Tinuro ko ang mga kasamahan ko na walang mga paki at pinatid ko ang bola papalayo! Tang ina! Ang lakas pa naman ng loob kong makipag-deal kay Johannes!

Nang makarating ako sa cabin namin ni Johannes ay dumiretso ako sa shower room at naligo kahit na may damit pa. Nagpupuyos ako sa damdaming nagpailalim sa shower. Ilang minuto ay may pumasok na sa shower room at si Johannes iyon na nakahubo’t hubad. Kitang-kita ko tuloy ang pagkalalaki niya na parang palaging galit at handa. Blessed, eh!

“Beibu,” nanlalambing niyang untag at hinubad ang suot ko. Nagpatianod naman ako dito. Hinayaan ko siyang hinubad ang suot kong damit hanggang sa wala na akong suot. Tinapon niya lang ang mga damit ko sa tiles.

Kinabig niya ako papalapit sa kanya.

“You’re still mad?” anito at humalik sa leeg ko at dibdib. Sumipsip diya doon sa dibdib ko at lumakbay ang kamay sa likod ko. Pinisil niya ang pwetan ko.

“Let’s just forget our deal. I’m  just kidding you-”

“No.” Putol ko sa kanya at tinulak siya ng bahagya.

Niyakap ko ang braso ko sa leeg niya.

“Beibu-”

Actually, I don’t care about that position-position thing. Bottom or top. Wala akong paki d’yan as long as it’s Johannes.

“You really want to be the one screwing me?”

He bit his lips. “Yes.”

“Then fine. I’ll be the receiving end starting at this point and onward.” I said while plastering my beautiful smile. 

“R-really?”

Tumawa ako.

“Yeah. Really.” ang naging sagot ko at tinawid ang konting distanya namin para maabot ang labi niya.

THANK YOU

Finally, the boat that has been sailing for almost two years has finally anchored and found its rest. It has been a long, tough, and hard yet enjoyable ride for all the MUS characters and, of course, for you as well, my dear supporters, readers, friends.     We started with Laszlo’s story and eventually moved on to Raphael’s story, which was followed by Desmond’s story and then finally Colt’s story. I’ve never thought that I would be able to finish this series. May mga hesitance, may mga doubts, may mga iyakan, at tawanan. At ngayon nagpapasalamat nalang ako na nakatapos ako ng isang series na may apat na iba’t-ibang estorya. Hindi man ito kasing haba ng ibang story o series pero sana kahit na tapos na ang MUS ay patuloy n’yo pa ring abangan ang susunod kong story or series.

Sa mga bagong readers ng MUS maraming salamat sa pagbibigay ninyo ng chance at oras para basahin ang story ko. Sana ay nag-enjoy kayo at kahit papaano ay may natutunan kayo.

Sa mga readers ko naman na patuloy na sumusuporta simula pa sa story nina Lorcan at Clayton. Maraming-maraming salamat po sa walang sawa ninyong suporta. Hindi po tayo aabot sa puntong ito kung hindi dahil sa inyo (at sa akin syemre! Hahaha).

At sa mga re-readers naman maraming salamat dahil ’di kayo nagsasawang basahin ang (mga) story ko.

Patuloy akong magpapasalamat sa mga suporta ninyo. SALAMAT sa pagsama ninyo sa akin at sa mga characters ng MUS sa byaheng ito, Engels. I love you all Engels!!!

The Mafia Underboss Series is now signing off!

-Jicel 

---

“Ano ba ’yan umayos na kayo d’yan!?” saad ni Dareen habang inaayos ang camera.

Sa harap naman ay sina Clayton, Lorcan, Laszlo, Ady, Desmond, Finn, Colt at Johannes. Inaayos ng mga ’to ang suot nila katabi ng mga partner nila.

“Is that done, baby?” Nakakunot-noong tanong ni Rap sa tabi naman ni Dareen.

“Yes, sweetie malapit na.”

“Ready na, Dar. Halika na kayo ni Rap dito.” si Clayton at kinamay sina Rap at Dareen.

Nag-thumb’s up si Dareen kay Clayton at pinindut ang timer. Hinala kaagad ni Dareen si Rap at nag pose na sa harap ng camera.

“Guys hug your partner!” ani Dareen at ’di naman umangal doon ang magkakaibigang sina Lorcan, Rap, Colt, Laszlo at Desmond.

“Isa pa! Hehehe!” sigaw naman ni Finn.

“Sige, sige, isa pa. Umayos ka, darling.” ani naman ni Ady kay Laszlo.

“Sige. Last one.” sang-ayon ni Clayton.

“Every one say! Thank you for reading Mafia Underboss Series! Bye!!! “ Pasimuno ni Desmond at sinundan naman ng lahat!