Prologue

PROLOGUE:

°POTCHIE’S POV°

“Nay sigurado ka bang dito yung bahay ni tito Daniel? Akala ko ba hindi siya mayaman?” Tanong ko sa nanay kong nakanganga na rin sa hitsura at laki ng bahay. Bahagya ko pang sinarado ang bunganga niya para hindi pasukin ng kung anumang insektong lumilipad.

“Ano ba yan anak nagandahan lang ako sa bahay. Hindi ko nga alam eh. Dito tayo dinala ng taxi eh sabi dito daw yung address na binigay ko”.

“Baka naman nagkamali lang yung taxi driver, Nay. Tignan mo na lang kaya sa address na binigay ni tito Daniel sa inyo.” Sabi ko na medyo may pagkamot na sa ulo. Hindi naman kc halatadong mayaman si tito Daniel. Pag pumapasyal kc sa bahay simpleng ayos lang. Dun siya nagustuhan ni nanay. Ang pagiging simple niya.

“Eksakto naman yung address anak. Tignan mo oh #373 Amar Village, Balibago, Santa Rosa City, Laguna.” At talagang binasa pa ng buo ahh.

“Nay naman bat mo sinabi. Mamaya masugod si author sa address na yan delikado.” Biro ko pa sabay tawa. Ha ha ha.

“Tawagan mo nalang kaya,Nay?” Kakasabi ko pa lang nun nang may bumusinang kotse sa harap ng gate.

“Ay kabayo ka!!!” Sigaw ko dahil sa gulat. Bahagya pa akong napaatras dahil nga nasa mismong tapat kami ng gate.

Bahagyang bumaba ang bintana ng kotse sa may drivers seat at nakita nga namin na si tito Daniel yun kaya naisip namin ay este ko actually na dito pala talaga nakatira si tito Daniel. Pero infairness ha? Mayaman. Hindi naman kc agad sinabi ni tito Daniel na mayaman siya. Pero ok na yun. Atleast mayaman ang napangasawa ng nanay ko. Hindi na kami maghihirap.

“Nympha, Potchie, kakarating niyo lang?” Tanong ni tito.

“Tss..”

“Ahh opo tito kakarating lang namin”. Hindi ko maaninag kung may tao pa sa loob ng kotse sa likod pero may narinig akong tunog na naggaling sa likod kanina.

“Mayaman ka pala Daniel hindi mo sinasabi hahaha” with matching tawa pa na sabi ni mama.

“Pag-usapan natin yan mamaya love. Pasok na muna tayo at may mga ipapakilala muna ako sa inyo. Ipapakilala ko ang mga anak ko.”

Anak?? May anak si tito Daniel? I thought…

Hayys… Ano magiging buhay ko sa mga magiging kapatid ko?

CHAPTER 1

°POTCHIE’S POV°

Well masasabi ko talagang mayaman nga si tito Daniel. Wala lang sa looks nito. Bukod kasi sa batang hitsura nito, simple lang ito manamit. Napaka-down-to-earth niya. Humble. Kaya siguro ito nagustuhan ni nanay. Boto naman ako actually. Ayoko namang maging sagabal sa lovelife ng nanay ko.

Makakamangha lang talaga ang bahay. Pagpasok pa lang kasi namin ng gate ay tumambad sa paningin namin ang two-storey mansion house. Napakaclassic ng design. May fountain sa harap nito. Angel ang sculpture na nakatayo dito habang may hawak itong banga na siyang naglalabas ng tubig. Pabilog ang fountain at may mga nagbubuga ng tubig papunta sa gitna. Nakapalibot ito sa bilog na siyang pinaka-edge ng fountain.

“Ahm, tito Daniel, yung mga anak niyo po ba mga chikiting pa? Haha.” Natatawa kong tanong. Bahagya naman ang siniko ni nanay at binigyan pa ako nito ng ‘pag di ka tumigil isusubo ko sayo tong travel bag’ look. Syempre natakot ako kaya nagbehave ako. Ikaw ba naman ang subuan ng travel bag.

“Hhaha nakakatawa ka talaga Potchie. Mga binata na sila. Siguro ka edad mo yung bunso ko.“Seryoso? Malalaki na sila? Ang bata pa ng looks ni tito Daniel pero malalaki na pala mga anak niya.

Gwapo si tito Daniel. Malamang gwapo din mga anak nito.

Haha. I smell something fishy.

TBC…

CHAPTER 2

°POTCHIE’S POV°

“Manang, pakitawag naman ang mga anak ko sa mga kwarto nila.”

“Opo, Sir.”

“Sigurado akong makakasundo niyo ang mga anak ko. Mababait naman sila.” Ani tito Daniel habang ginigiya kami papuntang dining area. Nakahain na ang mga pagkain dun nang dumating kami. Ang sasarap ng mga pagkain. May Caldereta, Adobong manok, menudo, pasta, carbonara, pork sinigang at adobong squids.

Eto ang gusto ko ehh. Sa buraot ko pa namang to? Bigla tuloy akong naglaway kaya walang pag aalinlangan akong dumukot sa mga pagkain abot ko ng may tumampal sa kamay ko. Si nanay. Binigyan na naman tuloy ako ng ‘umayos ka baka sapatos ko ang ipasok ko sa bibig mo’ look. Katakot naman si mader.

Yung totoo? Kanina pa niya ako kinakausap sa tingin ah. Ano to? Looking speach?

“Nay, naman natakam ako ehh. Ang sasarap oh.” Maktol ko sabay nguso sa mga pagkain.

“Umayos ka anak. Baka itakwil kita?” Bulong ni nanay sakin.

Binigyan ko naman ito ng ‘sa pagkain lang ang dahilan nay?’ Look. Looking speach ang labanan namin ni nanay best.

“Maupo na tayo. Parating na siguro sila.” Narinig kong sabi ni tito Daniel.

Agad naman akong umupo sa may bandang kaliwa ng mahabang mesa.

Sa dulo naupo si tito Daniel dahil siya ang breadwinner at ama. Naupo naman si nanay sa tabi nito bandang kaliwa tapos sa tabi naman ni nanay ako naupo.

