Disclaimer

This is a work of fiction. Names, characters, places, events, and incidents are the products of the author’s imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved. This story may not be used in any manner whatsoever without the written permission of the author.

Thank you so much!

Chapter 1

“It’s time we end this, Kai.”

“No!” Kai cried out, voice raised in desperation. “Ayoko! Hindi ko kaya, Elijah! Please, huwag naman!”

I exhaled slowly, trying to steady the storm inside me.

“We’ve reached the end of the road, Kai. There’s no future left for us. You’ve broken my trust too many times… you’ve been unfaithful more than once.”

His hands reached out for mine, trembling. He gripped them like I was the only thing keeping him from falling apart.

“P-please… hindi ko na uulitin. I swear, baby-this time, I’ll change. I’ll stop. Just… please don’t leave me,” he whispered, his eyes glistening with tears, pleading with everything he had left.

But promises start to sound empty when they’ve been made too many times.

I shut my eyes tightly, as if doing so could silence the truth I’ve heard far too often. He’s said these words again and again-but damn it, my heart still clings to them like a lifeline. Still foolishly hoping they mean something this time.

He’s already cheated twice this month alone. Last month, it was three times. If I count everything from the beginning of our relationship, it adds up to seven betrayals. Seven.

And yet, despite that brutal number staring me in the face, a part of me still aches to believe he’ll change. That maybe-just maybe-he’ll finally choose to love me. Only me.

Stupid heart. Stupid, stubborn feelings.

Why can’t I just stop loving him?

“Please, baby?” he whispered, wrapping his arms around me, his gaze filled with those same pleading, puppy-dog eyes he always used when he wanted to win me back.

I exhaled slowly, a tired sigh escaping my lips-a sound I’ve grown used to making around him.

“Alright,” I murmured, barely above a whisper.

His face instantly lit up, his eyes sparkling with relief. He pulled me into a tighter embrace and buried his face into my chest like a child finding comfort after a nightmare.

“Thank you, baby!” he said with unfiltered joy. “I love you, I really do!”

We’ve been together for nearly a year and a half now. And yet, for most of those months, I’ve felt nothing but hollow.

I’ve lost count of the times he’s shattered me.

From the very beginning, Kai has been slowly breaking me-cracking me open piece by piece-and somehow, I kept letting him.

Love shouldn’t feel like this. But here I am… still holding on.

We first met at the café where I worked. Doon nagsimula ang lahat-mga simpleng ngiti, palitan ng tingin, at mabababaw na usapan sa pagitan ng orders at break time. That little café became our quiet little world. It was where our connection began… and where I slowly found myself falling. Hanggang sa isang araw, nagising na lang ako na parang nakatali na ako sa kanya-hindi na basta basta makakawala.

Noong una, masaya kami. Sapat na sa amin ang simpleng kwentuhan habang nagkakape. Dahil magkaibang unibersidad kami, bihira lang kami magkita. Kapag wala siyang klase at wala rin ako, tsaka lang kami nakakapag-date o nakakagala kahit sandali. Pero kahit papano, contento ako noon.

Hanggang sa isang araw, nahuli ko siya… may iba.

Vincent-my closest friend-warned me. Paulit-ulit niyang sinasabi sa’kin na may hindi tama. Pero ang tigas ng ulo ko. I kept brushing it off, telling myself, “Mahal ako ni Kai. Hindi niya ’yun magagawa sa’kin.”

Pero mali ako.

One afternoon, habang nagtatapon ako ng basura sa likod ng café, I saw them. Sa isang makitid na iskinita, he was kissing another guy-like I was nothing. Napuno ako ng galit. I confronted them and ended up getting into a fight with his fling. Nagsigawan, nagsuntukan-hanggang sa si Kai na mismo ang nagpaalis sa lalaki.

He came running back to me with apologies-so many of them. Gumawa siya ng dahilan, nag-iyak, nagmakaawa. “It was a mistake,” sabi niya. “It won’t happen again,” sabi niya.

At ako? Ako ’tong si tanga, naniwala.

Kasi akala ko… mahal niya ako. Akala ko, magbabago siya.

Pero inulit niya.

Vincent warned me again. But no, I refused to listen. Pinaniwala ko ang sarili ko na nagbago na siya. Na ako na ang pinili niya. Na kami na ulit.

Pero hindi pala. Hindi lang isang beses. Hindi lang dalawa. Hindi rin tatlo.

Paulit-ulit. Masakit. Nakakapagod.

And yet… I stayed.

Maybe I’ve grown numb.

Kasi kahit paulit-ulit ko nang nahuhuli siyang may ginagawa na namang hindi tama, parang wala lang. I see the signs, I know the truth-but I ignore it. As long as he still gives me some of his time, kahit konti, contento na ako. Kahit mas madalas pa yata niya akong saktan kaysa pasayahin, I stay. I convince myself that it’s enough. That I can live with scraps of affection.

“Did you finally break up with him?” That was Kuya Sam, my co-worker. He’s a fourth-year college student-mature, observant, and probably ten steps ahead of me emotionally.

I didn’t answer. I didn’t even look at him. “Ay, wala ’to,” I heard him mutter, shaking his head.

“Down bad ka, pare,” he said, almost like a joke-but I knew he meant it.

I placed my bag beside his and started tying my apron. He knew about my situation-maybe not every detail, but enough to see I was falling apart.

I never really opened up, but somehow, he figured it out. Maybe I was too transparent. Maybe pain just has a way of showing through, no matter how hard you try to hide it. He always gave me advice-practical, sincere, and honestly helpful. But I never took any of it.

Hindi ko lang talaga kaya. Mahal ko kasi ’yung tao, eh.

“Grabe ka, bro. Niloloko ka na harap-harapan, mahal mo pa rin? Ayos ka rin,” he said, his tone now tinged with frustration.

I finally turned to him. His face said it all-disappointment, pity, maybe even a little anger.

I let out a deep sigh and leaned back against the table behind me, both hands bracing me as I stared down at the floor.

I couldn’t say anything back. Because deep inside, I knew he was right.

But knowing what’s right doesn’t make letting go any easier.

“Because I love him, Kuya… that’s why.”

“Put*ng inang pagmamahal naman ’yan, Elijah,” he snapped, clearly frustrated. Good thing the café was still empty-Miss Jennie would’ve scolded us if she caught us slacking off like this. “Hindi ka ba nag-iisip? Niloloko ka na, paulit-ulit pa. Ikaw mismo ang nakakita, tayo mismo! Anong klaseng puso meron ka? Bato ba ’yan? Wala bang pakiramdam? Hindi ba nasasaktan?”

I couldn’t find the words to respond. My throat tightened, and all I could do was look away.

“Kung ganyan ka rin lang, Elijah, pinapayagan mo lang ’yang boyfriend mong maging cheater habang ikaw ang laging umiiyak. Tinutulungan mo pa siyang sirain ka. Walang pupuntahan ’yan. Masasaktan ka lang nang paulit-ulit,” he said firmly, shaking his head. “Tigilan mo na ’yan habang may natitira ka pa sa sarili mo.”

“Kuya… alam mo namang hindi ganun kadali-”

“Ewan ko sa ’yo!” he cut me off sharply.

He turned his back and walked into the storage room, clearly too upset to continue the conversation. Just then, the doorbell above the entrance rang. A male customer walked in.

I stood up and quickly made my way to the counter, fixing my apron and trying to compose myself.

“Good day, sir. Ano pong order niyo?”

I waited, holding my pen and receipt pad, ready to write down his order.

But seconds passed. Then a minute. Then two.

Still, nothing.

Not a single word came out of his mouth.

My eyes slowly looked up from the paper… and I realized he’d just been staring at me.

“What would you like to order, sir?” I asked again, trying to keep my voice calm and professional.

“Ah, yes,” he finally responded, his eyes shifting upward to the menu board just above my head. “One Americano, please.”

I jotted it down neatly on the order slip.

“Anything else, sir?” I followed up politely.

“One slice of chocolate cake,” he added after a brief pause. “That’s all. How much is it?”

“That’ll be 236 pesos in total, sir,” I said, meeting his gaze briefly before asking, “Is that for take-out or dine-in?”

“Dine-in,” he replied with a small nod.

“Alright. You may find a seat, sir. Your order will be served in less than five minutes.”

He gave me another nod and quietly made his way to a seat near the glass wall.

I got to work right away, preparing his order as quickly and neatly as possible. After about three minutes, everything was ready. I carefully placed the items on a tray and started walking toward his table.

As I approached, I noticed something-he was staring at me.

Not the usual glance customers give when waiting for their food. This was different. Steady. Intentional.

I’m used to customers like him. Not all the time, but there are a few. The kind who look a little longer than necessary. Some even go as far as asking for my number.

But I never give it out. Never.

Because I have a boyfriend.

And yes, I’m gay.

No point hiding it. It’s who I am-and I’ve long stopped trying to deny it.

“Here’s your order, sir.”

I carefully placed each item on his table, one by one. Even though I avoided making eye contact, I could still feel his eyes watching me-curious, maybe a little too focused.

After placing everything down, I stood up straight and finally looked at him.

“Is there anything else you’d like to order, sir?”

He shook his head with a polite smile. “None, thank you.”

I gave a short nod and returned to the counter. Time passed slowly after that. No other customers came in-it was just him. He didn’t leave right away either; he stayed at his table, busy typing on his laptop, focused on whatever he was working on.

After a while, he ordered again-just a drink this time.

The café was quiet. Almost too quiet. And I was counting the hours.

By six in the evening, my shift finally ended. I packed my things and left, heading back to the apartment I called home.

It’s just me there. Always has been, for a long time now.

I lost my parents in an earthquake years ago. I was only fifteen when it happened. One moment, everything was normal. The next, my whole world collapsed-literally and figuratively. Since then, I’ve had no one else to rely on but myself.

Well… until Kai came.

He entered my life at a time when everything felt empty. He helped me through the darkest nights, when grief weighed so heavily I could barely breathe. He was my comfort, my anchor, the one who reminded me there was still something-someone-to live for.

Maybe that’s why I can’t let him go.

Because when the world turned its back on me, he didn’t. And now, no matter how much pain he causes, I keep holding on. Because once upon a time, he was the reason I survived.

I arrived at school early the next morning to submit the plates I worked on for Prof. Jones.

I had just stepped off the jeep when something caught my eye.

There, in front of me, was Kai-standing with his classmate, Bryson. The very same guy who was the reason I broke up with him just yesterday.

I thought he promised to change. I thought he was done.

So why were they together again? Why were they kissing?

I felt my head spin, the anger and disappointment rising within me. I couldn’t stand to watch it any longer.

I quickly shook my head to clear my thoughts and turned away, walking briskly in the opposite direction.

That’s it. I’ve had enough. He didn’t want to break up with me, but he gave me every reason to. He’s made his choice, and now I have to make mine.

I’m tired. I can’t do this anymore. I’m done.

Chapter 2

Baby:

Bakit hindi mo

sinasagot

ang tawag ko ?

I stared blankly at the message flashing on my screen. I didn’t bother to reply.

Instead, I turned off my phone and focused on the burger I bought earlier. I was sitting alone in the canteen, waiting for my next class to start. It was only one in the afternoon, and I still had two hours to kill before my 3 PM class.

It’s been a week since I started avoiding Kai.

One whole week of ignoring his calls, dodging him in the hallways, and pretending I didn’t see him online. I’ve done everything to distance myself. And for good reason—I caught him multiple times with Bryson.

Not just hanging out. Not just talking.

I saw them being intimate—kissing, cuddling, laughing like they were in their own little world.

And still, he has the audacity to look for me? To send messages like nothing’s wrong?

I don’t get it.

If Bryson makes him that happy, then why not just choose him? Why keep me around? What am I to him—some kind of toy he picks up only when he’s bored?

I clicked my tongue in frustration, leaning back in my seat.

I don’t understand him at all.

If he truly wants Bryson, then he should just break up with me. It’s not that complicated.

“Ano, pre?”

I looked up to see Vincent sitting across from me, placing his tray down—kare-kare and rice piled up like he was ready for war.

“Wala na kayo ni Kai? Sabihin mong oo, itatapon ko ’tong tray na ’to.”

I let out a small, humorless chuckle and shook my head.

“Hindi pa,” I muttered. “Pero parang doon na rin papunta.”

Vincent sighed heavily, clearly frustrated on my behalf. He picked up his spoon but didn’t start eating right away.

“Tangina naman, Elijah. Palay na ang lumalapit, ayaw mo pang pitasin. Kailan ka pa matututo?”

And honestly? I didn’t have an answer.

Akala siguro ni Vincent,  hindi ko kayang makipaghiwalay. Na kahit ilang ulit pa niya akong saktan, babalik at babalik pa rin ako. Tss. He doesn’t know I’m already done.

We’re over. Kahit hindi ko pa diretsong sinabi sa kanya, sa puso ko—tapos na. I’ll talk to him eventually, when he’s ready to listen… and when I’m ready to close the chapter for good.

“’Ge, tapon mo na.”

Vincent froze, his hand halfway to his mouth with a spoonful of kare-kare.

“The f*ck?!” His jaw dropped. “Totoo ba ’yan, pre?!”

Tumango lang ako, chill lang. But inside, I was trying to convince myself I really meant it this time.

“Putik, gago!” he suddenly yelled, catching the attention of a few students nearby. “Sa wakas! Pre, hindi ka na bobo!”

He burst out laughing, like he had been waiting for this moment forever.

“Legit na, ha?” he asked again, still in disbelief.

“Oo nga,” sagot ko. “Ang kulit mo.”

He laughed even louder. “Grabe, hindi ka na talaga tanga! Proud ako sa ’yo, pre!”

Bobo? Tanga? Damn. Was I really that stupid when it came to Kai?

Maybe. Maybe I was.

By the time we entered the classroom, Vincent was still hyped. Parang nanalo ng raffle, nagsisigaw pa. Pinagsisigawan niya pa ang tungkol sa break up namin ni Kai as if it was breaking news.

I didn’t expect the reaction I got.

Even classmates I rarely talk to started clapping me on the back and throwing in their own comments.

“Congrats, pre.”

“Laya ka na, tol!”

“About time!”

I gave a weak smile. I didn’t know if I should feel proud or embarrassed. But one thing was clear—I wasn’t the only one who saw how far I let myself go for Kai.

Maybe this is what freedom feels like—messy, loud, and uncertain… but still a start.

Mga baliw. Para bang nakakulong ako sa kulungan at ngayon lang ako nakalaya?

After our last class, Vincent decided to walk with me out of the university. May pasok ako mamayang 6PM sa café hanggang 10PM—just a 4-hour shift, kasi apat ang class ko ngayon, lahat magkakasunod.

“Pre, seryoso ha,“ Vincent said, turning to me with a smirk. “Baka bukas pagpasok natin, kayo na ulit ni Kai? Putangina, ikaw na talaga ang pinakatanga at pinakabobo kong kilala kapag nangyari ’yon.”

Binanatan ko siya ng suntok sa braso.

“Tangina mo rin. Eh ’di wag ka nang mangopya sa’kin.”

Tumawa siya. “Hindi kasi, pre. Iba ka talaga. Sa academics? Ang talino mo. Pero pagdating kay Kai? Tangina, parang ikaw na yung bida sa lahat ng kabobohan sa mundo.”

“Isa pa at ’di na kita papakopyahin bukas, promise.”

“Sorry na pre! Peace!” Tumawa pa rin siya habang inaabot ang balikat ko.

Tinulak ko siya palayo pero natawa rin ako sa huli. Gano’n talaga si Vincent—brutally honest, pero concerned.

Lumabas kami ng university gate at pa-liko na sana ako papunta sa café kung saan ako nagtatrabaho… pero pareho kaming napatigil.

There they were.

Kai. And Bryson.

Kita naming dalawa—harapan, walang kahihiyan. Magkahalikan sa gilid ng kalsada, parang wala silang pakialam sa mundo.

Tahimik kaming pareho. Parang napako ako sa kinatatayuan ko. Si Vincent lang ang unang bumasag ng katahimikan.

“Pre…” he muttered, voice low and serious now. “Ayan na naman, oh.”

Hindi ko na kailangan ng paliwanag.

Hindi ko na kailangan ng excuses.

This time, my heart didn’t ache the same way.

It was more like… confirmation.

And maybe, just maybe, closure.

“Putcha!” sigaw ni Vincent, sabay bangga sa likod ko. “Ba’t ka biglang huminto, pre—taena!”

Kasabay ng pagkatalim ng mga mata niya sa nakita namin, napamura siya ulit.

Kanina lang, may text si Kai sa’kin. Sabi niya mahal niya pa rin ako, na ayaw niyang maghiwalay kami. Pero ngayon? Hayop. Magkaharap na naman sila ni Bryson—at mas malala, naghahalikan na parang wala akong kahapon sa buhay nila.

Ayos. Ang galing umarte.

Ramdam ko ang paghawak ni Vincent sa balikat ko, sabay pilit niya akong ilayo.

“Pre, dito na lang tayo dumaan,” sabi niya, may halong panggigigil sa tinig. “Wag na natin patulan.”

Hinila niya ako papalayo, at kusa naman akong sumunod. Wala naman talaga akong balak lapitan sila. Wala na rin akong lakas para makipag-away pa. Sige, gawin nila kung anong gusto nilang gawin. Hindi na ako parte niyan.

Nang tatawid na kami sa kabilang kalsada, narinig ko ang tinig na halos matagal ko nang inaasahan… pero sana hindi ko na marinig kailanman.

“Baby!”

“Ulol,” bulong ni Vincent sa likod ko. “Ang kapal talaga ng mukha. Kakaloka. Tinawag ka pa talaga.”

“Baby, please! Let’s talk!”

Napapikit na lang ako. Ilang ulit ko nang sinubukang umalis sa gulo, pero siya ‘tong paulit-ulit na humahabol.

Pero ngayon, iba na ’to. Hindi na ako yung Elijah na paulit-ulit na pinapalitan at pinapaniwala sa mga kasinungalingan.

Hindi na ako yung Elijah na tatawid pabalik para lang magpakatanga ulit.

Talk? Anong pag-uusapan natin, Kai? Yung halik ninyo ni Bryson? Yung paulit-ulit mong pagtataksil?

Bigla siyang sumulpot sa harapan ko—ngumiti pa, akala mo walang kasalanan.

“Bakit mo ako iniiwasan, baby? Galit ka ba sa’kin?”

Hindi ko siya masagot. Wala akong lakas para magsalita. Gusto kong sigawan siya. Gusto kong ipamukha sa kanya lahat ng sakit na ginawa niya. Gusto kong murahin, gusto ko siyang itulak palayo.

Pero hindi ko magawa.

Dahil kahit wasak na wasak na ako, mahal ko pa rin siya. T*nginang puso to! Binubugbog na’t lahat, pero kumakapit pa rin. Parang ako na lang talaga ang hindi pa sumusuko.

“Anlakas ng loob mo, Kai,” ani Vincent, halatang pigil ang galit. “Pagkatapos mong makipaglaplapan sa harap namin ni Elijah, ngayon mo pa siya kakausapin? May sayad ka ba?”

“H-Halikan? Hindi! Hindi kami naghalikan!” utal ni Kai, kitang kita sa mukha niya ang kaba. “Baby, please, hayaan mo akong magpaliwanag—”

“Hindi kayo naghalikan?” Napatawa ako, pero halata ang pait sa tinig ko. “Ano ‘yon, dry run? Practice? Nag-abot lang kayo ng hininga gamit ang labi niyo?”

Napayuko siya. Wala siyang masabi. At ako, para na namang sinaksak ng paulit-ulit ang dibdib ko.

“B-Baby, no! Hindi gano’n ‘yon! Mali ang nakita mo—” Kita sa mukha ni Kai ang kaba, parang hindi niya alam kung paano magpapaliwanag.

“Mali na naman ako?” agad kong putol sa kanya, nanlalaki ang mata ko sa inis. “Ako na naman ang may kasalanan? Kailan ba naging tama ang mga hinala ko, Kai? Kailan?”

“Pakiusap, baby, pakinggan mo muna ako. Let me explain, please.”

“Hindi na kailangan, Kai,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili kahit na parang sumisigaw ang dibdib ko sa sakit. “Tama na. Malinaw na sa akin ang lahat.”

Nginitian ko siya, pero hindi ’yon ngiting masaya. Ngiting puno ng sakit at wakas. “Break na tayo.”

Hinawi ko ang kamay ni Vincent sa balikat ko at mabilis na lumakad palayo. Tumawid ako, hindi na lumingon. Hindi ko na kayang tingnan pa ang mukha ni Kai—’yong mukha ng taong paulit-ulit akong sinasaktan habang pinapaniwala akong mahal niya ako.

Narinig kong tinawag niya ulit ang pangalan ko. Paulit-ulit. Pero wala na. Wala na akong pakialam. Tapos na.

Wala na akong balak balikan ang taong ginawang laro ang puso ko.

Pagdating ko sa café, binuksan ko agad ang pinto—pero natigilan ako nang may narinig akong boses mula sa gilid.

“Oh, you’re here.”

Napalingon ako. May lalaking nakatayo sa gilid ng pinto, kalahating natatabunan ng anino. Sa kamay niya, may pulang liwanag—sigarilyo, siguro.

Siya yung lalaking madalas na tumambay sa shop. Tahimik. Palaging nagmamasid.

Napailing ako. Hindi ko alam kung bakit pero ang bigat pa rin sa dibdib. Hindi pa man ako nakakapasok, parang gusto ko na lang umiyak sa labas.

Pero hindi. Hindi na.

Panahon na para piliin ko naman ang sarili ko.

Mula sa dilim, unti-unti siyang lumabas. Suot pa rin niya ang paborito niyang ayos—itim na suit at pantalon. Pero may dagdag ngayon: may suot siyang salamin. Mukhang seryoso na naman. Ano na naman kayang pakay nito?

“Magbubukas ka pa lang?” tanong niya habang lumalapit. Tumayo siya sa tabi ko, parang wala lang.

“Kanina pa ‘ko rito,” dagdag pa niya, parang sinasadya talaga akong i-pressure.

Napakunot ang noo ko. Kasalanan ko ba kung napaaga siya?

“Well, as you can see, sir,” sagot ko nang may bahid ng sarkasmo habang sinisusi ko ang pinto. Bago ko ito tuluyang itulak, nilingon ko siya nang bahagya. “And it’s not exactly my fault if you decided to show up earlier than I did.”

Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya. Binuksan ko nang medyo padabog ang pinto at pumasok sa loob ng café.

Narinig kong tumunog ang bell ng pinto—ibig sabihin, sumunod siya. Nilapag ko ang bag sa ilalim ng counter at nagsimulang isuot ang apron. Mamaya pa ang pasok ni Kuya Jay, kaya ako muna ang magbubukas ng shop. Kami lang din naman ang dalawang regular staff dito.

“Can I say my order now?” tanong niya ulit, halos kasunod lang ng tunog ng bell.

Naiirita na akong napalingon. Grabe, hindi ba siya marunong maghintay? Obvious namang nag-aayos pa ako.

Hindi ko siya sinagot. Tahimik kong tinapos ang pagsusuot ng apron, saka siya nilapitan. Kinuha ko ang notepad at ballpen mula sa drawer ng counter, saka ako nagsalita, sa pinaka-kalmado kong boses:

“Okay, sir. What would you like to order today?”

Naghintay ako ng ilang minuto sa harap niya, hawak pa rin ang notepad at ballpen, pero ni isang salita, wala akong narinig. Napipikon na akong napatingin sa kanya, this time diretso na—galit na ang tingin ko.

Ginagawa na naman niya. Ganitong-ganito siya buong linggo—yung tipong pa-importante, parang pinag-iisipang mabuti ang simpleng order lang.

“Sir,” mariin kong sambit, pinipilit pa ring maging magalang. “Ano pong order ninyo?”

Pinagkrus niya ang mga braso at tumingala sa menu board sa likod ko, sabay dampot ng kanan niyang kamay sa baba niya na parang seryosong nag-iisip.

Napabuntong-hininga ako.

Hay, Diyos ko.

Hindi talaga ako nasa mood ngayon. Wala pa akong tulog, pagod pa sa klase, tapos eto pa siya—nangangasara. Lagi na lang ganito. Every time na pumupunta siya, para siyang artista sa harap ng camera, ang tagal magdesisyon. Excited umorder pero wala pa palang order. Ano to, joke time?

“Same order na lang,” ani niya na may kasamang pilyong ngiti.

Putcha. Kinagat ko ang loob ng labi ko. Pinipigilan kong huwag magalit. Kung alam lang niya kung gaano ko gusto siyang sabunutan minsan. Same order lang pala, bakit hindi agad sinabi? Nagpapakipot pa? Feeling VIP?

“Okay, sir,” sagot ko sa pinaka-kalmado kong tono, pilit pa rin ang ngiti. Unang customer siya ngayong araw, kaya kahit gusto ko na siyang batukan, kailangan kong magtimpi.

Napatingin ako sa kanya nang marinig kong tumunog ang cellphone niya. Agad niyang hinugot mula sa bulsa ng pantalon ang telepono, saka tumingin sa akin.

“I’ll just take this call. Same table pa rin ako,” sabi niya bago sagutin ang tawag at lumabas ng café.

“Pambihira, gago talaga,” bulong ko habang sinusundan siya ng tingin, medyo napailing pa.

Habang wala siya, sinimulan kong ayusin ang order niya. Hindi pa dumarating si Kuya Sam kaya medyo natagalan ako sa pagprepare ng chocolate cake. Marunong naman ako, oo, pero iba pa rin ‘pag si Kuya Sam ang gumawa. Mas pulido, mas maganda ang presentation. Ako? Sakto lang. Passable, pero hindi pang-Instagram.

Ilang minuto ang lumipas bago siya bumalik. Sa counter siya dumiretso, hindi na umupo sa usual table niya.

“Hey, can I just get that later?” tanong niya, medyo nagmamadali. “May urgent meeting daw yung client ko, gusto akong kausapin ngayon. Okay lang ba kung balikan ko na lang mamaya?”

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko para pigilan matawa. Perfect timing. Inaasar niya ako kanina, ngayon oras ko naman.

Umiling ako, seryoso ang mukha. “Pasensiya na po, sir. Policy namin, no take-backs.”

Nagtaas siya ng kilay. “Huh?”

“Baka scammer kayo, sir,” dagdag ko na deadpan ang boses. “Order, iiwan, di na babalikan. Mahirap na. Safety first.”

Halos hindi ko na mapigilan ang tawa ko. Scam daw, eh regular customer nga ‘to halos araw-araw. Pero ganti-ganti rin ‘pag may time.

Nagkatinginan kami, and for a split second, parang natatawa rin siya. Game rin ‘tong lalaking ‘to, minsan.

“I’m not,” sagot niya, mas mababa na ang tono ng boses. “One week na akong tambay dito, bro. Palagi mong ako ang hinahainan. Doesn’t that ring a bell?”

Napatingin ako sa kanya nang masama.

Bro? Talaga lang, ha? Mukha ba akong mas bata sa kanya? Oo na, mas malapad ang katawan niya—gym rat yata eh—but height-wise, halos pareho lang kami. Kung meron mang lamang, baka dalawang centimeters lang ‘yon. Feeling niya siguro ang tanda-tanda na niya’t ako’y teenager pa.

Bumuntong-hininga siya at saka kinuha ang wallet niya mula sa bulsa ng pantalon.

“Fine,” aniya, habang nagbibilang ng pera. “Here. Bayad ko.” Inabot niya sa akin ang isang buo—limang daang piso. “I’ll just come back for the change. That cool with you?”

Nakangiti ko namang tinanggap ang bayad niya. At least, ngayon may sense na kausap.

“Sure po, sir. About what time po kayo babalik?”

Nag-angat siya ng kamay para silipin ang suot niyang relo. “Hmm… maybe around 9 or 10?” Saglit siyang tumingin sa akin bago muling iniwas ang tingin. “Closed na ba kayo by then?”

“10 PM po ang closing namin, sir,” sagot ko. Maiksi pero propesyonal.

Tumango siya. “Noted.”

“Well, that’s good to know. I’ll just come back for it later,” he said, turning to leave.

“Alright po, sir,” sagot ko habang pinagmamasdan siyang tumalikod.

Hindi pa siya nakakalayo nang dalawang hakbang, bigla siyang huminto at muling humarap sa akin. May kapilyuhan sa mga mata niya.

“Can I have your number?” tanong niya, diretso at walang pag-aalinlangan.

Napakunot noo ako sa gulat. “Sir?”

“Your number,” inulit niya, this time with a slight grin. “Para matetext kita mamaya kapag paalis na ako pabalik dito.”

Natahimik ako saglit, pero mabilis din akong tumango, pinilit ang sarili na maging kalmado kahit medyo nagulat ako sa request niya.

“Sige po, sir,” sagot ko, pilit na maayos ang tono.

Inabot niya sa akin ang iPhone niya. Medyo hesitant pa ‘ko nung una, pero kinuha ko rin at tinype ang number ko sa contact list niya. Pagkatapos, ibinalik ko agad ang phone.

He smiled—at ‘yung tipong ngiti na parang may ibig sabihin.

“I’ll text you later,” sabi niya.

Tumango ako. “Sige lang po, sir. I’ll wait.”

Chapter 3

UNKNOWN NUMBER:

I’m on my way. Be there in a min.

I locked my phone screen and glanced outside the café window again. I’d already read his message more than a dozen times, but there was still no sign of him.

The number may have been unregistered, but I knew exactly who sent it.

I got the text around 9 PM. Now, it’s already 10:36. Nearly an hour has passed, and still, he hasn’t shown up.

“Still not here?”

I turned and saw Kuya Sam, already dressed and clearly ready to head out.

“Wala pa rin, kuya,” sagot ko habang muling sinilip ang labas. “Pero baka on the way na siya.”

We were supposed to close shop an hour ago. The last customer was long gone—and now, we were just waiting for him. I volunteered to stay and lock up, just in case he really did return for his order.

“You’re really going to wait for him?” Kuya Sam walked toward me and leaned on the counter. “It’s starting to rain. What if he doesn’t come at all, Elijah?”

I looked back outside. The rain was steady, but not too heavy. I didn’t bring an umbrella though, so walking home later might be a bit of a problem. Still… maybe it’ll stop soon.

“I’ll wait,” I murmured. “But if he still doesn’t show up by 11, I’ll head home.”

He nodded, then gently patted my shoulder.

“Well, I’ll head out then.”

“Alright, kuya. Ingat ka.”

He started walking to the door but paused to look back at me.

“What time is your class tomorrow? Are you on the evening schedule?”

I shook my head. “Just one subject. 1PM to 3PM. Why, kuya?”

“Perfect. I’ve got class in the evening, so you’ll be closing up again. I’ll follow if we’re dismissed early.”

“Okay lang po, kuya,” I replied, nodding.

He said a few more things before finally leaving. I then started tidying up, placing the “CLOSED” sign on the door and keeping myself busy with the usual end-of-day tasks—anything to distract me from the fact that he still hadn’t come.

I distracted myself with my phone, finished answering an essay, and even wiped down all the tables—anything to kill time while waiting for that guy. I ended up exhausted… yet he still hadn’t shown up.

I slumped into the chair near the entrance and pulled out my phone again. His message was still the first thing I saw.

UNKNOWN NUMBER: I’m almost there.

“Tss,” I let out an irritated sigh. “How close is almost, huh? He’s so close, I’m starting to lose my patience.”

I stood up, trying to shake off the irritation, and went to prepare his order. His coffee had gone cold a long time ago. Well, he’ll have to drink it cold—his fault for making me wait this long. Coffee isn’t meant to be kept waiting.

I leaned against the counter, nearly numb from standing so long. Still no sign of him. Did he mean it when he said he was nearby? Or was he just messing with me again? Damn it. I really feel like I’m being played.

I fished my phone from my pocket, finally about to send him a message—but paused when I heard a noise outside.

My head snapped up at the sound of a motorbike’s horn. Slowly, I slipped my phone back into my pocket and stepped toward the door, peering through the glass.

Someone had just pulled up on a motorcycle. I watched as the rider climbed off and jogged toward the entrance.

“We’re closed—” I began to say.

“Hey, it’s me.” He pulled off his helmet, revealing his familiar face. “Sorry I’m late.”

I exhaled, tension leaving my chest. For a second, I thought it was a random person or worse—a thief. But no. It was just him. Finally.

“You sure took your time, sir.” I couldn’t help but complain. “We were supposed to close an hour ago. You’re lucky I waited.”

“I said I’m sorry,” he replied, still clutching his wet helmet.

“Hold on, sir.” I blocked his path before he could step inside. “You’re soaked. I just finished cleaning everything. I’ll bring your order out instead so you can head home quickly. Just a second—”

Kukunin ko na sana ‘yung order niya nang bigla niyang hawakan ang braso ko para pigilan ako. Napatingin ako sa kamay niyang nakakapit sa ‘kin bago ko siya tiningnan sa mukha, medyo nagtataka.

“Bakit po, sir?” tanong ko, may kunting inis sa boses.

“Pwede ba akong magpahinga muna dito? Saglit lang naman.” May pagod sa boses niya, at halatang ramdam na ramdam niya ‘yon sa itsura niya—parang gutom, antok, sabog sa pagod.

Napahinto ako sandali. Bakit nga ba ako magca-care kung pagod siya? Hindi naman kami close. Customer lang siya.

Umiling ako. “Sir, magsasara na po ako. Kailangan ko na rin umuwi.”

“Ihahatid na lang kita pauwi,” alok niya agad. “Kahit mga ilang minuto lang, pahinga lang ako dito. Please?”

Pumikit ako sandali. Grabe kung makapagpaawa, akala mo close kami.

“Sir, hindi po talaga puwede,” matigas kong sagot. “Mapapagalitan ako kung may taong maiiwan dito pagkatapos ng closing.”

“Babayaran ko na lang ‘yung time na mag-stay ako,” dagdag pa niya. Hindi talaga nagpapapigil.

Napabuntong-hininga ako. Ang kulit talaga. Hindi mo alam kung gusto mo siyang sabunutan o pagbigyan.

“Sir, hindi po talaga pwede,” ulit ko. “Kung akin ‘tong shop baka pinagbigyan pa kita, pero hindi, e. May may-ari po nito.”

Tahimik lang siya saglit. Wala siyang sinabi. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya sa braso ko.

“Kuha ko na lang ‘yung order mo,” sabi ko, sabay talikod papunta sa counter.

Nagmadali akong kunin ‘yung tray ng order niya. Pagkakuha ko, bumalik agad ako sa kinatatayuan niya—pero napahinto ako.

“Sir—” natigilan ako. Nakaupo na siya sa upuan ko kanina. Komportable pa talaga ang pagkakaupo, parang sa kanya ‘yung café.

“Sir!” medyo napalakas na ang boses ko.

Napalaki talaga ang mata ko nang mapansin ko ‘yung tubig sa sahig—basang-basa. Galing ‘yon sa jacket niyang isinampay lang basta sa may hawakan ng pinto. Doon pala tumulo!

Naglakad ako palapit sa kanya na parang may mission.

“Sir naman oh!” taas kilay at boses ko. “Sinabi ko na ngang naglinis na ako, pero pumasok ka pa rin?!”

Wala siyang sinabi. Bigla na lang niyang ibinagsak ang ulo niya sa mesa, parang pagod na pagod.

“Sorry, pagod lang talaga ako,” sabi niya, pero muffled pa kasi nakadikit ‘yung mukha niya sa surface ng table.

Padabog kong inilapag ang tray sa gilid niya. Medyo natapon pa ‘yung kape, muntik nang madulas ‘yung slice ng cake.

“Ayan na ‘yung order mo, sir. Pwede ka nang umalis.” Hindi ko na kinaya, sinabayan ko pa ng masungit na tono.

Still, wala pa rin siyang reaksyon. Parang wala siyang balak kumilos man lang.

Napapikit ako habang mariing kinagat ang ibabang labi ko. Literal na sinusubok niya ang pasensya ko. At malapit na siyang manalo sa inis ko.

“Sir, hindi na talaga tama ‘tong ginagawa mo. Pwede kita i-report, you know? Uwi ka na please.”

Unti-unti niyang inangat ang ulo niya, at nagkatinginan kami. Tahimik lang sa loob ng ilang segundo habang nagtama ang mga mata namin.

“Sandali lang naman,” bulong niya, parang nagmamakaawa.

Napalunok ako. Halata sa hitsura niya na sobrang drained siya. Parang ilang araw nang walang tulog.

Pero seryoso? Concerned ako? Eh bakit naman?

“HINDI nga puwede—”

“Promise, saglit lang talaga.”

Napabuntong-hininga ako, frustrated.

“Bahala ka nga diyan!” tinalikuran ko siya. “Pero ikaw maglilinis ng kalat mo, ha?!”

Naglakad ako papunta sa storage room, kinuha ‘yung mop, at binalik sa table niya na may attitude pa.

“Oh eto ha!” nilapag ko nang medyo malakas sa gilid niya. “Pagkatapos mong mag-relax d’yan, ikaw na bahala d’yan sa basang sahig!”

Bumalik ako sa counter at naupo. Kinuha ko ‘yung mono black notebook at tinignan siya habang umiinom ng kape.

“Ten minutes lang, sir!” sigaw ko. “Tapos dalawang minuto para linisin mo ‘yan!”

Tinaas niya ‘yung right hand niya at nag-okay sign. Astig pa rin kahit ang kapal ng mukha.

Nakabusangot ako habang naka-cross arms. Ngayon lang ako nakasalubong ng customer na ganito ka-stubborn. Wala sa timing, wala sa lugar, at hindi marunong rumespeto ng rules!

Nag-set ako ng timer sa phone. Panay ang tingin ko sa kanya tapos sa phone. Ayaw ko talagang madagdagan pa oras niya. Lalo pa’t parang mas lumakas pa ‘yung ulan sa labas—parang may bagyo na talaga.

“TIME!” sigaw ko agad pagkatunog ng alarm.

Tumayo ako at nilapitan siya.

“Sir, tapos na ang pahinga niyo. Clean-up time na.”

Pero wala pa rin siyang galaw. Parang dinadaga pa rin ang kaluluwa niya.

“Sir! TIME’S UP NA!” bulyaw ko na, medyo napaigik na ako sa inis.

Buti na lang at tumayo na rin siya. Kung hindi, baka napalo ko na siya ng mop sa totoo lang. Kinuha ko ‘yung mop at inabot sa kanya.

“Sige na, sir. Two minutes. Tik-tok na ang oras.”

“Alright,” sagot niya ng walang kaeme-emeng. Kinuha niya agad ang mop mula sa kamay ko.

Tinagilid ko ang ulo ko habang naka-cross arms, pinapanood lang siyang maglinis.

Bago siya magsimula, tinabi muna niya ang mop sandali. Pinunit—ay, hindi pala—tinupi niya ‘yung white longsleeve niya hanggang siko. Tapos tinanggal pa ‘yung top two buttons. Akala mo may malupit na battle na sasalihan. Relax ka lang, sir, mop lang ‘yan.

Pagdapa niya sa sahig at nagsimulang magpunas, hindi ko naiwasang mapansin kung gaano ka-fit ‘yung katawan niya. Parang araw-araw may gym time. Mukha rin siyang galing sa pamilyang may sinasabi—‘yung tipong hindi mo iisiping maglilinis ng sahig sa ganitong oras.

Pero tingnan mo, now he’s mopping my floor.

“Am I doing this right?” tanong niya sabay tingala sa ’kin.

Napatingin ako bigla. Hindi ko na-realize na natulala na pala ako habang pinapanood siyang magtrabaho.

“Uhm, oo, sir,” sagot ko nang hindi nagpapahalata. “Pero idiin mo pa nang konti para mas malinis.”

Para siyang natameme. Napabuka ang bibig niya, parang nagulat sa sinabi ko.

“Ano pa hinihintay mo? Tuloy lang sa paglinis,” utos ko, sabay turo sa may maduming parte pa ng sahig.

Umiling siya ng bahagya—ewan kung dahil napapailing sa akin o sa sarili niyang desisyon—pero sinunod pa rin ako.

Mga tatlong minuto rin bago niya matapos. Pagkatapos, humarap siya sa akin at inabot ang mop.

“Satisfied?” tanong niya, medyo mayabang pa ang ngiti.

Kinuha ko ‘yon at bahagyang tinaas ang kilay.

“Pwede na.” sabay kibit-balikat ko. “Pwede ka nang umalis, sir.”

Aatras na sana ako para ibalik ‘yung mop sa storage nang marinig ko ‘yung sinabi niya.

“Hurry up. Aalis na tayo.”

Napakunot noo ako at humarap ulit sa kanya.

“Excuse me?” seryoso kong tanong. “Ang sabi ko, pwede ka nang umuwi. Anong hurry up na sinasabi mo d’yan?”

He gave me this smug little smile.

“I told you I’ll drive you home, diba?” sagot niya. “Kaya bilis na, para makaalis na tayo.”

Literal na napatulala ako habang binabalikan sa utak ko kung kailan naging valid ‘yung agreement na ‘yon. Aba’t parang auto-confirmed ‘yung plano niya!

Bago pa ako makareact, tumalikod na siya. Kinuha niya ‘yung helmet at naglakad palabas ng shop.

What the actual f*ck?! This guy’s got some serious confidence—and persistence!

Chapter 4

“Ayoko nga, sir! Ang kulit mo sobra!”

Halos pumutok na ’yung ugat sa leeg ko kakasigaw sa kanya. Ilang beses ko na siyang tinanggihan, paulit-ulit ko na ring sinabi na no, ayoko. Pero anong ginagawa niya? Nakatayo pa rin diyan, parang bato—solid sa kakapilit. Hindi aalis hangga’t hindi raw ako sumasama. Grabe, ang kapal din ng mukha.

“Kaya ko sarili ko, sir,” pilit kong hinahabaan ang pasensya ko kahit obvious na nauubos na. “Walking distance lang ang apartment ko, kaya no need na ihatid mo pa ako.”

Nasa labas kami ng café, parang mga sira, nagtatalo habang nababasa sa ulan. Wala masyadong dumadaan na tao—siguro dahil nga sa lakas ng ulan. Pero kung hindi pa siya aalis, baka maligo na talaga kami dito sa ulan.

“I just want to make sure you get home safe. Ano bang masama dun?” sagot niya na para bang ang bait-bait.

Kalma, Elijah. Kalma.

“Sir, hindi mo na kailangang gawin ‘yon, okay?” Pinilit kong maging kalmado kahit gusto ko na siyang itulak paalis. “Like, bakit mo ako ihahatid? Kilala mo ba ako? May relasyon ba tayo? Magkakilala ba tayo kahit papano? Huh?”

Umiling siya, halatang pilit pa ring nagpapaka-persistent.

“No, I don’t know you… but—”

“Ayan!” turo ko agad sa mukha niya. “Sabi mo na nga mismo, hindi mo ako kilala. So, please lang, stop acting like you have the right to do that. Just go home. I’ll be fine.”

Nag-step forward siya, medyo nag-adjust ng boses, parang gusto talagang kumbinsihin ako.

“I can introduce myself right now. And I swear, safe ka sa’kin. I won’t do anything. I just wanna help.”

Anong safe?

Nanlaki ang mata ko, di ko mapigilan ang sarcasm na sumingit sa bibig ko.

“Wait, what the hell, sir?” taas kilay kong sigaw. “Are you even listening to yourself?”

Seryoso ka ba dyan? As in sa dami ng possible lines na pwede mong gamitin, ‘you’re safe with me’ pa talaga?”

I shook my head in disbelief. “You’re literally acting like a walking red flag right now. Gabi na, umuulan, stranger ka, and now you’re insisting on taking me home kahit ayaw ko. How is that supposed to make me feel safe, ha?”

Napatigil siya. Hindi ko alam kung napahiya ba siya o nag-iisip pa ng next move niya. Pero ako? I was one more sentence away from snapping.

Tumango siya. “Yeah, I am—”

“Wait lang, seryoso ka ba?” napataas na kilay ko. “Nakadrugs ka ba? Or like, baliw ka lang talaga?”

Umiling siya, chill lang kahit obvious na sarcastic ’yung tanong ko.

“Hindi, okay?” Umiling siya ulit, then ngumiti pa. “Here, take this.” Inabot niya sa ’kin ’yung itim niyang helmet. “Wear it para hindi ka mabasa sa ulan. May extra jacket din ako sa motor, suotin mo na rin kung gusto mo. Sayang naman buhok mo kung mababasa lang.”

Napatingin ako sa helmet na parang radioactive item. Tapos bumalik ’yung tingin ko sa kanya, hindi pa rin makapaniwala.

“Eh kung isuot ko ‘to, anong gamit mo?” tanong ko kahit hindi ko pa rin planong tanggapin ang offer niya.

He just shrugged. “Didn’t you say na malapit lang apartment mo? Kaya ko na ‘yon. Hindi naman ako matutunaw.”

He tried giving me the helmet again. “Come on, let’s both go home. It’s late.”

“Sir, seriously. Thanks, but no thanks.” Tumanggi pa rin ako, firm pa rin kahit medyo nabubugnot na. “Mauna ka na. Sasabay ako later.”

“No,” he said, medyo bigla ang tono. “I mean, why would I leave you behind? Mas okay kung sabay na lang tayo. Ayaw mo ba? Or… natatakot ka sa’kin?” ngumiti pa siya, may pagka-tease. “Are you scared of me, Elijah?”

Bigla akong napaatras.

Wait. What the hell?

“Paano mo nalaman pangalan ko?” Halos mapataas boses ko sa gulat.

He pointed at my chest. “Your nametag. Earlier? You were wearing one. Obvious much.”

Sinundan ng mata ko ‘yung tinuro niya—dun nga nakalagay ang pangalan ko kanina.

“Besides,” dagdag niya, “I’ve been coming here a few times. So medyo familiar na ako sa’yo. Elijah’s a unique name, you know. It stands out. Just like you.”

Teka.

Napatitig lang ako sa kaniya. May kung anong vibe ang hindi ko gusto. Seryoso ba siya? O pinaparamdam niya na matagal na niya akong pinagmamasdan? Is he like… stalking me? Kaya ba ang pushy niya? Gusto niya lang ba akong ihatid, o may hidden agenda na ‘to?

Shit. Dapat ata talaga umalis na ‘ko mag-isa.

“Sir, for the last time, hindi talaga kailangan,” mariin kong ulit habang hawak ang helmet. “I’m capable of going home on my own. Kaya ko sarili ko, okay? You don’t have to escort me or whatever this is.”

“But I want to,” sagot niya, may tonong ayaw patalo. “I insist. So just wear this. Kung hindi mo pa rin isuot ‘to, ako na mismo magsusuot niyan sa’yo.”

Napailing na lang ako, trying to stay calm. “Sir, ang kulit niyo talaga—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla niyang ipinasuot sa ‘kin ‘yung helmet. Tinangka kong tanggalin agad pero mabilis niyang hinawakan ang magkabilang gilid nito, at pinagtagal ang tingin sa’kin.

“Sinabi ko na sa’yo kanina, ‘di ba?” he said in that commanding voice of his. “No more arguments. Sumama ka na bago pa lumakas lalo ‘yung ulan.”

Then, just like that, hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako palayo sa cafe. Both of us were already soaked sa ulan. Honestly, I didn’t bother resisting anymore. Wala rin akong payong at kahit ayaw ko, this felt like the only option.

Bago kami sumakay ng motor niya, inabot niya sa akin ‘yung extra niyang jacket. Ang bait nga, pero still creepy.

He even tried to help me get on. Tinabig ko agad ‘yung kamay niya.

“Kaya ko, sir,” mataray kong sabi. “Hindi ako first time sumakay sa motor.”

“Then hold on tight,” utos niya habang nilalagay ang helmet niya. “Sa balikat ko ka kumapit.”

Para lang makaganti, sinadyang medyo malakas ang hampas ko sa balikat niya habang inaabot ‘yon. Medyo napangiti ako sa loob-loob ko. Solid. As in literal—ang lapad at tigas ng balikat. Obvious na gym rat.

“Let’s go,” sabi niya, sabay andar ng motor.

Habang papalayo kami at binabaybay ang madilim, basang kalsada, lalo pang lumalakas ang ulan. Kinakabahan ako. Ang bilis kasi ng takbo niya, parang hindi alintana ang madulas na daan.

Napakapit tuloy ako nang mahigpit sa balikat niya—mas mahigpit pa kaysa sa una. Ayoko maaksidente. Ayoko pang mamatay kasama ang lalaking ‘to na hindi ko naman kilala nang lubusan.

Tangina talaga.

Kung magpatakbo ‘yung lalaking ‘to, akala mo walang kinabukasan. Para siyang gustong makipagkita kay Lord—at ako pa talaga ang gusto niyang isama. Sana lang hindi kami sumemplang!

Tinatanong niya kung saan banda ‘yung apartment ko, and I gave him the directions. Thankfully, nakarating naman kami nang buo at ligtas—kahit basang-basa na kaming dalawa. Mas kawawa nga siya kasi wala siyang helmet at literal na binugbog ng ulan.

Tumabi ako sa maliit na bubong malapit sa gate ng apartment. Doon ako sumilong habang iniaabot ko sa kanya pabalik ‘yung helmet.

Binuksan ko ‘yung bag ko at kinuha ang extra shirt. Pinunasan ko ang mga braso ko habang nakatingin sa kanya. Seryoso pa rin ‘yung mukha niya kahit basa siya sa ulan.

“Thanks, sir,” I said sincerely, kahit medyo awkward.

Tumango lang siya bago muling sinuot ang helmet niya. Napatingin siya sa apartment sa likod ko.

“So… this is your place, huh,” he said, like he’s trying to remember it.

“Oo, sir,” sagot ko, then I forced a polite smile. “Pwede ka nang umalis. Baka mas lumakas pa ‘yung ulan. Salamat ulit sa hatid.”

Nagtagal saglit ang tingin niya sa’kin bago siya tumango ulit. “I’ll get going.”

Hindi na ako nagsalita pa. I just gave a short nod, then turned to enter the gate.

