Prologue

. . . . .

Someone asked me before, “Do you have a boyfriend?”

I just smirked and answered,

“Why should I get a boyfriend when I already have a boy bestfriend who’s always been there for me?”

Everything was perfect. We were so happy with each other not until he got a girlfriend.

From that moment, he changed.

Everything has changed.

We often see each other. We even barely talk.

So, I reminded myself that day that I should set my limits away from him — that I should know my place.

Well, I’m just his friend after all.

But for me, he’s the best friend I had.

The best boy bestfriend.

Chapter 01

A L F I E

Malakas na ang buhos ng ulan sa labas nang sumilip ako sa bintana ng bahay namin. Mag-iisang oras na akong naghihintay dito sa loob ng bahay pero hanggang ngayon ay wala pa rin siya.

“Nasaan na kaya ang damuho na ’yon?” pagkausap ko sa sarili ko habang walang tigil sa pagsipat sa cellphone ko. Huling text kasing natanggap ko mula sa kanya ay papunta na siya.

Hindi ko din maiwasang hindi magalala dahil sa sobrang lakas ng buhos ng ulan. Sinabihan ko na siyang huwag tumuloy dahil sa panahon pero daig pa ata ang bata sa sobrang katigasan ng ulo.

Napabuntong-hininga ako. Siguro sumilong lang muna ’yon saglit at nagpatila ng ulan. Gusto kong gano’n ang isipin pero kilala ko kasi ang isang ’yon. Kahit ganitong malakas ang buhos ng ulan ay wala ’yong pakialam at susuong at susuong pa din ’yon.

Kahit nagdadalawang-isip ay sinubukan ko ulit siyang tawagan. Nakakailang ring na ito pero wala akong natanggap na sagot mula sa kanya.

Walang buhay akong napahiga sa sofa habang nanghihintay. Kusang namatay ang screen ng cellphone ko para matanaw ko ang mga mata kong mugtong-mugto na sa kaiiyak.

Ganito pala kasakit ang ma-brokenhearted. Kung alam ko lang sana na sobrang bigat sa dibdib ng ganito ay hindi na lang ako nakipag-relasyon sa kanya. Kung alam ko lang sana na lolokohin niya lang ako ay hindi ko na siya sinagot noon. Totoo nga talaga na sa simula lang masaya ang lahat .

Buti na lang talaga at palaging to the rescue ’yong bestfriend kong ’yon. Nang maikwento ko sa kanya na niloko ako ng boyfriend — correction, ex-boyfriend ko kanina ay walang pagdadalawang-isip siyang nagsabi na pupunta siya dito kahit alam niya naman na malakas ang buhos ng ulan.

Nakaka-putangina ng lalaking ’yon. Ang lakas ng loob niyang guluhin ang tahimik kong buhay. Sabihan ng mga mabubulaklak na mga pangako, na hindi niya daw ako iiwan. Ako lang ‘daw’ ang mahal niya at wala nang iba. Kung legal lang daw ang kasal dito sa Pilipinas ay matagal niya na akong pinakasalan. Ito naman akong si nagpabola sa kanya ay naniwala at kinikilig-kilig pa. Tapos malalaman ko na lang na kabit lang pala ako — na may 2 years girlfriend na pala ito. Nakaka-gago lang.

Ini-on ko muli ang screen ng cellphone ko upang i-check sana kung nag-reply na ’yong damuho kong kaibigan nang matigilan sa nakitang wallpaper ng cellphone ko.

Kahit paano ay nawala ang kirot sa puso ko nang masulyapan ang wallpaper ko. Mabuti na lang talaga at may bestfriend ako na palaging nandyan para samahan ako sa lahat ng bagay. Masasabi kong sobrang swerte ko na naging kaibigan ko siya. Naiiyak akong napangiti.

Napabalikwas ako nang makarinig ako ng sunod-sunod na busina ng sasakyan sa labas ng bahay. Patakbo kong kinuha ang payong ko sa gilid ng pinto at agad na lumabas ng bahaya.

Malapad akong napangiti nang matanaw siya sa labas ngunit agad ding napawi ’yon nang mapansin na basang-basa siya. Mabilis kong binuksan ang gate ng bahay upang mapasok niya na ang gamit niyang motor.

“Sabi ko naman sayo na huwag ka nang pumunta eh,” bungad ko dito.

Malapad niyang ngiti ang agad na bumungad sa akin ngunit hindi nakalampas sa paningin ko ang namumutla niya nang labi. Bahagya rin itong nanginginig sa lamig.

“Hi Fie,” pagbati nito sa akin nang mai-park ang motor niya sa loob.

“Pumasok ka na, dali! Ang lakas-lakas ng ulan. Basang-basa ka na oh,” mabilis kong sabi habang pinapaypay ang kamay ko palapit sa akin.

Mabilis naman siyang tumakbo palapit sa akin at sumilong sa maliit kong payong. Medyo nabasa ang t-shirt ko nang madikit siya sa akin. Inagaw niya sa akin ang payong at siya ang naghawak nito.

“Pinaghintay ba kita?” tanong nito nang makapasok na kami sa loob ng bahay.

“Sinabi ko naman sayong hindi mo na ako kailangang puntahan eh. Napakatigas talaga ng ulo mo,” sambit ko habang sinasara ang payong at ibalik ito sa dati nitong pwesto.

“Aling ulo ba?” May halong pang-aasar na turan niya sabay malakas na tumawa.

“Ewan ko sayo, Adrian. Napaka-pilosopo mo talaga.”

Naglakad ako papunta sa kwarto ko upang kumuha ng tuwalya at pwede niyang maisuot pamalit sa basa niyang damit. Medyo natagalan ako sa paghahanap dahil may kalakihan siya kumpara sa akin. Nang makahanap ay bumalik ako sa sala at naabutan siyang nandoon pa rin nakatayo sa trapo sa may pinto habang yakap-yakap ang sarili. Napatingin ito sa akin at malapad akong nginitian.

“Nginingiti-ngiti mo diyan?” mataray kong tanong dito at tinapon sa kanya ang dala kong tuwalya.

“Nothing. I’m just glad that I can get to see you again,” nakangiti nitong turan. Sinampay nito ang tuwalya sa kanyang balikat.

“Dami mong alam. Maligo ka na nga do’n. Baka mamaya lagnatin ka, maging kasalanan ko pa.”

Nanlaki ang mga mata ko nang hinubad niya ang basa niyang t-shirt sa harap ko. Mabalis kong tinakpan ang pareho kong mata gamit ang hawak-hawak ko pang pamalit niya.

“Anong ginagawa mo?” gulat kong tanong sa kanya.

“Naghuhubad,” sagot niya. “Diba sabi mo, maligo na ako?”

“Oo. Sinabi ko ’yon pero hindi ko sinabing diyan ka maghubad.” Nakapikit ko pa ring sabi. Biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko sa hindi malamang dahilan. Ilang beses ko naman siyang nakitang walang suot na t-shirt sa tuwing nanunuod ako kapag naglalaro siya ng basketball pero hindi pa rin talaga ako masanay-sanay.

“Linawin mo kasi,” natatawa niyang sabi.

Napapitlag ako sa kinatatayuan ko nang tapikin niya ako sa balikat nang lampasan niya ako. Maluwag naman na akong nakahinga nang marinig ko ang pagbukas-sara ng pinto ng banyo.

Nilapag ko sa kabilang sofa ang pamalit niya tsaka nanghihina akong napaupo sa sofa. Kahit kailan talaga, hindi ko kinakaya ang kalokohan ng damuhong ’yon. Hindi ko nga alam kung paano kami naging mag-bestfriend eh.

Narinig ko ang paglagaslas ng tubig mula sa banyo. Ilang saglit lang ay lumabas na siya sa banyo na tanging tuwalya lamang ang suot. Nakapaikot ito sa bewang niya. Wala ako sa sariling napalunok ng laway.

Hindi mo rin talaga matatanggi na pogi itong bestfriend ko. Makapal ang kilay. Singkit ang mata. Matangos ang ilong. Mapula ang labi. Maganda ang katawan. Matangkad. Maputi. Ewan ko ba dito kung bakit hanggang ngayon ay wala pa ding girlfriend. Eh sikat naman siya sa school dahil sa pagiging basketball varsity niya.

“Baka matunaw ako nyan ah,” pang-aasar niya ulit para mabalik ako mula sa pagkakatulala.

“Ang kapal talaga. In your dreams.” Inikutan ko siya ng mata at humiga sa sofa. Inabala ko na lamang ang sarili sa pag-scroll sa social media at hindi na lamang siya pinansin. Mas mabuti palang hinayaan ko na lang siya doon sa labas kaninang mababad sa ulan. Tahimik sana ang buhay ko ngayon.

Natigil ako sa pagsi-cellphone nang mapansin ko na nakatayo siya sa tabi ko. Nakatapis pa din siya. Pumagapang ang tingin ko mula sa nakabukol na bagay sa pagitan ng hita niya paakyat sa mabato niyang tiyan patungo sa medyo maumbok niyang dibdib hanggang sa nakangisi niyang mukha. Biglang nang-init ang pisngi ko sa nasilayan.

“You liking the view?” nakangisi niyang tanong. Imbes na patulan siya muli ko na lang siyang inikutan ng mata at binalik ang atensyon sa hawak kong cellphone.

“Anong kailangan mo?” pagtatanong ko dito na hindi tinatapunan ng tingin. Baka kasi kung ano na naman ang makita ko eh.

“Ito na lang ba ang susuotin ko?” Hindi pa din siya umaalis sa kinatatayuan niya. Pumameywang ito.

“Nando’n sa kabilang sofa ’yong damit mo.”

Napansin ko ang paglakad niya palayo sa akin.

“Wala ka bang brief dyan?” mahinang sigaw niya at muling lumapit sa akin.

Sa inis ay bumangon ako. Hawak-hawak niya sa magkabilang kamay niya ang isang grey na t-shirt at black na jersey short. Wala na kasi akong ibang mahanap na malaking damit na meron ako. Tsaka sa kanya naman galing ’yong jersey short kaya for sure ay kakasya sa kanya. Ang kaso, wala naman akong brief na hindi pa nagagamit. Kaya wala talaga akong mapapahiram sa kanya. As if naman na kumasya sa kanya ang brief ko.

“Suotin mo na lang ’yong brief mo kanina,” pagrarason ko na lamang. Kahit pilitin niya ako, wala talagang kakasya sa kanya.

“Eh basa na din ’yon eh.” Kibit-balikat siyang naglakad palayo ulit sa akin. “Di na lang ako magbi-brief. Hindi mo naman siguro ako gagapangin eh.”

Dahil sa inis ay tinapon ko sa kanya ang throw pillow sa tabi ko. Malakas lang siyang tumawa. Kahit kailan talaga. Akala mo batang maliit eh.

Muli akong humiga patagilid, paharap sa sandalan nitong sofa. Natigilan ako sa pag-scroll sa social media nang madaanan ko ang post ng ex-boyfriend ko. Kasama nito ang ang girlfriend niya. Bakas sa mukha nilang dalawa ang labis na saya. Bahagyang kumirot ang dibdib ko. Sanaol na lang talaga. Lokohin ka din sana ng lalaking ’yan.

Malakas akong napaigik nang may brasong pumulupot sa tiyan ko at may mainit na hangin ang tumama sa batok ko. Bago ko pa malaman ay humiga na pala siya sa tabi ko. Halos maipit na ako dito sa gilid nang pilit niyang siniksik ang sarili niya. Napakadamuho talaga.

“Ano ba, Adrian! Umalis ka nga dyan!” Pilit ko siyang tinutulak gamit ang siko ko ngunit mas lalo lang niyang hinihigpitan ang pagkakayakap sa akin. Inis na inis na ako dito samantalang siya ay tawang-tawa naman sa kalokohan niya.

“Mahuhulog na ako!” natatawa niyang turan.

“Dito ka pa talaga sumiksik. Alis sabi eh.” Buong pwersa kong tinulak siya palayo sa’kin gamit ang buo kong katawan. Ilang ulit ko pa ’yong ginawa pero patuloy pa rin ang pagtawa niya. Nanlalaki ang mga mata kong natigil sa ginagawa nang may maramdaman akong matigas sa likod ko.

Magsasalita na sana ako nang parehas kaming mahulog sa sofa. Narinig ko ang pagdaing niya nang madaganan ko siya. Mabilis akong bumangon paalis sa ibabaw niya at nagaalala siyang tiningnan.

“Okay ka lang ba?” nagaalala kong tanong sa kanya.

Pagak lang siyang tumawa at nakahawak sa ulo na bumangon. Nakaluhod ako at ginawang suporta ang paa bilang upuan samantalang siya naman ay nakabukakang nakaupo sa sahig.

“Ikaw kasi eh.” Marahan ko siyang pinalo sa braso niya.

“Gusto lang naman kitang pasayahin. Mukhang naiiyak ka na kasi kanina eh.”

“Gusto mo lang ako chansingan eh.”

“Sus.“Mahinang kinurot nito ang ilong ko. Napadaing ako sa sakit at maingat itong hinaplos. “Eh mukhang ikaw nga dyan ang nanchansing sa’kin.”

“Wow ha. Di ko na talaga alam kung saan mo kinukuha ’yang kakapalan ng mukha mo.” Inikutan ko siya ng mata sa inis. Ako pa talaga ang nanchansing eh nananahimik lang naman ako kanina sa sofa. Sadyang inistorbo niya lang talaga ako.

Biglang sumeryoso ang mukha niya at mariing tumitig sa akin. Parang inuusisa ang mukha ko.

“Tinitingin-tingin mo?” mataray kong tanong sa kanya.

Malakas ako muling napadaing nang mahina niya akong kinaltukan sa ulo. Napahilot ako dito nang bahagya itong humapdi.

“At talagang iniyakan mo ’yong manlolokong boyfriend mo ah.” Agad niyang sabi matapos akong kaltukan.

“Aray ah. Tsaka, correction lang. Ex-boyfriend. Wala na kami ’no.” Iniwas ko ang tingin sa kanya at tumingin sa kawalan. Bigla na naman kasing kumirot ang dibdib ko nang mapantanong wala na kaming dalawa. Na tapos na nga talaga kaming dalawa. It’s game over na talaga.

“Sinabi ko naman sa’yo dati na lolokohin ka lang no’n. Ayaw mo kasi makinig sa’kin eh,” dugtong pa niya para mas lalong bumigat pa ang dibdib ko.

Hindi ko namalayan na umiiyak na naman pala ako. Hindi ko rin kasi masisisi ang sarili ko na masaktan ng sobra ng ganito. Akala ko kasi, siya na ’yong tamang tao para sa’kin. Umasa ako na siya na ’yong makakasama ko habang buhay — hanggang sa pagtanda. Hindi pala.

“Huwag ka ngang iyak ng iyak diyan. Ang panget mo pa naman kapag umiiyak.” Sinamaan ko siya ng tingin dahil sa sinabi. Bestfriend ko ba talaga ’to?

Mahina ko siyang pinalo sa dibdib.

“Ang sama mo. Brokenheartted na nga ’yong tao.”

“Tigas din kasi ng ulo mo. Ang dami- dami kasi ng pwedeng jowain dyan, ’yong manloloko pa talaga pinili mo.”

“Malay ko bang lolokohin ako no’n.” Mabilis kong pinalis ang bagong luha na dumaloy sa pisngi ko. Naiinis ako sa sarili ko. Napakalaki ko talagang tanga.

“Halika nga dito.” Hindi na ako nakaangal pa nang hilahin niya ako papalapit sa kanya at mahigpit na niyakap. Mas lalo akong napaiyak dahil sa ginawa niya. Pero kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko sa marahan niyang paghaplos sa likod ko.

“Bubugbugin ko talaga ’yon kapag nakita ko siya. Subukan niya lang talaga magpakita ulit sa’kin,” sambit ko sa pagitan ng mga hikbi ko. Mas lalo kong sinubsob ang mukha ko sa dibdib niya at nagpatuloy sa pag-iyak. Buti na lang talaga palaging nandito sa Adrian para damayan ako. Kung wala siya, sino na lang talaga ang paglalabasan ko ng sama ng loob at mga pinagdadaanan ko.

“You’re too precious just to make you cry,” sabi niya habang yakap-yakap pa din ako. Hindi ko na lamang ’yon pinansan at umiyak na lamang. Wala na akong ibang alam na gawin kundi ang umiyak na lang talaga.

Ilang minuto pa kaming nanatili sa gano’ng posisyon bago ko napagdesisyunan na kumalas sa yakap niya.

“Okay ka na?” tanong niya at pinalis ang bakas ng luha sa pisngi ko. Tumango lang ako bilang sagot. Maingat niya ding inayos ang medyo nagulo kong buhok.

“Huwag ka nang umiyak. Kalimutan mo na ’yong lalaking ’yon. Sabi ko na nga ba, unang kita ko pa lang do’n, halatang hindi na mapagkakatiwalaan eh,” sabi niya habang inaayos ang buhok ko. Nagmukha tuloy akong musmos dahil sa kaiiyak.

“Alam mo, iinom na lang natin ’yan,” dugtong pa niya.

“Alam mo namang hindi na ako umiinom eh,” paos ang boses kong sabi sa kanya.

“Oo nga pala,” natatawa niyang sabi at napakamot sa kanyang kilay. Ang hilig-hilig niya talagang kamutin ang kilay niya.

---

“Bakit nga pala umuwi si tita sa Catanduanes?” nakatingin siya sa’king tanong matapos humigop sa kapeng tinimpla ko. Nandito na kami sa kusina nagkakape. Hanggang ngayon ay hindi pa rin tumitigil ang buhos ng ulan pero bahagyang humina naman na ito.

“Namatay kasi ’yong malapit niyang kaibigan. Gusto ko sanang sumama kaso di naman ako pwedeng um-absent sa school,” simple kong sagot sa kanya habang siya ay hindi pa rin pinuputol ang tingin sa akin.

“Okay na rin naman na nandito ka. Baka mamaya magtagal ka pa do’n.”

Tinapunan ko siya ng nagtatakang tingin. Nakatitig lamang siya sa iniinom niyang kape.

“Eh ano naman kung magtatagal ako do’n?”

“Ha?” wala sa sarili siyang napatingin sa’kin. Tinaasan ko lang siya ng kilay. “I mean, baka kapag nagtagal ka do’n, marami kang ma-miss sa school.” Mabilis itong umiwas ng tingin sa’kin. Anong problema ng lalaking ’to?

Hinila ko ang tasa ng kape sa harapan niya at sumimsim dito. Muling nabaling ang tingin niya sa’kin. Nakasunod lang ang tingin niya sa’kin hanggang mabalik ko ang tasa sa harap niya.

“Minsan napapaisip ako, ano kaya ang magiging buhay natin sa future.” out of nowhere kong turan. “Ikaw? Gusto mo ba magkaroon ng pamilya balang araw?”

“Oo naman. Gusto ko ng isang masayang pamilya. ’Yong tipong sasalubungin ako ng asawa ko at ng dalawa kong anak sa tuwing uuwi ako galing trabaho.” Habang sinasabi niya ang mga katagang ’yon ay nakatitig lamang siya sa mga mata ko. Medyo nakaramdam ako ng pagkailang sa pagtitig niya sa akin. Minsan ko lang siya makitang maging seryoso ng ganito. Kapag magkasama kasi kaming dalawa, puro kalokohan lang ang alam niya.

“I just want a simple life with my happy and loving family,” pagtatapos niya.

Napakurap-kurap ako at sinikap na putulin ang pagtititigan naming dalawa. Hindi kasi ako sanay na makipagtitigan sa kahit na kanino.

“How abou you, Fie? Gusto mo ba magkaroon ng sariling pamilya pagdating ng panahon?”

Malalim akong napaisip. Kahit gustuhin ko man magkaroon ng sariling pamilya ay parang imposibleng mangyari. Matagal ko nang alam sa sarili ko na never talaga ako nagkakagusto sa babae. Tanggap ko na sa sarili ko na hindi ako magkakaroon ng sarili kong pamilya — na tatanda na lang siguro akong mag-isa. Isa ’yong mapait na katotohanan sa pagiging ‘bakla’ na mahirap tanggapin.

“Hindi na siguro ako aasa pa.” Pinilit ko siyang nginitian.

“Bakit naman?”

“Sa sitwasyon ko ngayon? Mukhang malabo na.” Pagak akong tumawa. Nagmukha tuloy akong tanga kahit wala namang nakakatawa.

“Nothing’s funny about that. Maraming nagmamahal sa’yo, Fie. You just have to look for it,” seryoso niyang turan at muling uminom ng kape.

Napansin ko na madilim na sa labas at tumigil na rin ang pagbuhos ng ulan.

“Hindi ka pa ba uuwi?” pag-iiba ko. Hindi ko napansin na nando’n na pala siya sa lababo nakatayo.

“I’ll be sleeping here tonight.” Nakatalikod niyang sabi sa akin. Hinuhugasan niya kasi ’yong ininuman naming tasa. Naglakad ako palapit sa kanya at sumandig sa pader tsaka humalukipkip.

“At sinong nagsabi sa’yong pwede kang matulog dito, aber?”

“Kailangan ko pa bang magpaalam sa’yo? Besides, nagpaalam naman na ako kay mom na dito ako matutulog.”

Nakatingin lang ako sa ginagawa niya hanggang sa matapos ito. Hinarap ako nito nang matapos.

“Tsaka hindi ako papayag na wala kang kasama dito. Baka mamaya, magdamag mo na namang iyakan ’yang ex mo,” sabi niya at nilampasan ako.

Napabuntong-hininga na lamang ako at sumuko sa katigasan ng ulo niya. Ano pa bang magagawa ko? Mas maganda na rin siguro na dito muna siya para kahit papa’no ay may kasama ako at hindi ako masyado magmukmok.

To be continued…

Chapter 02

Katatapos lang namin kumain ng hapunan at kasalukuyang nandito sa sala nanunuod ng tv. Prenteng nakaupo si Adrian sa tabi ko habang abala sa paglipat-lipat ng channel sa tv, naghahanap ng magandang mapapanuod. Bahagya niya pang hinihimas-himas ang tiyan niya marahil sa sobrang kabusugan. Mabilis akong napaiwas ng tingin nang lingunin niya ako.

“Baka mamaya, matunaw na ako sa kakatitig mo ah,” natatawa niyang sabi habang naglilipat pa rin ng channel.

“Napakayabang talaga ng damuho.” Itinuon ko na lang ang tingin ko sa tv kaysa tumingin dito sa katabi ko na sobrang lapad na ng ngisi. Nagmumukha na siyang asong baliw sa kakangisi niya.

“Umay, wala man lang magandang palabas,” sigaw niya at uminat sa kinauupuan niya. Hindi ako naging handa sa sunod niyang ginawa nang bigla niyang ilapat ang ulo niya sa unan na nasa ibabaw ng hita ko.

“A-anong ginagawa mo? Umalis ka nga, ang bigat ng ulo mo.”

Marahan kong tinulak ang ulo niya paalis pero sadyang matigas talaga ang ulo ng isang ’to. Hindi pa talaga ako nasanay sa isang ’to?

“Sus. Ang arte mo naman. Hihiga lang eh.” Wala siyang nagawa kundi bumangon ulit. Medyo natawa pa ako nang tinarayan niya pa ako at humalukipkip.

Ilang minuto kaming hindi nagkibuan. Parehas lang na nakatuon ang atensyon sa pinapanuod.

“Ayaw mo ba talaga uminom?” Pagbasag niya sa katahimikan.

“Sabing hindi na nga ako umiinom eh. Ba’t ba ang kulit-kulit mo? Ikaw na lang uminom kung gusto mo.” Tinaasan ko siya ng kilay at umayos ng upo. Hindi talaga marunong makaintindi eh.

“Okay. How about this? Iinom ako ng beer and you’ll choose what drink you like.” Humarap siya sa akin. As in, mata sa mata. Akala mo naman talaga. Inom na inom yan?

“Ba’t ba kasi gusto mong uminom?” naiinis kong tanong. Akala ko kasi tapos na kami diyan. Tapos ngayon magyayaya na naman siyang uminom. Ako pa talaga ang niyaya niyang uminom ah.

“Just nothing. Gusto ko lang uminom. Gusto lang kitang makainuman.” Ewan ko ba sa lalaking ’to. Mema rason lang eh. Akala mo may masamang balak kaya gustong uminom. Sabi nga sa kanta ‘kapag may alak, may balak’. Sabagay, hindi naman ako ang iinom ng alak. Siya naman. Siya naman ang malalasing.

“Bahala ka nga sa buhay mo. Basta softdrinks lang sa’kin ah.” Tinuro ko siya na parang binabalaan. Iba pa naman ’to kapag nalalasing. Mamaya kapag nalasing ’to, biglang mag-amok dito sa bahay. Babalian ko talaga siya ng leeg.

“Deal!” tanging sabi niya at tumayo.

Bago ko pa mapansin ay mabilis nang naibuhay ni Adrian ang motor niya. Nakatayo lang ako sa gilid niya nang isuot niya sa ulo ko ang isa pang helmet.

“Safety first,” nakangiti niyang sabi matapos maisuot sa ulo ko ang helmet. Medyo natulala pa ako sa ginawa niya dahil hindi ko inaasahan ’yon mula sa kanya.

“Sasakay ka ba o hindi?”

Nabalik naman ako muli sa pagkakatulala at umangkas sa likuran niya.

“Humawak ka sa’kin.” Hindi ako sigurado kung tama ang pagkakarinig ko sa sinabi niya.

Bahagya kong inilapit ang ulo ko sa kanya.

“Ha? Anong sabi mo?” Hindi ko kasi masyado marinig ang sinabi niya dahil sa suot kong helmet.

Tila nawalan ako ng karapatang umangal nang walang sabi niyang inabot ang parehas kong kamay at pinatong sa tiyan niya.

“Sabi ko, humawak ka. Baka mamaya mahulog ka,” pag-uulit niya.

May sinabi pa siya na kasunod pero tuluyan ko na itong hindi naintindihan nang bombahin niya na ang motor at simulang paandarin. Mas lalong napahigpit ang hawak ko sa kanya nang muntikan akong mahulog.

Mabilis kaming nakarating sa convenience store. Iilan lamang ang tao na nasa loob nang makapasok kami dito.

“Anong gusto mo?” tanong ni Adrian sa tabi ko habang abala sa paglagay ng mga Smirnoff sa bitbit niyang basket.

“Kahit anong softdrinks na lang.” Nakatingin lang ako sa likuran niya. Iniisip kung paano ko nga ba naging bestfriend ang lalaking ’to.

“Ayaw mo ba ng Rootbeer? Masarap ’to.” Humarap siya sa akin sabay pakita ng rootbeer sa akin.

Bago pa man ako makasagot ay may umalingawngaw na tawanan sa gilid namin. Hindi ko inaasahan ang nakita ko kung sino ’yon nang lingunin ko ito. Parang tinarak ng maraming kutsilyo ang dibdib ko sa dalawang taong masayang nag-uusap sa gawing kanan namin. Mahigpit pang nakahawak ang babae sa braso ng lalaki.

“Vince?” Wala sa sarili kong nabanggit ang pangalan ng ex-boyfriend ko. Hindi ko magawang matanggal ang tingin ko sa kanila. Kahit sobrang sakit na makita na kasama niya ang girlfriend niya ay parang napako ang atensyon ko sa kanila. Tama nga na sobrang liit ng mundo at sa lahat ng pagkakataon ay dito ko pa siya makikita.

Napawi ang malapad niyang ngiti nang magawi ang tingin sa akin pero agad ring itinuon ang atensyon sa girlfriend na parang wala lang - na parang wala lang ako sa kanya. Samantalang ako ay para na akong pinapatay ng buhay dito.

“Fie?” Naramdaman ko ang paghawak ni Adrian sa nanginginig ko nang kamay. Napatingin ako sa kanya. “Let’s go. Umalis na tayo dito.”

Dahil sa labis na bugso ng damdamin ay mabilis akong naglakad papalabas ng convenience store na ’yon. Narinig ko pa ang pagtawag ni Adrian sa pangalan ko pero isinawalang-bahala ko na ’yon.

Marahas kong pinalis ang mga luha ko. Hanggang kailan ko ba iiyakan ang lalaking ’yon? Hanggang kailan ba ako masasaktan ng ganito? Nakakapagod na umiyak. Nakakapagod nang masaktan ng paulit-ulit. Nagmahal lang naman ako pero bakit kailangan akong masaktan ng ganito. Kailangan ba talagang masaktan kapag nagmamahal? Kung ganito lang din naman ang magiging sukli kapag minahal mo ng buong puso ang isang tao, ayoko na lang magmahal.

Nakaka-potangina lang.

Hindi ko na alam kung gaano na kalayo ang nalakad ko. Ang nasa isip ko na lang ngayon ay makauwi agad sa bahay at magmukmok sa kama ko. Halos hindi ko na makita ang nilalakaran ko sa sobrang pag-iyak.