“Sir, susunod na daw sila” si manang. May katandaan na siya. Nasa middle age na siguro ito. 

Bakas dito ang katapatan sa trabaho dahil mag-isa lang siyang katulong dito. Seriously? Sa laki ng mansiong to siya lang mag-isa? Well except sa Driver at hardinero na nasa labas kanina. May mga guards din. Pero sa gate lang sila. Sa may guard house.

Nasa kalagitnaan na kami ng pagkain ng dumating ang tatlong nagtatangkarang lalaki. Agad namin silang napansin dahil nakaharap kami mismo sa entrance ng dining area.

“Good evening, Dad!!!!” Grabe ang lakas ng boses ah? Gwapo siya. Mestizo. Medium built ang katawan. At masasabi kong yummy siya.

(Jusko ka Potchie, ang harot mo. Ingudngod kita sa kinakain mo eh)Ang harsh mo author. Peace na tayo hihihi.Siya ang pinakabata sa hitsura. Well halata naman.

“Good eve, Dad.”

“Good eve, Dad.”

Isa isa silang humalik sa Dad nila. Ang cute.

“Meet my sons, Denver Josh De Lunco, my eldest. Nakakatulong na siya sa business ko.” Turo ni tito sa Katabi niya na katapat ng upuan ni nanay.

Actually siya ang pinakagwapo sa lahat. Medyo tan ang balat na bumagay sa gym-built nitong katawan.

“Done checking me out?” Tanong nito na kinagulat ko. Nahiya tuloy ako.

“And Axel Vinn De Lunco. Nag-aaral pa siya. Pero nasa 3rd year na siya sa college this coming school year.” Mestizo din siya tulad nung bunso. At oh. My. God. Ang gwapo din.

“And my baby. Travis Kiel De Lunco.”

“Dad! I’m not a baby anymore!” Nakanguso nitong reklamo sa tatay niya.Natawa ako dun. Ang cute niya. Haha.

“Sons, meet my new wife and your becoming stepmother, Nympha Angeles.”

“Hi, tita.” Travis.

“Hello, tita, nice meeting you”. Axel.

“Nice meeting you, tita”. Denver.

“Ang babait nga nila, Daniel. Siguradong makakasundo ko sila.” Sabi ni Nanay

“And her son, Vinxie Porch Angeles”

Napatingin silang tatlo sakin. Ang seryoso ng mga mukha nila. Hindi ko mabasa ang nasa isip nila. Bakit sila nakatingin sakin ng ganyan?

Amusement yan ang nakikita ko sa mga mata nila.

TBC..

CHAPTER 3.1

°DENVER’S POV°

Fair complexion, slim body like a real girl, such an angelic face for such a young…. Boy. Yes he’s a boy. Not ordinary physical looks for a boy. Maybe he is too young to overcome puberty. But what the heck? Puberty starts from a young age of twelve. He’s definitely in the Senior High School yet he never step in the puberty stage.

But his eyes caught my interest. A chocolate brown hazel nut pupil. A natural waved upward eyelashes. Double eyelids. Such an expressive eyes.

The nose. Pointed out.

And his lips. My God. Why am I acting like this? Maybe I need to figure it out later. But for now I need to seriously know everything about him. Everything about his life and his mother.

“Done checking me out?” I ask in full deep voice. I know I scared him. But what the… He’s so cute when he’s like that.

Napayuko siya sa sinabi ko. Nahalata ko kasi na kanina pa ako tinitignan. I know that he assessing me with my looks. Tignan lang natin kung ganyan ka pa pag nakilala mo ako.

°POTCHIE’S POV°

PAGKATAPOS ng makabagbag damdaming tagpo sa dining area charr ay nagpunta muna ako ng balcony para magpababa ng kinain. So what kung buraot akong kumain? Lakampake. Si nanay naman ay sumunod na kay tito Daniel sa kwarto nila. Buti pa si nanay alam na yung kwarto. Matutulog nlang siguro ako mamaya sa sofa sa may sala.

Kung di lang sana namatay si tatay dahil sa kanyang malubhang karamdaman ay masaya pa rin kaming buong pamilya na namumuhay sa tahimik sa probinsya namin sa Cagayan. Though probinsya din ang Laguna but still mas tahimik naman dun sa probinsya namin not like here na maingay.

“How’s your assessment with me?”

“Ay kabayong bundat!!! Nakakagulat ka naman kuya. Muntik na mahulog ang puso ko dun ah.” Sabi ko habang sapo sapo ang dibdib. Seriously Potchie? Sapu-sapo mo ang dibdib mo? As if namang may masapo ka?

Punyeta kang konsensya ka ah. Kakampi ba kita?

“Haha. Nakakatawa ka pala. How’s your assessment with me?” Ulit na naman niyang tanong na may kasamang…amusement? I dont know. Maybe.

At ano yung sinabi niya? House? Assessment?

“Ahhmm my house…our house…is you know haha.” Ano ka ba Potchie umayos ka!!! “Our house is poor? Haha small? Basta yun na yun kuya haha. Tsaka yung assessment? Ok lang naman kuya naipasa ko naman yung assessment namin last year hehe” pagmamayabang ko pa.Pagkasabi ko nun bigla na lang siyang bumungisngis ng tawa.“Bwahahahah!!! Nakakatawa ka talaga. I like you.”

Namula ako besh. He likes me daw. Diba bongga? May isa nang like yung Profile Picture ko. Haha

TBC

CHAPTER 3.2

°POTCHIE’S POV°

Nakakaloka ang magkakapatid na yun. I feel something tremendous. Ano akala nila sakin GRO?! Hayst.

(Sige nga ano ang GRO?)

nakakaloka ka rin author ah. ano ako bopols? alam ko naman ang meaning ng GRO no. It is Guest… guest… ah basta!!! wag mo na pasakitin ang ulo ko author manahimik ka!!!

“Loitering around?” Biglang salita ng nasa likod ko. Kalma lang puso. Ganyan talaga ang magkakapatid na yan. Mga mahilig manggulat.