Nang mawala na siya sa paningin ko, tsaka lang ako nakahinga nang maluwag. Pero habang paakyat ako sa unit, I couldn’t help but overthink. Tama ba ‘to? Bakit nga ba ako sumama sa isang hindi ko kilala? Paano kung masama pala ang balak? Paano kung balikan niya ‘ko at malaman niya kung saang unit ako nakatira?

‘Pag nanakawan ‘tong apartment, lagot ako kay landlady—si Madam Jessie. E ‘di paalisin pa ako dito.

Sinubukan ko na lang i-shrug off lahat ng iniisip ko. After changing into dry clothes, literal kong ibinagsak sarili ko sa kama, hoping I could just sleep it off.

Kinuha ko ‘yung cellphone para mag-check ng oras… pero natigilan ako sa nakita ko.

Kai.

Wallpaper ko pa rin siya. Ang gwapo niya sa picture na ‘to. I took it during our last monthsary. Come to think of it, baka ‘yun na rin ang huling beses na magdiriwang kami ng monthsary. Huling beses na magiging kami.

Hindi naman talaga ako mahilig sa monthsary-monthsary na ‘yan, pero pagdating sa kanya? Big deal lahat. Kahit maliit na bagay, pinagdiriwang ko—kasi siya ‘yon. Kasi mahal ko siya.

Pero ngayon… wala na lahat ‘yon. Tapos na.

Hindi ko maiwasang tanungin sarili ko. May kasalanan ba ako kaya siya nag-cheat? Ako ba ang may pagkukulang? Ako ba ang dahilan kaya may iba siyang kinausap? May mali ba sa ‘kin?

O baka ako lang ‘tong nag-a-assume na enough ako?

Ang sakit, pero baka siya lang talaga ang hindi para sa’kin.

Maybe he was just looking for something—something I didn’t have. Or someone I could never be.

Ganun na lang siguro talaga. Hindi ako ‘yun. Never naging ako.

I sighed and deleted my wallpaper. Pinalitan ko na lang ng class schedule at part-time work hours. Time to shift focus. Time to start over. I need to move forward… not for anyone else, but for me. For my own peace of mind.

Not for Kai. Not anymore.

I was still deep in my thoughts when my phone vibrated. A message. And for a split second, I thought… sana siya. I hoped it was him.

“Akala ko siya na…” I whispered to myself with a bitter smile.

Pero hindi pala.

UNKNOWN NUMBER: I’m home.

Napakunot-noo ako. Ha?

“Anong gagawin ko kung nasa bahay ka na?” I muttered sarcastically.

Napailing ako habang binababa ang phone. Bakit mo pa ako tine-text? Ano bang gusto mo?

“Loko talaga ‘yon,” I said with a sigh, rolling my eyes.

I shut my eyes and tried to relax. Kailangan ko na ng tulog. But just as I was about to doze off, my phone rang again. This time, it wasn’t just a text—it was a call.

And once again, umasa na naman ako. Baka siya na ‘to. I didn’t even check who it was. I just answered with my eyes still closed, hoping it would be the voice I still secretly missed.

“Hello…”

But I froze the moment I heard the voice on the other end.

It was a guy.

A deep, unfamiliar voice.

Nagmulat ako ng mata bigla, alert na alert na.

Sino ‘to?

Napaupo ako bigla sa kama nang marinig ko ’yung malalim na boses sa kabilang linya. Parang kilala ko ’yun ah? Agad kong tiningnan kung sino ang tumawag.

“Anak ng—?!” napaungol ako sa gulat. “Bakit siya tumatawag?!”

Narinig ko ang tawa niya sa linya. “I can hear you, Elijah, just so you know.”

Napailing ako at binalik ang phone sa tenga. “Ah, sorry po, sir. Napatawag ka? May order ka ba? Pero kung meron man, bukas na lang ha. Sarado pa kami ngayon—”

But he interrupted me, totally ignoring what I just said.

“I thought tulog ka na kaya hindi ka nag-reply,” sabi niya, medyo casual ang tono niya. “Anyway, I just called to say good night. Thanks ulit. Bye, Elijah. See you tomorrow.”

At bago pa ako makasagot, binaba na niya agad ang tawag.

Nanlaki lang ang mata ko habang nakatitig sa screen ng phone ko. Dahan-dahan kong binaba ‘yon sa lap ko, pero hindi pa rin ako makapaniwala.

“WHAT. THE. F*CK?”

Bakit ba ako kinakausap ng ganito ng isang customer? At bakit parang normal lang sa kaniya ‘to? Ang weirdo, grabe.

Chapter 5

“Baby, let’s talk, please?”

Maayos kong tinabig ang kamay niyang nakakapit sa braso ko. Sinalubong niya ako kanina pagkababa ko ng jeep. As in, niyakap pa niya ako sa harap ng maraming tao at nakiusap na makausap ako.

Talk? About what? Nasabi ko na naman lahat, ’di ba? We’re done. Tapos na tayo. Anong hindi niya maintindihan?

“Go to your class, Kai. Ma-le-late ka na,” sabi ko. Kabisa ko pa rin schedule niya this sem. We used to share those things dati. “Baka ma-late na rin ako. Sige na.”

Tinalikuran ko siya. Ayoko siyang bigyan ng pag-asa na may chance pa siyang makapagpaliwanag. I made up my mind, and that’s final.

“Baby!” Hinawakan na naman niya ako, this time sa strap ng bag ko. “Just give me a minute, please? Kahit sandali lang.”

Humarap ako sa kanya ulit.

Dati, seeing him this close would make my heart skip a beat. Pero ngayon… wala na. Empty.

“Anong gusto mong pag-usapan? Meron pa ba tayong dapat linawin? Sa tingin ko wala na kasi nasagot na lahat ng tanong ko noong araw na ’yon.” The day Vincent and I caught him kissing Bryson. “Kai, ilang beses na kitang pinatawad. Ilang beses akong nagtiwala. Pero ano? Inuulit mo lang. Paulit-ulit.”

“Baby…” he started crying.

Umiling ako. “I’m tired, Kai. Nakakapagod na. Oo, mahal kita pero… mahal mo ba ako?”

Mabilis siyang tumango. “Y-Yes! Of course, I do! Baby, please-”

“You do? Then bakit mo nagawang lokohin ako?”

Wala siyang masabi. Nakabuka lang ang bibig niya pero walang lumalabas.

“Kai, hindi lang isang beses. Hindi lang dalawa. You cheated on me so many f*cking times. Dahil ba sa ’kin? Ako ba may mali? Ako ba ang dahilan kung bakit ka naghanap ng iba?”

Umiling siya, nanginginig. “N-No, baby… please, just hear me out-”

Umiling din ako. “Wala nang point, Kai. Para saan pa? Para lokohin mo ulit ako? Mahal pa rin kita pero tama na.”

“B-Baby…”

“Let’s give each other space. Time to think. Time to grow.”

Tinalikuran ko siya at naglakad palayo. Naririnig ko pa ang pag-iyak niya at pagtawag ng pangalan ko. Pilit kong pinigilan ang sarili ko na lumingon at yakapin siya.

Time. Maybe that’s all we need right now. Time to be better, separately.

Pero pagdating ng klase, lutang pa rin ako. Di ako makafocus. I kept asking myself, did I do the right thing? Nasaktan ko ba siya? O ako lang ang nasasaktan?

Pero teka… iniisip ba niya ako habang niloloko niya ako? Nasa isip niya ba ako habang hinahalikan niya ’yung ibang lalaki?

Tangina. Bakit ko pa siya iniisip? Tama na ’to. I should forget him. Move forward. If destiny wants us to meet again, then maybe…

“Alam mo, p’re, lasing ka ba o baliw?” Umupo si Vincent sa tapat ko sa canteen. “Puyat ka ba o lutang ka lang talaga kanina?”

“Ano na naman?” Kinagat ko ang burger ko. Unang kagat pa lang, puro tinapay. Walang laman! Anong klaseng burger ’to?

“Tanga ka!” sigaw niya. “Tinatawag ka ni ma’am kanina sa attendance, hindi ka sumasagot. Buti na lang may matino kang kaibigan, ako na ang sumagot para sa ’yo. Say thank you, master!”

Umiling lang ako. “Pakopya ka na lang sa quiz bukas. Ang dami mong sinabi.”

“Yun oh! Lakas ko talaga sa ’yo, bro!” Tuwang-tuwa siya. “Nga pala, nakita ko kayo ni Kai kanina. Kayo na ulit?”

“Hindi,” sagot ko agad.

“Aba, buti naman! Kapag naging kayo ulit, Elijah, hindi na kita kakausapin. Hari ka na ng katangahan!”

“Gago ka.”

“Totoo naman. Tanong lang, ha. Bobo ka ba?”

“Aba—”

“Tanga ka ba?”

“Tangina mo—”

“Marupok ka?”

Binato ko siya ng plastic bottle. “Ulol.”

“Aray, p’re! ’Yung mukha ko!”

“Buti nga!”

Tumayo ako at iniwan siya. Sinundan pa rin niya ako at binatukan ako bago kami naghiwalay sa labas ng gate.

Pagdating ko sa shop, napatigil ako. May motor sa labas. Yung motor nung lalaking kahapon? Anong ginagawa niya rito ulit? Ang aga pa ah.

Pagpasok ko ng shop, andun na siya. Sa usual spot niya. Naka-earphones at abala sa laptop. Siguro kaya hindi niya ako napansin.

Tumakbo ako sa counter, sakto namang lumabas si Kuya Sam mula sa storage room.

“Kuya Sam.”

“Oh, buti andyan ka na. Aalis na ’ko.”

“Kuya, ba’t andito na naman agad ’yon?”

“Sino?”

Tinuro ko ’yung lalaking nasa sulok ng shop.

“Ahhh,” ani Kuya Sam habang sinusundan ng tingin kung saan ako nakaturo.

“Kanina pa ’yan d’yan, a. Feeling ko hinahanap ka niyan. Close na ba kayo?”

Napaatras ako ng konti. “H-Ha? Hindi, ’no! Hindi ko nga kilala ’yan.”

Nagkibit-balikat lang siya. “Gano’n ba? Sige, una na ’ko, Elijah. Ikaw na bahala rito, ha?”

Tumango ako. “Sige lang, ’ya. Ingat.”

“Try kong bumalik mamaya kung maaga kami matapos sa klase.”

“Okay, noted.”

Pagkaalis niya, agad akong nagsuot ng apron. Pero kahit anong pilit kong huwag pansinin, napapatingin pa rin ako sa lalaking nakaupo sa sulok. Ang aga niya, parang wala siyang sariling internet sa bahay kaya dito na siya nakikikabit. Nakasuot ulit ng dark blue na suit at pants. May salamin na naman. Malabo ba talaga mata niya o arte lang?

Isang oras na ang lumipas, ni isa walang pumasok na customer. Hindi na kasi kami masyado dinarayo simula noong may bagong café sa dulo ng kalsada—mas malapit sa university kaya mas madali puntahan. Lugi na naman sahod namin neto.

Habang busy ako sa pagpupunas ng baso, bigla na lang may boses sa likod ko.

“Hey.”

Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino ’yon. Sino pa ba?

“Yes, sir?” malamig kong sagot habang hindi pa rin siya nililingon. “Ano pong order niyo?”

Tahimik. Walang sagot.

“Sir, order po kayo?”

Pagharap ko, nakita kong naka-cross arms lang siya at nakatitig sa ’kin.

“Bakit ngayon ka lang?”

Napakunot ako ng noo. Anong ibig sabihin niya? Parang ako pa ’yung hinintay niya. Hinintay? Ako? For what?

“Sir… baliw ka ba?”

Tumawa siya. Walang hiya.

“Relax, just kidding.” Umirap siya. “Same order.”

Patalikod na sana ako para kunin ang baso nang bigla niyang ibinulong ang isang bagay na nagpataas ng kilay ko.

“By the way… how’s the ride on me?”

“Ha?!” Napalingon ako agad. Anong klaseng tanong ’yon?

“Why, what’s wrong?” tanong niya habang inosente ang mukha.

“Sir, kung ayaw mong may masira sa ’yo, umalis ka na lang bago pa kita hindi sinasadya’ng masampal.”

“Huh?” kunot noo niyang sagot. “Hindi kita gets? May mali ba akong sinabi?”

Pinikit ko ang mga mata ko, sinisikap hindi sumabog. Nakakairita na siya.

“Sir,” madiin kong simula, “customer ka rito, ako nagtatrabaho. Kung gusto mong igalang kita, igalang mo rin ako. Hindi tayo close para magbiruan ng ganyan.”

Napaatras siya ng kaunti. “Sorry, I didn’t mean to offend you.”

“But you did,” sagot ko nang mariin. “At kung hindi mo kaya respetuhin ’tong place na ’to at ako, ’wag ka na bumalik.”

Tinalikuran ko siya at bumalik sa ginagawa ko. Wala akong narinig na sagot o galaw mula sa kaniya.

Tangina, ano bang ginagawa ko? Wala naman talaga akong pakialam sa lalaking ’yon pero bakit ganu’n ang kilos niya? Weird.

Sinulyapan ko siya, expecting na wala na siya… pero andun pa rin. Nakatayo sa kinatatayuan niya, nakakunot ang noo. Ang bigat ng aura niya, parang may binabalak.

“Sir—”

“I’m sorry if I offended you,” putol niya sa akin. “I didn’t mean anything bad. Okay? Friendly lang ako. Pero kung hindi ka comfortable, fine. I’ll leave.”

Sunod-sunod niyang sinabi ’yon kaya natameme ako.

Lumingon na siya para umalis.

Pero bakit parang… naawa ako?

Pambihira, Elijah. Ano na naman ’to?

Napalingon siya ulit at tiningnan ako nang diretso.

“By the way, I’m Benjamin.”

Malalim ang boses niya, pero parang hindi bagay sa masungit niyang mukha na ngayon ay parang… nalungkot.

“See you whenever I see you, I guess.”

Pagkatapos no’n, iniwan niya akong nakatingin lang habang papalayo siya.

Amputa.

Ako ba talaga ang problema? Ako ba ang dahilan bakit iniiwan ako ng mga tao?

Chapter 6

“Namimiss mo na ba, pre?”

Napatingin ako kay Vincent na nakaupo sa tapat ko. Pareho kaming abala sa paggawa ng plate na ipapasa na bukas. Nasa library kami ng campus ngayon. Isa lang subject namin today, kaya diretso na kami rito after class para tapusin ’to. Si Kuya Sam lang ang naiwan sa shop; nagpaalam na rin ako na baka gabihin ako sa paggawa.

Tangina. Ba’t ko ba pinasok ang Architecture? Dati kasi parang ang astig—puro drawing, design, creativity. Pero hindi ko alam na mas madalas pala akong hindi matulog kaysa magdrawing.

“Ano na namang pinagsasabi mo?” tanong ko habang bumalik ang focus ko sa plate ko. Ang dami ko pang hindi tapos. I swear, gusto ko na lang sunugin ’to minsan.

“Tanga! Si Kai tinutukoy ko.”

Napaangat ako ng tingin. What about him?

“Bakit? Anong meron kay Kai?”

Nagkamot siya ng ulo gamit ’yung lapis niya, parang naiirita.

“Ewan ko sa ’yo, pre. Ang slow mo minsan.”

Leche.

“Susulatan ko talaga ’tong plate mo, p’re, promise,” banta ko, inaangat na ang lapis ko.

“‘Wag, gago!” Agad niyang dinampot ’yung plate niya at inilayo sa ’kin. “Ako na lang, ’wag lang ’tong masterpiece ko. Isang linggo ko ’tong pinagpuyatan, tapos susulatan mo lang?!”

“Eh, ikaw kasi ang ingay mo, parang may sarili kang telenovela rito.”

Sa huli, natahimik din kami pareho at nag-focus na sa ginagawa namin. Hindi ko na mabilang kung ilang oras na ang lumipas. Basta hanggang sa pauwiin na kami ng librarian kasi magsasara na raw.

---

Pagdating ko sa shop, halos 7 PM na. Dalawa lang ang customer. Sinalubong ako ni Kuya Sam habang nag-aayos siya ng tray.

“Kala ko ’di ka na darating,” sabi niya habang inaayos ang order. “Natapos na kayo sa plate?”

Umiling ako habang isinusuot ang apron.

“Hindi pa, pero kaunti na lang. Magpupuyat ulit ako mamaya.”

Humarap siya sa ’kin, may hawak na tray ng kape at cake.

“Kung gusto mo, umuwi ka na. Ako na bahala rito. Ilang oras na lang magsasara na rin naman. Para tapusin mo na ’yang plate mo.”

Umiling ako muli. “Okay lang, Kuya. Keri pa ’to. Malapit na rin matapos.”

“All the more reason na umuwi ka na para matapos mo agad,” giit niya. “At saka baka hindi ako makapasok bukas.”

Napakunot ang noo ko. “Hala, bakit Kuya?”

Ngumisi siya na parang proud na proud sa sarili. “Date kami ng bago kong jowa.”

“Yown! Pakilala mo naman!” Napatawa ako habang inaayos ang apron.

Tumango siya. “Next time, invite ko siya dito. Ganda no’n, promise.”

“Hanep ka talaga, Kuya Sam. Sige, noted. Good luck sa date mo!”

Ngumiti siya habang nililigpit ang tray. “Kaya umuwi ka na. Bawiin mo na lang ’yung oras bukas.”

Tumango ako at hinubad ang apron. Isinabit ko ito sa usual na sabitan, kinuha ang bag ko, at nagpaalam kay Kuya Sam bago tuluyang lumabas.

---

Pagkalabas ko ng shop, napalingon ako saglit sa usual spot ni Benjamin—’yung table sa sulok. Dati kasi halos araw-araw andun siya, pero halos isang linggo na rin mula nang huli ko siyang makita.

Napailing ako. Bakit ko nga ba iniisip ’yon? Ewan. Weird lang talaga ’yung tao na ’yon. Masyado siyang mysterious… at makulit.

Inaayos ko ang strap ng bag ko habang naglalakad papunta sa sakayan. Medyo madilim na sa daan, at malamig na rin ang simoy ng hangin.

Tumayo ako sa may waiting shed malapit sa kanto habang naghihintay ng jeep. Napatingin ako sa phone ko—9:00 PM na pala. Hindi na kagaya ng rush hour. Mahirap na sumakay sa ganitong oras.

Mukhang matatagalan ako rito.

Halos 30 minutes na akong naghihintay pero ni isang jeep, wala pa ring dumadaan. Kaya imbes na magmukmok sa waiting shed, nagdesisyon na lang akong maglakad paunti-unti. Baka sakaling may dumaan habang naglalakad ako. Pero ayun, nakalahati ko na ang daan pauwi, wala pa rin.

Tangina,

malas

talaga.

Pinili ko na lang na ipagpatuloy ang lakad. Kaysa naman nakatayo lang ako ro’n na parang tanga, mas okay na ’to.

“Great. Just great,” bulong ko sa sarili.

Malapit na ako sa iskinita ng apartment ko nang makaramdam ako na parang… may sumusunod. ’Yung tipong naninindig balahibo mo kahit hindi mo pa alam kung bakit.

Pasimple akong lumingon. At doon ko nakita—dalawang lalaki, parang hindi ko kilala, at parehas ng mga mukha ng mga tipong hindi mo gugustuhing makasalubong sa madilim na kalsada.

Sila ’yung nadaanan ko kanina sa waiting shed. Akala ko naghihintay din ng jeep. Yun pala, naghihintay ng mabibiktima.

Putang

ina.

Huwag

ngayon, please.

Binilisan ko ang lakad, pero hindi rin naman obvious na tumatakbo na ako. Lumiko ako sa kabilang iskinita—hindi papunta sa apartment ko. Ililigaw ko muna sila. Kung diretso ako, baka malaman pa nila kung saan ako nakatira. Ayoko ng gulo sa bahay.

Nang hindi ko na sila makita sa likod, agad kong kinuha ang cellphone ko. Hindi ko na tinignan kung sinong contact ang napindot ko. Ang alam ko lang, si Vincent lang naman ’yung nasa contacts ko.

Nilapit ko ang phone sa tenga habang lumilingon-lingon sa paligid.

“Pre, may sumusunod sa ’kin, mga mukhang magnanakaw. Nililigaw ko, pero baka maabutan pa rin ako—”

“Where are you?”

Napahinto ako. Hindi ’yon boses ni Vincent. Teka lang… parang hindi pamilyar?

Tumingin ako sa screen. UNKNOWN NUMBER.

PUTA

! MALI NG TAWAG!

“Ayun siya!”

Lumingon ako. Shit! Papalapit na ’yung dalawang lalaki. Naglakad ulit ako, mas mabilis. Nilapit ko ulit ’yung phone sa tenga.

“W-wrong call, sorry!” sambit ko, kahit obvious na hindi na rin ako makakapagpaliwanag nang maayos.

Naririnig ko na rin ang mga yabag nila sa likod ko. Tumakbo na rin sila. Tangina. Panic mode na.

“Where are you? I can go there—”

“Huwag na!” angil ko, pero alam kong halatang takot na ako.

“You’re in danger, Elijah. Just say where the damn are you, will you?”

Shit, desperation kicking in. Bahala na!

“S-Sa kabilang street ng apartment ko. I can handle myself—”

Bigla kong narinig ang ingay ng motor sa kabilang linya.

“I’ll be in there in a min.”

“Hoy—huwag na!” pero na-cut na ang call.

TANGINA TALAGA!

Binalik ko agad sa bulsa ang phone at nagsimulang tumakbo nang mabilis. Narinig kong tumakbo rin ’yung dalawang hayop na ’yon. Habol sila, wala nang preno. Desperado talagang mang-holdap.

Lumiko ako pa-ikot para makalabas sa main road. Kung sa highway ako tumakbo, baka may dumaan na patrol car or kahit sino na pwedeng makatulong.

Nang makarating ako sa gilid ng daan, hingal na hingal ako. Lumingon ako sa likod—wala. Hindi na sila nakasunod.

Putangina, salamat. Kahit papaano.

May narinig akong paparating na motor. Lumingon ako.

No way… ang

bilis

niya!

Huminto siya sa tabi ko. Nakatingin ako sa kanya habang bumababa siya ng helmet.

Naka-black shirt lang siya at… boxer shorts?! Anong trip nito?!!

“Kumusta ka? Nasaan na ’yung mga sumusunod sa ’yo?” tanong niya habang nililingon ang paligid.

“Wala na,” sagot ko, habol-hininga. “Sabi ko naman sayo, hindi mo na kailangan pumunta—”

“Shut up and wear this.” Iniabot niya sa akin ’yung helmet niya.

“Ha? Bakit ko naman isusuot ’to?”

Tinitigan niya ako gamit ang seryoso at… slightly disoriented na mata. Parang bagong gising. Medyo gusot pa nga buhok niya.

“You’ll come with me.”

“N-Ngeh? Hindi na. Pauwi na rin naman ako sa apartment.”

Hinarang niya ’yung daan ko gamit ’yung braso niya habang hawak pa rin ang helmet.

“What if bumalik sila at abangan ka sa apartment mo?”

“Edi lalaban ako. Anong tingin mo sa ’kin, mahina?”

Napataas siya ng kilay. “Hindi sa gano’n, Elijah. I just don’t want anything bad to happen to you.”

Napako ako sa kinatatayuan ko. I mean, sino ba talaga siya at bakit gano’n siya makapag-alala?

“With that body?” He scanned me from head to toe, then smirked like he just insulted me but meant it playfully.

“I don’t think kaya mong tapatan ’yung mga ’yon.”

Tangina, excuse me?!

“Ah gano’n ha?” Napaatras ako ng konti at tiningnan siya mula ulo hanggang paa. “Kung gusto mo, subukan mo rin sa ’kin? Tignan natin kung sino mas may laban.”

Natawa lang siya, halatang naaliw pa sa sagot ko.

“Come on,” he said. “Isang gabi lang naman ’to, Elijah. Just tonight, para safe ka.”

“Hindi ko kailangan ng bodyguard, okay? Kaya ko sarili ko. Pwede ka nang umuwi. Salamat na rin sa pagpunta.” I looked away. Bakit ba ako

nakikipag-usap

sa ’to? Mali lang naman ang napindot ko, akala ko si Vincent ‘yun.

“Mali lang ’yung tawag ko. I thought I called a friend… apparently, hindi pala.”

Tahimik siya sandali bago ngumiti ulit. “Pwede naman akong maging kaibigan mo,” he said casually. “Kung gusto mo.”

Napatingin ako sa kaniya. Ano ba talaga

pakay

nito? Trip lang ba ‘ko? O may mas

malalim

pang

dahilan

?

“Accept this helmet,” he offered it again, “and come with me. That means you’re giving me a chance—at least bilang kaibigan. Pero kung tatanggihan mo, I won’t bother you again. Your call.”

Napatingin ako sa helmet. Wala naman siyang masamang intensyon sa body language niya. In fact, mabilis pa nga siyang dumating. Concerned siya. Pero still… hindi ko siya kilala. For all I know, innocent face lang ‘yan. Baka mamaya… may twist pala ‘to.

Tangina, Elijah, bakit ba kasi ang

gulo

ng gabi mo?

I sighed.

Bahala na si Batman.

Pinaangasan kong inagaw—este, kinuha ang helmet mula sa kamay niya.

Napangiti siya sa ginawa ko. Parang nanalo pa siya.

“Ngayon lang ‘to, okay?” I said sharply, placing the helmet on my head. “One night deal lang, friend.”

Chapter 7

“Come in,” he said habang binubuksan niya ang pinto ng condo.

Ayun na nga! I knew it—rich kid vibes talaga. Ang ganda at ang laki ng unit niya. Halatang mamahalin. Condo pa lang, panalo na. Pumasok ako at tumingin-tingin sa paligid habang dahan-dahang sumusunod sa kaniya. Parang mas malaki pa ’tong sala niya kaysa sa buong apartment ko, ah. Magkano kaya monthly nito? Umaabot na siguro ng six digits ’to.

“Have a seat.” Tinuro niya ang black leather couch na parang galing pa ng showroom. “Do you want water, coffee, or juice?”

“Tubig na lang,” sabi ko sabay lakad papunta sa sofa at naupo.

“Okay, wait lang.”

Naglakad siya papunta sa kitchen. Napabuntong-hininga ako habang pinagmamasdan ang paligid. Ang linis, ang bango, ang sosyal. Sana all. Ang sarap siguro ng buhay kung ganito araw-araw. May pera ka, may magandang condo ka, tapos hindi ka pa mukhang stress.

“Here.” Inabot niya sa’kin ang isang glass of water.

Kinuha ko iyon at uminom habang pinapanood ko siyang naupo sa isang single couch sa gilid ko.

“Do you want to change muna? You can borrow something from me for tonight.”

Inubos ko muna ang laman ng baso bago ko siya sinagot. Nilapag ko sa glass table sa harapan.

“Pwede ba? Medyo pawis at lagkit na rin, gusto ko sana mag-freshen up kahit konti.”

“Sure,” he said, smiling a bit. “Though, honestly… I don’t think kasya sa’yo mga damit ko.”

Ulol ka talaga. Napataas ang kilay ko.

“Wala ka bang mga lumang damit d’yan? Baka sakto pa sa’kin ‘yung mga pinagliitan mo.”

Tumayo siya sabay ngisi. “Sige, I’ll try to look for something na pwede sa’yo.” Napailing ako. Ano ba talaga to, lagi na lang may patama.

Pero hinayaan ko na. Tutal, tinulungan naman niya ako ngayon, I’ll just let some things slide tonight.

Tumayo na rin ako. “Saan ’yung banyo mo? Para makapagbanlaw na ko.”

“Diretso lang diyan sa may kitchen. Nasa gilid ‘yung CR, kita mo agad.”

Sinunod ko ang direksyon niya at agad ko namang nakita ang banyo. Pumasok ako agad at nag-half bath. May bathtub. May hot water pa. At grabe ‘yung loob—parang hotel-level ang vibe. Ang swerte ng lalaking ‘to, sobra.

Woah. Napasinghap ako nang ilubog ko ang katawan sa mainit na tubig. Napapikit ako at sinandal ang likod sa gilid ng bathtub. Ang sarap sa pakiramdam. Minsan lang ako makatambay sa ganito kagandang lugar. I’m going to enjoy this kahit one night lang.

Ilang minuto ang lumipas…

“Hey—”

“Hoy!” Napaigtad ako. Napamulat ako sa gulat.

Pagkatingin ko sa pinto, nakita ko siyang sumisilip sa bahagyang bukas na pinto.

Putcha! Sinisilipan ba ‘ko nito?!

“What?” tanong niya, parang wala lang. “I was just gonna ask something.”

“Hindi ka ba marunong kumatok?! Obvious na naliligo ako, ‘di ba?” Inis kong tanong. Nilubog ko lalo sarili ko sa tubig. Buti na lang maraming sabon at bubbles ‘tong bathtub.

“What’s wrong with that?” Tanong pa talaga niya.

Makapal mukha nito, grabe.

“Anyway, here’s the towel,” sabi niya sabay sabit ng tuwalya sa doorknob. “Use it after. Gusto mo kumain after mo maligo?”

Umiling ako. “Busog pa ‘ko.”

“Okay. Tapusin mo na ‘yan para makatulog na tayo.”

What. The. Actual. Fvck. Hindi pa ako nakakareact, isinara na niya ’yung pinto.

Bastos! Hindi man lang ako pinatapos magsalita! And wait lang… sleep together?! Anong klaseng arrangement ‘to?!

Mabilis kong tinapos ang paliligo. Kinuha ko ang tuwalyang iniwan niya at ibinalot sa katawan ko. Lumabas ako ng banyo, medyo basa pa ang buhok at syempre wala pang saplot sa itaas.

Paglabas ko, nakita ko siyang abala sa pagluluto. Ang bango ng niluluto pero hindi ko ma-identify. Baka mga gourmet na only-rich-people-food.

“Are you done?” tanong niya habang hindi inaalis ang mata sa niluluto. “Malapit na ‘to. Gusto mong tikman luto ko?” Lumingon siya sandali para ngumiti ng mayabang.

Wow ha. Proud na proud.

“No thanks. Sabi ko nga busog pa ‘ko,” sagot ko. “May extra towel ka pa? Wala pa ‘kong pamunas sa katawan.”

“Sa sofa,” sagot niya. “Andun na rin ‘yung clothes. Try mo kung kasya.”

“Okay.”

Lumapit ako sa sofa at nakita ko nga ang brown towel, white shirt, at pajama. Pinunasan ko muna ang katawan ko then napahinto ako habang hawak ‘yung tuwalyang nakabalot sa bewang ko.

Napalingon ako sa kaniya. Busy pa rin siya sa ginagawa niya. Pwede ko kayang…

“Hey, can I borrow your…” Naputol bigla ‘yung tanong ko. Parang umurong ‘yung dila ko. Nakakahiya, tangina.

Tumingin siya. “Borrow what?”

“Ah…” Napakamot ako sa batok. “Uhm… underwear sana…”

Lord, lamunin mo na lang ako please.

“Ah, that.” He paused. “I don’t think kasya sa’yo underwear ko.”

Putcha, sinasadyang insultuhin ba ako nito?

“Bawal sukatin?” inis kong sagot. “H’wag na nga! Gago ka.”

Tinalikuran ko siya.

“Oh, so you’re like me—who doesn’t wear underwear while sleeping?” rinig kong sabi niya. “We already have something in common.”

Tangina. What the hell?!

Napalingon ulit ako sa kaniya. He’s still cooking like nothing happened. At hindi ko mapigilang mapatingin sa suot niya. Boxers lang?

Wait lang…

“Wait lang… sinasabi mong nagmotor ka papunta sa’kin… na walang brief?!”

“Huh? May sinasabi ka ba?” he asked, looking back at me with a puzzled expression. “Ano ulit ‘yon?”

Napanganga ako. Bakit parang kinabahan ako bigla sa tanong niya?

“Wala lang… I mean… ikaw ba… wala kang suot… doon?” I said while my eyes automatically glanced at his boxer shorts.

“Ahhh,” napangisi siya, parang proud pa sa sagot niya. “Yeah. I didn’t have time to wear anything. Emergency situation, di ba? And besides, madilim naman sa labas, so no big deal.”

Mas lalo akong napabuka ang bibig. So totoo nga? Wala talaga siyang suot na panloob?

“Hanggang ngayon?” tanong ko, hindi ko na napigilan ang sarili. “A-ah, wala! Wala! I mean, never mind!”

Putek, bakit ba ako interesado malaman ‘yon?! Anong pake ko kung naka-underwear siya o hindi? Focus, Elijah. FOCUS.

Tinalikuran ko siya, kunwaring busy na lang ako sa pagkuha ng t-shirt na iniwan niya. Pero bago ko pa man mahawakan ang damit, nagsalita ulit siya.

“Yep. Still nothing under these boxers. Curious ka masyado, ha?”

“Curious ka diyan! Hoy!” napatingin ako sa kanya na parang gusto ko siyang batuhin ng unan. “Wala akong pake! At sino bang matinong tao ang nagmo-motor ng walang brief, ha?! Ikaw lang ‘yon, obviously.”

Tumawa siya. Nakakainis ‘yung tawa niyang parang chill na bastos.

“Mas maingay ka pala kaysa sa inaakala ko,” he teased. “Go get changed na. Baka lamigin ka pa. Malapit na rin akong matapos dito.”

Napailing na lang ako at napilitang magbihis. Hindi nga lang ako sanay na walang suot sa loob, kaya medyo weird ‘yung feeling ng tela sa balat.

Paglabas ko, pina-upo niya ako sa maliit na two-seater table sa may dining area. Ilang saglit pa, inilapag na niya ang pagkain sa harap ko.

“Kain na, bago pa lumamig,” utos niya habang umuupo sa tapat ko.

Dinampot ko ang kutsara at tinikman ang sabaw. Huh, masarap din pala. May alam pala sa kusina ‘tong gagong ‘to.

“So, anong verdict? Masarap?” he asked, smug pa rin ang mukha.

Hindi na lang ako sumagot. I kept my face neutral kahit na secretly impressed ako.

Habang kumakain, tuloy-tuloy lang siya sa kakatanong ng kung anu-anong walang kwentang bagay. I was too tired to answer most of them, kaya nag-nod or ngiti lang ako paminsan.

After dinner, siya na rin ang nagpresintang maghugas ng plato. Ako naman, umupo lang sa gilid at pinanood siya habang nakapatong ang pisngi ko sa palad ko.

Doon ko narealize, he’s not that bad after all. Maalalahanin din pala. Siguro nga, hindi lang maganda ‘yung first impression ko sa kanya kaya inis agad ako. Pero ngayon, he’s kind of okay. Weird, but okay.

“Tara na, tulog na tayo,” he said as he turned around, drying his hands.

“Sa sofa na lang ako matutulog.” Tumayo ako agad, making my point.

“Ha? Why? Ayaw mong katabi ako sa kama? Mas komportable doon,” he asked, stopping mid-step.

Umiling ako, mabilis.

“Hindi na. Ayos na ko sa sofa mo.” Tinuro ko pa ‘yun with my lips. “Makakatulog din naman ako nang maayos diyan.”

“Sure ka? Pwede naman—”

“Oo nga! Ang kulit mo!” I cut him off, half-laughing in frustration. “Sige na. Thanks for letting me stay, okay? Good night.”

Tinalikuran ko na siya at dumiretso sa sofa. Tahimik lang siya. Wala na siyang sinabi pa.

Humiga ako at pumikit agad. And for the first time in a while, I felt like I could finally get some real rest.

All thanks to him.

Chapter 8

I woke up to the smell of something… delicious. Napabangon ako nang naamoy ko ’yung parang hotdog or whatever na niluluto. Eyes half-open, I sat up and rubbed my eyes. Amoy almusal na ewan.

“Good morning.”

Napamulat ako agad nang marinig ko ang boses ni Benjamin. My eyes went straight to him—nasa kusina siya, busy sa pagluluto. Walang suot sa itaas maliban sa dark green apron, tapos boxers lang ang suot niya—’yung same suot niya kagabi.

Bigla kong naalala ’yung sinabi niya kagabi. Was he serious about that? Nagmotor siyang gano’n lang suot?

Putcha. Nangilabot ako. Ano ba ’tong iniisip ko?! Wala akong pake, okay?! Walang-wala!

Kasalanan niya ’to, eh! Bakit ba kasi kailangan pang sabihin ’yon? Ang gulo tuloy ng utak ko ngayon.

Ayusin mo sarili mo, Elijah. Chill.

Nag-ayos ako ng upo sa sofa, pinatong ang kanang braso sa sandalan at iniangat ang isang paa. I tried to calm myself habang tinititigan siya from behind habang nagluluto.

Damn. Every time he moved, his back muscles flexed. Halatang fit siya.

I wonder ilang taon kaya siya nag-work out para ma-achieve ’yang katawan na ’yan? Consistency is key, huh.

“Hungry?”

Nagulat ako. Hindi ko napansin na nakatingin na pala siya sa ’kin. Umiling ako sabay iwas ng tingin. Tumayo ako agad at tumakbo papasok sa banyo niya.

Narinig ko pa siyang tinawag ako, pero dineadma ko na. Sa loob, naghugas ako ng mukha, nagmumog, umihi, at nag-unat. That helped a little.

Ngayon ko lang napansin—medyo maluwag pala sa ‘kin ‘yung pajama at shirt na pinahiram niya kagabi. Pero at least may suot ako. Wala pa ngang underwear, aangal pa ba ako?

“Come here. Let’s eat.”

“Wait lang.”

Lumapit ako sa bag ko sa sofa. Hinanap ko cellphone ko, and the moment I unlocked it, bumulaga agad ang mga messages ni Vincent:

Panget:

Gago, pre, buhay ka pa ba?

Uy

, pre!

‘La? Gago ‘to

tinulugan

ang plates

Tatawanan

kita bukas kapag wala kang gawa! BOBO!

HAHAHAHAHAHA

Sleepwell

, pre!

SHIT!

Tangina ’yung plates ko!

“Nasaan na ‘yon?” Nag-panic mode ako. “Nasaan na?!”

Niligpit ko ‘yung bag, tinignan lahat ng sulok ng sofa pero wala!

“What are you looking for?” tanong ni Benjamin.

Napalingon ako sa kanya. May hawak siyang pinggan at nilalapag niya ito sa mesa.

“Yung plates ko! As in plates na drawings!”

“Oh. Kala ko pinggan talaga. Nope, hindi ko nakita.”

“Ano ba ‘yan!” Tumayo ako, inikot ‘yung buong sofa. Wala talaga! Putek! Marami pa akong dapat tapusin! 3PM ang deadline nun today!

“I don’t think you brought it last night,” he said calmly.

Napatingin ulit ako sa kanya. Umupo na siya, chill lang, habang ako halos mabaliw na.

“Anong hindi?! Dala ko ‘yon! Hindi pwedeng mawala ‘yon!”

“You mean ‘yung tube na mahaba na parang canister? Wala ka naman bitbit kagabi. Bag lang dala mo.”

“Weh?!” Naiiyak na ako sa stress. “Sure ka?! Hindi talaga?!”

He nodded. “Positive.”

Napaupo ako. Napasabunot. “Saan ko naiwan?!”

Then it hit me. The shop. “Tama! Baka naiwan ko sa shop! Alis na ‘ko!”

Dinampot ko ‘yung bag.

“Hindi ka na kakain?” tanong niya. “Kain muna tayo.”

“Pass. Salamat na lang.” Sinimulan ko nang ipasok ang damit sa bag. “Ibabalik ko na lang ‘to after ko labhan.”

“Kain ka muna. Hindi ka pa nga sure kung nando’n talaga ‘yun.”

“Okay na ‘ko. Plates muna priority ko. Hindi rin ako makakakain ng maayos habang iniisip ko ‘yon.”

“I’m good.” I slung the bag over my shoulder. “Thank you ulit.”

Tumayo siya at lumapit. “I can drive you there,” sabi niya. “Bakit ba nagmamadali ka?”

“I need to get my plates. Di ko pa tapos eh.”

Tumango siya. “Wait lang, kukuha lang ako ng shirt tapos alis tayo.”

Papasok na siya sa kwarto. Gusto ko sanang tumutol pero… wala na rin akong energy. Napatingin ako sa pagkain sa mesa. Sayang naman. Ang mahal na nga ng bilihin ngayon.

Lumabas siya wearing a black shirt and joggers. Hawak niya na ang susi habang sinusuot ang damit niya. Lumingon ako—grabe abs. Grabe talaga. Parang ukit. Sana all.

“Let’s go.”

Pumunta na siya sa pinto.

“Wait, ‘yung food?” tanong ko. “Iiwan mo na lang ‘yan?”

Lumingon siya. “You said pupunta ka lang sa shop, right?”

“Oo, pero pagkain ‘to, sayang naman. Di mo ba muna isesecure?”

“Babalikan natin. Later.”

“Ha?! Ano’ng babalikan? Gagawa ako ng plates sa apartment ko.”

Pumasok kami ng elevator. He pressed the ground floor.

“You can make your plates here after breakfast.”

“Hindi na. Uuwi na lang ako.”

Umiling siya habang nakasandal sa wall. “Dito na.”

“Hindi nga.”

“I made breakfast for us.”

“Then eat it. Kapag may natira, i-save mo for lunch.”

“I made it for both of us, not just for me.” Tumitig siya. “We’ll get your plates then balik tayo rito.”

Napatingin ako sa kanya. Tinitigan niya ako nang seryoso—parang totoo nga sinasabi niya. Shit. He’s actually attractive this close. Yung kilay niya, yung lips… ’tsaka yung slight stubble sa upper lip. Subtle pero masculine.

Wait. Did I just scan him?!

“Basta hindi pa rin.” sabay iwas ng tingin. “Ikaw lang ang babalik. Ayoko.”

“No.” Emphasis talaga. “You’re going with me.”

Napatingala ako sa kanya. “Hindi. Ayoko nga, ‘di ba?”

Right on cue, tumunog ang elevator. Pagbukas, lumabas agad ako.

Sino ba siya? Nagdedesisyon para sa ‘kin?! Hindi siya boss ko!

“Elijah!” sigaw niya.

Naghanap ako ng motor niya. Bahala siya sa buhay niya. Gusto niya siya masunod palagi. Kontrol freak.

“Hey!”

Nagulat ako when he grabbed my arm and turned me to face him.

“Ano?!” I glared at him. “Ayoko na nga, ‘di ba?! Kahit anong sabihin mo, hindi ako sasama!”

“Fine.” he said seriously. “But be careful.”

Napatingin ako. What does he mean?

“Bakit?”

Then he leaned in, real close. Almost nose-to-cheek, and whispered:

“You’re not wearing anything down there, remember? It’s daylight. People might see your—”

TANGINA MO!

Tinulak ko siya palayo.

“Putangina mo!” sabay talikod at lakad ng mabilis.

“Hey!” narinig ko pa tawa niya.

Tangina niya talaga. Mang-asar pala talaga forte niya. Ang galing mang-trigger. Galit na galit na nga ako, natatawa pa siya!

Chapter 9

Pagkapasok namin sa shop, agad akong naglakad papunta sa counter at mabilis kong hinanap ‘yung plates ko. Grabe, muntik ko na ‘tong makalimutan.

Napabuntong-hininga ako nang makita ko ito sa gilid ng counter. Thank God! Andito pa siya. Hindi ko alam anong gagawin ko kung naiwan ko ‘to—deadline pa naman.

Dinampot ko ang plates at isinabit sa balikat ko. Tapos, lumapit ako kay Benjamin na busy rin sa pagtingin-tingin.

“Nahanap ko na,” sabi ko habang kinikindatan siya ng konti.

“Found it?” Tumingin siya sa ‘kin. “That’s great. Tara na?”

Umiling ako. Naglakad ako palabas habang bitbit pa rin ang plates. Sumunod naman siya agad, parang laging ready kung saan man ako pumunta.

“Uuwi na ‘ko sa apartment ko. Salamat ulit sa—”

“Hindi ah.” Bigla niya akong inakbayan. Ang bilis ng kilos! “You’re coming with me.”

“Hoy, hindi na nga!” Sinubukan kong alisin ang braso niya pero hinigpitan niya pa lalo. Lakas pa, parang yakap ni Hulk. “Nasasakal na ako, gago!”

Hindi niya ako pinansin, pero medyo lumuwag ang pagkakaakbay niya. Ang kulit neto.

Kahit habang sinasara ko ang shop at nilalak ang pinto, nakaakbay pa rin siya. Paulit-ulit kong sinabi na alisin niya ‘yun pero ang sagot niya lang? “Tatakas ka eh.”

Grabe, possessive much?

He even guided me papunta sa motor niya habang hawak pa rin ako. Pilit kong tinatanggal ‘yung kamay niya pero wala eh, wala akong laban sa laki ng braso at kamay niya.

“Fine! Sasama na nga!” asik ko habang pinipilit niya ‘kong sumakay. “Ikaw na lang gumawa ng plates ko kung ganyan ka ka-pilit!”

“Sure, gusto mo ba talaga?” tanong niya, dead serious.

“Huwag na! Wala akong tiwala sa ‘yo. Baka masira mo pa ‘yung sinimulan ko.”

“Wow, Elijah. I’m your friend now, remember—?”

“Wait, who said kaibigan na kita?”

Natahimik siya. Tumigil bigla sa pagsasalita at bahagyang lumingon.

“Aren’t we friends? I thought we already are? Since last night, remember?” seryosong tanong niya.

“Tsk. Ikaw lang naman ‘yung nagdeklara ng pagkakaibigan natin. Hindi ako.”

“What? I don’t get it.” Medyo confused siya. “You accepted my helmet yesterday—”

“Oo na! Oo na! Ang dami mong sinasabi.” Hinawakan ko ulo niya at pilit siyang nilingon paharap. “Let’s go na bago ko pa mabawi ‘yung desisyon kong sumama.”

Bumubulong pa siya ng kung ano-ano habang umaandar kami. Tahimik lang siya buong biyahe hanggang makarating kami sa condo niya. Kumain kami ng breakfast na siya ang nagluto, tapos siya na rin ang naghugas ng pinggan habang ako naman, nag-start na sa plate ko.

Tahimik siya. As in deadma levels. Medyo na-bother ako. Kanina, sobrang daldal. Ngayon, parang biglang nawala sa mood. Sinubukan ko siyang tanungin habang kumakain kami kung okay lang ba siya, pero umiling lang siya. Hindi ba siya natuwa sa sinabi ko kanina?

Tinignan ko siya habang naghuhugas. Ano bang meron sa lalaking ‘to? Kanina parang clingy, ngayon parang galit.

“May extra pencil ka?” tanong ko.

Umiling lang siya, wala man lang lingon.

“Eh eraser? Meron ka?” ulit ko.

Still no reaction. Nag-shake lang siya ng head.

“Benjamin,” tawag ko.

Napakabigat ng pangalan niya sa bibig ko. Weird. First time ko siyang tawagin sa pangalan at parang may kung anong kuryente sa dila ko.

Napansin kong natigilan siya, then slowly he stopped what he was doing.

“What?” mahinang sabi niya. “Wala talaga ako rito.”

“Oks ka lang ba? Para kang timang, eh.”

“Tsk.”

“Oh? Problem mo?”

“Nothing. Just finish your plate and I’ll drop you off later.”

What the hell? Kanina halos kaladkarin ako papunta rito. Ngayon, parang gusto na niyang paalisin ako?

“Baliw ka ba? Ikaw ‘tong nanghila sa ‘kin papunta rito tapos ngayon ganyan ka?”

Napabuntong-hininga siya bago tumingin sa ‘kin. Medyo malungkot ‘yung tingin niya. O baka antok lang?

“You said we’re not friends… so…” sabay kibit-balikat niya.

Told ya.

Napatawa ako.

“Hindi ka mabiro ‘no?” sabay tawa. “Joke lang ‘yun, no?”

Deadma pa rin. “Your jokes are no fun. Honestly.”

“Funny kaya!” natatawa na ako. “Inis ka eh, oh!”

“I’m not,” sagot niya pero obvious sa mukha niya.

Nilapitan niya ako at naupo sa tabi ko. Then tinignan niya ‘yung ginagawa ko sa plate.

“You draw really well,” sabi niya habang nakatitig pa rin. “Sana ‘yung jokes mo rin.”

Tumingin siya sa ‘kin.

Napangisi ako. “HAHAHA! Amputcha! Ganiyan ka ba magtampo? Ang panget, ah?”

Nilagay niya ang siko sa table tapos pinatong ang baba. Parang nanunuya pa habang nakatitig.

“I’m not.”

Tumingin ako sa kanya.

“Your face says otherwise though.” Tinuro ko mukha niya gamit ang lapis.

“Tsk.”

Lalo akong natawa. Weird pala talaga kapag may kaibigan kang nagtatampo. Si Vincent kasi, hindi nagtatampo eh. O baka hindi ko lang napapansin?

“Joke lang naman kasi ‘yon,” sabi ko. “Kaibigan na kita, okay? Mapilit ka kasi eh.”

“Tsk. Don’t say it kung napilitan ka lang,” sagot niya. “Ayoko naman ng pinipilit.”

Napahagalpak ako sa tawa. Grabe talaga ‘tong isang ‘to.

“Putcha! Tama na! Ang weird mo, promise! Kaibigan na nga, ayaw pa?”

Tahimik siya.

“Hindi ako napipilitan, okay?” Nilahad ko kamay ko sa kanya. “Friends?”

Special ‘to, ah. Kay Vincent dati, siya ang nag-extend ng hand. Ngayon ako naman? Mukhang galit kasi itong isa.

Tinitigan niya ang kamay ko. Ilang segundo ang lumipas bago siya ngumiti. Mula maliit, lumaki ‘yung ngiti habang nakatingin sa mukha ko.

“Okay,” sabay abot ng kamay ko.

Napailing ako sabay tawa. “Baliw ka, amp.”

Bumalik ako sa plates ko. Pero nakita kong lumapit siya ulit. Tinititigan niya ang ginagawa ko.

Tumigil ako sa pagdo-drawing at nilingon siya. Hindi kasi ako sanay na may nanonood habang gumagawa ako.