“Alfie!” Narinig ko muli ang pagtawag ni Adrian mula sa malayo pero hindi ko pa rin siya pinansin. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Dahil sa bilis ng lakad ko ay hindi ko namalayan na may bato akong naapakan dahilan para matapilok ako. Agad akong napadaing nang malakas akong bumagsak sa maputik na kalsada. Malakas akong napaiyak dahil sa pagkakalugmok.

“Fuck, Alfie!” Narinig ko ang malalakas na mga yabag ni Adrian papalapit sa akin. Maingat akong hinawakan nito sa braso upang itayo sana pero agad ding natumba dahil sa panghihina ng tuhod ko.

“Fuck, fuck.” Mahihinang mura niya nang muli akong malugmok sa kalsada.

Para akong bata na umiiyak dito sa gilid ng kalsada dahil hindi napagbigyan ng mama niya na bilhin ang nakita niyang laruan sa tindahan. Pero sana gano’n na lang nga ang dahilan ng pag-iyak ko. Pero hindi eh. Sobra pa doon.

Natigil ako sa pag-iyak nang maramdaman ko ang pag-angat ng katawan ko sa ere. Napatingin ako sa seryosong mukha ni Adrian nang walang hirap niya akong binuhat.

“I’m gonna kill that fucking guy,” seryoso niyang turan habang buhat ako. Saglit ako nitong tiningnan bago naglakad papalapit sa motor niya. Sobrang layo na pala namin sa convenience store.

Maingat niya akong binaba nang makarating sa tabi ng motor niya. Naka-park ito sa gilid ng kalsada.

Sinisinok-sinok akong muling pinunasan ang luha sa mga mata ko.

“Napaka-iyakin mo talaga.” Napa-angat ako ng ulo nang punasan niya ang pisngi ko. “Sa susunod huwag ka nang mag-jowa kung iiyak-iyak ka lang naman. Hindi ka ba napapagod kakaiyak?”

Para akong bata na pinapagalitan ngayon ng papa niya. ’Yong sermon na may halong pagmamahal.

“Buti na lang talaga at nandito ako palagi. Paano na lang kapag nawala ako, ano na lang mangyayari sa’yo?”

Isinuot niya ulit ang helmet sa akin at nagsimula muling bumyahe pauwi. Agad akong naghilamos at nagpalit ng malinis na damit pagkauwi. Naabutan kong nakaupo sa sa sala si Adrian at nagsisimula nang uminom. Napatingin siya sa akin.

“Tingnan mo. Mugto na naman yang mata mo. Kapag nakita ko talaga ulit yang ex-boyfriend mo, babangasan ko na talaga mukha niya.

Ang lakas ng loob na lokohin ka. Eh mukha namang unggoy. Hanggang ngayon, hindi ko alam kung bakit ka nagkagusto sa cheater na ’yon. Mas pogi pa nga ako doon. Ginayuma ka sigu—“ Hindi niya na natapos ang sinasabi niya nang kinuha ko sa kamay niya ang bote ng smirnoff.

“Ang dami mong sinasabi.” Mabilis kong tinungga ang alak. Hindi na ako umiinom pero dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon, parang ang sarap uminom.

Napangiwi ako nang humagod ang lasa ng alak sa lalamunan ko.

“Akala ko ba hindi ka na umiinom?” Kukunin sana niya ang bote sa kamay ko nang mabilis ko itong nilayo sa kanya.

“Wala kang pake. Gusto kong uminom ngayon,” pagtataray ko dito at muling nilagok ang alak. Nakakadalawang inom pa lang ako pero ubos na ito agad.

“Kalmahan mo lang. Baka malasing ka niyan ah.”

“Ano bang purpose ng pag-iinom? Hindi ba para malasing?” Nilapag ko sa mesa ang wala nang laman ng alak matapos.

Napailing-iling na lang si Adrian at nagbukas ng panibagong alak. Uminom siya dito at muling tumingin sa’kin.

“Ganyan ka ba talaga kapag brokenhearted?”

“Ha?” Tinaasan ko siya ng kilay.

“Mataray.” Muli siyang lumagok ng alak.

Gusto ulit maramdaman ang malasing ngayon. Hindi dahil sa nasasaktan ako. Dahil limot ko na ang pakiramdam ng malasing. Sobrang tagal ko na din kasi noong huli akong malasing. Magdadalawang taon na din siguro.

Dahil sa kuryosidad ay muli kong inagaw sa kamay niya ang bote ng alak at uminom dito.

“Hey, akin yan.” Sinikap niya pa sanang agawin sa akin ang alak pero tumalikod ako.

“Magbukas ka na lang ng bago,” rason ko at muling uminom.

“Tsk.” Pagak siyang tumawa.

“Alam mo para kang baliw. Bigla ka na lang tumatawa diyan kahit wala namang nakakatawa.”

“It’s just that, ininuman ko na yan.” Nakangiti niyang kinamot ang pisngi niya. May hawak na siyang panibagong bote pero hindi pa ito nakabukas.

“Oh? Tapos?”

“Nothing. Never mind.” Walang hirap niyang nabuksan ang takip ng alak gamit ang ngipin niya.

“Sus. Si OA.”

Nakaka apat pa lang ako na bote ng alak pero pakiramdam ko ay umiikot na ang paningin ko. Sabi niya kasi ay hindi naman daw ’to masyado nakakalasing kasi mababa lang ang alcohol content pero mukhang hindi naman ata.

Dahil sa pagkahilo ay nakasandig na ako dito sa sofa. Hindi ko pa ubos ang ikalimang bote ko pero parang hindi ko na ’to maubos.

“Fie?” tawag ni Adrian sa akin. Nakapatong ang kaliwang braso nito sa sofa at nakaharap sa akin. Pangatlong alak niya pa lang ang hawak niyang bote samantalang ako ay nakakalima na.

“Bakit?”

“Kapag ba nagka-girlfriend ako, lalayuan mo ako?” seryosong tanong nito. Mapupungay ang mga mata nitong nakatitig sa akin.

“Ba’t mo naman natanong?”

“Just asking. Pero seryoso.”

Napaisip ako. Ano nga ba ang gagawin ko kapag nagkaroon siya ng girlfriend? Ang alam ko kasi no girlfriend since birth ang damuhong ’to. Hindi ko alam kung bakit. Pogi naman siya. Maybe, its his choice?

“Siguro? Kung ilalagay ko kasi ang sarili ko sa sitwasyon ng magiging girlfriend mo, magseselos ako,” panimula ko at inabot ang chips sa ibabaw ng mesa.

“Bakit naman?”

“Hindi mo ba ako nakikita?” Tinuro ko ang sarili ko. Nagtataka siyang tinitingnan. Maging siya din ay nagtataka tila ay walang ideya sa tinutukoy ko. “Kahit sino naman sigurong girlfriend, magseselos kapag ’yong boyfriend nila merong kaibigan na bakla.”

“So what? If she’s my girlfriend, she needs to understand that you’re my best friend. Tsaka, ano namang problema kung ganyan ka? I don’t care.” Umusog siya palapit sa akin at hinawakan ako sa balikat ko.

“You’re my other half, Fie. You’re my best best friend.”

Bago pa ako tuluyang mawala sa sarili ko ay mabilis kong iniba ang topic naming dalawa. Oo, bakla ako at hindi imposibleng magkagusto ako sa lalaking ’to. Pero ’yon ang pinakaiingatan kong huwag mangyari. Hanggang kaya kong kontrolin ang sarili ko, ayokong mahulog sa kanya. Ayokong masira ang pagkakaibigan naming dalawa. Sapat na sa’kin na magkaibigan kaming dalawa.

“May tanong din ako.” Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob na tanungin ’to sa kanya. Bigla na lang kasi pumasok sa isip ko na tanungin siya nito.

“What is it?”

“What if magkagusto ka sa isang tulad ko? Willing ka ba mag-take ng risk?” seryoso kong tanong naman sa kanya.

“Kailangan pa bang itanong ’yan?” natatawa niyang sagot.

I know he’s straight at imposible na magkagusto siya sa kapwa lalaki. Ano bang pumasok diyan sa kukote mo at bigla mong ’yang tinanong sa straight na lalaki? Okay ka lang ba, Alfie. Alam kong brokenhearted ka, pero hindi naman ako na-update na — nevermind. Dami mo kasing alam.

---

“Fie?”

“Hmm…” inaantok kong tugon sa tawag niya.

Kanina pa umiikot ang paningin ko at parang gusto na nitong pumikit. Pero itong lalaking ’to ay patuloy pa rin akong kinakausap.

“You still awake?” tanong nito.

Nandito na kami sa kwarto ko nakahiga. Hindi ko na naubos ang iniinom ko kanina at binigay na lang ito kay Adrian.

Hindi na ako sumagot. Iminulat ko ang mata ko at pumihit patihaya. Tahimik ko lang na tinitigan ang kisame nitong kwarto ko at pinakiramdaman siya. Saglit ko siyang nilingon ngunit hindi ko ito makita dahil nasa ibaba siya ng kama ko nakahiga. Aangal pa nga sana siya kanina dahil malamig daw sa sahig mahiga pero wala na siyang nagawa nang bigyan ko siya ng sobrang kapal na comforter pangsapin niya.

“Fie?” tawag niya ulit sa pangalan ko. Ano bang kailangan ng damuhong ’to at kanina pa tawag ng tawag sa pangalan ko?

Tulad kanina ay hindi ko siya sinagot. Kapag sumagot pa kasi ako ay baka kulitin niya lang ako ng kulitin at hindi na ako makatulog ng maayos.

Muli akong pumihit patagilid at ipinikit na lamang ang mga mata ko. Kanina pa kasi ako inaantok at medyo humahapdi na din kasi ang mata ko sa kaiiyak.

Malapit na sana akong makatulog nang maramdaman ko ang bahagyang paglundo ng kama sa likuran ko. Dahil sa labis na antok ay hindi ko na maimulat ang mga mata ko. Ilang saglit lang ay naramdaman ko ang isang kamay na pumulupot sa beywang ko. Lumapat ang palad nito sa may tiyan ko. Ramdam ko rin ang mainit na hangin na tumatama sa batok ko. Para akong natuod sa pwesto ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa antok o sa pagkagulat.

Sinikap kong imulat ang mata ko maging galawin ang buo kong katawan. Lakas-loob akong pumihit paharap sa taong nakahiga sa likuran ko. Alam kong hindi na dapat ako magulat sa kung sino ’yon pero hindi ko maiwasang mataranta nang mapagtanto ko kung gaano kalapit ang mukha naming dalawa. Napalunok ako.

“Nagising ba kita?” halos walang boses niyang sabi.

Amoy na amoy ko ang amoy alak niyang hininga dahil sa sobrang lapit naming dalawa. Halos kapusin na ako ng hininga. Sobrang lakas na kasi ng kabog ng dibdib ko sa hindi ko malaman na dahilan. Dala lang siguro ’to ng alak.

“Sinong nagsabing pwede kang mahiga sa kama ko?” Sinikap kong maging mataray ang tono ng boses ko para hindi niya mahalata ang malakas na ngayong kabog ng dibdib ko. Hindi ko alam pero napapansin ko na sa tuwing magkalapit kami ay palaging bumibilis ang kabog ng dibdib ko.

Walang sabi niya akong kinabig palapit sa kanya. Nanlalaki ang mata kong inilayo ang ulo ko nang muntik ko na siyang mahalikan. Napahawak pa ako sa dibdib niya upang itulak sana siya palayo nang maramdaman ko ang malakas ding kabog nito.

Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa mata niyang sa’kin na din nakatingin at sa kamay kong nakapatong pa din sa dibdib niya.

“Kinakabahan din ako tulad mo,” mata sa mata niyang turan. Napakurap-kurap ako ng mata dahil sa sinabi niya. Anong ibig niyang sabihin?

“Bumal—” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang ilapat niya ang daliri niya sa labi ko.

“Matulog ka na lang. Wala naman akong gagawing masama sa’yo kaya huwag kang magalala diyan.”

Hindi na ako nakaangal pa nang kabigin niya ako muli papalapit pa sa kanya. Ang kanina niyang braso na nasa bewang ko ay pumaakyat sa may tagiliran ko. Inilapit niya rin ang ulo ko sa dibdib niya. Dinig na dinig ko ang malakas na tunog nito. Para itong musika sa pandinig ko.

“Good night, Fie.” Dinig kong sabi niya. Naramdaman ko pa ang paghalik niya sa ulo ko bago ako tuluyang balutin ng antok.

To be continued…

Chapter 03

Tatlong araw na ang lumipas nang pumunta dito si Adrian sa bahay. Buti na lang kahit papa’no ay hindi sumakit ang ulo ko kinabukasan. Kasulukuyan akong naghahanda sa pagpasok sa school nang marinig ko ang sunod-sunod na katok ni mama sa pinto ng kwarto ko. Speaking of mama, kakauwi niya lang din kahapon galing probinsya.

“Wait lang po ma!” sigaw ko. Saglit pa akong tumingin sa repleksyon ko sa salamin bago lumabas ng kwarto. Pretty as always.

“Bilisan mo na dyan. Naghihintay si Adrian sa’yo.”

Nangunot ang noo ko sa sinabi ni mama. Si Adrian? At anong ginagawa ng damuhong ’yon dito?

“Anong ginagawa mo dito?” mataray kong tanong dito nang madatnan ko siyang humihigop ng kape. Naka dekwatro pa ang loko.

Nakangiti ako nitong nilingon nang maupo ako sa tabi niya.

“Uy! Good morning, Fie. Ang fresh natin ngayon ah.” Ipinatong nito ang braso niya sa hamba ng upuan ko at bahagyang inilapit ang katawan sa’kin.

“Sus. Ang aga-aga mo mambola.”

“Naku kayong dalawa talaga. Mag-almusal muna kayo bago pumasok,” turan ni mama habang nilalapag ang dalawang plato ng sinangag na may hotdog at itlog sa harapan namin. “Kanina pa ’yan dumating dito, tulog ka pa. Siya na nga nagprito niyang hotdog at itlog eh. Isasabay ka daw niya pumasok sa school para makatipid ka na daw sa pamasahe.” Umupo si mama sa harapan namin at inabala ang sarili sa pagbabasa ng dyaryo habang nagkakape. Naku talaga ’tong si mama. Akala mo matanda na, eh millennial lang naman siya. Ang hilig-hilig magbasa ng dyaryo.

“Grabe. Sobrang sipag naman ng ferson,” natatawa kong sabi at nagsimula nang kumain. Pagak naman siyang natawa sa sinabi ko. Sus. Ayaw na lang kasi sabihin na gusto niya makikain ng almusal dito. May pahatid-hatid pang nalalaman eh.

Tahimik lang kaming kumain ng almusal. Nang matapos ay nagsipilyo muna ako. Narinig ko na mula sa labas ang ugong ng makina ng motor ni Adrian kaya nagmadali na ako.

“Alis na po kami ma,” paalam ko dito at hinalikan siya sa pisngi niya. Hindi pa rin niya tapos basahin ang dyaryo na hawak niya. Naku naman ma. Baka abutin ka pa dyan ng hapon ah.

“Ingat kayo anak ah.” Tumayo si mama at hinagkan ako. Mabilis naman akong naglakad palabas. Baka mamaya, iwan ako ng damuho.

“Ingatan mo ’tong anak ko, Adrian ah.” Nakasunod pala sa akin si mama at nakatayo na sa gate ng bahay.

“Makakaasa po kayo, tita,” nakangiting sagot naman ng damuho. Akala mo naman talaga. Feeling boyfriend yan? Kung makabilin naman ’tong si mama.

Isinuot ni Adrian sa’kin ang isang helmet. Tulad kagabi ay hindi ko inaasahan na gagawin niya ’yon. Kailan pa ’to naging ganito sa’kin?

“Sakay na. Baka ma-late na tayo.” Hindi na ako nagsayang ng oras at agad na umangkas sa motor ni Adrian. Humawak ako sa gilid ng uniform niya pero siya naman itong pagkuha sa parehong kamay ko at pinatong ito sa tiyan niya.

“Diba sinabi ko naman sa’yo na humawak ka ng maayos. Kapag ikaw nahulog diyan, malalagot talaga ako kay tita.”

Narinig ko pa ang mahinang pagtawa ni mama sa sinabi ni Adrian. Hindi na ako umangal pa at baka tuluyan na kaming ma-late sa school. Nagpaalam na ako kay mama nang sinimulan nang paandarin ni Adrian ang sasakyan.

St. Dominic Institute of the Philippines. ’Yan ang pangalan ng school na pinapasukan naming dalawa ni Adrian. Parehas kaming Grade 12 student. Isa akong STEM student samantalang si Adrian naman ay HUMSS student. Ewan ko ba dyan kung bakit ’yan ang kinuha niya. No’ng minsan na tinanong ko siya, ang sagot niya lang sakin ay gusto niya daw maglingkod sa bayan. Gusto ata maging superhero balang araw.

Mabilis kaming nakarating sa school. Sakto lang at hindi pa naman kami mukhang late.

“Mag-aral ng mabuti ah. Tsaka huwag maghahanap ng pogi,” bilin nito nang makababa ako sa motor niya.

Inikutan ko siya ng mata. “Sabihin mo ’yan sa sarili mo.”

“Ba’t naman ako maghahanap pa ng pogi, eh ako na ’yong pogi.” Napakahangin talaga kahit kailan. Sobrang bilib na bilib sa kagwapuhan niya.

Hindi ko na lamang pinatulan ang kahanginan niya at baka tuluyan akong mataboy ng malakas na hangin dito. “By the way, thank you.”

“No big deal. Basta ikaw.” Pinatunog niya ang dila niya at tinuro ang daliri na parang baril na nakatutok sa akin. Kinindatan pa nga ako ng loko. Dami talagang pakulo ng damuhong ’to.

“Sige na. Baka ma-late na ako. Dami mong alam.” Tinalikuran ko na siya at nagsimula nang maglakad papasok sana ng building namin nang tinawag niya ako ulit.

“Bakit?” tanong ko dito.

“Labyu.” Para akong natuod sa kinatatayuan ko. Sobrang unexpected ng mga kinikilos niya lately. Hindi ko napansin na nakaalis na pala siya samantalang ako ay tulala lang na nakatayo dito sa entrada ng STEM building. Hindi pa sana ako mababalik sa ulirat kung hindi ako tinawag ni Sam na dumaan sa harapan ko.

“Be? Anyare sa’yo?” nagtatakang tanong nito at pinaypay ang hawak niyang malaking pamaypay sa harap ng mukha ko. Pulang-pula ang nguso maging pisngi nito dahil sa liptint na halos natapon na ata sa buong mukha niya. Nagmukha tuloy siyang kamatis dahil sa ayos ng mukha niya.

“Ha? Wala. May iniisip lang ako,” pagdadahilan ko na lamang sa kanya at tinalikuran siya.

“Naku be ha. Baka mamaya iniisip mo na naman ’yang cheater mong ex-boyfriend ah.” Sumabay ito sa paglalakad ko pataas ng building. Hanggang fourth floor itong STEM building at nasa third floor pa ang classroom namin.

Isa si Sam sa mga close ko sa classroom. Kaming dalawa lang kasi ang ‘bakla’ sa section namin kaya naman sobrang malapit kami sa isa’t-isa. Alam din nito ang tungkol sa nangyari sa aming dalawa ni Vince. Naging saksi siya sa naging kwento naming dalawa. Mula sa simula hanggang sa maghiwalay kaming dalawa.

“Wala na kami. Wala na akong rason para isipin pa siya.” Sa totoo lang, hangganga ngayon ay hindi ko pa rin maalis-alis sa isip ko si Vince. Masyado siyang mahirap alisin dito sa isip maging sa puso ko.

“Aba dapat lang be. Sabi nga nila, if you miss the memories you both had, always remember the disrespect that person did to you. Period.” Confdent na confident ito sa sinabi niya na mistulang napakalaking wisdom word ang sinabi niya sa akin. Though, may point naman siya sa sinabi niya. Pero madali kasi sabihin pero sobrang hirap na gawin.

“Ba’t kasi hindi ka na lang do’n kay Adrian kasi, doon sa boy bestfriend kuno mo?” Saglit akong natigil sa paghakbang sa hagdan dahil sa sinabi niya. Bakit nga ba? Bakit nga ba hindi na lang si Adrian?

“Baliw ka ba? Wala akong gusto do’n noh. Kaibigan lang talaga tingin ko kay Adrian. Hanggang doon na lang talaga kami.” Nagpatuloy na ako sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa classroom.

“Ewan ko sa’yo be. Sige lang. I-deny mo lang be.” Nauna na itong pumasok sa classroom at umupo sa pinakaunahan na row ng upuan. Samantalang ako ay umupo sa ikalawang row. Ayoko kasing umupo sa unahan. Hindi naman kasi ako matalino at competitive. Gusto ko lang makapasa at makapagtapos sa pag-aaral. Masaya na ako doon.

Ilang minuto pa ang lumipas bago dumating si Ma’am Latagan, ang teacher namin sa General Physics I. Nakangiti itong humarap sa amin habang bitbit ang laptop niya.

“Good morning everyone!” masayang bati ni ma’am sa amin. Bata pa ito si ma’am Latagan. Sa tingin ko ay nasa early 25 pa lang siya. Pero balita ko ay never pa itong nagka-boyfried since birth. Hindi ko nga alam kung ano ang rason, eh maganda naman siya at bagay na bagay sa kanya ang morena niyang balat.

“Good morning ma’am!” balik naman naming bati dito.

“So, before I start our new topic today, I just want to announce that we have a new student, classmate to be exact. I know we’re in the middle of our school year already. Let’s just say it’s better late than never, right?” Pumameywang ito sa gilid ng kanyang table at naglakad-lakad. Pagak siyang tumawa sa huling sinabi niya.

Nagsinghapan kaming lahat nang may pumasok na maputing babae sa classroom namin. Para itong artista na naligaw sa classroom namin. Umiilaw ang maputi at makinis na kutis nito. Para siyang mayaman kung titingnan.

“Ay pak! Perfect panlaban sa Ms. Universe.” Hindi mapigilang komento ni Sam sa babae.

Nakangiti itong tumayo sa harapan namin.

“Go ahead, Ms. Severino. Introduce yourself to everyone,” utos ni ma’am Latagan sa babae.

Mas lalong lumapad ang ngiti nito dahilan para mas lalong mag-ingay ang mga kaklase kong lalaki sa likuran. Maging ako din ay namamangha sa sobrang ganda niya. Para siyang anghel na binaba dito sa lupa galing langit.

“Hi everyone!” Cute itong kumaway sa’min. “My name is Eunice Severino. 18 years old.” Bahagyang kinagat nito ang ibabang labi niya na tila nag-iisip pa ng kung ano ang sasabihin. Hindi napigilan ng mga kaklase kong lalaki ang magtilian. “Ahmm… I hope we all get along.” Pinal nitong sabi.

“You may now sit, Ms. Severino.” utos muli ni ma’am Latagan.

Lumingon ang babae kay ma’am. “Saan po ako pwede umupo ma’am?” tanong nito.

“You can sit beside Mr. Blancaflor.” Gulat akong napatutop sa bibig ko nang banggitin ni ma’am ang apelyido ko. Hindi ko inaasahan na magiging katabi ko ito.

“Ay be, dito ka daw umupo.” Tinuro ni Sam ang katabi kong upuan na walang nakaupo. Mahina pa niyang pinukpok ang arm rest ng upuan gamit ang nakatiklop niiyang pamaypay.

“Hi.” Hindi ko namalayan na tuluyan na pala itong nakalapit sa akin. Wala na akong nagawa kundi magpakilala dito.

“Hello. Alfie Nichol Blancaflor nga pala,” pagpapakilala ko dito at nilahad ang kamay ko. Nakaupo na ito sa tabi ko.

“Nice meeting you.” Agad niyang inabot ang kamay ko at nakipag-kamay sa kanya. Shit. Sobrang lambot ng kamay niya. Mukhang anak mayaman nga siya.

Parehas kaming napalingon nang magsalita si Sam sa harapan namin.

“Hi, my name’s Sam Quibrantos. You can call me, Samantha if you want.” Walang hirap nitong binuka ang pamaypay niya at pabebeng tumawa habang nakatakip sa bibig niya ito. Akala mo naman talaga si Maria Clara. Ang pagkakaalam ko, wala akong kilalang Maria Clara na malandi.

Matapos ng pagpapakilala namin sa isa’t-isa ay nagsimula nang magturo si ma’am Latagan sa unahan. Patuloy lang ako sa pakikinig sa lecture pero paminsang napapatingin sa katabi kong si Eunice. Sobrang ganda kasi nito. Hindi nakakasawang tingnan. Idagdag mo pa na sobrang bumagay sa kanya ang matangos niyang ilong. Talagang wala kang mapipintas sa kanya. Almost perfect siya kumbaga.

Dumating ang breaktime namin at abala ang lahat sa mga kanyang-kanyang agenda. Masayang nagkukwentuhan ang mga kaklase ko habang ako ay nakikinig lamang sa kanila.

“Alfie! Boyfriend mo nasa labas.” Malakas akong tinapik ni Rico sa balikat ko. Nangunot ang noo ko sa sinabi niya. Boyfriend? Ba’t naman pupunta dito si Vince? Wala na siyang rason para makipagkita sa’kin dahil tapos na kami.

“Sinong boyfriend? Wala akong boyfriend,” nagtataka kong sagot dito.

Biglang sumapaw si Sam sa usapan naming dalawa. Mukhang kagagaling lang nito sa canteen dahil may iniinom itong mango shake pagkapasok sa classroom.

“Gaga! Si Adrian nasa labas.” Napabalikwas ako nang sambitin ni Sam ang pangalan niya. Napalingon ako sa labas at natanaw na nakatayo si Adrian sa may pintuan. May bitbit itong maliit na plastic bag.

Agad akong lumapit dito. “Anong ginagawa mo dito?” bungad kong tanong sa kanya.

Lumapad ang ngiti nito sa labi nang makita ako. “Tinext kita kanina. Hindi mo ba nabasa?”

“Hindi. Nasa bag ko kasi ’yong phone ko. Anong kailangan mo?” Nakapagtataka lang dahil never niya naman akong pinuntahan dito sa building namin. Tsaka nasa north wing ang HUMSS building samantalang nasa south wing naman ang building namin. Medyo malayo ang lalakarin niya kung sakali.

“Binilhan nga pala kita ng fries. Alam ko kasing paborito mo ’to.” Nilahad niya ang kamay niya upang ibigay sa’kin ang hawak niyang plastic bag. Kahit nagtataka ay kinuha ko na lamang ito. Nakakapagtaka na ang lalaking ’to ah. Nakakain ba ’to ng panis na pagkain at bigla na lang siyang naging ganito.

“Okay ka lang ba? Anong pakulo ’to, Adrian?” Tinaasan ko ito ng kilay.

Sasagot na sana ito nang matigil nang lumipat ang tingin niya mula sa akin papunta sa likuran ko. Napalingon ako at natanaw si Eunice na naglalakad papalapit sa amin. Nakasunod lamang ang tingin ni Adrian sa kanya hanggang sa makapasok si Eunice sa classroom namin.

Muling nabaling ang tingin ni Adrian sa akin. Biglang namula ang pisngi nito. “May bago kayong kaklase?” tanong niya sa akin. Hindi naman halatang nagandahan siya kay Eunice. Kasi maging ako ay gandang-ganda rin sa kanya.

“Oo. Kanina lang siya lumipat. Hindi ko nga alam kung kailan nasa kalagitnaan na ng school year, tsaka naman naisipang lumipat.” Napansin ko ang muli niyang pagngisi sa sinabi ko.

“Crush mo ’no?” pang-aasar ko sa kanya dahilan para mas lalong pamulahan siya.

“H-hindi ’no.” Sus. Nagsinungaling pa ang damuho na hindi niya crush. Eh pulang-pula na ang mukha niya. Dinaig niya pa ang pa-liptint ni Sam sa pisngi sa sobrang pamumula.

“Naku! Naku! Hindi daw, pulang-pula na nga ’yang mukha mo,” pang-aasar ko pa sa kanya. Ang cute niya lang kasi maging ang pareho niyang tenga ay sobrang pula na din.

“Ewan ko sa’yo. Diyan ka na nga.” Mabilis na itong naglakad paalis. Natatawa na lang akong pumasok sa classroom habang bitbit ang binigay niyang french fries. Ano kayang nakain ng lalaking ’yon at naisipan akong bigyan ng pagkain? Ang random niya masyado ah.

“Ano yan be?” tsismosang tanong ni Sam nang makaupo ako sa upuan ko. Bahagya pa itong dumukwang papalapit sa akin upang silipin ang loob ng plastic bag. Maging si Eunice na katabi ko ay napatingin din sa hawak ko.

“French fries. Binigay ni Adrian.”

“Ay, pak ka diyan be. Napaka-generous naman ng bestfriend kuno mo na ’yan.” Napailing-iling na lang ako sa pagiging emedora ni Sam. Kahit kailan talaga, puro fake news kinakalat niya.