“Ah.. nagpapahangin lang.” sagot ko. Kahit medyo malalim na ang gabi ay maaaninag ko pa rin ang kanyang awra. Nakasandong puti ito na hapit sa kanyang katawan. Napalunok tuloy ako ng laway ng ang mga biceps naman niya ang tunguhin ng mga malalantod kong mata.Well-built body. Sa likod ng batang edad nito ay hindi na ito nagpapatalo sa mga kuya niya kung ganda ng katawan ang pagbabasehan.

Sa pangbabang kasuotan naman nito ay isang see through pyjamas na kahit madilim ay maaaninag parin ang mga naglalakihan nitong binti.

At… oh my gosh. Ano yung bukol na yun? Bat ang laki? Naalala ko pa nung nagkabukol ako sa ulo noong bata ako. Hinihilot ito ni lola para daw mabawasan ang sakit nito.

“Enjoying the view?” Pagkasabi niya nun ay dahan dahan itong lumalapit sa akin. Syempre umatras din ako. Dahan dahan din para fair.

“Teka nga! Bakit ka ba lumalapit sakin? Anong gagawin mo?!”

“Natatakot ka ba sakin, my Potchie?” Tanong niya sakin na tinernohan pa nito ng malungkot na tinig.

Nakonsensya ako. Kaya Tumigil ako sa pag-atras. Syempre ano pang aatrasan ko kung pader na ang nasa likod ko? Wag ka nang umangal. Pektusan kita diyan ’tamo.

“Natatakot ka ba sa stepbrother mo, my Potchie?” Tanong na nman nito. Napalunok ako. Ng laway syempre.

Tumango ako.

“Good. Kumusta naman yung built ng katawan ko sa paningin mo?” My gosh!!! I kennat!!! Ang init ng hininga niya na tumatama sa leeg ko. “Natakam ka ba, my Sweet Little Lamb?”

“Ahh…. Eehh…”

“I like it when you’re blushing, my Sweet little lamb”

“Iihh”…

“Are you an angel God’s sent to me?” Tanong nito.

“Ohh… Uuhh???”

Lumapit pa ito ng bahagya sa akin dahilan para maipit ako. Hindi ako makahinga my gosh.. Tsaka ano yung tumutusok sa Tiyan ko. Wait yung bukol niya ba yun? Naalala ko bigla yung bilin ni lola.

“Pot… Potchie?? oohh…”

“Masakit ba ang bukol mo? Gusto mo hilutin ko para mabawasan ang sakit?”

“You will regret it to tease me like that, my little lamb”.

TBC..

Another update na naman Sana mapasaya ko kayo. Medyo Busy lang kc ako guys kaya minsan lang makapag update..

PLSS SUPPORT ME GUYS

CHAPTER 4

°POTCHIE’S POV°

Hindi maalis sa isip ko yung bukol ni Travis. Ang laki. Nung nagkabukol naman ako sa ulo noon hindi naman ganun kalaki. Yung bukol kasi niya, sobrang laki tapos gumagalaw pa. Oh my gosh!!! Hindi kaya…

Hindi kaya natamaan ng malaki bagay yun o kaya pinalo kaya ganun yun kalaki? Matanong ko nga minsan.

Nandito ako ngayon sa kwarto ko. My first night here. Ang ganda ng loob ng kwarto. Halatang pinaghadaan at talagang malinis at ang bango pa.

Napatingin ako sa kabuohan ang kwarto. Color white coated walls with black curtains. Napaka neutral naman ng kulay.

Maayos naman ang loob ng kwarto. May kalakihan ng konti. Mas malaki pa sa bahay namin sa probinsya. May sariling cr, isang kama na kasya ang tatlong katao, isang kabinet at study table sa may bandang uluhan ng kama.

Napatingin ako sa may medyo kahabaang salamin.

“Ang ganda mo talaga Potchie,” sabi ko sa sarili ko. May kahabaan na ang buhok ko na abot na hanggang balikat ko. Sabi ni nanay wag ko daw naputulan kasi bumabagay daw sakin ang mahabang buhok. Magkamukha daw kami.

Lalaki ako at birth. Pero my physical features ay feminine. I don’t know pero sabi ng nanay ay blessings daw to. Slim din ang katawan ko. Yung mga kaedad ko ay hindi naman ganito ang katawan. I’m sixteen. Pero ang katawan ko ay maliit. Napagkakamalan akong babae. Though babae naman ang puso ko.

I have a 23 waist line. Yes. Ang sexy ko no? Wag ka na komontra. Pektusan kita diyan eh.Nahiga ako sa kama. Lumalalim na ang gabi. Hindi ko alam kung bakit ganun ang inakto ni Travis kanina.

Naputol ang pagmumuni ko ng may kumatok sa pinto.

“Pasok!”

Si Axel.

Oh my gosh… My innocent eyes…

Inaakit ba ako nito??

“Anong kailangan mo kuya?” Tanong ko.

“I’m here to formally intruduce myself to you.”

“Ahh ganun ba. Ok. I’m Vinxie Porch Angeles, Potchie nalang.” Pagpapakilala ko dito.“Nice name. Axel Vinn De Lunco.” Sabi niya sabay abot ng kamay niya.

“Nice meeting you kuya.”

“Same. So what are you planning now na nakatira kana sa pamamahay namin?” Nabigla ako sa tanong niya. Ano raw? Plan? Wala naman akong pinaplano ah.

“A-ano ang ibig mong sabihin kuya?”

“Oh come on. Don’t be silly. Alam ko ang uri mo, faggot.”

“Di kita maintindihan kuya.’

“Oh? Acting like a dumb actress? Huh! If I were you. Di ko aakitin ang mga lalaki sa harapan ko.”

“Wala akong alam sa sinasabi mo kuya. Wag ka magbintang.”

“Really?” Dahan-dahan itong lumalapit sa akin. “Eh ano yung nakita ko sa balcony kanina? Is that a joke?”

Namula ako sa sinabi niya. Hindi ko naman kasalanan yun ah. Si Travis ang lumapit sa akin. Hindi ko naisatinig ang nasa isip ko dahil sa kaba.