“Huwag kang manood diyan—”

Nagulat ako. Ang lapit ng mukha niya sa ‘kin. As in, konting galaw lang ng ilong ko, didikit na. Agad akong umatras.

“Ang lapit mo, oy!” reklamo ko. “At ‘wag mo ‘kong titigan. Maghugas ka na lang ulit.”

Tumingin siya sa ‘kin. “I’m done. And what’s wrong with watching you? Bothered?”

“Oo! Kaya doon ka na!”

Tumawa siya. Tapos bigla niyang ginawa ‘to: Tumayo, lumapit, at ipinatong ang isang kamay sa table habang ‘yung isa pinisil ‘yung ilong ko.

“Okay then. Finish that so I can drop you off.”

Ilang segundo niya pinisil ‘yung ilong ko bago bumalik sa sink. Naiwan akong tulala.

ANO ‘YUN?!

Chapter 10

“Thanks for the ride kahit hindi naman talaga kailangan, Benj,” I said while hopping off his motor.

He let out a small chuckle. “Same route lang naman tayo kaya sinabay na kita, Elijah.”

“Makulit ka kasi.”

As in legit makulit. Hindi talaga siya titigil hanggang hindi nasusunod ’yung gusto niya. Ganyan siya palagi. Nakakainis pero… nakakatuwa rin minsan?

It’s Monday today. May pasok ako, tapos siya may lakad din. He texted me earlier asking about my schedule and I told him na 10AM to 5PM ang classes ko. Sakto naman daw kasi may meeting siya, so sinabay na niya ako.

“Just say thank you, Jah.” He grinned, mas malaki pa ’yung ngiti ngayon. “Buti nga may sweet at pogi kang driver, ’di ba?”

Napailing ako, half-smiling. “Hindi pa rin ako sure kung mabait ka ba o trying-hard lang.”

“Ano daw?” Tumawa siya habang nilalapit ang mukha sa ’kin.

“Wala, wala!” Napatawa rin ako. Di ko alam kung sa sinabi niya o sa itsura niya habang natatawa. “Sige na, baka late ka na sa pupuntahan mo. Salamat ulit.”

“Sunduin na lang kaya kita mamaya?” he teased with a raised brow.

“Diretso na ’ko sa shop after class, no need.” I rolled my eyes playfully. “Disturbo ka lang, gaya ng dati.”

“Ang harsh mo sa ’kin, Jah.”

Napailing na lang ako. Sabi ko na nga ba, hindi ’to aalis agad.

“Sige na nga, umalis ka na before I change my mind.”

He gave me a small wave and drove off with that same annoying yet charming smile.

I watched him go until he disappeared from view before walking inside the university.

---

Two weeks later. Mas naging close kami ni Benj. Palagi siyang dumadaan sa café—minsan para lang makipag-usap, minsan naghihintay hanggang matapos ako mag-close para sabay kami umuwi. Iba talaga siya. Hindi mo siya puwedeng isnabin basta-basta kasi palagi siyang andiyan. Ang kulit lang. Pero mabait naman.

May pagka-bossy lang talaga. Gusto niya siya palagi ang nasusunod. Eh di wow.

“Uy, pre! Sana all may driver!” biglang bungad ni Vincent habang naupo sa tabi ko.

Umakbay pa ’tong hayop. “May bago ka na bang best friend? Ayaw mo na ba sa ’kin?”

Tinulak ko siya. Tumawa lang ang loko.

“Subukan mong mang-asar pa, hindi kita pakopyahin mamaya,” sabi ko, half-joking pero may warning sa boses ko. Alam niya ’yan—pag exam, madali siyang ma-blackmail.

Though di naman kami legit na nagkokopyahan. More like exchange ng hints at clues. Pero alam mo naman ang iba, judgmental.

“Parang araw-araw ka na lang hinahatid ni Kuya Benj, ah?” Vincent added, trying to get a reaction from me.

Dedma. Ayoko siyang patulan. Kapag pinatulan ko, mas lalo lang ’tong kakalkal.

Lumapit pa ulit. He leaned on his arm at nakatitig sa ’kin.

“Pineperahan mo ba si kuya ha?”

“Ulol!” Napataas na lang kilay ko. “Wala akong ginagawang ganyan, gago ka ba?”

Natawa lang siya.

“Sus!”

“Magkaibigan kami, ‘no.”

“Sabihin mo nga kay kuya na kaibiganin din ako. Para naman ako rin may free ride. Ang selfish mo, pre.”

Umiling ako. “Eh iba kasi daan mo, ‘no. Kaya nga hindi ka nasabay nung isang gabi, di ba?”

“Ay oo nga pala.”

Napailing na lang ako habang kinuha ’yung notes ko kagabi.

“Review ka na lang, wag puro hanash. Oh, ayan oh!” Binato ko sa kaniya ’yung notes. Nasalo naman niya agad. “Gamitin mo ’yan.”

“Yes, boss!” sagot niya, parang batang sinabihan.

---

After classes, hiwa-hiwalay na kami ng daan. Pagdating ko sa shop, I saw Kuya Sam behind the counter, serving a drink. Pagkakita niya sa ‘kin, sumenyas siya.

“Bakit, Kuya?” tanong ko nang lapitan ko siya.

“Ikaw ulit mag-close ngayon, ha. Biglang may class kami.”

Naglakad kami papunta sa counter habang nag-uusap.

“Okay lang, Kuya. May klase ka na ba ngayon?”

“6:30PM pa pero kailangan ko na umalis now.” He was already taking off his apron. “Sorry talaga, Jah.”

“Okay lang, kuya. Bawi ka na lang bukas.” Tinapik ko siya sa balikat.

Alternate kasi kami sa closing. Pero okay lang naman. Chill ang araw, konti lang din customer.

Habang pinupunasan ko ’yung last table, biglang bumukas ’yung pinto. Tumunog ’yung bell.

“Good evening. Welcome to—”

Napatigil ako nang makita kung sino ang pumasok.

“Hi, Jah.”

Si Benjamin. Naka-smile pa.

Binitawan ko ’yung basahan at tinignan siya.

“Sabi ko na nga ba, ’wag ka nang pumunta rito. Anong ginagawa mo dito?”

He suddenly stopped walking. ’Yung ngiti niya biglang nawala. Parang nabigla sa sinabi ko.

Para siyang batang tinanggihan ng yakap. Pinigilan ko matawa.

“Oh? Are you really serious about that?” he asked, offended ang boses. “’Cause if you are, then I’m leav—”

“Joke lang ’yon, tanga!” natawa ako habang inaabot ang braso niya para pigilan siya.

Napatingin siya ulit sa akin. Mukha pa rin siyang seryoso.

“Your jokes are not funny, you know.” Napasimangot siya.

“Sorry na,” I grinned. “Same order ba ulit?”

Pero bago ako makalakad papunta sa counter, napansin ko ‘yung hawak niya sa kaliwang kamay.

“Ano ’yan?” tanong ko, pointing at it.

Tinignan niya rin.

“Ah, this?” Ngingiti-ngiti siyang sumagot. “I bought it from an old man selling on the street kanina.”

Wow, may puso pala ’to.

“Hala, ganyan pala type mo? Angry birds?”

Umiling siya, deadpan. “Nope. This one’s for you.”

Nag-blink ako. Twice.

“Huh? For me?”

Tumango siya at iniabot ’yung toy.

“It reminds me of you. Tingnan mo ’yung eyebrows niya,” sabay turo. “Parang ikaw kapag naiirita ka sa akin.”

Napakunot noo ako.

“So sinasabi mong ganyan kilay ko?”

He laughed before nodding.

“Aba’t—”

Bigla niyang hinawakan ang kilay ko, para bang inaayos o hinihiwalay.

“Oh ayan, salubong na naman. Kalma ka lang. Huwag na mainis.”

I just stared at him.

Di ko alam bakit ako natahimik. Maybe because of the way he smiled habang inaasar ako. Or maybe because—ano ba ‘to?

What the heck is happening?

Chapter 11

“End mo na.”

He opened his eyes slowly and shook his head. Tsk, ang kulit talaga.

“I’ll wait for you,” he insisted.

“Ang dami ko pang tatapusin.” Tumingin ako sa plate ko na halos sabog na sa dami ng linya at parts. “Sige na, matulog ka na. Inaantok ka na nga, oh.”

I can already see it—his eyes barely open, and yet he was slapping his cheeks para lang magising.

Napatingin ako sa oras sa phone ko. 2 AM na pala. Halos tatlong oras na kaming nagbi-video call.

Ang tagal na pala…

Kanina pa ’ko nagmamakaawa sa kanya na matulog—mga around 12 pa lang—pero ayaw talaga. Wala naman siyang ibang ginagawa kundi panoorin ako. Nakaiga lang siya sa kama habang nakatitig sa screen.

“No,” he stubbornly said, sabay iling. “Mamaya na. Sabay tayong matulog.”

Ilang ulit na niya yang sinabi, pero andito pa rin siya. Laban sa antok.

“Grabe, ang kulit talaga ng lahi niyo,” biro ko.

Ngumiti siya. “Are you almost done? Matagal ka pa ba?”

“Oo,” sagot ko habang nagdodrawing pa rin. “Kaya please lang, matulog ka na. I-eend ko na ’to.”

Papatayin ko na sana yung tawag nang bigla siyang sumigaw—

“No!”

“Ano na naman?”

“Huwag mo munang i-end,” sabay hawak sa phone at nag-adjust ng pwesto. Umupo siya, sumandal sa headboard habang nakatitig pa rin sa akin. “Hindi na ’ko inaantok, oh. Kita mo ’to?” Nilakihan pa niya ang mga mata niya.

Yeah, right.

“Wala ka bang pasok bukas?” balik ko sa ginagawa ko. “Baka ma-late ka.”

“Wala. Free ako all day.”

Tumigil ako sandali at tinignan siya ulit. Halos nakapikit na yung mata niya pero pilit pa ring gising.

Ano bang trabaho ng taong ’to? Meetings lang ng meetings… pero parang wala namang ibang ginagawa?

“Benj, anong work mo talaga?” Tanong ko. “Lagi ka lang nasa meeting. ’Yun lang ba talaga ginagawa mo?”

Nagmulat siya ng mata, mukhang gulat pa sa tanong ko. “Huh? What was that again?”

Napailing ako.

“Sabi ko, may trabaho ka ba talaga? Or part-time lang ’yan?”

“I have work, Jah,” sagot niya, confident.

“Ah, so ’yung pag-attend lang ng meetings, trabaho na ’yon?”

Umiling siya. “Hindi lang meeting. I actually handle proposals and negotiations for our company’s products.”

“Our company?” napa-kunot noo ako. “Wait… may sarili kang kompanya?”

Ngumiti siya. “Technically, dad ko ’yung owner. Pero since anak niya ako, ako na minsan ang nag-aasikaso ng meetings with clients and investors. Parang rep ako ng kumpanya namin.”

Tangina.

So mayaman nga talaga siya?

Eh ’di ang

swerte

ko pala. May kaibigan akong loaded!

“Bakit mo tinatanong?”

Umiling ako, hindi pa rin makapaniwala.

“Wala, wala,” sagot ko. “Nagtataka lang ako anong klaseng work meron ka. Baka sakaling pwede ako mag-apply, ’di ba?”

Tumawa siya. “Gusto mo bang magtrabaho para sa’kin?”

“Hindi ah!” mabilis kong sagot. “Sabi mo nga, papa mo ang may-ari. Sa kanya na lang ako mag-aapply.”

“I can ask him to hire you to work with me. Interested ka ba?”

“Wag na, uy!” balik ko ang tingin sa plate. “Kung ikaw lang ang boss ko, pass na muna ako.”

Tumawa lang siya ulit. “Sayang. Trabaho na ’yon na may bayad kahit wala kang ginagawa. Basta sama ka lang sakin sa meetings, okay na ’yon. What do you think?”

“Loko ka talaga!” nilingon ko siya. “Trabaho tawag mo dun? Wala akong ginagawa pero may sweldo? Scam ba ’yan?”

Ngumiti lang siya, chill pa rin.

“Hindi, promise. You’ll just accompany me and maybe help me take notes or convince clients.”

Umiling ako.

“Okay na ko sa shop. Tsaka limited lang oras ko. Di ko maasikaso yan.”

“If you say so. Pero if ever magbago isip mo, the offer still stands.”

Napailing ako. “Matulog ka na nga. Daldal mo eh.”

Tawanan lang siya.

Two hours later…

Finally, natapos ko rin ang plate ko. Whew. Nag-unat ako, kasi halos mamatay na ’yung braso ko sa kaka-focus.

“I’m done—” pero natigilan ako. “Benj?”

Tahimik. Tulog na

yata

? Buti naman, kanina pa siya hirap pigilan ’yung antok.

Papapatay na sana ako ng tawag nang bigla siyang sumulpot sa screen.

“Hey!” sambit niya habang umuupo sa kama. “Don’t end it!”

“Akala ko tulog ka na?”

“Nope.” Sinalubong niya ako ng ngiti habang pinupunasan ang ulo gamit ang towel. “Naghilamos lang ako. Tapos ka na?”

Kaya pala iba na suot niya. Naka blue shirt na siya ngayon.

“Naligo ka pa? Wala ka pa ngang tulog,” sabi ko habang nakatitig sa kanya.

“Mainit kasi eh,” sagot niya sabay patong ng tuwalya sa balikat. “Tapos ka na ba?”

Tumango lang ako.

“Pero kahit na, delikado ’yan. Baka magkasakit ka. Hindi ka pa natutulog tapos maliligo ka agad?”

“Sino bang nagsabi niyan?”

“Ako.” Seryoso kong sabi. “Sino pa bang mag-aalala sa ’yo kung ’di ako? Baka bigla ka na lang himatayin.”

Ngumisi siya, parang nanunukso. “So concerned ka pala sakin, Elijah?”

“Hindi noh! Concern ako sa sarili ko. Kapag nagkasakit ka, sino maghahatid-sundo sa ’kin sa university?”

“Kahit may lagnat ako, makakapagmaneho pa rin ako, Elijah. Gusto mong subukan?”

“Ang yabang talaga nito!” Napailing ako habang inaayos ang gamit ko.

“So, anong plano mo after this? Inaantok ka na ba?” tanong niya habang inaayos ang towel.

Actually, kanina antok na antok ako… pero ngayon? Wala na.

“Wala na. Siguro hihiga lang ako. Ikaw?”

“Hmm… gusto mong panoorin ‘yung sunrise kasama ako?”

Napatingin ako sa phone screen ko. 5AM na. Maliwanag na kaya sa labas?

“Ikaw, hindi ka pa inaantok?”

Umiling siya. “Nope. Wide awake.”

“Huwag na. May pasok pa ako mamaya eh. Matulog na lang tayo.”

“Akala ko ba hindi ka pa antok?”

“Oo nga. Pero kailangan pa rin matulog. Hello? May responsibilities tayo.”

“After na lang natin panoorin ’yung sunrise. Then tulog. Okay na ’yon, diba?”

Napabuntong-hininga ako. Alam kong ‘di ako mananalo sa makulit na ‘to. Ilang beses na ba siyang ganito? Bakit parang lagi niya akong naeengganyo?

“Ano bang meron sa sunrise at ganyan ka ka-determined?”

Ngumiti siya, parang aliw na aliw sa tanong ko. “Wala lang. Masaya lang. Tara na, Elijah. Libre na ‘yung breakfast mo after. So, ano? Game?”

Breakfast + libre = yes. Alam niyo na sagot ko.

“Sige na nga. Sunduin mo ko.”

“On the way na. See you.”

“Okay. End ko na ‘to.”

“Drive safe,” pahabol ko.

Ngumiti siya. “Will do.”

---

Pagkatapos ng tawag, inayos ko na mga gamit ko. For the past few days, lagi niya akong nililibre after class or before ako ihatid. Sinasabihan ko na siya na huwag masyado, baka mamihasa ako… at hanap-hanapin pa.

Nagsuot ako ng black na shirt at matching na black pants. Then kinuha ko na rin ‘yung makapal kong jacket—malamig kaya ‘wag na tayong pa-brave.

Ilang minutes lang, narinig ko na ang motor niya sa labas ng apartment. Buti na lang tulog pa ‘yung landlord ko—si Kuya Tulog Mantika. Hindi ko pa nasabihan si Benj na huwag maingay, buti hindi siya nagpa-vroom nang malala.

Lumabas agad ako. Pagdating ko sa kanya, naka-black jacket din siya. Pero naka-shorts?

“Hi!” bati niya habang inaabot ang helmet.

“Hindi ka ba nilalamig niyan?” tanong ko sabay turo sa binti niya.

Tumingin siya doon, tapos umiling. “Hindi naman. Tara na, sakay ka na para makahanap tayo ng magandang spot.” Tinapik niya ang space sa likod ng motor.

Excited much?

Sumakay ako at humawak sa magkabilang balikat niya habang umikot siya para lumarga.

---

“So, anong gusto mo for breakfast?” tanong niya.

“Kahit ano.”

“Walang pagkain na pangalan ay ‘kahit ano’, Elijah.”

Hinampas ko siya. “Alam ko, gago. I mean kahit saan, basta libre mo.”

Tumawa siya. “Duh. Sabi ko nga ’di ba, treat ko ’to. So, obviously, libre.”

Sana all confident at loaded.

---

Maya-maya, nakarating kami sa isang bundok na medyo mataas at tanaw ang buong paligid. Doon daw maganda ‘yung sunrise.

Pinarada niya ang motor at bumaba kami. Tinanggal ko ang helmet at nilamon agad ng malamig na hangin ang mukha ko. Medyo foggy pa pero kita na ang liwanag sa may silangan.

Naglakad ako palapit sa edge ng cliff at tumingin sa ibaba. May ilang bahay na makikita pero hindi ganoon kadami dahil malayo ito sa highway. Ang peaceful tignan.

“Nakaka-relax, ‘di ba?”

Nilingon ko siya. Bigla siyang nasa tabi ko. He was staring at the sun slowly rising. Napatingin din ako.

Ang ganda.

I don’t usually do this kind of thing. Ang goal ko lang talaga ay makapagtapos ng college at magka-work. Never akong nagtravel para mag-unwind. Walang budget, syempre. Survival mode palagi.

“Yeah,” bulong ko. “Thanks.”

“Thanks saan?”

“Sa pagdala sa ’kin dito? Sa pagpupuyat mo rin kahit hindi mo naman kailangan.”

Napatigil ako nang maramdaman ang kamay niya sa balikat ko. Umakbay siya.

“You’re welcome, Jah. Starting today, mararanasan mo na ‘yung mga bagay na hindi mo pa naranasan noon. And with me, hopefully.”

Tahimik lang ako. Pinakikinggan siya.

“I don’t usually make promises, but this time, I’ll promise you that.”

“Tsk,” ngumiti ako. “Basta libre mo pa rin.”

Tumawa siya. “Deal.”

Napangiti na lang ako. Mukhang okay din pala ‘tong si Benj. Basta usapang libre, present ako.

Chapter 12

“Tangina naman! Bagsak na naman ako!”

Napakamot sa ulo si Vincent habang nagtatawang umiling. Katabi ko siya sa bench sa hallway ng department. Halata sa mukha niya na pilit lang ang tawa, pero ramdam mo ‘yung disappointment.

“Alam mo ’yung tipong ginawa mo na lahat, tapos ganito pa rin? Ang sakit, bro.”

Sino ba naman kasing matutuwa kung makakakuha ng tres kahit na alam mong binuhos mo na lahat ng effort mo? Pero sa amin, mas malala—pareho kaming singko.

Expected ko na ’to, to be honest. Ang bababa kasi ng scores ko sa mga quiz pa lang. Pero kahit ready na ako mentally, iba pa rin ‘yung bigat pag nandyan na talaga sa harap mo. Parang… I did my best , pero maybe my best isn’t good enough. O baka naman ako na talaga ang problema?

Nakakainis. Nasayang lahat ng effort, lahat ng puyat—tapos bagsak pa rin.

“Ikaw? Ilan score mo?” tanong ni Vincent habang tinitigan ako.

Tahimik kong inabot sa kanya ‘yung papel na may grade ko for midterms. Pinirmahan ni ma’am ‘yon kanina lang.

Biglang tumawa si Vincent.

“Yun oh! Matchy tayo, bestie! Singko rin!” sabay hampas sa balikat ko na parang proud pa.

Napailing ako. Wala sa mood para makisakay sa trip niya. I crumpled the paper and threw it straight into the trash bin nearby.

Ayokong maapektuhan ng sobra pero ang hirap i-ignore. May klase pa kami, kaya pilit kong kinontrol ang emosyon ko. I focused sa lecture and afterwards, diretso kami sa shop para sa part-time.

Tahimik lang ako buong shift. Habang nagse-serve ng drinks, pansin ko ‘yung mga tingin ni Kuya Sam. Napansin na yata niya na wala ako sa sarili.

“Okay ka lang ba, Elijah?” tanong niya.

Tumango lang ako. Liar , I know. Pero wala sa mood magkwento.

Napansin niyang mabigat ang kilos ko kaya siya na ang nagdala ng orders. Nilipat na lang niya ako sa counter para hindi na makasalamuha ng customers.

I hate this feeling.

I just need time to process it all. Kasi kahit alam kong mahirap ang course, hindi ko akalaing ganito kahirap emotionally. Before ako pumasok sa Architecture, puro kwento lang ng stress and burnout. Pero ngayon, ako na ‘tong nasa gitna ng eksena.

And honestly? I’m not sure anymore kung kakayanin ko pa.

Habang naglalagay ako ng resibo sa bag ng isang order, may narinig akong boses sa gilid ko.

“Hey.”

Hindi ko na kailangang tumingin. Kilala ko na kung sino ‘yon sa boses pa lang. I kept wiping the utensils.

Lumapit siya—si Benjamin. Tumayo sa kaliwa ko, nakasandal ang isang kamay sa gilid ng sink.

“Sam said you’re not yourself today. Is something wrong?”

Umiling ako, hindi siya tinitingnan.

“Wala lang ako sa mood. You know… bad day.” Tinuloy ko lang ang ginagawa ko. “Akala ko may meeting ka ngayon?”

“Tapos na,” sagot niya. “Do you want to come with me?”

Napatingin ako sa kanya. “Ha? Saan naman? At bakit?”

“To ease your mind,” putol niya sa tanong ko. “Sinabihan ko na si Sam. Sabi rin niya hindi ka rin makakafunction ng maayos kung ganyan ka. So… gusto mong sumama?”

Napabuntong-hininga ako.

“Sige, tapusin ko lang ‘to.”

“Okay. I’ll wait outside.”

Tumango ako.

Mabilis kong tinapos ang gawain. Lumapit ako kay Kuya Sam para magpaalam. Sabi niya, okay lang, aware na siya sa usapan nila ni Benjamin kanina.

“Go ahead, Elijah. Mamaya-maya magsasara na rin ako.” Nilapag niya ang mga hugasan sa sink.

“Sige kuya, babawi ako bukas.”

Tumango siya. “Ingat kayo.”

Tinapik niya ako sa balikat bago nagpatuloy sa paghuhugas.

Paglabas ko ng shop, nakita kong nakaupo si Benjamin sa motor, naninigarilyo. Second time ko na siyang makitang naninigarilyo.

Nang mapansin niya ako, agad niyang tinapon sa lupa ‘yung sigarilyo at inapakan para patayin.

“Ready?”

Tumango ako. “Saan tayo pupunta?”

Inabot niya ang helmet sa akin. “That’s for you to find out.”

“Grabe ka, misteryoso.”

Tumawa lang siya habang umangkas. “Let’s go. We’re gonna ride around town.”

Sinukbit ko ang helmet at sumampa sa likod niya.

“Baka maubos gas mo niyan,” biro ko habang umaandar na kami.

Umiling siya. “I got money for that.”

“Edi wow, big time!”

He chuckled. “Hold tight. This is gonna be the best ride of your life.”

Mahigpit ang kapit ko sa balikat niya. Nang bumilis ang takbo ng motor, napakapit na ako sa tagiliran niya mismo.

“Ayoko pang mamatay, okay? At may traffic laws, Benj. Bawasan mo ‘yang bilis mo.”

“Relax, Elijah. You’re safe with me.”

That line gave me a weird kind of comfort. May tiwala naman ako sa kanya—pero hindi sa motor niya o sa mga kalsadang tinatahak namin.

“Siguraduhin mo lang. Pag naaksidente tayo, masasapak talaga kita.”

Tumawa siya.

“Here we go!”

Damn, sobrang bilis! Parang hihiwalay kaluluwa ko sa katawan! Tuloy-tuloy ang sermon ko habang siya, parang wala lang. Nag-eenjoy pa ata. Sa sobrang bilis, napakapit na talaga ako ng mahigpit sa katawan niya.

But you know what? The cold wind, the lights, the feeling of freedom… somehow, it eased my stress. Naenjoy ko siya. Yung ride. Yung moment.

“Told you you’d enjoy it.”

Napailing ako, pero hindi ko na siya sinagot.

Huminto kami sa isang mataas na spot kung saan kita ang buong lungsod. Gabi kaya puro ilaw lang sa malayo. Umupo kami sa mga malalaking bato.

“Want to go home now?”

Ni-hug ko ‘yung tuhod ko habang nakaupo.

“Konti pa. Pahinga muna tayo.”

Nag-“hm” lang siya. Nang lumingon ako, nakatingala siya sa langit, pinagmamasdan ang mga bituin.

Napatingin din ako. Ganda nila. Kahit napakalayo, kita pa rin sila.

Sana ganun din sa mga taong nami-miss natin—kahit malayo, sana nararamdaman pa rin sila.

Bigla kong naramdaman na may tumulo sa mata ko. Napayuko ako.

Putcha. Ba’t ngayon pa ‘ko naiiyak? Ayos na ‘ko kanina, ‘di ba?

“Why? Napuwing ka?” tanong niya, naramdaman ko ang concern sa boses niya.

Umiling ako. “Hindi.”

“Bakit ka nakayuko?”

“Wala nga.” Pinunasan ko ang luha gamit ang manggas ko.

“Are you crying?”

“Hindi ah!” tanggi ko agad. Pero mas lalo pang bumuhos ang luha ko. Ang labo.

“Hey.” Lumapit pa siya. Ramdam ko ang kamay niya sa likod ko. “Why are you crying?”

“W-Wala lang.” Tumingala ako. Nag-deep breathe. “Hoo…”

“Elijah.”

Ngumiti ako kahit may luha pa sa mata.

“Oks lang ako, Benj. Naiiyak lang siguro ako.”

Hindi siya nagsalita. Tinitigan niya lang ako sandali, tapos inakbayan ako bigla. Hinila niya ako papalapit, kaya napasandal ako sa kanya.

“Cry.” Mahina niyang sabi. “Okay lang. I got you.”

Hinampas ko siya sa tiyan, na parang kasalanan pa niya.

“Sinabi mo pa kasi. Ayan tuloy, naiyak lalo ako.”

“Hmm.” Hinaplos lang niya ‘yung braso ko ng dahan-dahan.

For the second time, I felt safe in someone’s arms. I closed my eyes and let myself be vulnerable.

And he just stayed with me.

Chapter 13

“Uy, parang close na close na kayo ah?” Tumabi sa akin si Kuya Sam habang nag-aayos ako ng order. “Lagi kayong magkasama lately.”

Busy ako sa paggawa ng usual order ni Benjamin—americano at isang slice ng cake. Wala na talagang pagbabago sa routine niya.

Same old order.

Same quiet vibe.

“Ha?” Napakunot noo ako. “Sino, kuya?”

Ngumiti siya ng may laman. “Sino pa ba? ’Yung laging naghihintay sa’yo tuwing uwian.”

Napalingon ako kay Benjamin. Nasa kabilang table siya, focused na focused kausap ang client niya online. Halata ngang urgent ’yung meeting—hindi siya nakapunta sa actual na meeting dahil biglaang notice daw from his dad. Buti na lang, kami lang ang tao ngayon sa café.

“Ah, si Benjamin?” Sabay lingon ko pabalik kay Kuya Sam na kasalukuyang nagbibihis.

Maaga siyang uuwi, may pasok pa raw siya bukas ng umaga.

“Oo, si Benjamin nga.” May ngiting hindi ko mawari sa labi niya. “Mukhang close na kayo ha?”

Napabuntong-hininga lang ako. Tinuloy ko na lang ’yung ginagawa ko.

“Gusto lang niyang makipagkaibigan kaya… ayun, pinagbigyan ko.”

To be honest, hindi naman mahirap maging friend si Benjamin. Maasahan siya kahit hindi mo utusan. Hindi ko rin naman siya pinipilit sa mga ginagawa niya para sa akin. He just does things on his own.

Medyo makulit lang talaga minsan.

“Ah, kaibigan lang pala,” sabi ni Kuya pero parang nang-aasar ’yung tono niya.

Napatingin ako sa kanya. “Ano na naman ’yang iniisip mo, kuya?”

“Wala, Elijah!” Tawang-tawa siya. “Nagtatanong lang naman ako.”

Nagtaas ako ng kilay. “Bakit parang may iba kang gustong sabihin?”

“Wala nga!” Tumawa pa lalo si Kuya. “Pero napapansin ko lang… lagi kang hinahatid n’ya. Minsan pa nga sa may kanto ng university mo. Ayos ka ha, may pa-service na. Di ka na napapagod sa commute.”

“Nakikita mo kami?”

Tumango siya, tuloy pa rin ang pilyong ngisi. “Minsan lang naman.”

Hindi ako nakapagsalita. Wala namang mali, ’di ba? Hinahatid lang naman niya ako. Wala namang masama doon, right?

Tinawanan lang ako ni Kuya at tinapik ako sa balikat. “Mauna na ’ko, ha. Kayo na lang bahala rito.”

Tinignan ko siyang palabas ng shop, sabay umiling. Hay nako, Kuya talaga.

Binalikan ko ang ginagawa ko—nag-serve ng order kay Benjamin. Pero hindi ako dumaan sa likuran niya para hindi siya ma-distract habang kausap ang client niya.

Paglapag ko ng tray, agad lumingon siya.

“Order mo na.” I mouthed.

Ngumiti siya. “Thank you,” he said softly.

Tumango lang ako sabay senyas na ipagpatuloy niya lang ’yung meeting niya.

Bumalik ako sa counter, binalik ang tray, at umupo. Kinuha ko ‘yung phone ko para maglibang.

Ilang minuto ang lumipas bago siya lumapit sa counter. Bitbit niya ang empty glass at plate. Tumayo ako agad at nilapag ang phone ko sa mesa.

“Ba’t ka pa tumayo? Sana tinawag mo na lang ako, ako na sana nag-collect.”

Umiling siya. “Tapos na rin ako sa meeting.”

“Ayos, good for you.”

Nilagay ko sa sink ang hugasan tapos bumalik ako sa counter. Tumapat ako sa kanya at naglapag ng mga siko sa counter.

“Mahirap ba ginagawa mo?”

“Hindi naman.”

“Masaya ka?”

“Oo.”

“Ever considered getting a full-time job? Like, legit office work ganon?”

Nag-isip siya sandali. “Sinubukan ko na dati. Pero pinahinto ako ni dad.”

“Huh? Bakit naman?”

Bigla siyang yumuko konti, both hands niya nakapatong sa gilid ng mga braso ko sa counter. He leaned a little closer, eyes on mine.

“I’ll be the next owner of our company. Kaya ganon.”

“Ha?!” Napanganga ako. “Ikaw ’yung susunod na CEO or something?”

Tumango siya.

“Only child ka ba?” Tanong ko, still shocked.

“Nope. May kapatid ako. Actually, same university n’yo.”

Napatahimik ako. Hindi ko inakalang may kapatid pala siya.

“Then… bakit parang lagi kang gala? Hindi ka ba delikado sa mga taong tulad mo? Alam mo ’yon, sa mga movies, ’yung anak ng mayaman tinatarget kasi para pabagsakin ang family business.”

He burst out laughing. “Grabe ka. That’s too dramatic. TV lang ’yon, Elijah.”

“Edi explain.”

“Well, it depends. Sa family mo pa rin ’yan. Kung hahayaan ka nilang maging independent or ikukulong ka sa mansion.” Tumayo siya nang tuwid. Crossed his arms.

“In my case, they trust me enough. Basta huwag lang akong gumawa ng gulo.”

Buti pa siya. Supportive ang family.

And honestly, halata naman. The way he talks, dresses, acts—everything about him screams discipline and class. Very composed.

He’s… perfect.

Sana all.

“What are you thinking?”

Naputol ang iniisip ko nang mapansin kong sobrang lapit ng mukha niya sa’kin.

“Wala, wala!” Umiling ako. “Sabi ko lang… ang saya siguro maging katulad mo. You get to do things you actually like.”

Tumingin siya ng diretso sa mata ko, parang sinusubukang basahin ang nasa loob ko.

Ang weird talaga kapag ganito siya tumingin. Parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya masabi.

“Ang swerte siguro ng mapapangasawa mo,” bulong ko, hindi ko sinasadyang sabihin ng malakas.

Pareho kaming natigilan.

“Joke lang!” Bawi ko agad.

Tumawa siya.

“Do you think I’m married?”

Sinipat ko siya mula ulo hanggang paa. “Medyo.”

Tumawa siya ulit. “I’m not. We’re actually the same age.”

“Talaga lang ha?”

“Yup. Why?”

“Eh kasi… ang laki mo. Este, parang ang mature mo na.”

“Well, I’m twenty-two.”

Napangiwi ako. “Pfft. Three years older ka pala sa ’kin!”

“Hala?! Nineteen ka lang?”

“Turning twenty this December,” sagot ko. “Ikaw? Birthday mo kailan? Sama mo ’ko ha, paparty tayo!”

“December din. Eighth.”

“Ha? Ako December 9!”

Pareho kaming nagtawanan.

“No way!” Tuwang-tuwa siya. “So one day ahead lang ako?”

“Exactly! Kaya i-invite mo na ’ko sa birthday mo, considered ko na ’yon as celebration ko rin.”

“You’re really a nineteen-year-old boy.” Tukso niya.

“Tss. Ang yabang mo. Ilang taon lang tanda mo eh.”

“Still older.”

“O siya, ikaw na matanda!” Asar ko. “Maghuhugas na ’ko, kuya.”

Tumalikod na ako papuntang sink.

Narinig kong tumawa siya.

“Sige! Hugasan mo ng maayos, bunso!”

What the—bunso talaga?!

Chapter 14

“Don’t forget the movie later, ha?”

Tinanggal ko ang helmet ko at bumaba na sa motor niya. Once again, hinatid na naman niya ako sa university. Ilang beses na ba niya akong hinatid? I honestly lost count. Parang part na ’to ng daily routine ko.

“Oo na, oo na.” Sagot ko habang inaabot sa kanya ang helmet niya.

May horror movie kasi siyang gustong panoorin. Supposedly kagabi pa namin papanoorin, pero biglang may quiz ako today kaya nagfocus muna ako. Kaya ayun, na-postpone tuloy. Kaya ngayong gabi na lang after class. Since kanina pa niya ini-remind ‘yon habang nasa biyahe kami, halatang excited talaga.

“Video call ulit mamaya?” tanong ko habang inaayos ang gamit ko.

“Why? Gusto mo bang dito ka na manood sa condo ko?”

“Ulol ka talaga.” Inambahan ko siya ng helmet. “Serious question ‘to, Benj. Sana serious answer din.”

“I’m serious, promise.” Tawa siya nang tawa pero mukhang totoo siya. “May projector ako sa condo. We can watch it in full screen. So? Game ka ba?”

Napaisip ako sandali.

“Depende. Baka biglang may ipagawa na naman na plates mamaya after class.”

“Alright. Class well.” Seryosong tono niya.

Napatawa ako. “Class well daw. Okay, work well din sa ’yo.”

Nagkatawanan pa kami bago siya tuluyang umalis.

Pumasok na ako sa campus at dumiretso sa assigned classroom namin. Pagbukas ko ng pinto, unang sumalubong sa akin si Vincent.

“Grabe ka, bro. Pinagpalit mo na ’ko sa bagong kaibigan mo.” Pa-drama pa siya, halatang napapanic na naman sa quiz. “It hurts so much to love this way, bro.” May pa-body roll pa talaga si gago.

Umupo ako sa tabi niya at inilapag ang reviewer na ginawa ko kagabi.

“Tumahimik ka na nga. Eto na, gamitin mo.”

“Ayos! The best ka talaga, pre!” Sobrang tuwa niya.

Umiling na lang ako. Loka talaga ’tong si Vincent.

“Pero seryoso, pre,” biglang seryoso ang tono niya. “Napapadalas ang paghatid sa’yo nung isa, ah? Mukhang close na close kayo?”

“Gusto mo lang din magpahatid eh, aminin.” Ngumisi ako.

“Uy hindi ah!” Pumalag siya agad. “Grabe ka, bro!”

Hindi siya tumigil sa pangungulit tungkol kay Benj. Pang-ilan na ba siya? Una si Kuya Sam, ngayon naman si Vincent.

Pagkatapos ng quiz, lumabas ang results. Surprisingly, maganda ang scores namin ngayon—mas mataas kumpara sa mga previous quizzes. Si Vincent tuwang-tuwa sa score niyang 14, samantalang ako naman ay naka-16. Not bad, considering over 30 ang total.

“Iba talaga ‘pag ikaw ang gumawa ng reviewer, bro!” Sabi niya habang nakaakbay sa akin palabas ng gate. “Pahiramin mo ko lagi, ha? Babagsak ka pag hindi mo ko pinahiram.”

“Nasa effort mo pa rin ’yan, tanga.” Sabi ko. “Kahit anong ganda ng reviewer kung hindi mo naman binasa, wala ring silbi. Ikaw pa rin ang may hawak sa grades mo.”

Bigla siyang huminto sa paglalakad kaya napahinto rin ako. Nakaakbay pa rin kasi siya.

“Ano na naman?” tanong ko.

Tiningnan niya ‘ko na parang may iniisip na malalim.

“Pre… may sakit ka ba?” Nilapat pa niya ang palad niya sa noo ko. “Hindi ka naman mainit, pero parang may kakaiba sa’yo ngayon.”

Inalis ko agad ang kamay niya at tinabig ang braso niyang nakaakbay.

“Anong pinagsasabi mo?”

“Ang bait mo kasi today. Di ka ganyan usually. Saan mo natutunan ‘yan? Hindi ka ‘yan, bro.”

Tinitigan ko lang siya ng masama.

Baliw talaga ‘to.

Hindi ko na lang pinansin at iniwan siya roon. Bahala siya sa buhay niya.

“Hoy, teka!” Tumakbo siya at sumabay ulit sa lakad ko.

“Nahahawa ka na talaga sa kabaitan ng bago mong kaibigan. Hindi na kita kilala!”

Pinakita ko sa kanya ang middle finger ko habang dumaan kami sa guard house. Pabulong ko pa ngang sinabi, “Gago,” para hindi marinig ng guard. Ayoko ma-record na bastos ako.

Tawa siya ng tawa.

“Yan! ’Yan ang tunay kong kaibigan. Masama ang ugali, walang filter.”

Hindi siya tumigil sa daldal hanggang sa siya na rin ang napagod. Iniwan na lang niya ako nang kusa. Akala ko nga susundan pa niya ako hanggang apartment.

Habang naglalakad mag-isa, binagal ko ang lakad ko. Kinuha ko ang phone at in-ear earphones ko. Isinalpak ko sa tenga sabay play ng playlist ko—The 1975.

Napansin kong gabi na. Wala na akong planong pumasok pa sa shop ngayon since kaninang umaga pa ako nag-duty. Si Kuya Sam naman ang naka-assign ngayon. And besides, it’s already 10 p.m., malamang sarado na ‘yun. Baka nga nasa bahay na rin si Kuya.

Habang naglalakad, sinisilip ko ang mga updates sa GC. Wala pang bagong announcement, pero may mga nagtatag sa amin tungkol sa possible project proposal. Mukhang late night cramming nanaman ‘to.

Pagliko ko sa isang makitid na eskinita, bigla akong napatigil nang makarinig ako ng malakas na sigawan. Napakunot noo ako’t tumingin sa direksyon ng ingay. Sa may dulo, may dalawang aninong tila nag-aaway.

Plano ko sanang umiwas na lang at lumakad sa kabilang side ng daan nang bigla kong marinig ang pamilyar na boses ng isa sa kanila.

“B-Bryson… please, naman…”

Napatigil ako. Kilala ko ang boses na ’yon. Kahit gaano pa kadilim sa spot na ’to, sigurado ako.

Si Kai ’yon. Walang duda.

Dahan-dahan akong lumapit habang pinakikinggan ang palitan nila ng salita.

“Hindi, Kai. Sumosobra ka na!” galit na sabi ng isa—si Bryson. “I gave you everything. You know that. Tapos eto kapalit? You still have the audacity to cheat on me?”

Halos matigilan ako. Parang may kung anong bumagsak sa dibdib ko.

“H-Hindi ko sinasadya—”

“Don’t give me that bullshit, Kai!” pasigaw na sagot ni Bryson. “Ganiyan din ang drama mo sa ex mo, ‘di ba? So that quote is real, huh? ‘Once a cheater, always a cheater?’”

“Bryson, please… hayaan mo kong magpaliwanag—”

“No! Tapos na tayo! I’m done with you, Kai. Ayusin mo sarili mo!”

“Bryson!” sigaw ni Kai, pero wala na itong nagawa kundi umiyak.

Tahimik ang paligid pagkatapos nun. Maliban sa hikbi ni Kai, wala nang ibang tunog.

So he did it again. He cheated… again? Pero bakit? Ano bang napapala niya sa panloloko? Does it make him feel wanted? Important? Fulfilled? Kung alam naman niyang masasaktan din siya, bakit pa?

Bumuntong-hininga ako at napapailing na sana’y lalayo na lang nang bigla niyang banggitin ang pangalan ko.

“E-Elijah…”

Napatigil ako sa hakbang.

“Elijah? Ikaw ba ‘yan?”

Parang nanigas ang mga paa ko. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makatingin. It’s been weeks since I last heard him say my name. Ilang linggo na ba? Tatlo? Apat?

“It’s really you…”

Pagharap ko sa kanya, nagulat ako sa layo namin—ilang hakbang na lang, nasa harap ko na siya. Magulo ang buhok niya, namumugto ang mata, at punong-puno ng luha ang mukha niya. He looked… broken.

Pero kasalanan niya ‘to. Siya ang dahilan kung bakit siya nasasaktan.

“W-What are you doing here, Elijah?”

Umiiwas ako ng tingin, mahigpit na hinawakan ang strap ng bag ko.

“Napadaan lang,” maikling sagot ko.

“Did you… did you hear everything?”

“Yes.” Hindi niya na kailangang tapusin ang tanong.

Tumahimik siya.

“Kai…” Tinapunan ko siya ng tingin. “You cheated. Again.”

Bumuka ang bibig niya. Parang may sasabihin, pero walang lumabas. Not even a single excuse.

“You’re hurting now because of your own choices.” Malamig ang tono ko. “Kung may problema kayo, kausapin mo. Ayusin n’yo. But don’t look for comfort sa ibang tao. Cheating won’t fix anything, Kai. It only ruins more.”

Doon tuluyang bumagsak ang mga luha niya. Umagos iyon sa pisngi niya, hindi niya na kayang pigilan.

Napatingin ako sa malayo. Alam kong wala na ako sa posisyon para makialam sa buhay niya ngayon. Pero hindi ko pa rin kayang balewalain ang dati naming pinagsamahan. Kahit papano, I still care.

“Sorry…” bulong ko. Pero enough para marinig niya. “Hindi ko na dapat pinapakialaman ‘to.”

Tinalikuran ko siya at nagsimulang lumakad palayo.

“Elijah…”

Nagulat ako nang maramdaman kong niyakap niya ako mula sa likod. Higpit ng yakap niya. Halos hindi ako makahinga.

“Can… can you take me home? Sa condo ko lang…” humihikbing pakiusap niya. “J-Just this one time. Please…”

Napabuntong-hininga ako.

Hinawakan ko ang mga kamay niyang nakapulupot sa akin at sinubukang tanggalin. Pero lalo lang siyang humigpit.

“B-Babe, please…”

Napapikit ako.

“Babe,” huh? Dati, konting tawag lang niya ng “babe”, parang may kidlat sa dibdib ko. Pero ngayon… wala na. Walang spark. Parang naubos na ‘yung magic.

“Fine,” sagot ko, halos pabulong.

Bahala na. Kahit ngayon lang. For old times’ sake.

“This will be the last, Kai.”

“Y-Yes… thank you… thank you…”

Hinayaan kong matanggal ang mga kamay niya saka ko siya hinarap. Umangat ang tingin niya sa akin—mahina, wasak, pero may kaunting pag-asa sa mga mata.

“Hush now, okay?” sabi ko habang pinupunasan ang luha sa pisngi niya.

Tumango lang siya, tahimik.

Nginitian ko siya, kahit konti. “Tara na.”

At naglakad kami papunta sa condo niya.

Sa isip ko, I reminded myself: This will be the last.

Chapter 15

“Kai, tama na. Uuwi na talaga ako.”

Pero imbes na bitawan ako, mas hinigpitan pa niya ’yung hawak niya sa braso ko—dalawang kamay na nga ang nakayakap ngayon.

“Kahit sandali lang, Elijah… please.”

Napabuntong-hininga ako. Sa totoo lang, kanina pa kami nakatayo rito sa harap ng condo niya. He’s been begging me to go with him sa unit niya pero ilang beses ko na siyang tinanggihan. And yet, here he is, ayaw pa rin akong pakawalan.

Ako naman? Para akong tanga. Hayaan lang nang hayaan. Walang lakas ng loob para tuluyang iwan siya.

“Gabi na, Kai. Kailangan ko na ring umuwi. Sige na, pumasok ka na.”

Sinubukan kong alisin ang pagkakayakap niya sa braso ko pero lalo niya lang itong hinigpitan. At ngayon, he’s resting his head sa balikat ko, parang bata na nagmamakaawa.

“Babe, please?” bulong niya, habang nakatingin sa akin gamit ’yung puppy eyes na minsan ko nang kinahinaan. “Just a minute. Promise. Then you can go home. Please?”

Tumitig ako sa kanya.

What is he even doing?

Gusto niya akong sumama? Para saan? Wala na kami, ’di ba? Ano pa bang dahilan para pumasok ako sa condo niya? Just why?

Pero…

“Fine.”

At that exact moment, parang naliwanagan ang mukha niya. Parang may fireworks sa mga mata niya sa sobrang tuwa.

“Pero sa labas lang, Kai. Hindi ako papasok sa loob, okay?”

“Elijah—”

Umiling ako kaagad.

“Final na ’yon.” Seryoso kong sagot. “Kung hindi ka rin papayag, then bitawan mo na ako. Uuwi na talaga ako.”

“O-Okay… okay.” Parang napilitang umoo.

Pumasok kami sa condo building. Tahimik na. Ang natitira na lang ay ’yung ilang staff na bumati kay Kai at nakangiting tumingin sa akin. Sumakay kami ng elevator at umakyat.

First time ko actually na makapunta rito. Ngayon ko lang nalaman na dito pala talaga siya nakatira. Malayo sa apartment na inuupahan ko.

Pagdating namin sa floor, bumukas ang elevator at tahimik kaming naglakad. Hanggang sa huminto siya sa isang pintuan na may nakalagay na Room 102.

“T-this is my room,” bulong niya habang itinuro ang pinto.

Saglit akong tumingin sa door, tapos sa kanya.

“Pumasok ka na. Aalis na ’ko.”

Tahimik siya. Tapos mahina siyang nagsalita.

“H-hindi ka na talaga papasok kahit saglit lang?”

Umiling ako. “Hindi na, Kai. Sige na, pasok ka na. Uuwi na talaga ako.”

Tumalikod ako at nagsimulang maglakad pabalik sa elevator.

“T-Thank you, Elijah and… I’m sorry…” rinig kong sabi niya.

Hindi na ako lumingon. Tumango lang ako habang papasok ng elevator.

Pagharap ko, andun pa rin siya—nakatingin. Parang frozen sa kinatatayuan niya.

Nagtagpo ang mga mata namin habang unti-unting nagsasara ang pinto ng elevator.

And just before it fully closed, ngumiti siya. At doon ko nakita kung paano niya binigkas ng tahimik: “I love you.”

This time… iba. Parang galing talaga sa puso niya. Parang totoo. Sincere.

Ang sarap pakinggan…

Pero hindi na ngayon.

Wala na ’yon. Wala nang epekto.

Pagtingin ko sa relo, halos alas-dose na.

Napatingin ako sa paligid—wala nang jeep o kahit anong pwedeng masakyan.

Dahan-dahan akong naglakad habang hinahalungkat ang cellphone sa bag.

Pagtingin ko, daming notifications.

At lahat galing sa isang tao lang.

Benjamin.

Binuksan ko ang phone at bumulaga agad ang mga messages niya—sunod-sunod.

Benj Makulit:

Where are you?

Nagrereview kayo?

May plates ka na naman?

Busy?

It’s late, Elijah.

Shall we postpone the movie?

Elijah.

Okay, let’s postpone.

Sleep already?

Good night, Elijah.

“Fourteen missed calls?!” bulalas ko.

“Putcha! ’Yung movie!”

Nataranta ako. Agad akong tumakbo habang tinatry siyang tawagan—pero…

“No load?! Are you kidding me?!”

Tangina! Nakalimutan ko talaga!

Pinagbilisan ko pa lalo ’yung takbo. Malapit lang ang condo niya dito. Kaya kahit pawisan at hingal, tinuloy ko na lang.

Pagdating sa harap ng building, sinubukan kong pumasok pero hinarang ako ng guard.

“Sir, saan po kayo pupunta?”

“Ah, kuya, sa kaibigan ko lang po. Saglit lang.”

“Pasensya na, sir. Bawal na pong pumasok ng ganitong oras unless kasama n’yo po siya.”

“Pero kuya, sandali lang naman—”

“Pasensya na talaga, sir. Rules po ’yan.”

Tangina!

“Kuya, may load ka ba?”

“Opo, sir. Bakit?”

“Pwedeng makitawag? Promise, isang tawag lang.”