Sumapit ang lunch break namin at as usual ay magkasabay kami ni Sam na kumain. Mabilis na lumipas ang oras hanggang sa mag-uwian na kami. Kasalukuyan na akong naglalakad sa pavilion ng school nang mapansin ko ang nagkakagulong mga estudyante sa may oval ground ng school. Parang may tinatanaw ito mula doon dahil ang iilan dito ay tumatalon-talon pa at ang iba ay nagmukha nang mga giraffe.

Hindi ko na sana ’yon papansinin at magpapatuloy na sana sa paglalakad papuntang parking area ng school nang marinig ko ang usapan ng dalawang estudyanteng dumaan sa harapan ko.

“Hindi ba si Adrian tsaka Vincent ’yon?” Rinig kong kwento ng babaeng estudyante. Natigil ako sa paglalakad palayo at mabilis na tumakbo pabalik ng oval ground. Biglang kumabog ng mabilis ang puso ko nang marinig ang pangalan nilang dalawa. Pinili akong dumaan sa mga nagsisiksikang estudyante hanggang sa makarating ako sa pinakaharapan ng kumpulan.

Agad akong natigilan sa kinatatayuan ko nang matanaw sina Adrian at Vince na tila lantang gulay na tumatakbo paikot ng oval. Hindi ko masyado maaninag ang sitwasyon nila dahil medyo malayo sila sa pwesto ko. Nagaalala akong tinatanaw ang dalawa. Anong nangyari at bakit tumatakbo sila sa oval?

“Ten more lapses!” Napalingon ako nang marinig ko ang malakas na sigaw ni coach Osila at pagpito nito ng malakas. Nangunot ang noo ko nang bahagyang maaninag ang hitsura ng dalawa nang papalapit na ito sa amin.

Napasapo ako ng bibig nang mapagmasdan ang pasa sa kanang mata ni Adrian ang dumudugong labi niya. Mas lalong lumakas ang kabog ng puso ko nang mapansin na gano’n din ang hitsura ni Vince. Anong nangyari?

“Vincent!” humahagulhol na sigaw ng girlfriend ni Vince, si Rhianne sa pangalan ni nito. Sinubukan pa sana nitong lumapit sa kasintahan nang pigilan ito ng dalawa niyang kaibigan.

Nabaling ang tingin ko kay Adrian nang tuluyan itong dumaan sa harapan ko. Nagtagpo ang paningin naming dalawa. Mas lalo akong nagalala nang mapansin ang pagod na pagod nitong mga mata.

Walang pagdadalawang-isip akong lumapit sa nakapameywang na si coach Osila. Siya ang coach ng basketball team ng senior high maging ang isa sa mga P.E. teacher ng buong school.

“Sir? Ano pong nangyari?” nagaalala kong tanong dito. Kunot-noo ako nitong nilingon.

“Bigla na lang nagsuntukan sa gitna ng training,” maikling sagot ni coach sa akin.

Nanghihina na lamang ako napabalik sa pwesto ko. Bigla kong naalala ang sinabi ni Adrian sa akin noong nakaraaan na kapag nakita niya ulit si Vince ay hindi itong magdadalawang-isip na pagbuhatan ng kamay ang isa. Imposibleng hindi sila magkita dahil magka-team ang dalawang ’to sa basketball. Hindi ko naman akalain na tototohanin niya ang sinabi niya no’ng gabing ’yon.

Ilang oras pa ang lumipas pero wala pa ring tigil sa pagtakbo ang dalawa sa oval. Palaging nagtatagpo ang mata naming dalawa ni Adrian sa tuwing napapadaan ito sa harap ko. Kitang-kita sa mga mata niya ang sobrang pagod. Gusto ko siyang tulungan pero hindi ko alam kung sa anong paraan. Awang-awa na ako sa hitsura niya.

“Adrian!” hindi ko mapigilang tawag sa pangalan niya nang madapa siya. Akmang tatakbo na sana ako papalapit sa kanya nang mabilis siyang tumayo. Pilit niya akong nginitian nang muli siyang dumaan sa harap ko at sinabing “I’m fine”.

Kaunti na lamang ang mga estudyante sa paligid. Medyo madilim na rin kasi. Tanging si coach Osila, si Rhianne at ang mga kaibigan nito, at ako ang naririto. Kanina pa iyak ng iyak ang girlfriend ni Vince dahil sa nasasaksihang sitwasyon ng kasintahan.

“Double time! One more lapse, Tolentino and Barlizo!” muling sigaw ni coach Osila sa apelyido nina Adrian at Vince. Sunod-sunod itong pumito matapos. Napahigpit ang hawak ko sa uniform ko nang muntikang matumba ulit si Adrian. Pagod na pagod na ito pero sa tuwing dumadaan siya sa harap ko ay pilit ako nitong nginingitian.

Halos magimbal ako nang matanaw ko ang tuluyang pagbagsak ng pagod na katawan ni Adrian. Mabilis kong tinawid ang oval upang daluhan siya. Pilit pa sana siyang tumayo nang muli na naman itong natumba. Mangiyak-ngiyak kong hinawakan siya sa braso niya upang alalayan siya.

“Tama na, please…” naiiyak kong sambit dito. Mabilis kong pinalis ang luhang dumaloy pababa sa pisngi ko. Hindi ko na nga napigilang hindi maiyak dahil sa hitsura niya.

“Ssshhh… Don’t cry. I’m okay. Baka sumpungin ka ng asthma mo.” Siya na nga itong nasa agrabyado, ako pa rin inaalala niya. Nakakainis talaga siya kahit kailan.

Humawak ito sa pareho niyang tuhod bilang suporta upang tumayo nang pigilan ko ito muli.

“Ano ba, Adrian! Tumigil ka na please.” Bumagsak ang katawan niya sa akin. Sinikap kong huwag matumba kahit sobrang bigat niya. Naramdaman ko ang pagyakap niya sa akin at ang pagsubsob ng mukha niya sa balikat ko.

“Huwag na huwag mo nang babalikan ’yong gago mong ex-boyfriend.”

To be continued…

Chapter 04

“Sigurado ka bang kaya mo mag-drive?” Hindi ko pa rin maiwasang hindi magalala kay Adrian. Kasalukuyan na kaming naglalakad papunta sa parking area ng school. Medyo paika-ika pa siya sa paglalakad kaya naman ay nakaalalay ako sa bawat hakbang niya. Baka kasi mamaya ay matumba na naman siya. Andami niya na kasing sugat sa tuhod dahil sa pagkakatumba niya ng ilang beses kanina. Puro bangas na nga siya sa mukha pati ba naman tuhod niya.

“Don’t worry so much, Alfie. Malayo ’to sa bituka,” nakangiti niyang sagot sa akin. Medyo nailang ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Hindi ko alam kung bakit pero baka dahil lang sa black eye nya kaya gano’n.

Hindi nagtagal ay nakarating na kami sa motor niya. Maingat ko siyang pinaupo sa motor niya bago ko kunin ang susi ng motor sa sling bag niya. Kung marunong lang sana ako mag-motor, ako na sana nag-drive pauwi.

Nakatingin siya sa akin nang abutin ko ang susi sa kanya. Kanina pa ito malapad na nakangiti sa akin. Mukhang naalog ata ang utak nito sa pagtakbo nito sa oval kanina.

“Mukhang masaya ka pa sa nangyari sa’yo ah?” pangboboska ko sa kanya. Para na nga siyang lantang gulay sa hitsura niya pero may gana pa rin siyang ngumiti. Amazing!

“Why? Masama na bang ngumiti ngayon?” Pinaikot-ikot niya ang susi sa kanyang daliri at pagak na tumawa. Maingat itong tumayo at ginulo ang buhok ko na kinainis ko.

“Napaka gago talaga nito,” reklamo ko.

“Thank you for being there for me.” Kakaltukan ko na sana ito nang matamis ako nito nginitian bago sumampa sa kanyang motor at buhayin ang makina nito. Napahalukipkip na lamang ako at walang nagawa kundi umangkas sa motor niya.

Tahimik lang kaming dalawa na tinahak ang daan pauwi ng bahay. Wala akong lakas ng loob na tanungin siya kung bakit sila nagsuntukan ni Vince. Hindi ko alam kung tama ba ang nasa isip ko na dahilan niya. Sa kabilang banda, hindi ko din maiwasang hindi magalala sa kalagayan ni Vince. Sabog din kasi ang mukha nito kanina nang magkaroon ako ng pagkakataon na sipatin ang mukha niya. Mukhang magiging okay naman siguro siya dahil nando’n naman ’yong girlfriend niya.

Mabilis kaming nakarating sa bahay. Naabutan namin si mama na nasa labas ng gate at akmang papasok na sana nang lingunin kami nito nang tumigil kami sa harap ng bahay.

“Kayo na pala ’yan,” masayang turan ni mama. Bumaba ako sa sasakyan at hinubad ang suot kong helmet upang magmano kay mama. Maging si Adrian din ay naghubad ng helmet upang magmano nang mapasigaw si mama nang makita ang nangingitim nang mukha ni Adrian.

“Diyos ko po! Anong nangyari sa mukha mong bata ka?!” Maingat na hinawak ni mama ang panga ni Adrian upang mas makita pa ang sitwasyon ng mukha nito.

“Napaaway lang po tita,” nakayukong sagot naman ng isa.

“Nakung bata ka. Pumasok ka muna at nang magamot yang mga sugat at pasa mo.”

“No need na po tita. Sa bahay ko na lang po gagamutin ’to.” pagrarason niya na naman.

“Huwag nang matigas ang ulo.” Wala nang nagawa si Adrian nang hawakan na siya ni mama sa braso at maingat na kinaladkad ito papasok ng bahay.

“Kunin mo anak ’yong first aid kit doon sa kwarto ko at ilalagay ko muna ’tong mga pinamili ko sa kusina.” Mabilis akong tumungo sa kwarto ni mama at kinuha ang first aid kit sa cabinet niya. Tumungo muna ako sa kwarto ko at kumuha ng t-shirt pamalit sa pawis na pawis niyang jersey na panigurado ay natuyo na.

Naabutan ko siyang nakaupo na sa sofa. Napatingin siya sa akin nang batuhin ko sa kanya ang hawak ko t-shirt.

“Magpalit ka muna,” sabi ko at tumabi sa kanya.

Hindi na siya umangal pa at hinubad na ang suot niyang jersey. Halos manlumo ako nang makita ang iilang mga pasa sa katawan niya. Hindi ko mapigilang hindi maging emosyonal muli dahil sa hitsura niya. Ano bang pinaggagawa mo sa sarili mo, Adrian?

Kumuha ako ng bulak at betadine sa first aid kit. Naglagay ako ng konting patak nito sa bulak at maingat na dinampi sa pasa ni Adrian.

“Hindi mo na dapat ginawa ’yon,” sambit ko habang ginagamot ang pasa niya sa pisngi.

“I did that for you. Walang-wala ’tong mga sugat at pasa ko sa dinulot niyang sakit sa’yo.” Napabaling ang tingin ko sa mga mata niya at natigil sa ginagawa dahil sa sagot niya. Nakatingin na pala siya sa’kin.

“Kahit na, Adrian. Wala na kami. Tapos na kami. Wala ka nang dahilan para makipagsuntukan pa do’n.” Pinagpatuloy ko ang pagdampi ng bulak sa pasa niya.

“Sus! Hindi ako papayag na gano’n-gano’n na lang ’yon.” Saglit siyang natigil at nangunot ang noo na nakatingin sa’kin. “Teka. Ba’t parang kinakampihan mo pa ata ’yong cheater na ’yon? Huwag mong sabihin na — Ahh!” Hindi niya na natapos ang sasabihin niya nang sinadya kong diinan ang pagdampi sa pasa niya.

“Si OA! Syempre nagaalala lang ako sa’yo. Pa’no kung napuruhan ka? Hindi natin alam kung ano pwedeng magawa niya sa’yo.”

“Ako? Mapuruhan? Eh hindi nga siya makatama ng suntok sa akin kanina. Kung hindi lang talaga kami inawat ni coach kanina, baka nalumpo ko na ’yon eh.” Sobrang yabang talaga ng lalaking ’to. Hindi daw makatama pero andaming pasa sa mukha. Nagmukha na nga siyang panda dahil sa black eye niya sa kanang mata.

“Napakayabang talaga. Gusto mong dagdagan ko pa yang pasa mo sa mukha?”

“Baka kayo namang dalawa diyan ang magsuntukan ah!” Natigil kaming dalawa sa pagbabangayan nang pumasok si mama sa sala. Naglakad ito papalapit sa amin. “Bakit ka ba kasi nakipagsuntukan, Adrian?” tanong ni mama.

Natuon muli ang tingin ni Adrian sa akin. Nagtatanong ang mga mata nito kung sasabihin niya ba ang totoo kay mama. Hindi kasi alam ni mama na nagkaroon ako ng boyfriend. Wala rin siyang ideya na niloko ang ng naging boyfriend ko.

“Hindi lang po nagkasundo during training,” pagsisinungaling niya. Napakamot pa ito sa kilay habang nakatingin kay mama.

“Sa susunod, huwag pinapairal ang init ng ulo ah. Tingnan mo, nasira tuloy ’yong gwapo mong mukha.” Si mama, kahit kailan talaga napaka-bolero.

“Opo, tita.”

“Oh siya. Ikaw na lang ang gumamot kay Adrian at ako’y maghahanda na ng hapunan natin. Dito ka na rin kumain, Adrian.” Tuluyan nang bumalik si mama sa kusina at hindi na hinintay ang sagot ni Adrian.

Pinagpatuloy ko na lamang ang ginagawang paggamot kay Adrian. Parang may kung anong kuryente ang dumaloy sa braso ko nang simulan kong gamutin ang sugat sa kanyang labi. Saglit akong natigilan.

“What’s wrong?” nagtatakang tanong ni Adrian sa akin.

“I-ikaw na ang gumamot sa sarili mo. Malaki ka na,” naiilang kong sabi at kinuha ang kamay niya at nilagay ang hawak kong bulak kanina. Mabilis akong tumayo at naglakad papasok ng kwarto ko. Narinig ko pa ang pagtawag niya sa’kin pero hindi ko na ’yon pinansin.

Sinara ko ang pinto ng kwarto ko at naguguluhang napasandig dito. Napahawak ako sa malakas na kumakabog na dibdib ko. What just happened? Ano ’yong kuryenteng naramdaman ko? Bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko?

Sunod-sunod na katok ni Adrian kalaunan ang narinig ko sa labas ng kwarto ko. Ilang ulit din nitong tinatawag ang pangalan ko.

“T-teka lang! Nagbibihis ako!” Tumungo ako sa cabinet ko at kumuha ng damit pamalit. Mabilis ako nagpalit ng damit pambahay bago pinagbuksan ng pinto si Adrian.

“Kakain na daw,” bungad niya sa akin nang pagbuksan ko ito ng pinto. Agad din naman siyang naglakad papunta sa kusina. Tahimik ko lang siyang sinundan maging kami ay kumakain na. Hindi ko alam pero parang bigla akong nakaramdam ng pagkailang kay Adrian. May kung anong pakiramdam ang nabuhay sa akin nang masulyapan ko ang labi niya. Hindi naman ako ganito dati sa kanya.

Matapos kumain ay hindi na din nagtagal si Adrian at umuwi na. Baka daw kasi hinahanap na siya sa kanila. Panigurado na kapag nakita ng mga magulang niya ang hitsura niya ay papagalitan siya ng mga ito. Bigla tuloy akong nakonsesya. Ako kasi ang dahilan kung bakit nakapagbasag-ulo si Adrian.

Napabuntong-hininga ako at napagulong sa higaan ko. Kanina pa kasi tumatakbo sa isip ko ang labi ni Adrian. Hindi ko matanggal-tanggal sa isip ko ang imaheng ’yon kaya hindi ko magawang antukin.

Kinaumagahan ay alas-syete na ako nagising. Hatinggabi na kasi ako nakatulog kagabi. Pagkalabas ko pa lang ng kwarto ay natanaw ko na si Adrian na prenteng nakaupo sa sofa.

“Anong trip mo?” natatawa kong bungad dito nang mapansin ang suot niyang shades. Halos humagalpak ako ng tawa nang mag pogi pose ito sa harapan ko.

“Pogi ba?” maloko nitong tanong at muling nag-pose sa harap ko.

“Mukha kang tanga.” Napailing-iling na lang ako at tumungo sa kusina upang kumain ng almusal.

---

Kasalukuyan akong nagbabasa ng libro nang lumapit sa akin si Eunice. Wala kaming second subject ngayon kaya malaya kaming gawin ang gusto namin. May sakit daw kasi si ma’am Martinez kaya hindi ito ngayon nakapasok.

“Hi, Alfie right?” tanong nito sa akin at umupo sa tabi ko.

“Ah yes?” Tiniklop ko ang librong binabasa ko at tinuon ang atensyon sa kanya. Ngayon ko lang siya natitigan ng malapitan at talaga namang sobrang kinis ng mukha niya. ’Yong tipong mapapa-sanaol ka talaga.

“You’re friends with Adrian Tolentino, right?” Nabalot ng pagtataka ang isip ko sa biglang tanong niya. Hindi alam kung saan papunta ang usapan na ’to. Ito rin kasi ang unang pagkakataon na makausap ko siya na kaming dalawa lang talaga.

“I saw you yesterday, talking with him. So, I assume na close kayong dalawa.” Tumango na lamang ako sa sinabi niya at naghintay sa susunod niyang sasabihin. Mukhang interasado kasi siya kay Adrian. “I heard what happened to him yesterday. Nakakaawa lang ’yong nangyari sa kanya.”

May sinasabi siya sa’kin pero hindi siya sa’kin nakatingin. Tila may iniisip ito habang nagsasalita. Nangunot ang noo ko. Mukhang alam ko na kung saan ’to pupunta.

“By the way, how is he na nga pala? Is he okay?” Halos mag-cringe ako nang mag conyo siya sa pagsasalita. Hindi ko alam na ganito pala siya magsalita. Mukhang mayaman nga ang babaeng ’to.

“O-okay naman na siya. Kasu marami siyang pasa tsaka sugat. Pero he’s doing good. Nakapasok naman siya ngayong araw.” Hindi ko alam kung anong dapat maramdaman sa kanya. Parang may kung anong bumabagabag sa isip at dibdib ko. Parang may mali.

“Oh! And one more thing. Can you give it to him?” Nabaling ang atensyon ko sa hawak niyang maliit na box. Nakatingin lang ako dito. Siya na mismo ang kumuha sa kamay ko at iabot ito sa akin. Matapos ay mabilis din namang umalis ito.

The fuck? What was that?

Dahil malapit naman na ang breaktime namin ay naisipan kong pumunta sa canteen. Medyo nagugutom na din kasi ako. Naglalakad ako sa gitna ng maraming estudyanteng abala sa pagkain nang masipatan ko mula sa malayo si Vince kasama ang girlfriend niya. Kitang-kita sa mukha nila ang labis na tuwa habang nag-uusap sila. Parang may kung anong bagay ang kumirot sa dibdib ko.

Isinawalang-bahala ko na lamang ’yon at bumili ng burger at softdrinks. Hindi naman ako masyadong natagalan sa pagbili dahil iilan lang naman ang bumibili doon. Maghahanap na sana ako ng pwedeng maupuan nang mahagip ng mga mata ko muli si Vince. Pero this time, naglalakad na siya papunta sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ako pero diretso siyang nakatingin sa akin.

Tatalikuran ko na sana siya nang tawagin niya ang pangalan ko. Lumakas ang kabog ng puso ko.

“Alfie?!” muling tawag niya sa akin. Halos madapa na ako at may iilan na akong nababanggang estudyante sa sobrang pagmamadali makalayo lang sa kanya.

“Alfie.” Halos manginig ang buo kong katawan nang maramdaman ko ang paghawak niya sa balikat ko. Kinabig niya ako paharap sa kanya at hinawakan ako sa pareho kong braso. Tulala lang akong nakatingin sa kanya.

“Can we talk?” Hindi ko maapuhap ang sasabihin ko. Gusto ko siyang yakapin ng mahigpit. Miss na miss ko na siya. Ngayon ko na lang ulit siya nakita ng malapitan. Tulad ni Adrian, ay punong-puno rin ng mga pasa ang mukha niya.

“Look. I know sobrang laki ng naging kasalanan ko sa’yo, Alfie. I just wanna say sorry for what I’ve done.” Saglit itong napayuko. “Hindi ko dapat sa’yo ’yon ginawa. Hindi dapat kita niloko.”

Muli siyang tumingin sa mga mata ko. Nangingislap ang mga ito. “I swear to you, love na totoong minahal kita sa pitong buwan na naging tayo.”

Those endearment of us.

Love.

Tila isa itong musika sa tenga ko. Ngayon ko na lang ’yon narinig mula sa kanya. Gusto ko sa kanyang magalit dahil sa pangloloko na ginawa niya. Gusto ko siyang sapakin. Gusto ko siyang suntukin pero hindi ko kaya. Minahal ko ng totoo si Vince at maging ngayon ay hindi ko siya kayang saktan.

“Sorry, Alfie sa lahat-lahat and thank you for everything, for those moments we shared. I hope were still be friends after this.”

Parang may kung anong mabigat ang naalis sa akin ngayong kaharap ko si Vince. Ito ba ’yong closure na hinahanap-hanap ng puso ko? Ito ba ang kailangan ko para tuluyan kong tanggapin sa sarili ko na wala na nga kami? Ito na ba ’yon?

Halos manlaki ang mga mata ko nang matanaw ko si Adrian na mabilis na naglalakad papalapit sa amin. Mabibigat ang bawat hakbang nito. Mariing nakakuyom ang mga kamao nito.

“Vince. Umalis ka na, please.” Pinilit kong itulak papalayo sa akin si Vince ngunit huli nang walang habas siyang hinila ni Adrian mula sa akin at walang pagdadalawang-isip na sinuntok ito.

Malakas akong napasigaw nang mamalayan ko na lamang na nagpapalitan na sila ng malalakas na suntok. May mga iilan na ding estudyante ang nakatingin sa amin.

“Tama na yan!” Sinubukan ko sana silang pigilan nang aksidente akong nasiko ni Adrian. Napadaing ako nang tumama ang puwet ko sa magaspang na daan nitong school.

Narinig ko ang malakas na pagmumura ni Adrian at agad akong dinaluhan upang itayo.

“Shit. Okay ka lang ba, Fie?” Nagaalala itong nakatingin sa akin at inalalayan akong makaupo sa malapit na bench.

“O-okay lang ako,” maikling sagot ko.

“Okay ka lang ba, love?” Sinubukan sanang lumapit ni Vince sa akin nang agad siyang tinulak ni Adrian.

“Fuck off, Barlizo! Umalis ka na dito bago pa kita masuntok ulit.” Bakas sa boses niya ang labis na galit habang pinagtatabuyan si Vince. Wala nang nagawa ang isa nang tinulak-tulak na ito ni Adrian.

Muli akong nilapitan ni Adrian at umupo sa tabi ko.

“Sorry, Fie. Hindi ko sinasadya na matulak ka kanina. May masakit ba sa’yo? Gusto mo bang dalhin kita sa clinic?” Pagak akong natawa sa pagiging OA niya na naman.

Natigilan siya at medyo lumayo sa’kin.

“Napaka talaga. Nagaalala na nga ’yong tao sa kanya. Tapos tatawanan mo lang ako.” Humalukipkip ito na parang batang nagtatampo. Hindi ko maiwasang matawa ulit.

“Si OA na naman. Okay lang ako. Wala ka dapat ipagalala.”

Galit ako nitong nilingon. “At bakit kausap mo ’yong gagong ’yon? Diba wala na kayo?”

“Nag-sorry lang siya sa nagawa niya sa akin.” Muli kong naalala ang mga sinabi ni Vince sa akin kanina. Kung gaano siya ka sinseridad sa mga binitawan niyang salita para sa akin.

“Tapos naniwala ka naman? ’Yon na ’yon? Isang sorry niya lang, papatawarin mo na agad siya?”

“Ba’t parang galit na galit ka naman ata kay Vince?” Simula nang makilala ko si Vince ay hindi na naging maganda ang pakikitungo niya dito. Nang sabihin ko rin sa kanya na boyfriend ko siya ay hindi rin ito natuwa. Muntikan pa kami mag-away dati nang sabihin niya sa akin na may girlfriend si Vince na nag-aaral sa ibang school. Na niloko lang ako nito. Hindi ako agad naniwala sa kanya no’n. Pero noong lumipat ang girlfriend ni Vince dito sa school namin, doon ko rin nakompirma na tama nga ang sinasabi ni Adrian.

“Seryoso ka dyan sa tanong mo? Niloko ka ng lalaking ’yon. Anong gusto mong maramdaman ko? Should I be happy? Gano’n ba?” Pagod siyang tumayo at humarap sa akin. Marahas din siyang napahilamos ng mukha.

“Sorry.” Tanging nasabi ko na lamang at napayuko.

Saglit kaming natahimik na dalawa.

“Look. I’m just worried about you, Fie. Ayokong nakikita kang nasasaktan. Ayokong nakikita kang umiiyak. It pains me too.”

Mabilis akong napaangat ng ulo sa mga sinabi niya. Hindi ganito ang kilala kong Adrian. Malayong-malayo sa Adrian noon na palagi akong inaasar at pinagti-tripan.

To be continued…

Chapter 05

Hindi kami sabay kanina ni Adrian pumasok kaninang umaga dahil maaga itong umalis sa kanila. Kailangan niya kasing pumasok ng madaling araw dahil may jogging sila sa school oval ng mga ka-basketball team niya para sa paghahanda sa gaganapin nilang laro mamayang alas-singko ng hapon. May inter- school match kasi sila with Sta. Lucia University at dito sa school namin ’yon gaganapin.

“Be? Anong oras daw laro ng bestfriend mo?” pagtatanong ni Sam. Nakatayo ito sa harap ko habang nagpapaypay.

“5PM daw eh.” Napatingin ako sa relo ko. Isang oras na lang ay alas-singko na. May last subject pa kami ngayon kaya baka medyo mahuli kaming makapunta doon.

“Pwede bang huwag na tayo um-attend ng last subject? Baka wala na tayong maupuan kapag saktong five na tayo pumunta doon.” Kung tutuusin ay tama naman ang sinabi ni Sam. Kasu syempre mas importante pa din ang pag-aaral kaysa sa panunuod ng basketball.

Nakadekwatrong umupo si Sam sa katabi kong upuan at malakas pang pinaypay ang pula niyang pamaypay.

“Kapag di pa talaga ’yan si sir Lobina dumating ng 4:15, e-exit na talaga ako. Hmp.”

Pagak na lang akong natawa sa kondisyon niya sa sarili niya. Nasasabi niya lang ’yan kasi mabait na teacher si sir Lobina. Malakas ang loob na mag cutting sa klase.

“Kung di lang talaga malaki katawan niyan ni sir. Kanina pa ako nando’n sa gym,” dagdag pa niya. Napailing-iling na lang ako. Crush kasi nitong si Sam si sir Lobina. Minsan pa nga ako nitong niyaya na samahan siya sa Golds Gym para lang makita si sir mag-workout.

Napatingin ako sa cellphone ko na nasa ibabaw ng arm rest nang tumunog ito. Maging si Sam ay napatingin din dito.

‘Where are you?’

Basa ko sa text ni Adrian.

“Mukhang hinahanap ka na ng bestfriend mo be.” Nakibasa din ang bakla. Napaka-tsismosa talaga.

Nag-type ako ng reply sa kanya.

’ May klase pa kami hanggang 5. Pero hahabol ako. Promise.’

“Ayaw mo pa ba talaga pumunta do’n?”

Muling tumunog ang cellphone ko. Nag-reply agad si Adrian.

‘You better be here before the game starts. You promised.’

Hindi ko alam pero bigla na lang ako napangiti sa naging reply niya.

“Ba’t kasi hindi mo na lang jowain bakla?” Mahina akong pinalo nito sa braso. Sinamaan ko ito ng tingin.

“Ewan ko sayo, Sam.” Inikutan ko siya ng mata at napatingin na lang ako sa buong classroom. Iilan na lang kaming naririto sa loob. Karamihan ay mga babae. Halos lahat ng kalalakihan na nakaupo sa likuran ay wala dito. For sure, nando’n na sila sa gym para manuod ng laro.

“Or baka naman hindi talaga kayo mag-bestfriend lang? Ayaw mo lang sa’kin sabihin.” Masama ko siyang ulit na tiningnan sa sinabi niya.

“Itigil mo yang pagiging delulu mo, Sam. Magkaibigan lang kami.”

“Magkaibigan? o magka-ibigan?”

Sasagot pa sana ako nang biglang pumasok sa classroom si sir Lobina. Bumalik na si Sam sa upuan niya sa unahan maging ang iba kong mga kaklase ko ay nagsiayos din ng pwesto.

“Sorry everyone for being late.”

Nagsimula nang mag-discuss si sir sa unahan tungkol sa Contemporary Arts. Kung ano naman ang nilaki ng katawan ni sir ay ’yon din ang pagiging mahinahon ng boses niya. Parang hindi makabasag-pinggan ang boses niya.