“Ano? Pagkatapos mong akitin si Trav tapos isusunod mo naman si kuya Josh then what’s next! Me? Sis Dad?”

Tumayo ako sa kama dahil kinakabahan na ako sa pwedeng mangyari.“Wala akong alam sa sinasabi mo kuya.”

“Don’t call me kuya coz you’re not my sibling. You are just a bastard.”

“Ang sakit mo naman magsalita. Ano akala mo sakin? Oo bakla ako but don’t judge me by my looks or by my gender preference coz everyone is not the same. Hindi kami magkakatulad. Hindi ako gaya ng iniisip mo at hindi ako gaya ng mga nakilala mo. I’m different.” Di ko na kaya. Ininsulto niya ako.

Ngayon lang niya ako nakilala tapos kung makainsulto akala mo naman matagal na kami magkakilala.

Hindi ko na napigilan na umiyak sa harap niya. Atungal actually para intense.Nakita ko naman na nagbago ang emotion nya from galit to regretness.

“I-i’m so sorry.”

“Hindi mo pa ako kilala kaya don’t judge me. Hindi mo ba alam yung kasabihan na don’t judge the book just its cover?”

“I know. Im sorry.” Naramdaman kong niyakap niya ako. Syempre papabebe pa ba ako? Pandesal na itey.

(Ang landi mo masyado Potchie)

Wag ka na komontra author ..

Pisilin ko kaya yung pandesal niya? Haha natawa akong ng pigil.

“Hey, are you ok?”

Tinitigan pa ako nito. Hindi ko alam ang gagawin ko.

(Ano ba moment mo kanina? Di ba umaatungal ka?)

Ay oo nga pala. Ang galing mo otor!! Haha

Kaya umatangal ako.

“You’re so weird.” Sabi ni Axel. “Maybe you can rest now.Hindi pa din ako tumigil sa pag iyak.

“Goodnight.”

Lumabas na ito ng kwarto kaya tumigil na ako sa pag-iyak. Best actress ka talaga Potchie!!! Hahaha

“Hay buhay. Selfie nga muna ako.”

Biglang bumukas ulit ang pinto. Si axel na naman.Ok. Back to acting.

“Huhuhuhuh…. Waaahhh!!!”

“Matulog kana. Im sorry ulit.”

“Waaaahhh!!!”

Tinignan pa ako nito ulit bago sinara ang pinto.Ok. Over acting na ako. Stop na.

Its time to take a nap.

Nahiga na ako.

Matutulog na kaya ako.??

Ok. Matutulog na ako

1. ..2… 3… Go…

Zzzxzzzzzzzzzz..

.TBC…

CHAPTER 5

°POTCHIE’S POV°

Nagising ako mga bandang 5 ng umaga. Early-bird talaga ako. Pag taga probinsya expect mo talaga na maaga magigising yan lalo na pag maaga ang trabaho. Ayoko pa sanang bumangon kaya lang naisip kong masarap na naman siguro ang almusal. Natakam ako bigla kaya dali dali akong naligo at nag-toothbrush para fresh akong humarap sa stepfather at mga stepbrothers ko.

Naalala ko na naman bigla yung ginawa sakin ng dalawang magkapatid kagabi. Naku naku! May saltik ba ang mga yun? Lalo na yang Axel na yan. Grabe ha kung makalait. As if namang totoo yung sinabi niya?

Pagkatapos ko sa banyo, pumunta ako sa cabinet para pumili ng damit na susuotin ko. 

Pagbukas ko ng cabinet… Hala? Anyare? Asan yung mga damit ko? Bat puro pambabae tong mga damit na to? Bestida, blouses, skirts, shorts at damit na mga pambabae. Mali yata ako ng pinasukang kwarto kagabi ah. Tsk tsk. Kwarto yata to ng anak na babae ni tito.

Wait. Wala namang anak na babae si tito ah? Eh kaninong kwarto to? Dahil wala na akong pamimilian ay pumili nalang ako ng damit na babagay sakin. Isang white shirt na medyo maluwang sakin at pinaresan ko nalang ng maiksing short. Para tuloy akong walang suot na short dahil natatakpan ito ng damit. Kita din ang mga hita ko. Eto lang ang damit na pwede kong suotin. Yung iba kasi medyo girlish na ang design. Halatang gamit ng babae. Well sasabihin ko nalang mamaya kay tito na hiniram ko tong damit na to sa kwarto na pinasukan ko kagabi.

Pagkababa ko sa may sala ay nakita kong nandun na sila lahat. Seriously? Ang aga naman nila? Ibang iba sa mga nababasa ko sa wattpad ah. Kadalasan sa wattpad kasi ay late nang nagigising yung mga mayayaman kasi nga mapera na kaya hindi na nila kailangan ang maagang magising lalo na pag wala namang pasok at weekends.

Pero syempre iba naman sa totoong buhay. Fiction lang yung mga nababasa sa wattpad. Clichè pa yung ibang scenes at plots.

“Good morning!” Bati ko sa kanilang lahat nang nakangiti.Si nanay at tito ay nasa sofa habang nanonood sa tablet ng movie. Yung tatlong magkakapatid naman ay naglalaro ng chess sa may center table.

Napatingin silang lahat sa akin.

“Oh ang aga mo naman nagising anak. Saan ang lakad?” Si nanay talaga parang hindi pa sanay na maaga talaga akong nagigising.

“Ano ka ba, nay. Maaga naman talaga akong nagigising. Kailan ba ako late nagigising?” Sagot ko naman na ginaya pa yung accent ni Ruffa Mae Quinto. “Saka wala akong lakad, nay. Wala pa nga akong kaalam alam dito sa Laguna eh.”

“Pwede kang sumama sa mga kuya mo sa Mall kung gusto mo?” Si tito.

“Naku huwag nalang tito. Baka makaistorbo pa ako sa kanila pag sumama pa ako. Hehe.”

“Huwag ka na mahiya Potchie anak. Pamilya na tayo dito. Kailangan mong maka adopt sa iyong new evironment para masanay ka.”