“Sige, sir. Eto po.” Inabot niya ang phone niya. “Pero pasensya na, hindi pa rin kita pwedeng papasukin.”

Tinawagan ko agad si Benj.

Walang sagot.

Ulit.

Still no answer.

Third try… finally, sumagot siya.

“Who the hell are you—”

Napatayo ako sa kinauupuan ko. Bigla akong nanginig.

Yung boses niya—malalim. Irritated. Dangerous.

“B-Benj…”

“Elijah?”

Napalunok ako. Kinabahan ako lalo. Hindi ko alam bakit.

“S-Sorry, naistorbo ata kita—”

“Are you okay?” bigla niyang tanong, mas kalmado na ang tono. Naramdaman ko ’yung concern. “Why are you calling me on a different number? Where are you?”

“N-Nasa baba ako ng condo mo… Pwedeng bumaba ka? Kahit saglit lang?”

Walang sagot. Tumahimik ang kabilang linya.

At dahil doon, akala ko na tinanggihan na niya ako.

“P-pero kung di rin pwede, okay lang naman… uuwi na lang ako—”

“I’m coming.”

Nagulat ako.

Napatitig ako sa phone. Tapos biglang patay ang tawag.

Binalik ko kay kuya ’yung phone. Umupo ako ulit. Sinabi ko na bababain ako ni Benj pero mukhang hindi siya convinced. Pinaupo pa rin niya ako sa tabi niya, just to be sure.

After a few minutes, may mga yabag na lumapit.

Narinig ko na ang pangalan niya.

“Is there someone here—”

Hindi pa niya natatapos ’yung sentence nang tumayo ako.

Nagkatinginan kami.

“Elijah!”

Tumakbo siya agad papunta sa akin. Hinila niya ako papalapit and suddenly—niyakap niya ako.

My heart skipped. Sobrang bilis ng tibok.

“I was so worried. Are you okay?”

Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi—parang sinisigurado niya na totoo ako.

At sa sobrang lapit namin, napansin ko…

Magulo ang buhok niya. Nakabukas ang polo. Naka-pants lang.

Mukha talagang kakatulog lang siya.

Did I wake him up?

“Thank God… you’re safe.”

Tumingin ako sa mata niya.

At sa mata niyang ’yon… nakita ko ang tunay na pag-aalala.

Napahinto ang mundo ko.

That feeling…

Familiar. Sobrang familiar.

Chapter 16

“Here, drink this.”

“Ah… T-Thank you.”

I accepted the glass of water he placed in front of me. I watched as he sat down across from me habang umiinom ako. I took a few gulps, but I could feel how shaky my hands were.

I don’t know why but I feel tense… like sobra. Ganito rin yung kaba ko bago kami pumasok sa kwarto niya kagabi, and now that we’re here again—mas lalo akong kinakabahan.

Pagkaubos ko ng tubig, dahan-dahan kong ibinaba ang baso. Medyo bumalik na sa normal yung paghinga ko kahit papaano.

“Saan ka ba galing?”

That made me freeze. Just that simple question sent a shiver down my spine.

His tone was calm… pero ewan ko ba, there’s something about it that makes me feel uneasy. Parang may bigat, may tinatago. Kinakabahan talaga ako kahit wala naman siyang ginagawa.

What the hell is wrong with me?

“It’s already late, Elijah. Where have you been? Hindi ka nagre-reply sa messages ko, hindi mo rin sinasagot tawag ko. Akala ko tulog ka na… pero bakit bigla ka na lang dumating ng ganitong oras? Hindi ka ba natatakot? Delikado, Elijah. Naalala mo pa ba yung gabi na muntik ka nang manakawan? Yung tinawagan mo pa ako imbes na kaibigan mo?”

I couldn’t even answer. Sunod-sunod yung tanong niya and all I could do was stare at him. His brows were furrowed, pero halata sa mga mata niya—he’s worried. Galit ba siya? O parehong?

Grabe, kahit seryoso siya, may dating pa rin talaga.

“Elijah? Nakikinig ka ba?”

Nagulat ako nang marahang hampasin niya ang mesa. Hindi malakas pero sapat para ibalik ako sa realidad.

“H-huh? A-ano?”

He sighed and shook his head. “Did you eat? Gutom ka ba?”

Umiling ako agad-agad. “H-hindi na, okay lang. Busog ako.”

He stared straight into my soul. Grabe ‘yung titig. Parang sinusuri niya ako. Nakakatunaw, pero at the same time—nakakatakot.

Iniiwas ko na lang ang tingin. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Shit, bakit ba ganito?

“So… what now, Elijah? Bakit ka ba nandito ng ganitong oras? May sasabihin ka ba?”

“Ah…” I struggled to find the words.

Ano nga ulit yung sadya ko rito? Bakit nga ba ako pumunta?

Oh right…

“S-sorry…” I whispered.

“Sorry for what?”

I gulped hard. Pinagdikit ko ang mga palad ko at nagsimulang laruin ang mga daliri ko. Trying to calm myself down.

“For ano…” Tangina. Sa isip ko ang smooth ng lines, pero paglabas sa bibig—sabog.

“For?” he asked again, patient as ever.

“A-ano…” I bit my lip. My throat was dry. “Sa…”

“Elijah.”

Nagulat ako nang hawakan niya ang mga kamay ko. Napatingin ako sa kanya. He was smiling gently, trying to reassure me.

“A-ano…?”

“Calm down, okay? Just breathe.”

I let out a heavy sigh and nodded. “Y-Yeah… sorry. I just wanted to say… sorry about the movie. I… I forgot. Not because I wanted to forget, pero may nangyari lang bigla kaya…”

His smile grew wider, like he knew something. Parang may iniisip siya na siya lang nakakaalam.

“So… you came all the way here, this late, just to say sorry sa movie?” he asked, tilting his head a little. “Talaga, Elijah?”

May tono siya na parang amused… pero may halo rin ng curiosity. What is he thinking?

“O-oo?”

“Saan ka ba galing?” He leaned in slightly. “Dumaan ako sa shop. Sabi ni Sam, hindi ka raw dumaan. Busy sa plates?”

Umiling ako. “N-no. Not exactly… may… may iba lang akong ginawa.”

“Iba? Care to share kung anong ‘ibang’ yun?”

Napatingin ako sa kanya. Should I tell him? Kaya ba niyang malaman na tumulong ako sa ex ko kagabi, dinala ko pa siya sa condo niya?

“It’s okay. No need to tell me.” He let go of my hands and leaned back. He was still looking at me though. “Just don’t do that again, please? It’s dangerous, Elijah. If you need to talk to me, message me, call me, kahit ano. Basta huwag kang gagala ng ganitong oras. Gets?”

I nodded quickly. “Oo… wala lang talaga akong load. Kaya hindi ako nakapag-text or tawag.”

Biglang natahimik ang paligid. Nagkatinginan lang kami, parang naghihintayan kung sino ang mauunang magsalita.

I sighed again.

“Pwede pa ba nating panoorin yung movie ngayon? Okay lang ba?”

He chuckled and shook his head. “It’s already too late. We should rest. Gusto mo ba, ihatid na kita pauwi or dito ka na matulog?”

“P-pwede bang dito muna?”

“Of course. Always welcome ka dito, Elijah. Tulog na tayo?”

“Hm… good night.”

“Dyan ka ba sa sofa ulit matutulog?” he asked, pointing at the couch. “Or… you wanna sleep beside me?”

“U-uh…”

Napalingon ako sa sofa. Honestly, hindi talaga ako nakatulog nang maayos doon. Ang sikip, tapos malamig pa.

Napatingin ako sa kanya nang tumayo siya bigla. Nakatingin pa rin siya sa akin habang seryoso yung mukha niya.

“Let’s sleep together.”

---

I yawned as I slowly opened my eyes. I rubbed them, stretched my arms, and heard the door creak open.

“Good morning.”

I turned to him.

He was in his usual apron. Underneath it was a plain white shirt and boxers. His hair was a mess but—damn, he still looked effortlessly good.

Now that I’m seeing him this close in the daylight… gwapo talaga siya, walang duda.

“Still sleepy?”

Umiling ako. “Nope.”

He smiled. “Nakatulog ka ba ng maayos?”

Natigilan ako.

Actually, hindi rin agad ako nakatulog kagabi. Kinabahan ako ulit nang pumasok kami sa room. But nothing happened. We just… slept.

Wait—was I expecting something to happen?

Fvck. Ano ‘tong naiisip ko?!

Tumango na lang ako at tumayo. Lumapit ako sa kanya.

“Kanina ka pa gising?”

Umiling siya, then walked out of the room. Sumunod ako agad.

“I just woke up,” he said casually. “May klase ka ba ngayon?”

“Wala.”

“Good.”

Napalingon ako sa kanya. “Why?”

He turned to face me, smiling playfully. “Mag-movie tayo.”

I nodded. “Okay, movie night—”

“Hindi dito. Sa sinehan.”

Chapter 17

“Come on, let’s go,” sabi niya sabay lakad papasok sa sinehan.

Sinundan ko siya ng tingin habang hawak niya ‘yung dalawang popcorn at drinks na binili niya para sa amin. Nakabili na rin kami ng ticket para sa horror movie na gusto niya—oo, siya ang pumili. Ako? Sumasabay lang.

“Elijah,” tawag niya sakin.

Napabuntong-hininga ako bago siya nilapitan.

Bigla niyang iniakbay ang braso niya sa batok ko, at bahagyang hinila ako palapit sa kaniya.

“You look good wearing my clothes, alright? Don’t overthink kung anong sasabihin ng ibang tao.”

“Dapat kasi dumaan muna tayo sa apartment ko, eh. Para sana nakapagpalit ako.”

Ilang ulit ko na ’to sinabi habang nasa biyahe kami sakay ng motor niya. Pero siyempre, deadma si Benjamin. Mas pinili niyang dumiretso sa mall.

Naka-oversized black v-neck shirt ako na clearly sa kaniya, paired with ripped black jeans. Honestly, it’s too loose for me, pero mukha namang okay lang sa kanya.

“Masasayang lang oras kung dumaan pa tayo sa apartment mo, Elijah,” sagot niya, matter-of-fact.

Pagpasok namin sa loob ng sinehan, narinig na naming nagsisimula na ang pelikula. Madilim na. Perfect timing.

“Where do you want to sit?” tanong niya habang tinitingnan ang mga available seats. “Lower part? Middle? Or top seats?”

“Top,” sagot ko agad. “Para kita lahat.”

Tumango siya at naglakad papunta sa itaas. Nakaakbay pa rin siya kaya parang hinila niya na rin ako.

Pagkaupo namin, tinanong niya ako, “So, what do you want to do after this? Gusto mong kumain? Maglaro? May gusto ka bang puntahan?”

“Bangko ka ba?” biro ko, natatawa.

Nilapag niya ang popcorn at drinks sa cup holder, saka ako tiningnan.

“Ha? Bakit?”

“Eh kasi ang dami mong nilalabas na pera,” sagot ko. “Bangko ba kita ha?”

“If you want to, why not?” sabay ngiti at sabay sandig ng likod sa upuan. “You can withdraw money from me anytime you want, Elijah.”

Napawi ang ngiti ko sa sagot niya.

“Joke lang ‘yon…”

Napatawa siya.

“You’re not good at joking, Elijah.”

“Edi wow,” sabay irap ko, pero di ko napigilang ngumiti rin.

Tahimik kaming nanood habang pinapakilala ang mga character sa screen. ‘Yung movie pala is about urban myths—mga kwentong kababalaghan na pwedeng mangyari sa tunay na buhay, tipong ganon. Creepy pero interesting.

Nang umabot na sa climax ng movie, ‘yung tipong hawak mo na ang popcorn pero di mo na nakakain sa kaba, bigla siyang nagsalita.

“What would you do if you were in Joshua’s shoes, Elijah?”

Napalingon ako sa kaniya. “Ha?”

“Would you let Gabbi kill you or would you run and escape?”

Binalik ko ang tingin ko sa screen. The scene showed Joshua letting his girlfriend Gabbi—who was possessed—kill him. Hindi siya lumaban. Hindi siya tumakbo. Tiningnan niya lang ito habang umiiyak.

“Uh… hindi siguro?” Balik tingin ko kay Benj. “Hindi ako magpapapatay.”

“Why? Kahit pa partner mo ‘yung papatay sa’yo?”

Tumango ako. “Oo. I think kahit siya, ayaw niyang mamatay ako. So I’ll choose to live.”

“Really?”

“Eh ikaw? Papayag ka bang patayin ka ng partner mo?”

Nag-isip siya sandali.

“Hmm… kill.”

Napakunot noo ako. “Papakapatay ka talaga?”

“Yeah. Coz I wanted to,” sabay ngiti niya—medyo mapanukso. “But bago niya ako patayin, ako muna ang mambibiktima… I’ll stab him in the back first.”

Hinampas ko siya sa braso. “Loko ka. Iba na yatang ‘tusok’ ang iniisip mo.”

Tumawa siya. “Sira ka talaga.”

After ng movie, lumabas kami at nag-decide na dumaan muna sa arcade para maglaro bago kami pumunta sa café. May klase pa kasi si Kuya Sam mamayang 4PM, kaya may oras pa ako.

“Basketball?” tanong niya sabay turo sa arcade hoops.

“Tara,” sagot ko. Buti walang tao. Agad akong lumapit para maunahan namin.

Naiwan siya saglit para kumuha ng tokens. Pagbalik niya, iniabot niya sa ‘kin ang sampung piraso.

“Sa akin lahat ‘to?” tanong ko, medyo nagulat.

“Yup.” He slipped the rest of the tokens into his pocket. “Gusto mo, magpustahan tayo?”

“Anong klaseng pustahan naman ’yan?”

“Hmm… What about this—kung sino matalo, siya ang taya?”

“Ang cliché naman no’n,” sabay iling ko. “Gawin nating mas exciting. Kung sinong talo, siya ang susunod sa kahit anong iutos ng panalo. Game?”

He smirked. “Game.”

“Deal!”

We both stood in position, each holding a token coin. The tension between us was playful but intense. We were both determined to win.

“One,” I started the count.

“Two,” he added, eyes locked with mine.

“Three!” sabay naming sigaw.

Sabay namin pinasok ang token coin sa slot at mabilis na kumuha ng bola. We immediately started shooting as fast and as accurately as we could.

My grin widened when I saw I was leading by five points. Tuloy-tuloy lang ang pag-shoot ko, puro swish pa. Pero biglang may isang bola na gumulong sa gilid kaya agad ko ‘tong dinampot at binato ulit.

Pagtingin ko sa score… what the hell? Naungusan na niya ako ng seven points!

“Shit!” I blurted out.

Akala ko panalo na ako, pero mali pala. Natalo niya ako, and of course, hindi siya tumigil sa kakangiti sa akin.

“Hey, loser. You owe me something, don’t forget.” Pang-aasar niya with a wink.

“Oo na, oo na. Ang kulit.”

“Don’t be so grumpy, Elijah,” tawa niya. “Ikaw naman nag-suggest niyan.”

“Alam ko. Tanggap ko naman. So ano, anong gusto mong ipagawa sakin?”

“Hmm… Let me think about it muna,” sagot niya. “Gutom ka ba?”

Umiling ako at tinignan ang relo ko.

“Hindi na. Ang late na rin kasi. Baka hinahanap na ako ni Kuya Sam.”

He nodded in understanding. “Alright.”

Bumaba na kami ng fourth floor, tapos pagdating sa second floor, may biglang tumawag sa kanya.

“Kuya Benjamin?”

Sabay kaming huminto at tumingin kung sino ’yung tumawag. I scanned the guy—mukhang mas bata siya, maybe around high school age?

Siguro kamag-anak niya? “Kuya” tawag eh.

“Rainrain, anong ginagawa mo rito?”

Sumimangot ’yung bata. “Ang bantot talaga ng pangalan ko, kuya. Wala, may hinihintay lang ako. Kayo?”

Tumingin siya sa akin, then back kay Benj. “Kayo pala, anong ganap?”

“Manood lang kami ng sine. Pauwi na rin. Ikaw, sinong hinihintay mo? Girlfriend?”

Ngumiti si Rainrain. “Nililigawan pa lang, kuya.”

Tumango si Benj. “Ayos. Sige, kita na lang tayo uli.”

“Oo, kuya. Ingat kayo.”

Nag-wave pa siya sa amin at ngumiti pa sa’kin. I smiled and nodded back politely.

“Sino ‘yon?” tanong ko habang pababa kami ng escalator.

“Pinsan ko ‘yon, si Rainrain. Why, curious ka?”

“Ah, wala lang.” I shrugged.

Bigla siyang humarap sa’kin habang umaandar pa ‘yung escalator.

“Naalala ko na kung anong gusto kong ipagawa sa’yo.”

Napakunot-noo ako. “Huh? Ah, ‘yun ba. Wag masyadong mahirap ha.”

Ngumisi siya. “Sasabihin ko… next time.”

“Ano ba,” sabi ko sabay hawak sa balikat niya at pinaharap uli. “Sabihin mo na ngayon. Anong ‘next time’ pa?”

Umiling siya. “Secret muna. Next time na lang talaga, Elijah.”

“Ngayon na nga.”

“Next time.”

“Ngayon.”

“Next time.”

“Bahala ka nga. Sana makalimutan mo ‘yang ‘next time’ na ‘yan sa kakasabi mo.”

Next time, mukha mo.

Chapter 18

“Ayoko na, iniisahan mo lang ako. Cheater ka!”

Binagsak ko nang pabagsak ang Uno cards sa mesa. We’ve been playing for almost two hours and guess what? Not even once did I win. Kahit isang game, wala. Laging talo. Feeling ko dinadaya niya ako.

“What? No way. I’m not cheating. Hindi mo lang talaga ako kaya talunin, Elijah.”

Tsk. Napairap ako.

“Eh syempre, hindi ko naman alam ’tong laro. Obvious na matatalo mo ’ko,” sarkastiko kong sabi. “Ano gusto mo? Manalo ako kahit wala akong alam?”

He just chuckled and calmly placed the cards on the table.

Right now, we’re in a cozy café. It’s already 10 PM, halos wala nang customers. Kaya ayun, niyaya niya akong maglaro ng Uno para raw hindi boring. The problem is… hindi ko talaga alam laruin ’to. He explained the rules earlier and we even had a trial game. Pero kahit anong pilit ko, hindi ko makuha. Resulta? Ilang beses na niya akong natalo.

And the worst part? May consequence kapag talo ka.

“Maputi na ba mukha ko?” tanong ko, rolling my eyes.

Umiling siya pero halatang pinipigilan ang tawa.

“Nope. Bagay naman sa’yo.”

Bagay? Flour suits me? Seriously? Ano ’to, insult o compliment?

“Tsk.” Tumayo ako. “Maghihilamos lang ako bago tayo magsara. Para makauwi na rin tayo.”

“Wait.”

Napalingon ako sa kanya.

“Bakit—”

Narinig ko ang shutter sound ng camera. Napakurap ako nang mapagtanto kong pinicturan niya ako.

“Hoy! Delete mo ’yan!”

Agad kong inagaw ang phone niya pero mabilis siyang tumayo at lumayo. He grinned while staring at the photo.

“You’re cute, so nope. I won’t delete this.”

“Cute ka diyan?! Delete mo na ’yan!”

“Nope,” sabi niya sabay pasok ng phone sa bulsa, nakangisi pa rin. “Go clean up. Para makaalis na tayo.”

“Burahin mo muna ’yon, Benj!”

Umiling siya habang nililigpit ang cards.

“I won’t, Elijah.”

“Burahin mo sabi!”

Huminto siya, tiningala ako, and smirked.

“Ayoko.”

Aba’t?! Ang kapal ng mukha!

Matigas

talaga ’to ah!

“Isa lang, Benj! Delete mo na bago ka pa pagsisihan!”

He chuckled, shook his head, and teased, “Whatever you say… I still won’t.”

“Sige nga, patingin! Hamon ko.” Kunin ko na lang para ma-delete ko.

“And what? Aagawin mo phone ko?” tawa niya. “No way, Elijah.”

How the hell did he know that?!

“Bahala ka nga!”

I turned my back on him, annoyed, and went straight to the sink to wash my face.

After washing up, tinanggal ko na rin ang apron at nilagay sa laundry basket. Fixed a few things, grabbed my bag, and walked out of the counter.

“Done?” he asked.

Deadma lang ako. I walked past him, searching my bag for the keys while heading to the door.

“Hey, Elijah!”

Bahala ka d’yan.

Narinig ko siyang sumunod so I quickened my pace. Nauna akong lumabas. He was right behind me when I locked the café door.

“Elijah,” tawag niya.

Still, I ignored him. Fixing the lock like nothing happened.

Then I felt him grab the strap of my bag gently. I shrugged it off and walked toward his motorbike.

“Elijah,” he called again.

“Umuwi na tayo,” I muttered coldly, staring at his bike.

He moved closer to my right side.

“Hey, Elijah, I’m—”

“Uwi na tayo,” I cut him off.

Yes, feel guilty! Delete the damn photo.

Konti

na lang…

Narinig ko siyang napabuntong-hininga. He sat on his bike, started the engine, and looked at me.

I ignored him, put on the helmet, and sat behind him.

“Elijah,” he tried again.

“Tara na,” sagot ko, flat tone.

Inayos ko ang helmet, then rested my hands on his shoulders.

He sighed one more time before we drove off. Gusto ko pa sana siyang sabihan na mag-helmet siya, pero bahala siya. Masisira ang silent treatment ko pag ginawa ko ’yon.

Few minutes later, we reached my apartment. Bumaba ako, hinubad ang helmet, and handed it to him.

“Thanks.”

He didn’t take it. Napatingin ako sa mukha niya. Wala siyang suot na helmet so kitang-kita ko ang expression niya—para siyang batang kawawa.

Oh no. Hindi siya

puwedeng

makalusot

diyan. Delete mo muna ’yung picture bago ako

magpa-bola

.

“What?” kunwari galit pa rin ako. “Helmet mo o.”

“Elijah,” he said softly.

“Kukunin mo ba ’to o hindi?”

I was trying not to laugh but damn, he really looks pitiful. Like a puppy begging for forgiveness.

Then he pulled out his phone. Curious, I watched him. Suddenly, he showed me his screen.

My jaw dropped.

“What the— ginawa mong wallpaper ’yan?!”

There it was—my flour-covered face as his wallpaper.

“See? You’re cute,” he said, smiling.

I just stared at the screen, speechless. My heart skipped a beat for some reason I didn’t understand.

“B-Ba’t mo naman ginawa ’yan?” I stammered.

He looked at my photo again, smiling like an idiot.

“Wala lang. Cute ka kasi.” Then he met my eyes. “I’ll keep this, okay? So wag ka nang magalit.”

Tangina.

Something weird tickled my stomach. Ano ’to? May

bulate

ata ako.

“H-Hindi! Delete mo pa rin ’yan! Ako ang magdedelete! Akin na phone mo!”

He pouted. “Elijah, please?”

Putcha

! Since when naging

ganito

’to?!

“Ewan ko sa’yo.”

I shoved the helmet at him and stormed toward my apartment. He called me but I didn’t look back. My face was burning hot.

Shiaaa. Bakit parang lalagnatin ako?!

Chapter 19

Benjie

Makulit

:

I’ll be back in two days. See you in 48 hours, Elijah.

Pinatay ko ang screen ng phone at huminga nang malalim. That was his message—sent around 3 AM. Nabasa ko lang kaninang 5:36 AM.

Sabi niya sa text, mawawala siya for two days kasi nagkasakit daw yung papa niya. Siya raw ang mag-aasikaso ng family business nila for a while.

Hindi ko alam ilang beses ko nang binabasa yung message na ‘yon. Parang umaasa ako na may kasunod pa. Pero wala. Yun pa rin ang last message niya.

Still nothing.

“Lalim ng iniisip mo, ah? May money problem ba?” biglang tanong ni Vincent habang abala sa plate niya.

Hindi ko siya sinagot. Dinampot ko lang yung lapis at nagpatuloy sa pagguhit. Nandito na naman kami sa library—gumagawa ng plates. 5 PM na.

“Wala ka atang sundo ngayon? Magkaaway ba kayo?”

Saglit kong inangat ang tingin. Nakapokus siya sa ginagawa niya.

“Wala si Benj,” tipid kong sagot.

“Benj? Akala ko Benjamin pangalan nun?”

Napailing ako.

“Ah, Benj kinuha mo sa Benjamin,” sabi niya na parang bigla niyang na-gets. “Ayos ah, may NN na kayo agad.”

Napakunot noo ako.

“NN?”

“Nickname, pre. Bobo ah.” Tawa pa siya.

“Bobo ka r’yan.” Bumuntong hininga ako at binaba ang lapis. “Sa’n na gf mo? Ba’t ako inaabala mo?”

“Busy si bebelabs. Ba’t mo hinahanap?” nakataas pa kilay niya.

“Sasabihin ko na hiwalayan ka na. Panget mo.”

“Gago!”

Nagtagal pa kami sa library bago kami umalis. Siya, susunduin ang jowa. Ako, papasok ng shop.

Tahimik akong naglakad. Nakakapanibago kasi usually, si Benj laging nandiyan para sunduin ako. Kahit malapit lang, ihahatid niya pa rin ako.

Pagdating ko sa shop, bumungad agad ang ilang customer. Si Kuya Sam, abala rin, kaya mabilis kong sinuot ang apron para tumulong.

“Wala ang nakabuntot mo? Asan si Benjamin?” tanong ni Kuya Sam habang gumagawa ng kape.

“May emergency sa kanila,” sagot ko habang inaayos ang hugasin.

Tumango siya pero nakangisi. Kilala ko na yang tingin na yan. Mang-aasar na naman.

“Kaya pala nakasimangot ka pagpasok mo.”

“Simangot? Hindi ah.” Umirap ako.

“Para kang nawalan ng plate, Elijah.” Tawa pa siya. “Miss mo?”

Tinitigan ko lang siya. Ano raw?

Miss daw? Hindi ah.

“Miss nga,” sabi niya habang natatawa.

“H-Hindi, kuya,” mabilis kong depensa. “Hayst, inaasar mo na naman ako.”

---

After my shift, mag-isa ulit akong umuwi ng apartment. Kuya Sam never stopped teasing me about missing Benj. Hindi naman ah… siguro.

Okay nga na wala siya para makapagpahinga siya. Pero alam kong hindi pahinga ang pinunta niya roon—mag-aasikaso pa ng company nila.

Pagkauwi, humiga ako at kinuha ang phone. Nakatitig lang ako sa conversation namin. Same last message pa rin.

Wala pa rin siyang bago.

“‘Musta na kaya ‘yon?” bulong ko bago pinatay ang phone at pumikit.

Pero bigla na naman sumagi sa isip ko yung tanong kanina.

“Miss mo?”

Huminga ako nang malalim. Hindi ko siya nami-miss. Naninibago lang ako kasi wala siyang nangungulit, walang taga-hatid at sundo.

“Hayst! Ba’t ko ba iniisip ‘yon?”

---

Pagkagising ko, check agad ng phone. Wala pa rin. Busy siguro. Nagbihis ako para sa 8 AM class. Sakto, nakita ko si Vincent pagbaba ko ng jeep. Tumakbo siya papalapit.

“Jeep? Wala pa rin tagahatid mo?” nakangisi siya. “Nag-away talaga kayo no?”

“Kulit mo,” inis ko. “May emergency sa kanila.”

“Uy, updated!” pang-aasar niya.

Umirap na lang ako.

“Kahapon may nickname, ngayon updated… ano ba kayo, pre? Mag-jowa?”

Amputcha! Napaubo ako kahit wala akong kinakain.

“Siraulo!” Sinuntok ko braso niya.

“Aray, gago!” tawa siya.

Hindi niya ako nilubayan hanggang magsimula ang klase. He kept teasing me, and I hate that it made me think of Renz more.

Two days na, wala pa rin siyang bagong message. Okay kaya sila? Okay kaya papa niya?

Amp. Bahala nga siya.

---

Pagpasok ko ng shop, si Kuya Sam naman ang nang-asar.

“Wala pa rin kaya nakasimangot ka ulit?”

“Hindi ako nakasimangot.”

“Ba’t ‘di mo i-message?” dagdag niya. “Kahapon pa kita nakikitang pasilip-silip sa phone.”

Napatigil ako.

“Hindi naman siya ang hinihintay ko,” depensa ko.

“Talaga? Sino then?”

“Si ano… si Vincent. May partner plate kami.”

Tinitigan niya ako at tumawa. “Galingan mo magsinungaling, Elijah. Kung ako sa’yo, i-message mo na.”

Iniwan niya ako na nag-iisip. Should I message him?

---

Gabi na. Nakatitig ako sa last message niya.

“I-message ko ba?” bulong ko. “Huwag na.”

Pero bago ako makatulog, biglang nag-ring ang phone. Siya.

Amp. Ba’t ngayon lang? Kahit isang text, wala siya.

Namatay ang tawag. Then a message popped up:

B enjie

Makulit:

Are you sleeping already?

“Hulaan mo,” bulong ko.

Tumawag ulit siya. Sinagot ko na. Nilagay ko sa tenga pero tahimik lang ako.

“Hi.”

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Tumalon yata lahat ng bulate ko sa tiyan.

“Did I wake you up? Elijah?”

“Hm?”

“Did I wake you up?”

“No.”

“What are you doing then?”

“Nakahiga. Ikaw?”

“Same. How are you? Sorry, I didn’t message. I got busy.”

“Oks lang.”

Tahimik.

“Are we good, Elijah?”

“Aren’t we?”

“Yeah… pero parang iba boses mo. Galit ka ba?”

Hindi ako sumagot. Wala lang siyang message, sinong hindi maiinis?

“Elijah.”

“Oh?”

“I miss you.”

WHAT?!

Para akong nakuryente. Yung mga bulate ko sa tiyan? Nagparty na.

“Benj…” tawag ko.

“Hm?”

“Matulog ka na.”

“Ha? Pero I wanna talk to you more.”

“May pasok pa ‘ko bukas.”

“Okay… good night then?”

“Hm. Night.”

Ako na nag-end ng call. Napatingin ako sa screen.

He missed me? Pero walang text. Amp.

Hinawakan ko ang phone, nag-type ng message.

Me:

I miss you.

Pinikit ko ang mata ko na may ngiti sa labi. Ang gaan ng pakiramdam ko. Tama nga si Kuya Sam.

Chapter 20

“Tulala ka na naman. Okay ka lang ba?”

Napapitlag ako nang biglang sumulpot si Kuya Sam sa harap ko. I was standing behind the counter habang siya naman nakapila kunwari sa customer’s line. Kumaway pa siya sa mukha ko at nag-snap ng daliri.

“Kuya?!” napalakas ang boses ko sa gulat. “Ha?”

Natawa siya at umiling.

“Haven’t texted Benjamin yet?” tanong niya na may kasamang ngisi.

Napapikit ako. Bakit bigla napunta kay Benj ang usapan?

“Eh? Hindi pa. Bakit?”

“Para bumalik ka na sa katinuan, ‘no.” Tumawa siya. “Noong isang araw ka pa lutang, Elijah.”

Nanahimik ako. Wala akong maisagot.

Gabi na siya

huling

tumawag

… pero hanggang ngayon, wala pa rin. Ni text, wala. Wala ring

tawag

ulit. From this morning hanggang ngayong gabi, zero.

Akala ko two days lang siya mawawala. Bakit wala pa rin siya hanggang ngayon?

Dahil ba sa akin? Na-offend ko ba siya kagabi? Or… sobrang busy lang talaga siya?

“Hoy. Tulala ka na naman.” Snap uli ni Kuya Sam sa harap ko. “Text mo na.”

“A-Ano naman sasabihin ko?”

Sorry? Sorry sa sinabi ko kagabi? Ano bang problema ko?

“Ano bang gusto mong sabihin sa kanya?”

Napatitig ako kay Kuya Sam. He leaned on the counter, arms crossed, looking straight at me.

“Kung ano man ‘yang gumugulo sa isip mo, eh ‘di ‘yon ang itanong mo.”

Tahimik lang ako. Wala akong lumabas na salita.

---

Natapos ang shift ko na parang robot akong kumikilos. Umuwi akong wala sa sarili, hawak ang cellphone sa isang kamay habang yung kabila naka-tukod sa baba ko.

Text ko ba? Pero baka busy siya?

Para akong baliw, kausap ang sarili habang nakatitig sa chat namin.

Pero pwede naman siyang mag-reply later kung busy siya ngayon, ‘di ba? Oo, tama.

Magta-type na sana ako… pero napahinto ulit.

Ano naman sasabihin ko?

Napabuntong-hininga ako at inis na sinipa ang hangin. Ibinalik ko ang phone sa bulsa. Bakit ko nga ba siya

ite-text

? Siya dapat

maunang

mag-text!

---

Pagdating ng apartment, naglinis muna ako ng katawan bago humiga. Kinuha ko ulit ang phone. 11 PM na. Wala pa rin. Kahit isang message, wala.

“Tibay ah,” bulong ko na may inis. “Wala talaga siyang paramdam. Wala akong pake.”

Pinatay ko ang phone at binato sa gilid ng kama. Dumapa ako at binaon ang mukha ko sa unan. Naiinis ako—pero bakit?

Biglang nag-ring ang phone. Napabangon ako agad at kinuha iyon.

Siya.

Natigilan ako. Ha…

Tuwing

gabi na lang siya

nagpaparamdam

? Ano ‘to, vampire mode?

Bago pa mamatay ang tawag, sinagot ko na.

“Hello?” Sinapo ko ang phone sa tenga ko. The first thing I heard was the sound of an engine. Motor ba ‘yon?

“Elijah…”

Napakunot ang noo ko. Bakit parang pagod na pagod yung boses niya?

“Oh?”

“I-I’m…” Napalunok ako nang marinig ang mahinang ubo niya. “… outside.”

“Outside?” Napataas ang kilay ko. “Outside ng?”

“Y-Your apartment.”

Nanlaki mata ko. WHAT?!

Bigla akong tumayo at halos liparin ang pinto. Hindi ko binaba ang tawag.

“Bakit?! Anong ginagawa mo rito? Gabi na, Benj!” May halong inis at kaba ang boses ko.

“Can… you…” huminto siya para umubo. “… pick me up?”

Lalong kinabahan ako. “Ayos ka lang ba?!”

“Wait, pupunta na ako!”

Muntik na akong madapa sa hagdan kakamadali. Paglabas ko ng gate, bumungad sa akin ang ilaw mula sa kalsada—at si Benj, nakasandal sa motor, halos nakahandusay.

“Benj!”

Tumakbo ako sa kanya. Nang mahawakan ko braso niya, napaatras ako. Mainit

siya. Sobrang init.

Nilalagnat

siya!

“Ayos ka lang?! Anong nangyari—” Hindi ko natapos. Nakita ko na namumutla na siya.

“I-I’m okay…” bulong niya.

“Okay ka riyan?! Sobrang init mo, tapos namumutla ka! Bakit ka pa pumunta rito?!” Halos pasigaw na ako. “Nagpahinga ka na lang sana!”

Ito ba reason bakit wala siyang message? Kasi may sakit siya?!

Naknamputcha, ang bigat niya.

Inalalayan ko siya, isinaklay ang braso niya sa balikat ko.

“Pasok ka muna. Kukunin ko yung motor mo after.”

Pinaupo ko siya sa bench sa loob ng gate bago ko i-secure yung motor niya. Pagbalik ko, nakapikit na siya, parang lantang gulay.

“Tara na.”

Karga ko ulit braso niya at inalalayan siyang umakyat. Lakad-takbo kami sa hagdan, muntik pa kaming gumulong pababa.

Pagkapasok sa kwarto, pinahiga ko siya sa kama. “Naknam! Ang bigat mo!”

“Sorry…” halos pabulong.

“Tsk!”

Kumuha ako ng towel, tabo at malamig na tubig. Nilagay ko ang basang bimpo sa noo niya. Namumula ang pisngi, tenga, leeg… pati braso niya. Nilalagnat talaga siya.

“Bakit ka pa pumunta rito, Benj? Nagpahinga ka na lang sana.”

Hindi siya sumagot.

Huminga ako nang malalim. Piniga ko ulit ang towel, pinunasan siya. Hindi ko namalayan, paulit-ulit kong ginagawa iyon hanggang makatulog ako sa tabi niya.

---

Nagising ako sa amoy ng bawang na piniprito. Pagmulat ko, may kumot na nakapatong sa akin.

Pagtingin ko sa kusina… si Benj. Walang pang-itaas, nagluluto.

Siya ba

nagkumot

sa akin? Anong oras ako

nakatulog

? At bakit naka-half-naked siya?!

“Benj… okay ka na ba?” Tumayo ako at inayos ang kama.

Humarap siya, nakangiti.

“Good morning, Elijah. Yes.”

Napatingin ako saglit sa katawan niya. Amp. Maganda katawan. Pero baka

lamigin

siya.

Kakagaling

lang ah!

“Ano niluluto mo?” Lumapit ako para maghilamos.

“Fried rice and two eggs. Gusto mo kumain?”

“Hindi ka na mainit?” Tiningnan ko siya. Natigilan siya saglit bago ngumiti.

“N-No! I’m fine. Thanks to you.”

“Sigurado ka?”

Tumango siya.

“G.” Kinuha ko yung coffee sachet. “Gusto mo kape? Great Taste lang meron ako.”

“Yes, please.”

Nag-set siya ng lamesa habang nagtitimpla ako ng kape. Umupo kami at sabay kumain.

“Bakit ka ba pumunta rito? Dapat nagpahinga ka na lang, Benj.”

“I wanted to see you.”

What ?! Para akong kinuryente.

“Tsk.” Yumuko ako para kumain. “Paano kung nadisgrasya ka?”

“Well… I didn’t.” proud pa.

“Loko ka talaga.”

Tumawa siya. “By the way… I want to hear something.”

“Ha? Ano naman?” Sinimsim ko yung kape.

He leaned forward, may nakakalokong ngiti.

“You texted me ‘I miss you’ last night. I want to hear it from you.”

Napaluwa ako ng kape.

“A-Ayoko nga! Tinext ko na bakit ko pa sasabihin?!”

“Come on, Elijah. Please?”

Tangina. Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?!

“Ayoko.” Hindi ko siya matingnan. “Kumain ka na.”

“Elijah, say it.”

“Bakit ba? Anong mangyayari pag sinabi ko? Magkakapera ba ako?!”

Ngumisi siya nang mas malala. “Say it, then I’ll tell you.”

Nakatingin lang siya sa akin, naghihintay. Napabuntong-hininga ako. Wala akong kawala.

“I miss you.”

Nanlaki mata niya. Tapos ngumiti ng malapad. “I miss you too, Elijah.”

Putcha. Biglang kumabog dibdib ko parang drumline.

Chapter 21

“Ayos ah, fresh na fresh mukha mo, pre. Hulaan ko, hinatid ka na ni Benjamin, ‘no?”

Pag-upo ko sa tabi ni Vincent, biglang nagbago mood ko. Galing talaga nitong mokong manira ng vibes, amp.

Napatingin ako sa kanya nang matamlay. Hindi ko na lang pinansin pero, well, tama naman siya. Si Benjamin nga ang sumundo sa’kin sa apartment at naghatid dito sa univ, as usual.

Pero alam ko na kung saan ‘to papunta. Siguradong aasarin lang ako nito. Hilig niya kaya mang-trip.

Tumawa pa siya, parang natatawa sa sarili niyang joke.

“Tignan mo ‘to, badtrip na naman!” Natatawa niyang sabi. “Dati ka bang siraulo, pre?”

Dinampot ko ‘yung notebook sa desk at hinampas siya. Syempre naiwasan niya gamit ang bag niyang sobrang gaan na parang walang laman.

“Trip mo na naman ako, gago,” sabi ko, medyo iritado. “Wala ka na talagang ibang mapagtripan, ‘no?”

“Grabe ka naman! Nagtatanong lang ako eh, trip agad? Bawal bang magtanong? Bawal ba, pre?”

Nilapit pa niya mukha niya sa’kin kaya lalo akong nainis. Hinawakan ko pisngi niya at itinulak palayo.

“Putek! Ang baho ng hininga mo! Layuan mo ‘ko, gago!”

“Baho? Amputa!”

Huminga siya sa palad niya at inamoy pa. Ewan ko kung bakit kailangan pa niyang gawin ‘yon. Ang baboy talaga.

“Hindi naman ah!”

“Syempre, hininga mo ‘yan, mabango talaga ‘yan sa’yo!”

Pagkatapos ng klase, hindi pa rin tumigil bibig niya kakadaldal tungkol sa’kin. Para daw akong tanga. Ako pa? Eh siya nga ang tanga.

Sabi niya kahapon mukha raw akong pinagsakluban ng langit at lupa sa sobrang lungkot, tapos ngayon parang sinag ng araw kung makangiti. Kung ano-anong kalokohan pinagsasabi.

“Uy, andiyan na sundo mo, oh!”

Sabay kaming lumabas ng campus. Wala raw klase ang bebe niya kaya mag-isa siyang uuwi. Buti nga.

Sinundan ko tingin niya at nakita ko si Benj nakasandal sa motor, busy sa phone. Naka-black polo, white pants. Nakataas hanggang siko yung sleeves kaya kita yung braso. Damn.

“Ayos din ‘yang sundo mo ah,” bulong ni Vincent. “Parang manunundo ng anak niya.” Tumawa pa.

Sinuntok ko siya sa tagiliran.

“Mukha ba ‘kong bata?”

“Oo, pre. Baby nun, oh!” Nginuso niya si Benj.

“Gago! Anong baby?! Ano na naman pinagsasabi mo?!”

Aabutin ko na sana siya ulit pero tumakbo ang loko. Takot naman pala.

Nauna siya maglakad, nakatingin pa rin sa’kin at may ngisi na parang demonyo.

“Kinilig ka lang eh!” Asar pa niya.

“Lagot ka sa’kin bukas, tanga!” Sabi ko, iritadong iritado na.

Baby amputcha?

“Bye, pre! Enjoy kayo ng baby mo!” Sigaw niya sabay takbo.

Putangina talaga nun!

Nag-wave pa siya at tumango kay Benj bago siya nawala sa paningin ko.

“Anong sinabi nun?” tanong ko kay Benjamin nang makalapit ako.

Tumayo siya ng maayos, nilagay phone sa bulsa, sabay abot ng helmet sa’kin.

Umiling siya, nakangiti nang parang ewan.

“Wala.” Pero iba ang ngiti niya, parang may alam. Lagot si Vincent bukas.

“Oks ka na ba?” tanong ko habang sinusuri mukha niya. “Baka mabinat ka pa.”

Umiling siya ulit, sinusuot na ang helmet.

“I’m fully recovered, Elijah. Don’t worry.” May kasunod na ngiti. “Almost 9PM na. May duty ka pa?”

Umiling ako.

“Wala. Diretso na tayo sa apartment ko.”

“Do you have a plate to do or homework?”

Homework? Ano ako, Grade 5?

“Wala. Bakit?”

“Let’s eat somewhere.”

“Huwag na.”

“My treat.”

“Saan ba?” sumampa na ako sa motor niya.

Tumawa siya, tapos pinaandar motor. Habang nagda-drive, kung ano-ano pang suggestions binibigay niya. Eh hindi naman ako gutom, kaya kahit ano sabihin niya, go lang ako. Sa huli, napunta kami sa lugawan.

Pagbaba ko, hinubad ko helmet. Walang masyadong tao doon, kami lang halos.

“Dito na lang tayo?” tanong ko, tinitingnan siya. “Kumakain ka ba sa ganito?”

Hinubad din niya helmet niya, nakatingin sa’kin.

“Yup.”

Tumango ako at naglakad papasok. May matandang babae naglilinis ng mesa.

“Magandang gabi po,” bati ko.

Ngumiti siya, tumigil sa ginagawa.

“Magandang gabi rin, hijo. Kakain kayo?”

Ngumiti ako, tumango.

“Kami po.” Tinuro ko si Benj na papalapit. “Dalawang order ng lugaw po.”

“Ay, sige hijo, maupo muna kayo.” Sabay lakad siya papunta sa malaking kaldero.

Umupo kami ni Benj sa may bukana. Magkaharap kami.

Napatingin ako sa mukha niya. He brushed his hair back. Medyo mahaba na pala. Ginawa niya ulit.

“Magpagupit ka na kaya,” sabi ko casually.

Tumingin siya sa’kin. “Hm? Why?”

“Kanina mo pa ginaganyan buhok mo,” sagot ko. “Para kang ewan.”

Ngumiti siya.

“I thought this kind of hairstyle suits me.”

Sinipat ko buhok niya ulit.

“Bagay naman talaga.”

“So should I cut my hair?”

“Ikaw bahala.” Nagkibit balikat ako. “Buhok mo naman ‘yan.”

“But should I or should I not?”

“Ikaw nga bahala.”

“Elijah, I’m asking.”

“Sinagot ko na, ‘di ba?” sabi ko. “If you think bagay, keep it. Kung hindi, gupitin mo. Wala ako say diyan. Buhok mo, hindi akin.”

Tinitigan niya ako sandali bago ngumiti.

“Right.”

Dumating na yung matanda dala yung lugaw.

“Ito na ang mga lugaw niyo, mga hijo.”

Agad akong tatayo para tulungan siya, pero naunahan ako ni Benj. Tumayo siya at mabilis na lumapit sa nagtitinda para kunin ang tray, then he carefully placed it on our table.

I couldn’t help but smile sa ginawa niya. Wow, gentleman pala si kuya.

“Ang bait mo naman, hijo,” sabi ng nagtitinda kay Benj habang nakangiti. “Salamat ha?”

“Walang anuman po,” sagot niya na parang ang composed.

Napatawa ako ng mahina kasi ang conyo ng boses niya kapag malalim na Tagalog ang gamit. Medyo weird pero cute pakinggan.

Then the vendor turned to me. Still smiling. Napangiti na rin ako out of courtesy.

“Mukhang masaya kayo sa relasyon niyong dalawa. Nawa’y magtagal kayo, mga hijo.”

Nanlaki ang mata ko.

Ha?!

Wait… ano raw?!

Relasyon?! Kami? Paano naging kami ni Benj?!

“Bihira lang ako makakita at makausap ng mga katulad niyo. Hanga ako sa inyo na kahit ang lupit ng mundo sa inyo, andito pa rin kayo, lumalaban.”

Hindi ako makapagsalita. What the heck—akala niya in a relationship kami ni Benj?!

“Sana ay maging masaya kayo, mga hijo.” Ngumiti pa siya nang mas lalo, parang blessing ni Lola vibes. “Sana pagtibayin pa kayo ng panahon.”

Napatingin ako kay Benj. And guess what? Nakangiti siya habang nakatingin sa akin. Napaiwas ako agad at tumingin ulit sa nagtitinda. Bakit siya ngumingiti ng ganyan? May joke ba na hindi ko alam?!

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Bakit ang weird ng feeling na nararamdaman ko ngayon?

“Oh siya, maiwan ko na kayo. Magustuhan niyo sana ang lugaw na inihanda ko.”

“S-salamat po,” yun lang nasabi ko, kahit gusto ko sanang mag-explain na hindi kami mag-jowa! Pero huli na, nakalakad na siya pabalik sa malaking kaldero.

Sinundan ko pa siya ng tingin bago ako bumaling kay Benj… na ngayon, chill lang na kumakain ng lugaw. Para bang wala lang nangyari.

Mukha ba kaming

mag-shota

?!

Nag-angat siya ng tingin at nag-lock kami ng eyes.

“Why? Eat before it gets cold,” he said casually.

Dahan-dahan kong dinampot ang kutsara at sinimulang tikman ang lugaw. We kept eating in silence, pero hindi ako mapakali. That smile earlier… ‘yung ngiti niya habang nagsasalita ‘yung nagtitinda. Bakit parang may ibig sabihin ‘yon? Or baka ako lang ‘to?

“Elijah.”

“H-huh?” Napatingin ako agad sa kanya. “Ano?”

“Ayaw mo ba?” Tinuro niya gamit ang kutsara ang lugaw ko. “Why are you not eating?”

“A-ah…”

Tinikman ko ulit. Damn, ang sarap! Matagal na rin simula nang huli akong kumain ng lugaw. Hindi ko na maalala kung kailan.

“Why are you spacing out?” tanong niya. “Do you have something to ask?”

Napatingin ako sa lugaw, then slowly looked back at him. He’s staring at me, parang waiting for me to say something.

“Ano…” Hindi ko alam paano ko sasabihin. “…wala naman. Kumain na lang tayo.”

Siguro wala lang ‘yon. Napangiti lang siguro siya sa sinabi ng nagtitinda. Huwag ko na lang isipin.

“Hm.” Tumango siya. Then out of nowhere— “Can I ask something?”

“Ano?”

“Your friend earlier… sinabi siya about you.”

Pusang kinalbo. Sabi ko na nga ba eh! Lagot talaga ‘yon mamaya!

“Kung ano man ang sinabi niya, hindi totoo ‘yon. Baliw lang ‘yon. Huwag mo na pansinin.”

“Really?” Umangat ang kilay niya. “But I heard what he shouted at you.”

Sinabi niya ? Wait—ano nga ba sinigaw ni Vincent kanina?!

“Wala naman—” Natigilan ako nang maalala ko. OH. SHIAA. ‘Enjoy kayo ng baby mo.’ Tangina! Baka ‘yun nga!

“H-huwag mo nang pansinin ‘yon! Nangtitrip lang siya!” Halos mapalakas boses ko.

“Okay.” He nodded, but then may bumulong siya after na hindi ko narinig.

“Ano ‘yon?” tanong ko agad.

Ngumiti siya at umiling. “Wala.”

Anong wala ?! Bakit ang weird ng ngiti niya?! May binabalak ata ‘to.

“Para kang ewan,” sabi ko sabay kuha ng kutsara para kumain ulit.

“Why? I didn’t do anything, Elijah.”

“Bubulong-bulong ka kasi. Kung may sasabihin ka, sabihin mo na lang. Huwag kang nagse-secret d’yan.”