Pasimple akong tumingin sa cellphone ko nang muli itong tumunog. Nag-text ulit si Adrian.

’Magsisimula na ang game.

Muli siyang nag -text.

‘I already reserved you a seat in front.’

Napaka-sigurista naman talaga ng lalaking ’to. Ni-reserved pa talaga kami ng upuan ng damuho. Pero well, okay na din ’yon para hindi kami mahirapan maghanap ng mauupuan mamaya kapag nando’n na kami.

‘Nasa klase pa ako. Basta pupunta na lang ako dyan.’

Nag reply ako sa kanya tsaka itinuon muli ang atensyon sa unahan. Lumipas pa ang ilang minuto. Napasipat ako sa relo ko at lagpas alas-singko na pero hindi pa din tapos mag-discuss si sir Lobina. Hindi na din mapigilang pasikretong magreklamo ng iba kong kaklase sa pagiging overtime ni sir Lobina. Lalong-lalo na si Sam sa unahan ko na hindi na mapakali sa upuan niya.

Maging ako ay hindi na din mapakali sa pwesto ko. Panigurado kasing nagsisimula na ang laro nina Adrian.

Ilang minuto pa ang lumipas bago naisipan ni sir Lobina ang klase. Mabilis na itong nagpaalam sa amin at ipagpapatuloy na lamang daw Sa Biyernes ang natitirang parte ng topic.

“Finally! Kaloka si sir ah. OT kung OT talaga,” mataray na turan ni Sam habang tinatahak namin ang daan papuntang gym.

Lakad-takbo na kami papunta doon dahil 5:15PM na. Medyo may kalayuan kasi ’yong gym mula sa building namin. Rinig na rinig na namin ang malakas na hiyawan ng mga tao sa loob nang malapit na kaming dalawa. Hindi naman mapigilan ni Sam ang excitement niya nang tuluyan na kaming makapasok sa loob ng gym. Sobrang dami ng estudyanteng nanunuod. Nasa kaliwang parte ng gym ang mga estudyante ng school namin samantalang nasa kabila naman ang kalabang school namin.

“Dito tayo, Sam.” Hinila ko ang kamay niya papunta sa pinakaunahang parte ng mga bench. May nakita kasi akong bakanteng parte ng bench kaya agad ko nang hinila si Sam papunta doon.

Malakas na naghiyawan ang mga estudyante sa kabilang parte ng gym nang maka three-points ang isa sa mga manlalaro nila.

“Three points for Suarez! What an amazing shot!” malakas na sigaw ng lalaking commentator.

“Anubayan! Mukhang talo tayo ah.” Narinig kong sabi ni Sam sa tabi ko. Napalingon ako sa scoreboard. 17-24 ang score at lamang ang Sta. Lucia. Mapait akong napangiti nang mapansin na patapos na ang first quarter ng laban.

Nabaling ang tingin ko kay Adrian na tumatakbo sa gitna ng basketball court. Basang-basa na sa pawis ang suot nitong jersey. Ito rin ang suot niyang jersey noong pinatakbo sila paikot ng oval nang magsuntukan sila ni Vince. Pagod itong napahawak sa pareho niyang tuhod upang saglit na magpahinga nang mag free throw ang isa sa kakampi niya. Hindi ko matukoy ang ekspresyon ng mukha niya. Seryoso ba ito o badtrip. Hindi ko sigurado.

“Go Adrian!!!” Malakas na nagsigawan ang mga babaeng estudyante sa itaas namin ni Sam nang mahawakan ni Adrian ang bola. Napalingon ako sa kanila at napansing isa doon si Eunice. Kasama nito ang dalawa pa naming kaklase na sina Aila at Lea. Kaya pala wala na sila sa klase ni sir Lobina kanina kasi nandito na sila.

Mabilis na tumakbo si Adrian patungong ring. Hindi ko mabigilang ma-tense dahil sa bilis ng takbo niya. Sobrang seryoso niya tingnan ngayon. Malayong-malayo sa Adrian na araw-araw kong nakakasama. ’Yon na lamang ang pagkadismaya ng lahat ng hindi napa-shoot ni Adrian ang bola sa ring. Napailing-iling pa siya dahil sa nangyari.

Ramdam pa din ang tensyon sa pagitan nina Adrian at Vince nang hindi pa rin nagpapasahan ng bola ang dalawa. Dahil sa nangyaring away nila ay naaapektuhan tuloy ang laro nila.

Malakas na umalingawngaw ang buzzer sa buong gym senyales na tapos na ang first quarter ng laro. Lamang pa din ang Sta. Lucia na may score na 22-27.

Nagtagpo ang tingin naming dalawa ni Adrian nang maglakad ito papunta malapit sa kinauupuan namin. Mula sa pagiging seryoso nito ay gumuhit ang matamis na ngiti sa labi niya.

“Bakit ngayon ka lang?” nakangiting tanong nito tsaka hinawi ang basang buhok nito.

“Sorry na-late kami. Nag-overtime kasi si sir Lobina,” sagot ko.

“Okay lang. I’m glad you made it. Better late than never.” Pumameywang siya sa harap ko. “Wait lang, Fie.” Tinanguan ko lang siya.

Naglakad siya palayo sa akin at may kung anong kinuha malapit sa isang monoblock. Isa itong grey na Aquaflask tumbler. Binigay ko ’yon sa kanya nang birthday niya noong nakaraang taon. Saglit siyang uminom dito bago naglakad papalapit sa akin.

“Hold this for me, please.” Inabot niya sa akin ang tumbler na hawak niya at muling matamis akong nginitian. “And don’t forget to cheer for me,” dugtong pa niya. Kinindatan niya ako at lumapit na sa mga kagrupo niya na seryosong mga nag-uusap.

“Sige. Galingan mo ah,” tanging nasabi ko na lamang. Hindi alam kung narinig niya ba ang sinabi ko.

“Taray be ah. Cheer mo daw siya,” pang-aasar ni Sam sa’kin. Tinulak-tulak pa ako nito gamit ang braso niya. Inikutan ko lang siya ng mata.

Ilang saglit pa ay muling umalingawngaw ang buzzer sa buong gym para sa second quarter. Tinapunan pa ako ng tingin ni Adrian bago ito tumakbo papunta sa gitna ng court.

“Look girl, I think nginitian ka ni Adrian.” Nangunot ang noo ko nang marinig kong magsalita si Aila sa likuran ko. Hindi ko alam kung anong nakain nito para maisip niya na sa kanila tumingin si Adrian.

Nagsimula na ang ikawalang parte ng laro. Kumpara ngayon ay sobrang gaan na ng mukha ni Adrian. Malayong-malayo sa hitsura niya kanina. Hindi ko napigilan mapatayo at mapasigaw sa upuan ko nang maka-three points si Adrian. Napuno ng malakas na hiyawan ang buong gym sa puntos na ’yon.

“Bakla! Ang galing-galing talaga ng bestfriend mo!” malakas na sigaw ni Sam at muli na naman akong tinulak-tulak. Halos mayanig ang buong pagkatao ko.

“Shuta! Buntisin mo ’ko Adrian Tolentino!” Napailing-iling na lang ako sa sigaw ni Sam habang kinakaway sa ere ang pamaypay niya.

“Gaga! Wala kang matres,” hindi ko napigilang komento sa kanya.

“Ang killjoy mo naman be. Hmp.”

Halos dumagundong ang gym dahil sa mga sunod-sunod na malakas na tilian ng mga estudyante dahil sa mga magkakasunod na puntos ni Adrian. Isang puntos na lang at makakahabol na ang school namin.

Mabilis na natapos ang second half ng laro. Patakbong lumapit sa akin si Adrian nang matapos ang second quarter. Lamang na ang school namin na labis na ikinatuwa naming lahat.

“Uminom ka muna.” Binuksan ko ang tumbler niya nang makalapit si Adrian sa pwesto namin.

“Thanks.” Hingal na hingal ang damuho. Masyado naman kasing ginalingan.

“Bongga ka ’don fafa Adrian.”

Natawa na lamang si Adrian sa sinabi ni Sam. Uhaw itong lumagok sa tumbler niya bago ibalik sa akin.

“Ayos ba?” Mayabang ako nitong nginitian. Imbes na mayabangan sa kanya ay nabilib na lang ako. Totoo naman kasing magaling siya maglaro ng basketball. Kaya nga siya naging school varsity dahil sa galing niya maglaro.

“Syempre naman. Galing mo kaya,” simpleng sabi ko. Kinuha ko sa bag ko ang dala kong towel at nilahad ito sa kanya.

“Pawis na pawis ka na oh. Punasan mo muna yang pawis mo.” Tiningnan niya lamang ang hawak kong face towel.

Nakangisi siyang tumingin sa akin at bahagyang lumapit sa akin. “Ikaw na magpunas.” Bahagya niya pang nilapit ang ulo niya sa akin.

Bigla akong nakaramdam ng pagkailang dahil sa iilang estudyanteng nakatingin na sa amin. Dinedma ko na lamang ’yon at nagsimulang punasan ang pawis sa leeg at mukha ni Adrian. Wala naman akong ginagawang masama para mahiya sa mga tao.

“Thanks, Fie.” Bahagyang ginulo niya ang buhok ko bago naglakad palayo sa amin. Pasimple kong nakagat ang labi ko. Bigla kasing bumilis ang kabog ng dibdib ko.

“Pak na pak ka bakla! Sa’yo na talaga ang korona!”

Ilang minuto pa ang lumipas nang matapos ang buong laro. Punong-puno ng mga sigawan ang buong gym. Halos dikit lang ang laban ng school namin sa school ng kabila pero sa huli ay kami ang nanalo na may score na 101-98. Sa amin pa din ang huling halakhak. Better luck next time Sta. Lucia.

Kitang-kita sa mga mukha ng teammates ni Adrian ang labis na tuwa sa pagkapanalo.

“Ay be. May merlat na epal oh.” Tinapik ako ni Sam at may tinuro sa unahan namin. “Diba si Eunice ’yon?”

Nabaling ang tingin ko sa unahan. Natanaw ko si Eunice kausap si Adrian. May iniabot ito dito na isang maliit na paper bag. Biglang sumikip ang dibdib ko sa tanawing nakita.

“Mukhang may gusto ata sa bestfriend mo be.”

Bigla kong naalala ang maliit na box na pinapabigay din ni Eunice kay Sam noong nakaraang araw. Hindi ko pa ’yon nabibigay sa kanya. Dahil sa kuryusidad ay patago ko ’yong binuksan. Isa ’yong bracelet.

Wala ako sa sariling kinuha ang bag ko sa bench at mabilis na naglakad paalis sa lugar. Bigla kasing kinapos ako ng hininga sa hindi ko malaman na dahilan.

“Be? Wait for me!” sigaw ni Sam.

Hindi ko na hinintay si Sam. Gusto ko na lang makalabas sa gym at mauna nang umuwi sa bahay. Mukhang matatagalan pa kasi si Adrian na makauwi. Mas maigi na din siguro na maaga akong makauwi.

Tuluyan akong nakalabas ng gym at tinahak ang daan palabas ng school. Dala ko pa pala ’tong tumbler ni Adrian. Dahil sa pagmamadali ay nakalimutan ko na sa kanyang ibalik ’to. Bale, may bukas pa naman.

“Fie!” Saglit akong napalingon sa likuran ko nang marinig si Adrian. Mabilis itong naglalakad papalapit sa akin. Tumigil ako sa paglakad at hinintay siya na maabutan ako. Mukhang itong tumbler ang pakay niya kaya niya ako sinundan.

“Bakit ka umalis?” tanong niya nang maabutan ako.

“Ah eh… Gusto ko nang umuwi. Baka kasi hinahanap na ako ni mama,” pagdadahilan ko. “Sorry. Nakalimutan kong iabot sa’yo ’tong tumbler mo.” Nagtataka siyang tumingin dito nang abutin ko sa kanya ang tumbler niya.

“S-sige. Mauna na ako. Bumalik ka na din do’n. Baka hinahanap ka na ng mga teammates mo.” Tatalikuran ko na sana siya nang hawakan niya ako sa pulsuhan ko at muling iharap sa kanya.

Nakakunot na ang may kakapalan nitong kilay.

“May problema ba? Hindi ka ba masaya na nanalo kami?” nagtatakang tanong niya sa akin. Mabilis akong umiling.

“H-hindi ah. Sobrang saya ko nga na panalo ang school natin eh.”

“Then, what’s the matter? Ba’t bigla ka na lang umalis kanina ng hindi nagpapaalam sa’kin?”

“Diba sabi ko naman sa’yo na gusto ko nang umuwi.” Hindi ko napigilang hindi siya mapagtaasan ng boses. Bigla na lang kasi ako nainis sa hindi ko malaman na dahilan.

Binawi ko ang kamay ko sa pagkakahawak niya. “Uuwi na ako.”

“Hintayin mo ako dito. Sabay na tayong umuwi. Baka kung mapa’no ka sa daan.” Bigla naging seryoso ang tono ng boses niya.

“H-hindi na. Kaya ko naman na ang sarili ko.”

Marahas siyang napahilamos sa mukha niya gamit ang kaliwang kamay niya. Pagod itong napatingin sa akin at malalim na bumuntong-hininga.

“Ba’t ba ang tigas ng ulo mo? Hintayin mo ako dito. Ihahatid kita pauwi sa ayaw at gusto mo.”

Wala na akong nagawa kundi ang hintayin siya nang maglakad siya pabalik ng gym. Ilang saglit lang ako naghintay sa kanya nang matanaw ko na siyang naglalakad habang bitbit ang duffle bag niya. Nakasuot na siya ngayon ng P.E. tshirt.

“Let’s go.” Hinawakan niya ng mahigpit ang kamay ko at kinaladkad ako papuntang parking area. Halos madapa na ako sa bilis ng paglalakad niya. Hindi na ako nakaangal pa hanggang sa makarating kami sa motor niya.

Walang sabi niyang iniabot sa akin ang helmet niya. Hindi siya ang nagsuot nito sa akin. Tahimik lang siya hanggang sa paandarin niya ang makina ng kanyang motor.

Nagtaka ako nang lumiko siya sa kabilang kalye. Hindi ito ang daan pauwi ng bahay namin.

“Adrian? Hindi ’to ang daan pauwi sa’min.” Mahina kong pinalo ang braso niya.

“Don’t move. Baka mahulog ka,” sigaw niya at nagpatuloy pa din sa pagda-drive hanggang sa huminto kami sa isang tapsihan. Anong ginagawa namin dito?

Kahit nagtakaka ay bumaba ako sa motor niya nang patayin niya ang makina ng sasakyan. May iilang kumakain nang makapasok kami sa loob. Tsaka niya lang ako kinibo nang makarating kami sa counter upang mag-order.

“What do you want?” tanong nito habang nakatingin sa menu na naka-display sa itaas.

“Tapsilog na lang sa’kin.” Inilibot ko ang tingin sa buong lugar upang maghanap ng pwedeng maupuan. Nang may mahanap ay maglalakad na sana ako nang pigilan ako ni Adrian.

“Where are you going?” nagtataka niyang tanong sa akin.

“Maghahanap ng pwedeng maupuan natin.”

“Pwede bang bago ka umalis, magpaalam ka muna sa’kin? Bigla-bigla ka na lang nawawala.” Hindi na maipinta ang mukha niya. Kanina pa magkasalubong ang kilay niya simula nang umalis ako sa gym ng hindi nagpapaaalam.

“S-sorry.” Nagpatuloy na ako sa paglalakad at umupo sa pang-apatang upuan. Wala na kasi akong mahanap na pangdalawahan lang. Malalim na lang akong napabuntong-hininga nang mapansing malapit nang mag-alas syete ng gabi. Baka hinahanap na ako ni mama.

“Baka hinahanap na ako ni mama,” pagkausap ko sa kanya nang umupo siya sa tabi ko. Marahas niyang nilapag ang dala niyang number sa ibabaw ng mesa tsaka seryoso ang mukhang tinapunan ako ng tingin.

“I already called tita and told her na kakain tayo sa labas.”

“Ano bang meron ngayon at naisipan mong kumain sa labas?” Tinaasan niya lang ako ng kilay sa naging tanong ko. Napailing-iling pa ito.

“So, you really did forget what’s in today.”

“Ha?”

Imbes na sagutin niya ang tanong ko ay pinaglaruan niya lang susi ng kanyang motor na nakapatong sa ibabaw ng mesa.

“Ano ba kasing meron? Sabihin mo na lang kasi.” Naiinis na naman ako ah. Bakit kasi hindi niya na lang sabihin. Dami niyang pakulo masyado.

Hanggang sa dalhin sa’min ang pagkain na order namin ay hindi niya na ako kinibo. Tahimik lamang kami parehong kumakain. Pasimple ko siyang tinatapunan ng tingin pero seryoso lang itong kumakain. Wala akong maalala kung anong mero’n sa araw na ’to.

“Today’s the day we became friends.” Natigilan ako sa pagkain nang magsalita siya bigla.

Nagtataka ko ulit siyang tinapunan ng tingin. Tapos na siyang kumain at nakatingin na rin sa’kin.

“H-ha? Anong ibig mong sabihin?”

To be continued…

Chapter 06

“Today’s the day we became friends.” Natigilan ako sa pagkain nang magsalita siya bigla.

Nagtataka ko ulit siyang tinapunan ng tingin. Tapos na siyang kumain at nakatingin na rin sa’kin.

“H-ha? Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi mo ba alam na itong araw na ’to tayo naging magkaibigan?” Muling nagtagpo ang kilay niya tsaka malalim na napabuntong-hininga. Bakit parang ang big deal naman ata sa kanya na makalimutan ko ang araw ng naging magkaibigan kami? Feeling anniversary ’yan?

“H-hindi,” simpleng sagot ko. Patay-malisya lang si bakla.

“Nevermind. Just finish eating para makauwi na tayo.” Tanging nasabi niya na lang at di na ako pinansin ulit.

Paminsan-minsan ko siyang tinatapunan ng tingin habang kumakain. Hindi ko naman kasi alam na ngayong araw ’yon. Tsaka sino ba naman kasi ang maglalagay ng date sa araw na naging magkaibigan kayo? If ever mero’n man, parang piling tao lang ata ang may gano’n.

Bigla akong nawalan ng ganang kumain nang hindi niya na talaga ako kinibo. Hindi ko na naubos ang pagkain ko at kinalabit siya para lingunin niya ako ulit. Busy kasi ito sa pagdutdot ng cellphone niya.

“You’re done?” tanong niya sa akin at nilapag ang cellphone niya sa ibabaw ng mesa. Seryoso pa rin ang mukha niya.

“Ayoko na. Busog na ako.”

“Let’s go.” Mabilis ko siyang hinawakan sa kamay at hinila siya paupo ulit. “What?” Mas lalong nangunot ang noo niya sa ginawa kong paghila sa kanya.

“Sorry na. Hindi ko naman kasi alam na ngayon ’yon eh.” Hindi ako makatingin ng diretso sa kanya. Nakahawak lang ako sa braso niya. Hindi ko alam. Siguro dahil sa nagi-guilty ako.

“It’s fine. No big deal.” Wala na akong nagawa nang tuluyan na siyang tumayo at naglakad palabas ng tapsihan. Napabuntong-hininga na lang ako. Mukhang nagtampo pa nga ang damuho sa’kin. Kailangan ko ba siyang suyuin?

Naabutan ko siyang nakasandal sa motor niya nang makalabas ako. Nakahalukipkip pa ito. Umayos siya ng tayo nang makita ako at nagsimulang buhayin ang makina ng kanyang motor. Walang sabi niya sa’king binigay ang helmet niya. Hindi na ako nagsalita pa at umangkas sa motor niya. 

Hindi ako sanay na ganito siya. ’Yong Adrian na kasama ko ay ’yong laging inaasar at pinagti-trip’an ako. 

“Pwede ba tayo dumaan sa 7/11 saglit?” Bahagya kong pinantay ang ulo ko sa kanya upang marinig niya ako. Ito lang ang tanging naisip kong gawin para makabawi sa kanya.

Ilang saglit lang ay huminto na kami sa tapat ng convenience store.

“Hintayin na lang kita dito,” walang emosyon niyang sabi at umayos ng upo. Seryoso ba siya? Grabe naman pala magtampo ang lalaking ’to. Dinaig pa ang babae.

“Samahan mo ’ko.” Wala akong natanggap na sagot mula sa kanya. Imbes ay umayos lang ito ng upo sa motor niya at tumingin sa malayo. Dahil doon ay kinalabit ko siya upang maagaw ang pansin nito.

“What? Akala ko ba may bibilhin ka?”

“Samahan mo nga ako.”

“Kailangan pa ba talagang sumama ako?”

Aba! Kailan pa natuto ’tong sumagot-sagot sa’kin? Nakakainis na siya ah. Siya na nga itong ililibre, aayaw-ayaw pa.

“Bahala ka nga sa buhay mo.” Wala na akong nagawa kundi sumuko. Padabog akong naglakad papasok ng 7/11 at naghanap ng pwedeng makain. Bigla akong natakam sa ice cream nang makita ko ang freezer sa dulo nitong convenient store. Bukod kasi sa french fries, ay isa din ang ice cream sa mga comfort foods ko.

Hindi ko magawang makapili dahil sa dami ng flavor ng ice cream na nakikita ko. Parang gusto kong kainin lahat ng flavor.

Napalingon ako sa malaking pigura na tumabi sa akin. Inikutan ko lang ito ng mata nang magtagpo ang mata namin. Akala ko ba ayaw niyang sumama?

Imbes na pansinin ang presensya niya ay kumuha na lang ako ng Cornetto na rocky road ang flavor. Nilingon ko siya upang tanungin sana kung ano ang gusto niya ngunit nagtaka ako nang mapansin na nakatingin siya sa likuran ko.

“What?” Tumikhim ito at bumaling ang atensyon sa akin. Pumamulsa rin ito at umayos ng pagkakatayo.

“Anong gusto mong flavor?” tanong ko dito.

“Anything. Ikaw nang bahala.” Muli itong tumikhim at bahagyang inayos ang jersey shorts niya. Napanganga na lang ako nang talikuran niya ako at naglakad palayo sa’kin. Anong problema ng lalaking ’yon?

Binalik ko ang hawak kong cornetto at kumuha na lang isang maliit na tub ng ice cream. Kumuha na din ako ng tubig at dumiretso na sa counter upang magbayad.

Natanaw ko siyang nakaupo sa labas ng 7/11. Agad ko siyang nilapitan at umupo sa tapat niya.

“Mag dessert ka muna.” Tila natigilan siya nang ilahad ko sa harap ng mukha niya ang kutsara na may ice cream. Bahagya pa siyang natulala sa ginawa ko.

“A-ayoko. Hindi ako mahilig sa ice cream.”

“Napakaarte naman.” Inirapan ko siya at malungkot na kinain ang ice cream na binili ko. Kanina pa siya walang imik. Kakausapin niya lang ako kapag kinakausap ko siya tapos tatahimik na naman siya. Nag-sorry na nga ako pero mukhang nagtatampo pa din siya. Jowain ko na lang kaya siya. Hmp. Nevermind. Ayoko na ako ang nanunuyo sa relasyon.

“Congrats nga pala,” sambit ko sa kalagitnaan ng pagkain ko. Bigla ko kasing naalala na hindi ko pa siya na-congratulate sa pagkapanalo ng team nila sa basketball kanina.

“Thanks.” Tipid ulit siyang sumagot. Talagang sinusubok ng lalaking ’to ang pasensya ko ah. Tingnan lang natin kung hindi mo pa ako pansinin.

Napangisi ako nang isang nakakalokong ideya ang naisip ko. Wala ako sa sariling dumukwang papalapit sa kanya at hinalikan ito sa pisngi niya. Pagak akong natatawa na umayos ng pagkakaupo.

“What the —” Nanlalaki ang mata niyang tinapunan ako ng tingin. Pero bago pa man ako makapag-react ay mabilis niya na akong napahiran ng ice cream sa ilong ko. Malakas niya akong tinawanan dahil sa hitsura ko.

“Adrian!” maarte kong sigaw. Sa inis ay binawian ko rin siya at pinahiran din siya ng ice cream sa ilong. Natigil siya sa pagtawa at mapang-asar akong tiningnan.

“Gusto mo pala ng asaran ah.” Malakas akong napatili nang umupo siya sa tabi ko at kiniliti ako sa tagiliran ko. Para na akong baboy dito na kinakatay dahil sa lakas ng pagtili ko. Buti na lang walang tao dito sa labas kundi baka isipin ng mga tao ay naglalandian kaming dalawa.

“Adrian! Tama na!” natatawa kong pigil sa kanya. Pinilit ko siyang itulak sa akin palayo pero nagpatuloy pa rin ang damuho sa pangingiliti sa akin.

“Adrian! Ano ba! N-Nakikiliti ako!” Halos kapusin na ako ng hininga. Buti na lang talaga at tumigil na siya at baka sumpungin na ako ng hika ko. Ngunit kabaligtaran pala ang nangyari nang tuluyan akong mawalan ng hangin sa katawan nang mapansin ang sobrang lapit niyang mukha sa akin.

Hindi ko namalayan na nakasandig na pala ako sa salamin na pader nitong convenient store samantalang ang kaliwang braso niya ay nakatukod sa upuan malapit sa bewang ko.

Parehong naglaho ang ngiti sa mga labi namin nang magtagpo ang tingin ng isa’t-isa. Napalunok ako nang lumipat ang tingin niya pababa sa labi ko. Tila may kuryenteng dumaloy sa katawan ko nang may kung anong pinalis siya sa gilid ng labi ko gamit ang hinlalaki niya.

Napalunok ako nang sipsipin niya ang daliri niya. May kung anong nabuhay sa katawan ko sa tanawing ’yon. Shit, Alfie. Hindi ka dapat magpadala ulit sa nakikita mo.

“I missed the taste of your lips, Fie.”

Tuluyan na akong natuod nang dahan-dahang lumapit ang mukha niya sa akin. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at hinanda ang sarili sa sunod na mangyayari. Sobrang lakas na ng kabog ng puso ko. Hindi ’to pwede. Ayoko ng ganito.

Mabilis ko siyang naitulak palayo sa’kin nang marinig ang pagtunog ng pinto ng 7/11. Umayos ako ng pagkakaupo at pinunas ang ice cream sa ilong ko gamit ang tissue. Pasimple kong nilingon ang mga grupo ng mga lalaki na masayang nagkukwentuhan na lumabas ng tindahan.

Buti na lang talaga.

Nagpatuloy na lang ako sa pagkain ng ice cream ng hindi siya nililingon. Nasa tabi ko pa rin siya nakaupo habang pinupunas ang ice cream sa kanyang ilong.

“Your classmate talked to me earlier pagkatapos ng game.” Napalingon ako sa kanya nang magsalita siya. Nakatingin na din siya sa akin.

“Sinong classmate?” patay-malisya kong tanong kahit alam ko naman kung sino ang tinutukoy niya. ’Yong bago kong classmate na si Eunice.

“Kung hindi ako nagkakamali, Eunice ang pangalan niya.” Lumiit ang mata niya na parang may inaalala siyang kung ano. “Hindi ko maalala pero I think I met her somewhere before. Kaya tinitigan ko rin siya nang pumunta ako sa classroom niyo dahil pamilyar ang mukha niya sa’kin.”

Baka mag-asawa kayo sa past life niyo kaya gano’n. Natawa ako sa isip ko sa naisip ko. Baka kasi lukso ng dugo ang naramdaman niya. Deja vu kumbaga.

“She gave me this.” Pinakita niya sa’kin ang isang brown na paper bag. Binuksan niya ito sa harap ko at nalamang black t-shirt ang laman nito. Mabilis niya itong binalik sa loob at pinatong sa ibabaw ng mesa ang paper bag.

“I don’t want it.” Tinulak niya ang paper bag palapit sa akin. “Sa’yo na lang.”

Natigil ako sa pagsubo sa sinabi niya. Tinaasan ko siya ng kilay.

“Baliw ka ba. Eh sa’yo yan binigay.”

Kumibit-balikat siya. “Okay. I’ll just throw it away then.”

Pinanlakihan ko siya ng mata at pinalo siya sa braso niya.

“Pinaghirapan ’yan ng tao na ibigay sa’yo tapos itatapon mo lang? Pwede mo naman lang na itago.”

“The fuck? Aanhin ko naman ’yan para itago, hindi ka naman nagbigay niyan.”

Bigla kong naalala ’yong bracelet na pinapabigay ni Eunice sa’kin kay Adrian. Napaisip ako kung ibibigay ko pa ba ’yon sa kanya o itatago ko na lang. Ang makita ang reaksyon niya ngayon ay sagot ko kung ibibigay pa ba ’yon sa kanya.

“Ikaw bahala. Sa’yo naman ’yan binigay. Gawin mo gusto mong gawin dyan.”

Nang matapos kaming kumain ng ice cream ay hinatid niya na ako pauwi sa amin. Nagtanong pa si mama kung bakit gabi na ako nakauwi buti na lang talaga kasama ko si Adrian. Panatag kasi si mama na kahit magabihan ako sa labas basta kasama ko si Adrian.