“Huwag nalang tito. Saka nakakahiya po sa kanila. Ang tatangkad nila, ako lang yung bansot. Ang lalaki pa ng katawan nila, ang payat ko.” Tanggi ko pa.

“Sumama ka na.” Si Axel. Sinamaan ko naman ito ng tingin. Hindi ko pa nakakalimutan yung mga sinabi niya sakin kagabi.

“Oo nga kami ang bahala sayo, Bunso.” Si Travis. Isa pa to. Tuktukan ko kaya to sa ulo. Akala ba niya nakakatawa yung ginawa niya sakin kagabi?.

“Aalagaan ka namin bunso.” Si kuya Denver. Actually, siya lang ang mabait. Taliwas sa sinabi ni tito na mababait silang lahat.

Nagjojoke lang siguro si tito nung mga time na sinabi niya yun.

“Sumama ka na, anak. Ayan oh! Aalagaan ka naman ng mga kuya mo.” Si mama na may kasamang ‘umayos ka’ look.

Napatingin naman ako kay tito. Nakangiti ito kaya wala na akong nagawa.

Bale sumang-ayon nalang ako sa gusto nila.

“Okay po sasama na ako. Pero tito matanong ko lang. Kwarto ko po ba talaga yun? Nagkamali po kasi kayo ng kwartong ibinigay sa akin.”

“No, Potchie. Sayo talaga yung kwartong yun. Wala akong anak na babae. Yung kwarto naman ni manang ay nasa tabi ng kusina.” Sagot niya.

“Eh kanino po yung mga damit sa cabinet? Saka asan po yung mga damit ko?” Tanong ko ulit.

“Sayo yung mga damit na iyon, hija. At yung mga damit mo… Tinapon na ni manang sa basurahan.”

“Ano po?!” Nagulat ako sa sinabi ni tito. My God. Yung mga damit ko .

“Okay na yan Potchie, mas cute ka pag nakapambabae ka.” Sabi ni kuya Denver.

“Telege keye? Hehe. Cute telege eke?” Tapos nilihis ko pa yung buhok ko papunta sa likod ng tenga ko. My gosh! Ang landi ko na.

“Ehem!”

“Ehem! Ehem!’”

Panira ng moment talaga yung mga bugok. Ayos na sana eh. Inirapan ko sila. May kasalanan pa tong mga hinayupak na to sakin. Humanda sila dahil dadagdagan ko ang bukol nila.

Pero infairness yung bukol nila ha. Consistent. Kung gaano kalaki kahapon ay ganun din ngayon dahil nakaboxers lang silang tatlo ngayon.

Pero parang may mali? Lumapit ako sa kanila.

“Mga kuya. Bakit parang di nagbabago ang laki ng mga bukol niyo? Hindi niyo siguro hinihilot no kaya hindi nawawala. Tsk tsk. Nung nagkabukol ako sa ulo dahil nauntug ako hinilot ko lang tapos nawala na. Gusto ko ako hihilot sa mga bukol niyo?”

Nagkatinginan naman silang tatlo sa sinabi ko.

“Bwaahhahaha!!!!”

“Hahahahahahaha!!!!”

“Hahahahaha!!”

“You’re so cute Potchie hahaha.” Si kuya Denver.

“Naman”. Sagot ko tapos hawi ulit ng hair sa likod ng tenga.

TBC..

CHAPTER 6

CHAPTER 6:

°POTCHIE’S POV°

Anong susuotin ko? Sana di na lang ako sumama eh. Wala pa naman akong magandang susuotin. Naghalungkat ako ng mga damit na babagay sakin.

Isang Black polca-dots ang pinili ko na hanggang gitna ng hita ko. Hapit na hapit sa katawan ko. Nagkahubog ang katawan ko dahil sa damit. Bakat na bakat tuloy yung suso ko. Hindi ko nga alam kung bat lumalaki ang suso ko.

Kinuha ko ang black coat na hanggang baba lang ng suso para matakpan ang pagkakahubog nito. Plus kinuha ko ang 2 inches high heels na siyang pinares ko sa damit.

Naglagay din ako ng konting foundation sa mukha ko at konting nude makeup lang. Sinuklay ko lang ang buhok ko at hinayaan nalang itong nakalugay.

Perfect. Medyo nalulula pa ako sa takong. Hindi ako sanay. Rampa kaya ako ng toco toco to pababa ng hagdan? Hindi na.

Nakita ko silang tatlo na nakabihis na at naghihintay nalang sa sofa habang naglalaro sa kanilang cellphone.

Bale pagkababa ko at dumiretso na ako sa harap nila para ayain na sila.

“Tara na mga kuya, I’m so excited!” Gigil ko sambit. Napatingin silang tatlo sa akin. Nakita ko pa ang bahagyang pagnganga nila sa nakita nila. “Ba-bakit? May mali ba sa suot ko? Bat ganyan kayo makatingin?”

“Potchie? Is that you?” Si Travis na mukhang nakakita ng multo. OA naman nito. Alam kong maganda ako kaya wag naman masyadong obvious sa pagkagulat sa ganda ko.

“Naman.” At umikot pa ako sa harap nila. “Pangit ba?”

“Hindi! A-ang ganda m-mo.” Si Axel.

“You’re beautiful Potchie. Maybe we can go now? We will accompany you. Bilhin mo lang lahat ng gusto mo. Ako ang bahala.” Si kuya Denver.

Ang sweet naman masyado kuya. Wag ka baka mafall ako ng tuluyan sayo.

“Ahm hindi naman ako masyadong magastos kuya. Pero pag ikaw ok lang.” Sabi ko with flip ng hair palikod.

“Ililibre din kita Potch. Pambawi ko sayo.” Si Axel with his sincere voice. Actually, medyo gumaan naman na yung loob ko. Hindi naman kasi ako pala tanim ng sama ng loob.

““Ano ka ba, wala na sakin yun no. Napatawad na kita.” Sabi ko ng nakangiti.

“Talaga? Thank you my Potchie!” Pagkasabi niya nun ay bigla nalang ako nitong niyakap. Grabe ang higpit ng yakap niya. Lalagutan yata ako ng hininga ng mokong na to ah. Eto na yata yung tinatawag nilang killing me softly.