“Ah…” Bigla na naman siyang ngumiti ng parang may alam. Damn, ang gwapo pero nakakainis.

“Okay…” He rested his elbows sa table at clasped his hands together. “What’s ‘baby’ mean?”

SHIA .

So narinig nga niya ‘yon?! Tangina ni Vincent!

“B-baby?” Napatawa akong awkward. “Anong meron sa baby?”

I looked down at my lugaw habang kinakabahan. My heart is pounding like crazy and my stomach feels like may butterflies—or bulate na nagwawala.

“Your friend shouted ‘Enjoy kayo ng baby mo.’ Am I the baby he’s referring to?”

Nabitawan ko ang kutsara at napatingin sa kanya. And holy crap—nakangiti siya ng sobrang laki, parang proud na proud. Bakit parang masaya pa siya?!

“H-ha… h-hindi ah! Anong baby?! Wala ‘yon! Huwag mong pansinin.”

He nodded slowly… pero hindi nawawala ang ngiti niya.

“Okay,” sabi niya, still smiling.

Mas lalo akong kinilabutan. Bakit parang happy siya?! Seryoso ba siya?! Ano na naman iniisip nito?!

“A-anong okay?!” halos pasigaw ko na tanong. “Baliw ‘yon kaya huwag mong pansinin.”

Tumango ulit siya.

“Okay, baby.”

Ha ?!

Tangina! Napakapit ako sa mesa. Did he just call me baby?!

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ako nagkakape pero bakit parang nagpapalpitate ako?! At bakit parang nag-iinit mukha ko?! Hindi naman mainit dito, malakas pa hangin pero bakit parang ako sinusunog?!

“From now on…” ngumiti siya ng mas lalo, parang devilish pa, “…I’ll call you baby.”

My mouth fell open.

“W-what?!”

“And you can’t say no about it.”

Wala akong masabi. Walang lumabas sa bibig ko.

Tangina. Kailangan ko ata magpatingin sa doktor. Kasi hindi na normal ‘tong tibok ng puso ko! Bakit ang bilis-bilis?! Baka atakihin ako?!

Chapter 22

“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko habang nakasakay sa motor niya.

Kasabay no’n, napansin kong medyo nagmamadali siya. Apparently, may tumawag sa kanya kanina—yung client na nakausap niya earlier. At guess what? Gusto raw siyang makipagkita ulit.

Honestly, wala talaga akong idea kung saan kami dadalhin nito. Pero sumama na lang ako kesa iwan niya ako doon sa lugawan na parang tanga.

“Resto bar,” casual niyang sagot.

Napataas kilay ko. Bar?

“Matatagalan ka ba? Pwede mo naman akong ibaba sa may kanto tapos maglalakad na lang ako papunta sa apartment ko,” suhestyon ko. Ayoko kasi maipit sa hassle niya.

“Nope,” mabilis niyang sagot. “You’ll come with me.”

Nagkibit-balikat ako. “Pero baka matagalan ka pa…”

Umiling siya, parang wala lang. “He’s just going to sign the papers.”

Tumahimik na lang ako. Okay, sign lang pala, so maybe mabilis lang talaga.

---

Medyo mahaba rin ang biyahe bago kami makarating sa lugar. At gaya ng hinala ko, tumigil kami sa harap ng isang high-end bar. Sa labas pa lang, kita mo na agad—exclusive vibes, tipong mga may kaya lang ang makakapasok.

Napalunok ako. Pwede kaya ako rito?

Bumaba ako sa motor niya, tinanggal ko ang helmet ko, at tiningnan ang building sa harap namin. Damn, ang sosyal.

“Dito?” tanong ko, medyo nag-aalinlangan.

Tinanggal niya muna ang helmet niya bago tumango. “Yeah. He owns this place.”

What? Siya may-ari?! Wala na, mas lalo akong na-conscious.

Nilagay niya ang helmet sa motor at kinuha rin ‘yong akin. “Let’s go.”

“Pwede ba ako sa loob? Baka hindi ako papasukin… Dito na lang kaya ako, hintayin na lang kita?” sabi ko, medyo nahihiya talaga.

Ngumiti siya nang bahagya. “Don’t worry. Ako ang bahala sa’yo.”

Bago pa ako makareklamo ulit, hinawakan niya na ako sa braso at hinila papasok. Nag-abot siya ng card sa guard at agad kaming pinapasok.

---

Pagpasok namin, parang sumabog ang mundo ko. Maingay, magulo, at iba’t ibang amoy ng alak at perfume ang sumalubong sa akin. Halos mabingi ako sa lakas ng tugtog—ramdam ko pa sa dibdib ko yung bass. Ang dami ring tao, parang sardinas sa dami.

Hinila ako ni Benjamin papunta sa second floor. Medyo humina na ang ingay pag-akyat namin.

“Sir, saan sila?” tanong ng isang lalaking naka-all black na para bang bouncer.

“I’m meeting Mr. Valleja.” Pinakita ni Benj ang isang black card sa lalaki.

Tiningnan ng lalaki yung card, tumango, at hinayaan kaming makapasok paakyat.

Naglakad kami sa hallway ng second floor hanggang marating namin ang pinakadulong pinto. Napansin ko agad ang placard: Mr. Valleja’s Office .

Kumatok si Benj at tinawag ang pangalan nito. Ilang segundo lang, bumukas ang pinto.

“You’re here,” sabi ng isang lalaki na may mahabang buhok, stylish na balbas, at may piercing pa sa ilong. Mukhang mas matanda siya sa amin, at halatang mayaman.

“Oh, you’re with someone,” dagdag niya nang mapansin ako.

Ramdam ko yung titig niya mula ulo hanggang paa. Nakakailang, parang sinusuri niya ako. Pilit akong ngumiti. “H-Hi…”

“Hi, hijo,” bati niya, tapos ngumiti ulit bago bumalik ang atensyon kay Benj.

“So, about the contract we discussed earlier, I’ve changed my mind. I’ll sign it.”

Tumango si Benj, binuksan ang dalang suitcase, at inilabas ang ilang documents. “You can sign it here.” Tinuro niya ang isang part ng papel. “We’ll inform you once this contract is settled.”

Akala ko pipirma na agad si Mr. Valleja pero hindi. He just stared at the paper, then looked at Benj again. At doon ko napansin ang kakaibang tingin niya.

May something off. Lalo na sa mata niya habang tinitingnan si Benj.

“Can I sign it inside? If you want, you can join me,” sabi niya sabay kindat.

Napakunot-noo ako. Ayoko yung titig at ngiti niya kay Benj. May mali. O baka paranoid lang ako?

“Okay,” sagot ni Benj.

Napatingin ako sa kanya. Okay?! Hindi mo ba napapansin kung gaano ka-weird ‘tong tao na ‘to?!

“Great! Come in,” sabay bukas niya nang malaki ng pinto.

Wala na akong nagawa kundi sumunod kay Benj. At hindi nakaligtas sa akin kung paano nawala ang ngiti ni Valleja nang lumampas si Benj sa kanya at ako naman ang tiningnan niya.

I knew it. May binabalak ‘tong lalaking ‘to.

Tumayo ako sa tabi ni Benj habang siya naman ay umupo sa sofa. Siyempre, umupo rin ako katabi niya. Literal na parang anino niya ako ngayon.

“You can sit,” sabi ni Valleja, sabay turo sa itim na sofa. “We can talk about a few things while I check this contract again.”

Habang busy siya sa pagbabasa, lumapit ako kay Benj. Nagdikit ang braso namin. Napatingin siya doon, pero ako? Nakatingin lang kay Valleja.

“Wala ka bang napapansin?” bulong ko.

“Like what?”

“Ah, wala,” iwas ko. Mukhang wala siyang ka-idea idea. Manhid ata ‘to.

“Done,” sabi bigla ni Valleja.

Sabay kaming tumingin sa kanya. Akala ko iaabot na niya yung papel pero hindi. Hawak pa rin niya nang mahigpit habang nakatitig kay Benj.

“Do you want some drinks before you go? I feel like I need to wet my throat. So, what do you say?”

Ayun na nga ba ang sinasabi ko! Lalasingin niya kami tapos ano? Papatayin? Ibebenta kami sa black market?! Shit, ano ba ‘tong

pinasok

ko?!

At mas lalong nag-init ulo ko nang makita kong ngumiti si Benj at sumagot ng… “Cool. We can stay for a bit longer.”

Gusto ko na talaga siyang batukan. Seryoso ka ba?! Hindi mo ba nakikita na may

masamang

balak ‘tong isang ‘to?!

Tsk. Bakit ba kasi ako sumama?!

A few minutes later, pumasok ang tatlong lalaki na parang bodyguard, may dalang trays ng kung anu-anong alak. Sobrang dami ng drinks—hindi kasya sa center table kaya pati sa desk ni Valleja nilagay na nila.

Nang makita ko, napanganga ako. Tatlo lang kami tapos

ganito

karaming

alak

?! At hindi pa ako

nag-iinom

! So ano plano nila,

lunurin

kami dito?!

Damn!

Something feels so off with this situation!

Nag-umpisa na silang uminom. Si Mr. Valleja pa nga ang nagyaya sa akin, pero tumanggi ako. Kailangan kong manatiling alerto, just in case may kababalaghan na mangyari. I need to watch what this guy is planning.

“Cheers!” masiglang sabi ni Mr. Valleja bago niya inangat ang baso at ininom ang laman nitong alak.

Habang tumatagal, tuloy lang sila sa pag-inom at pag-uusap tungkol sa business. Ako naman, hindi ko na alam kung saan ako titingin. Doon ba sa seryosong business talk nila? O sa bilis ng pag-ubos nila ng bote ng alak na parang soft drinks lang? Ilang bote na ang nakatihaya sa mesa!

Maya-maya, napansin kong medyo hilo na si Mr. Valleja. Malinaw na lasing na siya. Si Benj naman? Surprisingly, mukhang steady pa. Nakahinga ako ng maluwag. At least hindi siya mukhang malalasing agad.

Pero nang nagpaalam si Mr. Valleja na mag-CR muna, agad kong sinamantala ang pagkakataon para kausapin si Benj.

“Hoy, lasing ka na ba? Nahihilo ka na?” tanong ko, nakakunot ang noo.

He smirked, parang natatawa pa. “Nope. I’m good. Bakit? Gusto mo na bang umuwi?”

“Kaya mo ba? Hindi ba tayo masesemplang sa daan?”

Bigla siyang natawa. “You worry too much.”

Pero hindi ako nakatawa nang bigla niyang hawakan ang magkabila kong pisngi. Napalunok ako. Mas lalong tumigil ang mundo ko nang ilapit niya ang mukha niya sa mukha ko. His nose brushed against mine—gentle pero nakakakuryente.

“I can clearly see your cute and handsome face, baby,” bulong niya, nakangiti pa.

Nabigla ako at agad ko siyang tinulak palayo. “U-Umayos ka nga, Benj!” Ramdam ko ang init na pumula sa mukha ko. “Ayokong mabangasan pag-uwi!”

He chuckled softly. “I will never do that to you. Promise, baby.”

“Put— Benj, tigil-tigilan mo ‘yang baby na ‘yan. Hindi mo ako anak.”

“Pfft!” natawa siya nang malakas. “I’m not calling you baby ‘cause you’re my kid. I’m calling you baby ‘cause you’re mine.”

“Ulol! Tigilan mo ‘ko.” Pinatabig ko ulit ang kamay niya nang susubukan niya na namang hawakan ang mukha ko.

Tumawa lang siya bago inubos ang laman ng baso niya.

Bumalik si Mr. Valleja after a few minutes, at obvious na sobrang lasing na. Saglit pa kaming nanatili bago siya tuluyang bumagsak sa mesa. Pinagmasdan ko si Benj—kayang-kaya pa niyang tumayo, pero inakbayan ko pa rin siya para sure na hindi siya madadapa.

Isinampay ko ang braso niya sa balikat ko habang pababa kami ng hagdan. Narating namin ang motor niya nang maayos. Pinaupo ko siya saglit at tinignan ko nang seryoso.

“Kaya mo ba talagang magmaneho? Ayokong maaksidente, Benj.”

Umiling siya habang nakangiti. “I can. Don’t worry, baby.”

Nanliit ang mga mata ko. “Lasing ka ba o nang-aasar ka lang?”

He pointed at his face, still grinning. “Do I look drunk to you, huh? Do I, baby?”

“Ewan ko sa ‘yo.” Kinuha ko ang helmet niya at inabot iyon sa kanya bago ko sinuot ‘yung akin.

“Siguraduhin mo lang na ligtas mo akong maiuuwi. Lagot ka talaga sa ‘kin, Benj,” sabi ko, nakataas ang kilay.

Bigla siyang sumaludo. “Aye, aye, captain!”

Napailing na lang ako. Ang kulit talaga ng mokong na ‘to.

Sumampa na ako sa motor niya. Habang nasa biyahe, paulit-ulit ko siyang kinakausap para hindi antukin. Buti na lang, steady lang ang andar niya. Normal na normal, walang alanganin. Kahit kinakabahan ako sa una, unti-unti akong kumalma hanggang makarating kami sa apartment ko.

Pagkababa ko, agad kong tinanggal ang helmet. “Bumaba ka na. Dito ka na lang matulog. Ayokong mapahamak ka pa sa daan. Konsensya ko pa ‘yon.”

Wala siyang reklamo. Ipinasok niya ang motor at sabay kaming umakyat sa kwarto ko. Nilapag ko ang gamit at helmet bago siya tinignan. Nahuli ko siyang hirap na hirap alisin ang sintas ng sapatos niya.

Napabuntong-hininga ako at nilapitan siya. “Ako na.” Tinabig ko ang kamay niya at ako na ang nag-alis ng sintas.

“Thank you, baby,” sabi niya, nakangiti pa.

Tinignan ko siya nang masama. “Isa pang baby, sa labas ka matutulog.”

Agad niyang kunwari zi-n-zipper ang bibig niya. Napailing ako. Ang kulit talaga!

Inalalayan ko siya patayo at pinahiga sa kama. Pinatay ko ang ilaw at humiga ako sa tabi niya. Ang tanging ilaw lang sa kwarto ay ang malamlam na liwanag ng buwan.

Nagtagpo ang mga balikat namin nang dumapa ako sa unan. Ramdam ko ang tensyon at kaba sa dibdib ko.

“Matulog ka na,” bulong ko.

“Good night, baby,” he whispered back.

Aatras na sana ako nang bigla siyang humarap at dumantay ang braso niya sa tiyan ko. Napasinghap ako. Tumigil ang paghinga ko.

“Ang kamay mo, Benj,” bulong ko.

“Why?” paos niyang sagot, dahan-dahang dumidilat ang mga mata niya. Tumama ang titig niya sa akin—intense, parang may ibig sabihin.

“Alisin mo.”

He hesitated, then slowly removed his arm. Pero bago pa ako makagalaw, bigla siyang lumapit nang mas malapit. His face nestled near my neck, and I froze. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa balat ko.

Nag-init ang pisngi ko. Para akong binuhusan ng kuryente.

“Good night, baby,” bulong niya ulit, mas malambing pa kaysa kanina.

Good night your face! Paano ako makakatulog nito?!

Diyos ko… Pati sikmura ko, pati puso ko, nagwawala na!

Malala na ‘to.

Chapter 23

Ano bang nangyayari sa’kin?!

Ibinalibag ko ang ulo ko sa lamesa, parang gusto ko nang mag-sink doon. Kanina pa ako nakatunganga, pero wala pa ring nangyayari. Sa halip na mag-focus sa plate na dapat kong tapusin, lutang ang utak ko kung saan-saan.

Hawak ko ang lapis pero hindi gumagalaw ang kamay ko. Para bang ayaw kumonekta ng isip ko sa ginagawa ko.

“Focus naman, Elijah!” naiiritang bulong ko sa sarili, sabay hampas ng lapis sa ulo ko na parang makakatulong ’yon para magising ako. Pero wala pa rin.

Kasi something’s bugging me.

Actually… not something. Someone.

Si Benj.

Siya ang gumugulo sa sistema ko ngayon.

“Hindi naman siguro…” bulong ko, pilit kinukumbinsi ang sarili. “Hindi naman… ‘di ba?”

Pero bakit ba bigla akong napapaisip ng ganito? From the very start—nung una kaming nag-meet—hanggang kagabi… when we… slept together. Hindi ko alam kung tama ba ‘tong iniisip ko pero ayaw umalis sa utak ko yung possibility.

Baka may gusto siya sa’kin?

Meron nga ba? Or baka assuming lang ako?

“Tangina! Kailan pa ako naging assuming?!” napasigaw ako nang mahina habang napapakamot ng ulo.

Napatingin ako sa papel sa harap ko. Blanko. Ni isang sketch o linya, wala. Pangalan ko pa lang ang nakasulat sa taas. Nakakainis!

Hindi ko rin gets kung bakit bigla na lang sumagi sa isip ko na baka may gusto si Benj. Wala namang malinaw na reason. Pero ayun, stuck siya sa isip ko.

Nababaliw na yata ako.

Bigla akong napatigil nang tumunog ang cellphone ko.

Benjie

Makulit

is ca

lling.

Napako yung tingin ko sa profile picture niya. Habang nakatitig ako, ramdam kong bumibilis ang tibok ng puso ko.

“Ito na naman!” napahawak ako sa dibdib ko na parang makokontrol ko yung bilis ng pintig.

“Bakit ka ba bumibilis, ha?!” bulong ko, parang magrereklamo sa sariling puso.

Hindi ko agad sinagot hanggang sa mag-end yung call. Huminga ako nang malalim. Bumalik na rin sa normal yung tibok.

Pero nagulat ako nang bigla siyang tumawag ulit. Napakagat-labi ako bago ko sinagot.

Pag-slide ko ng answer button, hindi ko binuksan yung cam ko. Pero siya, naka-on. Kita ko agad siya.

At doon na naman—parang may sumabog na fireworks sa loob ng dibdib ko.

Naknamputcha.

Basa pa buhok niya. Naligo ba ‘to? Wala rin siyang suot na damit. Nakikita ko yung collarbone niya at yung balat niyang medyo basa pa.

Nagbibihis ba siya habang kausap ako?!

“Elijah.”

Pak! Ayan na naman. Bumilis yung tibok. Napapikit ako, parang gusto kong ipagdasal na huminto na ’to.

Ano bang problema ko?! Tinawag lang niya pangalan ko, parang end of the world na sa pakiramdam ko!

Dali-dali kong nilagay yung phone sa tenga ko para hindi ko siya makita. Pero kahit hindi ko siya nakikita, ramdam ko pa rin yung presence niya.

Bakit ba ako nagiging ganito?

“Baby.”

WHAT THE—?!

Para akong nakuryente! Layo agad yung phone sa tenga ko. Parang naramdaman ko yung hininga niya sa tenga ko kahit alam kong imposible!

Amputcha?! Ano na ‘to?!

“Hey, are you there?” Halatang concerned yung tono niya.

“A-Ah…” nauutal ako. “B-Bakit ba?”

“Open your cam.” Ang firm ng boses niya. “I want to see you, baby.”

BABY?!

Ano bang meron sa salitang ‘baby’ at parang sumasayaw yung bituka ko ngayon?!

“Elijah.”

“A-Ano ba?!” halos pasigaw kong sagot. “M-May ginagawa ako!”

“And?” Relax lang siya. “I said open your cam, hindi naman stop what you’re doing.”

“Ah basta!” Nilapag ko yung phone sa table, nilakasan ko yung volume para marinig ko siya kahit nakatalikod. “Ayoko. Ano bang kailangan mo?”

Napatingin ako ulit sa screen. Kita ko yung mukha niya—seryoso, parang angry bird. Napangiti ako ng bahagya.

“I will tell you once you open your cam.” Hindi man lang kumukurap yung mata niya. “Come on, baby, open it.”

“Hindi, ayoko.” pinanindigan ko. “Sabihin mo na o ibababa ko ‘to.”

Nakita kong nagkunot yung noo niya.

“Don’t you want to see me?”

“Nakikita kaya kita! Bogok!”

“You can see me but I’m not allowed to see you? Ang daya mo naman, baby.”

Baby na naman?!

Ramdam ko na namang umiinit yung mukha ko. Napapikit ako nang mariin, sinusubukang pigilan yung pag-init ng pisngi ko.

“How many times do I have to tell you to stop calling me baby, Benj.”

Biglang nagbago yung expression niya—nalungkot. Napalabi siya, parang bata.

“Don’t you like it?”

Putcha. Anong sasagot ko?!

“Don’t you like it, Elijah?” seryoso na siya this time.

“Okay then—”

“H-Hindi… ano… ah…” naunahan ng bibig ko yung utak ko.

“What? Choppy ka.” Nilapit niya yung mukha niya sa camera.

“W-Wala!” halos sigaw ko na. “Ano bang kailangan mo?! Ba’t ka tumawag?”

“You didn’t answer my question.” Hindi talaga siya bibitaw.

“B-Bahala ka! G-Gusto mo naman yan!” wala na, lutang na lutang na ako.

Napatingin ako sa kanya—nakangiti siya. Slowly. At di ko alam kung bakit… napangiti rin ako.

“Then, I’ll keep calling you baby!” tuwang-tuwa siya. “Baby, what are you doing? Open your cam, baby, please?”

Shit. Hindi na tumigil yung puso ko. At yung tiyan ko? Parang may nagpa-party na bulate. At mukha ko? Literal na pwede nang magprito ng itlog sa init.

I think I know the answer now.

I think… he really likes me.

And… I like him too?

---

Pagkagising ko kinabukasan, guess what? Siya agad ang pumasok sa isip ko.

As in, pagmulat ng mata ko—Benj kaagad.

Naknam?! Ganito na ba ako kahulog sa kanya?

Biglang nag-vibrate phone ko. Napatingin ako.

Benjie

Makulit

:

Good morning, baby. I’ll be there in a minute. Don’t forget to eat your breakfast :)

Napapikit ako nang mahigpit. Heto na naman! Puso ko, kalma please! Ang aga-aga!

Nag-type agad ako ng reply

Ako:

‘

Ge

lang.

Maya-maya, nag-reply siya:

Benjie

Makulit

:

So cold. Good morning!

At ayun, tuluyan akong natunaw nang mag-send siya ng picture—nakapuslip yung lips niya, parang humahalik sa screen.

Tangina. Ang gwapo ng labi niya!

Shia.

Crush ko nga siya.

Chapter 24

“Tanga ka ba, p’re?”

Napataas ang kilay ko habang tinitigan si Vincent na nakaupo sa harap ko. Nasa library kami ngayon, parehong nakahilera ang mga gamit namin sa mesa—lapis, eraser, rulers, at kung anu-ano pang pang-plate. Deadline na sa plates namin bago mag-undas, tapos next week sembreak na. Pero syempre, bago pa man maramdaman ang bakasyon, eto kami… nakalubog pa rin sa trabaho.

Plates before bakasyon. Life ng mga future architect, ‘di ba?

“Ako na naman target mo?” I sagged back on my chair, pinipigilan mainis.

“Tanga ka kasi, p’re! Tingnan mo ‘yang papel mo. Baliktad! Lutang na lutang ka. May iniisip ka na naman, ‘no?”

Napakunot ako ng noo, sabay sinilip ang papel ko.

Putang—

Shit. Tama siya. Baliktad nga.

Mabilis kong biniligtad ang papel at napahawak sa sentido. Nakita ko ang pattern na sinimulan ko kanina.

Amputcha talaga. Baliktad nga.

“Ayan o!” Vincent grinned, sobrang proud na inasar ako. “Bobo ka kasi!”

Gusto ko siyang sapakin pero mas inis ako sa sarili ko. Bakit ako nagkakaganito? Kailan pa ako naging lutang na parang iniwan sa kawalan? Ang daming kailangan gawin tapos ganito ako ka-out of focus.

“Huwag kang maingay, p’re.” I muttered habang binubura ang pinaghirapan kong linya. Back to zero na naman ako. Nakakapagod, tangina.

Buti na lang wala akong shift sa café ngayon. Nagpaalam na rin ako kay Kuya Sam na madaming gagawin. Sakto na lang kasi suspended na ang klase sa campus nila.

Habang inaayos ko ulit ang pattern, bigla na namang nagsalita si Vincent. Walang preno, parang hindi siya marunong mapagod.

“Pansin ko lang, p’re… parang lutang ka nitong mga nakaraang araw. Lutang sa dami ng plates o lutang sa ibang bagay?”

Umirap ako. “Ano na naman pinagsasabi mo riyan? Gumawa ka na lang ng plate mo, huwag ako.”

Pero syempre, hindi siya titigil.

“Hindi, seryoso ako, ha.” He leaned forward, voice dropping a little like may malaking chismis siya. “Para kayong may LQ ng bebe mo.”

Napatigil ako.

What the hell?

“Ano?!” Sinabuyan ko siya ng mga eraser shavings. “Anong bebe?! Wala akong jowa, gago ka ba?”

He grinned, sobrang kulit. “Si Benjamin, syempre.”

I froze.

Si Benj…

“Oh! Kita mo ‘yan!” Turo niya sa akin na parang nakadiskubre ng sikreto. “May LQ nga kayo, ‘no?”

Hindi ako makasagot.

Kasi bigla kong naalala… ‘yung na-realize ko the other day.

Gusto ko nga siya.

Si Benj. Yung mokong na laging nandiyan, yung ang kulit pero… sobrang sweet sa mga maliliit na bagay.

Pero… ewan ko. Ang gulo.

“Hindi mo siya masyadong kinakausap, p’re.” Patuloy lang si Vincent, parang psychic. “Para kang umiiwas. May away ba kayo?”

Wala naman. Hindi kami nag-away. Wala kaming LQ.

Ako lang ‘tong may problema.

Kasi paano ko siya haharapin ngayong alam ko na sa sarili ko na may gusto ako sa kanya? Lahat ng ginagawa niya ngayon, may meaning sa akin. Kahit ‘yung simpleng hawak sa braso, parang may spark. Kahit simpleng smile niya, parang gusto kong matunaw.

“Tangina ‘di ba?” Bulong ko sa sarili.

I tried ignoring Vincent’s nonstop commentary, pero syempre, mas lalo lang sumisiksik sa utak ko.

“Ano na, pre? Natulala ka na riyan. Hindi ako manghuhula para malaman iniisip mo.”

Napamura na lang ako. “Tangina mo!”

“‘Yon lang?!” natawa siya. “Ang dami kong sinabi tapos mura lang natanggap ko?”

Next time, magdadala talaga ako ng electrical tape. Para sa bibig niya.

Paglabas namin ng library, hindi siya tumigil sa pang-aasar.

“Uy, uy! Nandiyan na si bebe mo!” Sinusundot niya ako sa tagiliran. “Ang bebe mo, Elijah! Halaaa!”

“Putangina, Vincent! Tumigil ka!”

Tumakbo na siya palayo, tumatawa pa. “Una na ako, pre! Susunduin ko na jowa ko!” Kumaway pa siya habang nagmamadali papunta sa kabilang building.

Iniwan niya akong kumakabog ang dibdib. Kasi… andiyan na nga si Benj.

He’s leaning on his motor, scrolling on his phone. Typical Benj move, waiting for me like always.

And as if on cue, he looked up. Nakita niya ako. He stood up, slid his phone in his pocket.

Shit. Napalunok ako habang papalapit.

“Hi, baby!”

WHAT THE FU—

Hindi ako nakagalaw nang bigla niyang hawakan ang kamay ko at hinila ako palapit. At bago ko pa maintindihan ang nangyayari, nakayakap na siya sa akin.

Warm. Firm. Smells like him—amoy sabon at konting pawis. Tangina, parang gusto kong matunaw.

Hindi siya agad bumitaw. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko. Sana lang hindi niya marinig kasi parang drum roll na sa sobrang lakas.

Finally, he let go, pero ‘yung mga kamay niya, nasa balikat ko pa rin. He looked at me, smiling that smile na literal gusto kong sipain sa sobrang perfect.

“How’s your class?”

I stared at his lips. Fuck. Bakit ba ganyan kapula ‘yan?

“Hey. Are you okay?” Bigla niyang hinawakan ang pisngi ko. Mainit at magaspang ang palad niya.

Parang gago, Elijah! Get a grip!

“Elijah,” he said softly.

My brain short-circuited. Napatingin ako sa mga mata niya. Shit. Bakit parang kami lang dalawa sa mundo ngayon?

“B-Benj…”

“Hm?”

“I…”

“You what, Elijah?”

My mouth refused to cooperate. Hindi ko masabi. Hindi ko kayang sabihin na gusto ko siya. So instead, napailing na lang ako at umatras ng kaunti.

“K-Kanina ka pa rito?” Umiiwas ako. “Sorry, may tinapos pa kasi kaming plates.”

“No problem, Elijah. Basta ikaw.”

Tangina naman! Anong basta ikaw?!

He picked up my helmet. Aabutin ko na sana pero siya mismo nagsuot sa akin nun. Gently. Carefully. Like ako yung pinaka-mahalagang bagay sa mundo.

And when he tapped my head and smiled after, pakiramdam ko…

KILIG. Alam mo ‘yon? KILIG na parang gusto kong tumambling sa gitna ng kalsada.

“Let’s go?”

I nodded like an idiot.

Habang nagda-drive siya, nagtatanong siya ng kung anu-ano. Ako naman? Tango lang. Lutang. Parang nakasakay ako sa ulap, hindi sa motor.

Nasa tapat na kami ng apartment ko nang huminto siya. Bumaba ako, tinanggal ang helmet, iniabot sa kanya.

“Thanks,” sabi ko softly.

“Pasok na ‘ko? Ingat ka.” Tumalikod na ako pero—

Hinawakan niya braso ko. Napahinto ako. Dahan-dahan akong humarap.

“Bakit?”

“Are we good?” tanong niya, seryoso ang mukha.

Napalunok ako.

“Oo naman,” ngumiti ako pilit.

“Really?” His eyes searched mine.

Biglang nawala ang ngiti ko. “Bakit mo tinatanong?”

“I don’t know. I just feel like… you’re avoiding me.”

Putangina. Alam niya.

“H-Hindi ah!”

“If something’s wrong, tell me. I’ll fix it. Okay?”

Napangiti ako kahit ang bigat sa dibdib ko. “We’re good, Benj. Promise. Don’t overthink. Ingat ka na, ha?” Hinawakan ko ang kamay niya para maalis na niya ang pagkakahawak sa braso ko.

Nag-smile siya finally.

“Okay then.” Binitawan niya ako.

“Good night, baby.”

“Good night, baby—” napahawak ako sa bibig ko.

PUTANGINANG MALAS!

He stared at me, wide-eyed. “What—”

“Wala kang narinig! Bye!” Tumakbo na ako papasok bago pa niya ako ma-interrogate.

Tangina, Elijah! Ano ‘yon?!

Chapter 25

“Finally! Bakasyon na rin!”

Natawa ako nang bigla na lang ipagsigawan ni Vincent pagkalabas namin ng building. Halos lahat ng estudyanteng nadaanan namin napalingon, tapos karamihan ngumiti. Malamang lahat kami masaya—sino ba namang hindi matutuwa sa tatlong araw na break?

Grabe, ilang linggo rin kaming parang zombie sa dami ng plates at requirements, kaya legit na blessing itong long weekend bago mag-Undas.

“Anong plano mo, pre?” tanong bigla ni Vincent habang nag-aayos ng backpack niya. “Gala tayo minsan ah! Sama ko jowa ko, syempre.”

Napangiti ako at tumango. “Sige lang. Chat mo na lang ako kung kailan para ma-schedule ko.”

“Wala ka bang lakad sa tatlong araw na break natin?”

Umiling ako. “Wala. Malamang sa apartment lang ako. Catch up sa tulog, binge ng series… baka maglinis din.”

Napairap siya. “Tangina, ang boring mo talaga. Kung ma-bored ka, chat mo ako. Tambay ka sa bahay, anytime welcome ka doon. Alam mo ’yan.”

Tumawa ako. Totoo naman. Matagal na rin pala simula nung last punta ko sa bahay nila—last vacation pa yata ‘yon. Na-miss ko tuloy yung luto ng mama niya, pati yung tatay niya na puro kwela. Kahit na may pagka-sira ulo si Vincent minsan, mabait ‘to sa kaibigan. Siya pa nga yung nag-introduce sakin sa parents niya, tapos halos anak na ang turing nila sa akin noon kasi lagi akong kasama ni Vincent pag walang pasok.

“Sige, baka sa last day ng break, punta ako sa inyo. Chat kita, pre.”

“Deal! Sige, una na ’ko ha. Sunduin ko pa si jowa! Chat ka na lang ha!” Tumakbo na siya palayo habang sumisigaw pa ng, “Wooooh! Break na mga bes! Enjoy everyone!”

Napailing ako at natawa. Ang ingay talaga ng lokong ‘yon.

Naglakad ako palabas ng gate at napansin ko agad si Benj. Naka-sandal siya sa motor niya, hawak yung phone, scrolling as usual. Pero ngayon, iba ang vibe—naka-black shirt lang siya at basketball shorts. Chill na chill, parang ready sa tambay.

Nagtaas siya ng tingin nang makita ako, sabay smile. Tangina, bakit ba ang ganda ng ngiti ng mokong na ‘to?

“Hi!” bati niya.

Huminto ako sa harap niya at napakunot ang noo. “Sabi ko sayo magpahinga ka na lang, di ba? Bakit nandito ka pa rin?”

Biglang nawala yung ngiti niya at parang nag-pout pa siya. “I just wanted to pick you up, baby.”

Tangina naman. Ayun na naman yung “baby.” Hindi ko alam kung ano bang meron sa kanya at sobrang casual niya na gamitin yun, parang wala lang. Pero sa loob-loob ko? Ampucha. My heart? Kabog na parang may drumline.

Umiling ako na parang cool lang ako. Kinuha ko yung helmet niya sa motor, saka isinabit sa ulo ko. Siya naman, inayos yung helmet niya.

“Narinig ko may three-day break kayo,” sabi niya habang kinukumpas ang strap ng helmet. “So, any plans? Gala? Out of town? Netflix marathon?”

Umiling ako ulit. “Wala. Malamang apartment lang ako or punta shop.”

Nag-angat siya ng kilay. “Shop? Magtatrabaho ka pa rin kahit break?”

“Kung trip ko lang. Pero baka hindi.”

“Hmm… then maybe you can come with me tomorrow.”

Napatingin ako sa kanya, gulong-gulo. “Saan naman?”

“I have a client meeting sa Quezon Province.”

Namilog ang mata ko. “Quezon?! Ang layo nun, ah! Sigurado ka bang babalik tayo agad?”

Nagkibit siya ng balikat. “Kung hindi tayo makabalik, we can stay at my grandparents’ house. Okay lang sa kanila.”

Napakamot ako sa ulo. “Sigurado ka ba na okay lang na isama mo ako? Baka abala lang ako sa’yo ro’n.”

Napangiti siya. “Of course not. Kung concern mo yung grandparents ko, we can stay in a hotel para comfortable ka.”

Hinampas ko siya sa braso. “Tangina, Benj! Eh ‘di lalo akong naging pabigat, ikaw pa gagastos.” Tumawa ako, pilit, pero deep inside… parang nai-excite ako.

“So, sasama ka?”

“Pag-iisipan ko pa.”

Napangiwi siya. “Why? Eh wala ka namang ibang plano, tapos ayaw mo pa sumama sakin? Libre biyahe na ‘to, Elijah.”

“Pag-iisipan ko pa rin.” Ngumisi ako. “Tara na nga.”

---

Fast forward – Umuwi na kami, and syempre, hindi siya tumigil sa pangungulit hanggang makarating ako sa apartment. Ni hindi ko naintindihan iba sa sinabi niya kasi mahangin sa motor. Pero bago siya umalis, kinulit niya pa rin ako about tomorrow.

Pagdating ko sa unit, bagsak agad ako sa kama. Kinuha ko phone ko, tapos nakita ko GC ng classmates namin—grabe, ang ingay! Lahat nag-checheer kasi finally break. Habang nagbabasa ako ng memes, biglang nag-pop up ang name ni Benj.

Benj ma B:

What’s your decision, baby?

Napailing ako, natatawa. “Baby daw oh.” Pucha, parang sanay na sanay siya. Siguro yan din tawagan nila ng ex niya.

Nag-reply ako

Ako:

Ang

kulit

mo.

Hindi pa ako nakakareply ng sunod, tumunog na naman ang notif.

Benj ma B:

I’ll call.

Bago pa ako makapagsabi ng “wag,” ayun na, nag-ring na yung phone ko. Sinagot ko na lang.

“Ano ba, tawag agad—” Bigla akong natigilan nang makita siya sa video call. Nasa labas pa siya, naglalakad.

“Wala ka pa sa unit mo?” tanong ko.

Ngumisi siya habang nagbubukas ng pinto. “I’m here, paakyat na. I just want to hear your decision now. So… you’re coming with me or you’re coming with me?”

Napatawa ako. “Wow, choices pa ba yan?”

Ngisi lang siya. “Pack your things. Pick-up kita 7AM.”

“Grabe ka, parang sure na sure.”

Tumawa siya ulit. “Syempre. Kaya wag mo na akong paasahin. Kailangan ko ng kausap sa long ride.”

Hindi ko alam kung ano bang nangyari, pero the way he said that… parang ang gaan lang ng boses niya, ang lambing. Hindi ko mapigilang ngumiti habang nakikinig sa kanya.

Hanggang sa makarating siya sa unit niya, nag-uusap pa rin kami. Siya pa mismo nagsabi, “Don’t hang up. Gusto ko pa kausap ka.”

Ampucha. Anong laban ko rito?

Chapter 26

“Ben, hijo, buti nakarating na kayo!”

Medyo natigilan ako nang makita kung paano mahigpit na niyakap ng lola ni Benj ang apo niya. Ang lolo niya naman, nakatayo lang sa likod habang nakangiti. Kita ko talaga ‘yung pagka-miss nila kay Benj.

All the while, habang nasa biyahe kami kanina, ilang beses kong inihanda ang sarili ko para sa ganitong eksena. Paulit-ulit kong sinabi sa isip ko na magiging okay lang ‘to. Pero ngayong nandito na kami… Damn, kinakabahan pa rin ako nang sobra.

Pinagdikit ko na lang ang mga kamay ko sa likod at pinilit na kumalma habang pinagmamasdan ko sila.

“Kumusta na po kayo, ‘lo, ‘la?” Masayang bati ni Benj sabay halik sa pisngi ng lola niya.

Tumawa ang lola niya habang tinatapik ang ulo niya. Ang lolo naman, malugod na pumat sa balikat niya. Ang warm ng vibe, parang ‘yung tipong pamilya na matagal nang di nagkita.

Habang nag-uusap sila, may ngiting abot-tenga si Benj, halatang miss na miss ang lolo at lola niya.

“Ay, hijo, sino naman itong kasama mo?” biglang tanong ng lola niya sabay tingin sa akin.

Para akong nanlamig. Ramdam ko na agad na namula ‘yung tenga ko.

Mabilis akong ngumiti at tumango. “M-Magandang hapon po.”

Lumapit agad ako para magmano, una sa lola niya, tapos sa lolo niya. “Ako po si Elijah. Kaibigan po ni Benjamin.”

“Yeah, lola,” sabat ni Benj habang nakangiti. “Si Elijah ‘yung sinasabi ko sa inyo na sasama sa akin ngayon.”

Tumango lang ang lola niya, pero nanatili pa rin ‘yung titig niya sa akin. Nakakailang, pero ngumiti ako nang mas maayos.

“Aba, ang gwapo pala ng kaibigan mo, apo,” biro ng lola niya habang lumapit pa sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Kumusta ka, hijo?”

“A-Ayos naman po, salamat.”

“O siya, pasok muna kayo.” Hinila niya ang kamay ko papasok. “Sigurado pagod kayo sa biyahe. Hali na sa sala at maghahanda ako ng meryenda.”

Sumunod na rin ang lolo niya na nag-aya, “Pasok ka, hijo.”

Ngumiti ako at tumango. “Salamat po.”

Napatingin ako kay Benj at halos natawa ako nang makita ang ngiting parang nanunukso. Tinaasan ko siya ng kilay, pero ngumisi lang siya nang mas malaki at sumunod sa amin.

Hindi ko alam kung bakit, pero ‘yung paghawak ng lola niya sa kamay ko, parang pamilyar. Weird, pero ang comforting ng feeling.

Pinaupo nila kami sa mahabang lamesa. Sandali lang, pumunta si Benj sa kusina para tulungan ang lola niya. Naiwan ako kasama ang lolo niya.

Tahimik akong nakatingin sa kanila habang may kinukuha si Benj nang biglang magsalita ang lolo niya.

“Ngayon ko lang narinig ang pangalan mo, hijo.”

Napalingon ako bigla, medyo nataranta.

“Bagong kaibigan ka ba ng apo namin?”

Mabilis akong tumango. “Opo. Naging magkaibigan po kami nitong… mga dalawang buwan pa lang po.”

“Dalawang buwan lang?” Tumango siya ulit, parang nag-iisip. “Benj…” Napahinto siya. “Ngayon ko lang ulit narinig na tawagin siyang ganyan.”

Medyo natawa ako, hindi ko alam anong sasabihin kaya ngumiti na lang ako.

Bigla siyang ngumiti rin. “Huwag kang kabahan, hijo. Kalma lang. Hindi naman kita kakagatin.” Tumawa siya.

Napatawa rin ako. “Opo.”

Just in time, bumalik si Benj kasama ang lola niya, bitbit ang tray na may tinapay, prutas, at parang kutsinta. May dala rin siyang pitsel ng juice.

“Narito na ang pagkain!” Masayang sabi ng lola niya.

Naupo sila sa tapat namin, at si Benj ay tumabi sa akin. Agad kaming nag-umpisa kumain habang nagkukuwentuhan. Hindi nila ako iniwan sa ere, sinasali nila ako sa usapan. Ang gaan ng pakiramdam—parang matagal ko na silang kilala.

Nalaman ko rin ang mga pangalan nila—si Lola Mayiel at si Lolo Mhark. Nagkuwento si lola ng kaunting love story nila, kung paano sila nagkasama nang tatlumpung taon. Sobrang sweet nilang panoorin.

Inabot kami ng alas otso sa tawanan at kuwentuhan bago kami inihatid sa guest room sa second floor.

Pagpasok namin, nagulat ako nang makita na isang kama lang ang nandun. Malaki naman siya—king size yata—pero… isang kama pa rin.

“Isang kama lang ang nandito, apo,” sabi ni lola.

Napatingin ako kay Benj, tinaasan ko siya ng kilay.

“Okay lang ba na magkatabi kayo?” tanong ni lola sabay tingin sa akin.

“O-Okay lang po,” sagot ko kaagad habang pinipilit ngumiti.

Si Benj naman, ngumiti rin pero parang may tinatagong ngiti na hindi ko maintindihan. Lumapit siya sa lola niya at nag-usap pa sila ng kaunti bago ito lumabas.

Bago siya umalis, sabi ni lola: “Magpahinga na kayo. Bukas maaga tayong mag-aalmusal.”

Pagkalabas nila, naglakad ako papunta sa bintana. Ang ganda ng view—buong paligid puro tahimik na bukirin, at isang malaking buwan lang ang nagbibigay liwanag. Ang peaceful. Malayo sa ingay ng Caloocan.

Biglang bumukas ang pinto. Si Benj, bitbit ang mga gamit namin. Agad akong lumapit para tulungan siya.

“May naiwan pa?” tanong ko.

“Wala na,” sagot niya sabay pabagsak ng hininga. Umupo siya sa gilid ng kama.

Sumunod ako, sabay turo sa kanya. “Sabi ko kasi tutulungan na kita, ayaw mo pa.”

Ngumiti siya habang nakatukod ang kamay sa likod. Tumingin siya diretso sa akin.

“I can still lift you up right now, baby. Ganun pa rin ako kalakas.”

Napasimangot ako pero ramdam ko ang init sa mukha ko. “Tigil-tigilan mo nga ako diyan, Benj.”

Ngumisi lang siya nang mas malaki.

“Yabang.”

Tangina, itong baby na ‘to talaga. Palaging may pa-sarap banat. Pero deadma muna ako, baka maubos pa pasensya ko. Kailangan ko munang makapag-refresh. Makahilamos nga lang para mawala ang inis at antok.

Kinuha ko yung bag ko at naghalungkat ng damit na pangpalit. Medyo nagkalat na rin kasi dahil sa pagmamadali kanina.

“Maghihilamos muna ako. Ikaw?” tanong ko habang abala pa rin sa paghahanap.

“Sunod ako.” Sagot niya, casual lang.

Tumango ako, sabit ang tuwalya sa balikat, sabay tayo at lakad papunta ng banyo. Saglit lang ako doon—hilamos, palit ng maluwag na shirt at shorts, tapos balik agad. Gusto ko lang talaga maalis yung lagkit ng araw.

Paglabas ko, siya naman agad ang sumunod, parang nag-aabang lang na matapos ako.

Kinuha ko yung cellphone ko habang pinupunasan ko pa buhok ko. Pag-on ko ng data, sunod-sunod na notifications sa messenger agad ang bumungad at pagtingin ko ay si Vincent lang pala

Mabahong

Mapanghe:

“ Hoy tanga! Saan ka ?”

Putek. Ang daming chat galing sa kanya, pati missed calls. May video call pa siya kanina. Since this morning pa pala siya nangungulit.

Napangiwi ako. Ano na naman bang trip neto?

Me :

Blank chat , wala akong

mabasa .

Pero hindi agad nagsend. Ang hina talaga ng signal dito.

Tumayo ako, naglakad papunta sa bintana at tinaas-taas yung phone para makahabol ng kahit isang bar. Waley pa rin. Kaya bumaba na ako sa first floor.

Pagdating ko sa sala, nadatnan ko yung lola ni Benj na nagsasara ng mga bintana.

“Oh, hijo, saan ka pupunta?” tanong niya, medyo nagtataka.

“Maghahanap lang po ako ng signal,” sagot ko, sabay ngiti.

“Ay, ganun ba?” Lumapit siya sa akin. “Doon sa gilid ng bahay, may signal diyan. Subukan mo.”

“Salamat po.”

Sinunod ko siya at naglakad papunta sa side garden nila. Ang dami pa palang gulay dito, parang mini-farm. May mga talong, sitaw, at kamatis na nakahilera.

Tinaas ko yung phone ko, finally nagsend yung message ko. Pero ilang minuto na akong nakatayo, wala pa ring reply si Vincent.

Magchachat

tapos hindi naman

nagrereply

agad. Parang gago ampota.

Napailing ako. Pinatay ko na lang ulit yung data at babalik na sana ako sa loob nang biglang may boses na tumawag.

“What are you doing there, baby?”

Napatigil ako. Familiar yung boses.

Si Benj ba ’yon ?

Lumingon-lingon ako pero wala siya sa paligid.

“Up here, baby!”

Tumingala ako—ayun, nasa bintana pala ng kwarto namin! Nakakasilaw yung ilaw sa loob pero kita ko siya, nakatayo doon, kumakaway pa. Nakalambitin yung tuwalya sa balikat niya… at—puta—nakahubad pa rin.

From here, kitang-kita ko yung chest niya. Defined pa rin kahit relaxed lang siya. Hindi ba siya giniginaw?

“Bakit?” tanong ko, trying to act normal.

“What are you doing there?” halos sigaw niya. “Why did you leave me here alone?”

Naglagay ako ng daliri sa labi.

“Shhh. Hinaan mo boses mo. Baliw! Anong iniwan? Saglit lang ako naghanap ng signal. Aakyat na ‘ko.”

Tatalikod na sana ako nang bigla ulit siyang sumigaw:

“No!”

Napatigil ako. Tumingala ulit.

“Ano na naman?!”

“Wait for me there. I’m coming.”

Umiling ako, napakamot pa sa sentido.

“Wag na, gabi na rin. Pahinga na tayo.”

Pero siya rin, umiling. Determinado pa rin.

“No. I’ll be there. Give me a sec, okay?”

Napabuntong-hininga ako. “Bahala ka nga.”

Mabilis siyang nawala mula sa bintana. Kaya naghintay na lang ako, cellphone balik sa bulsa, sabay folding arms.

Ilang segundo lang, bumukas yung pinto ng bahay at lumabas siya. Tumakbo agad palapit—at oo, confirm—nakahubad pa rin! Yung tuwalya nandun pa rin sa balikat niya parang props lang.

“Bakit nakahubad ka pa rin?” halos sigaw ko.

Huminto siya sa harap ko, naka-smirk pa.

“Why? Is there any rule that I should wear something?” Nagpa-cute pang tumingin-tingin sa balikat niya na parang clueless.

“Sira ka ba? Gabi na, malamig ang hangin, oh!” Tinuro ko yung paligid. “Hindi ka ba giniginaw?”

Pero ngumiti lang siya.

“That’s why I came here.”

Napakunot noo ako. “Huh?”

“I need your hug so I won’t freeze.” At ayun na, the smirk.

Tangina …

“B-Baliw ka! Pumasok na nga tayo.” Sinubukan kong iwasan.

Pero siya, mas makulit pa. “Come on, baby. Just one hug.”

“One hug mukha mo. Kita mo ‘to?” Ipinakita ko kamao ko. “Ito yayakap sayo pag hindi ka tumigil.”

“Brutal.” Umuso pa. “Just one hug won’t hurt you.”

Physically, oo. Pero

puso

ko?

Diyos

ko,

delikado

.

“Tumigil ka nga. Tara na. Pasok na tayo.”

“Hug muna.” Binuka niya braso niya, parang bata.

Umiling ako. “Ang kulit. Tara na.”

Pero ayaw pa rin. “Hug muna.”

Napailing ulit ako, sabay talikod. “Bahala ka dyan. Papasok na ‘ko.”

Pero bago pa ako makalampas, hinawakan niya braso ko at hinigit ako palapit.

“Benj!” gulat kong sigaw.

Wala na, hindi na ako nakapalag pa nang bigla niyang pulupotin ang mga braso niya sa akin. Ang lakas niya, parang ayaw akong pakawalan.

Hinatak niya ulo ko, pinaunan sa balikat niya.