---

Ilang araw na ang nakakalipas at abala pa rin ang lahat ng estudyante sa kasalukuyang midterm examination ngayong first semester. Ilang gabi na rin akong walang maayos na tulog dahil sa pagri-review ng mga subjects ko. Hindi rin kasi talaga biro ang STEM strand. Kailangan magaling ka Science at Mathematics kundi kawawa ka talaga. Buti na lang talaga kahit papa’no ay nakakasabay ako sa mga topics na tinuturo ng teacher namin.

Naging abala rin si Adrian sa strand niya.   Bihira na lang kami magkitang dalawa dahil abala ito sa academics niya maging sa pagiging basketball varsity niya. May magaganap kasi silang laban sa susunod na buwan sa Denworth University. Hindi nga ako makapaniwala na makakapunta sila sa isang private university at labanan ang mga varsity students dito.

Malakas akong napaubo habang naglalakad sa kahabaan ng hallway ng building namin. Inayos ko ang suot kong hood nang maramdaman ang lamig ng simoy ng hangin. Medyo masama kasi ang pakiramdam ko siguro dahil sa ilang gabing pagpupuyat ko. Uminom na ako kanina ng gamot bago ako pumasok pero biglang sumama na naman ang pakiramdam ko ngayong hapon.

“Okay ka lang be?” bungad na tanong sa’kin ni Sam nang makaupo ako sa loob ng classroom.

Tinanguan ko lang siya at nilabas ang notebook ko sa Media and Information Literacy upang mag-review. Hindi naman mahirap ang subject pero kailangan ko pa din ’tong i-review. Mabuti nang handa sa exam.

“Sure ka? Namumutla ka be,” muling tanong nito sa’kin.

“Medyo masama lang ang pakiramdam ko,” tanging sagot ko bago ibalik ang atensyon sa pag-aaral.

“Uminom ka na ba ng gamot?”

“Huwag kang magalala. Sinat lang ’to,” sabi ko nang hindi siya tinatapunan ng tingin. Gusto ko na kasi mag-focus sa pagbabasa dahil malapit na rin mag-time.

“Sure ka ah?”

Mabuti na lang at tinigilan niya na ako at inabala na din ang sarili sa pagri-review. Makalipas ang ilang minuto ay nag-ring na ang bell. Saktong dumating din si ma’am Saavedra.

Medyo natagalan ako sa pagsagot sa exam dahil sa pagkahilo. Pero sigurado naman ako sa mga naging sagot ko. Dalawa pang subject ang meron kaming exam kaya bago mag-uwian. Malakas akong napabuntong-hininga nang sa wakas ay natapos na ang buong klase namin ngayong araw. Bukas ay Byirnes na at isa na lang ang subject namin na pag-eexam’an. Nag madugong Calculus. Ang pinakaayaw na subject ng lahat ng STEM student.

Nagtataka kong nilingon si Eunice sa tabi ko nang nagmamadali itong niligpit ang mga gamit niya at mabilis na lumabas ng classroom.

“Uwing-uwi ang ferson?” hindi napigilang komento ni Sam habang abala sa pagri-retouch ng make-up niya.

Hindi ko na lamang siya pinansin at sinilid na lang din ang mga gamit ko sa bag. Napatingin ako sa cellphone ko nang tumunog ito.

ʕ⁠っ⁠•⁠ᴥ⁠•⁠ʔ⁠っ calling …

Nagtaka ako nang mapansin na tumatawag si Adrian. Agad ko itong sinagot kahit nagtataka.

“Bakit?” bungad na tanong ko sa kanya.

“I just wanna say na hindi kita mahahatid pauwi ngayon. May lakad kasi ako. Mom called me earlier that we have a family dinner tonight,” sambit niya sa kabilang linya.

Tumango-tango ako kahit hindi niya naman ’yon makikita.

“S-sige. Okay lang. Dapat tinext mo na lang ako.” Pinilit kong siglahan ang tono ng boses ko.

“ And baka hindi rin kita mahatid bukas. I’m so sorry, Fie.“

“Sus! Okay nga lang. Magco-commute na lang ako pauwi tsaka bukas. Enjoy ka with your family.”

“Yeah. Stay safe, Fie.” pinal niyang sabi bago ibaba ang tawag.

Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga nang muli na namang sumama ang pakiramdam ko. Buti na lang talaga hindi ko pinambili ng gamot ’yong pera ko kanina. Wala sana akong pamasahe pauwi ngayon.

Nagpaalam na ako kay Sam na hanggang ngayon ay abala pa din sa pagd-drawing sa mukha niya. Nag-abang ako ng jeep nang makalabas ako ng school. Napahilot ako ng ulo ko nang sumakit ito. Mabuti na lang at may jeep na dumaan at hindi na ako nahirapang makauwi.

“Sigurado ka bang kaya mong pumasok anak?” tanong sa akin ni mama habang dinadama ng palad niya ang noo ko.

Kasalukuyan akong kumakain ng almusal. Kahit walang panlasa dahil sa sipon ay pinipilit kong kumain. Kailangan may laman ang tiyan ko para may maisagot ako sa exam ko mamaya.

“Hindi ako pwede um-absent, ma. May exam po ako ngayon sa Calculus.” Kung pwede lang talaga lumiban sa klase ngayon, hindi ko na pipilitin ang sarili kong pumasok. Tsaka, byirnes naman na ngayon. Pwede na akong magpahinga kinabukasan.

“Ang init-init mo,” komento ni mama at umupo sa tabi ko.

“Huwag po kayong magalala, ma. Kaya ko pa naman po pumasok.”

Maaga akong umalis ng bahay ngayon. Baka kasi ma-late ako dahil sa traffic. Mas mabuti nang maaga kaysa sa late. Pinipilit ko ang sarili na huwag maubo sa loob ng jeep. Baka kasi biglang pumutok ang plema ko. Nakakahiya kapag naagaw ko ang atensyon ng mga nakasakay. Kahit nangangati na ang lalamunan ko ay todo pigil lang ako hanggang sa makarating ako sa school pasado 6:45 ng umaga.

Binabagtas ko na ang daan papunta sa building namin nang may humintong puting Suzuki Jimny sa tapat ng building namin. Bumaba mula dito ang nakangiting si Eunice. Kumaway pa ito sa taong nasa loob bago naglakad palayo. Hindi ko makita kung sino ang nasa loob nito dahil sa tinted nitong salamin.

Lalampasan ko na sana ang sasakyan nang isang pamilyar na boses ng lalaki ang tumawag sa pangalan ko. Nilingon ko ito ngunit laking gulat ko nang makita ang taong nagda-drive ng sasakyan. Nakababa na ang bintana nito dahilan para makita ko si Adrian. Nawala ang ngiti niya sa hindi ko malaman na dahilan.

“Okay ka lang ba?” nagtatakang tanong niya sa akin pero hindi ’yon nagawang i-proseso ng isip ko.

Hindi mawala ang tanong sa isip ko kung bakit bumaba si Eunice sa sasakyan ni Adrian.

Kailan pa nagka-kotse ang lalaking ’to?

At kailan pa silang dalawa naging close?

To be continued…

Chapter 07

Maaga akong umalis ng bahay ngayon. Baka kasi ma-late ako dahil sa traffic. Mas mabuti nang maaga kaysa sa late. Pinipilit ko ang sarili na huwag maubo sa loob ng jeep. Baka kasi biglang pumutok ang plema ko. Nakakahiya kapag naagaw ko ang atensyon ng mga nakasakay. Kahit nangangati na ang lalamunan ko ay todo pigil lang ako hanggang sa makarating ako sa school pasado 6:45 ng umaga.

Binabagtas ko na ang daan papunta sa STEM building namin nang may humintong puting Suzuki Jimny sa tapat mismo ng building namin. Bumaba mula dito ang nakangiting si Eunice. Kumaway pa ito sa taong nasa loob bago naglakad palayo. Hindi ko makita kung sino ang nasa loob nito dahil sa tinted nitong salamin.

Lalampasan ko na sana ang sasakyan nang isang pamilyar na boses ng lalaki ang tumawag sa pangalan ko. Nilingon ko ito ngunit laking gulat ko nang makita ang taong nagda-drive ng sasakyan. Nakababa na ang bintana nito dahilan para makita ko si Adrian. Nawala ang ngiti niya sa hindi ko malaman na dahilan.

“Okay ka lang ba? Mukhang wala kang tulog?” nagtatakang tanong niya sa akin pero hindi ’yon nagawang i-proseso ng isip ko.

Matagal ako bago nakasagot.

“A-ah oo naman,” nauutal kong sagot sa kanya.

“Are you sure? You look sick.” Bubuksan niya na sana ang pinto ng kotse niya nang mabilis ko siyang pigilan.

“P-puyat lang ako. S-sige na. Alis na ako. Malapit na kasing mag seven.” Hindi ko na siya hinintay pang makapagsalita nang masibad kong tinahak ang daan paakyat ng classroom namin. Napahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko nang biglang manikip ang dibdib ko.

Hinihingal akong nakarating sa storey ng classroom namin. Kinapa ko ang inhaler sa bulsa ng hoodie ko at maingat na humigop dito.

Saktong pagkaupo ko ay nakangiting binati ako ni Eunice. Pinilit ko siyang nginitian. Patuloy na naglalaro sa isip ko kung bakit magkasama kanina silang dalawa. Parang kailan lang ay walang pakialam si Adrian sa regalo na binigay ni Eunice. Tapos ngayon, makikita ko sila.

Nagseselos ka ba?

Mariin akong napahawak sa notebook ko. Imbes na makapag-focus sa pagri-review ay hindi, dahil sa nangyari kanina.

Ano naman ngayon kung magkasama nga sila? Ano naman ngayon kung may namamagitan - namamagitan? May namamagitan nga ba sa kanila? Minsan nang nasabi sa’kin ni Adrian na pamilyar ang mukha ni Eunice sa kanya, na parang nakita niya na ito dati. Hindi kaya magkakilala nga sila dati pa?

Mabilis ako umiling-iling. Pilit na winawaksi ang mga bagay na tumatakbo sa isip ko.

“Are you okay?” nagaalalang tanong sa’kin ni Eunice. Hinawakan ako nito sa balikat ko.

“Ah… Oo. Medyo nahihirapan lang ako dito sa niri-review ko.” Hilaw ko siya muling nginitian.

Pagak itong tumawa. “Yeah. I know right. Calculus is one of a hell subject.”

Tsk. Anong ginagawa mo dito sa STEM strand kung hirap ka sa Calculus? Doon ka sa HUMSS. Total mukhang ang saya-saya mo na kasama si Adrian kanina.

Dumating ang second subject namin ngayong umaga kung saan Calculus ang subject namin. The moment of truth.

Tahimik na ang lahat ng mga kaklase ko. Halata sa mga mukha nila ang kaba. Kahit sino naman kasi ay kabado tuwing may quizzes o exam kami sa subject na ’to. Nagsimula nang ibigay ni sir Bernal ang test paper sa unahan. Halos manlaki ang mata ko nang mapansing 10-items lamang ito. Pero hindi lang siya basta-basta sa kada tanong. Mahihilo ka talaga sa mga equations and variables na makikita mo.

“Kaya ko ’to,” pagkausap ko sa sarili bago simulang sagutan ang unang tanong.

Hinihingal akong nakauwi sa bahay. Sobrang sama na talaga ng pakiramdam ko. Umiikot na ang paningin ko kanina. Buti na lang talaga ay nagawa ko pang makauwi.

“Jusko po. Sobrang putla mo na anak.” Napasapo si mama ng kanyang bibig nang matanaw ako sa pinto. Dali-dali niya akong inakay paupo sa sofa. Siya na rin ang naghubad ng backpack ko.

“Sinabi ko naman kasi sa’yong huwag ka nang pumasok eh. Ang tigas-tigas talaga ng ulo mo.” Dinampi ni mama ang noo at leeg ko. Mas lalong nagalala siya dahil sa tumataas ko nang lagnat. Pinilit ko lang talagang makapasok dahil sa exam namin sa Calculus.

Masakit ang katawan kong hinubad ang hoodie ko. Pakiramdam ko kasi ay natuyuan na ako ng pawis dahil sa init ng byahe ko kanina. Ganitong-ganito sa Maynila. Mausok. Magulo. Malayong-malayo sa buhay probinsya.

“Ipaghahanda kita ng makakain mo. Pumasok ka muna sa kwarto mo at magpalit ng pambahay. Magpahinga ka muna habang nagluluto ako.” Tinanguan ko na lamang si mama. Tulad ng sabi niya ay pumasok muna ako sa kwarto ko upang magpalit at magpahinga na din.

Sobrang bigat na ng buong katawan ko. Ramdam ko na din ang mainit na singaw ng katawan ko. Sunod-sunod pa akong napaubo nang maramdaman ko ang lambot ng kama nitong kwarto ko. Mabilis akong hinila ng antok pagkahiga ko pa lamang.

Naalimpungatan ako nang maramdaman kong may kamay na dumadampi sa pisngi ko. Masakit ang mata kong iminulat ang mga ito.

“Hey.” Alanganin akong nginitian ni Adrian nang mapansing gising na ako. Nakaupo siya sa gilid na parte nitong kama.

Mabilis akong bumangon mula sa pagkakahiga at sumandig sa pader. Dumadaing akong napahawak sa ulo ko.

“Don’t move too much, Fie. Baka mabinat ka.” Hinawakan niya ako sa pulsuhan at braso ko. Nagaalala na siyang nakatingin sa akin.

“A-anong ginagawa mo dito?” paos ang boses kong tanong sa kanya.

“You’re not responding to my calls and texts kaya tinawagan ko na si tita kanina. I was worried when I saw you earlier. Something’s not okay with you and nalaman ko kay tita na may sakit ka nga.” Maingat na pumagapang ang malaki niyang kamay pababa sa palad ko. “Ba’t hindi mo sinabi sa akin na masama ang pakiramdam mo?” Hinilot niya ang palad ko.

“Hindi naman ako gagaling kung sasabihin ko sa’yo.” Binawi ko ang kamay ko mula sa kanya. Pinilit ko ring ilayo ang katawan ko.

“Kahit na. Importante ka sa’kin, Fie. Pa’no na lang kung may nangyaring masama sa’yo?”

Mapait akong napatawa sa sinabi niya.

“Walang nakakatawa sa sinabi ko. Don’t you know na sobrang alalang-alala ako sa’yo nang malaman kong nilalagnat ka.”

“Huwag ka nga. ’Di na ako bata. Lagnat lang ’to. Si OA ka na naman.”

Parehas kaming napalingon sa pintuan nang iluwa nito si mama.

“Nakapagluto na ako. Kumain na tayo,” sabi ni mama at muling sinara ang pinto.

“I brought some fruits and meds for you.”

“Hindi ka na dapat nag-abala pa.”

Kahit hirap ay pinilit kong makatayo. Sa kabilang parte ako ng kama bumaling dahilan para mataranta si Adrian at mabilis akong dinaluhan upang alalayan ako.

“Careful.” Maingat niya akong hinawakan sa bewang ko.

Malakas kong pinalo ang kamay niya at sinamaan siya ng tingin. “Hindi ako lumpo, okay? May lagnat lang ako. Kaya ko maglakad mag-isa.”

Kahit nang makaupo kami lahat sa hapagkainan ay nagpresenta rin si Adrian na salukan ako ng pagkain sa plato ko.

“Pwede ba? Ako na. Kaya kong kumuha ng pagkain, okay?” Hindi ko alam. Bigla akong nainis nang makita siyang nandito. Hindi niya naman ako kailangang puntahan dito sa’min. Bakit hindi na lang siya pumunta doon sa Eunice na ’yon? Diba dapat mas inaasikaso niya ’yon?

“Alfie Nichol. Huwag mo ngang pinagtataasan ng boses si Adrian. Gusto ka lang tulungan ng tao,” pagsuway ni mama matapos ang ilapag ang plato na may lamang mga hiniwang mansanas at orange.

“Okay lang po, tita. Sanay na po ako,” pabirong sabi niya kay mama. Pinagpatuloy niya pa rin ang pagsalin ng pagkain sa plato ko kahit sinuway ko na siya. Hindi talaga marunong makinig. Ano ba ang hindi niya naintindihan sa sinabi ko?

“Konti lang…” mahina ang boses kong sabi.

“Kailangan mong kumain ng marami para gumaling ka agad.” Hindi na ako nakaangal pa nang malagyan niya na ng pagkain ang plato. Sakto lang naman ang dami nito pero ngayong wala akong panlasa ay alanganing maubos ko ito.

“Ba’t mo pa kasi sinabi sa kanya na may sakit ako, ma.” Naiirita kong pagkausap kay mama. Katatapos lang namin kumaing tatlo at kasalukuyan kaming nandito ni mama sa sala nanunuod ng tv. ’Yong isa naman ay nag-presenta kanina na siya na daw ang maghuhugas at magpahinga na lang daw si mama dahil sa pagod ito sa trabaho. Kaya ayon, nagpapanggap na masipag ang damuho doon sa kusina.

“Hayaan mo na. Tumawag sa’kin kanina, nagtatanong kung nakauwi ka na ba daw. Hindi mo daw kasi sinasagot ang mga texts at tawag niya.” Nakatuon lang ang mata ni mama sa pinapanuod.

Napairap ako sa kawalan. Kahit kailan talaga.

“Tsaka bakit ba parang ayaw mong nandito si Adrian? Eh dati naman, okay lang sayo na nandito siya. Nag-away ba kayong dalawa?” Hindi ko sinagot ang tanong ni mama imbes ay humalukipkip na lang ako. Wala akong gana makipagusap ngayon. Masakit ang lalamunan ko.

“Did you take your meds?” Nagtataka kong sinipat si Adrian nang umupo ito sa pagitan namin ni mama. Nagulat pa ako nang ayusin niya ang Kool Fever sa noo ko.

“Tapos na.” Umusog ako palayo sa kanya kahit wala naman nang space dito sa gilid ko. Sumiksik pa kasi ’tong damuho na ’to.

“Kamusta na ang pakiramdam mo? Nahihilo ka pa din ba? Masakit pa rin ba ang ulo mo?”

Tinaasan ko siya ng kilay. Naaalibadbaran ako sa pagmumukha niya.

“Ba’t ang dami mong tanong? Sumasakit lalo ang ulo ko sa’yo eh.” Imbes na pansinin ako ay bumaling ito kay mama.

“I thought may lagnat lang siya tita. Mukhang may dalaw din ata. Ang init ng ulo eh.” Parehas silang natawa sa sinabi ng damuho.

“Anong sabi mo?” mataray kong tanong sa kanya.

Natatawa lang siyang binalingan ako ng tingin. “Nothing.”

“Hindi ka pa ba uuwi? Alas nuebe na oh. Baka hinahanap ka na sainyo.”

“Hindi ko nga pala nasabi sa’yo anak na dito na muna daw siya matutulog para maalagaan ka niya.” Nakangiting tumingin si mama sa akin at marahang pinalo ang balikat ni Adrian. “Napakawerte mo naman talaga sa kaibigan mong ’to. Sobrang maalaga.”

Hindi ko alam kung matutuwa ako sa sinabi ni mama o maiinis eh. Idagdag mo pa ang malapad na ngisi ni Adrian. Mukhang mabibinat pa ata ako na ngayong nandito siya. Naku naman!

“Yeah. Nagpaalam na din ako kaya don’t worry.” Mukhang tuwang-tuwa pa siya.

Bahala nga siya sa buhay niya. Huwag lang talaga siya tatabi sa’kin. Sisipain ko talaga siya ng malakas.

Pagod akong tumayo at tumungo sa kwarto ko. Sasakit lang lalo ang ulo ko kapag pinatulan ko pa ang damuhong ’to.

“Magpapahinga na ako,” pagod kong sabi sa kanila bago tuluyang isara ang pinto ng kwarto ko at i-lock ito. Bawal siya pumasok. Subukan niya lang talaga.

Napadaing ako nang maramdaman ang pangangalay ng leeg ko. Papungas-pungas kong minulat ang mata ko. Madilim na ang buong kwarto ko. Tanging ang liwanag galing buwan na lanang ang nagsisilbing ilaw sa loob.

Babangon na sana ako upang kumuha ng tubig dahil sa panunuyo ng lalamunan ko nang mapansin ang taong mahimbing na natutulog sa tabi ko. Tanging boxer shorts lang ang suot nito. Doon ko lang din napansin na balot na balot ako ng kumot kanina. Dumausdos ang kumot pababa sa aking katawan nang makabangon ako.

Anong ginagawa niya dito?

Gumapang ang tingin ko mula sa bahagyang nakanganga niyang bibig pababa sa dibdib niya patungo sa mabato niyang tiyan. Napalunok ako nang mapansin ang nakabukol sa pagitan ng kanyang hita. Parang may sariling buhay ang kaliwa kong kamay nang ilapat ko ito sa dibdib niya. Damang-dama ko ang sobrang kinis niyang balat sa palad ko.

Saglit akong natigilan nang mahina siyang napaungol nang umabot ang palad ko sa matigas niyang tiyan. Ngayon ko lang natitigan ng ganito ang katawan niya. Parang inukit ito ng pinakamagaling na mang-uukit.

Tahimik na ang gabi at tanging ang malalim ko na lang na paghinga ang naririnig ko.

Tuluyan na akong nawala sa sarili nang lumapat ang palad ko sa bukol sa pagitan ng kanyang hita. Mariin kong nakagat ang labi ko nang muli siyang napaungol. Damang-dama ko ang katigasan nito.

Shit ka, Alfie. Ano sa tingin mo ang ginagawa mo? Maling-mali ’tong ginagawa mo. Nababaliw ka na.

Ilalayo ko na sana ang kamay ko nang manlaki ang mata ko nang hawakan niya ang pulsuhan ko. Bago pa man ako makapag-react ay agad niya na akong nahila papatong sa katawan niya.

“What do you think you’re doing?” nakangisi niyang tanong. Hindi ako makasagot dahil sobrang lapit ng mukha niya.

Patay na.

To be continued…

Chapter 08

“What do you think you’re doing?” nakangisi niyang tanong. Hindi ako makasagot dahil sobrang lapit ng mukha niya.

Kahit gulat ay naglakas-loob akong bumangon mula sa pagkakapatong sa kanya. Mabilis kong inayos ang magulo kong buhok at winaksi ang imaheng nakita ko kanina.

“K-kukuha ako ng tubig.” Tumikhim ako upang maalis ang bikig sa lalamunan ko. “Malay ko bang nandyan ka.”

Babangon na sana ako sa higaan nang pigilan niya ako.

“May tubig dito.” Sinindihan niya ang maliit na study lamp sa gilid ng kama ko. Natanaw ko mula doon ang isang pitsel at baso na nakapatong sa bedside table ko. Bumalik ako sa pagkakaupo sa kama.

Saglit kong sinulyapan ang maputi niyang likod habang abala siya sa pagsalin ng tubig sa baso. 

Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ako, pero nakangisi siya nang iabot niya sa akin ang baso.

“Salamat,” sambit ko tsaka uminom. Binalik ko ito sa kanya agad pagkatapos.

“How are you feeling?“Dinampi niya gamit ang likod ng kamay niya ang kaliwang pisngi ko. Hindi ako nakaimik. “Hindi ka na masyadong mainit. Nilalamig ka pa din ba?” Nagtagpo ang mata naming dalawa na mabilis kong ikinaiwas.

Umiling lang ako.

“Nanginginig ka sa lamig kanina habang tulog ka.” Kaya pala balot na balot kami ng kumot kanina. Malay ko bang giginawin ako ng sobra kanina.

Tinaasan ko siya ng kilay nang mapagtanto ulit na boxer lang ang suot niya.

“Ba’t naka boxer ka lang? Nasa’n ’yong damit mo?”

Pagak lamang ako nitong tinawanan. “Hindi mo ba naaalala? Ikaw ang naghubad ng damit ko kanina.”

“Ha? Pinagsasabi mo?” Natuod ako sa sinabi niya. Wala akong maalala na hinubaran ko siya. Ang alam ko lang — nevermind. Hindi na dapat pa alalahanin ang bagay na ’yon. Maling-mali ’yon, Fie. Nadala ka lang. May sakit ka kaya gano’n.

“Just kidding. Di kasi sapat ’yong init na binibigay ng kumot so I’ve decided to do body heat transfer. I think, effective naman siya.” Inirapan ko lang siya. Mapaglarong tinaas-baba niya ang kilay niya at nakakaloko akong nginitian. Ang dami niya masyadong alam. May nalalaman pa siyang ‘body heat transfer’. Anong akala niya sa sarili niya, takure?

“Sus. Dami mong alam.” Mahina akong napaigik nang walang sabi niya akong hinila palapit sa kanya. Aksidente akong nasubsob sa dibdib niya.

“Matulog ka na nga ulit. Kahit may sakit ka na, napakataray mo pa din.” Aangal pa sana ako nang mamigat ang mga mata ko nang marahan niyang haplusin ang buhok ko. Para akong hinihele sa ginagawa niya.

“I know what you did, Fie.” Huli kong dinig na sinabi niya bago ako tuluyang hilahin ng antok. Naramdaman ko pa ang pagkuha niya sa kaliwa kong kamay at pinatong ito sa kung saan.

Kinaumagahan ay nagising akong wala na sa tabi ko si Adrian. Medyo magaan na ang pakiramdam ko pero medyo nahihilo pa din ako. Mabilisan muna akong sumipat sa salamin bago lumabas ng aking kwarto. Agad na nalanghap ko ang mabangong amoy na nagmumula sa kusina.

Sumaglit muna ako sa banyo upang maghilamos bago tumuloy papasok sa kusina. Nakangiti akong nilingon ni Adrian nang mapansin ako.

“Good morning, Fie.” Inakbayan ako nito. “Kamusta ka na? Nilalagnat ka pa ba?” 

Pabalang kong tinanggal ang braso niya sa balikat ko. Tinaasan ko ito ng kilay. Ang aga-aga niya mamikon. Tsaka, ba’t nandito pa ’to? Hindi ba siya hinahanap sa kanila? Wala ba siyang bahay?

“Okay na ako. Pero mukhang lalagnatin ako ulit nang makita ko yang mukha mo.” Napasimangot ang mukha niya at bumaling kay mama na abala sa pagluluto ng almusal.

“Tita oh. Ang aga-aga, tinatarayan na ako agad ni Alfie. Mukhang may dalaw nga siya tita.” Malakas ko siyang kinutusan sa ulo na ikinadaing niya lang. 

Tinawanan lang siya ni mama at napailing na lang sa maaga naming bardagulan ni Adrian.

“Hindi ka ba hinahanap sainyo?” Baling kong tanong dito nang makaupo ako sa hapag-kainan. Umupo siya sa tabi ko at nilapag ang dalawang tasa, isa sa harap niya at ang isa naman ay sa harap ko. Nagtaka ako nang mapansin na chocolate drink ito at sa kanya naman ay kape.

“Mas gusto ko dito. Besides, they won’t look for me dahil busy sila parehas sa work.” Ang shala niya naman. Marunong din naman pala siya magdrama. 

“Ang aga mo naman magdrama diyan.” Mahina ko siyang siniko sa braso. “Bakit chocolate drink ’to, tapos sa’yo kape?”

“Hindi ka pa pwede magkape. ’Yan muna ang inumin mo para lumakas ka agad.”

Hays. Pa’no naman ako lalakas sa chocolate drink na ’to? Mukhang magkakaroon ata ako nito ng diabetes dahil sa sobrang tamis nito. Tsaka hindi buo ang umaga ko kapag hindi ako nakainom ng kape tuwing umaga. Sa sobrang hilig ko sa kape ay baka kape na ata ang dumadaloy sa ugat ko imbes na dugo.

“Oh siya. Maghanda na kayo ng mangko at kutsara diyan sa mesa at malapit na itong sopas na niluluto ko.” Bilin ni mama sa amin. Bigla akong nakaramdam ng gutom nang malaman na sopas pala ang nilulutong almusal ni mama.

Dumating ang hapon ay nandito pa rin si Adrian sa bahay. Kaming dalawa lang ang nandito sa sala, nanunuod ng tv. Akala ko nga kanina no’ng umalis siya siya uuwi na ito sa kanila pero makalipas lang ang isang oras ay bumalik ito na bagong ligo. Naligo lang talaga siya sa kanila.

Okay naman na ang pakiramdam ko at bumalik na rin ang panlasa ko. Tutok na tutok ako sa panunuod ng cartoons na The Courage and Cowardly Dog nang maramdaman ko ang pagpatong ng kanang kamay ni Adrian sa hita ko.

Hindi ko na lang sana papansinin ’yon nang magsimulang gumalaw ang kamay niya doon. Marahan niyang hinaplos ang hita ko dahilan para malakas na pinalo ko ang kamay niya.

“Ahhh!!!” Malakas itong napadaing at parang bata na hinimas ang namumula niyang kamay.

“Huwag ka ngang maingay. Natutulog si mama.” 