“Ta-tama na kuya. Naiipiy yung suso ko. Hindi ako makahinga.” Binitiwan naman ako agad nito.

“Oh I’m sorry.” Tapos sabay hawak pa sa dibdib ko. Grabe ang bastos ah. May bahagyang pisil pa.

“Aray ko naman kuya. Humawak na nga pinisil. Ang sakit ah.” Maktol ko.

“Seriously, Potch? Pano ka nagkaroon niyan? Lalaki ka ba talaga?” Tanong niya (Axel).

“Hello. Oo naman. Bakla lang ako. Lalaki pa rin ako no? Tsaka ewan ko ba. Bigla nalang tumubo eh. Nagkabukol ako sa dibdib. Hinihilot ko nga minsan pero hindi pa din nawawala.”

“Kung gusto mo ako ang hihilot niyan Potchie para mawala yung bukol?” Si Travis.

“Talaga? Sige mamayang pagkauwi natin. Hehe.” Excited kong sabi.

Namula siya sa sinabi ko. Anong problema?

“A-ako nalang ang hihilot mamaya, Potchie. Wala naman akong gagawin mamaya,” si kuya Denver.

“Hindi. Ako nalang.”, singit ni Axel.

“Ano ba naman mga kuya. Ako yung gusto niyang humilot sa dibdib ni Potchie diba?” Si travis.

“Sandali nga mga kuya. Wait lang ha. Ako nalang ang hihilot pwede? Para di na kayo mag-away.

 Ang mabuti pa tara na para makarami tayo ng papasyalan.“ Sabi ko para tumigil na sila. Anyare sa kanila. Bukol lang naman to ah, tsk.

TBC..

AUTHOR’S NOTE:Mga kuya. Ako din pahilot din ng dibdib ko. Ahahahaha!!! Ang swerte ni Potchie. Well guys. Another update na naman. Sana patuloy niyo pa din suportahan ang MY 3 PERVERT STEPBROTHERS

CHAPTER 7

°POTCHIE’S POV°

NAKARATING kami sa isang mall dito sa Laguna. Hindi nila pagmamay-ari ang mall. Wag kang ano. Hindi lahat ng bida sa kwento ay dapat pagmamay-ari o nagmamay-ari ng isang establisimiyento. Masyadong clichè.

“Wow! Ngayon lang ako nakapunta sa mall kuya!” Sambit ko na may konting pagtalon pa. (Parang bata lang Potchie?) Lakampake, otor. Magsulat ka lang dahil may naghihintay o sumusubaybay sa kwento ko. Wag kang ano diyan. Inaano ba kita otor? Kung makaano ka kala mo naman inaano.

(Anong ano mo, Potchie? Puro ka ano diyan. Anuhin ko yang mukha mo diyan ehh.)

Sus.

“Tara, pasok na tayo. Baka nandiyan na din sila.” Si Axel.

Sila? Sino?

Pagkarating namin sa may cafè ay nadatnan namin ang tatlong babae. Naggagandahan. Modelo ba mga to? Yung isa parang British Model. Yung isa naman parang Canadian Model at parang Venezuelan Model naman naman yung isa.

“Hi, kanina pa kayo? Medyo kakarating lang namin. Sino siya?” Yung parang Canadian Model.

“He’s our stepbrother Potchie.” Sagot ni Travis.

“He? He’s a gay? I thought she’s a girl.” Sabi naman nung isa. Yung parang Venezuelan.

“He’s beautiful tho he is a boy. Right girls?” Yung British.

“Yeah, maybe he can join us. We will make you more beautiful.”

“A little more enhancement. Maganda ka naman na. Mas lalo ka pa naming pagagandahin.“Naguguluhan ako.

Pagkatapos ng masusing pag-aayos sa mukha at buhok ko, halos hindi ko na makilala ang sarili ko. Ako ba to?

Hindi ko akalaing may ganitong kalalabasan ang total makeover ko. Naging kamuka ko tuloy yung Thai actress na si Nong Poy.

“Ready ka na ba, Potchie?” Si Ysabelle. Girlfriend ni kuya Denver. Mabait siya. Actually silang tatlo. Syempre medyo nasaktan ako sa nalaman ko. Crush ko si Kuya Denver. Pero ano ang magagawa ko? Bakla lang ako. At naniniwala akong ang bakla ay kailanma’y hindi sineseryoso. Pinaglalaruan. Kagaya ko. Pinaglaruan ng lalaking pinakamamahal ko.

Marcus. Sana masaya ka na…

I didn’t mean it when I said I didn’t love you so, I shouldve held on tight I never shoulda let you go, I didnt nothing I was stupid, I was foolish I was lying to myself…

TBC…

SORRY GUYS MEDYO LUTANG AKO NGAYON. BABAWI AKO NEXT UPDATE..

CHAPTER 8

°POTCHIE’S POV°

Natapos din ang pag-aayos sa akin ng mga girlfriends ng mga kuya ko. Halos hindi ko na makilala ang sarili ko.

“Kapag tinawag na kita saka ka lang lalabas ha? Gugulatin natin silang tatlo, ha ha ha.” Si ate Marchessa. Girlfriend ni Axel.

Tumango nalang ako. Ano bang plano ng tatlong to? Nagulat pa ako ng kalabitin ako ni Amethyst. Girlfriend naman ni Travis. Napalingon ako dito. Ang sweet lang ng ngiti niya.

“I knew it! Mas maganda ka pa kapag naayusan. Bagay na bagay mo ang total makeover na ginawa namin sayo.” Sabi niya na medyo naluha pa. Nagpanic naman ako. Ayoko kasing nakakakita ng umiiyak na babae sa harap ko. It really hurts you know.

“May problema ba sa kin Amethyst? Bat ka naluluha?” Tanong ko dito.

“Don’t mind me, Potchie. Naluha lang ako kasi naging successful ang art ko. You know I’m planning to have a beauty salon and I study so hard to achieve that kind of looks.” Niyakap ko ito. Ang gaan niya sa pakiramdam. Very sweet.