Natahimik ako. Biglang bumilis yung tibok ng puso ko. Ang init ng katawan niya, ramdam ko.

“Just one hug.”

At lalo akong nanginig nang maramdaman ko yung hininga niya sa leeg ko.

“T-Tama na… oy!” tangka kong kumawala.

Pero mas hinigpitan niya yung yakap.

“Just one more minute.”

Tangina talaga. Bakit ba

ganito

siya? Lalo lang akong

nahuhulog

. Pero… may gusto rin ba siya? O ako lang?

Unti-unti niyang nilayo katawan niya, pero kahit lumuwag na yung yakap, parang nanatili pa rin yung init niya sa balat ko.

Nagkatitigan kami. At ayun, ngumiti siya—yung tipong smile na nakaka disarm ng lahat ng walls ko.

“You smell good, baby. Can I borrow your perfume next time?”

“Bumili ka ng sarili mo.” iritadong sagot ko, sabay tulak sa kanya kasi nakahawak pa rin siya sa bewang ko.

“Tara na nga.”

Pero ayaw pa rin bitawan. Inakbayan pa niya ako habang naglalakad kami papasok.

Big baby talaga. Ang laki-laking tao pero gusto lagi binababy.

At ako? Wala, hindi ko rin kaya tanggihan.

Sino ba naman ako para

tumanggi

di ba ?

Chapter 27

“Ayos ka lang ba diyan, hijo?”

Napalingon ako kay Lola Mayiel nang marinig ko ang boses niya. Ngumiti ako at tumango nang magalang.

“Opo, ayos lang po.”

Patuloy lang ako sa pagpaypay ng iniihaw na hotdog, dugo, at manok. Halos malunod na ako sa usok na kumakapit sa balat at damit ko. Amoy usok na ako, sigurado. Pero okay lang. Ang saya ng vibe ng paligid kaya hindi ako makapagreklamo.

Medyo dumidilim na ang langit, pero buhay na buhay pa rin ang paligid ng bakuran. Naririnig ko pa ang mga alon ng dagat sa hindi kalayuan, halong kanta ng mga kuliglig at hampas ng hangin. Sa totoo lang, peaceful dito. Sana ganito na lang palagi.

“Nasaan na ba si Ben? Nag-text na ba sa’yo? Ang tagal niya namang bumili. Ano nga ulit ang pinapabili niya?” tanong ni Lola Mayiel habang abala sa pagsasara ng ilang bintana sa bahay.

Napakamot ako sa batok habang patuloy na nagpaypay. “Hindi ko rin po alam, ‘La. Hindi niya sinabi sa’kin kung ano pa kukunin niya. At wala pa rin siyang reply hanggang ngayon.”

Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa para i-check ang chat namin. Same pa rin—huling message ko “Okay, ingat” tapos seen lang. Walang reply. Nasaan

na kaya yung loko na ‘yon?

Kanina pa kami nag-aayos dito sa gilid ng bahay para sa ihawan. Si Benj talaga ang may idea nito. “Mas masarap

mag-ihaw

sa

probinsya

,” sabi niya. Tapos siya pa ‘tong nawala. Classic move.

“Nasaan na ba ang batang ‘yon?” Napahawak si Lola sa bewang niya habang tanaw ang kalsada. “Hindi man lang nag-u-update.”

Huminga ako nang malalim at ngumiti. “Baka malapit na rin po siya, Lola. Hintayin na lang po natin, susulpot din ‘yon maya-maya.”

Tumango siya at ngumiti sa’kin bago naglakad pabalik sa lamesang nilabas nila kanina. Nakaupo na doon si Lolo Mhark, binabantayan ang sinaing habang nakikinig sa radyo. Ang chill ng lolo niya. Gusto ko rin maging ganun pagtanda ko.

Pagbalik ko ng tingin sa ihawan, halos last batch na lang ang niluluto ko. Pinagpatuloy ko lang ang pagpaypay hanggang sa tuluyan nang magdilim. Buti na lang may ilaw na nakasabit sa gilid, sakto lang para makita ang ihawan at paligid.

“Baby.”

Napapitlag ako. Biglang may braso na dumantay sa balikat ko. Paglingon ko—ayun siya. Fresh na fresh. At ako? Amoy usok na parang kagagaling ko sa smoke sauna.

“Oh? Sa wakas! Ba’t ngayon ka lang? Tagal mo ha.” Pinandilatan ko siya pero ngumiti lang siya ng pilyo, yung tipong parang wala siyang ginawang masama.

Tumingin siya sa iniihaw ko at inabot yung pamaypay. “Let me do that. Alam ko pagod ka na.”

Kukunin niya na sana pero umiwas ako at nilayo yung kamay ko. “Ako na, last batch na ‘to. Magpahinga ka na lang ro’n. Ano ba binili mo at ang tagal mo? Kanina ka pa hinihintay ni Lola.”

Pinagtripan pa niya yung buhok niya bago sumagot. Nakasuot siya ng white long sleeves na nakatupi hanggang siko, tapos black slacks. Ang linis niya tingnan kahit galing daw siya sa labas. Samantalang ako? Mukha nang nausukan sa barbeque stall.

“Ah… bumili lang ako ng food for later,” sagot niya, parang walang big deal.

Napataas kilay ko. “Yun lang? Ganun katagal?”

Huminga siya ng malalim, tapos tumingin sa malayo bago sumagot. “Well… may inayos din ako.”

Naglagay siya ng kamay sa bulsa. Alam kong may something pa pero ayaw sabihin. Tumalikod na siya na parang aalis, kaya hinawakan ko siya sa braso. Pinaharap ko siya sa akin.

“Isa, Benj,” banta ko. “Saan ka galing pagkatapos mo bumili?”

Lumunok siya at ngumisi. “Okay fine. You said kanina gusto mo maranasan maligo sa dagat sa gabi, ‘di ba? So I asked someone if we can rent their spot later. From 8 PM to midnight.”

Napatulala ako. “Ano?!”

Naalala ko yung sinabi ko kaninang umaga nang tanungin ako ni Lola kung anong balak ko. Sinabi ko lang yun kasi wala akong maisip, hindi ko akalaing sineseryoso niya pala. Tangina, may ganun?

“Seryoso ka?”

Tumango siya confidently. “Very serious.”

Hinampas ko siya gamit yung hawak kong pamaypay. “Baliw ka! Nagbibiro lang ako kanina!”

Ngumiti lang siya, parang proud pa. “I already paid. Kaya no choice ka na.”

Napabuntong-hininga ako. Edi wow. Ang

lamig

kaya sa

dagat

ngayon . Pero since nagbayad na siya… “Fine. Sayang naman kung hindi natin pupuntahan.”

Nag-smirk siya. “Good girl.”

“Pwes, good boy ka rin—bumalik ka na ro’n at kumain ka na. Malapit na ‘to.”

Ngumiti siya at naglakad pabalik. “Yes, baby boss.”

Napailing ako habang nakangiti. Ang kulit talaga ng lalaking ‘to.

---

Fifteen minutes later, natapos ko na lahat ng ihaw at dinala sa lamesa. Ang saya ng eksena: si Lolo nakikinig pa rin sa radyo, si Lola busy mag-ayos ng mga plato, tapos si Benj—aba, kumakain na ng chichirya? Ang kapal ng mukha.

Pag-upo ko sa tabi niya, bigla niyang hinawakan ang noo ko at pinunasan gamit ang dalang panyo. “You’re sweating. Thanks for your hard work, baby.”

Muntik ko nang mahulog yung plato. Pinandilatan ko siya at sinenyasan. “Hoy! Huwag mo ‘kong tawagin niyan sa harap ng lola’t lolo mo!”

Ngumisi lang siya. “Why? Nahihiya ka?”

“Syempre! Isa pa, hindi bagay sa akin yung baby-baby mo diyan!”

Tawa siya nang tawa habang pinupunasan pa rin ako. Kinuha ko yung panyo at ako na nagpunas. “Sige na, kumain ka na lang.”

Nakatitig lang siya. “Kukuhaan mo ba ako ng pagkain?”

“Abusado ka masyado, Benj.”

“Please?” sabay nguso.

Napairap ako. “Asa ka.”

Tawa lang siya nang tawa. Ang kapal talaga. At yung lolo’t lola niya? Nakasulyap sa amin habang ngumingiti. Shiaa. Kahit anong tago ng kilig ko, ramdam na ramdam nila siguro.

---

“Ben, hijo, kailan kayo uuwi?” tanong bigla ni Lola habang kumakain kami.

“Sa susunod na araw pa, ‘La,” sagot ni Benj. “May pasok na si Elijah after noon.”

Biglang lumipat ang tingin nila sa akin. “Nag-aaral ka pa, hijo?”

Tumango ako. “Opo. First year college po.”

“Akala ko kaklase mo itong apo ko,” sabi ni Lolo habang tinuturo si Benj. “Eh paano pala kayo nagkakilala?”

Napatingin ako kay Benj. Si loko, chill na chill, ngumunguya lang. Ako? Para akong hinahabol ng kabog ng dibdib ko.

“Ah… makulit po kasi itong apo nyo,” sagot ko na may pilit na ngiti.

“Hey, I’m not!” depensa agad niya.

“Oo kaya! Makulit kang customer. Pipila ka pa, hindi mo pa alam order mo.”

Ngisi siya. “I did that on purpose.”

“Ha? At bakit mo ginawa ‘yon?”

Ngumisi siya ng mas malaki at bumubulong, “So I can look at your beautiful—”

Mabilis kong pinisil ang hita niya at tinapunan ng matalim na tingin. Sinenyasan ko siya na mag-behave ka, nandito lolo’t lola mo.

Ngumisi lang siya at kinagat ang labi niya. Gusto ko na talaga siyang hampasin ng plato.

Pero napalingon ako kina Lola at Lolo. Ngumiti lang sila. Yung tipong alam namin

may something

sa inyo.

“Mukhang magtatagal kayo, mga hijo,” sabi ni Lola habang nakatingin sa amin. “Magtatagal ang pagkakaibigan nyong dalawa.”

Napangiti ako, pero bakit parang iba ang dating sa akin ng salitang pagkakaibigan niya?

Chapter 28

“Lo, La, alis na kami!” Sigaw ni Benj habang nag-aayos ako ng bag sa balikat.

“Oh, sige. Mag-ingat kayo ha?” sagot ni Lola Mayiel na nakangiti habang nakaupo sa bangko. Si Lolo Mhark naman ay nakasandal, hawak ang kanyang tabo ng mainit na kape.

Tumango kami pareho. Bitbit ko ang backpack na may laman na extrang damit para mamayang swimming. Ramdam ko ang bigat ng bag pero mas ramdam ko ang kakaibang kaba—hindi ko alam kung dahil sa lamig ng gabi o dahil sa kasama ko.

Kanina, pagkatapos naming kumain ng dinner, nagpaalam si Benj na lalabas kami para mag-swimming. Siyempre, hindi na sumama sina Lola at Lolo dahil malamig na at mas okay na raw magpahinga sila sa bahay. Kaya ayun, kami na lang dalawa.

Pagkatapos magligpit ng gamit, diretso kaming nagpaalam.

“Dito ba kayo uuwi mamaya?” tanong ni Lolo Mhark habang iniikot ang baso ng kape sa kamay niya. “Kung dito, hindi na namin ilalock ang pinto o sa likod na lang kayo dumaan. May pinto naman doon.”

“We’ll see, Lo,” sagot ni Benj. “Pero huwag na kayong maghintay sa amin. Matulog na kayo. Kaya na namin sarili namin.”

“Okay. Basta mag-ingat ka sa pagmamaneho, Benj, ha?” sabi ni Lola na may halong pag-aalala.

“Opo, La.” Tumango siya tapos ngumiti sa akin. “Let’s go.”

Nag-akbay siya sa akin, sabay hatak palabas. Lumingon pa ako bago kami tuluyang lumabas ng gate.

“Alis na po kami!” Kumaway ako kina Lola at Lolo.

Ngumiti sila, parehong kumaway. Ang saya nilang tingnan—para silang totoong lola’t lolo ko.

Pagkapasok namin sa kotse, agad niyang pinaandar ang makina. Tahimik muna ang biyahe. Sinandal ko ang ulo ko sa headrest at tumingin sa labas ng bintana. Madilim na ang paligid; iilan na lang ang mga dumadaan sa kalsada. May mga poste ng ilaw pero halos puro dilim pa rin ang paligid.

“Sleepy?” basag niya sa katahimikan.

Bumaling ako sa kanya. Nakatingin pa rin siya sa daan, one hand on the steering wheel.

“Hindi.” Umiling ako. “Malayo ba?”

He shook his head. “Nope. Sa bayan lang banda. Kung gusto mong matulog, tulog ka na lang. Gigisingin kita pag nandun na tayo.”

“Hindi nga ako inaantok.” Umirap ako. “Ba’t mo naman kasi naisip na sa gabi tayo mag-swimming? Ang lamig kaya. Sayang lang pagrenta at binayad mo, baka saglit lang tayo mamaya.”

“Don’t think about it.” Calm lang ang boses niya.

“Paanong hindi ko iisipin?” Humarap ako sa kanya, nakataas ang kilay. “Eh, ako ang dahilan bakit ka nagrenta, ‘di ba?”

Sakto namang nag-stoplight kami kaya huminto ang sasakyan.

He turned his head to me, his eyes serious. “Don’t be like that, baby. Akala ko ba gusto mong mag-swim?”

“Oo nga pero hindi naman sa gabi. Tsaka nasabi ko lang yun kanina kasi wala akong maisip na gagawin.”

“So, you really don’t want to swim?”

“Hindi naman sa ganun. Nandiyan na eh, sayang kung—”

“We can cancel it.” Tumigil siya saglit, then nagsalita ulit habang nag-go na ang traffic light. “Just say it. I can cancel it. Just say na ayaw mo, and I’ll do that, Elijah.”

Napatingin ako sa kanya. First time niya akong tawagin sa buo kong pangalan sa ganitong tono.

“Benj, hindi naman sa—”

“What then?” malamig na boses niya. “Akala ko matutuwa ka kapag nalaman mong nire-rent ko ‘to for you. Pero parang mali ako ng expectation.”

Natahimik ako. Ramdam ko yung bigat sa tono niya. Hindi ko alam kung galit siya o nasaktan. Pero kita ko sa mukha niya—nakasimangot, nakakunot ang noo, parang iniwan ng diyowa.

“Benj…” bulong ko.

Hindi siya sumagot. Tahimik lang siyang nagmaneho hanggang sa makarating kami sa isang private resort. Halatang walang tao, tahimik ang paligid, tanging hampas ng hangin at alon ang maririnig.

Agad kong tinanggal ang seatbelt at lumabas ng kotse. Binuksan ko ang likod at kinuha ang bag ko. Narinig ko siyang lumabas din pero hindi ako lumingon. Naglakad ako papunta sa entrance habang bitbit ang bag.

Ramdam ko na nasa likod ko siya pero hindi ko siya pinansin. Equality lang, kung galit siya, edi ako rin.

“Let’s go.” maikli niyang sabi nang tumapat siya sa akin. Naramdaman ko yung braso niya na dumikit sa braso ko nung dumaan siya.

Sumunod ako sa kanya habang kausap niya yung bantay sa entrance. Ilang saglit lang, nakapasok na kami.

Pagkarating sa dalampasigan, sinalubong kami ng malamig na hangin at alon na humahampas sa buhangin. Tahimik ang paligid. Wala talagang tao. Nirentahan niya pala talaga.

Tinanggal ko ang tsinelas ko at nilagay sa gilid. Pag-apak ko sa buhangin, ramdam ko ang lamig at lambot nito. Naglakad ako papalapit sa tubig, pinapakinggan ang maingay na alon habang pinipikit ang mga mata.

Hanggang biglang may braso na yumakap sa baywang ko mula sa likod.

“Sorry.”

Kinuryente ako nung naramdaman ko yung mainit niyang hininga sa leeg ko. Nakasandal ang baba niya sa balikat ko, at nakapulupot ang mga braso niya sa akin.

Hindi ko siya tinulak. Instead, hinayaan ko yung sarili ko na sumandal sa kanya. Pumikit ako at huminga ng malalim. Ang dami kong gustong sabihin pero wala na akong pake.

“Baby.” bulong niya, halos paos na.

“Hmm?” sagot ko na hindi nagbukas ng mata.

“Are you still mad?”

Yung boses niya, parang dumidiretso sa kaluluwa ko. Nakikiliti ako pero kinikilig din.

Nagulat ako nang dumampi yung labi niya sa leeg ko. Mabilis ang tibok ng puso ko.

“A-Ano?” halos mahina na ang boses ko.

“Are we okay?” tanong niya ulit, then hinalikan ulit ako sa leeg—mas madiin ngayon.

Tangina. Ano ba ‘to?

“H-Hindi… hindi naman ako galit.”

“Really?”

Huminga ako ng malalim, pilit na pinipigilan ang sarili. Then I slowly removed his hands and faced the water.

“Mag-swimming na tayo bago lalo pang lumamig.”

Naglakad ako papunta sa tubig, naririnig ko ang yapak niya sa likod ko.

Nang umabot sa dibdib ko yung tubig, lumingon ako. Nakita ko siyang nagtatanggal ng suot na long sleeves, revealing his toned chest. Basta niya lang tinapon sa gilid bago tumakbo palapit sa akin.

“Tangina…” bulong ko, napalunok habang umiwas ng tingin.

Lumangoy siya papunta sa tabi ko, ngumisi. “Feel good?”

Napatingin ako sa kanya, pero unang tumama sa mata ko yung chest niya—broad, firm, at may abs na parang gawa sa bato.

“Baby?” tawag niya nang mapansin siguro na napako ang tingin ko.

“A-Ah… oo. Ang sarap ng tubig…” bulol kong sagot.

Ngumiti siya, kinuha ang kamay ko, at hinila ako palalim nang kaunti. “Let’s enjoy this night, hmm?”

Tumango ako at ngumiti kahit kinakalampag yung dibdib ko.

Yeah. Let’s enjoy this night… big baby.

Chapter 29

“Eat this first, para gumaan yung pakiramdam mo.”

Tinakpan ko agad yung bibig ko para umubo. Grabe. Ang bigat ng dibdib ko. Ramdam na ramdam ko yung init sa katawan ko kahit na balot na balot na ako ng tatlong pirasong damit sa loob, tapos nakapatong pa yung black jacket ni Benj sa ibabaw. Dalawang kumot na nga yung nakatabi sa akin, pero kulang pa rin. Nilalamig pa rin ako to the point na nanginginig yung tuhod ko.

Pagdilat ko pa lang kaninang madaling-araw, parang binagsakan na ako ng mundo. Sakit ng ulo, tapos may kasamang sipon at ubo. Hindi ako makakilos ng maayos. Para akong sinampal ng lagnat bigla kagabi.

Kinuha ko yung tissue at pinunasan yung sipon sa ilong ko, pati kamay ko din kasi basa na. After that, inabot ko yung kutsara na hawak ni Benj. Niluto raw ito ni Lola Mayiel—lugaw with egg. Simple lang pero ang bango. Alam kong masarap ito.

Si Benj ang nagdala nito sa akin. Siya rin yung nag-aalaga sa akin since kanina. Samantalang si Lolo Mhark? Wala siya sa bahay. Baka nagbabasa ng dyaryo sa labas kasi hilig niya talaga yun.

Pasado alas-onse na ng umaga pero ramdam ko pa rin yung ginaw. Nakakainis. Bakit ngayon pa ako tinamaan ng ganito? Last day na namin dito tapos bukas uuwi na kami ng maaga. Dapat nage-enjoy ako, hindi yung parang bed rest lang.

“Do you want another blanket?” tanong ni Benj habang nakaupo sa harap ko, pinapanood ako.

Umiling ako. “Hindi na, okay na ‘to.” Suminghot ako at halos manginig yung labi ko. “May Biogesic ba sila Lola?”

Umiling siya. “Wala raw eh. Pero I can buy one. Do you need anything else?”

Umiling ulit ako. “Wala na. Gamot lang.”

“Are you sure?” tanong niya ulit, parang ayaw niya akong pabayaan.

Tumango ako. “Oo. Okay na.”

“Alright. I’ll be quick.” Tumayo siya agad, kinuha yung susi ng sasakyan at lumabas ng bahay.

Habang sumasara yung pinto, biglang pumasok si Lola Mayiel. “Saan nagpunta si Ben?” tanong niya.

“Bibili po ng gamot… para sa akin po,” sagot ko habang nanginginig yung boses ko.

Nilapitan niya ako at nilapat ang palad niya sa noo ko. Ramdam ko yung concern niya. “Sobrang init mo pa rin, hijo. Ano bang oras kayo natapos kagabi sa pagligo sa dagat? Inabot na kayo ng umaga, ano?” Tanong ni Lola Mayiel.

Napakagat-labi ako. “Hindi naman po… Umuwi rin po kami mga bandang ala-una.”

“Umaga na nga ‘yon,” sabi niya habang umupo sa gilid ko. “Oh, sige. Kumain ka lang para gumaan-gaan yung pakiramdam mo. Pasensya ka na, wala na kaming gamot dito. Hintayin mo na lang si Ben.”

“Okay lang po,” sagot ko, inaayos yung kumot sa katawan ko. “Ako nga po dapat mag-sorry kasi naabala ko pa kayo.”

“Ano ka ba! Wala ‘yon.” Hinaplos niya yung buhok ko. “Magpagaling ka na lang, okay?”

Tumango ako. “Salamat po.”

Napangiti siya, parang may naalala. “Na-miss ko itong ganito. Naalala ko nung bata si Ben, sakitin ‘yon. Laging nakayakap sa akin kasi ako ang nagbabantay sa kanya hanggang college siya. Kahit ngayon, sakitin pa rin minsan.”

Napangiti ako ng mahina. Hindi ko alam ‘yon ah. So lola’s boy pala itong si Benj. Kaya pala clingy.

Bigla siyang tumingin diretso sa mga mata ko. “Pwede bang bantayan mo ang apo ko, Elijah? Kahit mukha siyang malakas, baby ko pa rin ‘yon. Hindi ko man nakikita lahat ng pinagdadaanan niya, pero alam kong kailangan pa rin niyang may nag-aalaga. Ikaw na bahala sa kanya, ha?”

Nagulat ako pero kusa na lang akong tumango. “Opo, La. Ako po bahala kay Ben.”

Ngumiti siya ng maluwag at tumayo. “Sige, kumain ka na bago lumamig.”

---

After kumain, bumalik ako sa kwarto para magpahinga. Hindi pa rin bumalik si Benj kaya natulog muna ako. Hindi ko namalayan na halos eight hours na pala yung tulog ko. Pagmulat ko, madilim na. Oras? 8:00 PM.

Medyo gumaan na yung pakiramdam ko pero masakit pa rin ulo ko. Sinisipon pa rin ako, though wala na akong ubo. Siguro pagod lang.

Bumangon ako at naglakad papuntang hagdanan. Kumapit ako sa railing kasi baka matumba ako, pero natigilan ako nang makita ko sina Lola at Lolo nakaupo sa sala… kausap si Benj.

Nakatalikod si Benj kaya hindi ko makita yung mukha niya. Pero base sa mukha ni Lola at ni Lolo, mukhang seryoso yung usapan nila. Ano kaya pinag-uusapan nila? About me? About last night? About… us?

Lumapit ako ng dahan-dahan para marinig pero wala akong madinig. Malayo sila.

Biglang napatingin si Lolo sa akin. “Oh, hijo! Gising ka na pala. Ben, tulungan mo siyang bumaba.”

Bago pa ako makababa, tumayo si Benj at mabilis na lumapit sa akin. Iniabot niya yung kamay niya sa akin. I placed my hand on his and he gently guided me down the stairs. Ang bagal ng lakad namin pero ramdam ko yung warm grip niya. Parang eksena sa pelikula.

Napansin ko pa yung ngiti niya habang nakatingin sa akin.

Putek. Nakakahiya.

Hinila niya pa yung upuan para makaupo ako. Umupo siya sa tabi ko.

“Ayos na ba pakiramdam mo, hijo?” tanong ni Lola. “Hindi kita ginising kanina para makapagpahinga ka ng tuloy-tuloy.”

“Medyo okay na po,” sagot ko.

“Gusto mo nang kumain?” tanong ni Lolo. “Nagluto ang Lola Mayiel mo ng sinigang na baboy para sa ‘yo.”

Napakagat-labi ako. “S-Salamat po…”

“Ben, ikaw na bahala sa kanya ha? Aakyat na kami ng lolo mo.” Tumayo si Lola. “Alam mo na ‘yan.”

“Yes po, La. I’ll take care of Elijah.”

“Dapat lang. Ikaw ang dahilan bakit siya nagkasakit kaya alagaan mo siya,” singit ni Lolo.

Tumawa si Lola at hinila siya. “Halika na. Pabayaan mo na sila.”

After umakyat nina Lola, humarap sa akin si Benj. Una niyang hinawakan yung leeg ko, then yung noo ko. “You’re still hot. Can you eat?”

Tumango ako. “Oo naman.”

He smiled a bit. “Okay, wait.”

Naglakad siya papunta sa kusina at kinuha yung pagkain. Hindi pa siya nagbibihis, same outfit kanina—white shirt at black maong shorts. Gwapo pa rin kahit pagod.

Pagbalik niya, dala niya yung plato at mangkok. “Kain ka na. I’ll get the medicine.” Umalis siya ulit at bumalik na may dalang gamot. Nilapag niya sa mesa, then umupo sa tabi ko, naka-sandal, chin on his palm, pinapanood akong kumain.

“Kumain ka na ba?” tanong ko habang ngumunguya.

“Yeah. I ate with Lola and Lolo kanina.”

“Anong oras tayo uuwi bukas?”

“Afternoon. Okay lang?”

Tumango ako. “Oo.”

Tahimik kami hanggang matapos ako kumain. Aakto na sana akong tumayo para maghugas pero pinigilan niya ako. Siya na daw. So I just sat there, watching him wash the dishes.

Pagbalik niya, dala niya yung isang baso ng gatas. “Drink it. Then, do you want to stay here or sa labas?”

“Sa labas… gusto kong magpahangin. Hindi pa ako antok.”

Ngumiti siya. “Let’s go.” Iniabot niya yung kamay niya. “Come on.”

Umiling ako. “Kaya ko maglakad.”

“But I want to hold you.” Umikot yung mata ko. “Give me your hand.”

Sumuko na lang ako. Hinawakan ko yung kamay niya. We walked outside, sa likod ng bahay. Ang lamig ng hangin, ang ganda ng view. Buong langit puno ng bituin, at maliwanag yung buwan. Tahimik, maliban sa huni ng kuliglig at hampas ng hangin sa mga puno.

We sat down on a long wooden bench. Hawak pa rin niya kamay ko. Tinitingnan niya yung mga daliri ko, nilalaro niya. Napatingin ako sa kanya. Nakatingin din siya sa akin.

“Bakit?” tanong ko, kinakabahan bigla.

He stares at me, serious, soft… then he speaks, voice low, almost trembling.

“I… want to tell you something.”

Kinabahan ako lalo. Hindi ko alam bakit nanginginig yung dibdib ko.

“A-Ano?”

Matagal siyang tumahimik bago nagsalita ulit. “The day I first saw you sa café mo… you caught my attention. Ang gwapo mo nun… at the same time, ang ganda.”

Napasinghap ako. Napatingin ako sa kanya. Nakangiti siya, eyes glowing under the moonlight.

“And since that day… everything about you fascinates me. The way you talk, the way you laugh… Elijah, I like you.”

WHAT. THE. FVCK.

“I like you, Elijah,” he repeated. Hinawakan niya parehong kamay ko, marahang hinaplos yung pisngi ko. “You don’t have to say anything now. I just… I can’t keep it anymore. I like you, and I can wait for you to figure out what you feel. No pressure. I’ll accept whatever decision you make.”

I stared at him, breathless. Tangina. Totoo ba ‘to? Hindi ako makapagsalita.

He smiled softly, still holding my hand. “I like you, baby. I really do.”

And those words? Paulit-ulit sa utak ko hanggang madaling araw.

Chapter 30

It’s been exactly a week since that night Benj confessed that he likes me. Surprisingly, nothing much has changed between us—except for one thing: he became more clingy than ever. And honestly? I’m not even complaining. I think… I actually like it.

“Open your mouth, baby.”

That deep voice of his pulled me out of my thoughts. He was holding a small slice of orange in front of my face, waiting for me to comply.

I rolled my eyes before chewing the last piece he fed me earlier. I glared at him playfully while munching.

“Pwedeng mamaya na ulit? May ginagawa pa ako, oh.” Tinuro ko yung plate ko sa mesa—hindi ko pa nga natatapos dahil sa pangugulo niya. “Focus muna ako rito, okay?”

He pouted, exaggerating that sad puppy face again.

Grabe. Hindi na bago ‘to. Araw-araw niya na itong ginagawa.

“You didn’t eat dinner, so at least eat this orange.”

“Kakain naman ako mamaya,” sagot ko, trying to sound convincing. “After kong gawin ‘to, kakain ako. Kakain tayo, ‘di ba?”

Tumango siya, pero hindi pa rin nagbago ang mukha niya—parang bata na ayaw payagan sa playground.

“Still, you need to eat something.” He grabbed another slice of orange from the plate and held it up. “Here. Open your mouth again.”

Napabuntong-hininga na lang ako at binuksan ulit ang bibig ko. Sinubo niya ‘yung orange sa akin, then smiled like he just achieved something big. Kukuha pa sana siya ng isa pa pero inunahan ko na siya.

“Kaya ko na, okay?” I said, raising my hand like I’m surrendering. “Hindi ka pa ba uuwi? It’s getting late, Benj. Anong oras ka uuwi?”

Instead of answering directly, he leaned his elbow on the table and rested his cheek on his palm, staring at me with those lazy but soft eyes.

“Don’t you want me here?”

I sighed deeply. Here we go again.

Araw-araw niya na rin akong tinatanong nito whenever I ask the same question.

Since that night, he always drives me home after picking me up from campus. Then he stays. Sometimes hanggang gabi lang. Pero may dalawang beses na ring dito siya natulog. Alam mo ‘yung parang may sariling schedule na siya rito sa apartment ko? That’s him.

“Gabi-gabi ka na nandito, Benj,” sabi ko habang inaayos ang gamit ko sa mesa. “Anong ayaw kita rito?”

He smiled, as if my words just proved his point.

“Right. You want me here. That’s why you always let me stay after I pick you up.”

Napailing ako. Ang galing niya talaga gumawa ng kwento.

“Makulit ka lang talaga,” sabi ko.

“Really?”

I grabbed my pencil again and focused on my unfinished task.

“Am I invading your space then?”

“Ayan ka na naman.” I gave him a quick glance. “Tumigil ka nga.”

He grinned. “Okay, baby boss.”

“Tahimik ka na riyan, ha? Tatapusin ko na ‘to.”

Ngumuso siya like a spoiled kid.

“A kiss will make me shut up.”

“Kiskis kita sa pader, gusto mo?”

He chuckled.

“You’re so violent talaga, baby.”

Napangisi ako. Nilabas ko pa ang dila ko para asarin siya.

He laughed softly. I hate to admit it pero ang cute niya kapag tumatawa ng ganyan—parang walang bigat ng mundo.

And once again, ayun na nga. He ended up sleeping here. I didn’t even bother arguing. Kasi kapag pinilit kong paalisin siya, hahaba lang ang usapan hanggang sa ako pa rin ang talo sa huli. Alam niya kasing hindi ko siya kayang tiisin.

---

The next morning, I woke up with his arms wrapped around me like a warm blanket. His right arm was under my head as a pillow, while his left arm was lazily draped across my stomach. He’s still asleep, breathing softly. I can hear his little snores, and surprisingly, it sounds comforting.

Napangiti ako habang tinititigan ko ang tulog niyang mukha.

Lugi talaga. Kahit tulog, gwapo pa rin.

“Sabi na, e,” I whispered, smiling to myself, when I saw a faint smile tugging at his lips before his eyes slowly opened.

“Good morning, baby.” His husky morning voice sent shivers down my spine.

“Good morning mo mukha mo.” Tinulak ko siya ng marahan, pero humawak siya sa balikat ko para hindi ako makalayo.

“Can we stay here for a minute?”

“Umaga na, Benj. Bumangon na tayo. May shift pa ‘ko sa shop.”

Instead of letting go, mas lalo pa siyang sumiksik sa akin. He buried his face against my neck, making me feel his warm breath on my skin. I jolted slightly when his lips brushed against my collarbone.

“H-Hoy! Bangon na!”

I moved my hand to gently brush some strands of hair off his forehead.

“Hmmm,” he murmured, hugging me tighter. “You really smell so good.”

Napapikit ako. Damn it.

Buti na lang may suot siyang t-shirt. He once told me he usually sleeps shirtless, pero kapag dito siya natutulog, nagsusuot siya ng t-shirt—for my sake daw.

We stayed like that for about ten minutes before he finally agreed to get up. Nag-ayos ako ng sarili sa banyo habang siya naman ay nagprisinta na maghahanda ng agahan namin. Hinayaan ko na lang siya, kasi alam ko namang hindi siya titigil kahit pigilan ko.

---

Since that night, ito na yung normal. His hugs, his soft touches, his sweet gestures—they make me flutter every single time. Benj is caring in a way that feels new to me. Walang ibang taong gumawa nito sa akin before. Ever.

I’m worried, though. I know he’s waiting for me to say something back. But for some reason, I can’t bring myself to say it yet. Parang may pumipigil. Hindi ko alam kung bakit ako nagpapadala doon. But for now, I’m happy with what we have. Content ako. Sana siya rin.

---

We ate the breakfast he prepared: fried rice, two sunny-side up eggs, and two hotdogs. That’s it. Simple pero masarap.

“You don’t have any other stocks other than these two.” Nilapag niya ang kape sa harap ko bago umupo. “I’ll buy you groceries later.”

Umiling ako.

“You don’t have to, Benj. Okay na sakin ‘to. Nabubusog naman ako.”

“Really?” He looked at the food, then at me. “That’s why your body is like that.”

Napataas ang kilay ko.

“Oh? Bakit? May problema ka ba sa katawan ko?”

“Nothing,” he said, shaking his head. “But you need to eat healthy foods for your own good, baby. If you eat healthy, you’ll live long. And if you live long, we can be together for a long time, too.”

I laughed.

“Hinding-hindi mawawala yang kalokohan mo, no?”

“That’s not kalokohan. That’s sweet words, baby,” he teased while grabbing a spoon. “Palibhasa hindi mo alam gumamit ng sweet words. Bayolente ka kasi.”

“Ang weird mo talaga mag-Tagalog!” I burst out laughing. “Pipino ka ba talaga?”

“Pipino?” he repeated, confused.

I laughed harder. This guy. He never gets my jokes.

“Wala na! Kumain ka na lang,” sabi ko. “Wala ka bang meeting ngayon?”

Umiling siya.

“I’ll stay at your shop today.”

“Maboboring ka lang doon. Umuwi ka muna kaya sa condo mo? Kumustahin mo condo mo, baka naging condo ng iba.”

“Tinatamad ako pumunta.”

“Ewan ko sa ‘yo,” sabi ko, sabay nguso sa kanya. “Pati pag-uwi tinatamad ka.”

“That’s why I’ll sleep here again tonight.”

Almost nabulunan ako sa kinain ko. Nilunok ko agad at tiningnan siya nang masama.

“Abusado ka na ha! Hindi nga tayo kasya sa kama ko. Sinisiksik mo na nga ako lagi.”

He shrugged. “Kaya nga kita niyayakap, para magkasya tayo sa maliit mong bed.”

“Kaya hindi ako nakakatulog ng maayos!”

“No, I won’t leave,” he said calmly.

“Umuwi ka na!”

Pero naputol ang away namin nang tumunog ang cellphone niya sa mesa. I froze when I saw the name flashing on the screen.

Kai Cutesy is calling.

I looked at him, then at the phone. He stared at it for a moment before sighing and picking it up.

“I’ll just answer this.” Tumayo siya at naglakad palabas.

I stared at his back, confusion creeping into my chest.

Kai Cutesy? Sino naman ‘yon? At bakit ngayon ko lang nakita ‘yan?

Relative niya ba? Or… something else?

Chapter 31

“Sabihin ko na ba?”

Pagkagising ko kaninang umaga, yun agad ang unang pumasok sa isip ko. Paano ko ba sasabihin kay Benj? Should I even say it now? Is this the right time? Or should I just keep it for now?

For the past few days, mas nakilala ko siya nang mas mabuti. And to be honest, there’s no doubt in my mind—Benj really likes me. Ramdam na ramdam ko sa bawat galaw niya, sa paraan niya ng pag-aalaga, sa effort niya palaging nandyan para sa’kin. He makes me feel like I’m his priority.

At dahil doon, mas lalo akong nag-isip. Should I confess na rin?

Pero bakit parang hindi ko kaya? It’s not because I’m scared of rejection—hell no, siya nga yung unang umamin, diba? Hindi rin ako takot masaktan; I’ve been through worse. And definitely, I’m not scared na iwan niya ako, kasi alam kong lahat ng bagay may hangganan.

Pero ewan ko. There’s this feeling inside me—something’s stopping me. Parang may invisible wall na humaharang sa bibig ko every time I think of saying it.

“Ang alin, pre?”

Napatigil ako nang maramdaman kong may kumalabit sa braso ko. Napatingin ako kay Vincent—nakaupo siya sa tabi ko, nagtataka habang hawak ang lapis niya.

Oh, right. Nasa klase pa pala ako. Si Miss, busy pa rin sa pag-discuss sa unahan habang ako, busy sa pag-iisip kung paano ko aaminin kay Benj.

Ayos ah. Kung kelan kailangan kong makinig, doon pa ako nagda-daydream.

“Huh?”

“May hindi ka ba maintindihan? Gusto mo ako na magtanong kay Miss?” tanong niya, nakakunot noo.

Umiling ako agad. “Wala. May sumagi lang sa isip ko.”

Kinuha ko yung ballpen ko at nagsimulang kopyahin yung formula na sinusulat ni Miss sa board. Kailangan kong mag-focus kahit kaunti.

“Bahala ka,” sabi ni Vincent sabay balik din sa pagsusulat.

“Anong oras na kaya? Lowbat na ako, nakakalimutan ko talagang mag-charge bago pumasok.”

Napalingon ako sa kanya. “Gabi pa naman klase natin, from 5:30 to 7:30. Kaya siguro lowbat ka na. Naglaro ka na naman kagabi, no?”

Tumawa siya. “Oo, busta ka na lang.”

Dinukot niya yung phone niya sa bulsa. “7 na. Malapit nang matapos.”

Tumango ako. Sige, tiis na lang ng konti.

Pero kahit matapos ang klase, antok lang ang napala ko. Puyat kasi ako kagabi. Nagpuyat ako para tapusin yung plate ko, tapos tinodo ko pa kakachika kay Benj. Inabot kami ng alas-dos ng madaling araw, nag-uusap lang ng kung anu-ano—mga walang kwentang bagay, pero sobrang saya pa rin.

At doon ko narealize—he’s willing to stay up late with me. For me. Kahit walang sense minsan yung usapan namin, he still stays.

Damn. Ang corny ko na ata. Hindi ako ‘to.

“Ayos din yung sundo mo ah,” biglang banat ni Vincent kaya napatingin ako sa tinitingnan niya.

At doon ko nakita si Benj, nakasandal sa gilid ng gate, katabi yung motor niya. Nag-uusap pa siya sa guard, parang close na sila.

“Jowa mo na ba ‘yan, pre?” sabay tingin sa akin ni Vincent na parang may nakitang chismis. “Ayos ah! Meet the parents agad? Hindi ka na nagsabi!” natawa pa siya.

Napahinto ako.

Hindi ko alam bakit bigla akong napaisip. Okay lang ba kay Vincent? Hindi dahil kailangan ko approval niya… pero siya lang ang pinaka-close kong kaibigan. Siyempre gusto ko marinig kung anong tingin niya.

“Pre.”

Huminto siya at nilingon ako. “Oh? Ba’t ka nakatigil diyan? Ang bagal mo naman maglakad.”

Lumapit ako sa kanya nang dahan-dahan. “May tanong lang ako…”

“Tanong? Ano ‘yon?”

“Yung tinanong mo kanina…” Huminga ako nang malalim.

“Ayos lang sa’yo?”

Napakunot noo siya. “Ang alin? Yung mabagal ka maglakad? Oo naman! Kahit gumapang ka pa, ayos lang! Hahaha!”

Hindi ako natawa. Seryoso lang ako nakatingin sa kanya.

Unti-unti, nawala yung ngiti niya. Nag-akbay siya sa akin, tapos nagpatuloy kami sa paglalakad.

“Alam kong hindi mo kailangan ng opinion ko, pre, kasi kaibigan mo lang ako. Pero kung ang ibig mong sabihin, eh, yung pagiging mag-jowa n’yo ng sundo mo… ayos lang sakin. Walang problema. Kung saan ka masaya, doon din ako.”

Para akong nabunutan ng tinik.

“Hindi kita huhusgahan, pre. Hindi ako ganun. Tsaka hinusgahan ba kita no’ng naging kayo ni Kai? Hindi, ‘di ba? Basta kapag sinaktan ka niyan, sabihin mo agad sa akin. Reresbakan natin ‘yan.”

Napatango ako at napangiti. “Salamat, pre.”

“Tangina, ang dami ko nang sinabi, salamat lang sagot mo?!” natawa siya sabay tulak sa akin. “Mauna na nga ako, puntahan ko na rin jowa ko! Doon ka na sa jowa mo!”

Napailing ako. Same old Vincent. Pero grabe, nakagaan talaga ng pakiramdam yung sinabi niya.

Ngumiti ako at kumaway. “Hindi ko pa jowa ‘yun, tanga!”

“Doon na rin punta mo, gago! Pakopya bukas ha!” sigaw niya habang tumatakbo palayo.

Tumawa ako mag-isa habang naglalakad papunta kay Benj. Nakatayo pa rin siya doon, hawak na niya yung helmet, nakatingin sa akin habang papalapit ako.

“Inabot mo na ba yung shift mo?” tanong niya, inabot yung helmet. “Sa shop ba tayo diretso?”

Umiling ako. “Wala akong shift. Sa apartment na lang tayo.”

“Wala ka bang plate na gagawin?”

“Wala naman. Bakit?”

“Gusto mo kumain muna tayo?”

“Saan?” sinuot ko yung helmet na iniabot niya. Tinulungan niya akong ayusin yung strap.

“Jollibee? I think bukas pa sila.”

Ngumiti ako. “Tara. Libre mo, ha.”

“Okay then.” Sumakay siya sa motor. Sumampa ako sa likod at kusang humawak sa balikat niya bago siya nagpaandar.

Habang nasa byahe, nagtanong siya bigla. “You had a serious talk with Vincent kanina, ah? May problema ba?”

“Wala naman,” sagot ko.

“Hmm… I thought nag-away kayo.”

“Hindi. May sinabi lang ako sa kanya.”

“About what?”

“Secret,” sabay tawa ko.

Narinig ko rin siyang natawa.

Tonight, I’ll just enjoy this moment. May tamang oras naman para sa pag-amin, and right now, this is enough. Masaya kami ngayon—and that’s what matters. When the right time comes, I’ll tell him everything.

I drew a big X on the third day of December sa calendar na nakasabit sa likod ng pintuan ng apartment ko.

Grabe, ang bilis ng araw. Parang kahapon lang, nag-uusap lang kami tungkol sa plates at mga random na bagay. Ngayon, December na. A lot of things happened—sobrang daming nangyari nitong mga nakaraang linggo. Projects, stress, puyat, at… siya.

Pero sa lahat ng iyon, iisa lang ang pinaka-napansin ko.

Benj.

Benj was always there. Kahit saan ako magpunta, parang lagi siyang nandoon. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa, pero he always finds a way to be there. Hindi intrusive, hindi nakakasakal—just there in the most comforting way possible.

Lagi siyang nasa likod ko para suportahan ako. Kapag may plates ako na halos gusto ko nang sumuko, he’s there, cheering me on. Kapag feeling ko sabog na ’ko, nandiyan siya, tahimik lang na nakangiti, as if telling me na “You got this.”

He’s always there. Standing, smiling, silently telling me na hindi ako nag-iisa.

Napangiti ako nang mapatingin ako sa calendar ulit. My eyes landed on the eighth day of December. Nakasulat doon, in small neat letters, ang pangalan niya.

It’s his birthday.

“Hmm… ano kayang ireregalo ko sa lalaking ’yon?” I muttered habang naglalakad pabalik sa mesa ko. Finals week ngayon, so my life is basically revolving around this plate na halos kainin na lahat ng oras ko.

Huminga ako nang malalim, nag-unat ng braso, trying to wake my brain up. Then my gaze fell back sa calendar, like it was teasing me. His name under the number eight almost felt like it was glowing.

“Shoes kaya?” I whispered to myself habang iniikot ko ang lapis sa pagitan ng mga daliri ko. “Pero parang hindi siya mahilig sa sapatos… or maybe too many na siya?”

I bit my lip, thinking hard. “Damit kaya? Pero, duh, mayaman ’yun. He can buy anything he wants.”

Napatingin ako sa plate design na ginagawa ko, then sighed. “Drawing kaya ng mukha niya? Pero baka hindi niya magustuhan. Mukha akong obsessed niyon.”

I stabbed the eraser side of the pencil sa pisngi ko while thinking. Gosh, ang hirap mag-isip ng regalo para sa isang taong… halos kumpleto na ang lahat.

Bago pa ko makapag-isip ng iba, my phone buzzed loudly on the table. Napatingin ako at tumigil ang mundo ko sandali nang makita ko sa screen ang pangalan niya.

Benj.

Video call.

Napakagat ako sa labi bago sinagot ang tawag. The screen lit up, and there he was.

The first thing I saw was his face—mukhang kakahiga lang. Nakasandal siya sa unan, hair a little messy, wearing a loose shirt that made him look… too comfy for my sanity.

“Hi, baby.” His smile was so warm, it reached his eyes.

I swear my heart almost jumped out of my chest, but I kept my face straight. “Ba’t ka tumatawag? Sabi ko busy ako.”

His smile instantly faded into a pout. “You’re at this attitude again.” Nagpa-cute pa siya na parang bata. “Don’t you miss me? Wala tayong kita kahapon.”

“Linggo kahapon. Natural lang ’yon. Wala akong pasok.” Sinubukan kong mag-focus sa ginagawa ko pero ang hirap.

“I could’ve gone there, pero sabi mo huwag. Why? Bawal na ba akong magpunta sa’yo every Sunday?”

“Rest day ko kasi ’yon. Rest day mo rin. Rest day natin pareho,” sagot ko calmly.

Totoo naman. Sabado pa lang ng gabi, kulit na siya nang kulit na dun siya matulog para makasama kami buong Linggo. Pero tumanggi ako. Hindi dahil ayokong makita siya, but because… baka hindi ko kayanin ang isang buong araw na magkasama kami nang gano’n kalapit.

“Ano ginawa mo ngayong araw?” I propped my phone against my coffee mug para makapag-drawing habang kausap siya. “Wala kang meeting, ‘di ba?”

“Yup,” he said, yawning a little. “Talked to mom and dad kanina.”

Natigilan ako sandali, pero nagkunwaring chill. “Oh? Bakit? May nangyari ba?”

He shook his head. “Nothing big. They just asked me about my birthday plans.”

Napataas kilay ko. “So… ano nga plano mo? May party ba? Invited ba ’ko?” Napatawa ako. “Pero okay lang kung hindi. Sino ba naman ako, ‘di ba?”

Bigla siyang napakunot-noo. “What the heck are you saying, baby?! Of course invited ka!”

Halos ilapit niya mukha niya sa screen like he was about to climb through it. Napailing ako, tawa ng tawa.

“So, anong plano?” tanong ko habang sinusubukan bumalik sa plate ko.

“Well… I told them simple lang. A small party, nothing grand. And then…”

“And then?” I asked, doodling lines.

“And… I told them we’re going to celebrate our birthday on my birthday.”

Natigilan ako. Slowly, I lifted my head to look at him. “Wait… WHAT?!”

He looked away like a guilty kid.

Binitiwan ko ang lapis at dinampot ang phone ko. “Benj, seryoso ka ba?”

He nodded, lips pressed together. “Yes. I told them I’ll bring someone special… and, uh, that someone is you.”

WHAT THE ACTUAL—

So his parents knew about me?! Like, seriously knew?!

“You told them about me?” My voice cracked.

“Yes.”

“Since when?!”

“Before we went to lola’s place.”

I stared at him in disbelief. “At hindi mo man lang sinabi sa akin?!”

“Baby…”

“Baby?! Benj, your parents—your rich, classy parents—alam na nila ako?!” My hands were literally shaking. This was not part of my life plan tonight!

“They just know you as the person I love.”

My brain officially shut down.

The person he loves?!

I froze. My heart skipped a thousand beats and then sprinted like it was in the Olympics.

“What… did they say?” My voice was barely above a whisper.

He smiled softly. “They’re fine with it. They know me well, Elijah. They know I like women and men. They accept me, as long as I don’t hurt myself or the person I love.”

I just sat there, stunned.

“And… mom said she can’t wait to meet you.”

My soul left my body. HIS MOM WANTS TO MEET ME?! OH MY GOD.

Benj must’ve noticed my panic because he leaned closer to the camera, voice gentle. “Calm down, baby. You don’t have to worry. Kahit anong mangyari, I’ll choose you. Over everything. That’s how much I love you.”

My heart basically melted right there. The sincerity in his voice—hindi siya nagbibiro.

“I know I’m not like your past partners. Hindi ako kasing-sweet nila or kasing-romantic. But I swear, I love you. From the bottom of my heart.”

Napakapit ako sa mesa. My ears felt hot. My cheeks were on fire.

What the actual hell is happening to me?!

“Okay…” I whispered, breathing deeply before meeting his eyes again.

“Okay?” he asked gently.

“Bago ka tumawag, iniisip ko ireregalo ko sa’yo. And now… I think I know.”

Napangiti siya like a little kid on Christmas morning. “Can you tell me?”