“Paanong hindi ako iingay, eh namamalo ka ng kamay.” Humalukipkip siya at tinaasan ako ng kilay. Aba! Siya pa itong maataray ngayon.

“Kung saan-saan kasi yang kamay mo dumadapo. Hindi magawang mapirme sa iisang lugar.”

“Sus. ’Yan din namang kamay mo ah, kung saan-saan dumadapo.” Saglit akong natigilan sa sinabi niya. Bigla kong naalala ang ginawa ko kagabi. Posible kayang gising siya kagabi nang hawakan ko ang alaga niya? Alam niya kaya ang ginawa ko?

Malakas akong napatili nang malakas akong tinulak ni Adrian pahiga sa sofa. Hindi ko na nagawang makabangon nang iharang niya ang katawan niya sa ibabaw ko. Nakangisi siyang nakatingin sa akin.

Aktong hahampasin ko na sana ang dibdib niya nang walang hirap niyang nahawakan ang kamay ko at ipatong ito sa dibdib niya. Doon ko lang napagtanto na sobrang lapit na ng mukha niya sa akin.

“A-Adrian… Hindi ako makahinga…” Parang hindi niya narinig ang sinabi. Imbes na umalis siya sa ibabaw ko ay mas lalo lang lumapad ang ngisi sa mukha niya. Nakakaloko niya akong tinitigan.

“I know what you did last night, Fie.” I feel attacked that moment. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Wala akong mahagilap na rason para makawala sa bagay na pinupunto niya.

“A-Anong ibig mong sabihin? Wala akong maalala na ginawa kagabi?” 

Hindi niya sinagot ang tanong ko imbes ay tumingin siya sa ibabang parte ng katawan niya. Shit ka, Alfie. Ba’t kasi sumagi sa isip mo na hawakan yang junior   niya? Nahihibang ka na ba talaga?

“Miss mo na ba si Adie?” Halos nang-init ang buong mukha ko nang banggitin niya ang pangalan ng junior niya. Kahit hindi ko man nakikita ang mukha ko ngayon, alam kong pulang-pula na ito. 

“Pwede ba, Adrian. Hindi na sabi ako makahinga.” Pinilit kong lakasan ang pagtulak sa kanya pero hindi man lamang siya natibag sa ibabaw ko.

“Hindi mo ba ’to na-miss?” nakangisi niyang tanong sa akin. Nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ang paggalaw ng ano niya sa hita ko. Ilang ulit akong napailing-iling at pilit na winawaksi ang namumuong pamilyar na pakiramdam sa katawan ko.

Hindi ’to pwede. Ayoko nang maulit pa ulit ang bagay na ’yon.

Ang kamay kong nakapatong sa dibdib niya ay dahan-dahan niyang hinila pababa sa tiyan niya patungo sa matigas niya nang alaga. Tuluyan na akong natuod sa pwesto ko nang ipasok niya ang kamay ko sa loob ng short niya.

“Pwede ka naman magsabi sa’kin — Ahh!!!” Hindi niya na natapos ang sasabihin niya sana nang buong lakas kong nilakumos ang alaga niya.

“Anong kaguluhan ’to?” Sabay kaming napalingon ni Adrian kay mama na ngayon ay nakatayo sa pintuan ng kwarto niya. Sa gulat, ay wala sa sarili ko siyang sinipa para mahulog siya sa sahig. Agad akong bumangon mula sa pagkakahiga at umayos sa pagkakaupo.

“Fuck. Fuck.” Narinig ko ang sunod-sunod na mahihinang mura ni Adrian habang bumabangon mula sa pagkakahulog. Uupo na sana ito sa tabi ko nang sinamaan ko ito ng tingin. Subukan niya lang umupo ulit sa tabi ko, dudurugin ko na talaga ’yang alaga niya.

---

Dumating ang Lunes at kailangan ko nang pumasok ulit. Buti na lang talaga ay magaling na ako kundi mahihirapan na naman ako nito sa byahe. Kagaya ’nong nakaraang linggo ay hindi na naman daw ako mahahatid ni Adrian papuntang school. Okay lang naman sa’kin na mag-commute. Besides, siya lang naman ang may gusto na ihatid-sundo ako sa school eh. Desisyon niya ’yon at desisyon niya rin kung kailan siya titigil. Di naman na ’yon big deal sa’kin kaya okay lang.

Agad na akong nagpaalam kay mama matapos kong makapag-almusal. Halos abutin din ng halos isang oras ang byahe ko bago ako nakarating sa school. Buong maghapon ay wala namang masyadong ganap. Nag-discuss lang ang mga teacher namin sa mga panibagong topics ngayong final period ng semester. As usual, ganito na ang araw-araw kong routine. Nasanay na lang din ako.

Alas-singko na ng hapon nang nakatanggap ako ng text mula kay Adrian. Hindi ko alam pero, kusang gumuhit ang ngiti sa labi ko nang mabasa ko ang text niya.

‘Where are you?’

“Happy yern?” mapang-asar na sambit ni Sam sa akin. Nakatingin na pala ito sa’kin. “Sino yan be?”

“W-Wala,” nangingiti kong sagot sa kanya at nagtipa ng reply kay Adrian.

‘Katatapos lang ng klase namin. Bakit?’

Pagka-send ko pa lang ng text ko ay nag-reply agad siya.

‘May favor sana ako. If it’s okay with you.’

‘Oo naman. Ikaw pa. Malakas ka kaya sa’kin.’

‘Punta ka dito sa gym. Patapos na kami mag-practice.’

“Kaya pala ang lapad ng ngiti ni bakla! Kausap ang bestfriend kuno niya.” Mabilis kong in-off ang cellphone ko nang mapansin na kanina pa pala nakadungaw si Sam sa gilid ko at nakikibasa sa convo namin ni Adrian. 

“Naku! Napaka-marites talaga. Maghanap ka nga ng kausap mo.” Mahina ako nitong pinalo ng nakatiklop niyang pamaypay at pabebeng tumawa.

“Enebe! May kausap kaya akong afam.” 

Inikutan ko na lamang ito ng mata at lumabas na ng classroom namin para pumunta sa gym ng school. Narinig ko pa siyang sumigaw nang tuluyan akong makalayo.

“Gumamit ng condom be ah! Di ka pa pwede ma-juntis.” 

Naiiling na lang akong natawa habang naglalakad.

Natanaw ko kaagad si Adrian na pawis na pawis na tumatakbo sa court habang nakikipag-agawan ng bola kay Brent, isa sa mga teammates niya. Basang-basa ng ang buhok niya ng pawis pero sobrang gwapo pa rin niya sa paningin ko. Ang unfair lang kasi kahit pagpawisan siya, sobrang pogi niya pa din.

Napili kong umupo muna sa gitnang row ng mga bench at tahimik lang nanuod sa practice game nila. Hindi mo talaga maipagkakaila ang galing niya sa paglalaro ng basketball. Kung hindi ko lang siguro siya naging kaibigan, paniguradong crush ko siya ngayon.

Nang matapos ang practice nila ay kinausap silang lahat ng coach nila. May sinabi ito dahilan para malakas silang tumawa lahat.

‘Nandito na ako.’

Text ko sa kanya nang mapansin ko ang pagkuha niya ng cellphone niya sa duffle bag niya. 

‘Where?’

‘Sa taas mo.’

Agad siyang tumingala at malapad akong nginitian nang makita ako. Tumakbo siya papunta sa akin bitbit ang tumbler na binigay ko sa kanya.

“Hey. I missed you, Fie.” Hindi ko alam kung matutuwa ako sa sinabi niya. Na-miss? Hindi mo nga ako hinatid kanina.

“Miss mo mukha mo.” Tumayo ako at sinukbit sa balikat ko ang backpack ko. “Anong favor ba yan? Para makauwi na ako.” 

Pumameywang siya sa harap ko.

“Papatulong sana ako sa project ko sa Creative Writing. Bukas na kasi deadline no’n eh.” 

Tinaasan ko siya ng kilay. Creative Writing? Mukha ba akong writer sa kanya? Ang pagsusulat ng essay ang pinaka-ayaw ko sa lahat tapos sa’kin pa siya magpapatulong.

“Kaya mo na ’yan mag-isa. Uuwi na ako.” Tatalikuran ko na sana siya nang hilahin niya ako pabalik.

“Please… I got so busy on practicing kaya nawala sa isip ko. I badly need your help, Fie.” Mariin ako niya akong tinititigan na tila ba nakikiusap sa akin na tulungan ko siya — na para bang dito nakasalalay ang kinabukasan niya. Hayst. Si OA.

Napabuntong-hininga ako. “Okay. Fine.”

Nanlaki ang mga mata ko nang walang sabi niya akong niyakap ng mahigpit. Mabilis ko siyang tinulak palayo sa akin nang dumikit ang pawis niyang katawan sa uniform ko.

“Ano ba! Pawis na pawis ka oh.” Nahihiya kong inalis ang dalawa kong kamay nang mapansin na nakapatong pala ang mga ito sa dibdib niya.

“Sorry. Masaya lang.” Napakamot siya sa kilay niya. Bahagya itong nagulo.

“Puro ka kasi basketball eh.” 

Nakaupo ako ngayon dito sa labas ng gym, hinihintay si Adrian. Dito ko na lang daw kasi siya hintayin at siya na lang daw ang kukuha ng sasakyan sa parking lot. 

“Alfie?” Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses sa likod ko.

“Vince?” Mapait ko itong nginitian. Magka-team nga pala sila ni Adrian kaya hindi imposible na makita siya dito. Nakasuot ito ng varsity jacket at jersey short habang sukbit ang grey Nike Heritage Duffel bag sa kanyang balikat.

“Sinong hinihintay mo?” Nakangiti niyang tanong sa akin. Naglakad siya papunta sa harap ko dahilan para tingalain ko ito. Pogi pa din siya sa paningin ko hanggang ngayon.

“Si Alfie. Magpapatulong daw siya sa project niya.” 

“Gano’n ba?” Tinanguan ko lang siya. Akala ko ay hindi na siya magsasalita. “Sorry nga pala sa nangyari no’ng nakaraan. Gusto ko lang sanang ayusin—”

Hindi ko na siya pinatapos sa sasabihin niya. Okay na ako. Ayoko nang ibalik pa ’yong sakit na ginawa niya sa akin noon. Naka-move on na ako. Ayoko nang ilagay ang sarili ko sa gano’ng sitwasyon. 

“Okay na ’yon. We’re done, right?” Saglit na dumaan ang gulat sa mukha niya dahil sa sinabi ko pero hindi niya ’yon pinahalata sa’kin. 

“O-Oo naman.” Tumango-tango siya at alanganin akong nginitian. “But we’re good naman, diba?”

Hindi ko alam sa totoo lang ang isasagot ko sa tanong niya. Kung okay na ba kami o hindi.

“Fie?” Nabaling ang tingin ko kay Adrian nang bumaba ito sa kotse niya. Maging si Vince rin ay napalingon sa kanya. Mabibigat ang hakbang niya na lumapit sa akin at hinila ako patayo. Hinayaan ko na lamang ang sarili ko na magpatianod sa kanya.

Walang imik siyang binuksan ang pinto ng passenger seat at pinapasok ako sa sasakyan. Mabilis ang naging pangyayari nang mamalayan kong tinatahak na namin ang daan sa hindi pamilyar na kalsada.

Saglit ko siyang tinapunan ng tingin. Nakakunot pa din ang noo niya. Mukhang walang balak na kausapin ako.

“Sinabi ko naman sa’yo na ayaw kong nakikita kang nakikipagusap doon, diba?” Pagbasag niya sa katahimikan. Diretso lang siyang nakatingin sa daan.

Hindi ako nakasagot.

“Ba’t ba ang tigas ng ulo mo? Huwag mong sabihin na mahal mo pa din ang gagong ’yon?” Ayaw na ayaw ko talaga sa tuwing tinataasan niya ako ng boses. Kahit tinataray-tarayan ko siya palagi pero sa oras ng maging ganyan na ang tono ng boses niya ay bigla na lang ako tumitiklop, na parang maiiyak na lang ako bigla.

Natigil ako sa paglalaro sa mga daliri ko nang hilahin niya ang kamay ko. Kasulukuyang nakahinto ang sasakyan niya kasama ang mga ibang sasakyan sa naka-stop na traffic light. 

Mariin niya akong tinititigan. “Ganyan ka na lang palagi sa tuwing pinagsasabihan ka. Hindi ako galit, okay? Pinoprotektahan lang kita sa mga taong tulad niya.”

Pilit kong iniyuko ang ulo ko at iniiwas ang tingin sa kanya. Pakiramdam ko ay anumang oras ay bubuhos na ang mga luha ko.

“Hey. Look at me.” Hinawakan niya ang baba ko at binaling ang ulo ko paharap sa kanya. “I’m not mad at you. Ayoko lang na masaktan ka pa ulit.” 

Parehas kaming napaayos ng upo nang mag-go na ang traffic light. Narinig ko pa ang malalim niyang paghinga bago paandarin muli ang sasakyan niya.

Actually, kanina pa ako nagtataka kung saan kami papunta. Hindi kasi ito ang daan pauwi sa amin. 

“Sa’n ba tayo pupunta?” nagtataka kong tanong sa kanya.

“Itatanan na kita,” sagot niya habang diretso pa din ang tingin sa daan.

“Ha? Nahihibang ka na ba?”

“Oo! Mukha kasing gusto mo pang makipagbalikan doon sa cheater mong ex-boyfriend eh.” Pagak siyang napatawa at mabilis akong tinapunan ng tingin bago ulit ang ibalik ang atensyon sa unahan.

“Let’s put our friendship into another stage. How about that?” 

To be continued…

Chapter 09

“Fie?” Minulat ko ang mga mata ko nang maramdaman ko ang pagtakip ni Adrian sa balikat ko. Tsaka ko lang napagtanto na nakatulog na pala ako sa byahe.

“Nasa’n tayo?” tanong ko sa kanya nang mapansin ang may kalakihang puting bahay sa tabi ng kotse niya.

“We’re here.” Napakusot ako ng mata at muling binalingan ang bahay. Anong ‘here’? Saan exactly kami?

“Here? Kaninong bahay ’to?” nagtataka ko na ngayong tanong sa kanya.

“At our house.” Pagak niya akong tinawanan nang manlaki ang mata ko at nagpalipat-lipat ang tingin sa kanya at sa bahay.

“B-Bahay niyo yan?” Napatutop ako ng bibig sa pagkamangha. “Gaano ka ba kayaman?”

Tinawanan muna ako nito bago ako sagutin. “I’m not rich. My parents are.”

“Parehas na din ’yon.”

Oo. Halos dalawang taon na kaming magkaibigan ni Adrian pero never pa ako nakapunta sa bahay nila. Nabanggit niya lang sa’kin noon na may kaya ang pamilya niya, na parehong business person ang mga magulang niya pero hindi ko naman inisip na sobrang yaman pala nila. Kaya pala afford niya magkaroon ng magandang motor at makabili ng isang Suzuki Jimny.

“Let’s go.” Lalabas na sana siya sa kotse nang hawakan ko ang braso niya upang pigilang makalabas ng sasakyan.

“S-Saan tayo pupunta?”

“Sa loob.

“Anong gagawin natin?”

“Diba sinabi ko naman sa’yo kanina na magpapatulong ako sa Creative Writing? Don’t you remember?” Muli siyang umayos ng upo at sinara ulit ang pinto ng kotse.

“Bakit dito sainyo? Pwede naman sana nating gawin ’yon sa’min, diba?” Kung alam ko lang talaga na dito kami sa bahay nila gagawa, hindi na sana ako pumayag pa.

“We’re already here. Mas mabuting dito na natin sa’min gawin tsaka mag-gagabi na din. Baka matagalan tayo.”

Sumuko na lang at napabuntong-hininga. Wala na akong choice eh. Nandito naman na kami sa kanila, dito na lang namin gawin.

Nakasunod lang ako sa kanya habang tinatahak namin ang daan papasok sa entrance ng bahay niya. Alanganin kong hinila ang hem ng t-shirt niya na ikinalingon niya sa akin.

“Andyan na ba sina mama’t-papa mo?”

“Mom’s here but not sure if dad got back from his business trip from Palawan,” sagot niya sa akin. Ilang beses na na-meet ni Adrian ang mama ko pero never ko pa nakita ang mga magulang niya. Kahit sa picture, wala kasi ni minsan ay hindi niya naman nabanggit ang mga magulang niya o may kapatid ba siya.

Pagbukas pa lang ng pinto ay una ko agad napansing ang sobrang kinis at kinang ng sahig ng bahay nina Adrian. Parang ayaw mong tapakan kasi baka madumihan. Maputi ang tiles tapos parang may alon-alon na design na hindi mo alam kung gawa ba talaga ’yon o dahil lang sa sobrang linis ng sahig nila.

Namamangha akong napalingon sa kanan at matanaw ang kulay cream na malaking sofa nila. Hindi ’yon basta sofa lang, ang lambot kung titingnan. May kung anong tela na nakabalot dito para ata hindi madumihan pero mukhang mamahalin din. Madami ding unan ang maayos na nakasalansan sa bawat parte nito.

Sa gitna ng sala ay mesa na gawa sa salamin. Kita mo talaga ’yong ilalim. May nakapatong pa doon na mga libro at mamahaling kandila. Di ko sure kung ginagamit ba nila ’yon o pang-display lang talaga. Sa ilalim ng mesa ay may kulay abong carpet na mukhang imported pa. Feeling ko, makikiliti ang paa ko kapag umapak ako doon sa sobrang lambot nito tingnan.

Tuluyang nanlaki ang mata ko nang masipatan ang flatscreen TV nila na nakadikit sa pader. Sobrang laki nito na tipong mag-eenjoy kang manuod ng pelikula. Tapos sa gilid ay may mga shelves na puno ng kung ano-anong palamuti - mga vase, picture frames, at maliit na estatwa ng kabayo na mukhang sa ibang bansa pa nabili.

Nagawi ang tingin ko sa kisame ng bahay nila. Halos matutop ko ang bibig ko nang masilayan ang makintab na chandelier na nakasabit dito.

Tapos sa unahan, sa may medyo gilid ay may hagdan paakyat. Kahoy ang mga baitang nito pero gawa sa bakal ang railing nito. Ang kinis ng pagkakagawa, yong tipong hindi ka matatakot umakyat kasi matibay. Tapos sa gilid nito ay may parang maliit na ilaw sa dingding, ’yung tipong pang-display din pero ang ganda sa mata.

Tahimik sa loob. Saglit akong napapikiy nang malanghap ang mabangong air freshener nila na hindi mo alam kung saan nanggagaling, basta alam mong sosyal. Hindi sobrang engrande, pero halatang may kaya talaga ang nakatira.

“Fie? Come on.” Nakalahad na pala ang kamay ni Adrian at hinihintay akong sumunod sa kanya.

Dahil sa pagkamangha sa interior ng bahay nila ay hindi ko napigilang paluin siya sa braso. “Ikaw ha. Hindi mo naman sinabi sa’kin na sobrang ganda ng bahay niyo.”

Pagak lamang niya akong tinawanan. Saglit pa akong napalingon nang madaanan namin ang dining room nila. Natanaw ko ang malaking mesa na gawa sa kahoy at ang walong upuan na maayos na nakapasok sa ilalim nito. May tela din sa gitna ng mesa at iilang plato at baso ang nakasalansan dito.

Nakarating kami sa second floor ng bahay nina Adrian. May apat na pintuan ang bumungad sa amin. Tumungo siya sa  ikatlong pinto, sa kanang parte nitong second floor.

Bigla akong nahiya sa kwarto ko nang makapasok ako sa kwarto ni Adrian. Sobrang linis ng buong kwarto niya. ’Yong tipong wala kang makikitang alikabok sa sobrang ayos ng mga gamit niya. Lalaking-lalaki.

Halos lahat ng gamit ay may kulay blue. Blue ang bedsheet, blue ang unan, at blue din ang makapal na kumot sa ibabaw ng kama niya. Pati ‘yong kurtina, kulay blue na medyo makapal. Kahit ‘yung basurahan sa gilid, kulay blue din.

Sa isang sulok ng kwarto ay may maliit na mesa. Nakaayos lahat — may laptop, ilang notebooks, at ballpen na nakaayos na parang hindi madalas ginagalaw. Sa tabi ng mesa ay may maliit na bookshelf na may ilang libro, mukhang hindi lang puro school-related kasi may mga magazine din tungkol sa basketball.

Sa dingding ay may nakasabit na jersey. Hindi ko alam kung galing sa school nila o team niya, pero halatang pinagmamalaki niya ‘yon. May number 18 at apelyido niya na tatak sa likod ng jersey. May poster din ng sikat na basketball player. Medyo luma na ito pero maayos pa rin ang pagkakadikit. Sa may paanan ng kama ay may sapatos na pang-basketball, malinis at halatang inaalagaan.

Sa isang side ng kwarto ay may sabitan ng medals at maliit na trophy shelf. Hindi naman marami, pero sapat para masabing magaling siya. Halata mo talaga na hilig niya ang basketball.

Maayos ang mga gamit niya na parang may sistema siya kung saan dapat nakalagay ang lahat. Hindi mukhang pinilit ang kaayusan, parang natural lang sa kanya ang pagiging malinis at organisado. Simple ang kwarto, pero halatang lalaki ang may-ari, at siguradong mahilig sa basketball.

Grabe namang bahay ’to. Ganito ba talaga sila kayaman? Bakit ngayon ko lang nalaman na sobrang yaman pala nitong si Adrian. Tapos kung mataray-tarayan ko, sobra-sobra. Natawa na lang ako sa isip ko.

“Make yourself at home, Fie. Magsho-shower lang ako saglit.” Nilapag niya ang bag niya sa ibabaw ng kanyang kama. Tumungo siya sa isang malaking cabinet na nasa gilid nitong kwarto niya at kumuha ng malinis na tuwalya. Sinukbit niya ito sa balikat at naglakad papuntang cr nitong kwarto.

Hindi ko alam kung saan ako uupo. Sa sobrang ayos ng kwarto niya ay parang nakakatakot kapag nagulo. Inikot-ikot ko na lamang ang atensyon ko sa kabuuan ng kwarto. Naglakad-lakad paikot.

Nabaling ang tingin ko sa gitarang nakasabit sa pader. Nilapitan ko ito. Marunong tumugtog ng gitara si Adrian? Kumakanta din kaya siya. Never ko pa kasi siyang narinig na kumanta ever since.

Saglit na nabaling ang tingin ko sa pinto ng cr nang marinig ko ang mahinang maglagaslas ng tubig mula sa loob. Nagkibit-balikat na lang ako.

Nangingiti akong napatingin sa isang maliit na picture frame na nakapatong sa bedside table niya. Picture ito ni Adrian nang bata pa siya. Siguro mga 8 years old siya nito. Masaya itong nakangiti habang hawak-hawak ang isang kulay rainbow na lollipop.

Napalingon ako sa cellphone ni Adrian na nasa ibabaw ng kanyang kama nang tumunog ito. Nangunot ang noo ko nang mabasa ang pangalan ng taong tumatawag dito.

Eunice S. calling…

Matagal pa akong napatitig dito hanggang sa mag end call ito. Doon ko lang din napansin na sobrang dami na palang missed calls at messages nito sa kanya.

Muling nanumbalik sa isipan ko nang makita kong hinatid si Eunice ni Adrian noong nakaraang linggo. At ngayong tumatawag sa kanya si Eunice ay napagtanto ko na magkakilala na nga silang dalawa. Hindi ko nga alam kung paano at kailan.

Bigla akong napahawak sa dibdib ko nang biglang kumirot ito.

“Hey. May masakit ba sa’yo?” Nilingon ko si Adrian na ngayon ay nakatayo na sa harapan ko.

Basang-basa pa ang bawat patak ng tubig na dumadaloy mula sa buhok niya, pababa sa leeg, tapos sa dibdib niya. Napalunok ako sa tanawin na nasa harap ko. Nakatapis lamang siya ng puting tuwalya. Kitang-kita ng mga mata ko ang bawat detalye ng hubog ng katawan niya. Ang porma ng kanyang balikat at ang mga patak ng tubig mula sa buhok niya.

Napansin ko ang pagngisi niya at dahan-dahang paghakbang papalapit sa akin. Wala ako sa sariling napaangat ng tingin sa mga mata niya nang tuluyan siyang makalapit sa akin. Agad na humalimuyak ang mabangong shower gel niya sa ilong ko. Amoy mint ito na hinaluan ng musk scent. ’Yong tipong amoy na gusto mong idikit sa unan mo para hindi mawala. Para akong kakapusin ng hangin sa katawan.

“Simulan na ba natin?” mahina ang boses niyang tanong.

“Ha? A-anong sisimulan natin?” Para akong nahipnotismo ng boses niya. Para itong musika sa pandinig ko.

“Gusto mo na ba?” Gumapang ang malamig niyang kamay paakyat sa panga ko. Mahina akong napasinghap nang maramdaman ang kuryenteng dumaloy sa katawan ko. Sobrang bango niya.

Mabilis kong kinurap-kurap ang mata ko nang mabalik sa sarili kong ulirat. Agad akong umatras at itinulak siya palayo sa akin.

“Lumayo ka nga.” Yumuko ako nang madama ang pang-iinit ng pisngi ko sa nangyari.

Tinawanan niya lang ako at pumameywang. “Ayaw mo ba? Tayong dalawa lang ang nandito oh.”

“Umayos ka nga. Uuwi na nga lang ako sa’min.” Aalis na sana ako sa harapan niya nang mabilis niya akong hinila pabalik.

“Uy, kalma. Binibiro lang kita.” Di nakatakas sa mga mata ko ang mabilis niyang pagdila sa kanyang labi. “What I mean is simulan na nating gawin ’yong project ko.”

Muli siyang tumawa. “Ikaw ha. Kung ano-ano ’yang nasa isip mo ah.”

“Ewan ko sa’yo.”

Naglakad siya papunta sa cabinet niya at kumuha ng isang tshirt at short dito. Agad akong napaiwas nang simula niyang suotin ang kulay black niyang brief.

“Magbibihis lang ako.” Dinig kong sabi niya.

Parang bigla atang uminit dito sa loob ng kwarto niya. Naka-aircon naman siya pero parang hindi ko ata dama ang lamig nito.

Napaigtad ako nang may dalawang brasong pumulupot sa bewang ko.

“I’m done.” Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko para maamoy ko ang mabango niyang hininga nang magsalita siya.

“Ano ba? Dikit ng dikit eh.” Itinulak ko palayo ang mukha niya. Tinawanan lang ako ng loko.

“Sus. Gusto mo din naman.”

“Gusto? Gusto mong kutusan kita dyan?” aambahan ko na sana siya para kutusan nang mapang-asar niya akong nginisian.

“Bakit pulang-pula na ’yang pisngi mo?”

Nahihiya akong napahawak sa pareho kong pisngi at nakasimangot siyang tiningnan ulit.

“Inaano ka ba ng pisngi ko? Eh natural naman talagang pinkish ang pisngi ko.”

Hindi na siya nakaangal pa nang biglang tumunog ulit ang cellphone niya. Kinuha niya ito. Hinawi niya ang kurtina ng kanyang kwarto at binuksan ang sliding door na natatakpan nito. Muli niya itong sinara nang tuluyang makalabas.

Hindi ko magawang tingnan ang mukha niya dahil nakatalikod ito sa pwesto ko. Saglit lang naman siya sa labas nang pumasok na ito agad. Wala na ang mapang-asar niyang mukha at naging seryoso na ito.

“Sino ’yon?” wala sa sarili kong tanong kahit alam ko naman na talaga kung sino ang tumawag. Gusto ko lang naman kumpirmahin kung si Eunice ba talaga ang tumawag.

“No one,” seryoso ang tono ng boses niya. “Let’s start para maaga tayong matapos.”

Sumangayon na lamang ako sa kanya at nagsimula nang gawin ang project niya sa Creative Writing. Kailangan daw nilang gumawa ng twenty essays tungkol sa mga topics and issue na hinaharap ngayon ng bansa. Hindi dapat bababa sa 500 words ang kada essay.

Napapabuntong-hininga na lang talaga ako. Sarap kutusan nito ni Adrian eh. Kung kailan deadline na kinabukasan, tsaka pa lang gagawa. Ang magaling pa, ni isa ay wala pa siyang nasisimula. Puro basketball kasi ang inaatupag. Di na binigyan ng pansin ’yong acads niya.

Paminsan-minsan kong tinatapunan ng tingin si Adrian na seryosong nakaupo sa tabi ko. Abala ito sa pagta-type ng essay sa laptop niya. Gumagawa rin ako gamit itong ipad na pinahiram niya sa akin. Sobrang gwapo pala talaga niya. Mas lalo pa siyang gumwapo sa suot niyang salamin ngayon.

Sabay kaming napalingon ni Adrian nang may kumatok sa pintuan ng kwarto niya.

“Sir? Kakain na daw po,” dinig kong tawag ng babae mula sa labas.

“Sunod po kami manang Lydia,” sagot naman ni Adrian.