“Oh, wag ka na magdrama. Atleast success naman.’” Pag alo ko dito. “Just promise me na kapag sinaktan ka ni Travis sabihin mo lang sakin dahil I will kick his ass.”

“Thank you, Potchie, I like you na talaga.” Sabay yakap sakin. Medyo naging awkward sakin yun.

“Hehe, hindi ako Tomboy. Haha.” Sabi ko.

“You’re funny haha. That’s not what I meant. I like you because you’re true and funny person.’

“Ahh haha mabuti na ang nagkakalinawan haha. You know babae din ako.”

“I know dahhling haha.”

“Potchie? Let’s go?” Si ate Ysabelle.

Tumayo na kami ni Amethyst pero hindi ako pinalabas dahil bawal daw. Sabi nila, sa classroom may batas, pero kapag nagcomply ka at inayos mo yung law ng classroom niyo at sinabmit mo ulit, ay pwede na pala ikaw lumabas.

Gaya nilang ni mama. Sabi niya punta ako palengke ay punta siya ng palengke. Tapos pumunta ako ng palengke kaya pumunta sya sa palengke.

Loading….

??????

Ok ka lang?

Sumenyas na si ate Ysabelle kaya lumabas na ako.

Mula sa nakasimangot na mukha nila ay bigla itong nabago dahil nakanganga na sila.Nakita ko pang sinalo ni Kuya Denver ang laway niya tapos sinubo ulit. Baka nasayangan? Ewan ko. Tanong ko ulit mamaya pag uwi namin. Akala siguro niya diko nakita haha.

Si Axel naman ay ganun din nakanganga din. Parang hindi na nga kumukurap mga mata nila. Ngayon lang ba sila nakakita ng Diyosa? Well …

Si Travis naman ay pinasadahan ang kabuohan ko. Tumayo pa ito at umikot sakin.

“Potchie, is that you?”

“Hindi. Kaluluwa ko lang to. Gusto mo pitikin ko yang betlog mo para malaman mong ako to?”

“Ano masasabi niyo boys?” Tanong ni Ate Marchessa.

“Gorgeous…”

??? 

Required bang sabay sabay pa silang sumagot?.

Tanong ko ulit mamaya. Ang dami ko nang tanong.

TBC…

CHAPTER 9

°TRAVIS’ POV°

TRIPLE DATE sana namin tong magkakapatid sa mga girlfriends namin pero it turns na they need to accompany our stepbrother. Yes he’s cute, funny and gorgeous but he’s too innocent. 

To the fact na parang bata siyang mag-isip. 1 year lang ang age gap naming dalawa. Pero ang layo ng agwat namin pag maturity na ang pag-uusapan.

Wala siyang kaide-ideya kung ano ang mga nakikita at nahahawakan niya. Hello? What the F*** man. Para namang wala siya kung ano ang meron ang isang lalaki.

Kahit mukha pa siyang babae, babaeng kumilos, babaeng babae din ang katawan. He’s too damn sexy and beautiful yet he is a boy. What on earth is happening?

May isa pa akong nadiskubre. Why am I acting so weird kapag nakaharap ako sa kanya? Natatameme ako. I don’t know how to act normal.

Natotorete ako pag nagsasalita siya. Bigla nalang akong matutulala. Maybe I am just seeing him as girl.

Himdi ko alam kung bat ko yun nararamdaman. So funny right? Ngayon ko lang to naramdaman. So I need to figure it out.

I was shocked when I heard a snap in front of my face. It was Axel.

“Kanina ka pa namin kinakausap, bro. Ang lalim naman yata masyado ang iniisip mo. Care to share?”

“Nothing important besides it’s private, bro.” Sagot ko dito.

“Nag-away ba kayo ni Amethyst dahil hindi ka napagbigyan? Naaayyyy hahaha.”

“Shut the f*** up, bro.”

“Maybe he is planning now to take another round with Amethyst later.” Si Kuya Denver with matching nakakainsultong tawa.

Seriously? Ang dumi namang mag-isip ng mga mokong na to. Gusto ko sanang sagutin sila but they are my elders kaya wala akong karapatan. I’m a good samaritan tho.

Nanahimik nalang ako. Then after a half hour of waiting, Ysabelle and Marchessa came out of the boutique. Hindi pa lumabas si Amethyst. Maybe she is talking with Potchie.

Hindi nagtagal ay lumabas din si Amethyst.

“Boys. Hindi kayo makakapaniwala sa makikita niyo from Potchie. She is Goddest right girls?” Yssabelle said.

“Yes.” Amethyst and Marchessa said in chorus with a smile plastered on their faces.Anong pakulo to?

Then…

My eyes and mouth wides open when a shining glamorous Goddest of beauty came out and face us. Yeah. Its good to be tough but I can’t help my eyes to resist his beauty.Oh my God. Is this real?

°POTCHIE’S POV°

“Hoy mga kuya! Ano na? Tara! Ano pang ginagawa niyo? Diba may mga date kayo?” Sabi ko dahil hindi na sila matinag sa pagkakaupo. Sayang naman yung mga outfit naming mga girls kung tutunganga lang sila diyan.

“Ah haha. Tara na.” Si Travis. Nagulat pa ako ng akbayan ako nito. Like what the hell? Ang bigat ng kamay niya ha. Para akong nagbubuhat ng isang sakong palay.

“Yang kamay mo nga! Chupi!” Taboy ko pa dito. Nagtawanan naman sila.

“Para akbay lang eh. Damot damot.” Sabi pa niya habang nakanguso. Hala! Bat ang cute niya pag nakanguso?

“Eh ang bigat nga ng kamay mo kasi. Tsaka wag mo nga akong akbayan kuya. Andyan yung girlfriend mo.” Sabi ko pa habang iniirapan siya.

“Ok pero wag kang titingin ng lalaki ha? Except syempre saming mga kapatid mo.”

“Oo na, oo na! Magsidate na nga kayo. Sayang naman yung mga outfit ng mga girlfriends niyo.”

“Pwede bang family date, Potchie?” Si Axel.