I smirked. “Nope. Surprise. Malalaman mo sa birthday mo.”

He pouted. “Baby, please?”

“Nope,” I said again, laughing.

As he kept teasing and begging for hints, I realized something.

I’m going to do it. Sa birthday niya, I’ll tell him. Finally. Kasi kung ako lang ang pipigil sa sarili ko, walang mangyayari. And this time… I’m ready.

Chapter 32

“Ayos na ba ’to?”

I turned to Vincent, still unsure kung okay ba itong suot ko.

“Oo nga, p’re. Ilang beses mo na tinanong ’yan! Nakukulitan na ’ko, swear.” Kita ko ang pagkairita sa mukha niya habang nakaupo siya sa kama ko, nakaayos na parang artista. Meanwhile, ako? Hindi pa rin decided kung tama na ba ‘tong outfit ko.

Sinilip ko ang sarili ko sa salamin. White and gray long-sleeve shirt, ripped jeans, white sneakers. Simple lang. Hindi ako mahilig sa over-the-top na porma, pero birthday ni Benj ‘to, so dapat kahit papaano, presentable ako.

Pero bakit parang kulang?

Dinampot ko ang cellphone at inayos nang konti ang buhok ko. Sa gilid ng mata ko, kita ko na si Vincent ay umiikot ang mata out of annoyance.

“Tangina, p’re, ang bagal mo kumilos! Naiinip na ako. Hindi na nga ako invited, tapos papa-late pa tayo. Ikaw lang special guest dito, ako parang plus one lang. Kung ganito kabagal, uuwi na lang ako.”

Hindi ko siya nilingon. “Sandali na lang, gago.”

“Tanginang sandali mo, parang bukas ka pa matatapos, e! Tara na!”

Huminga ako nang malalim. Kinakabahan kasi talaga ako. Hindi lang ito simpleng birthday. Ito yung araw na makikilala ko—sa unang pagkakataon—ang pamilya ni Benj. At hindi lang basta pamilya, ha. Pamilya na kilala, mayaman, at siguradong intimidating.

Pinilit kong huwag isipin ’yon. Pero damn, ang bilis ng tibok ng puso ko.

Then my phone rang. Si Benj. Huminga ako nang malalim bago sinagot.

“Where are you? The party’s about to start and you’re still not here. Do you want me to pick you up?”

Napangiti ako kahit hindi niya nakikita. He sounds worried. Siguro akala niya hindi talaga ako pupunta. Kasi kahapon binibiro ko siya na baka hindi ako makadalo.

“Hindi na. Papunta na kami,” sagot ko casually. “Madami na bang tao?”

“Not really. Just a few friends, cousins, my sibling, and… my parents.”

Napalunok ako. Parents?! Holy sh*t. Alam kong darating ‘yon pero iba pala pag narinig mo na.

“Nasa apartment pa lang kami, pero aalis na rin. Ang bagal lang ni Vincent.”

“Tanginang ’to, dinamay pa ako!” reklamo ni Vincent. Hindi ko na pinansin, natawa na lang ako.

“Sige na, aalis na kami. Bye—”

“Wait!” Biglang sabi ni Benj.

Ibinalik ko ang phone sa tenga ko. “Ano na naman?”

“You forgot something.”

“Ha? Wala naman, ah?”

I heard him sigh. “Should you greet me happy birthday, baby?”

Natawa ako. Ang kulit talaga nito.

“Mamaya na. May sasabihin din ako… and I want to tell you personally.”

“What is it?”

“Mamaya nga. Maghintay ka diyan, birthday boy.” Tinapos ko na ang tawag bago pa siya magtanong ulit.

Pagharap ko kay Vincent, masama ang tingin niya sa akin. Natatawa na lang ako. “Tara na, p’re.”

Naglakad kami palabas ng apartment habang dala ko ang gift bag na pinili namin kagabi. Simple lang pero pinag-isipan ko.

Nag-commute kami kasi hassle magdala ng kotse sa subdivision na hindi ko pa napupuntahan. Medyo natagalan pa kami dahil puno ang mga jeep kaya napilitan kaming sumakay ng bus. Habang nasa byahe, panay tanong ni Vincent:

“P’re, anong itsura ng bahay nila? Gaano sila kayaman? May swimming pool ba? Anong ihahanda nila? Magkano kaya ’yung regalo ng ibang bisita?”

“P’re, tumigil ka nga. Hindi ko rin alam,” sabi ko, sabay tawa. Kinakabahan din ako pero hindi ko sinasabi.

Pagbaba namin, naghahanap kami ng tricycle papasok sa subdivision. Si Vincent, todo reklamo na.

“Tangina, baka maligaw tayo rito. Hindi mo nga alam kung saan ’to.”

“Relax ka lang, alam naman daw ng mga driver ‘yung address, sabi ni Benj.”

Mabuti na lang may tricycle na lumapit agad. Pinakita ko ang address at tumango si manong driver. “Alam ko ’yan. Sakay na kayo.”

Habang umaandar kami, hindi mapakali si Vincent. Ako rin, to be honest. Kasi habang papalapit kami, lalo akong nai-stress. Paano kung hindi nila ako magustuhan? Paano kung mali ang suot ko? Paano kung mapahiya ako?

Then we arrived. Malaking black gate agad ang bumungad. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Damn. This is the real deal.

Lumapit kami sa guard. “Sino po sila, mga sir?” tanong niya.

Bibigyan ko sana ng maayos na sagot pero biglang sumabat si Vincent:

“Jowa po siya ng may birthday.”

“Tangina mo, tumahimik ka!” sabay batok ko sa kanya. Tumawa lang siya.

“Ako po si Elijah, kasama ko si Vincent. Friends kami ni Benjamin,” sabi ko sa guard. Nagkatinginan sila, then yung isang guard ngumiti.

“Elijah Gonzales po ba, sir?”

Tumango ako, medyo nagulat.

“Pasok po kayo. Kanina pa kayo hinahanap ni Sir Benjamin.”

Kilala na nila ako?!

---

Pagpasok pa lang, ramdam ko agad ang energy ng party. Maliwanag, maraming balloons, elegant ang setup. Ang dami ring tao. Mga naka-formal, mukhang may kaya. Napatigil ako sandali.

“Hanep si Benjamin, p’re,” bulong ni Vincent habang nakatingin sa paligid. “May pinsan ba ’yan? Baka puwede ako diyan.”

“May jowa ka, gago!” sabi ko.

“Break na kami,” malamig niyang sagot.

“Ha?! Bakit hindi mo sinabi?!”

Ngumiti lang siya ng mapait. “Busy ka sa love life mo, ayoko maging abala.”

“Tangina, hindi ka abala. Gago ka.” Binatukan ko siya ulit.

Pero bago pa ako makapagsalita ulit, may tumawag mula sa loob.

“Baby!”

Pareho kaming napatingin. Si Benj. Patakbo siya papunta sa amin, naka-red suit na parang kinuha sa magazine. Damn. Ang gwapo niya. Napalunok ako.

Agad niya akong niyakap ng mahigpit. Ramdam ko yung init ng katawan niya. “You came,” bulong niya sa tenga ko.

“Of course. Sabi ko naman sa’yo, pupunta ako,” sagot ko habang pinipigilan ang sarili ko na hindi manginig sa sobrang kaba.

Nararamdaman ko yung bahagyang halik niya sa leeg ko bago siya kumalas.

“Respeto naman, mga kuya. May ibang tao rito,” singit ni Vincent sabay tawa.

Hindi pinansin ni Benj. Hinawakan niya kamay ko habang nakangiti. “Happy birthday,” sabi ko sabay abot ng gift.

Nagningning ang mga mata niya. “Thank you, baby. This means a lot.”

Ngumiti ako. “May isa pa… pero mamaya ko na ibibigay.”

“Hmm, surprise? Can’t wait.”

Pagpasok namin, hawak pa rin niya kamay ko. Ramdam ko ang tingin ng mga tao. May mga nagbubulongan. May mga kamag-anak niyang nagtanong kung sino ako.

At bawat sagot niya? “He’s my close friend.”

Ang sakit marinig kahit alam kong totoo naman. Pero mamaya… everything will change. Mamaya, sasabihin ko na sa kanya ang lahat.

Chapter 33

Paglapit ko sa parents ni Benj, halos hindi ko alam saan ako titingin. May halo ng kaba at excitement sa dibdib ko—parang pinagsamang kaba sa job interview at kilig sa first date.

“Nice meeting you, hijo.” Narinig ko agad mula sa mommy ni Benj habang niyakap niya ako. Ramdam ko yung warmth ng yakap niya—hindi pilit, hindi pormal, kundi genuine. Yung tipong ramdam mong welcome ka. Tinapik-tapik pa niya yung likod ko bago siya umurong para harapin ako.

Nakangiti pa rin siya, yung ngiti na parang may dalang assurance.

“You’re really a handsome man, just like what my son always told us.” Napangiti ako ng alanganin nang maramdaman kong hinawakan niya ang pisngi ko at marahang hinaplos. “I’m happy to finally see and meet you.”

Medyo namula ako at napaawang ang labi. Hindi ko alam kung anong tamang sagot.

“A-Ako rin po, ma’am.” Halos mabasag yung boses ko sa sobrang kaba.

Tumawa siya ng kaunti at ngumiti ulit. “Don’t be nervous. I will not bite you.”

Napakamot ako sa batok, sabay tango. “O-opo.”

Paglingon ko, napadako ang tingin ko sa likod niya—kay Mr. Dad, ang papa ni Benj. Tahimik lang siya, medyo nakatayo nang diretso, parang general sa military. Magaan pero seryoso yung tingin niya sakin. Nung nagkatinginan kami, tumango lang siya nang bahagya—walang ngiti. Sh*t. Parang tumigil ang paghinga ko sandali.

Mas lalo akong kinabahan.

“We are glad to know that someone is making our son happy,” sabi ulit ng mama ni Benj, na muling kumuha ng atensyon ko. “Ngayon ko lang ulit nakita yung ganung klase ng ngiti sa anak ko… and that’s because of you, Elijah.”

Parang biglang nanlamig yung kamay ko. Ngumiti lang ako pabalik pero wala akong masabi. Hindi ko alam kung ano ba dapat isagot—“thank you”? “opo”? Kaya ngumiti na lang ako nang pilit.

“Thank you for making our son happy, hijo,” dagdag pa niya.

Naramdaman ko ulit yung pagyakap niya. This time, pumikit ako sandali. Ang lambot ng yakap niya. Para siyang ina na matagal mo nang kilala kahit first time lang kayong nag-meet.

Pero bago pa ako tuluyang maging comfortable, narinig ko yung boses ng papa ni Benj.

“Honey, should we entertain the other guests?”

Sabay kaming lumingon ng mommy niya.

“Ah, yes,” sagot ng mommy niya. Tumalikod ulit siya sa akin at ngumiti ng malumanay. “We’ll entertain the other guests now. Enjoy your stay, okay? I hope you like the food we prepared.”

Napalunok ako at nagpilit ng ngiti. “S-Salamat po.”

At tinalikuran na nila ako, dahan-dahang naglakad papunta sa ibang bisita. Naiwan akong nakatayo, para bang may butas ang sikmura ko.

Napabuntong-hininga ako ng malalim.

Shia. Hindi yata ako pasado kay Mr. Dad. Hindi man lang siya nakipag-usap—isang tango lang. Walang ngiti. Walang kahit anong emosyon.

Tangina. Ang kaba ko parang hanggang lalamunan na. Para akong bibigay sa bigat ng expectations.

“Are you okay?”

Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig yung pamilyar na boses. Paglingon ko, si Benj pala, nakatayo ng ilang hakbang lang mula sa likod ko. Unti-unti siyang napangiti habang nakatitig sa akin.

“Is my baby okay?” tanong niya habang dahan-dahang lumalapit. Kita ko yung pag-aalala sa mga mata niya. “Did my parents scare you?”

Bago pa ako makapagsalita, naramdaman ko na yung yakap niya. Agad niyang ipinasok yung braso niya sa likod ko at hinapit ako palapit sa kanya.

Napa-blink ako nang mabilis. May mga tao pa sa paligid pero he doesn’t care.

“What did they tell you?” tanong niya habang nananatili yung yakap niya.

“W-Wala naman,” sagot ko sabay iwas ng tingin. “Happy birthday.”

Tumaas ang kilay niya. “Hmm?”

Umiling ako, sinubukan ngumiti. “Wala ‘yon. Basta… are you happy?”

Ngumiti siya, yung tipong genuine na ngiti na nagpa-relax sa dibdib ko. “Very happy. Because of you.”

“Eh? Bakit ako?” sagot ko, kunyari nagtataka.

Instead of answering, isinubsob niya yung mukha niya sa leeg ko. Ramdam ko yung hininga niya sa balat ko.

“H-Hoy! Maraming tao…” bulong ko, medyo na-alarma. “Doon ka na sa mga pinsan mo.”

Narinig ko yung tawa niya, mababa at nakikiliti. “Are you pushing me away, baby?”

“Benj, dali na. Bitaw na,” bulong ko ulit, sabay marahang tulak sa balikat niya. “Nakakahiya eh.”

Bigla siyang umangat, nakasimangot. “Kinakahiya mo ba ako?”

Hindi ko napigilan, natawa ako. Tangina. Ang cute niya pag nakasimangot.

“Sira ka. Birthday mo ‘to, entertain mo guests mo. Hindi lang naman ako, ang dami o.”

Pero ngumisi lang siya. “But my eyes are just looking at you.”

Tangina. Eto na naman siya sa mga banat niya. At ako naman, benta na naman. Ramdam kong namumula yung pisngi ko.

“Isa pa, Benj. Isa pa talagang banat—” binanta ko.

Pinisil niya yung ilong ko bago ako binitawan. Akala ko lalayo siya, pero bigla niyang hinawakan yung kamay ko.

“Hoy—”

“I have a surprise for you,” putol niya sa sasabihin ko.

Bago pa ako makapalag, hinila na niya ako palabas. Medyo napasigaw pa ako. “Uy, teka!”

Dinala niya ako sa likod ng mini-stage. Paglabas namin, bumungad yung isang garden na punong-puno ng ilaw at dekorasyon.

Bumukas ang bibig ko. “Shia…”

May malaking words na nakasabit: “Happy Birthday, Baby.” May balloons, may fairy lights, at sa gitna may round table na may dalawang upuan. Parang fairytale setting.

Napalingon ako sa kanya, halos maluha.

“You…”

Ngumiti lang siya, parang batang proud sa ginawa niya. Hinila niya ako papunta sa mesa, iniupo ako at inayos pa yung upuan ko.

“Sit down, baby.”

Hindi na ako nakapagpigil. Hinila ko siya at niyakap ng mahigpit. “Benj… thank you. Thank you for this.”

Inangat niya ulo ko gamit ang dalawang kamay at tumingin diretso sa mga mata ko. “It’s 10 PM. Two hours before my birthday. Happy birthday, baby.”

Hinalikan niya yung noo ko.

At doon nagsimula ang gabi namin. Dinner, corny jokes, tawanan. Pero ang highlight? Yung dahan-dahan niyang pagyaya sa akin sumayaw sa gitna ng garden.

Nag-dim yung mga ilaw. Hawak niya yung kamay ko, inilagay sa balikat niya, tapos kamay niya nasa bewang ko.

Nagkatinginan kami habang dahan-dahang gumagalaw sa tugtog.

And in that moment… bumalik lahat ng alaala. The first time I saw him. The first night I waited for him. The first time we laughed together. Lahat, parang fast-forward sa utak ko.

Hindi ko na kinaya. Hinawakan ko yung pisngi niya at hinalikan siya.

Nagulat siya sandali, pero agad din siyang bumawi. Naging mas mainit yung halik. Hinapit niya yung bewang ko, hawak niya ulo ko. Hindi ko na alam gaano katagal, basta pag hinto namin, parehong hinihingal.

Nakatingin siya sa akin, seryoso. “I think… I need a proper explanation for that.”

Ngumiti ako. “What do you think it is?”

“Tell me directly, baby. I’m losing my mind right now.”

Hinawakan ko rin pisngi niya at tumingin sa mata niya.

“Well…”

Bago ko masabi ang lahat—

“What are you doing with my brother, Elijah?!”

Napako ako sa kinatatayuan ko.

Shia.

Chapter 34

“ELIJAH?!”

Napapitlag ako. The voice was sharp, echoing across the dimly lit room like a sudden crack of thunder. Kumunot ang noo ko habang nililingon kung saan nanggaling ‘yung boses. I couldn’t see his face — masyadong madilim ‘yung parte kung saan siya nakatayo, parang sinadya ng ilaw na huwag siyang ipakita sa akin agad.

“Uh…” I blinked, lost for words. Napalingon ako kay Benj, hoping he’d know something. Pareho kaming napatingin sa dilim. “May bisita ka ata?”

Tumama sa akin ang tingin ni Benj — that sharp, assessing look na parang may gustong sabihin pero pinipigilan. “Not me, you,” he replied coldly, before turning his head back toward the darkness. “Who’s there?”

Then, the voice came again.

“Elijah…”

A shiver ran down my spine. My name sounded so… familiar coming from that tone. It wasn’t just the voice — it was how he said it, soft but haunting. Parang bumulong ang hangin ng isang alaala.

Nailing ko ang madilim na bahagi. Una kong nakita ‘yung paa niya na tinamaan ng liwanag. Formal shoes. Shiny. Expensive. Then the hem of a navy blue tuxedo. My heart began to race.

“Babe…”

That word. That damn word.

I froze. My mouth hung open. No way. Hindi… hindi siya puwedeng siya ‘yon.

Slowly, my eyes trailed up from his suit to his neck, to his jaw, and finally — his face.

No. F*cking. Way.

“K-Kai?” I stuttered. My voice barely came out.

I felt my chest tighten, my stomach twist. He looked exactly the same — the same calm, confident face, that soft smile I once knew. Except this time, it felt… different. Colder.

Bakit siya nandito?

“Kai, what are you doing here?” tanong ni Benj, breaking my thoughts.

Napalingon ako kay Benj, confused. He was now looking directly at Kai, brows furrowed in disbelief.

Wait… What? They know each other?

“W–Wait,” I stammered, looking at the two of them. “You guys… know each other?”

Kai smiled — that familiar smirk I once loved, but now looked venomous under the warm light. “Hi,” he greeted casually. “Didn’t mean to ruin the moment. I just asked Mom where you were, Kuya, and she said you’re here, so…” He chuckled lightly, eyes flicking toward me. “Didn’t expect to walk into this.”

My brain stopped working for a second. “Mom?” I blinked. Kapatid? Wait— Kuya?

So they’re… brothers?

I turned to Benj. “W–wait, kapatid mo siya?”

Benj didn’t answer. His jaw was clenched tight, his shoulders tense.

“Now that you know,” he said coldly, glaring at Kai. “You can leave. We’re busy.”

There was something strange in Benj’s voice — something I hadn’t heard before. Parang may galit. Or guilt.

“Oh, come on, Kuya,” Kai teased, stepping forward. The way he said Kuya made it sound like an insult, not respect. “Don’t be so cold. I’m just curious.”

Then his gaze turned to me — sharp and cutting. “So tell me, Elijah,” he said, that smile creeping back onto his lips, “how does it feel to be pursued by my brother?”

My breath hitched. What…?

“Kai, I’m warning you,” Benj said firmly, grabbing my arm protectively. “Stop it. We’ll talk later.”

“Kuya naman,” Kai sighed, but his eyes were gleaming, like he was enjoying this. “Ayaw mo bang marinig ni Elijah ang sikreto mo?”

My heart dropped. Secret? May tinatago si Benj?

“Kai, stop—” Benj tried again.

But Kai just tilted his head, still smiling. “Ako na lang mag-eexplain, Kuya. Ako naman ang nagsimula nito, ‘di ba? Eh ‘di ako rin ang tatapos.”

“Kai, I swear—”

Too late.

Kai turned to me, his grin darkening. “His love,” he said slowly, “is fake.”

Everything inside me went silent. The air, the room, even my heartbeat. It’s like someone just pulled the floor under me.

“What…?” My voice cracked. “W–What are you talking about?”

“Kai!” Benj snapped. “I told you to stop!”

“What, Kuya?” Kai said almost mockingly. “May mali ba akong sinabi?”

“Kai, stop, or else—”

“Or else what?” Kai laughed bitterly. “You should thank me, actually. At least hindi ka na mahihirapan na i-reject si Elijah ngayong gabi.”

My mind went blank. Reject me? Did I just hear that right?

Kai turned to me again, eyes gleaming with triumph. “Yes, babe. You heard me right,” he said. “Kuya Benj doesn’t love you. Hindi ka niya mahal. Hindi ka niya minahal. At lalong hindi ka niya mamahalin.”

Each word stabbed like glass. “It’s all fake, Elijah. Fake. Lie. Nothing at all.”

I wanted to laugh — or cry — or scream. I didn’t know what to feel first. Bakit ganon? Bakit parang totoo kahit ayaw kong maniwala?

My throat felt dry. “W–What are you saying?”

Kai smirked. “Simple. I told Kuya Benj to punish you for breaking up with me. And guess what? He did.”

My knees weakened.

“What…?” I whispered.

Kai stepped closer. “I know my Kuya is bisexual,” he continued calmly. “So I told him to get close to you. To make you fall, then leave you hanging. For revenge. Isn’t it poetic?”

My breath caught in my throat.

“Tell me, Benj,” Kai said, turning to his brother. “Hindi ba’t that was the plan?”

Benj’s expression crumbled — fear, guilt, everything.

My world tilted.

No. No, no, no. This can’t be real.

I looked between them — the two brothers — one smiling like a devil, the other shaking like a child caught lying.

“Benj…” my voice trembled. “A–ano ‘to? Is he… telling the truth?”

He didn’t answer. He just looked at me — tears pooling in his eyes — and bowed his head.

“Benj?” I whispered again. “Tell me it’s not true.”

He clenched his jaw. His voice came out broken. “It’s… it’s true.”

Everything inside me shattered. It felt like someone crushed my chest, tore it open, and left me there to bleed.

“What the fck, Benj?!” I yelled, stepping back. “So this was all a fcking setup?!”

He looked at me, tears falling freely now. “E-Elijah, please—”

“Don’t! Don’t call me that!” I barked, my voice cracking. “You don’t get to call me by my name like that!”

I laughed bitterly, shaking my head. “Gusto mo bang marinig ang mas masakit, Benj? I was planning to confess tonight. Birthday ko bukas. Gusto kong sabihin sa’yo na… I think I was falling for you.”

My voice broke completely. “But you know what? Ang galing mo. Ang galing mo umarte. Congratulations, Benj. You and your f*cking brother make a great team.”

“Elijah, please,” he said again, trying to reach for me.

I slapped his hand away. “Don’t touch me.”

He was crying now — sobbing, desperate — but I was already done. I couldn’t take it anymore.

I wiped my tears, forcing a bitter smile. “Happy birthday to me, right?”

Then I turned around. “And happy ending to your little game.”

He tried to grab my wrist again, but I jerked away, shouting, “Tangina, Benj! Hindi mo ba ako naintindihan?! Gusto mo i-English ko pa?! I never wanna see your f*cking face again!”

His sobs echoed as I walked away, faster and faster until I was practically running down the hallway. Kai’s grin, Benj’s tears — they all blurred behind me.

Too much. It’s all too much.

Ang surprise na inakala kong ako ang magbibigay… Ako pala ang pinaghanda nila.

Tangina talaga. Ang sakit.

Chapter 35

“Kanina pa nasa labas ’yon, hindi mo ba pupuntahan?” Rinig kong tanong ni Kuya Sam habang inaayos ko ang mga baso sa counter.

Napatingin ako sa labas ng shop. Through the glass window, I saw Benj sitting on his motorbike, head slightly down, scrolling through his phone. He looked… tired. Or maybe frustrated.

Huminga ako ng malalim at napailing. Tangina naman, Benj. Hindi talaga marunong sumunod. Ilang beses ko bang sinabi na tigilan mo na ’to?

Binalik ko ang tingin sa ginagawa ko at nagpatuloy sa paghuhugas ng mga baso. The sound of running water tried to calm me down, pero kahit anong gawin ko, naiirita pa rin ako.

It’s been a week since that night — the night everything fell apart. And every single day since then, Benj has been showing up here. Just sitting outside like that. Sometimes talking to Kuya Sam, sometimes pretending to order something just to stay longer.

He kept asking questions, doing things I didn’t understand, and waiting for me like a fool in love. Ilang beses ko na siyang sinabihan na huwag na, tama na, pero ayan pa rin siya, parang sirang plaka.

“Akala ko ba nag-usap na kayo?” tanong ulit ni Kuya Sam, sabay patong ng baso sa dish rack. “Bakit ganun pa rin?”

“’Di siya marunong umintindi, Kuya,” sagot ko nang mahina. “Makulit talaga, e.”

Ngumiti si Kuya, umiling. “Makulit naman pala e. Bakit hindi mo na lang puntahan? Medyo maulan pa naman, baka magkasakit ’yan sa kakahintay.”

Tahimik ako. I didn’t answer.

“Kung ano man ’yang problema niyo,” tuloy niya, “pag-usapan niyo, Elijah. Hindi masasolve ang problema kung puro iwas ka. Sige ka, kapag tumakbo ka palayo, baka madapa ka rin sa huli.”

Napataas kilay ko. “Ano raw?”

Tumawa si Kuya. “Wala. Punta mo na lang si Benjamin.”

“Hindi pa tapos shift ko,” sagot ko, sabay patay ng gripo at punas ng kamay sa apron ko. “Bahala siya diyan.”

“Hay nako,” buntong-hininga ni Kuya. “Ilang minuto na lang, alas diyes na. Ako na bahala rito, puntahan mo na siya. Halata namang may gusto ka ring sabihin.”

Umiling ako ulit. “Hintayin niya. Ilang minuto na lang din naman. Umuwi ka na, Kuya, baka wala ka nang masakyan.”

“Makulit ka rin, e.” Umiling siya habang nagsusuot ng jacket. “Bahala ka. Ikaw na magsara, ha?”

Nag-wave lang ako, hindi na lumingon. Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto. Pero bago pa siya tuluyang umalis, napatingin ako — and of course, nagkita sila ni Benj sa labas. Nag-usap pa talaga. Great. Ano na naman kaya ’yan sinasabi ni Kuya sa kanya?

---

By the time I finished cleaning everything, it was already 11 PM. I double-checked the counter, the machines, the fridge — all done. I changed my shirt, grabbed my bag, and turned off the lights inside the shop.

Pero bago pa man ako makarating sa pinto, nakita ko agad si Benj na tumayo mula sa motor niya. He fixed his hoodie, took a deep breath, and walked toward me.

I didn’t even bother to look at him. Nilock ko lang ang pinto at sinigurong nakaayos lahat. Ramdam ko ’yung titig niya, parang sinusunog ’yung likod ko. Pinaglaruan ko pa ang zipper ng bag ko para lang mapigilan sarili kong humarap sa kanya.

“B-Bab—Elijah…”

I ignored him. I just started walking away, trying to keep my pace steady. Pero narinig ko ang mga hakbang niya na mabilis akong sinundan. Hanggang sa maramdaman ko na lang ang kamay niyang humawak sa braso ko.

Tumigil ako. Nakayuko pa rin ako. Naririnig ko ang mahina at tuloy-tuloy na patak ng ulan.

“Bitaw,” malamig kong sabi.

“E-Elijah, I’ll take you home—”

“Bitaw.”

Hindi siya gumalaw. Ramdam ko pa rin ang pagkakahawak niya.

“J-Just let me take you home, please—”

Binawi ko nang marahas ang braso ko. Hinarap ko siya, at halos mapaatras siya sa gulat.

“Nag-usap na tayo, Benj,” sabi ko, pinipigilan ang panginginig ng boses ko. “Nag-usap na tayo tungkol dito, pero bakit ganito pa rin?”

He looked down, shame written all over his face.

“I… just want to take you home—”

“Kaya kong umuwi mag-isa, hindi ko kailangan ng driver.” Tumuwid ako ng tayo. “Umuwi ka na rin. Baka magkasakit ka. Ayokong ako pa maging dahilan nun.”

Nagtagpo ang mga mata namin. For a moment, it felt like time stopped. There was pain in his eyes — the kind that makes your chest ache just by looking.

Napansin ko ang suot niya — blue hoodie, black shorts, at tsinelas lang. Basa na rin ang buhok niya sa ulan. Tangina, wala bang pride ’tong taong ’to? Gabi na, ambon pa rin, tapos ganito suot niya?

Huminga ako nang malalim. “Umuwi ka na, Benj. Baka abutan ka pa ng ulan.”

Tatalikuran ko na sana siya nang bigla niyang hinawakan ulit ang braso ko, this time with both hands.

And when I looked back, he was crying.

Tears were streaming down his cheeks, his nose red, his lips trembling.

“I… I don’t know what to do anymore,” basag ang boses niya.

My chest tightened. Hearing his voice like that… it broke me a little.

“I know I hurt you, Elijah,” he continued. “I know I disappointed you… I know I lost you that night. But please, please, just this once, hear me out.”

Tahimik lang ako. Hindi ko alam kung lalayo ba ako o haharapin siya.

“What my sibling said that night… it was true,” he confessed, his voice shaking. “But I didn’t agree with the plan. Yes, I came to your shop because Kai told me to—but only to see if what he said was true. Hindi ako pumunta dun para manira. Gusto ko lang makita kung ano bang totoo.”

He swallowed hard.

“And when I saw you… I couldn’t do it. Hindi ko kayang gawin, Elijah. You were too kind, too pure for that kind of game.” He let out a shaky laugh. “The first time I saw you, I thought I saw an angel. Corny pakinggan pero totoo. I’m bisexual—and the moment I saw you, my heart… it just, fluttered. Like I finally understood what people mean when they say ‘love at first sight.’”

Tangina naman, bakit ang lakas mo pa rin sa akin, Benj.

“I started going back not because of the stupid plan,” he went on. “But because I wanted to see you. Every day. The way you smiled, the way you talk, even the way you scold me. You became my comfort, Elijah. My reason to get up in the morning.”

I looked away. My heart was pounding too fast. I could feel my ears heating up, and I hated that part of me that still cared.

“And I know,” he added, voice trembling, “I didn’t tell you how I really felt before everything fell apart. But if you’ll let me… I’ll prove it to you. I’ll show you every single day that I’m serious. Kahit ilang taon pa ’yan, Elijah, I’ll wait.”

God, I hate this. I hate that I still want to believe him.

Then, in the softest voice, he asked, “Can I court you?”

Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa kanya. His tears had stopped, but his eyes still shimmered with sadness and hope.

He looked so tired. Mapungay na ’yung mata niya, may dark circles pa. Siguro nga, hindi na siya nakatulog ng maayos.

“E-Elijah?” he asked softly.

Napaatras ako. My chest was so heavy I couldn’t breathe properly.

“You can answer me anytime, Elijah,” he said with a small, shaky smile. “No pressure. I’m sorry if I made you uncomfortable this week. I just… I missed you. I wanted to talk to you badly. I’ll go now… see you around, Elijah.”

He gave me one last look — that kind of look that stays with you even after he’s gone. Then, he wore his helmet, got on his motorbike, and drove away.

Natulala lang ako. Tangina, miss ko ’yung sakay sa motor niya.

Hindi man lang ako pinilit. Amp.

---

Kinabukasan, maaga akong nagising para sa klase. Pero bago pa ako bumangon, narinig kong may notification sa phone ko — voicemail.

From Benj.

Napaupo ako sa kama at pinakinggan. Nilapit ko sa tenga ang phone ko.

“Hi, good morning! I’ll cheer you on from afar! I know you’ll do your best today! I love you!”

“Shit!”

Nabitawan ko ang phone at nahulog sa kama.

“Putangina, bakit ganun boses niya… tangina talaga!”

The entire day, his voice haunted me. Hindi ako makapag-focus. Every time I tried, naririnig ko pa rin ’yung “I love you.”

---

“Hoy, tanga! Oh!” Hinagisan ako ni Vincent ng soft drink.

“Lamat,” sabi ko habang sinasalo.

“Anong salamat? Bayaran mo ’yan!” sabay upo niya sa harap ko. “Masama na naman ba gising mo? Parang lutang ka kanina sa recitation ah! Parang ibang subject ’yung sinagot mo kay Miss.”

Ininom ko ’yung sprite habang pilit inaalis sa isip ko ’yung boses ni Benj. Wala akong naintindihan sa lecture kanina. Imbes na makinig, napako ako sa pag-iisip kung totoo ba ’yung sinabi niya kagabi.

“Uy, tulala ka na naman!” sita ni Vincent. “Alam ko na bakit ka ganyan, e.”

Bumaba ’yung bote sa mesa. “Bakit?”

“Dahil kay Benjamin, ’di ba?”

Hindi ako sumagot.

“’Yan na nga,” sabi niya sabay tawa. “Tama ako.”

“Hindi ah.”

“Sus! Kaya pala lagi kang tuliro. Miss mo na ’yung sundo mo ’pag uwian?”

“Miss mo mukha mo.”

“Miss mo mukha mo,” ginaya niya ako sabay tawa.

I rolled my eyes. Ang kulit talaga.

Pero totoo, miss ko nga.

---

Pagkatapos ng klase, balik ako sa shop. May ilang customer pa kaya nagmamadali akong nagpalit at nagtrabaho.

“Dito ka na pala,” sabi ni Kuya Sam paglabas ng storage room. “May box diyan sa ilalim para sa’yo.”

Tinuro niya ’yung blue box sa ilalim ng counter. “Basahin mo na lang ’yung note.”

Kinuha ko ’yung sticky note. “Gift for you from R.”

“Tss. May pa-‘R’ pa talaga,” sabi ko sabay ngiti.

Binuksan ko ’yung box. A cake. With white frosting and neat handwriting: “Happy Birthday, Elijah. I love you.”

Napangiti ako. Daming alam ng gagong ’to.

Sinarado ko ulit ’yung box at nilagay sa ref.

Paglingon ko, nag-vibrate phone ko. Message.

From Benj:

I love you.

Napangiti ulit ako.

Ampucha, puro “I love you” talaga ’tong taong ’to.

Is this how he courts someone? Damn. I actually feel… special.

“Gago,” sabi ko sa sarili ko. “Papahirapan muna kita. ’Kala mo ha.”

At napangiti ako habang nagbabalik sa counter.

Kahit gaano ko siya tanggihan — hindi ko maitanggi sa sarili ko… na unti-unti na naman akong nadadala.

Chapter 36

Benjamin:

Good morning, baby. I love you. Don’t skip breakfast and eat on time for lunch, ha? I love you. I can’t drop by the shop today, I’m kinda busy with something. I love you. Have a great day, baby! I love you!

Isa na namang umaga, isa na namang voicemail ni Benj. Halos araw-araw na lang — good morning, good night, good luck, take care — hindi nawawala ‘yung “I love you” sa bawat linya niya. Parang automatic na sa kanya, pero ramdam ko pa rin yung sincerity.

At sa tuwing maririnig ko ‘yung boses niya, napapangiti na lang ako nang parang ewan. Ang lambing kasi ng tono niya, ‘yung parang kahit pagod ka, bigla kang kakalma.

Putek, ano ba ‘to? What if mahulog na naman ako… this time, mas malalim?

Tangina, hindi pa ba ako hulog na hulog? Eh kung makangiti naman ako rito habang paulit-ulit pinapakinggan ‘yung voicemail niya, parang tanga lang talaga. Pero wala eh — ang sarap sa tenga ng boses niya. ‘Yung tipong gusto mong ulit-ulitin hanggang makatulog ka.

Kasalanan niya ‘to, promise. Kasalanan lahat ‘to ni Benj!

Sino ba namang hindi mahuhulog sa lalaking ‘yon? He’s consistent, sweet, thoughtful — parang siya ‘yung klase ng lalaking hindi mo alam kung totoo pa ba o gawa ng fiction. Every single day, may voice message, may text, may pagkain, may pasalubong. Kahit simpleng keychain lang, kahit simpleng milk tea, laging may something.

At kapag duty ko sa shop, siguradong may ipapadalang pagkain o drinks. Parang gusto ko nang sabihin sa kanya, “Sige na nga, sinungaling ka kung hindi mo ako gusto,” pero… teka lang, baka lalo akong mahulog.

Focus, Elijah. Focus. May pasok ka pa. Hindi si Benj ang final exam mo.

Tumingin ako sa orasan sa phone. “PUTEK!” Kanina lang 4:30AM ‘yung alarm ko, bakit 5:15AM na agad?!

Mabilis akong tumayo, parang tinakasan ng kaluluwa. Dumiretso ako sa banyo at napahinto sa harap ng salamin. “Gago, pula na naman mukha mo!” bulong ko sa sarili ko. Hindi na kailangan ni Vincent ng dahilan para asarin ako mamaya — eto na naman, mukhang kinilig na hindi umamin.

“Bahala na! Late na ‘ko!”

Wala na akong oras magdrama. Nagmamadali akong nagbihis, sumakay sa jeep, at halos magkarera sa oras.

Pagkapasok ko ng classroom, unang sumalubong sa akin si Vincent — sabay batok.

“Muntik ka na namang ma-late, tanga!”

Hingal na hingal ako, parang may hinabol na multo.

“Tinanghali ka na naman ng gising ‘no?”

Umiling lang ako. “Na-traffic?”

Umiling ulit. “Eh ano nga?”

“T-Tangina mo, sandali lang!” Inagaw ko ‘yung tubig niya at ininom nang halos maubos.

“Hoy! Akin ‘yan!” reklamo niya. “Bayaran mo ‘yan!” dagdag pa niya.

“Mukha kang pera.” sabi ko, sabay tawa.

Umirap lang siya. “Bakit ka nga ba muntik na ma-late?”

“Wala kasing masakyan,” sagot ko agad, kahit alam kong kasalanan ni Benj at ng boses niyang nakakaadik.

“Wala pa si Miss?” tanong ko.

“Nakikita mo ba?” sagot niya sabay ngisi.

“Gusto mo batukan kita ulit?” Pero bago ko pa magawa, pumasok si Miss at lahat kami sabay-sabay bumati.

“Put your bags in front. Ballpen at lapis lang sa desk. Faster!” Ayun na si Miss Sungit, as usual.

Dalawa’t kalahating oras kaming tinorture ng long quiz na ‘yon. Pagkatapos, pakiramdam ko drained na ang utak ko.

“Hirap ng quiz, parang gusto kong mag-drop.” reklamo ni Vincent habang nasa lugawan kami malapit sa univ. “Sabi ni Miss, madali lang daw, eh halos umiyak ako kanina kakaisip.”

Tumawa ako habang sinusubo ang lugaw ko. “Tigil mo nga, normal na ‘yon. Kapag sinabing madali, ibig sabihin impyerno.”

Tahimik muna kami ng ilang minuto bago siya biglang nagsalita. “‘Nga pala, anong balak mo sa Pasko?”

“Wala, bakit?”

“Punta ka sa bahay. Sabi ni Mama, miss ka na daw niya. Hindi mo kasi sinipot last time kasi nagsolo kayo ni boyf— este, ni Benjamin.”

Nabulunan ako. “Tangina mo!” halos sigaw ko.

Natawa siya nang malakas. “O, ayan, umamin tuloy! Deny pa more.”

“Hindi ako umaamin!”

“Oo na, oo na. Pero seryoso, pumunta ka ha? Hanap ka talaga ni Mama.”

Ngumiti ako. “Siyempre! Miss na miss ko rin si Tita. Baka ako nga paborito niya, hindi ikaw.”

“Dati ka bang bobo?” sabay irap niya.

“Tingin ko, hindi ako paborito pero ikaw? Never ka naging choice.”

“Tangina mo, wag ka na pumunta!”

Natawa ako nang malakas. “Pikon!”

Inirapan lang niya ako sabay taas ng gitnang daliri. Typical Vincent.

Pagbalik namin sa univ, pumasok kami sa last subject namin. Alas dos na natapos kaya diretso ako sa shop. Pagdating ko, nadatnan ko si Kuya Sam na naghuhugas ng mga baso.

“Uy, kuya, wala kang pasok?” tanong ko habang binababa ang bag.

“Mamaya pa. Kumain ka na?” “Oo, tapos na.”

“Wala masyadong customer kanina kaya nakapagpahinga ako.”

Kinuha ko ang apron ko at sinuot.

“Wala yata si Benjamin ngayon ah. LQ pa rin kayo?”

Napatingin ako sa kanya. “Busy daw siya.”

“Ah, updated naman pala.”

“Ha?”

“Eh ‘di ibig sabihin, bati na kayo?”

“Hindi ko alam.”

“Akala ko nag-usap na kayo? Nililigawan ka na raw ulit sabi niya, ah?”

Napatigil ako. “Ha?! Sinabi niya sa’yo ‘yon?”

Tumango si Kuya Sam. “Oo. Nung araw na kinausap mo siya. Sabi niya okay na raw kayo. Nililigawan ka na daw ulit niya. So mali pala ako ng pagkakaintindi?”

Napakagat labi ako. Benj actually told him that? Hindi man lang ako nasabihan…

“Eh ‘yung mga pagkain at regalo na bigay niya sa’yo nitong mga nakaraang araw? Wala lang ‘yon?”

“Basta, kuya, samin na lang ‘yon.” iwas ko sa usapan.

Ngumiti lang si Kuya pero naging seryoso bigla ang tono. “Elijah, payo lang, ha.”

Napatingin ako sa kanya. “Mukhang mabuting tao si Benjamin. Kita ko kung paano ka niya alagaan kahit hindi niya sinasabi. Iba ‘yung tingin niya sa’yo, ‘yung parang takot kang mawala. Kaya kung may problema pa kayo, ayusin niyo. Hindi sa lahat ng oras may taong kayang umintindi nang paulit-ulit. Minsan napapagod din.”

Tahimik ako. Parang tinamaan ako sa sinabi ni Kuya Sam.

“Kung may pagkakataon kang ayusin ‘yung mga dapat ayusin, unahan mo na. Hindi mo alam kung kailan siya mapapagod.”

Napabuntong-hininga ako. Hindi naman siguro mapapagod si Benj sa’kin, ‘di ba?

‘Di ba…?

Pero habang tumatagal, mas nararamdaman kong may bigat sa puso ko.

Hindi ko alam kung takot ako… o baka alam ko lang talaga kung gaano ko siya kamahal.

CHARACTERS

Gawin

Caskey

as Elijah

Joss

Wayar

as Benjamin

Boom

Tharatorn

as Kai

Boun

Noppanut

as Vincent

Jimmy

Jitaraphol

as Sam

Aou

Thanaboon

as Bryson

Chapter 37

Frustrated, I deleted the message I just typed, then humiga ako sa kama habang nakatitig sa phone screen. Nando’n pa rin sa chat box namin yung last message ni Benj — a simple “Good evening, baby. Sleep well. I love you.”

“Babatiin ko ba siya?” I asked myself while staring at his name. “Pero ilang minuto na rin ang lumipas… baka isipin niyang miss ko siya masyado.”

Umupo ako at napabuntong-hininga. Nakikita ko pa ‘yung green dot sa tabi ng pangalan niya. He’s still active.

It’s already 10:57 PM. Ano bang ginagawa nun at gising pa siya? May kausap kaya siyang iba?

“Takte… anong sasabihin ko?” bulong ko, habang pauli-ulit na tina-type at dini-delete ang mga naiisip kong message.

“Thirty minutes na ‘ko dito, wala pa rin akong naisip,” I muttered, half-laughing sa sarili kong ka-torpehan. Hinihintay ko sana na mag-send siya ng “Good night” pero wala eh. Binati lang ako kanina ng “Good evening, baby” tapos dead air na.

Nasaan na ‘yung good night ko?

Tangina, nakalimutan na ata ako. Siguro tulog na ‘to. Or baka nakalimutan lang mag-off ng WiFi. Or worse… tinulugan ako.

“What if gising pa siya?” tanong ko ulit sa sarili ko. “Pero what if tulog na nga?”

Nakatulala lang ako sa chat namin. Para akong tanga. Ano bang ginagawa ko rito? Bakit ba ako nakababad sa convo namin, nag-iisip ng perfect message, para lang sa kanya?

“Miss ko na ata…” bulong ko nang hindi sinasadya. Napahawak ako sa bibig ko, “Uy gago! Hindi ah!” Tinampal ko pa sarili kong bibig. “Tumahimik ka nga diyan, bunganga!”

Bumalik ako sa phone screen. Nakita ko ulit ‘yung last message niya. Napairap ako.

“Bahala na nga!”

Umayos ako ng upo, hawak ang phone na parang bigat-bigat hawakan.

Tinype ko: “Ano gawa mo?” Tinitigan ko ‘yung message ko. “Ang pangit! Delete, delete.”

Tinype ko ulit: “San goodnight ko?” “PUTA! Delete!”

Pero bago ko pa ma-delete, napindot ko ‘yung send.

Nanlaki mata ko.

“OH MY GOD! ANO ‘TO!” Napahawak ako sa ulo. “Tangina Elijah, anong ginawa mo!”

Mabilis kong inunsent ‘yung message, pero halata pa rin. Sana hindi niya nakita. Sana hindi niya na-open. Hindi pa naman “seen.” Safe ako.

“Apakabobo mo talaga!” Pinektusan ko pa sarili ko sa inis.

Pinatay ko ang phone at nilapag sa kama. Pinikit ko mata ko pero ramdam ko ‘yung kaba. Pasmado kasi ako, kaya tuloy napindot ko send.

Tahimik ang buong kwarto. Pero ilang segundo lang, TING!

Messenger.

Binuksan ko agad ang phone. Napalunok ako nang makita kong si Benj.

He sent a voicemail.

Sh*t.

Hindi naman siguro tungkol sa message ko ‘yon, ‘di ba? Hindi ‘di ba?

Dahan-dahan kong pinindot ang play button.

…tawa.

Narinig ko ‘yung tawa niya. ‘Yung low, soft laugh na parang ginagapang ako ng kilig at hiya sabay.

“Sh*t ka talaga…” bulong ko. “Ang saya mo ah? Ako nga kinakabahan dito!”

Pero habang mas naririnig ko ‘yung tawa niya, mas lalo kong naramdaman ‘yung init sa pisngi ko. Ang lambing ng tawa niya. Ang sarap pakinggan.

“Ang saya mo na d’yan ah,” sabi ko habang napapangiti. “Ako nga kinakabahan dito!”

Nagsend ako ng like emoji. Pero ilang segundo lang, may bago na naman siyang voicemail.

“Tamad na tamad magtype, ah,” sabi ko habang pinipindot ‘yung play.

“I love you—”

“AY GAGO!”

Nabitawan ko phone ko. Napahawak ako sa dibdib ko. “Tangina, bakit may pa ‘I love you’ agad?”

Kinuha ko ulit ang phone at pinakinggan ulit ‘yung voice message. I love you. Mas lalo pa kong ngumiti.

“Alam na alam niya paano ako kunin, no?” napailing ako. “Ang daya mo, Benj. Ang daya.”

Nagsend ulit ako ng like emoji. Ilang segundo lang, seen agad.

Natawa ako. “Anong rebat mo ngayon?”

Nakikita kong nagta-type siya.

“Ganyan! Dapat nagta-type ka, hindi puro voice message,” sabi ko habang inaabangan ‘yung message niya.

Pero ilang minuto na, typing… typing… typing.

“Ang tagal naman!” inis kong bulong. “Ano ‘to, novel? Ang bagal!”

Nainip ako kaya bigla kong pinindot ang call button.

Tumunog ng dalawang beses lang bago niya sinagot.

“Hi, baby, good evening—”

“Anong good evening?” inis kong putol. “Ang tagal mo magreply!”

Tumawa siya. ‘Yung tawa niya na nakakainis pero nakakakilig din.

“I wasn’t planning to reply, though.”

“WHAT?!” Napataas kilay ko. “A—ano… sige end ko na ‘to—”

“Hey, hey, hey,” tawa ulit. “I’m kidding, baby. Of course I’ll reply to you.”

“Talaga?” kunwari pa kong galit pero halata sa boses ko na natatawa na rin ako.

“Of course. Pero bakit gising ka pa? Hindi ka makatulog?”

Dahil sa’yo.

“May ginagawa pa ako,” palusot ko. “Ikaw? Bakit gising ka pa?”

“Same. Busy with something.” Then his tone softened. “Why did you call though? May sasabihin ka ba?”

“W-wala! Napindot ko lang,” mabilis kong sabi.

Tawa ulit siya.

“Ang dami mong tawa ah,” sabi ko. “Ako na ‘tong kinabahan, ikaw pa ‘tong aliw.”

“Cute mo kasi,” he said casually.

Napatulala ako. “Ha?”

He chuckled. “You heard me.”

Nang magsalubong ang mga mata namin sa screen, nagkatinginan lang kami. Tahimik. Pero ‘yung tahimik na parang may sinasabi kahit walang salita.

Nami-miss ko ‘to. ‘Yung ganitong late-night call. ‘Yung siya unang boses na maririnig ko tuwing umaga, at huling tao bago ako matulog.

Ako rin naman may kasalanan kung bakit kami nagkaganito. Kaya ako rin dapat magtiis.

“Oh, bakit ka nakatitig lang d’yan?” he asked, smiling. “May sasabihin ka ba?”

Napalunok ako. Hindi ko alam kung ano isasagot ko.

“Hmmm,” he hummed. “Napatawag ka na rin lang. I might as well ask you something.”

“Naku, eto na naman. Tungkol saan?”

“I was supposed to ask this in person tomorrow sa café mo,” he said, leaning closer to the camera, “but I think now’s the perfect time.”

“Ang dami mong pasakalye, Benj. Sabihin mo na!”

He grinned. “Chill, baby.”

“Chill mo mukha mo.”

“Okay,” he laughed. Then, he turned on his camera.

Napaatras ako.

Gago, ang gwapo!

“Do I look like I’m chilling?”

“Gago ka, bakit ang gwapo mo diyan?” bulong ko pero narinig niya.

He smiled. That smile. The one that always melts me.

“Can I take you on a date tomorrow?”

“Ha?”