Hinubad nito ang suot niyang salamin at pinatong sa ibabaw ng kanyang laptop.

“Kain muna tayo.” Tatayo na sana siya nang hawakan ko ang hem ng kanyang tshirt upang pigilan ito.

“Pwedeng ikaw na lang kumain? Nakakahiya…” alanganin kong sabi.

“Bakit naman? You don’t have to be shy, Fie.” Hinila niya ang kamay ko pero nagpabigat ako upang di niya ako mahila.

“Come on.”

“Ikaw na lang. Sabihin mo na lang sa kanila na kumain na ako.”

“No, Fie. I’ll introduce you so that they will finally meet my bestfriend that I’m talking about.”

Wala na akong nagawa kundi nang tuluyan na akong kinaladkad ni Adrian papunta sa dining room nila. Napalingon ang dalawang babae na nakaupo na ngayon sa harap ng hapagkainan nang mapansin kami.

“Good evening, mom.” Lumapit si Adrian sa mama niya at nakipagbeso-beso. Bumaling siya sa akin. “Mom? This is Alfie, my bestfriend.”

Kahit nahihiya ay kumaway ako sa mama niya. Nagulat na lamang ako nang hagkan ako nito bigla at nakipagbeso-beso sa’kin.

“It’s so nice to finally meet you, Alfie. Adrian talks about you a lot.” Ngiting-ngiti itong nakatingin sa akin. Ano namang kinukwento nitong lalaking ’to sa mama niya? Na palagi ko siyang tinatarayan?

“Ate? Meet, Alfie.” Napalingon ako sa ate niya nang mapansin na nakatayo na pala ito sa tabi ko.

“Nice meeting you, Alfie. I’m Adrian’s ate. I’m Arvy, by the way.” Mahigpit din ako nitong niyakap at nakipagbeso-beso.

Ganito ba talaga kapag mayaman?

“Nice to meet you din po.”

“Let’s eat. Don’t be shy, Alfie. Eat all you want and huwag ka ding mahihiyang magsabi kung anong gusto mo.”

Katabi kong umupo si Adrian at kaharap naman namin ang mama at ate niya na magkatabing nakaupo.

Kukunin ko na sana ang plato ng kanin nang may kamay na kumuha nito. Natigilan ako nang salinan ako ni Adrian ng kanin sa plato ko.

“Anong ulam ang gusto mo?” tanong niya matapos magsalin ng kanin sa plato niya.

“Ikaw?” wala sa sarili kong sagot sa kanya. Pagak siyang tumawa at bahagyang nilapit ang mukha niya sa akin.

“You can have me later when we get back to my room, Fie.” Narinig ko ang mahinang pagtawa ng ate ni Adrian na ikinahiya ko.

Bakit kasi bigla-bigla ka na lang nawawala sa sarili mo, Alfie?

“Kayo ha. Baka mamaya friends with benefits kayong dalawa ah,” natatawang turan ng ate niya.

“What the f, ate?” Agad na umangal si Adrian sa ate niya.

“Watch your words you two. Nasa harap kayo ng pagkain,” suway naman ng mama nila pero medyo natatawa ito.

“A-ako na lang ang kukuha. Kaya ko naman.”

Nagsimula na kami sa pagkain. Tanging mga pagtatamaan ng kubyertos sa plato lamang ang maririnig dahil sa sobrang tahimik ng bahay nila.

Saglit akong napalingon sa tabi ko nang magsalita si Adrian.

“I thought ngayon ang balik ni dad, mom.”

“Yeah. Tumawag ang dad mo sa’kin kanina. Baka bukas pa daw siya makakauwi kasi bibisitahin niya muna daw ang kaibigan niya na nando’n sa Palawan,” sagot ng mama niya at sumimsim ng tubig sa kanyang baso.

Nagpatuloy na kami sa pagkain matapos. Sabay kaming napalingon nang pumasok ang isang babae na nakasuot ng maid’s uniform sa dining room ngunit laking pagkagulat ko na lamang nang makilala ko ang babaeng nasa likuran nito.

“Good evening everyone.” Nakangiting bati ni Eunice at naglakad palapit sa’min. “I brought some cupcakes.”

Nakipagbeso-beso ito sa mama at ate ni Adrian bago ito bumaling sa amin.

“Hi, babe.”

Parang may kung anong matalim na bagay ang binaon sa dibdib ko nang muling kumirot ito. Hindi ko inaasahan na tatawagin ni Eunice si Adrian ng gano’n.

Anong meron sa kanilang dalawa?

To be continued…

Chapter 10

“Hi, babe.”

Lumapit si Eunice kay Adrian at hinalikan ito sa pisngi bago ito bumaling ng tingin sa’kin. Saglit na nagtagpo ang mga mata namin ni Adrian pero ako na ang nagkusang umiwas kalaunan.

“Alfie? So good to see you here.” Niyakap ako nito bago umupo sa tabi ni Adrian. Nginitian ko lamang siya.

“Magkakilala kayong dalawa?” naiintrigang tanong ng mama ni Adrian.

“Yes po tita Amanda. We’re classmates po.” Hindi nakawala sa paningin ko ang paghawak ni Eunice sa kamay ni Adrian.

“What a small world.” Sobrang lapad ng ngiti ng mama niya kay Eunice. Tila ba sobrang saya nitong makita ang babaeng kausap niya ngayon.

Samantalang ako ay hindi ko maiwasang mainis sa presensya niya ngayon. Wala naman siyang ginagawa sa’kin pero feeling ko kasi, ang plastik ng ngiti niya kapag nakaharap siya sa’kin.

The good thing is, nasagot na ang tanong na matagal nang naglalaro sa isip ko. Kung ano ang namamagitan sa kanilang dalawa. Pero parang ang bilis naman ata? Parang kailan lang, hindi pa sila magkakilala tapos ngayon mag-boyfriend and girlfriend na sila?

Mabilis kong inubos ang pagkain ko upang makabalik na ako sa paggawa ng project ni Adrian. Gusto ko nang matapos ’yon para makauwi na din ako. Hindi ako ako makahinga ng maayos habang nandito ako.

“Ahmm… Babalik na po ako sa taas,” pagpaalam ko. Saglit akong natigil nang hawakan ni Adrian ang kamay ko.

“Susunod ako, Fie.” Tumango lang ako at binalingan ng tingin ang mama at ate niya upang magpaalam din sa kanila.

Nanghihina ang mga tuhod kong napaupo sa harap ng study table ni Adrian. Saglit na natulala sa kawalan. Hindi ko alam kung bakit sumisikip ang dibdib ko. Sa tuwing nakikita kong magkasama sina Adrian at Eunice ay ganito palagi ang nararamdaman ko.

May gusto ba ako kay Adrian?

Mabilis kong iwinaksi sa isipan ko ang tanong na ’yon. Malalim akong napabuntong-hininga at pinagpatuloy ang essay na sinusulat ko kanina. Ilang essay na lang ’to at malapit na rin akong makauwi. Tsaka, hindi ako pwede magpagabi masyado dito dahil walang kasama si mama doon sa bahay.

Ilang minuto na ang nakakalipas ay hindi pa rin bumabalik si Adrian. Kung ano-ano na ang tumatakbo sa isip ko, kung ano na ang ginagawa nila doon. Siguro masyado na siyang nasiyahan na makipagkuwentuhan sa baba at nakalimutan na ang project na ginagawa namin.

Kaya ko naman na ’to mag-isa. Ilang essays na lang naman ’to at matatapos na din naman ako. Ngunit sa gitna ng aking pagta-type ay naramdaman ko ang pamimigat ng mga mata ko. Bigla akong inantok. Saglit kong binaba ang hawak kong ipad at ipinahinga ang ulo ko sa ibabaw ng mesa upang umidlip saglit. Hindi rin naman kasi ako makakapag-isip ng maayos kung inaantok ako.

Mabibigat ang mga mata akong napamulat nang mata ko nang maramdaman ko ang isang kamay na humaplos sa buhok ko. Pumaibaba ang kamay nito mula sa buhok pababa sa pisngi ko. Ramdam ko din ang mainit na hangin na tumatama sa ilong ko.

Napabalikwas ako nang bumungad sa akin ang sobrang lapit na mukha ni Adrian. Maging siya ay napaatras din nang mapasigaw ako.

“A-Anong oras na?” gulat kong tanong kay Adrian. Halata sa mukha niya ang pagkabalisa. Napahilot pa ito sa ulo niya dahil siguro sa gulat.

Saglit siyang sumipat sa digital clock malapit sa higaan niya at bumaling muli sa’kin. “9:45 PM na.”

“H-Ha? Bakit di mo ako ginising?” Mabilis akong tumayo sa upuan at isinukbit ang bag ko. Kailangan ko nang umuwi baka hinahanap na ako ni mama.

“I tried pero hindi ka gumigising.” Nagtaka ako nang harangan niya ang pintuan ng kanyang kwarto nang akmang lalabas na sana ako. “Where are you going?”

“Uuwi na ako. Baka hinihanap na ako ni mama.”

“You can’t go home yet. Malakas ang ulan sa labas.”

Kahit nagtataka ay pumihit ako patalikod kay Adrian at binuksan ang kurtina ng kwarto niya. Halos masapo ko ang noo ko nang malaman na sobrang lakas nga ng buhos ng ulan. Pagod akong napaupo sa kama niya.

“Pa’no ako makakauwi nito?” walang buhay kong tanong sa sarili ko.

“You can stay here for now habang nagpapatila ng ulan.” Naglakad siya papalapit sa akin at pumameywang sa tabi ko.

“Diba may kotse ka naman? Pwede mo naman na siguro ako ihatid kahit malakas ang ulan.”

“Fie? Are being serious? I can’t risk our lives kung pwede ka namang dito muna. Tsaka na kita ihahatid kapag tumigil na ang ulan.”

“Baka hinahanap na ako ni mama.”

“She already knows. Kaya huwag ka nang magalala diyan.”

Sumuko na lang ako at malalim na napabuntong-hininga. No choice ako kundi hintayin na lang talaga na tumigil ang buhos ng ulan. Tumingin ako muli sa sliding door ng kwarto niya at halos manlumo ako dahil mukhang hindi na titigil itong ulan.

Ayokong matulog dito sa bahay nila. Baka hindi ako makatulog ng maayos. Hindi ako sanay matulog sa ibang bahay.

“You want some?” Muli kong nilingon si Adrian nang mapansing may nginunguya na itong cupcake. Nakalahad sa harap ko ang cupcake na may kinagatan na.

“Ayoko. Busog pa ako.” Mukhang masarap sana ’yong cupcake pero nang maalala kong dala nga pala ’yon ni Eunice ay tumanggi na lang ako. Baka kasi mamaya, may lason pa ’yan.

“Okay.” Ang tanging sagot niya lang at nilantakan muli ang cupcake na hawak niya.

Inabala ko na lamang muli ang sarili ko sa pagtapos ng essay ni Adrian. Hindi ko kasi ito natapos kanina dahila nakatulog na ako. Mas mabuting abalahin ko na lang ang sarili ko habang naghihintay na tumila ang ulan — kung tumila man.

Saglit na lumabas si Adrian sa kwarto niya. Pagkabalik niya ay may dala na siya ng pares ng damit. Inilapag niya ito sa study table niya.

“Magbihis ka muna,” sabi niya na ipinagtaka ko lang.

“Hindi na kailangan. Patapos naman na ako dito sa essay mo.”

“Dito ka na matulog. Hindi na titigil yang ulan. Ihahatid na lang kita bukas ng maaga.”

Padabog akong tumayo at pinantayan ang tingin niya.

“Hindi ako matutulog dito. Uuwi ako. Titigil din mamaya ’yang ulan.”

“Okay. Sabi mo eh…” Sumipol pa siya at pinatong ang parehas niyang braso sa kanyang batok. Tumungo siya sa kama niya at pabalagbag na humiga doon.

Malalim akong napabuntong hininga. Mukhang may point nga naman si Adrian. Sobrang lakas pa din talaga ng buhos ng ulan. Hindi na nga ata talaga ’to titigil.

Hanggang sa matapos na lang talaga ako sa ginagawa ko ay umuulan pa din. Tinapunan ko ng tingin si Adrian. Abala ito sa pagkakalikot ng gitara niya. Tila tino-tono niya ito.

Wala na akong nagawa kundi ang kunin ang damit na inabot ni Adrian sa akin kanina at tumungo sa cr ng kwarto niya. Saglit pa akong napapikit nang malanghap ko ang napakabangon amoy ng lavender nang makapasok ako sa loob. Tulad ng buong bahay nila, ay sobrang aliwalas din dito sa loob ng cr niya.

Wala na akong sinayang na oras at nagpalit na ng damit. Isa itong white t-shirt na may Winnie the Pooh na tatak at kulay blue na silk pajama. Saktong-sakto lang ito sa akin. I wonder kung kanino ’to.

Lalabas na sana ako nang marinig ko ang pagkalabit ng gitara. Nakahawak lang ako sa doorknob nitong pinto at tahimik na pinakinggan ang himig na nililikha ng pagkalabit dito ni Adrian. Kalaunan ay narinig ko ang pagkanta niya.

“Sa ’kin nakatingin, parang lumilipad na lang sa hangin

’Di na mapakali, ’kaw lang naman ang ninanais

’Di ba nalilito ang puso mo kung sa’n na papunta?

Sa akin ba, sinta?

Huwag mo sanang isipin na parang wala lang sa ’kin

Ang lahat nating pinagsamahan“

Ngayon ko lang nalaman na magaling palang kumanta si Adrian. Sobrang lamig ng boses niya. Para ako nitong hinihele.

“Isasayaw kita na para bang

Ito na ang panghuli natin, sinta

’Wag kang mag-alala, ’di kita hahayaang mag-isa

Sasamahan nga kita sa dulo ng ligaya

’Di pa ba halata na iba ang ihip ng hangin dito?

Kung pwede lang sabihin nang deretsahan ang aking gusto

At teka, ang bulag mo naman kung ’di pa rin nasisilayan

Nagbago na ang pagtingin

Huwag mo sanang isipin na parang wala lang sa ’kin

Ang lahat nating pinagsamahan“

Saglit pa akong nanatili sa loob bagong naisipang lumabas. Dahan-dahan lang ang ginawa kong pagbukas ng pinto. Hindi niya ako nakita dahil nakatalikod ito mula sa akin. Naka-indian sit siya habang malumanay na kinakalabit ang gitara niya.

“Isasayaw kita na para bang

Ito na ang panghuli natin, sinta

’Wag kang mag-alala, ’di kita hahayaang mag-isa

Sasamahan nga kita sa dulo ng ligaya

At ang oras ay tumatakbo

Hindi pa rin alam kung gusto mo rin ako“

Humigpit ang hawak ko sa nakatupi ko nang uniform sa huling linya ng kanyang binanggit. May kung anong kumilit sa dibdib ko sa linya na ’yon ng kanta. Ang sarap lang pakinggan.

Isasayaw kita na para bang

Walang nakatingin sa ’tin, sinta

’Wag kang mag-alala, ’di kita hahayaang mag-isa

Sasamahan nga kita…“

Hindi ko napigilang pumalakpak nang matapos siyang kumanta. Nakaka-amaze lang ang boses ni Adrian. Kung hindi ko lang talaga siya kaibigan, baka nagtitili na ako nang marinig ko siyang kumanta.

“Galing ah!” nakangiti kong sabi at umupo sa kama niya. Nakakamot siya sa kilay niya akong nginitian tsaka pinatong ang gitara niya.

“Thanks. It’s been so long since I played guitar. Marunong pa din pala ako.”

“Sus. Ang galing mo nga eh. Pero parang lumakas ata lalo ang ulan no’ng kumanta ka.”

“Grabe. Ang sama mo naman sa’kin. Akala ko ba magaling akong kumanta?”

“Di ko sinabing magaling ka kumanta. Ang ibig kong sabihin, magaling kang tumugtog ng gitara.” Malakas akong napatawa nang napasimangot na lamang siya sa sinabi ko. Ang cute niya lang mag-pouty lips, para siyang pato.

Di rin nagtagal ay natagil ako sa pagtawa. Napatikhim ako at nagseryoso.

“So, para kanino ’yong kanta mong ’yon?” seryoso kong tanong sa kanya. Matagal siya bago makasagot at tanging nakatingin lang sa kawalan.

“You know what, the title of that song is Ligaya . That song is for someone who’s very special to me. That person is my happy pill. Hindi buo ang araw ko kapag di ko siya nakita - nakasama.”

Mapait akong napangiti. Siguro si Eunice ang tinutukoy niya. Syempre, kasi mag boyfriend at girlfriend sila. Sino pa ba ang gusto niya?

“Now, it’s your turn.” Natatawa siyang inilahad ang gitara niya sa harap ko.

Tinaasan ko siya ng kilay. “Mukha ba akong marunong gumamit ng gitara.”

Pagak siyang natawa. “I’ll teach you then.” Para siyang bata na umusog palapit sa’kin at pumwesto sa likuran ko. Pinatong niya ang gitara niya sa mga hita ko at kinuha ang magkabila kong kamay.

Hindi na ako nakaangal pa at sinunod na lamang ang gusto niya.

Medyo nakaramdam ako ng ilang dahil sa sobrang lapit ng mukha niya sa’kin pero pinilit kong i-focus ang sarili ko.

“Place your finger here, Fie. This is C chord.” Hinawakan niya ang mga kaliwang daliri ko. “Ayan. Diinan mo ’tong string na ’to. Sa ikatlong fret to and then sa ikalawang fret naman ’to.”

Medyo nakikiliti ako kapag tumatama ang mainit na hangin sa tenga ko sa tuwing nagsasalita siya. Paminsan-minsan pang tumatama ang tip ng ilong niya sa tenga ko sa sobrang lapit ng mukha niya sa’kin.

“Okay… So, ano ’yong string tsaka fret?” kuryuso kong tanong. Wala naman kasi talaga akong kaalam-alam sa ginagawa ko. Buong buhay ko, never pa ako nakahawak ng gitara. Ngayon pa lang talaga.

“Ang fret, ’yan ’yung mga guhit sa neck ng gitara. So kapag sinabi kong third fret, you need to count from here to here.” Kinuha niya muli ang daliri ko at ipinuwesto sa dating pwesto nito kanina.

“Okay… So, ganito ’yong C diba?” Bahagya kong ipinilig ang ulo upang saglit siyang sulyapan.

“Yeah. Try to strum the strings now while pressing the those frets.”

Tahimik lang akong sinunod ang sinabi niya pero napangiwi lang ako nang hindi ito maganda sa pandinig ko. Pagak siyang tumawa.

“Kailangan mong diinan ang fret so that when you started strumming your right hand, maganda ang labas ng kada chord.” Diniinan niya ang mga daliri kong nakapatong sa kada fret. Madiin ’yon pero hindi masakit. Maingat niya ring hinawakan ang kanan kong kamay at ini-strum ito.

Matamis akong napangiti nang naging maganda na ang tunog nito.

“Got it?” Tumango lang ako kahit hindi ko naman talaga na-gets. Hindi ko kasi magawang makapag-focus dahil sa pwesto naming dalawa. Ganito ba talaga ba dapat kapag nagtuturo ng gitara? Ganito ba talaga dapat ang pwesto?

“Let’s try the intro. G chord…” Tinapik niya ang G chord. “Then E minor tapos D naman.” Nagpatianod lang ako sa ginagawa niyang pag posisyon sa mga daliri ko at ang tuloy-tuloy na pag-strum sa gitara.

“Easy right?” Nagtagpo ang mata naming dalawa para saglit akong matahimik. Mas lalong lumapit ang mukha niya sa’kin. Ang kaninang malapad niyang ngiti kanina ay naglaho. Lumambot ang ekspresyon niya at namungay ang kanyang mga mata.

Mas lalong lumakas ang kabog ng puso ko. Para akong hinihipnotismo ng kanyang tingin.

“Fie?” mahina ang boses niya - malumanay.

“Hmm?”

“Let me kiss you - again…” Mas lalong lumapit ang mukha niya. Halos kapusin na ako ng hangin sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

Hinawakan niya ang pisngi ko at unti-unting nilapit ang mukha niya. Hindi ko alam pero kusa na lang na pumikit ang mga mata ko at hinayaan siya na mahalikan ako.

Pero bago pa man lumapat ang mga labi namin ay biglang kumulog ng malakas. Napabalikwas ako at agad na lumayo kay Adrian. Doon ko lang napagtanto ang bagay na hindi ko dapat gawin. Buti na lang talaga at kumulog.

Tumikhim siya at kinuha ang gitara mula sa akin. Binalik niya ito sa dating lagayan bago muli akong harapin.

“Inaantok ka na ba?” kaswal niyang tanong sa akin.

“O-Oo,” pagsisinungaling ko kahit ang totoo ay hindi pa naman talaga ako inaantok. Mabuti na rin siguro ’yun para maiwasan ang mga bagay na hindi dapat mangyari.

Malakas pa rin ang buhos ng ulan sa labas. Nakahiga na kaming dalawa. Parehas nakatagilid patalikod sa isa’t-isa. Tanging ang mga LED light na lang na nakahilira sa kisame ng kwarto niya ang nagbibigay liwanag sa loob. Mulat na mulat pa rin ang mga mata ko at hindi na nagawang dalawin pa ng antok. Ang daming tumatakbo sa isip ko maging hindi na rin humupa ang malakas na kabog ng dibdib ko.

“Fie? You still awake?” mahina ang boses na tanong ni Adrian. Hindi ako sumagot at mas piniling ipikit ang mga mata ko.

Makalipas ang ilang saglit ay naramdaman ko ang paglundo ng kama sa likuran ko. Mariin akong napahawak sa kumot nang pumulupot ang kamay niya sa bewang ko. Nakadikit na din ang harapang parte ng katawan niya sa likuran ko.

Hindi ko magawang makagalaw. Para akong tuluyang natuod sa kinahihigaan ko.

Idinikit niya ang mukha niya sa batok ko at sininghot ’yon. Gusto ko siyang pigilan sa ginagawa niya pero hindi ko talaga magawang makagalaw.

“I missed your touch, Fie.” sambit niya habang dahan-dahang ipinapasok ang mainit niyang kamay sa loob ng t-shirt ko. Pumagapang ito pataas sa dibdib ko.

“Let me feel your warmth again, Fie.”

To be continued…

Chapter 11

Bahagya akong napakislot nang dumampi ang mainit na labi ni Adrian sa leeg ko. Mariin kong naipikit ang mga mata ko sa labis na kaba na nararamdaman.

“Fie…” halinghing niya habang pinapatakan ng mga halik ang leeg ko paakyat sa panga ko.

Nagsimula na ring lumikot ang kamay niya sa loob ng t-shirt ko. Hindi ko na napigilan ang sarili at napaigtad nang laruin niya ang namumusok ko nang utong.

Shit ka, Alfie. Bakit hindi mo magawang pigilan ang sarili mo? Hindi ’to tama. Hindi na dapat maulit pa ang pagkakamali niyong dalawa noon. Once is enough.

“Help me, Fie.” Halos mamaos na ang boses niya nang kabigin niya ako patihaya. Agad na bumungad sa’kin ang namumungay niya nang mga mata. Malalim na rin ang kanyang paghinga.

“Something’s wrong with me,” dugtong pa niya.

Isinubsob niya ang mukha niya sa leeg ko. Malalim akong napaigtad nang kinagat-kagat niya ang leeg ko. Sinikap ko siyang itulak ngunit hindi man lamang siya natinag.

“A-Adrian…” Mahihinang ungol ang lumabas sa bibig ko nang maramdaman ko ang kuryenteng dumaloy sa buo kong katawan dahil sa ginagawa ni Adrian.

Muli siyang tumigil at tumingin sa akin. “Make me stop, please. Nangako ako sa’yo na hindi na natin uulitin ’yon.”

Imbes na sundin ang sinabi niya, mabilis kong kinabig ang batok niya at siniil siya ng halik. May kung anong nagsasabi sa likod ng isip ko na gusto kong matikman ang labi niya - na gustong madama muli ang mga haplos niya.

Hindi pwede ’to.

Maingat ang pagpapalitan namin ng halik ngunit ramdam ko ang gigil ni Adrian. May paminsan-minsang mahihinang mga halinghing ang kumakawala sa amin sa pagitan ng paghahalikan namin.

Saglit na kumawala ang labi niya sa akin nang bahagya siyang bumaba at muling nilantakan ang leeg ko. Hindi ko mapigilang hindi mapaungol sa tuwing sinisipsip niya ang gilid na parte ng leeg ko. Mahigpit akong napahawak sa balikat niya.

Napasinghap ako nang tuluyan niyang itaas ang t-shirt ko at walang sinayang na oras nang eksperto niyang sinipsip ang utong ko.

“Uhhh… A-adrian…” Pinaghalong bulong at ungol ang kumawala sa bibig ko. Halos bumaon na ang kuko ko sa balikat niya dahil sa sobrang sarap na dinudulot niya sa katawan ko.

Gustong-gusto ko na siyang pigilan pero taliwas ang ginagawa ng katawan ko. Tila ba parang gustong-gusto pa nito na niroromansa siya ng lalaking nasa ibabaw niya.

Malakas pa rin ang buhos ng ulan sa labas. Malamig ang binubugang hangin ng aircon ng kwarto niya ngunit tila nag-aalab ang katawan naming dalawa sa sobrang init ng aming pagtatagpo.

Bumangon muli si Adrian mula sa ibabaw ko at inabot ulit ang labi ko. Walang hirap niyang inangat ang katawan ko at pumaikot pailalim sa akin. Ako naman ngayon ang nasa ibabaw. Naramdaman ko ang pagkislot ng katigasan niya nang aksidente ko itong maupuan.

Gumuhit ang isang ngisi sa labi ni Adrian bago bahagyang bumangon upang iabot ang labi ko. Nakaupo ako sa kanyang hita at siya naman ay nakasandig sa headboard ng kanyang kama. Pumagapang ang nanginginig kong mga kamay papunta sa kanyang kanang braso at kaliwang dibdib. Dama ko ang mabilis na kabog ng kanyang dibdib. Sobrang bilis nito na parang tumakbo siya ng ilang kilometro.

Tanging mga ungol lamang naming dalawa ni Adrian ang namutawi sa buong kwarto. Ramdam ko ang katigasan niya sa pagitan ng puwetan ko.

Hinubad niya ang suot niyang t-shirt at tinapon ito sa kung saan. Malamig ang kwarto niya pero pawis na pawis ang katawan niya nang ilapat ko muli ang kamay ko sa dibdib niya. Mas lalong bumilis ang tibok ng puso niya.

“Kiss me,” bulong niya sa akin. Parang may sariling isip ang buo kong katawan na sinunod ang utos niya. Sa di ko na mabilang na pagkakataon, ay muli kong nilasap ang lasa ng kanyang labi. Mas mapusok. Mas uhaw sa isa’t-isa. Napadaing ako at napanganga nang kagatin niya ang ibabang labi ko. Naging tyansa niya ’yon upang ipasok ang dila niya at hanapin ang akin. Nalasahan ko pa ang matamis na lasa ng cupcake na kinain niya kanina.

Gumapang ang kamay niya pababa sa likuran ko, papasok sa short ko, patungo sa hiwa ng puwetan ko. Napasubsob ako sa kanyang balikat nang ipasok niya ang isang daliri niya sa butas ko. Kagat-labi akong napaungol sa paglabas-pasok ng daliri niya doon.

“Moan louder for me, Fie,” mapang-akit na bulong niya sa akin.

Malakas akong napahiyaw nang ibaon niya ng buo ang daliri niya sa loob ko. Napaigtad pa ako at nakapikit na napatingala.

Muli niya akong inihiga sa kama pero nasa bandang paanan na ang ulo ko. Lumuhod siya sa harap ko. Mas lalo kong napagmasdan ang itaas na parte ng kanyang katawan. Ngunit ang labis na umagaw ng atensyon ko ay nang ibaba niya ang short niya para iluwa nito ang matigas niya nang pagkalalaki. Mariin siyang nakatitig sa akin habang nilalaro ang kanyang katigasan.

Gamit ang isa niyang kamay, ay walang hirap niyang naibaba ng magkasabay ang brief at pajama ko. Mabilis kong tinakpan ang buhay na buhay ko na ring pagkalalaki.

Mas lalong lumapad ang ngisi niya. Bahagya siyang dumukwang palapit sa’kin.

“Don’t be shy. Nakita ko na ’yan dati.” Pinatakan niya ng halik ang labi ko bago pumwesto ulit sa paanan ko. Dumura siya sa kanyang palad at pinunas ito sa kalakihan niya.

Napaigik ako nang hilahin niya ako palapit sa kanya. Inilalim niya ang unan sa ibabang parte ng likod ko upang tumaas ng bahagya ang katawan ko. Hinawakan niya ang magkabila kong hita at pinatong ito sa parehong balikat niya.

Napapikit ako nang madama ko ang ulo ng kanyang pagkalalaki sa bukana ng butas ko. Mahigpit akong napahawak sa comforter ng kama niya nang tuluyan niyang naipasok ang ulo ng kanyang katigasan.