“Family date? Next time nalang kuya. May mga kadate kayo ngayon eh. Next time nalang talaga. Siguro hihila nalang ako ng kung sino diyan para kadate ko.”

“What?!” Silang tatlo.

“Anong what? Watwatin ko mga bunganga niyo diyang tatlo eh.”

Nangasim mga mukha nila.

“You’re so harsh.” Si kuya Denver. “Seriously? Hihila ka ng kung sino sa tabi tabi para idate ka? How cheap!”

“Lakampake kuya. May mga kadate kayo alangan namang ako lang walang kadate?”.

Then pagkatapos nun ay nagpasya na kaming maglibot libot dito sa mall. Ang lawak ng mall na ito. Sa mga magazine ko lang nakikita tong mga to. Ngayon ay nararanasan ko na.Sana ganito pa rin ang mga bondings namin.

Come what may ika nga. Hindi ko din naman kasi hawak ang kung anoman ang mangyayari. Basta ang itatatak ko sa isip ko muna ngayon ay yung ngayon.

Savour the moment. That what it is.

Baka pagsisihan ko pa sa huli kapag namiss ko tong mga bagay na ganito.Just like Marcus.

Oh , Marcus… How I miss you right now.TBC…

CHAPTER 10

°POTCHIE’S POV°

Pagka-uwi namin galing sa mga dates nila kuno ng mga kuya ko ay dumiretso na kami sa kanya kanya naming mga silid.

Nakakapagod din pala. Nakakaenjoy pero iba pa din kung kasama mo yung taong naging bahagi na ng buhay mo.

I’m sorry, Marcus. I didn’t mean it when I said I didn’t love you so. And I should held on tight and I never let you go away. I did no nothing, I was stupid, I was foolish and I am lying to myself.

I could not fathom that I would ever be without your love. I never imagine I sitting here beside myself. Coz I didn’t know you and you didn’t know me but I thought I knew everything I never felt.

The feeling that I’m feeling now that I don’t hear your voice.

Or have your touch and kiss your lips coz I don’t have a choice.

Comeback baby, please??

When you left I lost a part of me and it’s still so hard to believe.

Whom I got to lean on when times get rough when you are away, Marcus?

Whose gonna talk to me until the sun comes up?

Whose gonna take your place?

None.

Coz there ain’t nobody better.

Hindi ko alam kung anong oras ako nakatulog basta nagising ako na kumakalam ang bituka ko.

Oo nga pala. Hindi pala ako maghapunan kanina kaya bumangon ako at tinungo ang kusina.Walang tao.

Binuksan ko ang fridge at naghanap ng maluluto. I pick tender juicy hotdog. Wow! May pamention pa ng brand. Lagot baka macopyright ka author haha.

Kinuha ko ang kawali at isinalang ito sa electronic na lutuan. Ewan. Diko alam ang pangalan. Hindi naman kasi ako richkid.

“Ang dilim naman dito. Asan ba ang switch?”

Kinapa ko ang dingding kung saan ang switch. Medyo madilim kaya hindi kita.Nang may makapa ako. Syempre pinindot ko. Switch ang hinahanap diba? Malamang.Pero bakit ayaw bumukas ng ilaw?

Pinindot ko ulit.

Ayaw talaga eh. Punyeta.

Hambalusin ko kaya ng kawali tong switch na to? Walang kwenta.

“Hindi talaga bubukas ang ilaw dahil ilong ko yang pinipindot mo.”

Abat nagsasalita na pala ngayon ang switch?

Oh my God!

May ilong ang switch? Kaya pala hindi bumubukas ang ilaw. Tsk tsk.Isang pindot pa nga.

“Haha.”

Abat marunong pang tumawa. Ayos din pala ang bagong imbensyong switch ng ilaw. May ilong na nga, nagsasalita pa. Oh saan ka pa? Bili na!

Biglang bumukas ang ilaw.

“Care to get off your finger out of my nose now?”

“T-travis? Anong ginagawa mo dito?”

Nagkibit balikat siya. “Nagutom ako kaya bumaba ako at naghalungkat ng makakain, pero sa nakikita ko ngayon ay mukhang nahanap ko na yung gusto kong kainin.”

“Oh, nahanap mo na pala eh. Kumain ka na. At kakain na din ako.” Sabi ko pa.

“Really? I guess we cannot do it here?”

“We? Sinasabi mo diyan? Umayos ka nga. Parang tanga naman to.”

Lumapit siya sakin ng dahan dahan. Paulit ulit nalang na eksena tong mga ganito. Kailangang makaisip ka ng paraan Potchie para makaiwas ka sa gagawin niya.Aha! Alam ko na.

Hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko. Hinayaan ko nalang na lumapit siya ng lumapit hanggang sa magdikit na ang aming katawan.

Ikinulong ako nito sa mahigpit nitong yakap at hindi ko namalayang magkadikit na ang mga labi namin.

Napakurap pa ako. Maraming beses.

Hala bat ang sarap? Parang gusto kong hindi na matapos ang ganito.

He stole my first kiss.

Na sana sa taong mamahalin ko at magiging katuwang ko sa buhay.

Now Potchie! My instict says.

Hinawakan ko ang bukol nito saka ko hinilot. Naramdaman ko pang bumilis ang tibok ng puso nito na ikinataka ko. Naging marahas din ito sa paghalik sa sakin.

Maya-maya pa ay naramdaman ko nalang na ang isang kamay niya ay nakahawak na sa dibdib ko at nilaro laro ito.

Hindi ko maintindihan ang pakiramdam. Para akong nasa langit.

Itinigil ko na ang paghilot sa bukol niya dahil hindi naman ito lumiit gaya ng inaasahan ko. Mas lalo pa itong lumaki at tumigas.

Tatanungin ko nalang siguro si Manang bukas tungkol dito.

Tumigil ito sa paghalik sa akin. Nagtaka ako kung bakit?

“I’m sorry. I should not take advantage to your innocense.” Pagkasabi niya non ay tumalikod na ito sa akin at nagtungo ulit sa kwarto niya.

“Problema nun?” Napabuntunghininga ako sa isiping yun.

TBC..