He chuckled. “Can I take you out on a date tomorrow, Elijah?”

“A-ah—oo! Oo, sige! Bye!” mabilis kong sagot bago ko pinatay yung call.

Pagkababa ko ng phone, sumigaw ako sa unan.

“TANGINA NAMAN! ANO ‘TO! DATE?! DATE?!”

Namula buong mukha ko habang gumugulong ako sa kama.

Tumunog ulit ang phone ko. Message ni Benj. “See you tomorrow, baby. Good night. I love you.”

Nakangiti ako habang binabasa ‘yon. Ramdam ko pati puso ko nakangiti.

“Oh sige, Benj,” bulong ko habang tumatawa. “Date kung date. Sino ba naman ako para tumanggi?”

Chapter 38

“Ano ba ’yan, pre! Ang baho mo na!” reklamo ni Vincent habang kumakaway sa harap ng mukha niya na parang tinataboy ’yung amoy.

Pero dedma ako. Patuloy lang ako sa pag-spray ng pabango sa buong katawan. One. Two. Three sprays.

“Punong-puno na ng pabango ang kwarto mo, bro! Kailan ka ba titigil? Masakit na sa ilong!”

“Hindi pa rin, kulang pa!” sagot ko, habang sinispray-an pa ang dibdib at leeg ko. “Dapat paglapit pa lang, maaamoy na agad.”

“Langhap na langhap ko na nga, pre! Para akong nasa perfume section sa SM. Please lang, tama na!”

Tinigil ko rin sa wakas, tapos inamoy ko ang sarili ko. “’Yan! Oks na. Mabango na.” Huminga ako nang malalim, trying to calm my nerves.

Pero sa totoo lang, hindi ko alam kung amoy confidence na ba ’to o amoy desperado.

Humarap ako kay Vincent. “So? Mabango na ba?”

Nakapulupot ang kamay niya sa ilong niya na parang mamamatay sa singaw. “Tama na, pre, mamamatay na ako sa bango mo. Parang inihaw na pabango!”

Umiling ako, sabay harap ulit sa salamin. Sinuklay ko ang buhok ko nang ilang beses, trying to make it look effortless kahit isang oras ko na tong ginagawa.

I can’t help it. Kailangan maayos ako. Hindi pwedeng mukhang pinaghahandaan ko ’tong date pero hindi rin pwedeng mukhang wala akong effort. Kailangan… casual lang.

“Sa tingin mo, pre, halata ba ni Benj na pinaghandaan ko ’tong date namin?” tanong ko habang sinusubukang ayusin ’yung bangs ko sa gilid.

Bigla siyang humalakhak. Like, legit tawa na may hampas pa sa tuhod. Tiningnan ko siya sa salamin. “Baliw ka ba?”

“’Ikaw ang baliw, pre!’” ginaya niya boses ko. “Sa itsura mong ’yan? Bro, kahit sinong bulag makakakita na pinaghahandaan mo ’tong date mo. Halatang-halata! Para kang magpo-propose mamaya!”

Napatingin ako sa salamin. “Bakit? May kulang ba? Dapat ba palitan ko itong polo ko?”

“Hindi, pre. Tama na. Lahat na lang pinaghahandaan mo. Lalo kang halata.”

“Ang kulit mo talaga.” Umikot ako, humarap sa kanya. “’Yung seryoso naman!”

“Wait lang, wait lang—okay, seryoso na.” Pero halata pa rin ’yung ngiti niya.

Minsan talaga gusto ko siyang sampalin ng hangin. Pero sige, he’s my best friend after all. Siya rin naman ang tinawagan ko kaninang umaga para samahan ako sa date.

Ayoko kasi ng awkward moments, and knowing Benj, baka maging sobrang tahimik ’yung first meeting namin after everything that happened.

Lumapit si Vincent, tumitig sa akin, tapos hinawakan ’yung balikat ko. “Pre, promise, halata. Sa amoy mo pa lang, alam na. Pero eto lang ang tip ko, huwag kang kabahan. Kasi kung kabado ka, kahit anong bango mo, wala rin. Maaamoy pa rin ni Benj ’yung kaba mo.”

Napahinto ako. Kahit baliw siya, may sense. “So, ano? Relax lang?”

“Yun! Relax. Kung gusto mo ng happy date, huwag mong i-overthink. Hindi ka naman pupunta sa job interview.”

Napangiti ako kahit papaano. “Okay, okay,” sabi ko. Huminga ako nang malalim, pinikit ang mata, at inalala lahat ng pep talk niya.

---

Lunch time. Ready na ako. Medyo kabado pa rin, pero at least hindi na ako nanginginig sa kaba.

Vincent and I were walking down the apartment hallway. “Pre, tandaan mo lang, huwag kang kabahan. Mahal mo siya, mahal ka niya, edi happy ending, ’di ba?”

“Corny mo,” sabi ko sabay tawa. “Tama na ’yang mga love advice mo. Nakakahiya.”

“Ah basta,” pang-asar niya. “Kung hindi mo ’ko babalitaan mamaya, si Benj na lang ang kakausapin ko. Alam mo namang marites din ’yon.”

“Manahimik ka na nga.” Kinuha ko ang helmet at sinuot. “Tara na, baka malate pa tayo.”

Ngumisi siya. “Hulaan mo kung saan tayo pupunta.”

“Wala akong hula. Ikaw na nga lang ang nakakalam, eh.”

“Exactly. Surprise!”

“Surprise mo mukha mo. Sabihin mo na.”

Pero umiling lang siya, sabay apak sa motor. “Bawal spoil. Tara na, pre!”

Sumakay na lang ako. Habang nasa biyahe kami, ramdam ko talaga ’yung tensyon sa dibdib ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko, parang may audition ng drumline sa loob.

After 30 minutes, huminto kami sa harap ng isang mamahaling restaurant. As in, marble walls, chandeliers, red carpet entrance.

Tinanggal ko ’yung helmet ko, gulat na gulat. “Uh… pre? Sigurado ka bang dito ’yung meet-up? Mukhang hindi ako welcome dito.”

“Oo, pre. Sure ako. Dito kayo.” “Baka naman nagkamali ka—”

“Surprise nga, ’di ba?”

“Surprise mo mukha mo! Check mo muna!”

Pero ngumiti lang siya, tapos biglang inagaw ulit ’yung helmet ko. “Pre, hindi ako magti-third wheel sa date niyo, no. Enjoy ka diyan!”

“Hoy! Vincent!” Pero bago pa ako makalapit, pinaandar na niya ’yung motor.

“Vincent!” sigaw ko ulit habang papalayo siya.

Nakangiti lang siya habang kumakaway. “Enjoy your date, lover boy!”

Iniwan ako. Literal.

Tumingin ako sa restaurant, tapos sa kalsada. “Shit. Ano gagawin ko?”

Habang nagpa-panic ako, nag-vibrate bigla ang phone ko.

Benjamin:

What are you doing there? Come in. I’m waiting.

Tinitigan ko ang message. “Boss ka?” bulong ko, sabay patay ng phone. “Bahala ka d’yan. Maghintay ka rin.”

I crossed my arms, trying to look casual, pero sa loob-loob ko, gusto ko nang tumakbo paalis. Until…

My phone rang . Of course, it’s him. Sinagot ko after two minutes.

“Oh?”

Do you want me to pick you up?

Naririnig ko ’yung ingay na background sa tawag. Siguro nasa loob na siya ng restaurant. “No need. I can go in when I want to. Maghintay ka.” Pinutol ko ang tawag.

After a few minutes, tumawag ulit siya. Sinagot ko after three minutes this time.

“Ano na naman?”

Are you angry?

Tahimik ako. Hindi ko alam. Hindi ko alam kung galit ako, nasaktan, o napagod lang. Matagal na kasi mula nung confrontation naming tatlo—ako, siya, at si Kai. That moment broke something inside me.

Tapos narinig ko siyang nagsalita ulit.

“ Harap ka sa likod mo.“

Before I could even process what he said, my body moved on its own. Pagharap ko, he was there—standing a few steps away, holding his phone to his ear.

“ I’m sorry.“

Napasinghap ako.

“I’m sorry for not telling you the truth. I’m sorry for letting things get that far. I’m sorry, Elijah baby.”

I felt my throat tighten.

“About what Kai said…” he continued, voice trembling. “It’s partly true.”

My heart dropped. Pero bago pa ako makapagsalita, nagpatuloy siya.

“But my love for you—was never fake.”

That’s when I broke. Tears just fell. Hindi ko na napigilan.

“The day I met you sa shop mo, I stopped my brother’s plan. I don’t even know why… but something about you felt real. He told me you cheated, that you broke his heart. That’s why I tried to get close to you… but the more I got to know you, the more I realized…”

He paused, voice cracking.

“…the more I realized na mali siya. Kasi little by little, I was falling for you. Your smile, your laugh, your sarcasm, even your mood swings—lahat.”

I couldn’t move. I could only listen as he took slow steps toward me.

“I told Kai I couldn’t do it anymore. Nagalit siya, pero wala na akong pake. Kasi by that time, I was already yours.”

He stopped right in front of me, eyes red, nose flushed, tears streaking down his face.

“I love you, Elijah. Hindi ko alam kung paano ko pa mapapatunayan, pero totoo ’tong nararamdaman ko. If I could turn back time, I’d fix everything. I’d never hurt you again. Please… believe me. Mahal na mahal kita.”

Hindi ko na kinaya. My feet moved before my brain could think. I ran to him—fast—and wrapped my arms around him tight.

He pulled me close, one arm around my waist, the other caressing my hair. I buried my face on his chest, feeling his warmth, his heartbeat, his sincerity.

“Sorry,” he whispered. “I’m so sorry.”

I didn’t say a word. I just held him tighter. Kasi minsan, hindi mo naman kailangang magsalita. Minsan sapat na ’yung yakap para maramdaman na pareho pa rin kayong nagmamahalan.

At doon ko na-realize—kahit gaano ka-gulo, kahit gaano ka-sakit, mahal ko pa rin si Benj.

Chapter 39

“Ano ’to… pader?”

Narinig ko si Vincent na may halong inis at pagod ang tono, habang nakatingin sa harapan naming mukhang dead end.

Binalewala ko lang siya at nagpatuloy sa ginagawa ko.

“Pader nga ata ’to,” ulit niya, this time mas malakas pa.

“Ang ingay mo, nakakabingi ka,” iritado kong sabi habang nilalaro ang lapis sa daliri ko.

“Tsk. Tsk. Mali talaga na sumama ako sa’yo. Tingnan mo ‘ko, nagmumukha akong kawawa rito,” reklamo niya sabay buntong-hininga.

I rolled my eyes. “Kumain ka na lang diyan, dami mo pang sinasabi. Sabi ko diba, isama mo yung bebe mo, hindi mo naman sinama.”

“Excuse me? Busy kasi bebelabs ko. Hindi tulad niyo ni Benj na everyday ang lampungan!” sabay dampot ng french fries at nginuya.

“Anong lampungan? Sira ka ba?!” Ambang ibabato ko na sana ang lapis sa kanya nang biglang may boses sa kabilang linya.

“Ha? Ano raw ulit ’yon?” tanong ni Benj, halatang nakangiti sa kabilang screen.

Napalunok ako. “Wala. Wala yun.”

“Naku, halata!” singit ni Vincent. “Hello, Benj!” sabay sumingit sa harap ng camera at kumaway.

Hinila ko agad ang phone palayo. “Hoy! Ano ba, wag kang istorbo!”

Tumawa lang siya. “Luh, nagdadamot ng screen time. Ako nga gutom na, siya pa may pa–FaceTime dinner date!”

Ngumiti si Benj sa screen. “Gusto mo ba ng pagkain, Elijah? I can order something for you.”

Bago pa ako makasagot, si Vincent na agad ang sumabat. “Ayan! Ako nalang bilhan mo, boss!”

Pinandilatan ko siya ng mata. “Tumahimik ka nga!”

Natawa si Benj sa kabilang linya. “Sige na, Elijah. Kung busog ka na, okay lang. Kumain na rin ako kanina. May tatlong sandwich pa nga rito oh.”

Ipinakita niya pa sa screen ang plato, sabay taas-baba ng kilay niya na parang nang-aakit.

Napangiti ako, kahit gusto kong magpigil. “Edi ikaw na may sandwich. Ako french fries lang eh.”

“Ang arte kasi ni Elijah, ayaw pa kumain!” bulong ni Vincent, pero sapat para marinig sa mic.

“Wala kang narinig, Benj. Engkanto lang ’yun na marites!” sabi ko sabay singkit ng mata kay Vincent.

Tumawa si Benj, ‘yung tipong tawa niyang mahina pero nakakabaliw.

Namula ako nang mapansin kong nakatitig lang siya sa akin. “M-May tatapusin pa pala ako,” palusot ko.

“Sure,” he chuckled softly.

Umiling ako, pero napangiti rin. Kahit ilang buwan na kaming ganito, hindi pa rin ako sanay sa mga simpleng ngiti niya na parang kuryenteng dumadaan sa buong sistema ko.

It’s been a month since we got together. Everything’s been calm, light, and slow — just how we wanted it. Walang pressure, walang madaliang label, just… us. And it’s enough.

Si Vincent nga lang, araw-araw nang mainit ang ulo dahil lagi siyang third wheel.

“Pwede ba tigilan niyo muna ’yan?” reklamo niya minsan habang nasa coffee shop kami. “Nagpunta tayo rito para mag-review, hindi para panoorin kayong magharutan!”

Tinawanan ko lang siya. “Eh kung magpokus ka sa notes mo, edi sana tapos ka na. Mukha bang sa amin mo kukunin ang sagot sa exam?”

Sinamaan niya ako ng tingin. “Akala ko review lang, bakit parang partner activity pala?”

“Ay naku, ’wag ka nang bitter. Busy lang kasi bebe mo, kaya ganyan ka,” pang-aasar ko.

“Pinaalala pa, gago ka.”

Habang nagtatalo kami, ramdam kong dahan-dahang dumampi ang kamay ni Benj sa hita ko. Lumingon ako. Nakangiti siya — ‘yung tipong pa-innocent pero alam mong may binabalak.

Hinawakan ko rin ang kamay niya at pinisil.

He smirked, that teasing curve that makes my heart skip.

“What?” tanong ko, sabay turo sa kamay niya.

“What?” ginaya niya ako, sabay taas ng kilay.

Tumaas din kilay ko. “Ang yabang mo, ha.”

Nakangisi siya.

“Hindi ko na kaya. Makalayas na nga!” biglang sabi ni Vincent sabay kaladkad ng bag niya palabas.

Natawa kaming dalawa ni Benj hanggang sa lumabas si Vincent ng shop.

Pagkaalis ni Vincent, dahan-dahan niyang nilagay ang braso niya sa balikat ko. Hinila niya ako papalapit sa kanya hanggang sa magdikit ang mga braso namin.

“Tired?” he whispered.

Umiling ako, pinikit ang mga mata at isinandal ang ulo sa balikat niya. “Just… relaxed. Gusto ko lang ganito.”

“Hungry?” tanong ulit niya.

Umiling ulit ako.

Tahimik kami, nakikinig lang sa soft jazz ng shop at sa tunog ng ulan sa labas.

He tightened his arm around me.

“Why are you suddenly stiff?” tanong ko habang nakangiti, ramdam kong nanigas siya nang yakapin ko pabalik.

“You…” bulong niya, halos hindi ko marinig. Then, he kissed my cheek — a soft, lingering kiss — before hugging me tighter.

Sana ganito lagi.

---

Finals week came, and it ended well. Hindi man sobrang taas ng grades namin ni Vincent, pasado pa rin. Enough to breathe and finally rest.

“Pre, tapos na! Full bebe time na ‘ko!” sigaw ni Vincent habang naka-akbay sa akin, palabas ng building.

“Tigil-tigilan mo nga ‘yang bebe time mo,” sabi ko sabay tawa.

Paglabas namin ng gate, bigla siyang kumaripas ng takbo. “Una na ‘ko! Susunduin ko pa si bebe!”

Umiling ako. “Hindi man lang nagpaalam ng maayos. Halatang sabik.”

I checked my phone. No message from Benj yet.

Napatingin ako sa kabilang kalsada — and there he was, sitting on his motor, helmet off, smiling straight at me. He waved.

I pretended not to see him and looked around instead. Then, a loud beep! made me flinch. Tumawa siya sa reaksyon ko.

Bago ko pa masagot ang tawag niya sa phone, may malamig na patak ng ulan na tumama sa mukha ko.

Within seconds, umulan na nang malakas.

I looked up, eyes closed, letting the rain touch my face. Ang lamig, pero ang sarap sa pakiramdam — parang biglang gumaan lahat.

“Elijah!”

Pagdilat ko, si Benj na ’yun, tumatakbo papunta sa akin habang nababasa na rin.

“What are you doing? Magkakasakit ka niyan!” sabi niya, habang hinahatak ako papunta sa lilim.

Pero hindi ako kumilos. Hinawakan ko lang ang braso niya, tinitigan siya nang diretso.

Ngayon ko lang ulit nakita ang mukha niya nang ganito kalapit — his wet hair sticking to his forehead, eyes full of concern.

“E-Elijah?”

Bago pa siya makapagsalita ulit, hinawakan ko ang magkabilang braso niya, tumingkayad, at hinalikan siya.

Hindi ko sinara ang mga mata ko. Gusto kong makita ang reaksyon niya — gulat, pero hindi tumigil.

Instead, he cupped the back of my head and deepened the kiss.

The sound of rain blurred everything else — just the warmth of his lips, the softness, the taste of rain and him.

Pero nagulat ako nang maramdaman ko ang dila niyang gumalaw. Napaatras ako, gulat.

Ngumisi siya, his lips still glistening. “Sorry… your lips taste good.”

Namula ako. “T-Tanga!”

Hinila ko siya sa kamay. “Tara na nga!”

“Don’t you like it?” tanong niya habang tumatakbo kami sa ulan.

Ngumiti ako, hindi na nakapagtimpi. “I like it.”

Mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.

At doon ko lang napagtanto — sa ulan, sa gitna ng tawanan at mga busina ng sasakyan — na ito na yata ’yung moment na hindi ko na kailangang itanong kung saan patungo ’tong ‘kami.’

Kasi kahit wala pa kaming malinaw na label… ramdam kong tama kami.

Chapter 40

BENJAMIN’S POV

“Yeah, Dad. He accepted the offer. He’ll visit the company tomorrow to meet you in person.”

“That’s good, son. Nice work.”

“Thanks, Dad.”

I ended the call and exhaled deeply, letting the stress of the whole day slip out of my chest. I parked my motorcycle in front of a small coffee shop I often passed by. I was on my way home, but my brain felt like mush — no sleep, no rest, just endless meetings and paperwork. So, I decided to stop here for a bit. Maybe caffeine could save what’s left of my sanity.

Today’s meeting went well, thankfully. The client accepted our proposal after a long week of revisions. My dad’s happy. I should be, too.

I took off my helmet, placed it on the handlebar, and walked inside the shop. The smell of coffee beans and freshly baked bread instantly welcomed me. It’s quiet — perfect.

I went straight to the counter, not really paying attention to anything else, until I heard a voice.

“Good day, sir. Ano pong order niyo?”

It was… deep, but soft. Masculine, but still had this youthful tone that caught my attention.

He was looking down at the notepad he was holding, his bangs partly covering his eyes, which made me lean slightly forward — just to get a better look.

Then he looked up.

And damn.

How can someone look that cute?

His features were soft yet sharp — a perfectly messy combo. His lips slightly parted, his eyes round and curious. I swear, I froze for two seconds just staring at him.

“Sir?” he asked again, snapping me back.

“Oh, uh, yeah—” I cleared my throat and looked up at the menu above his head. “One Americano, please.”

He nodded, writing it down. “Ano pa po, sir?”

“One slice of chocolate cake. That would be all. How much?”

“Two eighty-six, sir. Take in or take out?”

Take… in?

I bit my lip to stop myself from laughing. He probably meant dine-in.

“Take in,” I said, nodding seriously.

He smiled a little — probably embarrassed — before taking my payment.

As I walked toward my seat, I couldn’t help but glance back at him. There was something about this guy — maybe his voice, or the way he moves — that just got stuck in my head.

Maybe Cupid finally decided to mess with me today.

After that day, I found myself returning to the shop again… and again. Every night after work, without fail.

At first, I told myself it was just because the coffee was good. But who was I kidding? I came for him.

---

One quiet evening, I decided to drop by again. I had no meetings, no deadlines — just time. I thought maybe I’d see him, maybe we’d talk a bit.

But when I arrived, the shop was dark. No lights, no customers. Closed?

I parked my motor in front and waited. Maybe they just closed late. Or maybe he’s running late.

Ten minutes passed. Then twenty.

Then I saw someone walking toward the shop — head down, shoulders slumped, like the world was too heavy for him to carry. When he got closer, I realized it was him.

“Oh. You’re here,” I said, smiling lightly.

He looked up at me — and for a moment, I saw it. The sadness in his eyes. The kind that tells you he’s been crying for reasons he’ll never tell a stranger.

I wanted to ask if he’s okay, but I bit my tongue. Instead, I tried to lighten the mood. “Looks like I made it before closing time, huh?”

Pero hindi siya ngumiti. Pabalang siyang pumasok sa shop at binuksan ang ilaw.

Cute pa rin kahit iritado. Damn.

I followed him inside. “So, can I order now?”

He looked at me with that irritated stare — but it only made him look more adorable.

“Same order,” I said, crossing my arms, trying to hide the grin forming on my lips.

“Okay, sir,” he replied curtly.

I was about to tease him again when my phone rang. It was my little brother, Kai.

“I’ll take this outside. Same table, ha?” sabi ko kay… Elijah. Narinig ko kasi kanina, tinawag siya ng coworker niya sa pangalan na ‘yon.

I went out and sat on my motorcycle.

“Yeah?” I answered.

“B-Ben…” His voice cracked, followed by quiet sobs.

My stomach dropped. “Kai? What happened?”

“We… we broke up.”

I closed my eyes. “You mean—finally?”

He sniffed. “Ben, please don’t start—”

“You continued seeing that classmate of yours, didn’t you?”

Silence. Just his sobbing.

“I told you to stop, didn’t I?” I exhaled hard. “And now what happened? You lost him. You cheated, Kai. What do you expect? That he’d still cheer for you after that?”

“I didn’t mean to—”

“Mean to what?” My tone rose. “You had a choice. You always did.”

He just cried on the line.

I rubbed my forehead, trying to calm down. “I’ve told you this a thousand times. You can’t play with people’s hearts like that.”

“Can you… come here?” he asked weakly.

I sighed. “Fine. Give me a minute.”

I went back inside the shop and told Elijah that I’d be back. I paid in advance and asked if I could keep my seat for later.

“Sure, sir,” he said softly.

His voice had that gentle tone again, and for a moment, I almost didn’t want to leave him.

I drove straight to Kai’s condo. When I entered, he was on the floor, hugging his knees, red-eyed and shaking.

I sat beside him. “Stop crying first. Try to think of how you’ll fix this mess.”

“Do you think… we’ll still get back together?” he asked between sobs.

I shook my head. “Honestly? I don’t know. I’m not him. But if I were, I wouldn’t.”

He cried harder.

“You told me you were happy with him. That he was the one. So why’d you cheat, Kai? And not just once, huh?”

“I had my reasons,” he muttered.

“Still not enough,” I said firmly. “Cheating is never a reason — it’s an excuse. You didn’t just break your relationship, Kai. You broke a promise.”

He stayed quiet for a while before whispering, “Can you do me a favor?”

“What is it?”

“Can you… make him come back to me? Please, Ben. Please. I beg you.”

I stared at him, torn between anger and pity.

“Kai…” I sighed deeply. “You know that’s not right. You can’t ask someone to clean your mess.”

But he just kept crying. And I hate it — I hate that part of me that always gives in when it comes to him.

So I agreed, but only to check on his ex, not to meddle.

He gave me the address where his boyfriend works part-time.

I froze when I read it.

The coffee shop.

The same one I always go to.

I drove back, thinking hard. “Wait… that means Elijah or his coworker is Kai’s boyfriend. But which one?”

When I got there, I stayed on my motor and texted Kai.

‘Send me a picture of your boyfriend.’

A few seconds later, my phone buzzed.

I opened the photo… and froze.

It was Elijah.

“Fvck.”

No.

How could he do that to him?

I stared at the shop’s glass window. Elijah was inside, wiping the counter, looking tired but still managing to smile at a customer.

And right then, I realized — I couldn’t do what Kai wanted.

He called again.

“What, kuya? You can’t? Why?”

Because I like him too.

“I just… can’t, Kai,” I said, trying to sound firm. “You need to give him space. Let him breathe. You owe him that much.”

“What if he doesn’t talk to me again?”

“Then let him go.” My voice softened. “You made your choice. Now live with it.”

“Fine!” he snapped, hanging up.

I sighed and looked at Elijah through the glass.

He smiled at a customer — that same small, tired smile — and for some reason, I felt something twist inside me.

I can’t hurt this man. I shouldn’t.

He doesn’t deserve another heartbreak.

Kai may be my brother… but this time, I won’t take his side.

Because this man — this beautiful, quiet, kind man — deserves better.

And maybe… just maybe, I could be that better.

FAST FORWARD

“Ready na ang lahat. Ikaw, ready ka na ba?” tanong ni Sam the moment he entered the storage room. The air smelled faintly of coffee beans and candle wax. I was standing there, fidgeting with my gloves, my heart pounding like it’s about to jump out of my chest.

I gave him a nervous smile. “Do I look okay? Maayos ba ‘tong ribbon?” I asked while adjusting the ribbon under my chin. “Hindi ba halatang kabado ako? Mukha ba akong waiter or clown?”

Sam chuckled and shook his head, approaching me as he patted my shoulder. “Relax ka lang, pre. You got this. You’ve been planning this for weeks, remember?”

He’s right. We’ve been preparing for tonight for a while now. Every little detail, from the table setup to the dessert I made, had to be perfect. Hindi puwedeng sablay, not when it’s for Elijah.

It’s almost 8 p.m. The shop lights were off, except for a few candles flickering in the dark. The air outside was cool, and the quiet hum of the street filled the silence inside the café. Everything was set for the surprise.

Tonight is the night. The night I’ll finally ask Elijah to be mine—officially. I know we’ve been close, we’ve shared moments that felt real, but I need to hear it from him. I need to hear those three words from his lips.

I know I’ve done stupid things in the past—things I’m not proud of—but I’ve changed. Elijah changed me. I love him more than anything, more than I’ve ever loved anyone before. Cheesy, yeah, pero totoo. He made me believe in love again.

Sam’s phone suddenly buzzed. He checked it and looked at me with a grin. “Nandiyan na sila.”

I took a deep breath, feeling my pulse speed up. “Okay,” I whispered to myself, forcing a smile. “Kaya ko ‘to.”

“Relax, Benj,” Sam said again. “Magugustuhan ‘to ni Elijah. Alam ko.” He patted my shoulder once more. “Congratulations in advance, bro.”

“Thanks,” I said, my throat dry.

He left to meet them outside while I stayed hidden behind the door. I could hear faint footsteps approaching, the sound of Elijah’s voice echoing softly. My palms were sweating. My heart wouldn’t calm down. Everything was ready—candles, the cake, the music. There’s no turning back now.

Then I heard it. Elijah’s voice, slightly irritated. “Kuya Sam, Vincent, seriously? Bakit kailangan pa nitong blindfold na ‘to? Ang dilim na nga, gusto niyo pa akong bulagin?”

Vincent laughed. “Trust us, pre. You’ll thank us later. Promise.”

“Hindi ako natutuwa sa prank niyo ha!” reklamo ni Elijah. “Kung may kalokohan kayo, lagot kayo sakin!”

My lips twitched into a small smile. God, even when he’s annoyed, he’s adorable. I waited for Sam’s signal from the other side. My heartbeat synced with the ticking clock on the wall. Then, the door creaked open slightly — my cue.

I stepped out quietly, each step echoing softly in the quiet room. Elijah was standing in the middle, still blindfolded, grumbling under his breath.

“The time has come!” sigaw ni Vincent sabay tawa. “Ikaw na bahala, Benj. Masungit ‘yan, pero alam kong mahal ka niyan.” He patted my shoulder, winked, and slipped out of the shop with Sam.

“Hoy! Vincent! Sam!” Elijah called out, still blindfolded. “Huwag niyo ‘kong iiwan dito!”

When he finally tore off the blindfold, his eyes landed on me.

His expression froze.

“B-Benj? Anong… bakit ganyan ang suot mo?” His eyes scanned me from head to toe, confusion and disbelief in his tone. “You planned all this?”

I nodded nervously, forcing a smile. “For you.”

The dim candlelight flickered across his face, highlighting his features — those soft eyes, that faint blush, the way his lips parted slightly in shock. He looked beautiful, even under the faint golden light.

I slowly walked towards him, never breaking eye contact. I took his hands gently and guided him to sit. He followed silently, still visibly clueless.

“L-let’s eat first,” I said softly, grabbing the tray I’d prepared earlier.

I placed the chocolate cake I baked myself in front of him. “Dessert muna. Since busog na kayo, sabi ni Vincent,” I chuckled awkwardly.

To complete it, I poured him a glass of homemade apple juice. My hands were shaking as I set it down.

I sat across from him, trying not to look like I was about to faint. “Try it,” I said, smiling nervously. “I made it for you.”

He looked surprised. “You baked this?” He chuckled softly. “Let’s see then.” He took a small bite of the cake. His brows shot up, and then his lips curved into a smile.

“Wow,” he said. “Masarap, ha.”

I sighed in relief and smiled back. “Talaga?”

“Yeah,” he nodded. “You did great.”

The silence that followed was warm, not awkward. Just the faint crackle of candlelight and the sound of his fork tapping the plate.

“So…” we both said at the same time, then laughed.

“Bakit may pa ganito ka?” he finally asked, his tone teasing but soft.

My heart pounded again. This is it.

I stood up, walked over to his side, and looked straight into his eyes. Every memory we shared flashed before me — his smile, his laugh, the way he looks away when he’s shy.

Before I could overthink, I knelt down in front of him.

His eyes widened. “B-Benj! What are you doing?”

I chuckled nervously, taking his hand. “Elijah…” I paused, my throat tight. “I just want you to know… I love you.”

He froze for a moment, eyes softening, then suddenly cupped my face and kissed me. I swear my mind went blank. His lips were warm, gentle, and trembling slightly. I could feel his heartbeat through the kiss.

When he finally pulled away, his voice cracked as he whispered, “I love you, too. I know what you’re trying to say, Benj… but can I ask it instead?”

I blinked, stunned. “W-What do you mean?”

He smiled — that same smile that made me fall for him in the first place. He held both my hands tightly, his eyes glassy under the candlelight. “Benj… will you be my boyfriend?”

I stared at him, completely speechless. It was supposed to be my line. But hearing it from him… it hit different.

He lightly tapped my cheek. “O, ano na? Sagot!”

“I—” I laughed nervously, cheeks burning. “I do— I mean, yes! Yes!”

He laughed and cupped my face again. “Mahal kita.”

I couldn’t hold it anymore. I leaned forward and kissed him again, longer this time. The world around us disappeared — no candles, no sounds, no fears. Just us.

When we finally pulled away, breathing heavily, he rested his forehead against mine. His smile mirrored mine — tired, teary-eyed, but genuinely happy.

“I love you,” I whispered.

“Mahal na mahal din kita,” he replied, kissing the tip of my nose.

The night went on with laughter, hugs, and quiet talks under the dim lights. No words could perfectly describe what I felt that night. It wasn’t just happiness — it was peace, fulfillment, and love.

For the first time, I wasn’t afraid of the future. Because I have him.

Elijah. My love. My home.

THE END>•<

Thank you everyone for reading this story. I hope you will support me again for my next series called “High School Hearts Series”.

SPECIAL CHAPTER

Warning R-18

Read at your own risk.

Tahimik ang café, tanging mahihinang ilaw ng kandila ang sumasabay sa mabagal naming paghinga. Nasa noo pa rin niya ang noo ko, and for a moment, parang ayokong gumalaw—takot na baka mawala ang moment kapag binitawan ko.

“Boyfriend na kita,” mahina niyang sabi, halos pabulong, parang sinisigurado lang na totoo.

Ngumiti ako, ramdam ko ang init ng pisngi ko. “Oo. Sa wakas.”

Tumawa siya nang mahina, saka ako hinila palapit sa kaniya. Hindi na iyon ang kilig na parang high school—iba na.

Mas mabigat. Mas totoo. Mas may laman.

“Alam mo,” sabi niya habang nakapulupot ang mga daliri niya sa likod ng batok ko, “kinabahan din ako kanina.”

“Talaga?” ngumiti ako, pilit nagbibiro.

“Oo,” sagot niya. “Akala ko iiwanan mo na lang ako dito sa dilim.”

“Hindi ko kayang gawin ‘yon,” sagot ko agad. “Hindi kita kayang iwan.”

Bigla siyang tumahimik, at bago pa ako makapagsalita, muli niya akong hinalikan—mas mabagal, mas malalim. Hindi nagmamadali. Parang sinisimsim ang bawat segundo.

Napahawak ako sa bewang niya, ramdam ko ang paglapit niya, ang init ng katawan niya laban sa akin. Hindi na iyon simpleng halik lang—may halo nang pangungulila, pangangailangan, at pangakong hindi kailangang sabihin nang malakas.

“Benj…” mahina niyang tawag sa pangalan ko, parang paalala na nandoon siya, na totoo ito. Hinaplos ko ang pisngi niya, noo, buhok—parang sinisigurado ko sa sarili ko na hindi siya panaginip. “I’m here,” sagot ko. “Sa’yo lang.”

Ngumiti siya, yung ngiting alam kong hindi niya basta-basta ibinibigay kahit kanino. Hinila niya ako palapit, hanggang sa halos magdikit ang mga dibdib namin.

“Gusto mo bang… umuwi na?” tanong niya, may halong hiya at lambing.

Hindi ko na kailangang mag-isip pa. Tumango lang ako.

Ang lakas ng ulan. as in yung tipong parang wala nang bukas yung buhos. Nakatitig lang ako sa bintana ng condo ni benjamin dito sa makati. Mula dito sa 32nd floor, kitang-kita ko yung mga sasakyan sa baba na parang mga langgam na nagkukumahog.

“Ang lalim na naman ng iniisip mo.”

Naramdaman ko yung mga braso niya na pumulupot sa bewang ko. Yung amoy niya… god, i can never get enough of it. Amoy mamahaling kape na may halong musk. Nakakarelax. Nakaka-adik. isinandal ko yung ulo ko sa balat niya. Ramdam ko yung init ng katawan niya kahit na naka-aircon kami.

“Iniisip ko lang, Benj… pano kung hindi tayo nagkita sa café? Pano kung hindi ako yung lalakeng niloko ng kapatid mo? Magugustuhan mo pa rin ba ako?”

Naramdaman ko yung mahinang tawa niya na nag-vibrate sa likod ko. “Elijah, hindi kita ginusto dahil sa trauma mo. I liked you because you were so brave. Yung tipong kahit wasak na wasak ka na dahil kay kai, nagagawa mo pa ring ngumiti sa mga customer. That caught my attention. hindi dahil kapatid ko yung nanakit sayo, kundi dahil ikaw yung nakita ko.”

Hinarap niya ako sa kaniya. yung mga mata ni Benjamin… laging seryoso pero pag ako na yung kaharap, parang lumalambot. Hinawakan niya yung pisngi ko gamit yung malalaki niyang palad.

“Don’t ever think na rebound lang kita o paraan para makaganti kay Kai. I love you so much, Elijah. And i’ll fight anyone—even my own blood—just to keep you.”

Hindi ko na napigilan yung sarili ko. tumingkayad ako at hinalikan siya. It started as a soft, lingering kiss. Yung parang nagpapasalamat ako sa kaniya. Pero dahil sa bugso ng emosyon at sa tagal na naming pinipigilan ’to, mabilis na nag-shift yung mood. Naging mapusok. naging gutom.

Hinila ni Benjamin yung bewang ko papalapit sa kaniya hanggang sa wala na kaming space sa pagitan. Yung dila niya, humihingi ng permiso na pumasok sa bibig ko at agad ko namang ibinigay. It was a battle of dominance, and for once, i didn’t mind losing.

Dinala niya ako sa kama niya habang hindi pinuputol yung halik. Bawat hakbang namin, may nahuhulog na damit. Yung t-shirt ko, yung hoodie niya, yung mga medyas—nagkalat sa sahig. Nung naramdaman ko yung likod ko na tumama sa malambot na kama, doon na talaga pumasok sa isip ko na this is it . I’m giving myself to the brother of my ex. And do you know what’s weird? It felt so right.

“Baby, are you sure?” tanong niya, hinihingal na rin. Nakapatong siya sa akin, supported by his elbows. his hair was a mess, and his eyes were dark with desire.

“Please, Benj… I want to feel you. I want to be yours completely,” sagot ko habang hinahatak siya pababa para sa isa pang halik.

Nung tuluyan na kaming nawalan ng saplot, literal na napahinto ako sa paghinga. Yung katawan ni benjamin… It was a masterpiece. Bawat muscle, defined. Yung v-line niya na pababa sa kaniyang pagkalalaki, nakakatulala. And the way he looked at me? Parang ako yung pinakasuwerte na bagay sa buong mundo.

Sinimulan niyang halikan yung leeg ko nang dahan-dahan. He was taking his time. Bawat hickey na iniiwan niya, ramdam ko yung pagmamay-ari niya. “You’re mine, Elijah. sakin ka lang,” bulong niya bago niya dilaan yung earlobe ko, making me moan out loud.

“Ah… Benj… yung… dyan…” napa-ungol ako nung bumaba yung mga halik niya sa dibdib ko. Pinaglaruan niya yung mga nipples ko gamit yung dila at mga daliri niya hanggang sa tumigas yung mga ito. Yung feeling na parang may kuryenteng dumadaloy sa buong katawan ko.

Hindi siya tumigil sa taas. Pero bumaba siya nang bumaba hanggang sa marating niya yung hita ko. He spread my legs wide, kissing my inner thighs. Yung bawat dampi ng labi niya, parang naniningil ng atensyon. Nung ginamit na niya yung bibig niya sa akin, halos mapaigtad ako sa kama.

“B-benj! Wait… ahh! F-fuck…” napa-back arch ako. Yung sarap, hindi ko ma-explain. It was too much. My fingers were buried in his thick hair, pushing him closer, then pulling him away because it was too intense. He was so good at it. Parang alam niya lahat ng kiliti sa katawan ko.

Nagulat ako nang maramdaman na pinaglalaruan niya na pala ang butas ko gamit ang dila niya. Fuck, first time ko lang tong maranasan at magaling pa yung gumagawa sa’kin neto.

After that, dinuraan niya ang kaniyang daliri at ipinahid sa butas ko at naramdaman ko yung daliri niya na pilit na ipinapasok sa butas ko para lumuwag. Pabilis nang pabilis ang paglabas-masok niya sa butas ko gamit ang daliri niya.

“Ahhh fuck, Benj. Ang sarap gago ka.” ungol ko habang nasa loob pa rin ng butas ko ang daliri niya.

“You like it, baby? Daliri pa lang yan, pa’no nalang kaya kapag—” bago pa niya maituloy ang sasabihin niya ay inunahan ko na siya.

“Ituloy mo nalang yan bago pa magbago isip ko.”

“Your wish is my command, baby.” Matapos niyang sabihin yun ay pinagpatuloy niya na ang kaniyang ginagawa sa butas ko.

A few minutes of pure bliss, he moved back up. Pawis na pawis na kami pareho kahit malamig yung aircon. Kinuha niya yung lube sa side table.

“I’ll be as gentle as possible, okay?” he whispered, his voice deep and raspy.

Tumango lang ako, hindi na makapagsalita sa sobrang excitement at kaba.

“Ready?” tanong niya nung nakita niyang malambot na ako.

“Ready na ako, Benj… I need you,” I pleaded.

Dahan-dahan niyang ipinasok yung sarili niya. napapikit ako nang mariin, napakapit sa balikat niya. It was a lot. He was huge, and for a second, feeling ko mahahati ako. But he stayed still. Hinalikan niya ako nang hinalikan hanggang sa mag-relax yung muscles ko.

“Just breathe, Elijah. Look at me,” sabi niya.

Idinilat ko yung mga mata ko. Nakita ko yung pagmamahal at pagnanasa sa mga mata niya. It gave me the courage. Dahan-dahan siyang nagsimulang gumalaw. Yung bawat tulak, dama ko hanggang sa kaloob-looban ko. It hit all the right spots.

“Ah! Benj… Y-yes… Dyan… Fuck, that feels so good!”

“You’re so fucking tight, baby. I love it!”

Hindi na siya nakapag-pigil. the slow pace turned into a fast, rhythmic pounding. Yung tunog ng mga katawan naming nagtatamaan, yung mga ungol namin na naghahalo—it was like music. He was dominant, holding my wrists down on the bed, pinning me under him as he claimed me over and over again.

Bawat baon niya, nararamdaman ko yung koneksyon namin. Hindi lang ito basta physical. It was emotional. It was spiritual. i was letting go of all the pain Kai caused me, replacing it with the pleasure Benjamin was giving me.

“Elijah… Baby… I’m close…” ungol niya, his voice breaking. Yung mga muscles niya sa likod at braso, lalong tumigas.

“Sabay tayo, Benj… ahh! S-sige pa!” Pagsusumamo ko habang nararamdaman ko na rin yung pressure na namumuo sa loob ko.

Sa huling ilang malalakas at malalalim na tulak, literal na sumabog yung mundo ko. I saw stars. My whole body shook as I reached the peak. Seconds later, I felt the warmth of his love filling me up, accompanied by a guttural groan from him as he followed me into bliss.

Pareho kaming hingal na hingal. Bumagsak siya sa tabi ko, hila-hila pa rin ako papalapit sa kaniya. He wrapped his arm around me, pulling my head to rest on his chest. I could hear his heart beating fast—just like mine.

“Wow,” was all I could say.

Natawa siya nang mahina, hinalikan niya yung tuktok ng ulo ko. “Wow indeed. You okay? Did i hurt you?”

“No,” I smiled, feeling so contented. “I feel perfect. I feel… yours.”

Sa loob ng kwartong ’to, habang umuulan sa labas, wala kaming pakialam sa mundo. Wala kaming pakialam kung anong sasabihin ni Kai pag nalaman niya na ang kuya niya at ang ex niya ay ganito na kalalim ang relasyon.

“Benj?”

“Yes, baby?”

“Salamat. Sa lahat. sa pagpapakita sa akin na hindi lahat ng lalaki, manloloko.”

Hinigpitan niya yung yakap sa akin. “And thank you, Elijah. For giving me a chance to love you right. I promise, hinding-hindi kita bibitawan. Kahit anong gulo ang dumating, ikaw lang.”

Nakapikit ako habang pinapakinggan yung ulan. sa wakas, hindi na ako natatakot sa bagyo. Kasi alam ko, kahit gaano pa kalakas yung ulan sa labas, may isang Benjamin na magsisilbing silong ko.

It was a long night, and we were tired, pero alam ko sa sarili ko na ito na yung simula ng tunay kong happy ending. Hindi man naging madali yung simula, sigurado naman ako sa kung sino yung kasama ko sa dulo.

“I love you, Benj.”

“I love you more, Elijah. Sleep now, my baby.”

And with that, I drifted off to sleep, feeling safe, loved, and finally—complete.

A FEW DAYS LATER…

“Love, breathe. Kanina ka pa pabalik-balik sa harap ng salamin.”

Napatingin ako kay Benjamin na nakasandal sa pinto ng bedroom namin. He looks so professional in his navy blue suit, habang ako, parang hihimatayin na sa suot kong polo shirt. Ito na yung gabing kinakatakutan ko. Family dinner sa mansion nila Benjamin.

“Benj, pa’no kung palayasin nila ako? Pa’no kung sabihin nila na gold digger ako?” tanong ko habang inaayos yung kwelyo ko na kanina pa yata tabingi.

Lumapit siya sa akin at hinawakan yung mga kamay ko para patigilin ako sa pag-aayos. “Then we leave. Together. Elijah, I’m a grown man. I don’t need their permission to love you. I’m only doing this para malaman nila yung totoo mula sa atin, hindi mula sa bibig ni Kai.”

“Ulol, baka nakakalimutan mo na ikaw yung tagapagmana ng kumpanya ng Daddy mo. Umayos ka.”

Tumawa lang siya ng maraan after kong sabihin yun.

Pumikit ako nang mariin. Okay, kaya ko ’to.

Pagdating namin sa mansion, ramdam ko na yung tensyon. Pagpasok pa lang sa dining area, nandoon na si Kai, nakaupo sa tabi ng mom nila. Yung tingin niya sa akin, parang gusto niya akong lamonin nang buhay. Yung parents naman nila, mukhang confused pero pilit na nagpapaka-civilized.

“So,” panimula ng dad nila habang kumakain kami. “Kai told us a very… interesting story. Benjamin, is it true? Are you dating Elijah? Kai’s ex?”

Naramdaman ko yung kamay ni Benjamin sa ilalim ng lamesa, hinawakan niya nang mahigpit yung hita ko. “Yes, Dad. Elijah and I are together. and I intend to keep it that way.”

“How could you, Benjamin?” umiiyak na sabi ng mom nila. “Magkapatid kayo! Bakit kailangang pag-awayan ang iisang lalake?”

“We’re not fighting over him, Mom,” sagot ni Benj, yung boses niya sobrang lamig. “Kai lost his chance nung niloko niya si elijah paulit-ulit. I was the one who picked up the pieces. Hindi ko kasalanan na sa akin nahanap ni Elijah yung respeto na hindi niya nakuha sa kapatid ko.”

“You’re a thief, kuya!” sigaw ni Kai, tumayo siya at itinuro si Benjamin. “You took him from me!”

“No, Kai,” ako na yung sumagot. hindi ko na kayang manahimik. “Hindi ako gamit na pwedeng nakawin. I chose Benjamin. I chose him kasi naramdaman ko sa kaniya na tao ako, hindi lang trophy o laruan na pwedeng iwan at balikan pag gusto mo.”

The dinner ended in disaster. Sumigaw yung dad nila, umiyak yung mom nila, at si Kai, nag-walk out. Pero si Benjamin? Nanatili siyang kalmado. Hinila niya ako palabas ng mansion habang hindi binibitawan yung kamay ko.

Nung makabalik kami sa condo, pareho kaming pagod. Mentally and emotionally drained. Pero pagkasara pa lang ng pinto, hinarap ako ni Benjamin at isinandal sa wall.

“I’m so sorry you had to go through that,” bulong niya, his forehead against mine.

“It’s okay, Benj. As long as i’m with you,” sagot ko.

Hindi na siya nakapagsalita. He kissed me with so much passion, parang doon niya ibinubuhos lahat ng galit at stress niya mula sa dinner. Binuhat niya ako—yung legs ko nakapulupot sa bewang niya—habang naglalakad kami papasok ng kwarto.

Pagbagsak namin sa kama, he didn’t waste any time. “I need to feel you, elijah. I need to remind myself why we’re fighting for this.”

Dahan-dahan niyang hinubad yung polo ko, his eyes admiring my skin in the dim light. Nung siya na yung nagtanggal ng suit at shirt niya, he looked so dominant, so possessive.

Nagsimula siyang mag-iwan ng mga bagong marka sa katawan ko, covering the old ones. Bawat halik niya, parang sinasabi niyang ‘mine.’ Nung marating niya yung hita ko, he spread them wide, worshiping me with his tongue.

“Ah… Benj… T-tangina… Ang sarap…” napa-ungol ako nang malakas nung tinamaan niya yung spot ko. Yung daliri niya, pinaglalaruan yung butas ko habang yung bibig niya busy sa pagpapasarap sakin.

Nung hindi ko na kaya, binaliktad ko yung posisyon namin. I sat on top of him, feeling his hard length against me. I guided him inside, slowly sinking down until we were one.

“F-fuck, Elijah… You’re so good,” ungol niya, his hands gripping my hips, guiding the rhythm.

I started moving my hips in a circular motion, grinding against him. The feeling was electric. Bawat tulak niya pataas, nararamdaman ko hanggang dulo ng mga daliri ko. Yung kwarto, puno lang ng tunog ng aming mabigat ng pahinga at yung wet slaps ng aming mga katawan.

“You’re only mine… Elijah… Always,” he growled, grabbing my hair gently to pull me down for a messy, saliva-filled kiss.

“S-sayo lang ako, Benj! Ahh!”

The pace got faster. Mas naging marahas yung bawat tulak, bawat baon. I was lost in the pleasure. Lahat ng sakit mula sa mansion, lahat ng masasakit na salita ng parents niya, naglaho lahat. Only Benjamin mattered.

Sa huling ilang segundo, binilisan niya yung galaw. I felt my core tightening, ready to explode. “Benj… I’m… Ahh!”

Sabay kaming binitawan ng langit. I collapsed on his chest, feeling the warmth of him inside me. We stayed like that for a long time, listening to the silence of the night.

“So, ano ngayon yung plano?” tanong ko habang nakayakap sa kaniya sa ilalim ng kumot.

“Now? We live our lives,” he answered, playing with my fingers. “I have my own money. hindi ko kailangan ng mana nila. And i have you. That’s more than enough.”

“Magiging okay din kaya si Kai?”

“He needs to grow up, Elijah. And maybe, seeing us happy will be the wake-up call he needs. But for now, let’s just focus on us.”

Hinalikan ko siya sa dibdib. Kahit ang gulo ng pamilya nila, kahit galit sa amin yung buong mundo, hindi ako nagsisisi. Kasi sa dulo ng araw, nahanap ko na yung lalakeng handang iwan ang lahat para lang makasama ako.

Letter from Author:

Hi everyone, I hope you enjoyed the special chapter kahit na first time kong gumawa ng 18+ scene HAHAHA sorry na if mataas expectations niyo sa’kin. Thank you guys for reading MEBB. Sana basahin at

suportahan niyo rin ’yong bagong story na “Only You”. Thank you, guys! Love kayo ni Author!