“M-Masakit… A-Adrian…” Sinubukan ko sana siyang itulak palayo sa akin dahil sa matinding sakit na nadama ko. Parang hinihiwa ang katawan ko kahit ulo pa lamang ang naipasok niya.

“I’m sorry, Fie.” Hinalikan niya ako ulit. “Sa una lang ’to masakit.”

Impit ang sigaw kong tiniis ang pagsakit ng balakang ko nang dahan-dahan niyang naipasok ang kalahati ng kanya.

“Fuck. You’re so tight, Fie. You’re making me crazy.” Hindi niya napigilang halinghing.

Tiniis ko ang sobrang sakit. Maluha-luha na ako nang maipasok niya na ang kabuuan niya sa akin. Ramdam ko sa loob ko ang pagtibok ng kalakihan niya.

“Adrian…” tawag ko sa pangalan niya nang nagsimula siyang umulos sa ibaba ko.

Anong nangyayari sa’kin? Bakit ako nagkakaganito?

Mabagal lamang ang kanyang paggalaw sa simula. Maingat. Kalkulado ang bawat pag-ulos. Ngunit kalaunan ay bumilis at dumiin na ang paglabas-pasok niya sa loob ko. Napapaungol ako sa tuwing binibigla niya ang pagpasok sa akin. Masakit ito pero may dala pa din itong sarap sa sistema ko.

Pinagulong niya ako pataob sa kama ng hindi natatanggal ang pag-aari niya sa loob ko. Humawak siya sa bewang ko at nagsimula muling gumalaw sa likuran ko.

Sinubsob ko ang mukha ko sa kama at malakas na umungol. Napakabilis ng galaw niya na tipong tumutunog na ang balat naming parehas sa tuwing nagsasalpukan ang mga ito.

Halos manginig ang buo kong katawan nang sinimulan niyang laruin ang pagkalalaki ko kasabay ng kanyang pag-ulos. Napanganga ako ng ipasok niya ang tatlong daliri niya sa bibig ko at tuluyan na ngang kumawala ang kanina ko pang pinipigilang hiyaw nang biglain niyang pinasok ang buo niya sa akin.

“Ganyan nga, Fie,” hinihingal niyang sabi sa akin. Halos mawalan na ako ng hangin sa katawan dahil din sa sobrang hingal. 

“Fuck. Malapit na ako.” Naramdaman ko ang paghugot ng ari niya sa loob ko at walang hirap na pinatihaya ako muli. Hindi ko makita ang ekspresyon ng mukha niya dahil nakatingala siya habang mabilis na nilalaro ang kanya. 

Saglit kong napagmasdan ang mabilis na pagtaas-baba ng kanyang dibdib senyales na malalim na rin ang kanyang paghinga. Nagtatangis ang kanyang panga. Nadedepena din ang makisig niyang braso sa ginagawa niyang pagpapaligaya sa sarili. 

Bumagsak ang katawan niya sa akin ngunit mabilis niyang natukod ang kaliwa niyang braso upang hindi niya akong tuluyan na madaganan. 

“Uhhh… I’m cumming…” Titig na titig siya sa mga mata ko habang sinasambit niya ang bawat katagang ’yon. Nanginig ang kanyang katawan kasabay ng pagtalsikan ng malapot niyang katas sa tiyan ko at ang iba ay umabot pa sa dibdib ko. 

Bumagsak ang pagod na katawan ni Adrian sa tabi ko. Nakagat ko ang labi ko nang mapagmasdan ko ang katas niya sa katawan ko. Ipinilig patagilid ni Adrian ang ulo ko. Mapupungay pa rin ang mga mata nito.

“I’m sorry, Fie.” Napapikit ako nang halikan niya ako sa noo ko, pababa ilong ko, maging sa labi ko. “I won’t forget this night.” 

Pinilit ko siyang ngitian nang kumalas siya sa halik bago ko maramdaman ang pamimigat ng mga mata ko at lamunin ng dilim ang buong paningin ko.

Masakit ang buo kong katawan nang sinubukan kong bumangon. Napadaing lamang ako at muling napahiga. Wala na si Adrian sa tabi ko nang magising ako. Tulad kagabi ay hindi pa rin tumitigil ang pagbuhos ng ulan.

Napasapo ako sa bibig ko nang biglang manumbalik sa isip ko ang nangyari sa pagitan namin ni Adrian kagabi. Mabilis kong sinilip ang katawan ko na balot pa ng kumot. Doon ko lang napansin na suot ko ang malaking t-shirt ni Adrian na suot niya kagabi at ang pajama na pinahiram niya sa akin.

Shit ka talaga, Alfie! Anong pumasok sa isip mo at pumayag kang may mangyari sainyo?

Mabilis na nabaling ang atensyon ko nang bumukas ang pinto ng kanyang kwarto at niluwa nito si Adrian. May dala itong tray na may nakalagay na mga pagkain. Gumuhit ang ngiti sa kanyang labi nang mapansin ako ngunit agad rin ’yong naglaho nang batuhin ko siya ng unan.

Mabilis siyang nakailag.

“Walang-hiya ka!” galit kong sigaw sa kanya.

“What’s the matter? Ang aga-aga ang init agad ng ulo mo.” Sinubukan niya sanang lumapit sa akin nang mapatong niya sa study table ang dala niyang tray nang galit ko siyang pinigilan.

“Huwag kang lalapit sa’kin!” Dinuro-duro ko siya pero nginisian lang ako ng loko.

“At bakit? Wala naman akong gagawing masama sa’yo ah,” natatawa niyang turan sa akin. Humakbang siya papalapit.

“Wala kang gagawin dahil ginawa mo na!” Binato ko siya ulit ng unan. Walang hirap niya itong sinalo. Halos manlaki ang mata ko nang tumakbo siya papalapit sa akin. Naging alerto ako at sinikap na umalis sa kama upang makalayo sa kanya ngunit laking gulat ko na lang nang bumagsak ang katawan ko sa baba ng kama niya. 

“Hey! Ayos ka lang ba?” Hinawakan niya ako sa braso ko. Pinalo ko ang kamay niya sa inis.

Sinikap ko sanang makatayo ngunit natumba lang din ulit dahil sa nanginginig kong tuhod. Dumadaing din akong napahawak sa likod ko nang kumirot ang parte kong ’yon.

“Tulungan na kita.” 

“Kaya kong tumayo.” Sinamaan ko siya ng tingin. “Hindi ko kailangan ng tulong mo.” Kahit hirap ay sinubukan ko ulit na makatayo. Humawak ako sa kanto ng kanyang kama bilang suporta. Malalim akong napahugot ng hangin nang tagumpay akong nakaupo sa kama niya.

Sinamaan ko ulit siya ng tingin.

“Kasalanan mo ’to eh.”

“Ha? Bakit ako?” Tinuro niya ang sarili niya.

“Kasalanan mo kung bakit masakit ang katawan ko.” Muli akong napadaing.

“Kasalanan ko bang malaki ’tong si Adie?” Hindi niya napigilang matawa sa sinabi. May Adie pa siyang nalalaman. Baka gusto niyang putulin ko ’yang Adie niya para wala na siyang ipagyabang.

“Ewan ko sayo!” Pigil akong tumili at gigil na kinuyom ang mga kamay ko. “Naiinis ako sayo.”

“Don’t worry, papanagutan kita kapag nabuntis ka.” Humagikhik siya ng malakas. Napahawak pa siya sa tiyan niya sa tuwa.

Kabaligtaran naman ang naramdaman ko. Hinila ko ang natitirang unan sa kama niya at malakas na hinambalos ito sa ulo niya.

“Ahh! Masakit!” Pilit niyang kinukuha ang unan sa akin at the same time ay sinasalag ang mga palo ko sa kanya.

Muntik akong masubsob sa baba ng kama nang maagaw niya sa akin ang hawak kong unan. Ngunit mas ikinagimbal ko ay ang pagtulak sa akin ni Adrian pahiga sa kama. Hindi ako nakabangon agad nang mabilis siyang pumaibabaw sa akin.

“Hey, calm down.” Pinilit kong kinalas ang hawak niya sa dalawa kong kamay pero di man lang siya natinag. “Alfie Nichol Blancaflor.”

Natigilan ako nang tawagin niya ang buo kong pangalan. Seryoso na rin ang ekspresyon ng mukha niya. Hindi ako nakaimik.

“Don’t tell me, hindi mo ginusto ang nangyari sa’ting dalawa kagabi?” 

Hindi ko mahagilap ang mga salitang kailangan kong sabihin para ipaalam sa kanya na hindi ko ginusto na may mangyari sa’ming dalawa ulit.

“S-siguro, plinano mo ’tong lahat ’no? Na kunwari magpapatulong ka sa’kin sa school works mo pero may balak ka talagang masama sa’kin.”

Pinangunutan niya ako at pagak na tumawa.

“Why would I do that to you? Hindi ko naman ginustong umulan ah.”

“Pero hindi mo ako pinauwi. Sinabi mo mismo sa’kin na dito na lang ako matulog.”

“Dahil delikado na ang daan kapag umuwi ka pa.”

“Kahit na.” Medyo lumuwag ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Naging pagkakataon ko ’yon upang makawala sa kanya. Kinabig ko siya paalis sa ibabaw ko.

“Basta galit ako sayo!” Umupo ako at humalukipkip.

Bumuntong-hininga siya. “Sa labas lang ako. Eat your breakfast.” Tinuro niya ang kaninang tray na dala niya. “Call me if you need anything.”

Sinundan ko lang siya ng tingin hanggang sa makalabas siya ng kwarto niya. Bagsak ang balikat ko na tiningnan ang labas. Walang tigil pa rin ang ulan. Mas lumakas pa ata ito kumpara kagabi.

“May bagyo ba?” pagkausap ko sa sarili ko.

Napahawak ako sa tiyan ko nang kumulo ito bigla. Napansin ang isang basong gatas, pritong hotdog at bacon, at sinangag sa ibabaw ng mesa. Bigla akong natakam at kahit nagdadalawang-isip ay kinain ko na lamang ito.

Katatapos ko lang mag-almusal nang mapansin ang kagabing cupcake na dala ni Eunice. Bitbit ito ni Adrian dito sa kwarto niya kagabi. Inalok pa niya sa akin ang isa nito pero tumanggi ako. Dahil sa hindi pa ako nabubusog ay kinuha ko ang cupcake na ’yon at nilantakan.

“In fairness, masarap siya,” pagkausap ko sa sarili ko nang maubos ito tsaka inubos na din ang tirang gatas sa baso. Napadighay pa ako sa busog.

Kinuha ko ang cellphone sa bag ko nang mapansin ang tatlong missed calls ni mama at isang text mula kagabi at ngayong umaga.

‘Ayos ka lang ba diyan anak? Diyan ka muna kina Adrian at baka wala kayong madaanan pauwi.’

Agad akong nag-dial at tinawagan si mama. Nakakailang ring pa lamang ito nang sagutin ito ni mama.

“Hello anak, Alfie. Kamusta ka dyan?”

“Okay lang po ako, ma. Ikaw po diyan?”

Wala naman akong dapat ipagalala dahil never pa naman nalubog sa baha ang area namin. May kataasan kasi ang barangay namin kaya kahit anong lakas ng ulan ay hindi ito inaabot ng baha.

“Naku, huwag kang magalala sa’kin dito. Safe na safe ako dito.

Siya nga pala. Tumawag sa’kin si Adrian kagabi na hindi ka daw makakauwi kasi nga malakas ang ulan.“

Hindi ko pinansin ang sinabi ni mama. Galit pa din ako kay Adrian dahil sa ginawa niya sa’kin kagabi.

“May bagyo ba daw ma?” tanong ko kay mama. Kagabi pa kasi ang ulan na ’to at wala na atang balak na tumigil.

“Mero’n daw. Signal no. 1 na nga ang buong Metro Manila. Mabuti nang dyan ka muna kay Adrian habang hindi pa umaayos ang panahon.”

“O-opo, ma. Huwag po din po kayo magalala sa’kin.”

Nagkuwentuhan pa kami saglit ni mama bago niya pinatay ang tawag. Nangunot ang noo ko nang hindi pa din bumabalik si Adrian. Kumibit-balikat na lang ako at nahiga na lang ulit. Kapag ganitong panahon, masarap matulog. Pero parang nakakahiya naman kasi hindi ko naman ’to bahay para mag-stay lang dito sa kwarto niya.

Hmp. Bahala siya.

Nakatitig lang ako sa kisame ng kwarto niya nang biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko. Mabilis akong napabangon at napahawak sa dibdib ko.

Anong nangyayari sa akin?

Bigla ding nanuyo ang lalamunan ko sa hindi malamang dahilan. Hinahapo akong tumayo sa kama niya at sinikap na maglakad papunta sa pintuan. Parang nawala ang buo kong lakas kahit kakakain ko lang.

“A-Adrian…” tawag ko sa kanya nang nanghihina ang katawan kong bumagsak sa sahig.

Hindi ako makahinga ng maayos. Hindi ako sinusumpong ng asthma ko pero alam kong may mali sa katawan ko ngayon. Malamig ang kwarto ni Adrian pero pinagpapawisan ako ng sobra. Malalalim rin ang paghinga ko dahil sa malakas na tibok ng puso ko.

“Fie?” nagaalalang tumakbo patungo sa’kin si Adrian.

Tila may kuryenteng dumaloy sa buo kong katawan nang mahawakan niya ako sa braso. May kung anong napukaw sa sistema ko.

Napatitig ako sa nagaalalang mukha niya. Ibang-iba ang dating niya ngayon sa’kin. Sobrang gwapo niya sa paningin ko.

Sunod-sunod akong napalunok ng laway nang matuon ang mata ko sa mapula niyang labi. Parang niyayaya ako nitong lasahan ulit ang labi niya.

“Alfie? Okay ka lang?” muli niyang tanong sa akin. Hindi ko magawang sumagot. Hindi gumagana ng maayos ang isip ko — parang may mali.

Saglit na tumingin siya sa study table at ibalik ang tingin sa akin.

“Shit. Did you eat the cupcake?”

Hindi na nagawang maproseso ng utak ko ang tanong niya. Tila may sariling buhay ang katawan ko nang marahas ko siyang itulak pahiga sa sahig at agad na sinunggaban ang labi niya.

To be continued…

Chapter 12

“Alfie? Okay ka lang?” muli niyang tanong sa akin. Hindi ko magawang sumagot. Hindi gumagana ng maayos ang isip ko — parang may mali.

Saglit na tumingin siya sa study table at ibalik ang tingin sa akin.

“Shit. Did you eat the cupcake?”

Hindi na nagawang maproseso ng utak ko ang tanong niya. Tila may sariling buhay ang katawan ko nang marahas ko siyang itulak pahiga sa sahig at agad na sinunggaban ang labi niya.

Saglit lamang ang paglapatan ng aming labi nang itulak ako ni Adrian at hinawakan ang balikat ko.

“Hey, calm down,” sambit niya. Napansin ko ang pagdugo ng ibabang labi niya marahil sa gigil ng paghalik ko.

“A-anong nangyayari sa’kin?” paos ang boses kong tanong sa kanya.

“Just breathe. Okay?”

Umalis ako sa ibabaw niya at nanginginig ang mga kamay na hinawakan ang dibdib ko. Bumangon siya mula sa pagkakasalampak sa sahig at hinawakan ako muli sa balikat.

“Inhale. Exhale,” sambit niya kasabay ng paghinga ko ng malalim pero parang hindi pa din bumabalik sa normal ang tibok ng puso ko.

Alam kong may mali ngayon sa katawan ko pero hindi ko alam kung bakit?

Anong nangyayari sa’kin?

Nabaling ang atensyon ko sa paglunok ni Adrian dahilan para gumalaw ang adams apple niya. Maging ang pagtangis ng kanyang panga ay may kakaibang dala sa sistema ko. Parang ang sarap ni Adrian ngayon sa paningin ko.

“A-Adrian. H-hindi ko na kaya…” Tuluyan ko nang hindi napigilan ang sarili ko nang muli kong sunggaban ng halik si Adrian. Sa una ay halata pa ang gulat niya nang hindi pa siya pumapalag sa halik ko ngunit kalaunan ay naramdaman ko ang paghaplos ng malaking kamay niya sa likod ko. Tumutugon na din siya sa mga halik ko.

Tila uhaw akong hinubad ang suot niyang t-shirt. Saglit kong binigyang pansin ang kakisigan niya bago siya ulit halikan. Nagsimulang maglikot ang mga kamay ko sa dibdib, tiyan, patungo sa tumitigas niyang pag-aari na nakatago pa rin sa kanyang sweat shorts.

Mahina akong napaungol nang may ibayong sarap ang namutawi sa kalamnan ko nang simulan kong himasin ang matigas niya nang pagkalalaki. Sobrang laki nito kahit nasa loob pa ito ng kanyang shorts.

Napadaing ako nang itulak ako ni Adrian palayo sa kanya. Lalapit pa sana ako sa kanya ulit nang pigilan niya ako at hawakan sa magkabila kong braso.

“This isn’t right. Wala ka sa sarili mo, Fie.” Bakas sa mga mata niya ang konsensya na sinasamantala niya ngayon ang kahinaan ko. Hindi ako sigurado pero ’yon ang nababasa ko sa mga mata niya.

“Anong meron sa cupcake na ’yon, Adrian? Bakit — bakit ganito ngayon ang nararamdaman ko?” Hirap akong makapagsalita ng diretso. Hindi ko magawang makontrol ang sarili ko. Parang may nag-uudyok sa’kin na tikman ngayon ang lalaking nasara harap ko.

Hindi niya ako sinagot imbes ay tumayo siya mula sa pagkakaupo. Ngunit naging mabilis ang galaw ko at hinila siya paupo ulit. Malakas siyang napadaing nang mawalan siya ng balanse at aksidenteng napasandig sa pinto ng kanyang kwarto.

“Tulungan mo ako, Adrian…” Gumapang ako palapit sa kanya at pinatakan ng maliliit na halik ang panga niya.

“Fuck. I don’t wanna this to you but —” Hindi na natapos ni Adrian ang sasabihin niya nang muling sakupin ko ang mga labi niya. Narinig ko ang mahinang mga ungol ni Adrian sa pagitan ng aming halik dahilan para mas lalo akong manggigil.

Gumapang ang kamay ko papasok sa shorts niya at nilaro sa loob ng kanyang brief ang pag-aari niya. Nakalabas na ang ulo nito sa brief niya at halos mabasa na ng kanyang pre cum ito.

“Fuck,” halinghing niya nang simulan kong itaas-baba ang kanya. Wala na akong sinayang na oras at bahagyang ibinaba ang ulo ko upang sipsipin ang namumusok niya nang utong.

Mahina ko itong kinakagat-kagat at sinisipsip. Napahawak si Adrian sa ulo ko at nakaunat ang mga binting napaungol ng malakas marahil sa sarap.

“Fuck, ang sarap…” muli niyang halinghing.

Mas lalo ko pang ibinaba ang katawan ko hanggang sa pumantay ang mukha ko sa pagkalalaki niya. Nasa pagitan ako ng kanyang nakainat na mga binti niya.

Natuon muli ang tingin ko kay Adrian nang hilahin niya ako pantay ulit sa mukha niya.

“Sigurado ka ba dito?” tanong niya sa akin. Binigyan ko lang siya ng malokong ngisi at bumalik sa dating pwesto. Tinulungan niya akong ibaba ang sweat shorts niya kasabay ang kanyang brief. Nanlaki ang mga mata ko nang mapagmasdan ko ang mahaba at mataba niyang pagkalalaki. Napalunok ako nang bahagyang lumabas ang precum niya sa butas nito.

Kahit nagdadalawang-isip kung kakayanin ko bang isubo ang kanya ay ikinulong ko ito sa aking palad. Sinimulan ko itong laruin pataas at pababa. Mahigpit akong hinawakan ni Adrian sa balikat ko at pigil ang boses na napaungol.

Pinilit kong lakasan ang loob ko at sinimulang dilaan ang katas niya sa ibabaw ng kanyang pagkalalaki. Medyo matamis ito na may pagkapakla. Sinubukan ko din kalaunan na isubo ang ulo ng kanyang tigas na tigas na ari.

Napapikit ako. Tuluyan na ngang hindi napigilan ni Adrian ang sarili at kumawala na ang malakas niyang hiyaw nang umabot ang buong katawan ng kanyang alaga sa loob ng bibig ko. Mariin akong hinawakan ni Adrian sa ulo at hindi napigilang idiin pa ako lalo. Halos dumikit na ang mukha ko sa buhok ng kanyang pagkalalaki. Nanunuot din sa ilong ko ang amoy ng shower gel niya.

Nanlaban ang ulo ko at kahit nasusuka ay sinimulan ko nang itaas-baba ang ulo ko habang nasa loob ng bibig ko ang kanya. Nakaalalay lang ang kamay niya sa ulo ko.

Kasabay ng malakas na buhos ng ulan sa labas ay ang malalakas na ungol at halinghing ni Adrian ang namutawi na ingay sa buong kwarto. Masakit ang panga kong pinakawalan ang pag-aari ni Adrian. Pinaikot-ikot ko ang kamay ko sa pagitan ng ulo at katawan ng kanya para mas lalong lumakas ang ungol niya.

Pinatakan niya ng mabilis na halik ang labi ko at tumingin sa’kin.

“Baka labasan ako agad niyan,” sambit niya.

Napabitaw ako sa katigasan niya nang lumipad sa ere ang katawan ko. Mabilis kong pinaikot ang braso ko sa leeg niya at pinulupot ang mga binti ko sa bewang niya nang buhatin niya ako.

Naglakad siya patungo sa kama niya nang hindi pinuputol ang halik naming dalawa. Bahagyang pang tumatama ang ulo ng kanya sa puwetan ko habang maingat siyang humahakbang.

Bumagsak ang katawan ko sa malambot niyang kama. Ako na ang kusang naghubad ng t-shirt ko nang hubarin niya ang pajama ko.

“I wanna feel your inside again, Fie,” bulong niya nang kumawala ang labi niya sa akin at ituon ang atensyon sa katigasan niya.

Napalunok ako nang itutok niya ang ulo niya sa bukana ko. Kagat-labi akong napahiyaw sa sakit nang bigla niyang pinasok ng buo ang kanya sa butas ko. Halos mawalan ako ng malay nang walang sabi siyang mabilis na umulos sa ibaba ko.

“Fuck! Hindi ko na kayang pigilan ’to, Fie. Binabaliw mo na naman ako.” Sobrang bilis ng ginagawa niyang pag-ulos malayong-malayo sa kagabing ritmo niya sa loob ko. Halata ang uhaw at panggigil sa bawat ulos niya.

Tila may pumapalakpak sa loob ng kwarto niya dahil sa pagtatama ng mga pawis naming katawan. Halos bumigay na din ang higaan ni Adrian dahil sa malakas na paglagitnit nito.

Wala sa sarili kong nilaro ang ari ko kasabay ng paggalaw ni Adrian. Napapatirik na ang mga mata ko sa sobrang sarap na binibigay niya sa sistema ko.

Ganitong-ganito ang nangyari sa aming dalawa ni Adrian, dalawang taon na ang nakakalipas. Ito rin ang naging rason kung bakit ko siya nakilala noon. Maging ito rin ang rason kung bakit tumigil na ako sa pag-inom ng alak. Ngunit ito na naman ako, ang pilit na iniiwasang mangyari sa aming dalawa ni Adrian ay nangyayari na sa amin ulit ngayon.

Halos mabaliw na ako nang maramdaman kong tila may kumikiliti na sa may puson ko. Parang may gusto nang kumawala mula sa pag-aari ko.

“Shit, lalabasan na ako…” Mas lalo pang bumilis ang kanyang paggalaw hanggang sa may maramdaman akong likido na sumirit sa loob ko. Kasabay no’n ay ang mainit ding katas ang tumalsik mula sa pagkalalaki ko.

Sabay kaming napahiyaw sa sarap. Sa makamundong bagay na muli naming pinagsaluhang dalawa.

Malalalim ang paghinga ni Adrian na tumitig sa mga mata ko. Maging ako ay habol din ang paghinga. Nasa loob ko pa rin ang matigas niya pa ding pagkalalaki.

“That was intense,” hinihingal niyang sabi.

Saglit pa akong tumititig sa kanya nang unti-unting nag-sink in sa utak ko ang lahat ng nangyari.

Potangina!

What have you done, Alfie Nichol?

Malakas kong sinipa si Adrian nang ma-realized ang pagkakamali na dinala ko sa sarili ko. Parehas kaming napadaing, siya nang mahulog sa kama at ako naman ay nang mahugot ang pagkalalaki niya sa butas ko. Mabilis kong hinila ang kumot niya upang takpan ang hubot-hubad kong katawan.

“Fuck! Para sa’n yon?” daing niya habang hirap na bumabangon mula sa pagkakasalampak sa sahig. Gumalaw-galaw pa ang malaki niyang ari na tila kumakaway pa sa akin.

Mariin kong pinikit ang mata ko sa nakikita.

“Sinamantala mo ang kahinaan ko.” Halos mangiyak-ngiyak na ako dahil sa sobrang realization ng pagkakamali na nagawa ko. Hindi lang isang beses, dalawang beses pa.

Naku naku ka talaga, Alfie. Hindi ka na natuto talaga.

“What the — Anong sinamantala? Tinulungan lang kita. Malay ko bang kakainin mo ’yong cupcake na ’yon.”

“Eh bakit kasi hindi mo pa binaba yan kung alam mong may gamot ’yon?”

“I don’t know, okay? Wala akong ideya na ’yong cupcake ’yon until you ate it.”

Hindi ko na magawang makasagot at naluha na lang sa sobrang panlulumo. Nahihiya ako. Sobra sobra. Ano na lang ang mukhang ihaharap ko sa kanya ngayon?

Ganitong-ganito din ang naramdaman ko noon.

“That fucking bitch. Kaya pala gusto niyang matulog dito kagabi.” Naimulat ko ang mga mata ko sa huling sinabi ni Adrian. Buti na lang at suot niya na ulit ang sweat shorts niya pero wala pa din siyang suot na pang-itaas. Nakatalikod itong nakapameywang sa’kin.

“A-anong ibig mong sabihin?”

“She put drugs on that cupcake kung hindi ako nagkakamali. I also ate that last night, remember?”

Iniling-iling ko ang ulo ko dahil hindi makapaniwala sa ibinunyag ni Adrian. Sigurado ba siya sa sinasabi niya? Parang ang hirap naman ata paniwalaan na magagawa ’yon ni Eunice sa kanya — unintentionally na din sa’kin.

“Eh baka naman ikaw talaga ang naglagay ng drugs diyan sa cupcake?” Hindi ko alam pero nagmumukhang pinagtatanggo ko si Eunice sa sinabi ko.

Inayos ko ang pagkakabalotng kumot sa katawan ko. Bigla kasi ako nakaramdam ng lamig.

“What? Are you being serious right now? Sa tingin mo ba, gagawin ko ’yon sa sarili ko? At sa’yo?”

Sasagot pa sana ako nang marinig ang sunod-sunod na mga katok mula sa labas ng kwarto ni Adrian. Nanlalaki ang mga mata kong hinablot ang damit ko at tumakbo papasok ng banyo upang magbihis.

“Ate?” Dinig kong sabi ni Adrian.

“Are you two fighting?” tanong naman ng ate niya.

“No, we’re not. May pinag-uusapan lang kaming dalawa.”

“You’re really weird, young brother. Topless sa tag-ulan? Really?”

“Fuck off.”

Narinig ko na lang na malakas na tumawa ang ate niya kasunod ang pagsara ng pinto. Sakto rin na tapos na ako magbihis tsaka lumabas ng cr niya.

“Ate mo ba ’yon?” bungad ko sa kanya nang makalabas ng banyo.

Malalim siyang bumuntong-hininga at nilampasan lang ako.

“Don’t talk to me. Galit ako sa’yo.” Naglakad siya palapit sa closet niya at kumuha doon ng grey hoodie tsaka sinuot.

Nagtataka ko siyang tiningnan nang lalampasan niya sana ako ulit nang hawakan ko siya sa braso niya.

“Sorry na. Hindi naman kita pinagbibintangan eh.”

“Well, you made it sound like that.”

Pagod akong napabuntong-hininga. Daig niya pa ang babae kung makatampo eh parehas lang naman kaming biktima ditong dalawa.

“Hindi gan’on ang ibig kong sabihin. Ang gusto kong…” naiinis akong napapadyak dahil sa frustration. Bakit ba namin pinagtatalunan ’tong dalawa?

“Alam mo, kalimutan na lang nating may nangyari sa’ting dalawa,” pagpapatuloy ko.

Binawa niya ang braso niya mula sa pagkakahawak ko at tinatamad na umupo sa kama niya. Pinasok niya din ang pareho niyang kamay sa loob ng kanyang hoodie at tumitig sa labas.

“Ganyan ka naman palagi eh. Gusto mong kalimutan na lang lahat.”

To be continued….